အခန်း (၇-၈)
Vol. 1 Ch. 7-8
အခန်း (၇) အထီးကျန်တောင်တန်း
လင်မြို့တော်ရှိ ဆေးတောင်ဆိုသည်မှာ အာတိတ်တောင်တန်း၏ အစွန်ဆုံးအနားသတ်မှာရှိသည့် တောင်ကုန်းငယ်လေးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။
ထိုအရာနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ကျယ်ပြောလှသော အာတိတ်တောင်တန်းကြီး တစ်တောင်လုံးမှာ ကီလိုမီတာ တစ်ထောင်ကျော် ရှည်လျားသည်။ အပြင်ဘက်ဒေသ အများစုမှာ အလွန်အမင်း မအေးသလို အတွင်းပိုင်းရှိ အချို့သော ချိုင့်ဝှမ်းများမှာ တစ်နှစ်ပတ်လုံး နွေဦးကာလကဲ့သို့ သာယာနေသဖြင့် ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ စိုက်ပျိုးရန် အလွန်သင့်တော်လှသည်။
သို့သော် တောင်တန်းကြီး၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လေလေ ပို၍ အေးစက်လာလေလေ ဖြစ်သည်။
ထိုအအေးဒဏ်မှာ တောင်တန်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် တည်ရှိသည့် ဧရာမ နှင်းတောင်ထိပ်များနှင့် ရေခဲမြစ်ကြီးများကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့မှာ တိမ်တိုက်များအထက်အထိ မြင့်မားကာ တစ်နှစ်ပတ်လုံး ခဲနေပြီး အလွန်အေးမြသော လေထုကို အမြဲတစေ ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ဤအချက်ကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင်တန်းများမှာ အလွန်အမင်း အေးစက်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။
အနက်ရှိုင်းဆုံး ဒေသရှိ ရေခဲတောင်ထိပ်များကို တားမြစ်နယ်မြေဟု သတ်မှတ်ထားကြသည်။ သတင်းစကားများအရ ထိုနေရာတွင် ရှားပါးလှသော ဝိညာဉ်ဆေးပင်များနှင့် ရေခဲသလင်းကျောက်များစွာ ရှိနေပြီး ၎င်းတို့မှာ ကျင့်ကြံသူတိုင်း အိပ်မက်မက်ရသည့် တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ကျင့်ကြံခြင်းရတနာများ ဖြစ်ကြသည်။
ရှေးယခင်ကတည်းက ရှားပါးဝိညာဉ်ဆေးပင်များရှိရာ အရပ်တွင် နယ်မြေစောင့်ရှောက်သူများ ရှိတတ်ကြပြီး ရေခဲမြစ်များနှင့် နှင်းတောင်ထိပ်များမှာလည်း ထူးမခြားနားပေ။ ထိုဒေသတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး အဆင့်မြင့်သော ဝိညာဉ်သားရဲများစွာ နေထိုင်ကြသဖြင့် အစွမ်းအထက်ဆုံး ကျင့်ကြံသူများပင် ရှောင်ကြဉ်ကြသည်။ အာတိတ်တောင်တန်းတွင် ခရီးသွားသူများသည် တောင်ထိပ်များတွင် နေထိုင်သော ထိုအစွမ်းထက် ဝိညာဉ်သားရဲများကို မနှိုးဆော်မိစေရန် ထိုဒေသကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ရှောင်ကွင်းသွားတတ်ကြသည်။
သို့သော် ၎င်းမှာ အာတိတ်တောင်တန်း၏ အစွန်းပိုင်းနှင့် အပြင်ဘက်ဒေသများတွင် ဝိညာဉ်ဆေးပင်နှင့် သားရဲများ မရှိဟု မဆိုလိုပေ။ အတွင်းပိုင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဆေးပင်များ၏ အရည်အသွေးမှာ အများကြီး နိမ့်ကျပြီး နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့နေရုံသာ ဖြစ်သည်။ ကျင့်ကြံသူများသည် ဝိညာဉ်ဆေးပင်နှင့် သားရဲများကို ရှာဖွေနိုင်ရန် အလွန်အမင်း အားစိုက်ရရုံသာမက သူတို့၏ ကံတရားအပေါ်တွင်လည်း များစွာ မူတည်နေသည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ထိုဒေသမှာ ကျင့်ကြံသူများ၏ လှုပ်ရှားမှု ဗဟိုချက်မ ဖြစ်နေသည်။ မြူတိမ်ဆောင်နှင့် ၎င်း၏ လက်အောက်ခံ မိသားစုများဖြစ်သော လင်မိသားစုကဲ့သို့သော အဖွဲ့အစည်းများသည် အာတိတ်တောင်တန်း၏ အပြင်ဘက်ပိုင်းတွင် နှစ်စဉ် လှုပ်ရှားမှုများကို ပြုလုပ်လေ့ရှိကြသည်။
မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းပြီးနောက် တောင်လမ်းများမှာ စိုစွတ်ချော်လဲနေသော်လည်း လေထုမှာမူ ထူးထူးခြားခြား လန်းဆန်းနေသည်။
ဆေးတောင်မှ ထွက်ခွာလာသော ချင်လဲ့သည် တောင်တန်း၏ အနက်ပိုင်းဆီသို့ ဦးတည်သော လမ်းအတိုင်း လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ သူ၏ ခြေထောက်များတွင် ရွှံ့များ ပေကျံနေသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေသည်။
ဤနှစ်များအတွင်း သူသည် ကောင်းကင်မိုးကြိုး နှိမ်နင်းခြင်း ကျင့်စဉ်အား ကျင့်ကြံရာတွင်သာ အချိန်အားလုံးကို ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။ သူသည် မိမိကိုယ်တိုင် သတ်မှတ်ထားသော စည်းကမ်းများကို တစ်ကြိမ်မျှ မဖောက်ဖျက်ခဲ့ဘဲ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံခြင်းတွင်သာ နှစ်မြှုပ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် အသက် ၁၅ နှစ်သာ ရှိသေးသည် မဟုတ်လော။ ငြီးငွေ့စရာကောင်းသော လေ့ကျင့်မှုများကို တစ်နှစ်ပြီးတစ်နှစ် လုပ်ဆောင်လာခဲ့ပြီးနောက် ယခုကဲ့သို့ တောအုပ်များထဲတွင် ခုန်လွှားသွားလာခွင့် ရလိုက်ခြင်းမှာ သူ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများအား ပျောက်ကွယ်သွားစေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်သွားစေသည်။
'မကြာခင် အထီးကျန်တောင်တန်းကို ရောက်တော့မှာပဲ။ အဆင့် ၁ လျှပ်စီး လင်းယုန်နက်တွေက ငါ့ကို စိတ်မပျက်စေဖို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ...'
