အခန်း (၉-၁၀)
Vol. 1 Ch. 9-10
အခန်း (၉) စုပ်ယူခြင်း
အထီးကျန်တောင်တန်း...
ချင်လဲ့သည် သေဆုံးသွားသော လျှပ်စီး လင်းယုန်နက် ၄၇ ကောင်၏ နဖူးမှ သလင်းကျောက်သဏ္ဌာန် ဝိညာဉ်အမြုတေ ၄၇ ခဲကို စုဆောင်းရရှိခဲ့သည်။ တုကျဲတို့ အဖွဲ့ကတော့ ထိုအမြုတေများကို တကယ်ပင် အရေးမလုပ်ကြပေ။ ချင်လဲ့က ထိုအမြုတေများကို သားရေအိတ်ထဲသို့ ထည့်နေသည်အား သူတို့က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ကြည့်ရင်း နောက်ပြောင်နေကြသည်။
နေဝင်ရီတရော အချိန်ရောက်လာသော်လည်း မည်သူမျှ အထီးကျန်တောင်တန်းမှ ထွက်ခွာရန် မပြင်ကြသေးပေ။ သူတို့သည် အနီးအနားရှိ ခြောက်သွေ့သော ကွင်းပြင်တစ်ကွင်းတွင် ဝိုင်းဖွဲ့ထိုင်လိုက်ကြသည်။
အကယ်၍ တုကျဲတို့ ခုနစ်ယောက်တည်းသာဆိုလျှင် ဤနေရာတွင် ညအိပ်ရန် ဝံ့မည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ချင်လဲ့ ရှိနေသဖြင့် အခြေအနေအားလုံး ပြောင်းလဲသွားသည်။ လျှပ်စီး လင်းယုန်အုပ်ကြီးကို တစ်ဦးတည်း သတ်ဖြတ်နိုင်သော သူ၏ စွမ်းရည်က သူတို့ကို လုံခြုံမှုပေးထားသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ နောက်ထပ် လင်းယုန်များ လာရောက်တိုက်ခိုက်မည်ကိုလည်း သူတို့ အနည်းငယ်မျှ မကြောက်ရွံ့ကြတော့ပေ။
အမှန်တကယ်တော့ သူတို့သည် အခြားလင်းယုန်များ ထပ်ရောက်လာရန်ပင် မျှော်လင့်နေကြသေးသည်။ သို့မှသာ ချင်လဲ့၏ ထူးဆန်းသော ဝိညာဉ်လက်နက် အစွမ်းပြပုံကို အနီးကပ် မြင်တွေ့ရမည် မဟုတ်လော။
သူတို့သည် မီးဖိုတစ်ပုံ ဖိုလိုက်ကြပြီး ရိုးရှင်းသော တဲအချို့ကို ထိုးကာ မီးပုံဘေးတွင် ဝိုင်းဖွဲ့ထိုင်လိုက်ကြသည်။ အစားအစာအတွက်မူ အလွယ်တကူ အမဲလိုက်ရရှိသော တောယုန်များနှင့် တောကြက်များကို ကင်စားကြသည်။ ပြင်းရှလှသော အရက်များကို သောက်ရင်း ရယ်သံမောသံများဖြင့် ပျော်ရွှင်စရာ ညလေးတစ်ည ဖြစ်နေတော့သည်။
လင်မြို့တော်နှင့် ဆေးတောင်တို့နှင့် ဝေးကွာလာချိန်တွင် ချင်လဲ့သည် မိမိကိုယ်မိမိ ထိန်းချုပ်မထားတော့ပေ။ သူသည် သူ၏ နဂိုဗီဇအတိုင်း တက်ကြွပြီး ထက်မြက်သော လူငယ်တစ်ဦးအဖြစ် ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားကာ တုကျဲတို့ အဖွဲ့နှင့်လည်း မကြာမီမှာပင် ခင်မင်သွားတော့သည်။
အရက်အနည်းငယ် ဝင်သွားပြီးနောက် အားလုံးမှာ ပွင့်လင်းလာကြသည်။ ချင်လဲ့က မိမိကိုယ်မိမိ လင်လဲ့ဟု မိတ်ဆက်လိုက်ပြီး လင်မြို့တော်မှ ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။ သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းရည် တက်လာစေရန် အာတိတ်တောင်တန်းသို့ လာရောက်လေ့ကျင့်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်းလည်း ရှင်းပြလိုက်၏။
သူသည် လင်မြို့တော်မှ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ တုကျဲက နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြီး ပြောသည်။ "ဟားဟား... ငါတို့အားလုံးက မဟာမိတ်တွေပဲပေါ့"
ထိုအခါမှ ကျန်ရှိသော ခြောက်ဦးမှာလည်း ချင်လဲ့အပေါ် ထားရှိသော သံသယနှင့် သတိထားမှုများကို လုံးဝ ဖယ်ရှားလိုက်ကြတော့သည်။
အာတိတ်တောင်တန်းသည် ကီလိုမီတာ ငါးရာခန့် ကျယ်ပြောပြီး အင်အားစု အသီးသီးက နယ်မြေခွဲ၍ စိုးမိုးထားကြသည်။ မြူတိမ်ဆောင်သည် ထိုဒေသရှိ အနိမ့်ဆုံး အဆင့်ရှိသော အင်အားစုတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ချင်လဲ့သာ ရန်ဘက် အင်အားစုတစ်ခုခုမှ ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်နေပါက ယခုကဲ့သို့ ရင်းနှီးစွာ ဆက်ဆံရန် မသင့်တော်ပေ။
အင်အားစု အသီးသီးသည် ဝိညာဉ်သတ္တုရိုင်းများ၊ နယ်မြေများနှင့် ကျင့်ကြံရန် ကောင်းသော နေရာများအတွက် မကြာခဏ တိုက်ခိုက်လေ့ရှိကြသည်။ ထိုတိုက်ပွဲများမှာ သွေးချောင်းစီးတတ်ပြီး တစ်နှစ်ပတ်လုံး မပြတ် ဖြစ်ပွားနေတတ်သည်။
ထိုအကြောင်းကြောင့် အချို့သော အင်အားစုများမှာ ပြန်လည် မစေ့စပ်နိုင်သော ရန်သူများ ဖြစ်သွားကြသည်။ ထိုသို့သော ရန်သူချင်း တွေ့ဆုံပါက တစ်ဖက်ဖက် ပျက်စီးသွားသည်အထိ တိုက်ခိုက်ကြလေ့ရှိပြီး လမ်းအတူ လျှောက်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သောအရာ ဖြစ်သည်။
ဤဒေသမှာ အမြဲတမ်း မြူတိမ်ဆောင်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေသော်လည်း ပြင်ပအင်အားစုများမှ ကျင့်ကြံသူများနှင့် မတွေ့ဆုံနိုင်ဟု အာမမခံနိုင်ပေ။
