အခန်း (၁၁-၁၂)
Vol. 2 Ch. 11-12
အခန်း (၁၁) ရေခဲပြင်နန်းတော်
"ဝှစ်..."
ငွေရောင်မြားတစ်စင်းသည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းကာ ရေခဲဝိညာဉ်မြွေဟောက်ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းသွားသည်။
မြားထိပ်ဖျားသည် မြွေဟောက်၏ နဖူးကို ထိုးစိုက်တော့မည့်ဆဲဆဲမှာပင် ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်တန်း ရုတ်တရက် တောက်ပလာပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ အပြင်သို့ စီးထွက်လာသည်။ ရေခဲဝိညာဉ်မြွေဟောက်၏ အစိမ်းပုပ်ရောင် မျက်လုံးများသည် ထိုတောက်ပသော အလင်းရောင်ကြောင့် ကျိန်းစပ်သွားကာ ခေတ္တမျှ အမြင်အာရုံ ပျောက်ကွယ်သွားပုံရသည်။
သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ၎င်းသည် ပါးစပ်ကို ဟပြီး အေးစက်လှသော နှင်းမြူများကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုနှင်းမြူများထဲတွင် ရေခဲစအချို့ ရောနှောနေပြီး ပျံသန်းလာသော မြားထိပ်ဖျားကို တည့်တည့်ထိမှန်သွားသည်။
"ချွင်... ထပ်... ထပ်"
မြန်ဆန်လှသော ထိုမြားသည် အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ရင်အေးစရာ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရုတ်တရက် အောက်သို့ ထိုးဆင်းသွားတော့သည်။
"ဖုန်း..."
ရေခဲဝိညာဉ်မြွေဟောက်က ၎င်း၏ ဦးခေါင်းဖြင့် ဝေ့ယမ်းရိုက်ချလိုက်ရာ မြားသည် အားကုန်သွားကာ ဘေးသို့ လွင့်စင်သွားသည်။ ၎င်းမှာ မြွေဟောက်ကို မည်သည့် ဒဏ်ရာမှ မပေးနိုင်ခဲ့ပေ။
ဒေါသထွက်နေသော မြွေဟောက်၏ အစိမ်းရောင် မျက်လုံးငယ်လေးများသည် အဆိပ်အတောက်ကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလာသည်။ ၎င်းသည် လျှာကို ထုတ်လိုက် သွင်းလိုက်လုပ်ရင်း ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ ခြုံနွယ်များအား ရိုက်ခတ်ဖျက်ဆီးကာ သူတို့ရှိရာသို့ အရူးအမူး ပြေးဝင်လာတော့သည်။
"သတိထားကြ" ကျောက်ချန်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူမသည် နောက်ထပ် ငွေရောင်မြားတစ်စင်းကို ပစ်လွှတ်လိုက်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "အားလုံး ပေါင်းတိုက်ကြစို့"
တုကျဲ၊ ခန်းကျိနှင့် အခြားသူများမှာလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လှုပ်ရှားလာကြသည်။
တုကျဲ၏ လက်ထဲရှိ ဓားရှည်မှ နီရဲသော ဓားအလင်းတန်း တစ်တန်းသည် လခြမ်းကွေးပုံသဏ္ဌာန် ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြေးဝင်လာသော မြွေဟောက်ဆီသို့ အရှိန်ဖြင့် ကျရောက်သွားသည်။
ခန်းကျိကလည်း ထူးဆန်းသောအသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ရွှေရောင်လှံရှည်မှ ထက်မြက်လှသော ရွှေရောင်စွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ရွှေရောင်လှံ၏ အရိပ်အယောင်များစွာသည် မြွေဟောက်၏ မျက်လုံးများကို ဦးတည်၍ တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။
ကျန်ရှိသော လေးဦးမှာလည်း အာရုံစူးစိုက်ထားကြသည်။ သူတို့၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နှင့် ကျင့်စဉ်များကို အသုံးပြု၍ လေဓားများ၊ အလင်းလှိုင်းများနှင့် မီးလုံးများကို မြွေဟောက်၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှ ပစ်လွှတ်ကာ တုကျဲတို့နှင့်အတူ အစွမ်းကုန် ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ကြသည်။
ချင်လဲ့ တစ်ဦးတည်းသာလျှင် သူ၏ မူလနေရာမှာပင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။
လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ဆွေးနွေးမှုများအရ တုကျဲသည် ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း နဝမ အဆင့်တွင် ရှိနေပြီး ဝိညာဉ်ပေါက်ဖွားခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့ကြောင်း သူ သိထားသည်။ ကျောက်ချန်းနှင့် ခန်းကျိတို့မှာ အဌမ အဆင့်တွင် ရှိကြပြီး သူတို့၏ စွမ်းရည်များနှင့် တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံများမှာ အလွန် ကြွယ်ဝလှသည်။
ကျန်ရှိသော လေးဦးမှာ သတ္တမ အဆင့်တွင် ရှိကြပြီး သူတို့သည်လည်း မြူတိမ်ဆောင်၏ ထူးချွန်သော လူငယ်များ ဖြစ်ကြသည်။
နဝမ အဆင့်တစ်ယောက်၊ အဌမ အဆင့်နှစ်ယောက်နှင့် သတ္တမ အဆင့်လေးယောက်။ ဤမျှသော အင်အားဖြင့် အဆင့် ၂ ဝိညာဉ်သားရဲ ဖြစ်သည့် ရေခဲဝိညာဉ်မြွေဟောက်ကို ရင်ဆိုင်မည်ဆိုပါက သူတို့သာ အာရုံစိုက်ပြီး သတိထားမည်ဆိုလျှင် သတ်ဖြတ်နိုင်ရန် ဖြစ်နိုင်သည်။
ယခင် လျှပ်စီးလင်းယုန်နက်များနှင့် တိုက်ပွဲကို ထည့်မတွက်လျှင် ယခုအကြိမ်သည် ချင်လဲ့အတွက် ပထမဆုံးသော တကယ့်တိုက်ပွဲ ဖြစ်လာနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် တိုက်ပွဲထဲသို့ မဝင်မီ တုကျဲတို့၏ တိုက်ခိုက်ပုံ နည်းဗျူဟာများကို ဦးစွာ လေ့လာလိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။
တုကျဲနှင့် ခန်းကျိတို့သည် ဓားရှည်နှင့် လှံရှည်များကို ကိုင်စွဲကာ မြွေဟောက်ကို ရှေ့မှနေ၍ တားဆီးထားကြသည်။ ကျောက်ချန်းမှာမူ အဝေးမှနေ၍ အခွင့်ကောင်းရတိုင်း မြားများဖြင့် ပစ်ခတ်သည်။ ကျန်လေးဦးက ဘေးနှစ်ဖက်မှ ဝိုင်းညှပ်ထားသဖြင့် မြွေဟောက်သည် ရင်ဆိုင်ရန် အလွန်ခက်ခဲနေသည်မှာ သိသာလှသည်။
၎င်းသည် လူခုနစ်ဦး၏ ဝိုင်းရံမှုကို ခုခံနိုင်ရန်အတွက် ပါးစပ်မှ ရေခဲစများ ပါဝင်သော နှင်းမြူများကိုသာ အဆက်မပြတ် မှုတ်ထုတ်နေရတော့သည်။
ရေခဲဝိညာဉ်မြွေဟောက်၏ အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ကွက်မှာ ၎င်း၏ပါးစပ်မှ ထွက်လာသော ရေခဲနှင်းမြူများ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသာ ထိုနှင်းမြူ ထိမှန်သွားပါက တစ်ကိုယ်လုံး ချက်ချင်း အေးခဲတောင့်တင်းသွားပြီး တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ဆုံးရှုံးသွားမည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အအေးအဆိပ်သာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ စိမ့်ဝင်သွားပါက အသက်အန္တရာယ်ပင် စိုးရိမ်ရနိုင်သည်။
