အခန်း (၅-၆)
Vol. 1 Ch. 5-6
အခန်း (၅) ဝိညာဉ်နှိမ်နင်းခြင်း ပုတီးစေ့
"ဟူး..."
လင်ယွီရှီးသည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီးတစ်ချက်ချရင်း ချင်လဲ့ကို ခုတင်ပေါ်သို့ အသာအယာ ချလိုက်သည်။ သူမ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းအစုံတွင် သံသယနှင့် ဝေခွဲမရမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။
ဤနေရာမှာ ချင်လဲ့ တစ်နှစ်ပတ်လုံး နေထိုင်သည့် ကျောက်အိမ်ကလေး ဖြစ်သည်။ အခန်း သုံးခန်းပါရှိပြီး အခန်းလွတ်တစ်ခန်းမှာ ယခင်က ချင်ရှန်း နေထိုင်ခဲ့သည့် အခန်းဖြစ်ကာ ကျန်တစ်ခန်းမှာ ရေချိုးခန်း ဖြစ်သည်။
လင်မြို့တော်တွင် ဤကဲ့သို့သော ကျောက်အိမ်များမှာ အလွန်ပေါများပြီး ကျင့်ကြံသူ အများစုမှာလည်း ဤကဲ့သို့သော အိမ်မျိုးတွင်သာ နေထိုင်ကြသည်။
ချင်လဲ့၏ အိမ်ကလေးထဲတွင် ကျောက်စားပွဲ တစ်လုံး၊ ကျောက်ထိုင်ခုံ နှစ်လုံးနှင့် သစ်သားခုတင် တစ်လုံးသာ ရှိသည်။ ၎င်းတို့မှလွဲ၍ အခြား အိမ်ထောင်ပရိဘောဂ ဟူ၍ မရှိပေ။
"အစ်မ... စောစောက တုဟန် ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ အဲဒီကောင်က မကြာသေးခင်ကမှ ရေခဲကျောက်မြို့တော်ကို သွားနေတာလို့ ကြားတယ်။ အရက်နဲ့ မိန်းမတွေကြားမှာပဲ အချိန်ကုန်နေလို့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အထဲကနေ ပွနေပြီလား မသိဘူး။ ဒီငတုံးလေးကိုတောင် မ,မနိုင်ရအောင် ဖြစ်နေတယ်" လင်ရွှမ်းရွှမ်းက သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ချင်လဲ့ကို ချလိုက်ပြီးနောက် လင်ယွီရှီးသည် ခဏမျှ သေချာစစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ချင်လဲ့၏ ရင်ဘတ်ပေါ်က စိမ်းဖန့်ဖန့် လက်ဝါးရာမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ချင်လဲ့၏ နှာခေါင်းအောက်တွင် လက်ကလေးကို ခေတ္တမျှ စမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အသက်ရှူသံမှာ မှန်ကန်ပြီး အားကောင်းနေသည်ကို သိလိုက်ရမှ လင်ယွီရှီး စိတ်အေးသွားကာ ပြောလိုက်သည် "သူ ဘာမှ ထွေထွေထူးထူး ဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ရင်ဘတ်က ဒဏ်ရာကလည်း နှစ်ရက်လောက်ဆို ပျောက်သွားမှာပါ။ လောလောဆယ် ငါတို့ ပြန်ကြရအောင်"
လင်ရွှမ်းရွှမ်းမှာမူ ဤနေရာတွင် တစ်စက္ကန့်ပင် ဆက်မနေချင်တော့ပေ။ လင်ယွီရှီး၏ စကားကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ထရပ်လိုက်တော့သည်။ လင်ယွီရှီးသည်လည်း နောက်က လိုက်လာခဲ့၏။ ကျောက်အိမ်ထဲမှ မထွက်ခွာမီ သူမသည် နောက်သို့ တစ်ခေါက် ပြန်လှည့်ကြည့်ကာ မျက်လုံးမှိတ်ထားသော ချင်လဲ့ကို အကဲခတ်လိုက်သေးသည်။
......
အတန်ကြာပြီးနောက် ချင်လဲ့သည် ခုတင်ပေါ်မှ ရုတ်တရက် ထထိုင်လိုက်သည်။ တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်များကို လုံခြုံအောင် ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် ခုတင်ပေါ်သို့ ပြန်တက်လိုက်၏။
မှောင်မည်းနေသော အခန်းထဲတွင် ချင်လဲ့၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပနေသည်။ သေချာကြည့်လျှင် သူ၏ သူငယ်အိမ်အတွင်း၌ လျှပ်စစ်စီးကြောင်းများ တစ်ကြောင်းပြီးတစ်ကြောင်း ဖြတ်ပြေးနေသကဲ့သို့ ထူးဆန်းလှပေသည်။
"ဖျစ်... ဖျစ်"
လျှပ်စစ်စီးကြောင်းများ စီးဆင်းသံမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်တစ်ခုမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ယိုစိမ့်ထွက်လာသကဲ့သို့ ခံစားရ၏။
ထိုအငွေ့အသက်မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် သူ၏ နဖူးအလယ်၌ မှိန်ပျပျ အလင်းစက်ကလေး တစ်စက် ပေါ်လာပြီး ပဲစေ့ခန့်ရှိသော မည်းနက်သည့် ပုတီးစေ့တစ်စေ့မှာ နဖူးအလယ်မှ ထွက်ပေါ်လာကာ လွင့်မျောနေတော့သည်။
ထိုအမြဲတမ်း မည်းနက်နေသော ပုတီးစေ့မှာ မှိန်ပျပျ အလင်းရောင် ထွက်ပေါ်နေ၏။ ပထမတစ်ချက် ကြည့်လိုက်လျှင် သူ၏ နဖူးအလယ်တွင် နောက်ထပ် မျက်လုံးတစ်လုံး တိုးလာသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။
ချင်လဲ့သည် သူ၏ စိတ်စွမ်းအားနှင့် ဆန္ဒကို စုစည်းကာ စိတ်ထဲမှ ပြင်းထန်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ခက်ထန်သော အမူအရာဖြင့် ပုတီးစေ့အတွင်းရှိ တားမြစ်ချက်ကို တိုက်ခိုက်လိုက်၏။
"ဘုန်း..."
သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် အသိစိတ်မှာ မြင်မရသော အတားအဆီးတစ်ခုကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် သွားတိုက်မိသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ ဦးနှောက်မှာ မခံမရပ်နိုင်အောင် စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး စိတ်စွမ်းအားများလည်း ပြိုကွဲသွားတော့သည်။
သူ ခက်ခက်ခဲခဲ စုစည်းထားသော အငွေ့အသက်များမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် နံရံထောင့်ကို မှီကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည် "မရသေးဘူးပဲ..."
လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က အဘိုးချင်ရှန်း နှိုးခဲ့စဉ်ကလည်း သူသည် ဤဝိညာဉ်နှိမ်နင်းခြင်း ပုတီးစေ့အတွင်းရှိ မှတ်ဉာဏ်တားမြစ်ချက်ကို ဖြိုခွဲရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ယနေ့ကဲ့သို့ပင် ကျရှုံးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
နှစ်နှစ်ကြာပြီးနောက် သူ၏ အစွမ်းမှာ အများကြီး တိုးတက်လာပြီဟု ခံစားရသည်။ တားမြစ်ချက်ကို ဖြိုခွဲနိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက် ရှိသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ ထပ်မံ ကျရှုံးခဲ့ရပြန်သည်။
ငါးနှစ်တိုင်တိုင် ကောင်းကင်မိုးကြိုး နှိမ်နင်းခြင်း ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံလာခဲ့သဖြင့် သူ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ အလွန်ပင် ခိုင်မာနေပြီဖြစ်ရာ အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်း မရှိပေ။ မကြာမီမှာပင် ယနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စရပ်များကို သူ ပြန်လည် စဉ်းစားလိုက်သည်။
'ဘယ်သူက ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ချင်တာလဲ။ အဘိုးရဲ့ ရန်သူလား'
၁၀ နှစ်စာ မှတ်ဉာဏ်များမှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရသလို အဘိုးချင်ရှန်းကလည်း သူ၏ နောက်ခံအကြောင်းအရာများကို အများကြီး မပြောခဲ့သဖြင့် သူ မည်သို့မျှ အဖြေရှာမရ ဖြစ်နေသည်။
'ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လောလောဆယ်တော့ အတွေးကင်းစင်သော တည်ငြိမ်မှု အခြေအနေနဲ့ ဆက်ပြီး ကျင့်ကြံလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။ မဟုတ်ရင် အဲဒီလူက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်တိုက်ခိုက်လာရင် အသက်အန္တရာယ်အထိ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်'
......