လမ်းတစ်လျှောက်က လမ်းကြောင်းများကို ကြည့်ရင်း သူသည် ယခင်က အလွတ်မှတ်ထားသော မြေပုံနှင့် စိတ်ထဲမှ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်သည်။ လျှပ်စီး လင်းယုန်နက်များ ကျက်စားရာ အထီးကျန်တောင်တန်းသို့ မကြာမီ ရောက်ရှိတော့မည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် သူသည် သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုအား ထိန်းချုပ်ကာ အထူးသတိထားရန် အာရုံစိုက်လိုက်တော့သည်။
လျှပ်စီး လင်းယုန်နက်များသည် အဆင့် ၁ ဝိညာဉ်သားရဲများသာ ဖြစ်ကြပြီး ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် ရှိသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့် တန်းတူ အစွမ်းရှိသည်။ အရွယ်အစားပေါ် မူတည်၍ အစွမ်းချင်း ကွာခြားနိုင်သော်လည်း အကြီးမားဆုံးသော လျှပ်စီး လင်းယုန်နက်ပင်လျှင် ဝိညာဉ်ပေါက်ဖွားခြင်းအဆင့်၏ ခွန်အားကို မမီနိုင်ပေ။
ချင်လဲ့၏ အမြင်တွင်မူ ထိုသားရဲများထဲမှ အကြီးဆုံးသော အကောင်ပင်လျှင် သူ့အတွက် ခြိမ်းခြောက်မှု မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လျှပ်စီး လင်းယုန်နက်များသည် လျှပ်စီးအစွမ်းကိုသာ သူတို့၏ အဓိက လက်နက်အဖြစ် အသုံးပြုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကောင်းကင်မိုးကြိုး နှိမ်နင်းခြင်းကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ခက်ခက်ခဲခဲ ကျင့်ကြံလာခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ယံ ကိုးထပ်က မိုးကြိုးအစွမ်းကိုပင် မိမိခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ရင်ဆိုင်ဝံ့သည့် သူအဖို့ လျှပ်စီးအစွမ်းအား အသုံးပြုသော အဆင့် ၁ ဝိညာဉ်သားရဲကို မည်သို့ ကြောက်ရွံ့နေပါမည်နည်း။
သူ၏ သတိထားမှုမှာ အခြားသော ဝိညာဉ်သားရဲ အမျိုးအစားများနှင့် တွေ့ဆုံမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။
တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် ရှေးဟောင်း သစ်ပင်ကြီးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော တောင်တန်းတစ်တန်းမှာ တဖြည်းဖြည်း မြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ သစ်ပင်များမှာ ၁၀ မီတာကျော် မြင့်ကြပြီး သိပ်သည်းလှသော သစ်ရွက်များက နေရောင်ခြည်ကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့ထားသဖြင့် တောင်တန်းတစ်တန်းလုံးမှာ အုံ့မှိုင်းခြောက်ခြားဖွယ် ဖြစ်နေသည်။
သူသည် အထီးကျန်တောင်တန်းသို့ အမှန်တကယ် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"ဖြတ်... ဖြတ်... ဖြတ်"
အတောင်ပံများ ခတ်သံနှင့်အတူ လူငယ်အချို့၏ အော်ဟစ်ဆဲဆိုသံများမှာ တောင်တန်း၏ အနက်ပိုင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ချင်လဲ့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ အထီးကျန်တောင်တန်း၏ အနက်ပိုင်းတွင် ကျင့်ကြံသူအချို့သည် လျှပ်စီး လင်းယုန်နက်များနှင့် တိုက်ခိုက်နေကြပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။ သူသည် မည်သည်မျှ မစဉ်းစားတော့ဘဲ အရှိန်ကို မြှင့်လိုက်ကာ သူတို့ရှိရာ တောင်စောင်းပေါ်သို့ ပြေးတက်သွားတော့သည်။
မြင့်မားလှသော ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးများ အောက်တွင် လူငယ်ကျင့်ကြံသူ ခုနစ်ဦးမှာ ကျောချင်းကပ် ရပ်နေကြပြီး ဓားများ၊ လှံများ၊ လေးများနှင့် တူများ အစရှိသည့် လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။ သူတို့၏ အဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြတ်နေပြီး လက်မောင်းနှင့် ရင်ဘတ်များတွင် သွေးစွန်းနေသော ဒဏ်ရာများစွာ ရှိနေ၏။ သူတို့သည် ကောင်းကင်ယံ၌ ဝဲပျံနေသော လျှပ်စီး လင်းယုန်နက်များကို မော့ကြည့်ရင်း သေရေးရှင်ရေး တိုက်ပွဲဝင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုခုနစ်ဦးထဲတွင် အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး နှစ်မျိုးစလုံး ပါဝင်ပြီး အားလုံးမှာ ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့်တွင် ရှိကြသည်။ သူတို့မှာ အသက်အရွယ်အားဖြင့် ငယ်ရွယ်ကြသော်လည်း တန်ဖိုးကြီး အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကြ၏။ သူတို့၏ လက်နက်များမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အရည်အသွေးမြင့် ဝိညာဉ်လက်နက်များ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် သူတို့၏ နောက်ခံမှာ မရိုးရှင်းကြောင်း သိနိုင်ပေသည်။
ခေါင်းဆောင်မှာ ကြွက်သားအမြောင်းမြောင်းဖြင့် လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏ လက်နက်မှာ အနီရောင် ဓားရှည်ကြီး တစ်လက် ဖြစ်သည်။ သူ၏ အနက်ရောင် ဆံပင်ရှည်များမှာ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေပြီး သူသည် ဓားရှည်ကို ဝေ့ယမ်းကာ လှပလှသော အနီရောင် အလင်းတန်းများအား ထုတ်လွှတ်ရင်း ခန့်ညားလှသော ပုံရိပ်ဖြင့် တိုက်ခိုက်နေသည်။
သူတို့သည် လျှပ်စီး လင်းယုန်နက် အကောင် ၃၀ ကျော်၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံထားရသည်။ ထိုလင်းယုန်များသည် နှစ်မီတာကျော် ရှည်ကြပြီး မီးခိုးရောင်နှင့် ညိုသော အမွေးအတောင်များဖြင့် ချိတ်သဏ္ဌာန် ချွန်ထက်သော နှုတ်သီးများ ရှိကြသည်။ သူ၏ အမြီးမွေးတိုလေးများမှာ ယပ်ပုံစံ ရှိပြီး ခြေသည်းများမှာ ကျောက်ဆူးများအလား ချွန်ထက်လှသည်။ သူတို့၏ နဖူးပေါ်တွင်မူ အပြာရောင် သလင်းကျောက်ကလေး တစ်ခဲစီ ရှိနေပြီး အပြာရောင် လျှပ်စီးများကို အဆက်မပြတ် ထုတ်လွှတ်နေကြ၏။