တုကျဲတို့အဖွဲ့သည် မြွေဟောက်မှာ မည်မျှ ကြောက်စရာကောင်းကြောင်း ကောင်းကောင်း သိထားသဖြင့် လုံလောက်သော အကွာအဝေးကို ထိန်းထားကြသည်။ မြွေဟောက်က နှင်းမြူများ မှုတ်ထုတ်တော့မည်ကို မြင်သည်နှင့် သူတို့သည် ချက်ချင်း ရှောင်တိမ်းလိုက်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် မြွေဟောက်၏ အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ကွက်နှင့် တိုက်ရိုက် မရင်ဆိုင်မိအောင် သတိထားသဖြင့် မြွေဟောက်၏ တိုက်ကွက်များမှာ အကြိမ်တိုင်း အချည်းနှီး ဖြစ်နေရသည်။
ထိုအချိန်တွင် ကျောက်ချန်းနှင့် ကျန်သူများက အခွင့်ကောင်းယူ၍ တိုက်ခိုက်ကြသည်။ မြားထိပ်ဖျားများ၊ လေဓားများ၊ မီးလုံးများနှင့် အလင်းလှိုင်းများ အကြိမ်ကြိမ် ထိမှန်သဖြင့် မြွေဟောက်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးစများ စတင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်း၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း တုံ့နှေးလာပြီး ဒဏ်ရာများကြောင့် အရှိန်လျော့လာသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။
ချင်လဲ့သည် ဘေးမှနေ၍ အသေအချာ စောင့်ကြည့်နေသည်။ တုကျဲတို့၏ တိုက်ပွဲမှတစ်ဆင့် သူ အများကြီး လေ့လာလိုက်ရသည်။
တုကျဲတို့ ခုနစ်ဦးမှာ အတူတကွ တိုက်ပွဲဝင်လာခဲ့ကြသည်မှာ တစ်ရက်နှစ်ရက်တည်း ဟုတ်ပုံ မရပေ။ သူတို့၏ တာဝန်များမှာ ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပုံမှာ အလွန်ကျွမ်းကျင်လှသည်။ ထို့ပြင် သူတို့သည် စည်းလုံးရုံသာမက တိုက်ခိုက်သည့် နည်းလမ်းများမှာလည်း အလွန် လျင်မြန်ဖြတ်လတ်လှသည်။
ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့်သာ ရှိသော်လည်း သူတို့၏ စုပေါင်းအားဖြင့် ရေခဲဝိညာဉ်မြွေဟောက်ကို အင်အားသုံး၍ ဖိအားပေးထားနိုင်ကြသည်။ မြွေဟောက်၏ ဒဏ်ရာများမှာ တစ်စတစ်စ များပြားလာပြီး ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း လျော့နည်းလာတော့သည်။
တိုက်ပွဲအတွင်း စိုးရိမ်စိတ်များမှာ မကြာမီမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ခုနစ်ယောက်သား ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုက်ခိုက်လိုက်ကြရာ မြွေဟောက်၏ ဒဏ်ရာများမှာ အလွန်ပြင်းထန်လာပြီး လှုပ်ရှားမှုများလည်း နှေးကွေးသွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရေခဲဝိညာဉ်မြွေဟောက်မှာ ထိုခုနစ်ဦးကို မယှဉ်နိုင်ဘဲ အရှုံးပေးလိုက်ရတော့သည်။
"ဟူး... မြွေအရေခွံလေးတော့ နှမျောစရာပဲ။ အဆင့် ၂ သားရဲရဲ့ အရေခွံက တန်ဖိုးရှိတာပဲကို"
ခန်းကျိက နှမြောတသစွာဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။ သူနှင့် တုကျဲတို့သည် ပုလင်းငယ်တစ်လုံးစီကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ထိုပုလင်းထဲမှ အရည်တစ်မျိုးအား မြွေဟောက်၏ အလောင်းပေါ်သို့ အနှံ့အပြား လောင်းချလိုက်ကြသည်။
"ရှဲ..."
မြွေဟောက်၏ အလောင်းမှ ထူထပ်သော မီးခိုးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ အသားနှင့် သွေးများမှာ အလွန်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် အရည်ပျော်သွားသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ချင်လဲ့၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်ခန့်သွားရသည်။
သိပ်မကြာခင်မှာပင် ကိုးမီတာခန့် ရှည်လျားသော မြွေဟောက်ကြီးမှာ သွေးအိုင်တစ်အိုင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ကျန်ရှိနေသည်မှာ အပေါက်များစွာ ပါနေသော မြွေအရေခွံ၊ မြွေအရိုးစု၊ ဝိညာဉ်အမြုတေနှင့် ချွန်ထက်သော သွားနှစ်တန်းတို့သာ ဖြစ်သည်။
သိသာလှသည်မှာ အရည်မပျော်ဘဲ ကျန်ခဲ့သော အစိတ်အပိုင်းများမှာ တကယ်ပင် တန်ဖိုးရှိသော ပစ္စည်းများ ဖြစ်ကြသည်။
"မင်းကွာ... မင်း ခိုးနားနေတာ မဟုတ်လား။ ငါတို့မှာ တိုက်ပွဲက ဒီလောက် ပြင်းထန်နေတာ၊ မင်းက ဘေးကနေ ကြည့်နေတယ်ပေါ့လေ" တုကျဲက ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် ချင်လဲ့ကို အပြစ်တင်လိုသည့် ဆန္ဒ အနည်းငယ်မျှ မရှိပေ။ "ငါတို့ ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိဘူး၊ ဒီမြွေကို လွယ်လွယ်လေး နိုင်မယ်ဆိုတာ သိလို့ မင်း ဝင်မတိုက်တာ မဟုတ်လား"
ယခင်က ချင်လဲ့ တစ်ဦးတည်း လျှပ်စီးလင်းယုန် အကောင် ၄၀ ကျော်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်ကို သိထားကြသဖြင့် သူတို့ထဲက မည်သူမျှ ချင်လဲ့ကို ကြောက်တတ်သူဟု မထင်ကြပေ။ သူတို့က ချင်လဲ့ကို အနိုင်ရတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့် ခေတ္တ အနားယူနေသည်ဟုသာ သတ်မှတ်လိုက်ကြသည်။
"ကျွန်တော်က အတွေ့အကြုံ သိပ်မရှိလို့ အစ်ကိုတို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ပုံကို လေ့လာချင်တာပါ။ နောက်ပြီး အစ်ကိုတို့က လူစုညီလွန်းတော့ ကျွန်တော် ဝင်တိုက်ရင် တစ်မျိုး ဖြစ်သွားမှာ စိုးလို့ပါ" ချင်လဲ့က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ဟားဟား... မင်းကလည်း နှိမ့်ချလွန်းနေပြန်ပြီ။ လင်းယုန် အကောင် ၄၀ ကျော်ကို သတ်နိုင်တဲ့လူက တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံ နည်းစရာလား" တုကျဲက သူ့ကို အနားသို့ ခေါ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်က ပစ္စည်းများကို ညွှန်ပြကာ ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ အရင်က ပြောခဲ့သလိုပဲ၊ မင်းသာ ကြယ်စင်သံရိုင်းကို တကယ် ရှာပေးနိုင်ရင် မင်းကို ကျေးဇူးဆပ်မှာပါ။ ဒီမြွေအရေခွံ၊ အရိုးခေါင်း၊ သွားတွေနဲ့ ဝိညာဉ်အမြုတေထဲက မင်းနှစ်သက်ရာ တစ်ခုခုကို ရွေးယူပါ"
ကျောက်ချန်း၊ ခန်းကျိနှင့် ကျန်သူများကလည်း ပြုံးရွှင်နေကြပြီး တုကျဲ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မည်သူမျှ ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိကြပေ။
ချင်လဲ့က ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းယမ်းကာ ပြုံး၍ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ရပါတယ်... ကျွန်တော့်အတွက် လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်း မပါလို့ ကျွန်တော် မယူတော့ပါဘူး"
"ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်..."