"ချင်လဲ့ အဆင်ပြေရဲ့လား" လင်မိသားစု ခန်းမဆောင်တွင် မိသားစုခေါင်းဆောင်က သမီးနှစ်ဦးကို မေးမြန်းနေသည်။ လင်ချန်ကျိလည်း ဘေးတွင် ရှိနေ၏။
"ဒီနေ့ အဲဒီ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနဲ့လူက အသက်အန္တရာယ်ဖြစ်အောင် တိုက်ခိုက်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ချင်လဲ့ရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲ ရောက်သွားတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကလည်း တော်တော်များများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဆိုတော့ နောက်နှစ်ရက်လောက်ဆို သူ ပြန်ကောင်းလာမှာပါ" လင်ယွီရှီးက ပြန်ဖြေလိုက်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။ "အဖေ... အဖေ အဲဒီလူနဲ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့သေးလား။ သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိရပြီလား"
လင်ချန်ယဲ့က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "အဖေ သူ့နောက်ကို မမီလိုက်ဘူး။ သူ့ရဲ့ အစွမ်းက အဖေ့ထက် မနိမ့်ဘူး။ အဖေလည်း ထူးဆန်းနေတယ်၊ သူ ဘာလို့ ချင်လဲ့ကို လာတိုက်ရတာလဲဆိုတာကိုလည်း စဉ်းစားလို့ မရဘူး"
"အဖေ... ဒီနေ့ သမီး ချင်လဲ့ကို ပိုးလာတဲ့အခါမှာ သိလိုက်ရတာက... သူက အရမ်းကို လေးတာပဲ" လင်ယွီရှီးသည် နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ ရင်ထဲက သံသယကို ထုတ်ပြောလိုက်တော့သည်။
"အရမ်းလေးတယ် ဟုတ်လား။ သာမန်လူတွေထက် ပိုလေးတာလား" လင်ချန်ယဲ့၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ သူသည် ဤကိစ္စကို အလေးအနက်ထားနေပုံရ၏။
"သာမန်လူထက် ငါးဆ၊ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီထက်မက ပိုလေးနေတာပါ" လင်ယွီရှီးက အံ့ဩတကြီး ပြောလိုက်သည်။
"သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ တစ်ခုခု အကြီးအကျယ် လေးတာ ပါနေတာ ဖြစ်မှာပေါ့" လင်ရွှမ်းရွှမ်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
"တစ်ခုခု ပါနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ကျား၊ မ ကန့်သတ်ချက်တွေ ရှိနေတော့ သမီးလည်း သူ့ကိုယ်ပေါ်ကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးလို့ မကောင်းဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့... နောက်ထပ် ဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခုလည်း ရှိပါသေးတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒါက တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလွန်းလို့ သမီးကိုယ်တိုင်တောင် မယုံရဲဘူး ဖြစ်နေတာ" လင်ယွီရှီးက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
လင်ချန်ယဲ့နှင့် လင်ချန်ကျိ ညီအစ်မနှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ်ဦး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အခြားတစ်ဦး၏ အံ့ဩမှုကို မြင်နေရသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ လင်ယွီရှီး ပြောလိုက်သော ဒုတိယ ဖြစ်နိုင်ခြေကိုသာ အာရုံစိုက်နေကြပြီး ခေတ္တမျှ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားကြသည်။
"အဖေ... သမီး သေရင်သေပါစေ၊ အဲဒီငတုံးနဲ့တော့ လက်မထပ်နိုင်ဘူး။ တကယ်လို့ အဖေက အတင်းအကျပ် လုပ်မယ်ဆိုရင် သမီး အိမ်ကနေ ဆင်းသွားမှာ၊ ဘယ်တော့မှလည်း လင်မိသားစုဆီ ပြန်မလာတော့ဘူး" ထိုအချိန်တွင် လင်ရွှမ်းရွှမ်း၏ အောင့်အည်းထားသော ဒေါသများမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။ သူမသည် လက်သီးနှစ်ဖက်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားပြီး လင်ချန်ယဲ့အား ကျားသစ်မလေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေသည်။
လင်ချန်ယဲ့က လက်ကာပြရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အဖေ သမီးကို ချင်လဲ့နဲ့ တကယ် လက်ထပ်ခိုင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဖေတို့ လင်မိသားစုဟာ ချင်ရှန်းရဲ့ ကျေးဇူးကို ခံထားရသလို၊ ချင်လဲ့ အသက် ၁၇ နှစ်အထိ အဖေတို့ စောင့်ရှောက်ပါ့မယ်လို့လည်း ကတိပေးထားခဲ့ပြီးသား။ အင်း... သမီးနဲ့ ချင်လဲ့ကို ဟန်ပြ စေ့စပ်ထားရုံပဲ။ နှစ်နှစ်ကြာရင် အဲဒီစေ့စပ်မှုကို ဖျက်သိမ်းလိုက်မှာဆိုတော့ သမီးတို့ကြားမှာ ဘာမှ ပတ်သက်မှု ရှိမှာမဟုတ်ပါဘူး"
"ဪ... ဒါဆိုရင်တော့ တော်သေးတာပေါ့။ ငါ ပြောသားပဲ၊ အဖေက ညီမလေးရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဒီလို ရက်ရက်စက်စက် အနစ်နာခံခိုင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး" လင်ယွီရှီးက ပြုံးလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အခုတော့ နင် စိတ်အေးသွားပြီ မဟုတ်လား"
"စေ့စပ်ထားတယ်ဆိုတာကလည်း နားထဲမှာ နားမချမ်းသာစရာပဲ" လင်ရွှမ်းရွှမ်းက နှုတ်ခမ်းဆူကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြန်သည်။ "စေ့စပ်လိုက်တာနဲ့ လူတွေရဲ့ အတင်းအဖျင်းတွေကို ကျွန်မက နှစ်နှစ်တိတိ ခံရတော့မှာ။ ကျွန်မ မခံနိုင်ဘူး၊ ပြီးတော့ ကျင့်ကြံခြင်းကိုလည်း အာရုံစိုက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး! တကယ်လို့ ဒီနှစ်နှစ်အတွင်းမှာ ကျွန်မရဲ့ အဆင့်က တိုးတက်မလာဘူးဆိုရင်တော့ ကျွန်မကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့"
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် လင်ရွှမ်းရွှမ်းမှာ စိတ်ကောက်ကာ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။
ထိုစကားများကြောင့် လင်ချန်ယဲ့နှင့် လင်ချန်ကျိတို့ ညီအစ်မနှစ်ဦး၏ မျက်နှာများမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပျက်သွားကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုစကားများမှာ သူတို့၏ အားနည်းချက်ကို တည့်တည့်ထိမှန်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ လင်ရွှမ်းရွှမ်းအပေါ် အလွန် မျှော်လင့်ချက် ထားထားကြသည်။ သူမ၏ ထူးခြားသော ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီကို အသုံးချကာ လင်မိသားစု၏ အခြေအနေကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