ထို့ကြောင့် အနားယူနေစဉ် တုကျဲ၏ အဓိက စိုးရိမ်မှုမှာ ချင်လဲ့၏ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်း သိရန်ဖြစ်သည်။ ချင်လဲ့မှာ လင်မိသားစုမှ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရမှသာ သူ လုံးဝ စိတ်အေးသွားတော့သည်။
မြူတိမ်ဆောင်သည် ထုံးကျောက်အဆင့် ရှိသော ဝိညာဉ်အင်အားစု တစ်စု ဖြစ်သည်။ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ရှိသောအဖွဲ့အစည်း ဖြစ်သဖြင့် အားအနည်းဆုံးအဖွဲ့ပင်လျှင် ခိုင်မာသော အခြေခံနှင့် ခွန်အား ရှိကြသည်။
ဝိညာဉ်နယ်မြေ၏ အင်အားစုများကို သူတို့၏ ခွန်အားအပေါ် မူတည်၍ အဆင့်ခွဲခြားထားသည်။ အနိမ့်ဆုံးမှ အမြင့်ဆုံးသို့ အစဉ်လိုက်အတိုင်း ထုံးကျောက်၊ သံနက်၊ ကြေးနီ၊ ငွေနှင့် ရွှေဟူ၍ ဖြစ်သည်။ အဆင့်တစ်ဆင့်စီအတွက် တင်းကျပ်သော သတ်မှတ်ချက်များ ရှိပြီး အဆင့်တစ်ဆင့်နှင့် တစ်ဆင့်ကြား ခွန်အားကွာခြားမှုမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။
ထုံးကျောက်အဆင့် အဖွဲ့အစည်းများရှိ ကျင့်ကြံသူ အများစုမှာ ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်ပေါက်ဖွားခြင်း အဆင့်များတွင်သာ ရှိကြသည်။ ထိုအဖွဲ့အစည်းများတွင် ဝိညာဉ်ထင်ရှားခြင်း အဆင့်ရှိသော ကျင့်ကြံသူများမှာ အမြဲတမ်း နေထိုင်လေ့ မရှိကြပေ။
ယေဘုယျအားဖြင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် ဝိညာဉ်ထင်ရှားခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက သူတို့သည် သံနက်အဆင့် အဖွဲ့အစည်းများ၏ ခေါ်ယူခြင်းကို ခံရပြီး ကျင့်ကြံသူများ၏ နယ်ပယ်သစ် တစ်ခုသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားကြသည်။
သံနက်အဆင့် အဖွဲ့အစည်းများတွင်မူ ကျင့်ကြံသူ အများစုမှာ ဝိညာဉ်ထင်ရှားခြင်း နှင့် ဝိညာဉ် လမ်းကြောင်း အဆင့်များတွင် ရှိကြသည်။ ကျင့်ကြံသူများက ဝိညာဉ် ပြည့်စုံခြင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို ပိုမို လျင်မြန်စေရန်အတွက် အရင်းအမြစ် ပိုမိုများပြားသော ကြေးနီအဆင့် အဖွဲ့အစည်းများသို့ ဝင်ရောက်ရန် ရွေးချယ်ကြပြန်သည်။
ကြေးနီ၊ ငွေ နှင့် ဒဏ္ဍာရီလာ ရွှေအဆင့် အဖွဲ့အစည်းများမှာလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ တစ်ခုစီသည် ကျင့်ကြံသူများ၏ မတူညီသော အဆင့်အတန်းများကို လက်ခံထားကြသည်။
ကြေးနီအဆင့်တွင် ဝိညာဉ် ပြည့်စုံခြင်းနှင့် ဝိညာဉ် အက်ကွဲခြင်း အဆင့်ရှိသူများ၊ ငွေအဆင့်တွင် နိဗ္ဗာနနှင့် ထာဝရ အဆင့်ရှိသူများ ရှိကြသည်။ ဒဏ္ဍာရီလာ ရွှေအဆင့် အဖွဲ့အစည်းများမှာမူ ကျင့်ကြံခြင်း၏ သန့်ရှင်းသော နယ်မြေများအဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီး ဟင်းလင်းပြင်နှင့် ကမ္ဘာဦး အဆင့်ရှိသော ထိပ်တန်း ကျင့်ကြံသူကြီးများသာ ရှိကြသည်။
ဤအာဏာခွဲဝေမှုအရ အင်အားစု အများစုမှာ သူတို့ထက် အဆင့်မြင့်သော အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု၏ ကျောထောက်နောက်ခံကို ယူထားကြပြီး သူတို့အောက်တွင်လည်း အဆင့်နိမ့်သော အဖွဲ့အစည်းများကို လက်အောက်ခံအဖြစ် ထားရှိကြသည်။ ဤပိရမစ်ပုံစံ အစီအစဉ်သည် အင်အားစုများကြား ဟန်ချက်ညီမှုကို ထိန်းသိမ်းပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ဥပမာအားဖြင့် မြူတိမ်ဆောင်သည် အဆင့်မြင့် အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုကို အမှီပြုထားရသကဲ့သို့ လင်မိသားစုနှင့် အခြားသော အဖွဲ့ငယ်လေးများသည်လည်း မြူတိမ်ဆောင်၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေကာ နှစ်စဉ် အခွန်ပဏ္ဏာများ ဆက်သကြရသည်။
စားသောက်ပြီးနောက် လူငယ်တစ်စုမှာ သစ်ပင်များကြားမှ မြင်တွေ့ရသော ကြယ်တာရာများကို ကြည့်ရင်း ပျင်းရိစွာ လဲလျောင်းနေကြသည်။
"သုံးလတောင် ရှိသွားပြီ။ တကယ်လို့ ငါတို့ ကြယ်စင်သံရိုင်းကို ရှာမတွေ့သေးရင် ပြန်ဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်" တုကျဲက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ကြယ်စင်သံရိုင်း မပါဘဲနဲ့ ငါလိုချင်တဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်မျိုးကို လုပ်လို့မရဘူး၊ ဟူး..."