ရုတ်တရက် ခြုံပုတ်များကြားမှ မြားများ လေကို ခွဲထွက်လာသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မြှားများသည် တစ်စင်းပြီးတစ်စင်း ပျံထွက်လာပြီး ၎င်းတို့၏ ပစ်မှတ်မှာ တုကျဲနှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါများ ဖြစ်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။
"ဒုတ်..."
ခန်းကျိဘေးတွင် ရှိနေသော ချူးဖုန်းမှာ မည်သည်မျှ မပြင်ဆင်ရသေးမီမှာပင် ဘယ်ဘက်ပုခုံးကို မြားမှန်သွားသည်။ သူသည် မြား၏ အရှိန်ကြောင့် နောက်သို့ အနည်းငယ် ယိုင်သွားပြီး ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်လိုက်ရသည်။
တုကျဲနှင့် ကျောက်ချန်းတို့ မြွေဟောက်ဆီက ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်း နီရဲလာကာ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်ရင်း တိုက်ပွဲအတွက် အသင့်ပြင်လိုက်ကြသည်။
ချင်လဲ့၏ မျက်နှာမှာလည်း ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားသည်။ ကောင်းကင်ယံတွင် မြားများ ပျံသန်းလာသည်အား မြင်သည်နှင့် သူသည် ချက်ချင်း နောက်သို့ ဆုတ်ခွာကာ ပုန်းရန် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ရှာလိုက်သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် ဤရေကန်ဘေးတွင် ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် လှည့်ပတ်နေခဲ့သဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အတော်အတန် ရင်းနှီးနေသည်။ သူသည် ကျောက်တုံးပုံတစ်ပုံကို ချက်ချင်း တွေ့ရှိလိုက်ပြီး တုကျဲတို့အား ဤနေရာသို့ လာရန် အော်ပြောလိုက်သည်။
တုကျဲနှင့် ကျောက်ချန်းတို့သည် ပျံသန်းလာသော မြားများကို သူတို့၏ ဓားများဖြင့် ကာကွယ်ရင်း ဒဏ်ရာရနေသော ချူးဖုန်းနှင့် ဟန်ဖုန်းတို့အား ကာကွယ်ကာ ချင်လဲ့ရှိရာသို့ အမြန်ပြေးလာကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် အညိုရင့်ရောင် ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော ကျင့်ကြံသူ ၁၀ ဦးကျော်မှာ ခြုံပုတ်များကြားမှ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။
ထိုအုပ်စုထဲမှ အချို့မှာ လေးနှင့်မြားများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။ သူတို့၏ အကြည့်များမှာ ထက်မြက်လှပြီး လှုပ်ရှားနေရင်းမှာပင် အားလုံးကို သတ်ပစ်ချင်သည့်ပုံစံဖြင့် မြားများအား အဆက်မပြတ် ပစ်ခတ်နေကြသည်။
လေးသမားများ၏ နောက်ကွယ်တွင် ငွေရောင်ဆံပင်နှင့် အေးစက်သော မျက်နှာရှိသော လူငယ်တစ်ဦးမှာ တုကျဲတို့အဖွဲ့ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။
ထိုလူမှာလည်း အညိုရင့်ရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ ရင်ဘတ် ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင် အက်ကွဲနေသော ရေခဲပြင်ပုံစံတစ်ခုကို ထိုးထားသည်။ ၎င်းမှာ အင်အားစုတစ်ခုခု၏ အမှတ်အသား ဖြစ်ပုံရသည်။
"ရေခဲပြင်နန်းတော်၊ ယန်ကျီချန်း"
ကျောက်တုံးများနောက်တွင် ခိုလှုံလိုက်ရသော ကျောက်ချန်းသည် ရေကန်ထဲမှ လူအချို့ တက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သွားများအား တင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာတွင် ဒေါသများ အလိပ်လိုက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
"ဒါရေခဲပြင်နန်းတော်က ကောင်တွေပဲ"
တုကျဲသည် ဒဏ်ရာရနေသော ချူးဖုန်းနှင့် ဟန်ဖုန်းတို့ကို သေသေချာချာ ချထားလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားသည်။ သူသည် သူ၏ ဓားရှည်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အသက်နှင့်လဲ၍ တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည့် ပုံစံရှိသည်။
"အစ်ကိုကြီးတု... စိတ်မလောပါနဲ့ဦး။ သူတို့ အနားရောက်လာတာကို စောင့်ပါဦး။ အခုက အရမ်းဝေးနေသေးတော့ လေးသမားတွေရဲ့ အကွာအဝေးထဲမှာပဲ ရှိနေသေးတယ်" ကျောက်ချန်းက သူ့ကို အတင်းတားလိုက်ရသည်။
တုကျဲသည်လည်း ချက်ချင်းပင် စိတ်ကို ထိန်းလိုက်သည်။ သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ကျောက်တုံးပုံနောက်တွင် ပုန်းကွယ်ကာ မကြာမီ ဖြစ်လာတော့မည့် သွေးထွက်သံယို တိုက်ပွဲအတွက် အသက်ရှူနှုန်းအား ထိန်းညှိနေလိုက်သည်။
ရေခဲပြင်နန်းတော်ဟူသော အမည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချင်လဲ့သည် ဤတိုက်ပွဲမှာ ရှောင်လွှဲ၍ မရတော့ကြောင်း သိလိုက်သည်။
သူသည် အာရုံစူးစိုက်မှု ကင်းမဲ့နေသော အခြေအနေတွင် ရှိနေစဉ်ကပင် ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများ၏ စကားသံများကို ကြားနိုင်ခဲ့သည်။ လင်မိသားစု၏ ထမင်းစားဆောင်တွင် ရှိနေခဲ့စဉ်က ဤအင်အားစု၏ အကြောင်းကို သူ အကြိမ်ကြိမ် ကြားဖူးခဲ့သည်။
မြူတိမ်ဆောင် ကဲ့သို့ပင် ရေခဲပြင်နန်းတော်သည်လည်း ထုံးကျောက်အဆင့် အင်အားစုတစ်စု ဖြစ်ပြီး မြူတိမ်ဆောင်နှင့်အတူ ရေခဲကျောက်မြို့တော်တွင် တည်ရှိသည်။