အရာအားလုံးမှာ လင်ရွှမ်းရွှမ်း၏ တိုးတက်မှုအပေါ်တွင် မူတည်နေသည်။ အကယ်၍ လင်ရွှမ်းရွှမ်းမှာ အသက် ၂၀ မတိုင်မီ ဝိညာဉ်ပေါက်ဖွားခြင်း အဆင့်သို့ မရောက်နိုင်ခဲ့လျှင် သူတို့၏ ကြိုးစားမှုများမှာ အချည်းနှီး ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။
ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးမှာ မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် အကူအညီမဲ့မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။
လင်ယွီရှီးသည် ဤအခြေအနေအားလုံးကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင်လည်း နာကျင်မှုများဖြင့် အကြိတ်အနယ် ရုန်းကန်နေရ၏။
အတန်ကြာပြီးနောက် သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင်... ညီမလေးအစား သမီးပဲ ချင်လဲ့နဲ့ စေ့စပ်လိုက်ရင်ရော။ သမီးရဲ့ ပါရမီက ညီမလေးလောက် မကောင်းသလို အသက် ၂၀ မတိုင်ခင် ဝိညာဉ်ပေါက်ဖွားခြင်း အဆင့်ကို ရောက်ဖို့လည်း မျှော်လင့်ချက် မရှိပါဘူး။ ညီမလေးက... မိသားစုရဲ့ မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်လာမှာပါ။ သူ့ရဲ့ အစ်မတစ်ယောက်အနေနဲ့ မိသားစုအတွက်ရော ညီမလေးအတွက်ရော ဒီဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို သမီးပဲ ထမ်းဆောင်ပါ့မယ်"
လင်ယွီရှီးက ဤဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ကိုယ်တိုင် ထမ်းဆောင်မည်ဟု ပြောလာလိမ့်မည်ဟု ညီအစ်ကိုနှစ်ဦး လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ထိုသို့ မထင်မှတ်ထားသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ ဘာပြောရမှန်း မသိ ဖြစ်သွားကြသည်။
လင်ယွီရှီးက အတင်းပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးက ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးကို ပို၍ပင် စိတ်မကောင်းဖြစ်စေကာ သူတို့၏ ရှက်ရွံ့မှုကို ဖုံးကွယ်၍ပင် မရတော့ပေ။ "အဖေ၊ တတိယဦးလေး... ဝေခွဲမရ ဖြစ်မနေပါနဲ့။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သမီးက ညီမလေးထက် ကြီးတာဆိုတော့ သူ့ထက် ပိုပြီးတော့လည်း အရာရာကို လက်ခံနိုင်ပါတယ်။ သမီး... သည်းခံနိုင်ပါတယ်။ မိသားစုအတွက် အဖေတို့ နှစ်ယောက်လုံး ဘယ်လောက်တောင် အနစ်နာခံပြီး ပင်ပန်းဆင်းရဲခဲ့ကြသလဲဆိုတာ သမီး သိပါတယ်။ သမီး ကလေးမဟုတ်တော့ဘူး၊ ဒီဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ဝိုင်းကူထမ်းဖို့ အချိန်တန်ပါပြီ"
"ဟူး... အဖေတို့ သမီးအပေါ် အများကြီး မှားခဲ့ပြီ" လင်မိသားစု ခေါင်းဆောင်၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာကာ ခေါင်းငုံ့ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဒါတွေ အားလုံးက သမီးအဖေ အသုံးမကျလို့ပါ"
"ဒါတွေက အဖေနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး။ အဖေ့ရင်ထဲမှာလည်း တော်တော်လေး ခံစားနေရမယ်ဆိုတာ သမီး သိပါတယ်။ အဖေ... အားလုံးကို စီစဉ်လိုက်ပါတော့" လင်ယွီရှီးက နူးညံ့စွာပင် ပြန်လည် ချော့မော့လိုက်သည်။
ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးမှာ နောင်တများဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်၌ပင် ခန်းမဆောင်အတွင်း၌ လင်ယွီရှီးနှင့် ချင်လဲ့တို့၏ စေ့စပ်ပွဲရက်ကို သတ်မှတ်ကာ ဤကိစ္စအား အတည်ပြုလိုက်ကြတော့သည်။
လင်မြို့တော်ရှိ အခြား ခန်းမဆောင် တစ်ဆောင်တွင် ဖြစ်သည်။
ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လှပသော သားမွေးကော်ဇောကြီး ခင်းထားသည်။ ခမ်းနားထည်ဝါသော အလှဆင်ပစ္စည်းများ ပြည့်နှက်နေသည့် အခန်းထဲတွင် တုကျောင်းလန်သည် ဝိုင်ခွက်ကို ကိုင်ထားကာ အဖိုးတန် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာ မှီနေ၏။
ဤမိန်းမသည် ရက်စက်ယုတ်မာသော အကြံအစည်များ ရှိသော်လည်း သူမတွင် ရင့်ကျက်သော အလှတရားနှင့် ဆွဲဆောင်မှု ရှိသည်။ သို့မဟုတ်ပါက မြူတိမ်ဆောင်မှ တုဟိုင်ထျန်းမှာ သူမကို အသက်ပေးကာကွယ်ရသည်အထိ စွဲလမ်းနေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
"အဲဒီငတုံးက အရမ်းလေးနေတယ်ဆိုရင် သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ တစ်ခုခု လေးတာ ပါနေရမယ်။ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ အဲဒီမြေးအဖိုးတွေ မိုင်းတွင်းထဲမှာ ဘာလျှို့ဝှက်ချက်တွေ လုပ်နေကြလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိဘူး။ အဲဒီ အဖိုးကြီး လင်ချန်ယဲ့က ကျွန်တော်တို့ကို ဆေးတောင် မိုင်းတွင်းတွေဆီ သွားခွင့် လုံးဝမပေးတာကိုကြည့်ရင် သူတို့တွေ တိတ်တဆိတ် တစ်ခုခု လုပ်နေကြတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒီနေ့ လင်မိသားစုက အကြီးအငယ်တွေ အားလုံး ဆေးတောင်ပေါ် တက်သွားကြသလို လင်ယွီရှီးကလည်း ချင်လဲ့ကို ပိုးလာသေးတယ်။ တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်ပျက်နေပြီပဲ"
တုဟန်သည် သူ၏ မိခင်ရှေ့တွင် သူ၏ ထင်မြင်ချက်ကို သေချာစွာ ရှင်းပြနေသည် "အမေ... ဆေးတောင် မိုင်းတွင်းထဲမှာ ထူးခြားတဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ ထွက်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်"
တုကျောင်းလန်၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမက ပြောလိုက်သည်။ "နင်ပြောတာလည်း ဟုတ်နိုင်ပါတယ်။ ငါတို့တွေ အဲဒီမိုင်းတွင်းတွေကို တကယ်ပဲ လျစ်လျူရှုထားခဲ့မိတာပဲ။ အဲဒီအကြောင်းကို စုံစမ်းဖို့ အချိန်တန်ပြီ။ အခုကစပြီး အဲဒီငတုံးကို သေချာစောင့်ကြည့်ထား။ အခွင့်အရေးရရင် မိုင်းတွင်းထဲကို ခိုးဝင်ပြီး လင်မိသားစုကလူတွေ ဘာတွေလုပ်နေလဲဆိုတာ သွားကြည့်ချေ"
"ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ"
"ဟဲဟဲ... လင်မြို့တော်ဟာ မကြာခင်မှာ တုမြို့တော် ဖြစ်လာတော့မှာပါ။ ဆေးတောင် မိုင်းတွင်းထဲမှာ တကယ်ပဲ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ ရှိနေရင် အဲဒါတွေက ငါတို့ တုမိသားစုပိုင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ လင်မိသားစုကလူတွေ အသာလေး ခိုးယူသွားတာကို ငါတို့ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး" တုကျောင်းလန်က နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"ဟဲဟဲ... အဲဒီ အဘိုးကြီးရဲ့ သမီးနှစ်ယောက်စလုံးကလည်း မကြာခင်မှာ ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်ညီလေးအတွက် ကစားစရာတွေ ဖြစ်လာတော့မှာပါ" တုဟန်က ရွံစရာကောင်းအောင် ပြုံးလိုက်သည်။
ဒုတိယနေ့...