"ဒါက ကံတရားပေါ်ပဲ မူတည်တာပါ။ တခြားလူတွေ ဒီဒေသမှာ ကြယ်စင်သံရိုင်း တွေ့ဖူးတယ်ဆိုတိုင်း ငါတို့လည်း တွေ့မယ်လို့ မသေချာဘူးလေ။ တကယ်တော့ ကြယ်စင်သံရိုင်းဆိုတာ သာမန်အဆင့် ၇ ရှိတဲ့ လက်နက်သွန်းလုပ်တဲ့ ပစ္စည်းပဲ၊ အဲဒါက တော်တော်ရှားတယ်။ အရင်တွေ့တဲ့လူကပဲ အကုန် သိမ်းသွားပြီလား ဘယ်သူသိမှာလဲ။ ငါတို့အတွက် ဘာမှ ကျန်မှာ မဟုတ်ဘူး" ကျောက်ချန်းက သူမ၏ အရက်အိုးကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်ရင်း စိတ်မရှည်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ပြင်းရှလှသော အရက်ကြောင့် သူမ၏ လှပသော မျက်နှာမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အနီရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းလေးများမှာ တစ်ဝက်ခန့် မှေးစင်းနေပြီး အရက်မူးနေသည့် ပုံစံမှာ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။ ခန်းကျိနှင့် အခြားလူငယ်များမှာ သူမကို မသိမသာ ခိုးကြည့်နေကြရသည်။
အရက်ရှိန်ကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ ကျောက်ချန်းမှာ သူမ၏ အမူအရာကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူမ၏ ရင်ဘတ်ရှိ သံချပ်ကာ အဝတ်အစားမှာ အနည်းငယ် အက်ကွဲနေသဖြင့် သူမ၏ ဖြူဖွေးနူးညံ့သော ရင်သားအစုံကို အနည်းငယ် မြင်တွေ့နေရရာ ခန်းကျိတို့ လူငယ်တစ်စုမှာ ရင်တုန်နေကြရတော့သည်။
"ကြယ်စင်သံရိုင်း..." ချင်လဲ့သည်လည်း အရက်တစ်ငုံ သောက်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ အချက်အလက်များကို ပြန်လည် စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် သူက ပြောလိုက်သည်။ "ဒီအထီးကျန်တောင်တန်းကို ကျော်ပြီးရင် ကီလိုမီတာ လေးဆယ်လောက်မှာ ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခု ရှိတယ်။ အဲဒီချိုင့်ဝှမ်းရဲ့ အလယ်မှာ ရေကန်တစ်ကန် ရှိပြီး အဲဒီရေကန်ရဲ့ အောက်ခြေမှာ ကြယ်စင်သံရိုင်းတွေ ရှိနိုင်တယ်"
"ဒါ မင်းကို ဘယ်သူပြောတာလဲ" တုကျဲသည် ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ထရပ်လိုက်သည်။ "မင်း သေချာလား"
"ကျွန်တော့် အဖိုးက ပြောပြခဲ့တာပါ၊ အဲဒါကြောင့် မှားမယ် မထင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်တော့ အဲဒီကို မရောက်ဖူးသေးဘူး၊ ဒါကြောင့် အာမတော့ မခံရဲဘူး" ချင်လဲ့က ဆိုသည်။
"ဒါက ဦးတည်ချက်မရှိ လျှောက်သွားနေတာထက် အများကြီး ပိုကောင်းတာပေါ့" ကျောက်ချန်း၏ မျက်နှာမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး သူမ၏ အရက်အိုးကို ချင်လဲ့ထံ ပစ်ပေးလိုက်ကာ ပွင့်လင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ နင့်ကို အရက် အရင်တိုက်ထားမယ်။ တကယ်လို့ ငါတို့ ကြယ်စင်သံရိုင်းသာ တကယ် ရှာတွေ့ရင် အစ်ကိုကြီးတုကတော့ လက်ဖွာမှာ သေချာတယ်"
"သေချာတာပေါ့" တုကျဲက ချင်လဲ့၏ ပခုံးကို အားပါပါ ပုတ်လိုက်ပြီး ပြုံးရွှင်စွာ ပြောသည်။ "လဲ့လေးက ငါတို့ရဲ့ ကံကောင်းခြင်း ကြယ်ပွင့်လေးပဲ"
"သောက်မယ်၊ သောက်မယ်" ခန်းကျိနှင့် ကျန်သူများကလည်း ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
ချင်လဲ့သည် လက်ထဲက အရက်အိုးကို ကိုင်ထားရင်း ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားသည်။ ကျောက်ချန်း၏ နောက်ပြောင်သော အကြည့်များအား တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူသည်လည်း အရက်ကို အားရပါးရ မော့သောက်လိုက်၏။ ထိုအချိန်တွင် အရက်နံ့ မဟုတ်သော သင်းပျံ့လှသော အနံ့လေးတစ်ခုကို သူ ရလိုက်မိသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ခတ်သွားပြီး မလိုအပ်သော အတွေးအချို့ မသိစိတ်မှ ပေါ်ထွက်လာသည်။
ချင်လဲ့၏ အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျောက်ချန်းက ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်သည်။ "နင်က တော်တော် စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာပဲ။ ဟား... ငါတို့ ကြယ်စင်သံရိုင်းကို ရှာတွေ့တဲ့အခါ အစ်မကြီးက နင့်ကို အရက်တစ်ခါ ထပ်တိုက်မယ်နော်"
"ဟုတ်ကဲ့" ချင်လဲ့က အရက်သောက်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
တုကျဲ၊ ခန်းကျိနှင့် အခြားသူများမှာ ဟောက်သံများဖြင့် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားကြသည်။
သို့သော် ချင်လဲ့မှာမူ မီးဖိုဘေးတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် သူသည် ဝိညာဉ်အမြုတေ တစ်ခဲကို ထုတ်ယူကာ စတင်၍ ကစားနေမိသည်။
အဆင့် ၁ လျှပ်စီး လင်းယုန်နက်၏ ဝိညာဉ်အမြုတေမှာ သလင်းကျောက်ပုံစံ ရှိပြီး လက်မတစ်ချောင်းခန့် ထူသည်။ သေချာကြည့်လိုက်လျှင် အပြာရောင် ကြည်လင်သော အမြုတေအတွင်း၌ လျှပ်စစ်စီးကြောင်းလေးများ လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။
ချင်လဲ့သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ကောင်းကင်မိုးကြိုး နှိမ်နင်းခြင်း ကျင့်စဉ်ကို တိတ်တဆိတ် လည်ပတ်စေလိုက်ရာ သူ၏ လက်ဖဝါးမှ စုပ်ယူနိုင်သော အားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
"ဖျစ်... ဖျစ်... ဖျစ်"
သေးငယ်လှသော လျှပ်စစ်စီးကြောင်းလေးများသည် သူ၏ လက်ဖဝါးအတွင်းရှိ အကြောများဆီသို့ လျင်မြန်စွာ စီးဝင်သွားကြသည်။
သူ၏ လက်ဖဝါးမှ စတင်၍ ထုံကျဉ်သော ခံစားမှုလေးတစ်ခု ပျံ့နှံ့လာသည်။ ထိုလျှပ်စစ်စီးကြောင်းလေးများသည် သူ၏ လက်မောင်းတစ်လျှောက်ရှိ ကြွက်သားများနှင့် အကြောများအတိုင်း အောက်သို့ စီးဆင်းသွားကြသည်။ ၎င်းတို့သည် သူ၏ ဒန်တျန်ရှိ ဝိညာဉ်ပင်လယ်ဆီသို့ ချောင်းငယ်လေးများအလား စုစည်းသွားကြ၏။
ချင်လဲ့သည် အလွန်ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် အပြုံးတစ်ချက် ပေါ်လွင်လာသည်။
ဒန်တျန် ဝိညာဉ်ပင်လယ်သည် လူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ ဗိုက်ပိုင်းတွင် တည်ရှိပြီး ကျင့်ကြံသူများက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို သိုလှောင်ရာ နေရာဖြစ်သည်။ ထို့အတူ ဝိညာဉ်အမြုတေမှာလည်း ဝိညာဉ်သားရဲများ၏ စွမ်းအင်အရင်းအမြစ်ပင် ဖြစ်သည်။