ရေခဲကျောက်မြို့တော် တစ်မြို့လုံးကို မြူတိမ်ဆောင်နှင့် ရေခဲပြင်နန်းတော်ဟူသော အင်အားစုနှစ်စုက ထိန်းချုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအင်အားစုနှစ်စုစလုံးမှာ သံနက်အဆင့် အင်အားစုဖြစ်သော အမှောင် အသူရာဆောင်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိကြသည်။ ထို့ကြောင့် အမှန်အတိုင်းဆိုလျှင် မြူတိမ်ဆောင်နှင့် ရေခဲပြင်နန်းတော်တို့မှာ အသူရာဆောင်၏ ကြီးကြပ်မှုအောက်တွင် အဆင်ပြေပြေ နေထိုင်ကြရမည် ဖြစ်သည်။
သို့သော် လက်တွေ့တွင် ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။
အကြောင်းပြချက် တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် ဤအင်အားစုနှစ်စုမှာ ရေခဲကျောက်မြို့တော်အတွင်း ရေနှင့်မီးကဲ့သို့ပင် မတည့်ကြပေ။ အပြင်ပန်းတွင်ဖြစ်စေ၊ တိတ်တဆိတ်ဖြစ်စေ သူတို့သည် အမြဲတမ်း တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ မြို့တော်အတွင်းမှာမူ သူတို့၏ လူများကို အလွန်အကျွံ မလုပ်ရန် တားမြစ်ထားသဖြင့် အနည်းငယ် ထိန်းထားနိုင်ကြသော်လည်း မြို့တော်ပြင်ပသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် ဤအင်အားစုနှစ်စု ဆုံမိတိုင်း သွေးထွက်သံယို တိုက်ပွဲများ ဖြစ်ပွားလေ့ရှိပြီး လူအများအပြားလည်း သေဆုံးခဲ့ကြရသည်။
တဖြည်းဖြည်းနှင့် ထိုနှစ်ဖက်ကြားတွင် ရန်ငြိုးများမှာ ပိုမို ကြီးထွားလာခဲ့သည်။ အကယ်၍ အမှောင် အသူရာဆောင်မှ အကြိမ်ကြိမ် သတိပေးချက်များသာ မရှိပါက ဤနှစ်ဖက်သည် မြို့တော်အတွင်း၌ပင် အကြီးအကျယ် တိုက်ခိုက်နေကြလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။
ရေခဲပြင်နန်းတော်သည်လည်း ရေခဲကျောက်မြို့တော်တွင် ရှိသဖြင့် အာတိတ်တောင်တန်းနှင့် အလွန်နီးကပ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့၏ ကျင့်ကြံသူများသည်လည်း လေ့ကျင့်ရန်အတွက် ဤတောင်တန်းသို့ မကြာခဏ လာတတ်ကြသည်။ ရေခဲပြင်နန်းတော်နှင့် မြူတိမ်ဆောင်မှ ကျင့်ကြံသူများ ဆုံမိတိုင်းတွင်မူ သွေးချောင်းစီး တိုက်ပွဲနှင့်သာ အဆုံးသတ်လေ့ရှိသည်။
မြူတိမ်ဆောင်နှင့် ရေခဲပြင်နန်းတော်တို့၏ အောက်တွင် ရှိကြသော အင်အားစုငယ်လေးများမှာပင်လျှင် အထက်လူကြီးများ၏ ရန်ငြိုးကြောင့် မကြာခဏ တိုက်ခိုက်ကြရပြီး လူအများအပြား သေဆုံးခဲ့ကြရသည်။
"တုကျဲ... ခွေးသေတစ်ကောင်လို အဲဒီမှာ ပုန်းမနေနဲ့၊ မြန်မြန် ထွက်လာခဲ့စမ်း" အေးစက်သော မျက်နှာထားနှင့် ငွေရောင်ဆံပင်ပိုင်ရှင် လူငယ်သည် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ဒီရေခဲဝိညာဉ်မြွေဟောက်နောက်ကို လိုက်နေတာ ခြောက်ရက် ရှိပြီ၊ စွမ်းအင်တွေလည်း အများကြီး ကုန်ခဲ့ရတယ်။ အခုတော့ မင်းတို့က အခွင့်ကောင်းယူချင်နေတယ်ပေါ့လေ။ ငါ့လက်ထဲက ရေခဲနဂါးဓားကိုကော မေးပြီးပြီလား"
ပြောနေရင်းပင် သူသည် ဆောင်းဦးရာသီက ရေပြင်ကဲ့သို့ လှပလှသော နှင်းဖြူရောင် ဓားရှည်တစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ လက်နှစ်လုံးခန့် ထူပြီး အေးစက်သော အလင်းတန်းများ တောက်ပနေသည်။
ဓားပေါ်တွင် ငွေရောင် ရေခဲလိုင်းတစ်လိုင်း ပါရှိပြီး ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ချိန်တွင် ထိုလိုင်းမှာ မြွေတစ်ကောင်အလား တွန့်လိမ်လှုပ်ရှားနေသည်။ အသေအချာ ကြည့်လိုက်ပါက နဂါးတစ်ကောင်ကို ထိုဓားထဲတွင် ပိတ်လှောင်ထားသကဲ့သို့ပင် ခံစားရစေသည်။
သူတို့ဘေးတွင် ရေခဲပြင်နန်းတော်မှ လူငယ်တစ်ဦးသည် ရေခဲဝိညာဉ်မြွေဟောက်၏ အရေခွံ၊ အရိုး၊ သွားနှင့် ဝိညာဉ်အမြုတေတို့ကို စုဆောင်းကာ ရိုသေစွာဖြင့် ကမ်းပေးပြီး ပြောသည်။ "သခင်လေး... အရေခွံမှာ အပေါက်အချို့ ပါနေတာကလွဲရင် ကျန်တာတွေ အကုန်လုံး အကောင်းအတိုင်းပါပဲ"
"အင်း... ဒါကတော့ သူတို့ကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပေါ့" ယန်ကျီချန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး ထိုပစ္စည်းများကို သေသေချာချာ သိမ်းထားရန် အရိပ်အယောင်ပြလိုက်သည်။
တုကျဲတို့အဖွဲ့သည် ကျောက်တုံးပုံနောက်တွင် ပုန်းနေရင်း သူတို့ ခက်ခက်ခဲခဲ တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသော ပစ္စည်းများကို ရေခဲပြင်နန်းတော်မှ လူများက လုယူကာ ဆဲဆိုစော်ကားနေကြသည်အား မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်နေရသဖြင့် ဒေါသများမှာ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မတတ် ဖြစ်နေကြသည်။
သို့သော် ရေခဲပြင်နန်းတော်မှ လေးသမားများက သူတို့ကို ချိန်ထားဆဲ ဖြစ်သဖြင့် သူတို့ ဇွတ်မလုပ်ရဲကြသေးပေ။
"စောင့်ဦး၊ သူတို့ အနားရောက်လာတာကို စောင့်။ လေးနဲ့မြားတွေ အလုပ်မလုပ်တော့တဲ့ အကွာအဝေးကို စောင့်" ကျောက်ချန်းက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။
အားလုံးက အံများကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် လက်နက်များကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ရန်သူ အနားရောက်လာမည့်အချိန်အား တိတ်တဆိတ် စောင့်ဆိုင်းနေကြတော့သည်။
မိုးကြိုးရာသီအတွင်း၌မူ ရာသီဥတုမှာ ခန့်မှန်းရ ခက်လှသည်။ အစောပိုင်းက နေသာနေသော်လည်း ယခုမူ မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်ကြီးများ စုစည်းလာသဖြင့် တဖြည်းဖြည်း အမှောင်အတိ ကျလာတော့သည်။ သူတို့အတွက်မူ ဤရာသီဥတုမှာ ရေခဲပြင်နန်းတော်မှ လူများပေးသော ဖိအားကဲ့သို့ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းလှသည်။
