ဟုန်ကျယ် မသေမျိုးနှင့် ဒုတိယအကြိမ် စကားစမြည် ပြောဆိုခြင်း - အပိုင်း ၂

ရှန်းယီ၏ စိတ်ထဲတွင် ကြိုတင်ခံစားသိရှိမှု တစ်ခု ရှိနေခဲ့၏။

အဖြေကလည်း သေချာနေပေသည်။

ထိုသို့မဟုတ်ပါက ဟုန်ကျယ်မသေမျိုးသည် ဤကဲ့သို့ အပိုလုပ်ရပ်များကို လုပ်နေမည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ ကျောက်စိမ်းဖြူကြံ့ကြီးကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိပါက၊ အဘယ်ကြောင့် ယုံကြည်စိတ်ချရမှုမရှိသော နဂါးအိုကြီးထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးရမည်နည်း။

ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်မှာ ကျောက်စိမ်းဖြူကြံ့ကြီးမှော်ရတနာသည် မသေမျိုးခုံရုံး၏ ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲမှုအောက်တွင် ရှိနေပြီး၊ ၎င်းကို အသုံးပြု၍ ရွှေရောင်ခန္ဓာဓမ္မကိုယ်ထည်ကို ဖိနှိပ်ခြင်းသည်ပင်လျှင် သိရှိသွားနိုင်သည့် အန္တရာယ်ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် တစ်ဖက်လူသည် ဤကဲ့သို့သော နည်းဗျူဟာကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင်၊ မသေမျိုးသည် ဓမ္မကိုယ်ထည်ထံမှ တစ်စုံတစ်ရာကို ရယူလိုခြင်းလည်းဖြစ်နိုင်ပါသည်။

ရန်သူချန်ရစ်ခဲ့သော စကားများအရ သုံးသပ်ကြည့်လျှင် သူကိုယ်တိုင် ရွှေကိုယ်ထည်ကိုမတိုက်ခိုက်ဝံ့သော်လည်း၊ တောင်ပိုင်းနဂါးဘုရင်ကို ခိုင်းစေပြီးနောက်၊ထိုနဂါးဘုရင်ကို ဟုန်ကျယ်မှ မောင်းထုတ်လိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

မသေမျိုးခုံရုံးအနေဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော ကမ္မကုသိုလ်မသေမျိုးတစ်ဦး ရှိခဲ့ကြောင်းကို မှတ်မိနိုင်ဦးမည်လောဆိုသည်ကို အပထား၊ အကယ်၍ မှတ်မိပြီးစုံစမ်းစစ်ဆေးရန် လူလွှတ်ခဲ့လျှင်ပင်၊ ဟုန်ကျယ်အထိ ခြေရာခံမိမည် မဟုတ်ပေ။

သတ်ဖြတ်မှုမရှိခဲ့သောကြောင့်၊ ယင်းမှာ မသေမျိုး၏ ကြင်နာတတ်သော သဘောသဘာဝကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ သူ့တွင် အခြားသော ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိနေသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

ရှန်းယီသည် သူ၏ အတွေးများကို စုစည်းနိုင်ခဲ့၏။

သူသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး၊ရေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသော သူ၏ အကြည့်များမှာ ပို၍အေးစက်လာကာ၊ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် အနည်းငယ်ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခုပေါ်လာရင်း "ကျေးဇူးပဲ" ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

အခြေအနေကို ထိုးဖောက်ရန် အစီအစဉ်မရှိမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေချိန်မှာပင်၊အခွင့်အရေးသည် သူ့အိမ်တံခါးဝသို့ လာရောက် ခေါက်နေပြီဖြစ်သည်။

...

တောင်ပိုင်းဟုန်ရှိ ကျောက်တုံးပြာနန်းတော် အောက်မှ နဂါးသိုက်တွင်

အလွန်မှောင်မိုက်နေသော ချောက်နက်ကြီးထဲတွင်၊ တောက်ပနေသော ရွှေရောင်မျက်လုံးတစ်စုံသည် ရုတ်တရက် လင်းလက်လာခဲ့၏။ ကျောက်စိမ်းသရဖူပုတီးစေ့မှ အလင်းရောင်များတောက်ပလာသည်နှင့်အမျှ၊ ထိုမျက်လုံးများပေါ်တွင် သွေးကြောမျှင်လေးများတဖြည်းဖြည်း ပျံ့နှံ့လာခဲ့သည်။

၎င်းသည် နဂါးသိုက်ထဲတွင် ရှိနေသော်လည်း၊ ယခင်က ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သောကြီးမားလှသည့် ကောင်းကင်မှထူးခြားဖြစ်စဉ်များကို လက်လွတ်မခံခဲ့ပေ။