လျှပ်စီး လင်းယုန်နက်များသည် ကောင်းကင်ယံ၌ လျင်မြန်စွာ ပတ်ချာလည် ပျံသန်းရင်း ဦးစွာ သူတို့၏ နဖူးပေါ်က ဝိညာဉ်အမြုတေမှ လျှပ်စီးများဖြင့် အောက်က ကျင့်ကြံသူများအား တိုက်ခိုက်ကြသည်။ ကျင့်ကြံသူများ လျှပ်စစ်ဓာတ် လိုက်ပြီး ထုံကျဉ်သွားချိန်တွင် လင်းယုန်များသည် ချက်ချင်းပင် ထိုးဆင်းလာကာ ချိတ်သဏ္ဌာန် နှုတ်သီးများနှင့် ကျောက်ဆူးသဏ္ဌာန် ခြေသည်းများဖြင့် သားကောင်ကို ဆွဲဆုတ်ကြတော့သည်။ မိမိတို့၏ အသားနှင့် အရေပြားများ ဆွဲဆုတ်ခံရသောအခါ ထိုလူတို့မှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေကြရသည်။
ကျင့်ကြံသူ ခုနစ်ဦး၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် လင်းယုန်အသေကောင် ငါးကောင် လဲလျောင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့မှာ ထက်မြက်သော လက်နက်များဖြင့် အထိုးခံထားရပုံရပြီး သူတို့၏ အမွေးအတောင်များနှင့် သွေးများမှာ နေရာအနှံ့ ပျံ့ကျဲနေ၏။ လူငယ် ခုနစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်များတွင်လည်း ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များစွာ ရှိနေသည်။ ဤတိုက်ပွဲမှာ အတန်ကြာ ဖြစ်ပွားနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။
ထိုခုနစ်ဦး၏ အဖွဲ့လိုက် လုပ်ဆောင်မှုမှာ အပြစ်ပြောစရာ မရှိပေ။ တစ်စုံတစ်ယောက် လျှပ်စစ်ဓာတ်လိုက်သွားတိုင်း ကျန်ခြောက်ဦးမှာ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရနိုင်မည့် အန္တရာယ်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ သို့မဟုတ် သူမအား ချက်ချင်း ဝိုင်းဝန်းကာကွယ်ပေးကြသည်။
ထို့ကြောင့် လျှပ်စီး လင်းယုန်နက်များသည် အတန်ကြာ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်နေကြသော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ အပြတ်အသတ် မလုပ်နိုင်ဘဲ တိုက်ပွဲမှာ ကြာရှည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
"တောက်..." တုကျဲသည် ပါးစပ်ထဲမှ လင်းယုန်မွေးတစ်ပင်ကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး အနီရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသော ဓားရှည်ကို ဝေ့ယမ်းရင်း ဆဲဆိုလိုက်သည်။ "ငါတို့ ကံတရားက တကယ်ကို နိမ့်ကျလိုက်တာ၊ ဒီလို အမွေးအတောင်နဲ့ သားရဲတွေနဲ့ လာတိုးရတယ်လို့။ အားလုံး စုစုစည်းစည်း နေကြ၊ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် လူစုမကွဲစေနဲ့။ တစ်ယောက်ယောက်က သူငယ်ချင်းကို ကယ်ဖို့ တွန့်ဆုတ်နေရင် ငါကိုယ်တိုင် မင်းကို အရှင်လတ်လတ် အရေခွံခွာပစ်မယ်"
"စိတ်မပူပါနဲ့ အစ်ကိုကြီးတု"
"ကျွန်တော်တို့ သူငယ်ချင်းတွေကို အရင်ဆုံး ကယ်မှာပါ"
လူငယ်တစ်စုမှာ အံကြိတ်ကာ အော်ဟစ်ဖြေကြားလိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ အသက်ရှူသံမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံရှိသူများ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ လုံးဝ အတွေ့အကြုံမရှိသော လူသစ်များ မဟုတ်ကြပေ။
ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီး တစ်ပင်၏ နောက်ကွယ်တွင် ချင်လဲ့သည် လူငယ်ခုနစ်ဦးနှင့် လင်းယုန်များ၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကို မျက်မှောင်ကြုတ် ကြည့်နေသည်။ အတန်ကြာသော် လူငယ်များအတွက် အခြေအနေ မကောင်းလှကြောင်း သူ နားလည်လိုက်သည်။
လျှပ်စီး လင်းယုန်နက်များကဲ့သို့ အုပ်စုလိုက် နေထိုင်တတ်သော ဝိညာဉ်သားရဲများသည် ရန်ငြိုးကို အလွန်မှတ်ထားတတ်ကြသည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ကောင် အသတ်ခံရသည်နှင့် ကျန်အကောင်များမှာ သေသည်အထိ လက်စားချေကြမည်မှာ မလွဲဧကန် ဖြစ်သည်။
လင်းယုန်အသေကောင် ငါးကောင် ရှိနေသဖြင့် ဤတိုက်ပွဲမှာ ရန်ငြိုးအမြင့်ဆုံး အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ အဖြေမှာ နှစ်ခုသာ ရှိသည်။ လူငယ်ခုနစ်ဦးလုံး သေဆုံးသွားခြင်း သို့မဟုတ် လင်းယုန်အကောင် ၃၀ ကျော်လုံး မျိုးတုံးသွားခြင်းပင်။
လင်းယုန်များနှင့် လူငယ်များမှာ အစွမ်းချင်း တူညီနေပုံရသည်။ အကယ်၍ ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နေလျှင် နှစ်ဖက်စလုံး ပျက်စီးသွားနိုင်ပြီး အလွန်ဆုံးမှ တစ်ဦး သို့မဟုတ် နှစ်ဦးသာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ပေလိမ့်မည်။
"ဂီး..."
တောင်တန်း၏ အနက်ပိုင်းမှ လင်းယုန်များ၏ စူးရှသော အော်ဟစ်သံများ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မကြာမီမှာပင် လျှပ်စီး လင်းယုန်နက် ၁၀ ကောင်ကျော်မှာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ရင်း ရောက်ရှိလာပြီး လူငယ်များကို ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ရာတွင် ပါဝင်လာကြတော့သည်။
"တောက်... သွားပြီ" တုကျဲ၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ "ဒီနေရာက အဲဒီသားရဲတွေရဲ့ အသိုက်ဖြစ်ပုံရတယ်။ ငါတို့ ဒီမှာ ဆက်နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။ အမြန်ဆုံး အပေါက်ရှာပြီး ထွက်ပြေးရမယ်၊ မဟုတ်ရင် နောက်ထပ် သားရဲတွေ ထပ်ရောက်လာရင် ငါတို့ ဒုက္ခရောက်ကုန်တော့မယ်"
"ခုခံနေတုန်းမှာတော့ ငါတို့ရဲ့ လူစုကို ထိန်းထားနိုင်သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖောက်ထွက်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်တာနဲ့ အဲဒီလင်းယုန်တွေရဲ့ အုပ်စုလိုက် တိုက်ခိုက်မှုကို ငါတို့ ဘယ်လို ခုခံနိုင်တော့မှာလဲ" ခပ်မိုက်မိုက် ပုံစံရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦးက နူးညံ့သော်လည်း ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သူမသည် အသက် ၁၈ နှစ်ခန့်သာ ရှိဦးမည်ဖြစ်ပြီး ကျပ်ထုပ်နေသော အနက်ရောင် သားရေဝတ်စုံနှင့်အတူ သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ အလွန် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။ သူမ၏ ကျောတွင် မြားကျည်တောင့်ကို လွယ်ထားပြီး လက်ထဲတွင် လေးရှည်ကြီးကို ကိုင်ထား၏။