"ညီလေးလဲ့... ခဏနေရင် အခြေအနေကြည့်ပြီး လုပ်နော်။ တကယ်လို့ အခြေအနေ မကောင်းဘူးဆိုရင် မင်း... အခွင့်အရေးရတာနဲ့ ထွက်ပြေးတော့။ ငါတို့ကို စိတ်မပူနဲ့" တုကျဲက တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။
ချင်လဲ့က သူ့ကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ပြုံး၍ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "လင်မိသားစုနဲ့ မြူတိမ်ဆောင်က တစ်နွယ်ငင် တစ်စင်ပါပဲ"
သူ ထိုသို့ ပြောလိုက်ချိန်တွင် အားလုံးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။ တုကျဲ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဂုဏ်ယူစိတ်များ ပြည့်လျှံသွားတော့သည်။ တိုက်ပွဲကြီး မစတင်မီ သူသည် သူ၏ လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်ပြီး ချင်လဲ့၏ ရင်ဘတ်အား အသာအယာ ထုလိုက်သည်။
နောက်ထပ် မည်သည့် စကားမှ ပြောနေရန် မလိုတော့ပေ။
အခန်း (၁၂) မိုးကြိုးအမျက်ဒေါသ
မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်ကြီးများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခွင်လုံး အသက်ရှူရကျပ်မတတ် ဖိအားများ ပြည့်နှက်နေသည်။
ယန်ကျီချန်း၏ အချက်ပြမှုဖြင့် ရေခဲပြင်နန်းတော်မှ ကျင့်ကြံသူများသည် ဇွတ်အတိုးမဝင်ဘဲ လူစုခွဲလိုက်ကြပြီး တုကျဲတို့ ပုန်းအောင်းနေသော ကျောက်တုံးပုံအား လခြမ်းပုံသဏ္ဌာန် ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း နီးကပ်လာကြသည်။
"သွားပြီဟေ့" ကျောက်ချန်း၏ လှပသော မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ပျက်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"မကောင်းတော့ဘူး" ယန်ကျီချန်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် တုကျဲနှင့် အခြားသူများမှာလည်း မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကြပြီး ကိုယ့်ဘာကိုယ် ရေရွတ်လိုက်မိကြသည်။
ထိုလေးသမားများ သူတို့ကို ဦးတည်ထားသဖြင့် အကယ်၍ လူစုခွဲပြီး ဖောက်ထွက်ရန် ကြိုးစားပါက သူတို့မှာ ပစ်မှတ်ဟောင်းလောင်း ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ ယန်ကျီချန်းသည် သူတို့၏ အားနည်းချက်အား သိမြင်သွားသဖြင့် ဇွတ်မတိုးဘဲ ဝိုင်းရံကာ အားလုံးကို တစ်ခါတည်း အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ရန် ကြံစည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့မှု ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် ဒဏ်ရာရသူများရှိသော တုကျဲတို့ ခုနစ်ဦးမှာ အင်အားသာလွန်သော ရန်သူများကို ယှဉ်နိုင်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ဘဲ အားလုံး အသတ်ခံရမည့် အခြေအနေသို့ ရောက်သွားပေလိမ့်မည်။
"လေးသမားတွေက အနားမကပ်ဘူး၊ အခု ဖောက်ထွက်ဖို့ဆိုတာလည်း နောက်ကျသွားပြီ။ ဒီတိုက်ပွဲကတော့... ငါတို့အတွက် အခြေအနေ သိပ်မကောင်းဘူး" တုကျဲက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလာပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း ပိတ်မိနေသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ နီရဲလာကာ အသေခံတိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သူက တိုးတိုးလေး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည် "ငါတို့ လွတ်အောင်ပြေးဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ဘက်က ခွေးကောင် ရှစ်ကောင်လောက်ကို အတူတူ ဆွဲခေါ်သွားနိုင်ရင် တန်ပြီ"
ခန်းကျိ၊ ကျောက်ချန်း၊ ချူးဖုန်းနှင့် ကျန်သူများမှာလည်း ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး အသေခံတိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတော့သည်။
ရေခဲပြင်နန်းတော်ဘက်တွင် လူ ၁၇ ဦး သို့မဟုတ် ၁၈ ဦးခန့် ရှိနေသဖြင့် တုကျဲတို့ထက် နှစ်ဆကျော် ပိုများနေသည်။ ယန်ကျီချန်း၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း တုကျဲထက် အနည်းငယ်မျှ မနိမ့်ပါးပေ။ သူ၏ ဘေးနားရှိ ကျင့်ကြံသူအချို့မှာလည်း နက်ရှိုင်းလှသော အရှိန်အဝါများ ရှိကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့အားလုံးမှာ သွေးစွန်းခဲ့ဖူးသော တိုက်ပွဲများအား ဖြတ်သန်းလာခဲ့ကြသူများ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။
တုကျဲနှင့် အဖွဲ့သားများမှာ ရေခဲဝိညာဉ်မြွေဟောက်နှင့် အချိန်အတော်ကြာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသဖြင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အတော်များများ ကုန်ခမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သုံးဦးမှာလည်း ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်ခံရသဖြင့် ဒဏ်ရာရထားကြသေးသည်။
ချင်လဲ့၏ မျက်ခုံးများမှာ တွန့်ချိုးသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လျှပ်စီးအလင်းတန်းများ မှိန်ပျပျ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ တုကျဲနှင့် အခြားသူများ စိတ်ပျက်အားငယ်နေချိန်တွင် သူသည် အနိုင်ရရှိမည့် အခွင့်အရေး အနည်းငယ်ကိုသာ ရှာဖွေနေဆဲ ဖြစ်သည်။
"ဂျိန်း..."