ချင်လဲ့သည် အချိန်မှန်ပင် ခုတင်ပေါ်မှ ထလိုက်သည်။ သူသည် ဝိညာဉ်နှိမ်နင်းခြင်း ပုတီးစေ့ကို အသုံးပြုကာ အတွေးကင်းစင်သော တည်ငြိမ်မှု အခြေအနေသို့ ဆက်လက် မဝင်စားတော့ပေ။ အိမ်ပြင်မထွက်မီ သူသည် ကြေးမှန်တစ်ချပ်ကို ထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို မှန်ကြည့်ကာ တဖြည်းဖြည်း ညှိယူလိုက်သည်။
အတန်ကြာသော် ကြေးမှန်ထဲမှ သူသည် ယခင်အတိုင်းပင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော မျက်ဝန်းအစုံရှိသည့် လူအ,တစ်ယောက်အသွင် ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်ရမှ သူ ကျောက်အိမ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။
သူသည် အချိန်မှန်ပင် လင်မိသားစု၏ စားသောက်ဆောင်သို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ လင်ချန်ယဲ့၏ မိသားစုဝင်များမှာ သူ အချိန်မှန် ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့ဩသွားကြပြီး သူ့အား သေချာ အကဲခတ်နေကြတော့သည်။
ချင်လဲ့၏ ရင်ထဲတွင် မည်သည့် လှိုင်းတံပိုးမှ ဖြစ်ပေါ်မလာပေ။ သူသည် မည်သည့် စကားမှ မပြောဘဲ ထမင်းကိုသာ မြိန်ရည်ယှက်ရည် စားနေခဲ့သည်။ သူ၏ အပြုအမူမှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်၏။
သူသည် လင်မိသားစုတွင် နေထိုင်ရင်း ကောင်းကင်မိုးကြိုး နှိမ်နင်းခြင်း ကျင့်စဉ်အတွက် ခိုင်မာသော အခြေခံကို အေးအေးဆေးဆေး တည်ဆောက်ချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။ ဆေးတောင်ပေါ်က မိုးကြိုးများကို အသုံးပြုပြီး ခန္ဓာကိုယ်အား သန့်စင်ဖို့ မလိုတော့သည့် အချိန်ရောက်လျှင် သူ လင်မိသားစုကနေ ထွက်ခွာပြီး အဘိုးချင်ရှန်းကို သွားရှာချင် ရှာမည် ဖြစ်သည်။
သူသည် အမြန်ပင် စားသောက်ပြီးသွားသည်။ သူသည် အူကြောင်ကြောင်ဖြင့် ထရပ်လိုက်ပြီး ဆေးတောင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့ပြန်သည်။
စားသောက်ဆောင်အတွင်း၌ လင်မိသားစုဝင်များမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေကြသည်။ တုကျောင်းလန်နှင့် သူမ၏ သားနှစ်ဦးမှာလည်း ယနေ့တွင် ချင်လဲ့ကို ထူးထူးခြားခြား သတိထားနေကြ၏။ သူ ထွက်သွားပြီးမှသာ သူတို့သည် အကြည့်များကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ကြသည်။
"အစ်ကိုကြီး... မြူတိမ်ဆောင်က သတင်းပို့လာတယ်၊ နောက်ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ဆေးပင်တစ်သုတ် ပို့ပေးရမယ်တဲ့" တုကျောင်းလန်က သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနားက အစွန်းအထင်းများကို ကျော့ရှင်းစွာ သုတ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
လင်ချန်ယဲ့၏ ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "နည်းနည်းလောက်တော့ နောက်ကျနိုင်မယ် ထင်တယ်။ မကြာသေးခင်က မိုးကြိုးတွေ ပစ်ပြီး မိုးရွာနေတာကြောင့် ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေ ခူးဆွတ်ဖို့ အခက်အခဲ ရှိနေလို့ပါ..."
"ဟဲဟဲ... အစ်ကိုကြီး ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ ကျွန်မ ပြန်ပြောလိုက်ပါ့မယ်။ သူတို့တွေ သည်းခံနိုင်ဖို့ပဲ မျှော်လင့်ရမှာပေါ့" တုကျောင်းလန်မှာ အံ့ဩသွားသည်။ ဤနှစ်များအတွင်း လင်မိသားစုသည် မြူတိမ်ဆောင်သို့ ဆေးပင်ပေးပို့ရန် တစ်ခါမျှ နောက်မကျခဲ့ဖူးပေ။ လင်ချန်ယဲ့၏ နောက်ကျမည်ဆိုသော စကားက သူမကို သံသယဖြစ်စေသည်။ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "လင်မိသားစုဟာ မြူတိမ်ဆောင်အောက်မှာ ရှိနေတာဆိုတော့ ရက်နည်းနည်း နောက်ကျတာကတော့ ပြဿနာ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဆေးပင်ပေးပို့တဲ့နေရာမှာ ပြဿနာတက်ရင်တော့ ဒါက အေးအေးဆေးဆေး ပြီးသွားမယ့် ကိစ္စ မဟုတ်ဘူးနော်။ အစ်ကိုကြီးလည်း ဒါကို ကောင်းကောင်းသိမှာပါ၊ မဟုတ်ဘူးလား"
"ငါ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိပါတယ်။ နင် ငါ့ကို လာသင်ပေးနေဖို့ မလိုဘူး" လင်ချန်ယဲ့မှာ စိတ်မကြည်မလင် ဖြစ်နေသဖြင့် ခပ်ပြတ်ပြတ်ပင် ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့။ ကျွန်မလို မုဆိုးမတစ်ယောက်က မိသားစုရဲ့ ကိစ္စအဝဝကို မစီမံနိုင်ပေမဲ့ အစ်ကိုကြီးကို တစ်ခုပဲ သတိပေးချင်တယ်၊ လင်မိသားစုကို ဒုက္ခရောက်အောင်တော့ မလုပ်ပါနဲ့။ အစ်ကိုကြီးလည်း သိမှာပါ။ ကျွန်မတို့ မြူတိမ်ဆောင်ရဲ့ အကာအကွယ်ကိုသာ ဆုံးရှုံးသွားရင် လင်မြို့တော်ဟာ ဒီလိုမျိုး အေးအေးချမ်းချမ်း နေနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး" တုကျောင်းလန်က ခက်ထန်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"တော်ပြီ" လင်ချန်ယဲ့က အော်လိုက်ပြီး မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် စားသောက်ဆောင်မှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
လင်မိသားစုဝင်များလည်း တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ထွက်သွားကြသည်။
"ဆေးတောင်မှာ တစ်ခုခုတော့ တကယ်ဖြစ်နေပြီပဲ။ ဟန်အာ... နင်နဲ့ တုချီရှန်းတို့ နောက်ရက်တွေမှာ အဲဒီနေရာကို သေသေချာချာ စောင့်ကြည့်ကြ။ အခွင့်အရေးရရင် တောင်ပေါ်တက်ပြီး မိုင်းတွင်းတွေကို သွားကြည့်ချေ" တုကျောင်းလန်၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်နေပြီး အချိန်မရွေး ခုန်အုပ်ကိုက်ဖြတ်ဖို့ အသင့်ဖြစ်နေသည့် အဆိပ်ပြင်း မြွေတစ်ကောင်အလား ထင်ရပေသည်။
ချင်လဲ့သည် မိုင်းတွင်းများရှိရာ တောင်သို့ ဦးတည်သော ကျောက်လမ်းအတိုင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။
ရာသီဥတု အပြောင်းအလဲကြောင့် မိုးသက်လေပြင်းများ ကျရောက်ရန် အခြေအနေ ရှိနေသည်။ မသိမသာပင် ကောင်းကင်မှာ မှောင်မည်းလာပြီး တောင်ပတ်လည် လေညင်းများ တဟူးဟူး တိုက်ခတ်လာ၏။
"ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း"
မိုးခြိမ်းသံများနှင့်အတူ လျှပ်စီး တလက်လက်များကိုလည်း တဖြည်းဖြည်း မြင်လာရသည်။ ၎င်းတို့မှာ ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်ကျော်သွားသော မြွေနဂါးကြီးများအလား အမြီးများကို ခါယမ်းနေကြ၏။