"ကျောက်ချန်း၊ ငါတို့မှာ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး။ အခု ဒီကနေ ဖောက်မထွက်ရင် ငါတို့အားလုံး အားကုန်ပြီး သေကုန်ကြမှာပဲ။ နောက်ထပ် သားရဲတွေ ဘယ်လောက်တောင် လာဦးမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး။ ငါတို့ ကြာလေ အန္တရာယ် ပိုများလေပဲ" တုကျဲသည် ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "အားလုံး ငါနဲ့အတူ ဖောက်ထွက်ဖို့ ပြင်ကြ"
"နားလည်ပါပြီ" ကျောက်ချန်း အပါအဝင် အဖွဲ့သားအားလုံးက ကျယ်လောင်စွာ ပြန်ထူးလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ အသက်ကို ရင်းကာ အထီးကျန်တောင်တန်းမှ ဖောက်ထွက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြတော့သည်။
ထိုအချိန်တွင် လူငယ်တစ်စု၏ ဆိုးရွားသော အခြေအနေကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ချင်လဲ့သည် သစ်ပင်နောက်ကွယ်မှ ရုတ်တရက် ထွက်လာခဲ့ပြီး သူတို့ရှိရာသို့ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။
"ညီလေး... ရှေ့ဆက်မလာနဲ့တော့။ ဒီနေရာက အလွန် အန္တရာယ်များတယ်၊ အမြန်ဆုံး ဒီနေရာကနေ ဝေးဝေးကို ပြေးတော့။ လျှပ်စီး လင်းယုန်နက်တွေက ငါတို့ ခုနစ်ယောက်ကိုပဲ ရန်ငြိုးထားတာ၊ အခွင့်အရေးရှိတုန်း အမြန်ပြေး" တုကျဲသည် ဖောက်ထွက်ရန် ပြင်နေစဉ် သူစိမ်းတစ်ယောက် အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။
ချင်လဲ့မှာမူ ထိုစကားများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြုံးလိုက်ပြီး သူတို့ဆီသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။
"နင်က အရူးလား"
"မင်း သေချင်လို့လား"
"ငတုံး၊ နင် ဘာလုပ်နေတာလဲ"
လူငယ်တစ်စုမှာ အံ့ဩတကြီး အော်ဟစ်နေကြစဉ် ကျောက်ချန်းသည် သူမ၏ လှပလှသော ခြေတံရှည်များကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီကောင် ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ။ နင်က အသေခံဖို့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်အားထက်သန်နေရတာလဲ"
ထိုခုနစ်ဦးစလုံးမှာ နားမလည်နိုင်ဘဲ ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုနေကြစဉ် ချင်လဲ့သည် သေဆုံးနေသော လျှပ်စီး လင်းယုန်နက်တစ်ကောင်၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူသည် သူ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် လင်းယုန်၏ ဝိညာဉ်အမြုတေကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး တုကျဲ၊ ကျောက်ချန်းနှင့် အဖွဲ့သားများ၏ ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်နေမှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျန်ရှိသော အသေကောင်များမှလည်း ဝိညာဉ်အမြုတေ လေးခဲအား အမြန်ဆုံး ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ထိုခုနစ်ဦးမှာ သစ်သားရုပ်များအလား ကြောင်အ,သွားကြတော့သည်။ သူတို့သည် ချင်လဲ့ကို အရူးတစ်ယောက်ဟု ထင်လိုက်ကြပြီး ရူးသွပ်နေသော လူတစ်ယောက်အဖြစ် ကြည့်နေကြတော့သည်။
'သူ့ရဲ့ လောဘက အတောမသတ်နိုင်ဘူးလား၊ ဝိညာဉ်အမြုတေလေး နည်းနည်းရဖို့အတွက် သူ့အသက်ကို ဒီလို စတေးခံရအောင်လား။ ဒါတောင်မှ အဲဒီအမြုတေတွေက အဆင့် ၁ အမြုတေတွေပဲ ရှိတာလေ'
ဒေါသထွက်နေသော လင်းယုန် အကောင် ၄၀ ကျော်၏ ရှေ့မှောက်တွင် သူတို့၏ အမျိုးအနွယ် အသေကောင်များမှ အမြုတေများကို ဆွဲထုတ်နေခြင်းမှာ ထိုလင်းယုန်များအား ပိုမို ရူးသွပ်သွားစေရန် လှုံ့ဆော်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
'ဒီငတုံးက ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ'
'သူ သေမှာတော့ သေချာသွားပြီ'
ကျင့်ကြံသူ ခုနစ်ဦးမှာ ချင်လဲ့အား လင်းယုန်များက အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြတ်ကာ ဝါးမြိုပစ်တော့မည်ကို စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ကြည့်နေကြတော့သည်။
"ဂီး... ဂီး... ဂီး"
သေချာသည်မှာ လင်းယုန်များအားလုံးသည် ချင်လဲ့၏ အပြုအမူကြောင့် တုကျဲနှင့် အဖွဲ့သားများကိုပင် လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ဒေါသတကြီးဖြင့် ချင်လဲ့ရှိရာသို့ စုပြုံ ထိုးဆင်းလာကြတော့သည်။ သူတို့၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ချင်လဲ့ကို အပိုင်းပိုင်း ဆုတ်ဖြတ်ပစ်ရန်ပင်။
"သူက ငါတို့ ထွက်ပြေးဖို့ အချိန်ရအောင် သူ့အသက်နဲ့ လဲပေးလိုက်တာလား။ ချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့ ကောင်လေးပဲ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်။ ကဲ... ငါတို့ ဘာစောင့်နေကြတာလဲ၊ ဘာလို့ မပြေးသေးတာလဲ" ကျောက်ချန်းက သူမ၏ နူးညံ့သော အသံဖြင့် ပြတ်သားစွာ မေးလိုက်သည်။
အမှန်တကယ်ပင်... ဤကဲ့သို့ အရေးကြီးသော အချိန်တွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ရက်စက်သော နှလုံးသားကသာ တည်ငြိမ်နေနိုင်ပေသည်။ တုကျဲနှင့် အဖွဲ့သားများသည် ကြောင်အနေရာမှ ချက်ချင်း သတိဝင်လာကြပြီး အထီးကျန်တောင်တန်းမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးကြတော့သည်။ သူတို့သည် မီးခိုးရောင် လင်းယုန်များ ဝိုင်းရံထားခြင်း ခံရသော ချင်လဲ့ကို နောက်ပြန်လှည့်၍ပင် မကြည့်ကြတော့ပေ။
သူတို့ ခုနစ်ဦးစလုံးမှာ ချင်လဲ့ သေဆုံးသွားမည်မှာ သေချာသည်ဟု ယူဆထားကြပြီး ချင်လဲ့ကို သတ်ဖြတ်ပြီးသည်နှင့် လင်းယုန်များမှာ သူတို့နောက်သို့ လိုက်လာမည်မှာ သေချာသောကြောင့် အမြန်ဆုံး ပြေးကြတော့သည်။
လင်းယုန်များ ဝိုင်းရံထားသည့် ကြားတွင် ပြင်းထန်လှသော အပြာရောင် လျှပ်စီးများသည် ပိုက်ကွန်ကြီးတစ်ခုအလား ဖြာထွက်လာပြီး လျှပ်စစ်စီးကြောင်းသံများမှာ ကြားရသူတိုင်းကို တုန်လှုပ်စေသည်။