ကျင့်ကြံသူများသည် သဘာဝ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူပြီး သူတို့၏ ဒန်တျန် ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်းသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထည့်သွင်းခြင်းဖြင့် ကျင့်ကြံကြသည်။ ဝိညာဉ်ပင်လယ်၏ အတိုင်းအတာကို အမြဲမပြတ် ချဲ့ထွင်ခြင်းဖြင့် သူတို့၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် သိုလှောင်နိုင်စွမ်းအား မြှင့်တင်နိုင်ပြီး ထိုအခါမှသာ ပိုမိုအားကောင်းသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို အသုံးပြုနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ဤနှစ်များအတွင်း ချင်လဲ့သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အတော်အတန် စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည်။ ယခင်က ကောင်းကင်ယံ ကိုးထပ်မှ မိုးကြိုးစွမ်းအင်အား အသုံးပြု၍ မိမိကိုယ်မိမိ လေ့ကျင့်စဉ်က သူ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်ကိုလည်း အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ချဲ့ထွင်နိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော် သူ ခက်ခက်ခဲခဲ စုဆောင်းထားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် လေ့ကျင့်မှု တစ်ကြိမ်လုပ်လိုက်တိုင်း ကုန်ဆုံးသွားတတ်သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်မှာ မကြာခဏဆိုသလို ခမ်းခြောက်နေတတ်ပြီး အသုံးပြုရန် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် မကျန်ရှိတော့ပေ။
ဒန်တျန် ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်၏ သိပ်သည်းမှုနှင့် သန့်စင်မှုမှာ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အဆင့်အတန်းကို ဖော်ပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ချင်လဲ့အနေဖြင့် သူ၏ အဆင့်ကို သိရှိရန် အလွယ်ဆုံးနည်းလမ်းမှာ သူ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်ကို ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များဖြင့် အပြည့်ဖြည့်လိုက်ပြီးနောက် အဆင့်တိုင်းတာသော ကျောက်တုံးဖြင့် တိုင်းတာကြည့်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။
မိမိကိုယ်ပိုင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို စုဆောင်းခြင်းမှာ ကမ္ဘာလောက၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စုစည်းကာ သန့်စင်ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် တစ်ညတည်းနှင့် မပြီးမြောက်နိုင်ပေ။ သို့သော် အရာရာတိုင်းတွင် ခြွင်းချက် ရှိတတ်စမြဲ ဖြစ်သည်။ အချို့သော ရှားပါးပစ္စည်းများသည် ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပြန်လည်ဖြည့်တင်းခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ကို အလွန်အမင်း မြန်ဆန်စေနိုင်သည်။
ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ၊ ဝိညာဉ်သလင်းခဲများ၊ ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများ၊ ဝိညာဉ်ဆေးပင်များနှင့် သင့်တော်သော ဝိညာဉ်အမြုတေများသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် စုဆောင်းမှုကို မြန်ဆန်စေပြီး ကျင့်ကြံသူများကို သူတို့၏ အဆင့်အား လျင်မြန်စွာ မြှင့်တင်နိုင်စေသည်။
ချင်လဲ့သည် သူ၏လက်ထဲရှိ ဝိညာဉ်အမြုတေအပေါ် အာရုံစိုက်လိုက်ပြီး လျှပ်စစ်စီးကြောင်းများကို သူ၏ ကြွက်သားများနှင့် အကြောများမှတစ်ဆင့် ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပို့ဆောင်ကာ ဒန်တျန် ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်းသို့ တစ်စစ ဝင်ရောက်စေသည်။ သူ၏ ခမ်းခြောက်နေသော ဝိညာဉ်ပင်လယ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ပြည့်တင်းလာတော့သည်...။
"ခွက်..."
စွမ်းအင်များ ကုန်ဆုံးသွားသဖြင့် သူ၏ လက်ဖဝါးထဲရှိ ဝိညာဉ်အမြုတေမှာ အက်ကွဲသွားသည်။ ချင်လဲ့သည် ထိုအသံကြောင့် သတိပြန်ဝင်လာခဲ့၏။
သူ၏ အတွင်းပိုင်းကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါ ဝိညာဉ်အမြုတေ တစ်ခဲတည်းက သူ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်ကို အပြည့်အဝ မဖြည့်တင်းနိုင်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။
ဝိညာဉ်အမြုတေမှ စွမ်းအင် အများအပြားမှာ သန့်စင်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း လေလွင့်ဆုံးရှုံးသွားသည်။ မူလဝိညာဉ်စွမ်းအင်၏ ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းမှ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်သာ သူ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် ခေါင်းမော့ကာ ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ မသိလိုက်ဘဲ အရုဏ်ဦးအချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
'ဝိညာဉ်အမြုတေက စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူတာက တကယ်ပဲ အချိန်အများကြီး ပေးရတာပဲ၊ ဒါတောင်မှ အဆင့် ၁ အမြုတေပဲ ရှိသေးတယ်။ ကြည့်ရတာ ငါ့မှာ ဆက်ပြီး ကျင့်ကြံဖို့ အချိန်မကျန်တော့ဘူး ထင်တယ်...'
ချင်လဲ့သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး အနားယူရန် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်တော့သည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် တစ်ညလုံး အနားယူပြီးနောက် အားလုံးမှာ လန်းဆန်းတက်ကြွနေကြသည်။
"လင်လဲ့... မင်း ပုံစံကြည့်ရတာ တော်တော်ကောင်းနေတာပဲ။ မနေ့က လျှပ်စီး လင်းယုန်တွေကို အများကြီး သတ်ထားတာတောင် ဒီလောက်မြန်မြန် ပြန်လန်းဆန်းလာမယ်လို့ မထင်ထားဘူး၊ တကယ် မဆိုးဘူးပဲ" ခန်းကျိက အော်ပြောလိုက်သည်။
ကျန်သူများကလည်း ချင်လဲ့ကို အာရုံစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တက်ကြွနေပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာလည်း ခွန်အားများ ပြည့်ဝနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
လင်းယုန်များကြောင့် ရရှိခဲ့သော ဒဏ်ရာအသေးစားလေးများမှာပင် အနာဖေး တက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် မနေ့ကမှ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲ ဆင်နွှဲခဲ့သည်ဟု မည်သူမျှ ယုံကြည်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
"ဟုတ်လို့လား" ချင်လဲ့က ရယ်လိုက်သည်။ "မနေ့ညက သောက်ထားတဲ့ အရက်နဲ့ ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်သွားလို့ ဖြစ်မှာပါ။ ခင်ဗျားတို့လည်း တက်ကြွနေပုံရတာပဲ" သူ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပြန်လည် ပြည့်တင်းလာသောကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။