ထိုအချိန်မှာပင် ထူထပ်သော တိမ်တိုက်မည်းကြီးများထဲမှ မိုးခြိမ်းသံကြီးတစ်သံ ဟိန်းထွက်လာသည်။
ချင်လဲ့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးခြားသော အလင်းတန်းတစ်တန်း ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။
"ခဏနေရင် အားလုံး ကျွန်တော့်နားကနေ တတ်နိုင်သလောက် ဝေးဝေးမှာ နေကြပါ။ ဘယ်လို အကြောင်းနဲ့မှ ကျွန်တော့်နားကို မကပ်လာကြပါနဲ့"
ချင်လဲ့သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ တစ်ဖက်လူကို တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖုန်တက်နေသော ထက်မြက်လှသည့် ဓားတစ်စင်းသည် ၎င်း၏ အတုမရှိသော အစွမ်းကို ထုတ်ဖော်ပြသတော့မည့်အလားပင်။
အဖွဲ့သား ခုနစ်ဦးစလုံးမှာ အံ့သြမှင်သက်သွားကြသည်။
"တစ်ယောက်မှ အရှင်မထားနဲ့။ သတ်ကြစို့"
ယန်ကျီချန်း၏ အေးစက်လှသော အမိန့်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရေခဲပြင်နန်းတော်မှ ကျင့်ကြံသူများသည် အဆင်သင့် စုဆောင်းထားသော စွမ်းအင်များဖြင့် အရပ်သုံးမျက်နှာမှနေ၍ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာကြတော့သည်။
ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း နဝမ အဆင့်ရှိသော ယန်ကျီချန်းကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်၍ ရှေ့ဆုံးမှ ပြေးဝင်လာသည်။ သူ၏ လက်ထဲရှိ ရေခဲနဂါးဓားကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ အေးစက်လှသော အလင်းတန်းတစ်တန်းသည် ပိုးသားတစ်မျှင်အလား တုကျဲဆီသို့ တဟုန်ထိုး ကျရောက်လာသည်။
"စောင့်နေတာ ကြာပြီကွ"
တုကျဲက အားရပါးရ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ သူ၏ နီရဲသော ဓားရှည်ကြီးမှာ အလင်းများ တောက်ပလာပြီး ယန်ကျီချန်းနှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက်တော့သည်။
ကျောက်ချန်းသည် သူမ၏ လေးကို ပစ်ချလိုက်သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်ပြီး ညာဘက်လက်တွင် အနီရင့်ရောင် နဂါးအရိုးနှင်တံအား ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူမ၏ လက်ရုံးကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ နှင်တံအရိပ်များသည် မြွေများအလား တွန့်လိမ်လှုပ်ရှားလာပြီး နားကွဲလုမတတ် အသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
ခန်းကျိနှင့် ဒဏ်ရာရထားသော ချူးဖုန်း၊ ဟန်ဖုန်းတို့မှာလည်း သူတို့၏ အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ အပြင်းအထန် ခုခံတိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။
အပြင်ဘက် ဝိုင်းရံထားသော လေးသမားများသည် မြားပစ်ရန် ပစ်မှတ်ကို အဆက်မပြတ် ချိန်ရွယ်နေကြသော်လည်း ယန်ကျီချန်းနှင့် တုကျဲတို့မှာ အနီးကပ် လုံးထွေးတိုက်ခိုက်နေကြသဖြင့် မိမိလူအား မှားပစ်မိမည် စိုးသောကြောင့် ပစ်ရန် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြသည်။
လေးသမားတစ်ဦးသည် ကျောက်တုံးပုံနောက်တွင် ကျန်ခဲ့သော ချင်လဲ့ကို မြင်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူက လှောင်ပြောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး လေးကို မြှောက်ကာ ချင်လဲ့ဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည် "ဒီမှာ တစ်ယောက် ကျန်နေသေးတယ်ဟေ့"
"ဝှစ်... ဝှစ်"
ရက်စက်လှသော မြှားနှစ်စင်းမှာ ချင်လဲ့ဆီသို့ ချက်ချင်း ပျံသန်းသွားတော့သည်။
ချင်လဲ့သည် ကောင်းကင်မိုးကြိုးနှိမ်နင်းခြင်း ကျင့်စဉ်ကို စတင် လှည့်ပတ်လိုက်ရာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မိုးခြိမ်းသံကြီးတစ်သံ ဟိန်းထွက်သွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးများမှာ မီးလောင်ကျွမ်းနေသကဲ့သို့ ပူပြင်းလာပြီး သူ၏ အရိုးအဆစ်များနှင့် ခြေလက်များထဲတွင် ပြင်းထန်လှသော မိုးကြိုးစွမ်းအင်များ ပြည့်လျှံလာတော့သည်။
"ဂျိမ်း..."
ကောင်းကင် ကိုးထပ်၏ နတ်ဘုရားမိုးကြိုးသည် ဤအချိန်တွင် သူနှင့် တစ်ထပ်တည်း ကျသွားပုံရသည်။ ကောင်းကင်ယံရှိ လျှပ်စီးတန်းများသည် သောင်းကျန်းနေသော နဂါးများအလား တိမ်တိုက်ကြီးများကို ဖောက်ထွက်ကာ လူ့လောကရှိ အပြစ်ရှိသမျှအား သုတ်သင်တော့မည့်အလား ချင်လဲ့ရှိရာသို့ တဟုန်ထိုး ဆင်းသက်လာကြသည်။
မိုးကြိုး၏ အမျက်ဒေါသနှင့်အတူ ချင်လဲ့သည် တိုးတိုးလေး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး လျှပ်စီးတစ်တန်းအလား မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
"သူ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ"
လေးသမားမှာ လျှပ်စီးအလင်းကြောင့် ခေတ္တ မျက်စိဝေသွားပြီး မျက်စိပြန်ရှင်လာချိန်တွင် ချင်လဲ့၏ အရိပ်အယောင်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ ပစ်လိုက်သော မြားနှစ်စင်းမှာလည်း ပစ်မှတ်ပျောက်ဆုံးသွားသည်။
"မင်း... မင်းရဲ့ နောက်မှာ။ အား... သူ မင်းရဲ့ နောက်မှာ"
နောက်ထပ် လေးသမားတစ်ဦးမှာ နေ့ခင်းကြောင်တောင် သရဲမြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်စိုးရိမ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။
ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ချင်လဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် လျှပ်စီးတန်းများစွာ ရစ်ပတ်နေသည်။ ထိုလျှပ်စီးများသည် မြွေများအလား သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် တွားသွားနေပြီး သူ၏ ဦးခေါင်းအထက်တွင်မူ ကြီးမားသော နဂါးကြီးများအလား မိုးကြိုးတန်းများ ဝဲပျံနေသည်။
ယခုအချိန်တွင် ချင်လဲ့မှာ မိုးကြိုးနတ်ဘုရား၏ သားတော်အလား ဖြစ်နေတော့သည်။
"ပထမဆုံး တစ်ယောက်"
ချင်လဲ့က အားရပါးရ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ လျှပ်စီးများ ပြည့်နေသော သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ထိုလေးသမား၏ လည်ပင်းကို ချက်ချင်း ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး အားဖြင့် ညှစ်လိုက်တော့သည်။
"ဂျွတ်..."