ချင်လဲ့သည် ထိုအရာအားလုံးကို တစ်ဦးတည်း ရင်ဆိုင်နေရတော့သည်။
အခန်း (၈) စွမ်းရည်ကို စမ်းသပ်ခြင်း
ကောင်းကင်ယံမှ အပြာရောင် လျှပ်စီးတန်းများ ပစ်ဆင်းလာချိန်တွင် ချင်လဲ့၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အေးစက်သွားသည်။ သူသည် ရင်ဘတ်ကို မတ်မတ်ထားလိုက်ပြီး ကောင်းကင်မိုးကြိုး နှိမ်နင်းခြင်း ကျင့်စဉ်ကို အပြည့်အဝ လည်ပတ်စေလိုက်၏။
"ဖျစ်... ဖျစ်... ဖျစ်"
တောက်ပလှသော အပြာရောင် လျှပ်စစ်စီးကြောင်းများစွာမှာ ချင်လဲ့၏ ကိုယ်ထဲသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုးဝင်သွားကြသည်။ အရှိန်အဟုန်ပြင်းလှသော မိုးကြိုးစွမ်းအင်များသည် သူ၏ ကြွက်သားများနှင့် အကြောများအတွင်း၌ ရုတ်တရက် သောင်းကျန်းလာတော့သည်။
ချင်လဲ့၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တဟားဟား ရယ်မောလိုက်၏။
အစောပိုင်းက ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသော လျှပ်စစ်စီးကြောင်းများသည် ကြမ်းတမ်းရက်စက်လှသော်လည်း ကောင်းကင်မိုးကြိုး နှိမ်နင်းခြင်း ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်သုံးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ၎င်းတို့မှာ ငြိမ်သက်သွားပြီး သူ၏ အရိုးများထဲသို့ အပြည့်အဝ စိမ့်ဝင်သွားကြသည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ချွေးပေါက်တိုင်းမှ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော ခံစားမှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချင်လဲ့၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ခွန်အားများ ပြည့်လျှံလာပြီး စိတ်ဓာတ်မှာလည်း လန်းဆန်းတက်ကြွလာ၏။
သာမန်လူတစ်ယောက်အတွက် အသက်အန္တရာယ်ရှိသော ထိုလျှပ်စစ်စီးကြောင်းများသည် သူ့အတွက်မူ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ဆေးပင်များကဲ့သို့ ခွန်အားဖြစ်စေသော အရာများ ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းတို့သည် သူ့ကို ထုံကျဉ်သွားစေခြင်း မရှိသည့်အပြင် ပို၍ပင် လန်းဆန်းတက်ကြွသွားစေသည်။
"ဒီလိုမှပေါ့"
လျှပ်စီး လင်းယုန်နက်များ၏ တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် ကြောက်ရွံ့နေရမည့်အစား ချင်လဲ့မှာ ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။ အနီးဆုံးက လင်းယုန်တစ်ကောင် အနားသို့ ရောက်လာချိန်တွင် သူ၏လက်မှာ ကျာပွတ်တစ်ချောင်းအလား လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်သွားပြီး ၎င်းကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
လင်းယုန်၏ သံမဏိကဲ့သို့ ခြေသည်းများက သူ့ကို ကုတ်ခြစ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူက ထိုခြေသည်းများအား လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖမ်းချုပ်လိုက်၏။ ထို့နောက် ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ချင်လဲ့သည် သူ၏ ကြွက်သားများကို အသုံးပြုကာ ထိုလင်းယုန်အား နှစ်ပိုင်း ဆွဲဖြတ်ပစ်လိုက်ရာ သွေးများနှင့် အူများမှာ နေရာအနှံ့ ပျံ့ကျဲသွားတော့သည်။
တစ်ချက်တည်းနှင့် အပြတ်အသတ် သတ်နိုင်ခြင်းပင်။ သူသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။ ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် သူ့ကို အနီးကပ်တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားသော လင်းယုန်တိုင်းမှာ သူ၏ လက်ထဲတွင် နှစ်ပိုင်း ဆွဲဖြဲခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
ယခင်က တုကျဲ၊ ကျောက်ချန်းနှင့် အဖွဲ့သားများကို တိုက်ခိုက်စဉ်က လင်းယုန်များသည် လျှပ်စီးဖြင့် ပစ်ခတ်ပြီးမှ အုပ်စုလိုက် ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
တုကျဲနှင့် ကျော့ချန်းတို့မှာ ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့်၏ နောက်ဆုံးအဆင့်များတွင် ရှိနေကြသော်လည်း သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချင်လဲ့ကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော သန်မာမှုမျိုး မရှိကြပေ။ လျှပ်စီးထိမှန်သည်နှင့် သူတို့၏ ကိုယ်မှာ ထုံကျဉ်သွားပြီး ခြေလက်များမှာ ပျော့ခွေသွားကာ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာ ချက်ချင်းပင် သုညအဆင့်သို့ ကျဆင်းသွားခဲ့ရသည်။
လင်းယုန်များနှင့် တိုက်ခိုက်ရာတွင် သူတို့သည် လျှပ်စီးတိုက်ခိုက်မှုကို အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့ကြရသဖြင့် ဒဏ်ရာရသော သူငယ်ချင်းများကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားရာတွင်ပင် မိမိတို့ကိုယ်တိုင် လျှပ်စီးမထိစေရန် အထူးသတိထားနေရသောကြောင့် တိုက်ပွဲမှာ ရှေ့မတိုးနိုင် ဖြစ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ချင်လဲ့မှာမူ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော နည်းလမ်းဖြင့် တိုက်ခိုက်နေခြင်းပင်။
သူသည် လင်းယုန်များ၏ လျှပ်စီးတိုက်ခိုက်မှုကို ဂရုမစိုက်ရုံသာမက ထိုလျှပ်စီးများမှာ သူ့အား ပို၍ပင် အစွမ်းထက်စေပြီး စိတ်ဓာတ်ကို နိုးကြားစေသည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း နဂိုကတည်းက သန်မာလှသဖြင့် လျှပ်စီး လင်းယုန်နက်များ၏ ချွန်ထက်သော နှုတ်သီးများနှင့် ခြေသည်းများဖြင့် တိုက်ခိုက်မှုမှာ ချင်လဲ့ကို ကြီးမားသော ဒဏ်ရာ မရစေနိုင်ပေ။
မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် သို့မဟုတ် ခန္ဓာကိုယ်၏ ကာကွယ်ရေးစွမ်းအား နိမ့်ကျမှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တိုက်ခိုက်ခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်သော အဆင့် ၁ ဝိညာဉ်သားရဲများသည် ချင်လဲ့၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် နှစ်ပိုင်းအဖြစ် ဆွဲဖြတ်ခံရရန်သာ ရှိတော့သည်။