"ကဲ... လင်လဲ့ ပြောတဲ့ ချိုင့်ဝှမ်းကို သွားကြစို့၊ အဲဒီမှာ ကြယ်စင်သံရိုင်းတွေ ရှာတွေ့ဖို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ။ ငါတို့မှာ အချိန် သိပ်မကျန်တော့ဘူး။ နောက်ထပ် ကြာနေရင် အိမ်ကလူတွေ ငါတို့ကို စိုးရိမ်ကုန်ကြလိမ့်မယ်" တုကျဲက အပူတပြင်း ပြောလိုက်သည်။
"အင်း... ဒီတစ်ခါ ရှာမတွေ့ရင်တော့ ငါတို့ ပြန်ဖို့ ပြင်ရတော့မယ်" ကျောက်ချန်းက သူမ၏ သဘာဝအတိုင်း လှိုင်းတွန့်နေသော ဆံပင်ရှည်များကို သပ်ရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမက ချင်လဲ့ကို ပြုံးပြရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက နင်ပေးတဲ့ သတင်း ဘယ်လောက် မှန်သလဲဆိုတဲ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့တယ်"
"ကျွန်တော်လည်း မှန်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" ချင်လဲ့က မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ အဲဒီဒေသက သိပ်ပြီး ငြိမ်သက်တာတော့ မဟုတ်ဘူး။ တကယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ ကံမကောင်းရင် မတွေ့သင့်တာတွေနဲ့ တွေ့ပြီး ဒုက္ခကြီးကြီးမားမား ရောက်သွားနိုင်တယ်"
အခန်း (၁၀) ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း ဆဋ္ဌမအဆင့်
"ငါတို့ မတွေ့သင့်တာတွေနဲ့ တွေ့မယ်ဆိုတာ... ဘာကို ပြောတာလဲ"
ချိုင့်ဝှမ်းထဲက ရေကန်ဆီသို့ သွားရာလမ်းတွင် ခန်းကျိက ခေါင်းလှည့်မေးလိုက်သည်။ သူ၏ ဝဝကောက်ကောက် မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေ၏။
"ရေခဲဝိညာဉ် မြွေဟောက် တွေလေ..." ချင်လဲ့က နဖူးကို အသာအယာ ဖိရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီရေကန်နားမှာ သူတို့ အမြဲနေလေ့ရှိတယ်။ တစ်ခါတလေ ကိုယ်ပေါ်က ရွှံ့တွေကို ဆေးကြောဖို့ ရေကန်ဆီ ဆင်းလာတတ်ကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ကံမကောင်းလို့ သူတို့ထဲက တစ်ကောင်နဲ့ တိုးရင်တော့ တကယ့်ကို ပြဿနာပဲ"
ရေခဲဝိညာဉ် မြွေဟောက်ဆိုသည်မှာ အဆင့် ၂ ဝိညာဉ်သားရဲများ ဖြစ်ကြပြီး ဝိညာဉ်ပေါက်ဖွားခြင်းအဆင့် ရှိသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ခွန်အားနှင့် ညီမျှသည်။ သူတို့၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာ လျှပ်စီး လင်းယုန်နက်များထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သည်။ ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်သာ ရှိသော ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ ဤမြွေဟောက်များ၏ အေးစက်လှသော ထွက်သက်ဒဏ် တစ်ချက်ကိုပင် တောင့်ခံနိုင်ရန် အလွန်ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။
လင်မိသားစုမှ လင်ဖုန်းသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က လင်ချန်ကျိတို့နှင့်အတူ ရေခဲဝိညာဉ် မြွေဟောက်တစ်ကောင်နှင့် တိုးခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က မြွေဟောက်၏ အေးစက်သော ထွက်သက်ဒဏ်ကို ခံခဲ့ရသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ၏ မီးတိမ်တူ လက်နက်ဖြင့် ခုခံနိုင်ခဲ့သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ထိုအအေးဓာတ်မှာ သူ၏ နှလုံးသားအထိ စိမ့်ဝင်သွားပြီး သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူ အသက်ရှင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ ဝိညာဉ်လက်နက် မီးတိမ်တူမှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။ အကယ်၍ ချင်ရှန်းသာ ပြန်ပြင်မပေးခဲ့လျှင် ထိုတူမှာ အမှိုက်ပုံထဲ ရောက်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။
ဤအချက်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ရေခဲဝိညာဉ် မြွေဟောက်များမှာ ရင်ဆိုင်ရန် မလွယ်ကူကြောင်း သိသာလှသည်။
ချင်လဲ့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သူ၏ အဖိုးပေးထားသော ရုပ်တုတစ်ရုပ် ပါရှိသည်။ သူ၏ အဖိုးပြောပြချက်အရ ထိုရုပ်တုသည် အချို့သော ဝိညာဉ်သားရဲများ၏ နယ်မြေထဲတွင် အသုံးဝင်သည်ဟု ဆိုသည်။ သို့သော် ရေခဲဝိညာဉ် မြွေဟောက်မှာမူ ထိုစာရင်းထဲတွင် မပါဝင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ထိုရုပ်တုမှာ ယခုအချိန်တွင် သူ့အတွက် အကူအညီ မဖြစ်နိုင်ပေ။
ရေခဲဝိညာဉ် မြွေဟောက်များ ရှိကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ အဖွဲ့သားများ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားကြပြီး စိုးရိမ်စိတ်များ ဝင်လာကြတော့သည်။
တုကျဲနှင့် ကျောက်ချန်းမှလွဲ၍ ကျန်သူအားလုံးမှာ တွန့်ဆုတ်သွားကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျောက်ချန်းက အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ရေခဲဝိညာဉ် မြွေဟောက်တွေက လျှပ်စီး လင်းယုန်တွေထက် သန်မာတာတော့ ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီသားရဲတွေက အုပ်စုလိုက် နေတတ်တာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ တွေ့ရင်လည်း တစ်ခါတည်းနဲ့ တစ်ကောင်ပဲ တွေ့ဖို့ များတယ်။ မြွေတစ်ကောင်က ပိုဒုက္ခပေးနိုင်မလား၊ လင်းယုန် အကောင် ၃၀ ကျော်က ပိုဒုက္ခပေးနိုင်မလား။ ငါတို့ ခုနစ်ယောက် ရှိတယ်၊ လင်လဲ့ကိုပါ ထည့်တွက်ရင် မြွေတစ်ကောင်တည်းကို မနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ နောက်ပြီး ငါတို့ သူနဲ့ တိုးမယ်လို့လည်း အာမမခံနိုင်ဘူးလေ။ နင်တို့ရဲ့ ကြောက်နေတဲ့ ပုံစံတွေကို ကြည့်စမ်းပါဦး၊ မရှက်ကြဘူးလား"
သူမ၏ စကားအဆုံးတွင် လူစုမှာ သူတို့၏ အမူအရာအတွက် အနေခက်စွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်ကြသည်။
"ညီလေးလဲ့... ဒါက မင်းနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး၊ မင်း ငါတို့နဲ့ ဆက်လိုက်ဖို့ မလိုတော့ဘူး" တုကျဲက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ငါတို့ကို ဒီအဖိုးတန် သတင်းအချက်အလက် ပေးတာနဲ့တင် ကျေးဇူးတင်လှပါပြီ။ မင်းကိုပါ ငါတို့နဲ့အတူ အန္တရာယ်ထဲ ဆွဲမထည့်ချင်ဘူး။ အင်း... ငါတို့ ဒီမှာပဲ လမ်းခွဲကြတာပေါ့..."
"ဟင့်အင်း... ကျွန်တော်လည်း လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်" ချင်လဲ့က ခေါင်းယမ်းကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က လမ်းပြပေးဖို့ လိုတယ်လေ။ နောက်ပြီး ကျွန်တော်လည်း အဲဒီမှာ တစ်ခုခု သွားရှာဖို့ ရှိသေးတယ်..."