ထိုမိုးခြိမ်းသံနှင့် လျှပ်စီးလက်မှုများကြားတွင် ချင်လဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ခါသွားပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးနှင့် စိတ်နှလုံးမှာ ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ ထိုဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော မျက်ဝန်းအစုံမှာ ကြယ်ပွင့်များအလား တောက်ပလာပြီး သူ၏ သူငယ်အိမ်အတွင်း၌ လျှပ်စစ်မြွေများနှင့် လျှပ်စီးနဂါးများ ခိုအောင်းနေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရကာ အလွန်ပင် တောက်ပလာတော့သည်။
'ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဒီရာသီက ငါ့ရဲ့ ကောင်းကင်မိုးကြိုး နှိမ်နင်းခြင်း ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံဖို့ အသင့်တော်ဆုံးပဲ။ ဒီနေ့ ငါ့ရဲ့ ကံတရားက တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ'
သူသည် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပြီးနောက် ဆေးတောင်ဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ ယခင်ကထက် သိသိသာသာ ပိုမို လျင်မြန်နေ၏။
အကယ်၍ ထိုအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်သာ သူ၏ဘေး၌ ရှိနေပါက သူ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ လျှပ်စီးတန်းများ တဖြည်းဖြည်း စုစည်းလာနေသည်ကို မြင်တွေ့ရမည်ဖြစ်သလို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ မပြတ်တမ်း ထွက်ပေါ်နေသော မိုးခြိမ်းသံများကိုလည်း ကြားရမည် ဖြစ်သည်။
ကောင်းကင်ယံတွင် မိုးခြိမ်းသံများနှင့် လျှပ်စီးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ၎င်းတို့မှာ ချင်လဲ့နှင့် တစ်စုံတစ်ရာသော ဆန်းကြယ်သည့် ပတ်သက်မှု ရှိနေသကဲ့သို့ သူ့အတွက် လှုပ်ရှားနေကြတော့သည်။
အခန်း (၆) မိုးကြိုးကို မိမိကိုယ်ပေါ်သို့ ဆွဲယူခြင်း
ဆေးတောင် မိုင်းတွင်း။
လင်ချန်ယဲ့အတွက်မူ ထူးဆန်းရှုပ်ထွေးလှသော ဝင်္ကပါလိုဏ်ခေါင်းများမှာ လျှို့ဝှက်ချက်များနှင့် အန္တရာယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ မနေ့က စူးစမ်းရှာဖွေစဉ်က သူသည် တောင်၏ အလယ်ဗဟိုအထိ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မရောက်ရှိခဲ့ဘဲ ချာချာလည်အောင် ရှုပ်ထွေးလှသဖြင့် သူ၏ စိတ်စွမ်းအားပင် ထိခိုက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
သို့သော် ချင်လဲ့ ဝင်လာချိန်တွင်မူ ရေထဲက ငါးတစ်ကောင်အလားပင်။ သူသည် ကျောက်လိုဏ်ခေါင်း လမ်းကြောင်းများအတိုင်း အားစိုက်စရာမလိုဘဲ လွယ်လင့်တကူ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး တောင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အစိတ်အပိုင်းဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်သွားခဲ့သည်။
သူ လျှောက်လှမ်းနေစဉ် ခြေလှမ်းများမှာ တစ်ချက်ကလေးမျှ တုံ့ဆိုင်းမသွားပေ။ မိုင်းတွင်း၏ ဝင်္ကပါလမ်းကြောင်းများမှာ သူ့ကို လုံးဝ အဟန့်အတား မဖြစ်စေကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။
မကြာမီမှာပင် သူသည် တောင်၏ ဗဟိုချက်မသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး မှောင်မည်းနေသော ကျောက်လိုဏ်ခေါင်းမှာ ရုတ်တရက် လင်းထိန်သွားတော့သည်။
ဤနေရာတွင် ဘောလုံးကွင်းတစ်ကွင်းခန့် ကျယ်ဝန်းသော ဂူကြီးတစ်လုံး ဖြစ်သည်။ ကျောက်နံရံ အမိုးမှာ ကြမ်းပြင်မှ ဆယ်မီတာကျော် မြင့်ပြီး လူတစ်ကိုယ်စာခန့် ထူထဲသော ကျောက်တိုင်ကြီး ရှစ်တိုင်မှာ ဂူ၏ ထောင့်ရှစ်ထောင့်တွင် မြင့်မားစွာ စိုက်ထူနေကြသည်။
ထိုကျောက်တိုင် ရှစ်တိုင်မှာ ကတော့ပုံသဏ္ဌာန် ရှိပြီး ၎င်းတို့၏ ချွန်ထက်သော ထိပ်ဖျားများကို အပေါ်ဘက် ကျောက်နံရံ အက်ကြောင်းများထဲသို့ ထိုးစိုက်ထားရာ ဂူကြီးတစ်ခုလုံးကို ဧရာမ လက်ကြီး ရှစ်ဖက်က ပင့်မထားသကဲ့သို့ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော မြင်ကွင်း ဖြစ်ပေသည်။
ကျောက်တိုင် ရှစ်တိုင်စလုံးတွင် လက်မခန့် အကျယ်ရှိသော ငွေရောင် သတ္တုနန်းကြိုးများအား တစ်ချောင်းပြီးတစ်ချောင်း ရစ်ပတ်ထားပြီး ထိုနန်းကြိုးများက ကျောက်တိုင်အားလုံးကို ဆက်သွယ်ထားသည်။
ကျယ်ဝန်းလှသော ဂူကြီးအတွင်း၌ ငွေရောင်နန်းကြိုးများသည် ကျောက်တိုင်ရှစ်တိုင်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် တစ်ချောင်းနှင့်တစ်ချောင်း ယှက်နွယ်နေကြရာ ဧရာမ ပင့်ကူအိမ်ကြီးများစွာ ယှက်တင်ထားသကဲ့သို့ ရှိနေတော့သည်။
"ဒိန်း... ဂျလိန်း... ဖျစ်"
မိုးခြိမ်းသံများနှင့်အတူ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော လျှပ်စစ်စီးကြောင်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုစီးကြောင်းများသည် အမိုးပေါ်က အက်ကြောင်းများမှတစ်ဆင့် ကျောက်တိုင်ကြီး ရှစ်တိုင်ဆီသို့ စီးဝင်သွားပြီးနောက် ကျောက်တိုင်များတွင် ရစ်ပတ်ထားသော နန်းကြိုးများမှတစ်ဆင့် အလယ်ဗဟိုရှိ နန်းကြိုးကွန်ရက်ကြီးဆီသို့ စီးဝင်သွားသည်။ ဂူအတွင်း၌ လျှပ်စီးများ ခဏခဏ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အတွင်းပိုင်းတစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဆေးတောင်အပြင်ဘက် ကောင်းကင်ယံ၌လည်း လျှပ်စီးများ ယှက်နွယ်နေပြီး နားကွဲမတတ် မိုးခြိမ်းသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ကောင်းကင်ယံ၌ လျှပ်စီးနဂါးများ သောင်းကျန်းနေသကဲ့သို့ပင်။
သိပ်သည်းလှသော လျှပ်စီးတန်းများသည် တစ်စုံတစ်ရာသော ဆန်းကြယ်သည့် အင်အားစု၏ ဆွဲဆောင်မှုကြောင့် တောင်ထိပ်ပေါ်က ထိုးထွက်နေသော ကျောက်တုံးများကို ဖြတ်သန်းကာ အောက်သို့ တရစပ် ပစ်ဆင်းလာကြသည်။
"လာစမ်း၊ ငါ့ကို ပိုပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပစ်စမ်း"
ကျယ်ဝန်းလှသော ဂူကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ချင်လဲ့၏ နုနယ်သေးသော မျက်နှာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ကျောက်တိုင်ရှစ်တိုင်ကြားရှိ သိပ်သည်းလှသော လျှပ်စစ်နန်းကြိုးကွန်ရက်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်တော့သည်။
"ဖျစ်..."
ယှက်နွယ်နေသော ငွေရောင်နန်းကြိုးများအတွင်းရှိ လျှပ်စစ်စီးကြောင်းများသည် အေးစက်သော ဓားသွားများအလား သူ၏ အားနည်းပုံရသော ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားကြသည်။
"အား..."