လည်ပင်းရိုး ကျိုးသွားသော အသံမှာ အလွန် ရှင်းလင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုလေးသမားမှာ နေရာတွင်ပင် အသက်ပျောက်သွားတော့သည်။
ပထမဆုံးအကြိမ် လူသတ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ချင်လဲ့သည် အနည်းငယ်မျှ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိဘဲ သူ၏ လက်များမှာလည်း တုန်ယင်ခြင်း မရှိပေ။ သူ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရူးသွပ်မှုနှင့် ရက်စက်မှုများ ပြည့်နှက်လာသည်။
နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ရသော သူ၏ တကယ့်ပင်ကိုယ်ဗီဇဖြစ်သည့် ရူးသွပ်မှုနှင့် အကြမ်းဖက်လိုသော စိတ်ဓာတ်မှာ ယနေ့တိုက်ပွဲကြောင့် လုံးဝ နိုးထလာပုံရသည်။
"မင်းက ဒုတိယမြောက်ပဲ" သူသည် ရှေ့က လေးသမားကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
သူ၏ သူငယ်ချင်း သေသွားကြောင်း အော်ပြောခဲ့သော လေးသမားမှာ ထိုအပြုံးကို မြင်သည်နှင့် ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားပြီး ရှေးဟောင်း သားရဲကြီးတစ်ကောင်၏ အကြည့်ကို ခံနေရသကဲ့သို့ အားကိုးရာမဲ့သော ခံစားချက်ကို ရရှိလိုက်သည်။
"ဖျစ်... ဖျစ်... ဖျစ်"
မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်များထဲမှ လျှပ်စီးတန်းများ တစ်တန်းပြီးတစ်တန်း ကျရောက်လာပြီး ချင်လဲ့၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်ကို ထိမှန်နေသည်။
ကောင်းကင်တစ်ခွင်လုံးက မိုးကြိုးနှင့် လျှပ်စီးများကို သယ်ဆောင်လာသကဲ့သို့ ချင်လဲ့သည် ထိုလေးသမားဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားသည်။ မိုးခြိမ်းသံကြီးများကြားတွင် ထိုလေးသမား၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် ပြာသွားတော့သည်။
သူသည် တကယ့် မိုးခြိမ်းသံကြီးကို နားထဲတွင် ကြားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုနားကွဲမတတ် အသံကြီးကြောင့် သူ၏ စိတ်မှာ တွေဝေသွားပြီး မည်သို့လုပ်ရမှန်း မသိ ဖြစ်သွားရသည်။
"ဂျွတ်..."
ထိုနည်းအတိုင်းပင် ချင်လဲ့သည် ဤလူ၏ လည်ပင်းကိုလည်း ချိုးပစ်လိုက်သည်။ လေးသမား မြေပြင်ပေါ် မကျမီမှာပင် သူ၏ လည်ပင်းမှာ မီးလောင်ကျွမ်းထားသကဲ့သို့ မည်းတူးသွားတော့သည်။
လူနှစ်ဦးကို ဆက်တိုက် သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ချင်လဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးများမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဆူပွက်လာသည်။ သူသည် တုကျဲနှင့် ယန်ကျီချန်းတို့၏ တိုက်ပွဲထဲသို့ မဝင်ဘဲ အပြင်ဘက်က ရေခဲပြင်နန်းတော် လေးသမားများကိုသာ လိုက်လံ သတ်ဖြတ်တော့သည်။
ချင်လဲ့ ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် မိုးခြိမ်းသံများ ဟိန်းထွက်နေသည်။ ကြီးမားသော သံကြိုးများအလား လျှပ်စီးတန်းကြီးများသည် သူ၏ ဦးဆောင်မှုနောက်သို့ လိုက်ပါနေကြသည်။
ခေတ္တမျှအတွင်းမှာပင် ရေခဲပြင်နန်းတော်မှ လေးသမားများသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေကြရတော့သည်။ ချင်လဲ့သာ သူတို့အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာပါက သူ မည်သည်မျှ မလုပ်လျှင်ပင် ထိုသူများသည် မိုးကြိုးစွမ်းအင်များ ထိမှန်ကုန်ကြသည်။
ကျောက်ချန်းမှာ အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် နဂါးအရိုးနှင်တံကို ကိုင်ထားသော်လည်း သူမ၏ ရင်ဘတ်က သားရေဝတ်စုံမှာ ပြဲထွက်သွားပြီး ဖြူဝင်းသော အသားပေါ်တွင် သွေးစလေးများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူမ၏ သန်မာလှသော ဘယ်ဘက်ခြေထောက်တွင်လည်း ရှည်လျားသော ဒဏ်ရာတစ်ချက် ရရှိထားသည်။
"မြန်မြန်... လင်လဲ့ ဘက်ကို ကြည့်ကြဦး" ကျောက်ချန်းက အခြေအနေကို သတိပြုမိသွားသည်။ အသည်းအသန် အခြေအနေထဲ ရောက်နေသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက် အလင်းတန်းများ တောက်ပလာပြီး တုကျဲတို့အဖွဲ့ကို အရူးအမူး အော်ပြောလိုက်သည်။
တုကျဲ၏ ဆံပင်ရှည်များမှာ ဆီးနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သွားများလည်း တဂတ်ဂတ် ရိုက်နေသည်။ ရေခဲနဂါးဓား၏ အအေးဓာတ်ကြောင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တဖြည်းဖြည်း တောင့်တင်းလာနေပြီ ဖြစ်သည်။
ခန်းကျိ၏ ဝမ်းဗိုက်မှာလည်း ထိုးဖောက်ခံထားရသဖြင့် သွေးများ အဆက်မပြတ် ထွက်နေသည်။ သူ၏ ဝဝကောက်ကောက် မျက်နှာမှာ နာကျင်မှုကြောင့် တွန့်လိမ်နေပြီး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေရသည်။
ချူးဖုန်းနှင့် ဟန်ဖုန်းတို့မှာမူ တစ်ကိုယ်လုံး ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အံများကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ရန်သူအချို့အား သူတို့နှင့် အတူတူ သေတွင်းထဲ ဆွဲခေါ်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။
ကျောက်ချန်း၏ အော်သံကြောင့် အားလုံးက ချင်လဲ့ရှိရာဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ...