သူ၏ တိုက်ခိုက်ပုံမှာ ရိုးရှင်းပြီး ထိရောက်လှသည်။ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော်လည်း အလွန်ပင် အလုပ်ဖြစ်ပေသည်။
အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပင် လျှပ်စီး လင်းယုန်နက် ၁၀ ကောင်ကျော်မှာ နောက်ဆုံးအော်သံနှင့်အတူ သူ၏ ခြေရင်းတွင် လဲကျသွားကြသည်။
အခြားသော ဝိညာဉ်သားရဲများဆိုလျှင် ရှုံးနိမ့်မှုကို လက်ခံကာ ထွက်ပြေးသွားကြမည် ဖြစ်သော်လည်း လျှပ်စီး လင်းယုန်နက်များမှာမူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။ သူတို့မှာ ငတုံးငအ သားရဲများ ဖြစ်ကြသည်။ ချင်လဲ့က သူတို့ကို သဘာဝဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုလို သတ်ဖြတ်နေသည်အား သိသော်လည်း သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မရပ်တန့်နိုင်ကြပေ။ သူတို့၏ အပေါင်းအသင်းများ အသတ်ခံရသည်ကို မြင်သောအခါ ဒေါသတကြီးဖြင့် မိမိတို့၏ အသက်ကိုပင် ပဓာနမထားဘဲ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထိုးဆင်းလာကြပြန်သည်။
သို့သော် ရလဒ်မှာမူ အစကတည်းက ဆုံးဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်သည်။
လင်းယုန်များမှာ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ချင်လဲ့၏ ခြေရင်းသို့ ကျဆင်းလာကြသည်။ ဤတိုက်ပွဲမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစရာပင် မရှိတော့ပေ။
မကြာမီမှာပင် ထိုရက်စက်လှသော တစ်ဖက်သတ် သတ်ဖြတ်ပွဲမှာ ပြီးဆုံးသွားသည်။ ချင်လဲ့သည် သွေးများနှင့် အမွေးအတောင်များ ပေကျံနေလျက် လင်းယုန်အသေကောင် ပုံကြီးပေါ်တွင် အောင်နိုင်သူအဖြစ် မတ်တပ်ရပ်နေ၏။
သာလွန်သောအစွမ်းဖြင့် အနိုင်ရခဲ့သော်လည်း ချင်လဲ့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ခြစ်ရာအနည်းငယ် ရှိနေသေးသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ သူ၏ သန်မာသော ခန္ဓာကိုယ်အတွက် ထိုဒဏ်ရာများမှာ ပြောပလောက်စရာ မရှိခြင်းပင်။
အခြားသော အဆင့်နိမ့် ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ လျှပ်စီး လင်းယုန်နက်များသည် တကယ့် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်မည်ကို သူ ကောင်းကောင်း နားလည်သည်။
အကယ်၍ တုကျဲတို့ အဖွဲ့သာ ဆက်လက်တိုက်ခိုက်နေလျှင် သေဆုံးသွားမည်က လင်းယုန်များ မဟုတ်ဘဲ သူတို့သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ဝိညာဉ်အမြုတေများကို ထုတ်ယူရန် မလောဘဲ ချင်လဲ့သည် မျက်လုံးများအား မှိတ်ကာ မတ်တပ်ရပ်နေရင်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပိုင်း အခြေအနေကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
လျှပ်စစ်စီးကြောင်းများသည် သူ၏ အကြောများအတွင်း၌ ဆက်တိုက် စီးဆင်းနေသည်။ သူသည် ထိုစွမ်းအင်များကို ဗိုက်ပိုင်းရှိ ဒန်တျန်ဆီသို့ စုစည်းပေးလိုက်၏။ ထိုအခါ သူ၏ နှလုံးသားထဲမှ ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်မှုများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူသည် ပြုံးလိုက်မိတော့သည်။
ထိုအချိန်တွင် လျှပ်စီး လင်းယုန်နက်များက သူ့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သော မိုးကြိုးစွမ်းအင်အားလုံးမှာ ထူးဆန်းစွာပင် သူ၏ စုပ်ယူခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ ကောင်းကင်မိုးကြိုး နှိမ်နင်းခြင်း ကျင့်စဉ်၏ လည်ပတ်မှုကြောင့် ထိုစွမ်းအင်များသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အဖြစ်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
"မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ"
ထိုအကြောင်းကို သိလိုက်ရသဖြင့် ချင်လဲ့သည် ဤခရီးစဉ်မှာ အချည်းနှီး မဟုတ်တော့ကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။ သူ၏ ပတ်ပတ်လည်က သားရဲအသေကောင်များကို ကြည့်ရင်း သူ၏ အပြုံးမှာ ပို၍ တောက်ပလာတော့သည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်...
တုကျဲ၊ ကျောက်ချန်းနှင့် အဖွဲ့သားများမှာ ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးနေကြသည်။ သူတို့၏ စိတ်နှလုံးမှာ လေးလံနေပြီး မျက်နှာများမှာလည်း တည်တင်းနေကြ၏။ သူတို့သည် လိုအပ်လျှင် ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်နိုင်ရန် အသင့်ပြင်ထားကြသည်။
ဝိညာဉ်ပေါက်ဖွားခြင်းအဆင့် ရှိသော သာမန်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပင်လျှင် လျှပ်စီး လင်းယုန်နက် အကောင် ၄၀ ကျော်၏ စုပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။ ငယ်ရွယ်ပုံရသော ချင်လဲ့မှာမူ ထိုလင်းယုန်များအတွက် အစာဖြစ်သွားဖို့သာ ရှိတော့သည်။ သူ သေဆုံးသွားသည်နှင့် လင်းယုန်များသည် သူတို့နောက်ကို ချက်ချင်း လိုက်လာကြမည်မှာ သေချာလှသည်။
ထို့ကြောင့် သူတို့မှာ တစ်စက်ကလေးမျှ စိတ်မလျှော့ရဲကြပေ။ လင်းယုန်များ သူတို့နောက်ကို လိုက်မီလာလျှင် နောက်ထပ် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကို ဆင်နွှဲရဦးမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
သို့သော် အတန်ကြာအောင် စောင့်ကြည့်နေသော်လည်း လင်းယုန်များ၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် မတွေ့ရသဖြင့် သူတို့မှာ သံသယ ဖြစ်လာကြတော့သည်။
"ရပ်လိုက်ဦး"
အထီးကျန်တောင်တန်းမှ လုံးဝ ထွက်ခွာခါနီးအချိန်တွင် တုကျဲသည် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် အားလုံးကို ကာကွယ်ရေး ပုံစံဖြင့် နောက်လှည့်ကြည့်ရန် အချက်ပြလိုက်ပြီး သူတို့၏ နောက်ဘက်က ကောင်းကင်ယံကို သေချာ စစ်ဆေးလိုက်၏။
လင်းယုန်တစ်ကောင်၏ အရိပ်အယောင်ပင် မရှိပေ။
"ဒါက..."