ရေတွက်၍မရနိုင်သော လျှပ်စစ်မျှင်တန်းများမှာ သူ၏ကိုယ်ထဲသို့ ထိုးစိုက်ဝင်ရောက်သွားသည်။ အတွေးကင်းစင်သော တည်ငြိမ်မှု အခြေအနေမှ ထွက်ထားသော ချင်လဲ့မှာ သူ၏ ဝိညာဉ်ကို သတ္တုအပ်ပေါင်း သောင်းခြောက်ထောင်ဖြင့် ထိုးဆွခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး မခံမရပ်နိုင်သော နာကျင်မှုကြောင့် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်မိတော့သည်။
ချင်လဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် တွန့်လိမ်နေသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရူးသွပ်မှုများ ပေါ်ပေါက်လာပြီး အဆုံးမဲ့ နာကျင်မှုကမ္ဘာထဲတွင် ပိတ်မိနေသည့် အကူအညီမဲ့ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်၏ မျက်လုံးများအလား ထင်ရပေသည်။
ချင်လဲ့သည် သာမန်လူသားတစ်ယောက် မခံစားနိုင်သော နာကျင်မှုကို တောင့်ခံရင်း ကောင်းကင်မိုးကြိုး နှိမ်နင်းခြင်း ကျင့်စဉ်ကို အံကြိတ်ကျင့်ကြံနေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော ဖရိုဖရဲ လျှပ်စီးများကို မြင်မရသော လက်တစ်ဖက်က ဖမ်းဆုပ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သန်မာလှသော ကြွက်သားနှင့် အကြောများမှတစ်ဆင့် အသားနှင့် အရိုးများထဲသို့ လျင်မြန်စွာ စီးဝင်သွားစေသည်။
အကယ်၍ သာမန်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသာ ဝိညာဉ်ပေါက်ဖွားခြင်း အဆင့်တွင် ရှိနေလျှင်ပင် ဤကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော လျှပ်စစ်စီးကြောင်းနှင့် ထိတွေ့ပါက ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။
လျှပ်စီးမျှင်တန်းများသည် သူ၏ ညွှန်ကြားမှုဖြင့် ကြွက်သားနှင့် အကြောများတစ်လျှောက် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဆင်းသွားပြီး ရင်ခေါင်းနှင့် ဗိုက်ပိုင်းသို့ တဖြည်းဖြည်း ရွှေ့လျားသွားသည်။
လျှပ်စီးများသည် ကြွက်သား၊ အကြော၊ အရိုးနှင့် အသားမျှင်များကို ဖြတ်သန်းသွားချိန်တွင် ထိုအစိတ်အပိုင်းအားလုံးမှာ ညိုမည်းဒဏ်ရာရသွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး နာကျင်မှုကြောင့် သူသည် သတိလစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် ထိုနာကျင်မှုကြားမှပင် လျှပ်စီးများသည် သူ၏ အသားနှင့် အရိုးများထဲသို့ တစ်စစ စိမ့်ဝင်သွားပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကောင်းကင်မိုးကြိုး နှိမ်နင်းခြင်း၏ ပိုမိုပြင်းထန်သော သန့်စင်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိလာအောင် ပြောင်းလဲပေးနေသည်ကို သူ ကောင်းကောင်း သိနေသည်။
ငါးနှစ်တာ ကာလအတွင်း မိုးကြိုးဖြင့် အားဖြည့်ပေးသော ကိုးရက်တာ အစီအစဉ်အပြီးတွင် သူသည် ကြွက်သား၊ အကြော၊ အရေပြား၊ အသားနှင့် ခြေလက်အရိုးများကို တဖြည်းဖြည်း သန့်စင်လာခဲ့ပြီး ယခုအခါတွင်မူ ပိုမိုအရေးကြီးသော ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများကို သန့်စင်ရန် အာရုံစိုက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ပြီးခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူ၏ ကြွက်သား အကြောနှင့် ခြေလက်များမှာ လျှပ်စီးဝင်ရောက်မှုကို နေသားကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူ၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများပါ သန့်စင်ပြီးသွားလျှင် သူသည် ကောင်းကင်မိုးကြိုး နှိမ်နင်းခြင်း ကျင့်စဉ်အတွက် အခြေခံကို အမှန်တကယ် တည်ဆောက်ပြီးမြောက်မည်ဖြစ်ပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ကောင်းကင်မိုးကြိုး၏ ထုနှက်မှုကို လုံးဝ ခံနိုင်ရည်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။
ထိုအချိန်ကျလျှင် ကောင်းကင်မိုးကြိုး နှိမ်နင်းခြင်း ကျင့်စဉ်မှာ အဆင့်သစ်တစ်ခုနှင့် ပိုမိုအစွမ်းထက်သော ခွန်အားကို ရရှိလာမည်ဖြစ်သည်။
လျှပ်စီးမျှင်တန်းများသည် ခြေလက်များ၏ ကြွက်သားနှင့် အကြောများတစ်လျှောက် စီးဆင်းသွားသော်လည်း ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများထဲသို့ မဝင်ရောက်သေးပေ။ ချင်လဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လျှပ်စစ် စီးသွားသော ပုဇွန်တစ်ကောင်လို ချက်ချင်း တွန့်လိမ်သွားပြီး နာကျင်စွာဖြင့် တအီးအီး အော်ဟစ်နေမိတော့သည်။
မိုးများမှာ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေပြီး ဆေးတောင်ပေါ်တွင် မုန်တိုင်းမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ လျှပ်စီးတန်းများသည် လှံရှည်များအလား၊ လျှပ်စီးနဂါးများအလား မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ဆင်းလာကြပြီး ဂူအတွင်း၌ ပေါက်ကွဲသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေသည်။
ကျောက်တိုင် ရှစ်တိုင်မှာ ရုတ်တရက် တောက်ပလာပြီး ငွေရောင်နန်းကြိုးများသည် လျှပ်စစ်စီးကြောင်းများကြောင့် ပို၍ ပို၍ လင်းထိန်လာသည်။ နန်းကြိုးကွန်ရက်ကြီး၏ အလယ်တွင် ချင်လဲ့၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ မီးကျွမ်းသကဲ့သို့ မည်းနက်နေပြီး နာကျင်စွာ ဟိန်းဟောက်ရင်း တုန်ခါနေတော့သည်။
ကောင်းကင်ယံက ရူးသွပ်စွာ ဟိန်းဟောက်သံများမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးညှင်းသွားပြီး မုန်တိုင်းမှာ အရှိန်လျော့သွားသည်။ လျှပ်စစ်ဓာတ်လိုက်နေသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း တုန်ခါနေခြင်း ရပ်တန့်သွားတော့သည်။
မိုးခြိမ်းသံနှင့် လျှပ်စီးများ ငြိမ်သက်သွားချိန်တွင် မိုးမှာ ပို၍ သည်းထန်လာသည်။
ကောင်းကင်ဘုံမှာ ကျေနပ်သွားသကဲ့သို့ ဂူအတွင်းသို့ လျှပ်စီးများ ထပ်မံ မပို့လွှတ်တော့ဘဲ ကျောက်တိုင်များမှာ အရောင်မှိန်သွားကာ ငွေရောင်နန်းကြိုးများမှာလည်း လင်းလက်ခြင်း မရှိတော့ပေ။
အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည်မသိ... ချင်လဲ့သည် သူ၏ မီးကျွမ်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူသည် ငွေရောင်နန်းကြိုးကွန်ရက်ပေါ်တွင် လှုပ်ရှားခြင်းမရှိဘဲ လဲလျောင်းနေရင်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပိုင်း အခြေအနေကို တိတ်တဆိတ် စစ်ဆေးနေသည်။
သူသည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထိုးဖောက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ရင်ဘတ်အတွင်း၌ လျှပ်စစ်စီးကြောင်း အရိပ်အယောင်များကို မြင်တွေ့ရပြီး ၎င်းတို့မှာ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများနှင့် အသားမျှင်များကြားတွင် ခုန်ပေါက်နေကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က လျှပ်စီး၏ ဖျက်ဆီးမှုအား တဖြည်းဖြည်း နေသားကျလာအောင် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများကို ဆက်လက် သန့်စင်ပေးနေသည်အား မြင်လိုက်ရသည်။
'ငါသာ အတွေးကင်းစင်တဲ့ တည်ငြိမ်မှု အခြေအနေကို မဝင်စားခဲ့ရင် ငါခံစားခဲ့ရတဲ့ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုတွေဟာ သာမန်လူတွေ စိတ်ကူးကြည့်လို့တောင် မရနိုင်တဲ့အရာပဲ။ ငါ ငါးနှစ်တိုင်တိုင် ကျင့်ကြံခဲ့ပြီး ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ဝိညာဉ်ကို အချိန်အကြာကြီး ပုံဖော်ခဲ့လို့ တော်သေးတာပေါ့။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က နာကျင်မှုကို တောင့်ခံနိုင်ရင်တောင် ငါ့ဝိညာဉ်က မတောင့်ခံနိုင်ရင် အရာအားလုံး အချည်းနှီး ဖြစ်သွားမှာပဲ။ ငါ တကယ့်ကို လူအ,ကြီး ဖြစ်သွားမှာ'
'ငါ့ရဲ့ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါတွေကို သန့်စင်ဖို့ပဲ လိုတော့တယ်။ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားရင် နောက်နှစ်လ၊ သုံးလအတွင်းမှာ ကောင်းကင်မိုးကြိုး နှိမ်နင်းခြင်း ကျင့်စဉ်ရဲ့ အခက်ခဲဆုံး အခြေခံကို ငါ အပြီးသတ်နိုင်မှာပါ'
ချင်လဲ့သည် ခေတ္တမျှ နားနားနေနေပြီးနောက် ခွန်အားအချို့ ပြန်လည်ရရှိလာကာ ငွေရောင်နန်းကြိုးကွန်ရက်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။ သူသည် ယိုင်တိုင်တိုင် ခြေလှမ်းများဖြင့် ကျောက်တိုင်တစ်တိုင်၏ နောက်ဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။
'လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က အဘိုးမထွက်သွားခင်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် ငါနိုးလာရင် အဘိုးချန်ထားခဲ့တဲ့အရာကို ကြည့်ဖို့ မှာသွားခဲ့တယ်...'