သူတို့ ကျောရိုးစိမ့်မတတ် ကြောက်နေရသော လေးသမား အများစုမှာ ခြုံပုတ်များထဲတွင် မည်းတူးနေသော အလောင်းများအဖြစ် လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးထွက်နေပြီး သေဆုံးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ဤအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သူ ချင်လဲ့မှာမူ ကောင်းကင်ကိုးထပ်၏ မိုးကြိုးကို ကိုင်စွဲထားသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးအလား ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ ဦးခေါင်းအထက်တွင် မိုးကြိုးများ အဆက်မပြတ် ပေါက်ကွဲနေပြီး သူ၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် ကြီးမားသော လျှပ်စီးတန်းများမှာ ကောင်းကင်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော သံကြိုးများအလား ဝဲပျံနေသည်။
ကျန်ရှိနေသော လေးသမား သုံးဦးမှာလည်း ချင်လဲ့ကြောင့် အရူးအမူး ထွက်ပြေးနေကြရသည်။ မိုးကြိုးနှင့် လျှပ်စီးများ အဆက်မပြတ် ထိမှန်နေသဖြင့် သူတို့၏ ကိုယ်ပေါ်မှ မီးခိုးများ ထွက်နေပြီး မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို မိုးကြိုးအပစ်ခံရပြီး သေဆုံးသွားနိုင်သည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေသည်။
ဤထူးဆန်းလှသော မြင်ကွင်းကြောင့် ခေတ္တမျှ အံ့သြသွားပြီးနောက် အသည်းအသန် ဖြစ်နေသော ကျောက်ချန်းနှင့် တုကျဲတို့မှာ အားအင်များ အဆပေါင်းများစွာ တိုးတက်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့သည် အားရပါးရ အော်ဟစ်ရင်း ရေခဲပြင်နန်းတော်မှ ကျင့်ကြံသူများကို အရူးအမူး ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။
"ဒီကောင်က ဘယ်သူလဲ" ယန်ကျီချန်း၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာသွားပြီး အေးစက်စွာ အော်လိုက်သည်။ "မင်းတို့ နှစ်ယောက်... အဲဒီဘက်ကို သွား"
တုကျဲကို ဝိုင်းထားသော ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးမှာ အမိန့်ရသည်နှင့် ချင်လဲ့ရှိရာဘက်သို့ အမြန် ပြေးထွက်သွားကြသည်။
တုကျဲအပေါ် ကျရောက်နေသော ဖိအားမှာလည်း ချက်ချင်း လျော့နည်းသွားတော့သည်။
"နှစ်ယောက်တည်းနဲ့ မလောက်ဘူးဟေ့။ အများကြီး ထပ်လွှတ်လိုက်စမ်း" ချင်လဲ့သည် မိုးခြိမ်းသံများကြားမှ ယန်ကျီချန်းကို ကြည့်ကာ ထူးဆန်းစွာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ပစ်စမ်း၊ ဆက်ပြီး ပစ်စမ်း"
သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးနှင့်အတူ ဤချိုင့်ဝှမ်း၏ ကောင်းကင်ယံရှိ မိုးကြိုးလျှပ်စီးများသည် သူ၏ ခေါ်သံကို ထူးထူးခြားခြား တုံ့ပြန်လာကြပြီး သူ၏ တည်နေရာဆီသို့ စုပြုံရောက်ရှိလာကြသည်။
အားလုံးက ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ လျှပ်စီးတန်းများသည် ပတ်ဝန်းကျင်မှနေ၍ ချင်လဲ့၏ ဦးခေါင်းအထက်သို့ စုစည်းလာသည်ကို သူတို့ အထင်အရှား မြင်နေရသည်။ ဤကဲ့သို့ ထူးဆန်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းကြောင့် သူတို့၏ နှလုံးသားများ တုန်လှုပ်သွားရပြီး ရန်သူကို မနိုင်နိုင်တော့ဟူသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ဝင်လာတော့သည်။
ယန်ကျီချန်းဘက်မှ ထွက်လာသော ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးမှာ ချင်လဲ့အနားသို့ပင် မရောက်သေးဘဲ သူ၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ မိုးကြိုးများ ထိမှန်ကုန်ကြသည်။ သူတို့၏ ခြေလှမ်းများမှာ မူးဝေနေသူများအလား ယိုင်နဲ့သွားပြီး ဆံပင်များမှလည်း မီးခိုးများ ထွက်လာတော့သည်။
"မလောက်သေးဘူးလို့ ပြောထားတယ်လေ"
ချင်လဲ့သည် အရူးအမူး ရယ်မောရင်း အနားသို့ ကပ်သွားသည်။ ထိုသူနှစ်ဦး စိတ်လွတ်နေချိန်တွင် သူသည် မြေပြင်ပေါ်က ရေခဲဓားတစ်စင်းကို ကောက်ယူကာ ယန်ကျီချန်း၊ တုကျဲနှင့် ကျောက်ချန်းတို့၏ ရှေ့၌ပင် ထိုသူနှစ်ဦးအား သတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။
သေဆုံးသွားသူ နှစ်ဦးထဲတွင် တစ်ဦးမှာ ချင်လဲ့တို့ ရှာထားသော ပစ္စည်းများကို လုယူသွားသူ ဖြစ်သည်။ သူ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း လဲကျသွားချိန်တွင် သူ၏ ခါးက သားရေအိတ်မှာ ပြုတ်ထွက်သွားပြီး ရေခဲဝိညာဉ်မြွေဟောက်၏ ဝိညာဉ်အမြုတေမှာ အပြင်သို့ ထွက်ကျလာသည်။
ချင်လဲ့သည် ထိုအမြုတေကို လှည့်ပင်မကြည့်ဘဲ ရက်စက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ယန်ကျီချန်းတို့ရှိရာသို့ မိုးကြိုးနတ်ဘုရားတစ်ပါးအလား ခန့်ညားစွာ လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။
လေးသမား အများအပြား အသတ်ခံရပြီး အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးမှာလည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သေဆုံးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အပြင် ချင်လဲ့၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါကြောင့် ရေခဲပြင်နန်းတော်မှ ကျင့်ကြံသူအားလုံး မျက်နှာများ ဖြူဖျော့ကုန်ကြသည်။
သည်းထန်လှသော မိုးရွာထဲတွင် သူတို့အားလုံးသည် ချင်လဲ့ကို မယှဉ်နိုင်တော့ဟူသော ကြောက်စိတ်များ ဝင်လာကြသည်။ သူ အနားသို့ လျှောက်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် သူတို့မှာ မသိစိတ်ဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ကြမိသည်။
တုကျဲတို့ကမူ သေတွင်းမှ ပြန်လည် နိုးထလာသူများအလား အားရပါးရ ဟိန်းဟောက်နေကြသည်။
"ဆုတ်ကြစို့"
အခြားနည်းလမ်း မရှိတော့သဖြင့် ယန်ကျီချန်းမှာ အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာရန် အမိန့်ပေးလိုက်ရတော့သည်။
ရေခဲပြင်နန်းတော်မှ ကျင့်ကြံသူများမှာလည်း ဤအမိန့်ကို စောင့်နေကြသည့်အလား အသံဆုံးသည်နှင့် အရပ်မျက်နှာအသီးသီးသို့ အလုအယက် ထွက်ပြေးကြတော့သည်။ သူတို့၏ အရိပ်များမှာ ခြုံပုတ်များကြားထဲ တိုးဝင်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။
တုကျဲတို့မှာလည်း လိုက်မတိုက်ဝံ့ကြဘဲ အချင်းချင်း အမြန်ပြန်စုစည်းကာ ချင်လဲ့ရှိရာသို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြေးလာကြသည်။
"မလာနဲ့" ချင်လဲ့က အမြန် အော်ဟစ်လိုက်သည် "ကောင်းကင်က မိုးကြိုးလျှပ်စီးတွေကို ကျွန်တော် ထိန်းမထားနိုင်တော့ဘူး"
ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ကျော့ချန်းနှင့် အခြားသူများမှာ ထိတ်လန့်သွားကြပြီး ခြေလှမ်းများကို ရပ်လိုက်ကြရသည်။ အားလုံးက သူ့ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။
ချင်လဲ့သည် ကောင်းကင်မိုးကြိုးနှိမ်နင်းခြင်း ကျင့်စဉ်ကို အမြန် ရပ်တန့်လိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်ကိုက်ခဲပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းသွားကာ မူးဝေလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ ခြေလက်များနှင့် အရိုးများထဲတွင် ကျန်ရှိနေသော လျှပ်စီးစွမ်းအင်များကြောင့် သူသည် တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် သနားစရာကောင်းသော ပုံစံ ဖြစ်သွားရသည်။
ကျင့်စဉ် ရပ်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ ဦးခေါင်းအထက်တွင် စုစည်းနေသော မိုးကြိုးလျှပ်စီးများသည်လည်း အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
"လင်လဲ့။ ငါ တုကျဲ အသက်ရှင်နေသရွေ့ မင်းဟာ ငါ့ရဲ့ ထာဝရ ညီအစ်ကိုပဲကွာ"
"ငါ ခန်းကျိလည်း အတူတူပဲ"
"ငါလည်း အတူတူပဲ"
ကျန်ရှိသူများကလည်း တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထောက်ခံလိုက်ကြတော့သည်။