အရေးကြီးသော အချိန်တွင်ပင် တည်ငြိမ်နေတတ်သော ကျောက်ချန်းသည် သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းလေးများ ဝိုင်းသွားကာ သူမ၏ လည်ပင်းက ချွေးစက်များကို သုတ်ရင်း မှင်တက်သွားတော့သည်။
"စောစောက လျှပ်စီး လင်းယုန်နက်တွေရဲ့ စူးရှတဲ့ အော်ဟစ်သံတွေကို ငါကြားလိုက်ရတယ်။ တိုက်ပွဲတစ်ပွဲ ဖြစ်ပွားနေတာတော့ သေချာတယ်..." တုကျဲ၏ ပုံစံမှာ ကြမ်းတမ်းသော်လည်း သူ၏ အတွေးအခေါ်မှာ စေ့စပ်သေချာလှသည်။ သူသည် ဓားရှည်ကို အမှီပြုကာ အသက်ရှူနှုန်းကို ထိန်းညှိရင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များအား ပြန်လည်စုဆောင်းရန် ကြိုးစားနေသည်။ သူက လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆက်ပြောသည်။ "လင်းယုန်တွေရဲ့ အရိပ်အယောင်တောင် မရှိဘူးဆိုရင် ဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ အဲဒီကောင်လေးက သူတို့ကို အကြီးအကျယ် ဒုက္ခပေးနေလို့ပဲ"
"ဒါ ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ" လူကောင်ထွားထွားနှင့် ခန်းကျိက အံ့ဩတကြီး ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒီလင်းယုန်တွေက အဲဒီကောင်လေးကို အပိုင်းပိုင်း မဆုတ်ဖြဲရသေးဘဲ ငါတို့နောက်ကို လိုက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ အခုထိ ပေါ်မလာသေးဘူးဆိုတာ အဲဒီအမွေးအတောင်နဲ့ သားရဲတွေက သူ့ကို သတ်ဖို့ အခက်တွေ့နေတာကို ပြနေတာပဲ" တုကျဲ၏ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုမှာ မှန်ကန်လှသည်။ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူက အံကြိတ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ငါတို့ ပြန်သွားပြီး တိုက်ကြစို့"
"အစ်ကိုကြီးတု..." ခန်းကျိက ခေါင်းယမ်းကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြောသည်။ "ငါတို့ ခက်ခက်ခဲခဲ ထွက်ပြေးလာရတာလေ၊ ဘာလို့ ပြန်သွားရမှာလဲ။ အဲဒီကောင်လေး အသက်ရှင်တာ မရှင်တာ ငါတို့နဲ့ မဆိုင်ပါဘူး၊ အဓိကက ငါတို့ အသက်ရှင်ဖို့ပဲလေ။ ဘာလို့ ငါတို့ အသက်ကို တစ်ခါ ထပ်ပြီး ရင်းရဦးမှာလဲ"
"ဟုတ်တယ်" ကျန်ရှိသော သူများကလည်း ထောက်ခံလိုက်ကြသည်။ သေဘေးကို မကြောက်သော လျှပ်စီး လင်းယုန်နက်များကို သူတို့ အတော်လေး စိတ်ပျက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့မှာ နောက်တစ်ကြိမ် အန္တရာယ်ထဲသို့ ပြန်မတိုးချင်ကြတော့ပေ။
"ကျောက်ချန်း... နင်ရော ဘယ်လို ထင်လဲ" တုကျဲက လှမ်းမေးလိုက်သည်။
ကျောက်ချန်းသည် သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကိုယ်လုံးလေးကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး စိတ်ဝင်စားဖွယ် အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ငါကတော့ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ပြန်သွားကြည့်ရုံပဲ မဟုတ်လား။ လင်းယုန်တွေ ငါတို့နောက်ကို မလိုက်လာနိုင်ဘူးဆိုကတည်းက သူတို့ တကယ်ပဲ အခက်တွေ့နေလို့ ဖြစ်မှာပါ။ အဲဒီအရူးကောင်လေး သေသွားပြီလားဆိုတာ ငါလည်း သိချင်နေမိတယ်။ တကယ်လို့ သူ အသက်ရှင်နေသေးရင် ငါတို့ သူ့ကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပေါ့"
"အင်း... သူ အသက်ရှင်နေတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သေသွားတာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ အဲဒီညီလေးကို တကယ် ကျေးဇူးတင်ရမယ်။ သူသာ မရောက်လာရင် ငါတို့ ခုနစ်ယောက်လုံး အသက်ရှင်ဖို့ တကယ် ခက်ခဲသွားမှာ။ လျှပ်စီး လင်းယုန်နက် အကောင် ၄၀ ကျော်ဆိုတာ ငါတို့ ရင်ဆိုင်နိုင်တဲ့ အရာ မဟုတ်ဘူး..." တုကျဲက တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆို ဘာစောင့်နေကြတာလဲ" ကျောက်ချန်းက သူမ၏ ဆံပင်များကို နောက်လှန်ချလိုက်ပြီး ကျားသစ်မတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အထီးကျန်တောင်တန်းဆီသို့ စတင် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ "ငါတို့ ကြာလေလေ၊ အဲဒီကောင်လေး သေဖို့ နီးစပ်လေလေပဲ။ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီဆိုရင် မိန်းမတွေလို တွန့်ဆုတ်မနေကြနဲ့"
သူမ၏ စကားကြောင့် ယခင်က တွန့်ဆုတ်နေသော သူငယ်ချင်းများမှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားကြပြီး သူမနောက်သို့ အော်ဟစ်ကာ လိုက်ပါသွားကြတော့သည်။
တုကျဲသည် သူ၏ နှာခေါင်းကို ပွတ်လိုက်ပြီး အားတက်သရော ဖြစ်နေကြသော လူတစ်စုကို ကြည့်ကာ ခပ်တိုးတိုး ဆဲလိုက်သည်။ "တောက်... အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကျရင် ကျောက်ချန်း တစ်ယောက်ပဲ မင်းတို့ ငတုံးတွေကို ထိန်းနိုင်တာပဲ"
အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် အမျိုးသမီးများမှာ အမျိုးသားများထက် ပို၍ တည်ငြိမ်တတ်ကြသည်။ ကျောက်ချန်းမှာ အတိအကျပင် ထိုကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးမျိုး ဖြစ်သည်။
ယခင်က လျှပ်စီး လင်းယုန်နက်များ ချင်လဲ့ဆီသို့ ဒေါသတကြီး ထိုးဆင်းသွားကြချိန်တွင် သူမမှာ အံ့ဩလွန်း၍ မည်သည်မျှ မလုပ်နိုင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
သို့သော် ၎င်းမှာ သူတို့ ထွက်ပြေးရန် တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေး ဖြစ်ကြောင်း သူမ ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ သူငယ်ချင်းများအား သူ့ကို ထားခဲ့ဖို့ တိုက်တွန်းကာ အထီးကျန်တောင်တန်းမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ချင်လဲ့ သေဆုံးသွားမည်မှာ သေချာသည်ဟု သူမ အပြည့်အဝ ယုံကြည်ထားခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူတို့ ခုနစ်ယောက်လုံး ဝိုင်းကူခဲ့လျှင်ပင် သူ့ကို ကယ်တင်နိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ သူတို့အားလုံးပါ သေဆုံးသွားနိုင်သည်ဟု သူမ ယူဆခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် သူမသည် သူငယ်ချင်းများကို ထွက်ပြေးရန် ပြတ်သားစွာ တိုက်တွန်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအခြေအနေအရ သူမ၏ ရွေးချယ်မှုမှာ အမှန်ကန်ဆုံး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ချင်လဲ့မှာ လျှပ်စီး လင်းယုန်နက်များ၏ တကယ့် ဆန့်ကျင်ဘက် ရန်သူတော် ဖြစ်နေမည်ကို သူမ မသိခဲ့ပေ။
လင်းယုန်များ သူတို့နောက်သို့ လိုက်မလာတော့မှသာ သူမသည် မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည် မေးခွန်းထုတ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ချင်လဲ့ အသက်ရှင်နေနိုင်သေးသည်ဟူသော သံသယမှာ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
အမှားကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်ချင်သောကြောင့် သူမသည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ အထီးကျန်တောင်တန်းဆီသို့ အရင်ဆုံး ပြန်လှည့်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
'သိပ်မနောက်ကျသေးဖို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ...'