ကျောက်တိုင်နောက်ဘက်တွင် လေးထောင့်ပုံစံ သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံး ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ သော့ခတ်မထားသဖြင့် ချင်လဲ့ လွယ်လင့်တကူပင် ဖွင့်လိုက်၏။
သေတ္တာထဲတွင် စာတစ်စောင်၊ လှပစွာ ဆွဲထားသော မြေပုံများနှင့် သူ၏အဘိုးနှင့် အလွန်တူသော သစ်သားရုပ်ကလေး တစ်ရုပ် ပါရှိသည်။
"လဲ့အာ... အဘိုး မင်းအသက် ၁၇ နှစ်မပြည့်ခင် ပြန်လာနိုင်အောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်။ တကယ်လို့ အဲဒီအချိန်အထိ အဘိုးပြန်မလာသေးရင် အဘိုး တစ်ခုခု ဖြစ်သွားလို့ပဲ ဖြစ်မှာပါ။ အဲဒီလိုဆိုရင် အဘိုးကို လာမရှာပါနဲ့။ ကောင်းကောင်း ကျင့်ကြံပြီး ဘဝကို အေးအေးချမ်းချမ်း ဖြတ်သန်းပါ"
"မင်း လုံလောက်တဲ့ အဆင့်ကို ရောက်လို့ ဝိညာဉ်နှိမ်နင်းခြင်း ပုတီးစေ့က မှတ်ဉာဏ်တားမြစ်ချက်ကို ဖြိုခွဲနိုင်တဲ့နေ့ကျရင် လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ နှစ်က ဘာတွေဖြစ်ခဲ့သလဲဆိုတာ မင်း သိလာပါလိမ့်မယ်"
"ဒီမြေပုံတွေကတော့ အာတိတ်တောင်တန်း မှာ သတိထားရမယ့်အရာတွေကို အဘိုးကိုယ်တိုင် ဆွဲထားတာပါ။ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေနဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ ရှိတဲ့နေရာတွေ ဝိညာဉ်သားရဲတွေ ကျက်စားတဲ့ နယ်မြေတွေကို အသေးစိတ် ဖော်ပြထားပါတယ်။ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အသုံးဝင်မယ့် ဝိညာဉ်သားရဲတွေနဲ့ ဆေးပင်တွေရှိတဲ့ နေရာတွေကိုလည်း ငါ အမှတ်အသား လုပ်ထားပေးတယ်။ နိုးလာပြီဆိုရင် မင်းလိုအပ်တဲ့အချိန် သွားရှာလို့ ရပါတယ်"
"ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ အဘိုးက အာတိတ်တောင်တန်းမှာ ခဏခဏ လမ်းလျှောက်ခဲ့တော့ ဝိညာဉ်သားရဲတချို့နဲ့ သူငယ်ချင်း ဖြစ်ခဲ့တယ်။ တကယ်လို့ မင်း အာတိတ်တောင်တန်းကို စူးစမ်းချင်ရင် ဒါမှမဟုတ် ဖြတ်ကျော်ချင်ရင် ဒီသစ်သားရုပ်ကလေးကို ယူသွားဖို့ မမေ့နဲ့။ ဝိညာဉ်သားရဲတချို့က ဒီရုပ်ကလေးကို မှတ်မိကြတယ်၊ အဲဒါကို ပြလိုက်ရင် သူတို့ မင်းကို ဒုက္ခပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"
"ဒီရုပ်ကလေးကို မှတ်မိမယ့် ဝိညာဉ်သားရဲတွေရဲ့ နယ်မြေတွေကိုလည်း ငါ အထူးအမှတ်အသား လုပ်ထားပေးတယ်။ သတိထားပါ"
"လင်မိသားစုရဲ့ ဆေးတောင်ပေါ်က ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေဟာ လျှံထွက်လာတဲ့ မိုးကြိုးတွေရဲ့ ဖျက်ဆီးမှုကို မခံနိုင်ကြဘူး။ အဘိုးရှိတုန်းကတော့ အဲဒီပိုနေတဲ့ မိုးကြိုးတွေကို ဆေးပင်တွေ မထိခိုက်အောင် တခြားဘက်ကို လွှဲပေးထားခဲ့တာ။ အဘိုးမထွက်သွားခင်မှာ အစီအစဉ်တချို့ လုပ်ပေးခဲ့ပေမဲ့ အချိန်မလောက်လို့ အကုန်လုံး မပြီးပြတ်ခဲ့ဘူး။ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ မင်းကျင့်ကြံလို့ ထွက်လာတဲ့ မိုးကြိုးတွေက ဆေးပင်တွေရဲ့ ကြီးထွားမှုကို ထိခိုက်စေလိမ့်မယ်၊ ဒါက လင်မိသားစုရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ရသွားမှာ ငါစိုးရိမ်တယ်။ မင်း ဒါကို သတိထားရမယ်"
"ဝိညာဉ်နှိမ်နင်းခြင်း ပုတီးစေ့ဟာ တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ ရတနာတစ်ခုပဲ။ ဒါဟာ မင်းရဲ့ မိဘတွေ မင်းအတွက် ချန်ထားခဲ့တဲ့ တစ်ခုတည်းသော ဝိညာဉ်ပစ္စည်းပဲ။ ဒါဟာ မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ပိတ်လှောင်ထားရုံတင် မဟုတ်ဘဲ ငါကိုယ်တိုင်တောင် အကုန်လုံး မသိနိုင်တဲ့ စွမ်းဆောင်ချက်တွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ အဲဒီပုတီးစေ့ကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ပါ။ တခြား ဘယ်သူ့ကိုမှ လုံးဝ အသိမပေးနဲ့၊ မဟုတ်ရင် မင်းဆီကို ကြီးမားတဲ့ ဘေးဒုက္ခတွေ ဆိုက်ရောက်လာလိမ့်မယ်။ ဒါကို အမြဲ မှတ်ထားပါ"
စာမှာ အရှည်ကြီး မဟုတ်သဖြင့် ချင်လဲ့ အမြန်ပင် ဖတ်လိုက်သည်။ စာပါအကြောင်းအရာများကို စဉ်းစားပြီးနောက် မြေပုံများအား ထုတ်ကာ အာရုံစိုက် ကြည့်လိုက်၏။
အပေါ်ဆုံးမြေပုံမှာ ဆေးတောင်မှ ကီလိုမီတာ ၃၀ သာ ဝေးသော နေရာတစ်နေရာ ဖြစ်သည်။ မြေပုံပေါ်တွင် အမှတ်အသား ပြုထားသော နေရာများစွာရှိပြီး တစ်ခုမှာ လျှပ်စီး လင်းယုန်နက်ဟု အမည်ရသည်။
ဝိညာဉ်သားရဲများကို အရွယ်အစားနှင့် အစွမ်းအပေါ် မူတည်၍ ခွဲခြားထားသည်။ အားအနည်းဆုံးမှာ အဆင့် ၁ ဝိညာဉ်သားရဲ ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများနှင့် ညီမျှသည်။ အဆင့် ၁၀ ဝိညာဉ်သားရဲ မှာမူ အစွမ်းအထက်ဆုံးနှင့် အကြောက်ရွံ့ရဆုံးဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာဦးအဆင့် ကျင့်ကြံသူများနှင့် တန်းတူ ဖြစ်သည်။
လျှပ်စီး လင်းယုန်နက်မှာ အဆင့် ၁ သားရဲသာ ဖြစ်သော်လည်း အုပ်စုလိုက် နေထိုင်တတ်ကြသည်။ သူတို့မှာ ကာကွယ်ရေး အားနည်းသော်လည်း ဉာဏ်ကောင်းပြီး အုပ်စုလိုက် တိုက်ခိုက်တတ်ကြသည်။ နောက်ပြီး အလွန်လည်း လျင်မြန်ကြ၏။ သူတို့သည် လျှပ်စီးများဖြင့် ပစ်ခတ်ပြီး ရန်သူ သို့မဟုတ် သားကောင်မှာ ထုံကျဉ်သွားချိန်မှ ချွန်ထက်သော ခြေသည်း၊ နှုတ်သီးဖြင့် ဆွဲဖြတ်တတ်ကြသည်။
အဘိုးချင်ရှန်းက လျှပ်စီး လင်းယုန်နက်ကို အမှတ်အသား လုပ်ပေးထားရခြင်းမှာ ဤသားရဲအမျိုးအစား၏ ဝိညာဉ်အမြုတေတွင် မိုးကြိုးဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပါဝင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မှန်ပါသည်၊ ထိုမိုးကြိုးဝိညာဉ်အမြုတေများသည် ကောင်းကင်ယံက သန့်စင်သော မိုးကြိုးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အများကြီး ကွာခြားသဖြင့် ချင်လဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ရာတွင် အထောက်အကူ မပြုနိုင်ပေ။