ကြယ်စင်သံရိုင်း ဆိုသည်မှာ သာမန်အဆင့် ၇ ရှိသော ဝိညာဉ်သတ္တု ဖြစ်သည်။ ဒဏ္ဍာရီအရ ၎င်းမှာ ကြယ်များ ပေါက်ကွဲမှုမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော ဥက္ကာခဲများမှ ရရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ ကြယ်စင်သံရိုင်းကို အရည်ဖျော်ပြီး ဝိညာဉ်လက်နက်များတွင် ထည့်သွင်းပါက လက်နက်၏ ခိုင်ခံ့မှုကို အဆပေါင်းများစွာ မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်။ ၎င်းမှာ အလွန် ရှားပါးသော ရတနာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူ၏ အဖိုးက ထိုရေကန်ကို အာရုံစိုက်ခိုင်းရခြင်းမှာ ကြယ်စင်သံရိုင်းကြောင့် မဟုတ်ပေ။ ရေကန်ဘေးတွင် ပေါက်ရောက်နေသော ရေခဲရိုးတံမြက်ကြောင့် ဖြစ်သည်။
ရေခဲရိုးတံမြက်မှာ သာမန်အဆင့် ၅ ရှိသော ဝိညာဉ်ဆေးပင်ဖြစ်ပြီး သွေးကြောတစ်ရာဆေးလုံး ဖော်စပ်ရာတွင် အဓိက ပါဝင်ပစ္စည်း ဖြစ်သည်။ ထိုဆေးလုံးကို သုံးစွဲပါက ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ကြွက်သားများနှင့် အကြောများ၏ ခိုင်ခံ့မှုကို တိုးတက်စေရုံသာမက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ စီးဆင်းမှုကိုလည်း ပိုမို လျင်မြန်စေသည်။ ၎င်းက ကျင့်ကြံသူများကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများနှင့် ဝိညာဉ်အမြုတေများအား ပိုမို လျင်မြန်စွာ သန့်စင်စေနိုင်သည်။
ရေခဲရိုးတံမြက်ကို တိုက်ရိုက် စားသုံးခြင်းဖြင့်လည်း ချင်လဲ့အတွက် အလားတူ အကျိုးကျေးဇူးများ ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းက ဝိညာဉ်အမြုတေအတွင်းရှိ မိုးကြိုးစွမ်းအင်များကို လျင်မြန်စွာ သန့်စင်စေပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပိုမို စုဆောင်းနိုင်စေမည် ဖြစ်သည်။
သူ ရေကန်ဆီသို့ အတူလိုက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်ရခြင်းမှာ ဤဆေးပင်ကြောင့် ဖြစ်သည်။ တုကျဲနှင့် ကျောက်ချန်းတို့ကို ဂရုစိုက်လွန်း၍ မဟုတ်ပေ။
ထို့ပြင် အကယ်၍ သူသာ ရေကန်ဆီသို့ တစ်ယောက်တည်း သွားမည်ဆိုပါက ရေခဲဝိညာဉ် မြွေဟောက်နှင့် တွေ့သည်နှင့် သေဖို့သာ ရှိတော့သည်။
တုကျဲတို့ အဖွဲ့သာ မပါလျှင် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ဖြင့် ဤကဲ့သို့ အသေခံမည့် အလုပ်မျိုးကို လုပ်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် တုကျဲတို့နှင့် အခွင့်အရေး ကြုံလာချိန်တွင် သူ လက်လွတ်မခံဘဲ စမ်းသပ်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
တုကျဲနှင့် အဖွဲ့သားများကတော့ ချင်လဲ့၏ ရဲဘော်ရဲဘက်စိတ်ကို ကြည့်ပြီး သူ့အပေါ် ပို၍ ခင်မင်ရင်းနှီးသွားကြသည်။
သူတို့သည် လမ်းတစ်လျှောက် စကားတပြောပြောဖြင့် လာခဲ့ကြရာ မွန်းတည့်ချိန်တွင် ချိုင့်ဝှမ်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
အာတိတ်တောင်တန်း၌ ဤကဲ့သို့သော ချိုင့်ဝှမ်းများစွာ ရှိသော်လည်း ဤနေရာတွင်တော့ အမည်မရှိပေ။ ရေခဲတောင်ဒေသနှင့် နီးကပ်သောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ အထီးကျန်တောင်တန်းထက် ပို၍ အေးစက်နေပြီး ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းမှ လေကြမ်းများ တိုက်ခတ်နေသည်။
သူတို့သည် အဝတ်အစားများကို တင်းတင်းစိလိုက်ကြပြီး လက်နက်များအား အသုံးပြုကာ ဒူးဆစ်ခန့် မြင့်သော ခြုံနွယ်များကို ခုတ်ထွင်ရင်း ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းပိုင်းသို့ တိုးဝင်ခဲ့ကြသည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ချိုင့်ဝှမ်း၏ အလယ်တွင် ရေကန်တစ်ကန်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ရေကန်ဘေးတွင် ရေနေပင်များ ထူထပ်စွာ ပေါက်ရောက်နေပြီး ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မြူနှင်းများ အလွှာလိုက် ဝဲနေသည်။ ထိုမြူနှင်းများကြား၌ ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းပိုင်းတွင် ထူးခြားလှပသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေတော့သည်။
"ကြယ်စင်သံရိုင်းက ဒီရေကန်အောက်ခြေမှာ ရှိတာလား" တုကျဲက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ချင်လဲ့ကို အတည်ပြုချက် ထပ်မေးလိုက်သည်။
ချင်လဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
တုကျဲက ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ရေကန်ထဲသို့ ခုန်ချလိုက်တော့သည်။
"အား... ရေက တော်တော်အေးတာပဲ" တုကျဲက ရေပေါ်သို့ ပြန်တက်လာပြီး အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကဲ... လာကြလေ၊ ကိုယ်လက်တွေ ဆေးကြစို့၊ တောင်ပေါ်မှာ ဒီလောက်ကြာအောင် သွားလာနေတာ၊ ဒီလောက် ကြည်လင်တဲ့ ရေကန်မျိုး တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး။ ဒီအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံသင့်ဘူးနော်"
သန့်ရှင်းမှုကို မြတ်နိုးခြင်းမှာ အမျိုးသမီးတို့၏ ဗီဇပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အမြဲတမ်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေတတ်သော ကျောက်ချန်းပင်လျှင် မနေနိုင်တော့ဘဲ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ရေကန်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းသွားတော့သည်။
ကျန်ရှိသော ခြောက်ဦးမှာလည်း ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ရေထဲသို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဆင်းသွားကြပြီး ကိုယ်လက်များကို အမြန်ဆေးကြောကာ ရေကန်အောက်ခြေသို့ ငုပ်လျှိုး၍ ရှာဖွေကြတော့သည်။
ချင်လဲ့က ခေတ္တမျှ စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။ သူတို့ ကြယ်စင်သံရိုင်း ရှာဖွေရာတွင် အာရုံရောက်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သေချာမှသာ သူသည် ရေကန်ဘေးရှိ ကျောက်တုံးများနှင့် အပင်များကြားတွင် စတင် ရှာဖွေတော့သည်။
ပုံမှန် ရေခဲရိုးတံမြက်မှာ လူတစ်ယောက်၏ လက်ဖျံခန့်သာ ရှည်ပြီး တစ်ဝက်ခန့်မှာ ကျောက်တုံးများကြားတွင် မြေကြီးထဲ စိုက်ဝင်နေတတ်သည်။ အနည်းငယ်မျှသာ ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်နေတတ်ပြီး ၎င်းမှာလည်း အခြားသော ရေမှော်ပင်များနှင့် ရောနှောနေတတ်သဖြင့် ရှာရ အလွန် ခက်ခဲသည်။
အကယ်၍ သူ၏ အဖိုးပေးထားသော မြေပုံကြောင့်သာ ဤနေရာတွင် ရေခဲရိုးတံမြက် ရှိကြောင်း မသိခဲ့လျှင် ချင်လဲ့အနေဖြင့် ဤနေရာကို အကြိမ်ကြိမ် ဖြတ်သွားခဲ့လျှင်ပင် သေချာ မရှာဖွေဘဲနှင့်မူ တွေ့ရှိရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။
သို့သော် ယခုမူ ဤနေရာတွင် ဆေးပင်ရှိကြောင်း သူ အသေအချာ သိနေသဖြင့် ရလဒ်မှာ ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ချင်လဲ့သည် ရေကန်ဘေးတစ်လျှောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ပတ်ကာ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် စေ့စေ့စပ်စပ် ရှာဖွေနေသည်...။
မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သာမန်မျက်စိဖြင့် ကြည့်လျှင် မြက်ပင်တစ်ပင်ဟု ထင်ရသော ဆေးပင်တစ်ပင်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ချင်လဲ့၏ မျက်နှာမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး ၎င်းရှိရာသို့ ချက်ချင်းသွားကာ ရေနေပင်များကြားမှ ဂရုတစိုက် ဆွဲနှုတ်လိုက်၏။
ရေခဲရိုးတံမြက် တစ်ပင်လုံးကို သူ ရရှိလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အလျား မီတာဝက်ခန့်ပင် မရှိဘဲ လက်နှစ်လုံးခန့်သာ ကျယ်သည်။
အရွက်များမှာ သံလွင်ရောင် ရှိပြီး ကိုင်ကြည့်လိုက်လျှင် အလွန် အေးစက်နေကာ အရွက်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် သေးငယ်လှသော အကြောများစွာ ရှိသည်။ ထိုအကြောပုံစံများမှာ လူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ အကြောဖွဲ့စည်းပုံနှင့် ဆင်တူလှပြီး တစ်စုံတစ်ရာသော လျှို့ဝှက်ချက်များ ပါဝင်နေသကဲ့သို့ပင်။
"သာမန်အဆင့် ၅..."