ကျောက်ချန်းသည် အန္တရာယ်ရှိသော နေရာသို့ နီးကပ်လာချိန်တွင် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် သူမ၏ လေးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။
သိပ်သည်းလှသော သစ်ပင်များကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ကျောက်ချန်းသည် အထီးကျန်တောင်တန်း၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူတို့ ထွက်ပြေးလာခဲ့သော နေရာသို့ အပူတပြင်း လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျောက်ချန်းမှာ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။
တုကျဲနှင့် အခြားသူများမှာလည်း နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာကြသည်။ သူမ၏ အော်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူတို့မှာ မျက်နှာပျက်သွားကာ သူမရှိရာသို့ အပြေးအလွှား လာခဲ့ကြ၏။
သူတို့ ရောက်လာချိန်တွင် မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် အားလုံးမှာ အံ့ဩတကြီး အော်ဟစ်လိုက်မိကြသည်...။
သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်မှာ လင်းယုန်အမွေးအတောင်များနှင့် အသေကောင်ပုံကြီးကြားတွင် ရပ်နေသော ချင်လဲ့ပင် ဖြစ်သည်။ လင်းယုန်အသေကောင် တစ်ကောင်မှ ခန္ဓာကိုယ် အကောင်းအတိုင်း မရှိတော့ဘဲ အားလုံးမှာ နှစ်ပိုင်းအဖြစ် ဆွဲဖြတ်ခံထားရပြီး အလွန် ရက်စက်စွာ သေဆုံးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒဏ်ရာ အနည်းငယ်သာ ရရှိထားသော ချင်လဲ့သည် သူတို့ကြားတွင် ထိုင်ကာ လင်းယုန်များ၏ နဖူးမှ ဝိညာဉ်အမြုတေများကို ထုတ်ယူနေလေသည်။
ခုနစ်ဦးစလုံးမှာ လုံးဝ မှင်တက်သွားကြတော့သည်။ သူတို့၏ ပါးစပ်များမှာ ဟောင်းလောင်း ပွင့်သွားကြပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း ပြူးထွက်မတတ် ဖြစ်သွားကြ၏။
"အမလေး... ငါ မြင်နေရတာ တကယ်ပဲလား" ခန်းကျိက သူ၏ မျက်လုံးများကို ပွတ်ရင်း ချင်လဲ့အား သားရဲတစ်ကောင်လို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါတွေက လျှပ်စီး လင်းယုန်နက် အကောင် ၄၀ ကျော်လေ။ အားလုံး သေကုန်ပြီလား။ အဲဒါတောင် ဒီလောက် ရက်ရက်စက်စက်ကြီးလား"
ချင်လဲ့သည် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ပြန်လာသော လူတစ်စုကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည် "ကျွန်တော့်မှာ ဝိညာဉ်လက်နက် တစ်ခု ပါလာလို့ပါ။ အဲဒါက မိုးကြိုးတိုက်ခိုက်မှုတွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိစေလို့ ဒီလို တိုက်နိုင်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မြင့်လို့ မဟုတ်ပါဘူး"
"ဟား... မင်း ဒီကောင်လေးကလည်း၊ အဲဒါကို စောစောက ပြောပါလား" တုကျဲက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ချင်လဲ့ကို ခင်မင်ရင်းနှီးစွာ တစ်ချက် ထိုးလိုက်သည်။
"တကယ်ပါပဲ..."
ချင်လဲ့ကတော့ စိတ်ထဲမှ ညည်းညူနေမိသည်။ သူတို့ ပြန်မလာတော့ဘူးဟု ထင်သဖြင့် လင်းယုန်များအား သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ဝိညာဉ်အမြုတေ အားလုံးကို တစ်ယောက်တည်း ယူရန် သူ စီစဉ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူက တုကျဲတို့ အဖွဲ့နှင့် တတ်နိုင်သမျှ မပတ်သက်လိုသည်က အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။
"အဲဒါက... ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်က အလုပ်ဖြစ်ပါ့မလားလို့ စိုးရိမ်နေလို့ပါ။ ခင်ဗျားတို့ကိုလည်း ဒုက္ခမပေးချင်လို့ ဘာမှမပြောခဲ့တာပါ..." ချင်လဲ့က ရှင်းပြလိုက်သည်။
ဤနေရာက လင်မြို့တော် မဟုတ်သဖြင့် သူ ငတုံး အဖြစ် ဟန်ဆောင်နေစရာ မလိုတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ၏ အပြုအမူမှာ သဘာဝကျနေသည်။
ချင်လဲ့၏ မျက်လုံးများတွင် ထုံအ,သော အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိတော့ပေ။ အမှန်တကယ်တော့ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်တက်ကြွနေသည်။ သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် သူသည် အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှပေသည်။
"နင်က အတွေ့အကြုံ မရှိသေးဘူး မောင်လေး။ နင့်ရဲ့ မုသားက မချောမွေ့သေးဘူး။ တကယ်လို့ နင့်ရဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်က အလုပ်မဖြစ်မှာကို တကယ် စိုးရိမ်နေရင် နင် ဒီကို အသေခံပြီး လာဝံ့ပါ့မလား" ကျောက်ချန်းက သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "နင် ရောက်ရောက်ချင်း လုပ်တဲ့ အလုပ်က ဝိညာဉ်အမြုတေတွေကို နှိုက်ယူတာပဲ။ နင်က လောဘကြီးတာလို့ပဲ ဝန်ခံလိုက်စမ်းပါ၊ အကြောင်းပြချက်တွေ လိုက်ရှာမနေပါနဲ့။ နင်က ငါတို့ကိုလည်း နင့်လိုပဲ ထင်နေတာလား။ ငါတို့က ဒီလို အဆင့် ၁ ဝိညာဉ်အမြုတေလေးတွေအတွက် နင်နဲ့ လုနေမယ် ထင်လို့လား"
"ဟားဟားဟား... ငါတို့က မြူတိမ်ဆောင်ကပါ။ ငါ့နာမည်က တုကျဲ၊ ဒီအစ်မကြီးကတော့ ကျောက်ချန်း၊ ဟိုကတော့ ခန်းကျိ..." တုကျဲက သူငယ်ချင်းများကို ရယ်မောရင်း မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ "ငါတို့က ဒီနားမှာ ကြယ်စင်သံရိုင်းတွေ ရှိတယ်လို့ သတင်းကြားလို့ လာရှာကြတာ။ ဟဲဟဲ... စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါတို့က အဲဒီ အဆင့် ၁ ဝိညာဉ်အမြုတေတွေကို တကယ် စိတ်မဝင်စားပါဘူး။ ဘယ်သူမှ မင်းဆီက လုမှာ မဟုတ်ဘူး..."
ချင်လဲ့၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ချက် တုန်လှုပ်သွားသည်။
အဆင့် ၁ ဝိညာဉ်အမြုတေများသည် အလွန် တန်ဖိုးကြီးလှသည် မဟုတ်သော်လည်း ကျင့်ကြံသူ အများစုအတွက်မူ ဈေးပေါသောအရာများ မဟုတ်ပေ။ အနည်းဆုံး လင်မိသားစုက ကျင့်ကြံသူများဆိုလျှင် ဤအမြုတေများကို ထိုမျှ လွယ်လွယ်ဖြင့် လက်လွှတ်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ သိနေသည်။
တုကျဲတို့ အဖွဲ့မှာ မြူတိမ်ဆောင်က ဖြစ်သော်လည်း သူတို့မှာ ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့်ရှိ လူငယ်များသာ ဖြစ်ကြသည်။ အဆင့် ၁ ဝိညာဉ်အမြုတေများအပေါ် သူတို့၏ မျက်ကွယ်ပြုမှုက သူတို့ ခုနစ်ဦး၏ နောက်ခံမှာ မရိုးရှင်းကြောင်း သက်သေပြနေပေသည်။