သို့သော် လျှပ်စီး လင်းယုန်နက်၏ ဝိညာဉ်အမြုတေတွင် အခြားသော အသုံးဝင်ပုံများ ရှိသည်။ ချင်လဲ့သည် ထိုမိုးကြိုးစွမ်းအင်များကို စုပ်ယူပြီးနောက် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အဖြစ် အလွယ်တကူ ပြောင်းလဲနိုင်ခြင်းပင်။
ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဆိုသည်မှာ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ခွန်အား အရင်းအမြစ်ဖြစ်သလို ကျင့်ကြံသူ၏ အစွမ်းနှင့် အဆင့်အတန်းကို တိုင်းတာသည့် စံနှုန်းလည်း ဖြစ်သည်။
သာမန်အားဖြင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ ပိုမိုသန့်စင်လေ သူ၏ အဆင့်မှာ ပိုမိုမြင့်မားပြီး အစွမ်းထက်လေ ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့်လည်း အဘိုးချင်ရှန်းက ၎င်းတို့ကို အမှတ်အသား လုပ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လျှပ်စီး လင်းယုန်နက်၏ ဝိညာဉ်အမြုတေများသည် ချင်လဲ့ကို ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ အမြောက်အမြား အမြန်စုဆောင်းနိုင်အောင် ကူညီပေးနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်၏။
"လျှပ်စီး လင်းယုန်နက်..."
ချင်လဲ့သည် စာ၊ မြေပုံများနှင့် သစ်သားရုပ်ကလေးကို လုံခြုံစွာ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူ ယခုအခါ အပြည့်အဝ နိုးကြားနေပြီ ဖြစ်သည်။ မိုးကြိုးပစ်သော နေ့ရက်များမှာ နေ့တိုင်း မရှိနိုင်သဖြင့် အာတိတ်တောင်တန်းသို့ သွားကာ လျှပ်စီး လင်းယုန်နက်အချို့ကို သတ်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင် စုဆောင်းရန်နှင့် သူ၏ တကယ့်အစွမ်းမှာ မည်သည့်အဆင့်တွင် ရှိနေသည်အား စမ်းသပ်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးထဲတွင် ချင်လဲ့သည် ဆေးတောင် မိုင်းတွင်းမှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး အာတိတ်တောင်တန်းဆီသို့ တစ်ဦးတည်း ဦးတည်သွားတော့သည်။
တောင်ထိပ်ပေါ်တွင်။
လင်ချန်ယဲ့နှင့် လင်ချန်ကျိ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးမှာ မိုးထဲတွင် ရပ်နေကြပြီး ညှိုးနွမ်းပျက်စီးနေသော ဆေးပင်များကို ကြည့်ကာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာဖြင့် ထီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားကြသည်။ သူတို့ ငိုချင်သော်လည်း မျက်ရည်ပင် မထွက်နိုင်တော့ပေ။
ကောင်းကင်ယံ အခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားပြီး မိုးခြိမ်းသံ၊ လျှပ်စီးသံများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးမှာ ဆေးတောင်ဆီသို့ အပြေးအလွှား လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့ ဆေးတောင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ချင်လဲ့ တောင်အတွင်းပိုင်းသို့ ကျင့်ကြံရန် ဝင်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် ဖြစ်သည်။
မိုးခြိမ်းသံများနှင့် လျှပ်စီးများ စီးဆင်းနေမှုမှာ တောင်၏ ဗဟိုချက်မရှိ တစ်စုံတစ်ရာနှင့် တိုက်ရိုက် ဆက်နွယ်နေကြောင်း လင်ချန်ယဲ့ တထစ်ချ ပြောနိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ညီငယ်၏ ခန့်မှန်းချက်ကို နောက်ဆုံးတွင် အတည်ပြုပေးလိုက်ခြင်းပင်။
လျှပ်စီးများ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် ဝိညာဉ်ဆေးပင်များမှာ သိသိသာသာ ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ညှိုးနွမ်းသွားသည်ကိုလည်း ညီအစ်ကိုနှစ်ဦး သတိထားမိလိုက်ကြပြီး ဆေးပင်များ ညှိုးနွမ်းနှုန်းနှင့် ချင်လဲ့ကြားတွင် ဆက်နွယ်မှု ရှိနေသည်ဟု ကောက်ချက်ချလိုက်ကြသည်။
"အစ်ကိုကြီး... အခုက နွေဦးကနေ နွေရာသီကို ကူးပြောင်းတဲ့ မိုးသက်လေပြင်း ရာသီပဲ။ ဒီအခြေအနေသာ ဆက်ဖြစ်နေရင် အခုစိုက်ထားတဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေအားလုံး ပျက်စီးကုန်တော့မှာပဲ။ မြူတိမ်ဆောင်ကတော့... ဟူး..." လင်ချန်ကျိက ခေါင်းယမ်းကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"ချင်လဲ့က တကယ်ပဲ လူအ,လား၊ ဒါမှမဟုတ် လူအ,ဟန်ဆောင်နေတာလားဆိုတာ အရေးမကြီးတော့ဘူး။ ဒီတစ်ခါတော့ သူ့ကို ငါ သေသေချာချာ စကားပြောရမယ်"
လင်ချန်ယဲ့သည် ဒေါသကို အံကြိတ်ထိန်းရင်း ဆေးတောင် မိုင်းတွင်း၏ အဝင်ဝတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကာ ချင်လဲ့ အပြင်ထွက်လာမည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်နေတော့သည်။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ မသိလိုက်သည်မှာ ငါးနှစ်တိုင်တိုင် တစ်ပုံစံတည်း နေထိုင်လာခဲ့သော ချင်လဲ့သည် ဤနေ့တွင် သူ၏ ပုံမှန်အစီအစဉ်ကို ဖျက်လိုက်ပြီ ဖြစ်ကြောင်းပင်။
နေမဝင်မီအထိ ချင်လဲ့သည် မိုင်းတွင်းထဲမှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။ လင်ချန်ယဲ့ မရောက်လာမီ အတန်ကြာကတည်းက ချင်လဲ့မှာ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးထဲတွင် အာတိတ်တောင်တန်းဆီသို့ တစ်ဦးတည်း ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။