ချင်လဲ့က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ရေခဲရိုးတံမြက်ကို သေချာ ထုပ်ပိုးပြီးနောက် သူ၏ ခါးက သားရေအိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ကာ ဆက်လက် ရှာဖွေနေတော့သည်။
"ဟားဟားဟား... တွေ့ပြီ၊ ကြယ်စင်သံရိုင်း အစအနလေး တစ်ခု တွေ့ပြီ၊ တကယ်ပဲ ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ"
ဝဝကောက်ကောက် ခန်းကျိ၏ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်သံမှာ ရေကန်ထောင့် တစ်နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် လက်သည်းခွံခန့်ရှိသော တောက်ပြောင်သည့် ငွေရောင် ကျောက်စလေးတစ်စကို လက်နှစ်ချောင်းဖြင့် ကိုင်ကာ ဝှေ့ယမ်းပြနေသည်။
ထိုကျောက်စမှာ နေရောင်အောက်တွင် အဖိုးတန် သတ္တုတစ်ခုအလား တောက်ပနေပြီး ကောင်းကင်မှ ကြွေကျလာသော ဥက္ကာခဲစ တစ်စနှင့် တကယ်ပင် တူလှသည်။
တုကျဲ၊ ကျော့ချန်းနှင့် အခြားသူများမှာ ရေအောက်ရောက်နေကြသော်လည်း သူ၏ အော်သံကြောင့် ရေပေါ်သို့ တက်လာကြသည်။ သူတို့သည် ခန်းကျိ၏ နတ်ဘုရားများ မျက်နှာသာပေးခံရသူ၊ သဘာဝတရား၏ သားတော် စသော အရှက်မရှိ ပြောဆိုနေသည့် စကားများကို လျစ်လျူရှုကာ ထိုတောက်ပသော ကျောက်စလေးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ထို့နောက် အားလုံးမှာ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး ရေအောက်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် အားတက်သရော ငုပ်လျှိုးသွားကြပြန်သည်။
ရေကန်အောက်ခြေတွင် ကြယ်စင်သံရိုင်း ရှိကြောင်း သေချာသွားသဖြင့် လူငယ်တစ်စုမှာ အားဆေး ထိုးထားသကဲ့သို့ တက်ကြွနေကြတော့သည်။ သူတို့သည် မနားတမ်း ရှာဖွေနေကြပြီး အသက်ရှူဖို့ လိုအပ်မှသာ ရေပေါ်သို့ တက်လာကြသည်။
ချင်လဲ့ကတော့ သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရေခဲရိုးတံမြက် ရှာဖွေရေးကိုသာ အာရုံစိုက်နေသကဲ့သို့ တစ်ဖက်မှလည်း မထင်မှတ်ထားသော အန္တရာယ်များအတွက် စောင့်ကြည့်နေသည်။
ငါးရက်ဆိုသော အချိန်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားသည်။
ဤငါးရက်အတွင်း ချင်လဲ့သည် ရေခဲရိုးတံမြက် ၁၀ ပင်ကျော် စုဆောင်းရရှိခဲ့သည်။ ညအချိန်ရောက်တိုင်း သူသည် ရေခဲရိုးတံမြက် တစ်ပင်ကို စားသုံးကာ လျှပ်စီး လင်းယုန်နက်၏ ဝိညာဉ်အမြုတေများကို သန့်စင်သည်။
ရေခဲရိုးတံမြက်၏ အကူအညီကြောင့် အမြုတေများကို သန့်စင်သည့် အရှိန်မှာ အဆပေါင်းများစွာ မြန်ဆန်လာသည်။ ငါးရက်အတွင်း သူသည် အမြုတေ ၂၀ ကျော်ကို သန့်စင်နိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏ ဒန်တျန် ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ တဖြည်းဖြည်း ပြည့်တင်းလာတော့သည်။
ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ကြီးမားသော စွမ်းအင်အရင်းအမြစ်တစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရခြင်းမှာ သူ၏ ယုံကြည်မှုကို အလွန် မြှင့်တင်ပေးသည်။
ဤငါးရက်အတွင်းမှာပင် တုကျဲတို့ အဖွဲ့သည်လည်း ကြယ်စင်သံရိုင်း ရှာဖွေရေးတွင် အားသွန်ခွန်စိုက် ကြိုးစားနေကြသည်။ သူတို့ ကံမကောင်း၍လား မသိ... ရရှိသည့် ပမာဏမှာ အလွန်နည်းလှသည်။ အားလုံးပေါင်းမှ ၁၀ တုံးကျော်သာ ရရှိသေးသဖြင့် တုကျဲ၏ လက်နက်ကို ပြုပြင်ရန်အတွက် လိုအပ်သည့် ပမာဏနှင့် အလှမ်းဝေးနေသေးသည်။
တစ်ညတွင် ချင်လဲ့သည် တုကျဲထံမှ အဆင့်တိုင်းတာသော ကျောက်တုံးကို ခေတ္တ ငှားရမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ တကယ့် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အား စမ်းသပ်ရန်အတွက် လူစုနှင့် ခပ်လှမ်းလှမ်းသို့ သွားလိုက်သည်။
စိန်ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော အဆင့်တိုင်းတာသော ကျောက်တုံးမှာ သလင်းကျောက်ကဲ့သို့ ကြည်လင်နေပြီး လရောင်အောက်တွင် မှိန်ပျပျ တောက်ပနေသည်။ ၎င်းကို ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အဆင့်ကို တိုင်းတာရန်အတွက် အထူးအသုံးပြုခြင်း ဖြစ်သည်။
ချင်လဲ့သည် အသက်ကို အောင့်ထားလိုက်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို လက်ဖဝါးထဲက ကျောက်တုံးဆီသို့ စုစည်းပေးလိုက်သည်။ ကျောက်တုံး၏ ချောမွေ့သော မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မှိန်ပျပျ အပြာရောင် အလင်းတန်းလေးတစ်တန်း စတင် ပေါ်ထွက်လာသည်။
အပြာရောင် အလင်းတန်း တစ်တန်းစီသည် ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် တစ်ဆင့်စီကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ချင်လဲ့၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ထုတ်လွှတ်မှု များပြားလာသည်နှင့်အမျှ အလင်းတန်းများမှာလည်း ပိုမို ပေါ်ထွက်လာသည်။
တစ်တန်း၊ နှစ်တန်း၊ သုံးတန်း၊ လေးတန်း၊ ငါးတန်း... ခြောက်တန်း...
ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း ဆဋ္ဌမအဆင့်...
'ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ပင်လယ်က အပြည့် မဖြည့်ရသေးဘူး။ ဝိညာဉ်အမြုတေတွေ ပိုပြီး သန့်စင်နိုင်လေလေ အလင်းတန်းတွေက ပိုများလာလေလေ ဖြစ်မှာပဲ။ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ပင်လယ်သာ အပြည့်အဝ ဖြစ်သွားရင်... ငါ ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း သတ္တမအဆင့်ကို ရောက်နေပြီလို့တောင် ပြနိုင်တယ်'
ချင်လဲ့သည် သက်ပြင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ကျောက်တုံးဆီသို့ စွမ်းအင်ပေးပို့မှုကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလာပြီး အနာဂတ်အတွက် ယုံကြည်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။
ဆဋ္ဌမမြောက်နေ့တွင် တုကျဲတို့သည် ကြယ်စင်သံရိုင်းကို ဆက်လက်ရှာဖွေကြပြီး ချင်လဲ့ကလည်း ရေခဲရိုးတံမြက်ကို ဆက်လက် ရှာဖွေနေဆဲ ဖြစ်သည်။
"ရှူး... ရှူး..."
ရုတ်တရက် သစ်ပင်တောနက်ကြီးထဲမှ မြွေတစ်ကောင်၏ နှာမှုတ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ချင်လဲ့သည် ရေမှော်ပင်များကြားတွင် ရှာဖွေနေစဉ် ထိုအသံကြောင့် ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အလွန်အေးစက်လှသော အငွေ့အသက်တစ်ခု နီးကပ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ အနီးဆုံးက ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးကို ရေကန်ထဲသို့ အရှိန်ဖြင့် ပစ်ချလိုက်ပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ရေခဲဝိညာဉ် မြွေဟောက် လာနေပြီ"
အော်ဟစ်နေရင်းပင် ချင်လဲ့သည် ထိုအသံလာရာဘက်မှ အမြန်ဆုံး ဝေးရာသို့ ဆုတ်ခွာလိုက်သည်။ သူ တစ်ယောက်တည်း မြွေဟောက်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် မတွေ့ရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ရေကန်ထဲတွင်ရှိသော တုကျဲနှင့် အဖွဲ့သားများမှာ ကျောက်တုံးကျသံကြောင့် လန့်သွားကြပြီး ရေပေါ်သို့ အမြန်တက်လာကြသည်။ သူတို့သည် ချင်လဲ့၏ လက်ယပ်ခေါ်နေသော ပုံစံကို မြင်သည်နှင့် ကုန်းပေါ်သို့ အပြေးအလွှား တက်လာကြတော့သည်။
ရေခဲဝိညာဉ် မြွေဟောက်မှာ ကုန်းရေနှစ်တန် သားရဲတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ကုန်းပေါ်တွင်ရော ရေထဲတွင်ပါ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း အလွန်မြင့်မားလှသည်။ ၎င်း၏ တကယ့် ခွန်အားကို ရေထဲတွင်လည်း ထုတ်ဖော်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။
သို့သော် တုကျဲတို့ အဖွဲ့မှာမူ ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။
အကယ်၍ သူတို့ ရေထဲတွင် တိုက်ခိုက်မည်ဆိုပါက သူတို့၏ ခွန်အားမှာ အကန့်အသတ် ရှိသွားမည်ဖြစ်ပြီး အစွမ်းထက်သော တိုက်ကွက်များမှာလည်း အားပျော့သွားပေလိမ့်မည်။
ထို့ကြောင့် ရေခဲဝိညာဉ် မြွေဟောက် လာနေပြီဟု သိလိုက်ရသည်နှင့် သူတို့သည် ကုန်းပေါ်သို့ တက်ရန် ပြတ်သားစွာ ရွေးချယ်လိုက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒူးဆစ်ခန့်ရှိသော ခြုံနွယ်များမှာ လူစုပြေးထွက်လာသဖြင့် ပျက်စီးသွားကြသည်။ သစ်ကိုင်းကျိုးသံများ၊ ကျောက်စရစ်ခဲများ လွင့်စင်သံများနှင့်အတူ သားရဲကြီး၏ မြေပြင်ပေါ်တွင် တွားသွားသံများမှာ ရောနှော၍ ထွက်ပေါ်လာသည်။
မကြာမီမှာပင် ကိုးမီတာခန့် ရှည်လျားပြီး စည်ပိုင်းတစ်လုံးခန့် တုတ်သော မြွေဟောက်ကြီးတစ်ကောင်မှာ သူတို့၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။
ရေခဲဝိညာဉ် မြွေဟောက်၏ ချောမွေ့သော ကိုယ်ပေါ်တွင် တိမ်တိုက်ပုံစံ အကွက်များစွာ ရှိပြီး ၎င်း၏ ဦးခေါင်းမှာ တြိဂံပုံသဏ္ဌာန် ရှိသည်။ ၎င်း အသက်ရှူထုတ်လိုက်တိုင်း ဖြူဖွေးသော နှင်းမြူများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတစ်ယောက်ကို အေးခဲသွားစေနိုင်စွမ်း ရှိသည်။
၎င်းသည် အလွန်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် တွားသွားနေပြီး ၎င်း၏ ကိုယ်လုံးမှာလည်း အလွန် လျင်မြန်လှသည်။ ၎င်း၏ စိမ်းပုပ်ရောင် မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အလင်းတန်းအချို့ မှိန်ပျပျ တောက်ပနေသည်။
"ရောက်လာပြီ" ခန်းကျိက အော်လိုက်သည်။
"သတ်ကြရအောင်"
ကျောက်ချန်းသည် သူမ၏ အနေအထားကို ပြင်လိုက်ပြီး သူမ၏ သန်မာသော ခြေသလုံးများကို အားပြုကာ အသင့်ပြင်လိုက်သည်။ သူမသည် မြားတစ်စင်းကို အမြန်ထုတ်ယူကာ သူမ၏ လေးအား တင်းနိုင်သမျှ တင်းအောင် ဆွဲလိုက်ပြီး... စတင်တော့မည့် တိုက်ပွဲအတွက် ပထမဆုံး အသင့်ဖြစ်နေသူ ဖြစ်လာတော့သည်။