သူ၏ အကြီးဆုံးသားတော်သည် သူ့ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့သော်လည်း၊ တောင်ပိုင်း နဂါးဘုရင်၏ နှလုံးသားသည် သူ၏သေဆုံးမှုကို အာရုံခံမိချိန်တွင် တစ်ချက်တုန်လှုပ်သွားခဲ့၏။

သူသည် အမှန်တကယ်အသက်ရှင်ချင်ပြီး နဂါးသိုက်ကို စွန့်ခွာသွားရန်ပင်ဝန်လေးနေခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ အမွေဆက်ခံသူကို နောက်ထပ်နဂါးဘုရင်ဖြစ်လာစေရန် ဂရုတစိုက်ကျင့်ကြံပျိုးထောင်ပေးခဲ့ပြီး၊ သူကွယ်လွန်ပြီးနောက် နဂါးနန်းတော် တစ်ခုလုံးကို သူ့ထံ အပ်နှင်းရန်ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ၊ သူ၏ မျှော်လင့်ချက်များ အားလုံးကို ထမ်းပိုးထားသောအမွေဆက်ခံသူသည် နန်းတော်နှင့် မလှမ်းမကမ်း၊တောင်ပိုင်းဟုန် နယ်မြေထဲမှပင် မထွက်ခွာရသေးဘဲ၊ သူ၏ မျက်စိရှေ့မှာပင် အသတ်ခံလိုက်ရလေပြီ။

ယခင်ကဆိုလျှင်၊ တောင်ပိုင်း နဂါးဘုရင်သည် ကုန်းမြေနှင့် ရေပြင် နှစ်ခုလုံးကို ခြိမ်းခြောက်ရန် အသံရှည်ကြီးတစ်ခု ဟိန်းဟောက်နိုင်စွမ်း ရှိနေသေးသော်လည်း၊ ယခုအခိုက်အတန့်တွင်မူ ၎င်းသည် အင်အားကုန်ခမ်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

အဆင့်တက်ရန် မျှော်လင့်ချက်မှာ မှေးမှိန်နေပြီး၊ နဂါးသိုက်၏ အကာအကွယ်ကို အားကိုး၍သာ ဆက်လက် ရှင်သန်နေရပေလိမ့်မည်။ သူ၏ အသက်အန္တရာယ်အတွက်မူ စိုးရိမ်စရာမရှိပေ။

သို့သော် ၎င်းသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်နေထိုင်ခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ... တဖြည်းဖြည်းနှင့် ငြီးငွေ့စရာကောင်းလာသည်ဟု ခံစားလာရ၏။

သေချာသည်မှာ ထိုသို့ဖြစ်လင့်ကစား ၎င်းသည် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာသွားရန်ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။ အလွန်ဆုံးအနေဖြင့် တောင်ပိုင်းဟုန်၏ အဖြစ်အပျက်များနှင့် နန်ယန်၏ ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် ပတ်သက်သည့် ထူးခြားချက်များကို မသေမျိုးထံ ပြန်လည် တင်ပြရန်သာစီစဉ်ထားသည်။

သို့သော်လည်း၊လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက၊ မသေမျိုးသည် ဟုန်လေးမျက်နှာတစ်ဝိုက်တွင် ကင်းလှည့်လေ့ရှိသော်လည်း၊ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှတောင်ပိုင်းကို အာရုံစိုက်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

ယခုအခါ ချိပ်ပိတ်ထားသော မသေမျိုးစာလွှာကို မြင်တွေ့ရသောအခါ တောင်ပိုင်း နဂါးဘုရင်သည် အနည်းငယ် စိမ်းသက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

"ထောင်ယွမ် စံအိမ်..."

၎င်းသည် ဖြည်းညင်းစွာမတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။

တောင်ပိုင်းနဂါးဘုရင်၏ သဘာဝမှာ သတိကြီးပြီး အသက်ကို အလွန်နှမြောသူ ဖြစ်သည်။

မလိုအပ်ပါက၊ တောင်ပိုင်းဟုန်၏ လက်ရှိ အခြေအနေအရ၊ ၎င်းအနေဖြင့် နဂါးသိုက်ထဲမှ လုံးဝအပြင်ထွက်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် မသေမျိုး၏ အမိန့်အား၊ သူ၏ တောင်ပိုင်းနဂါးနန်းတော်သာမက၊ အခြားသော နဂါးနန်းတော်သုံးခုပင်လျှင် ယင်းကို အန်တုဝံ့မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင်၊ ဟုန်ကျယ်တစ်ခုလုံးတွင် မည်သူကမျှ ဟုန်ကျယ်မသေမျိုးထံမှ စာလွှာကိုကြားဖြတ် ဖမ်းယူနိုင်စွမ်း မရှိသောကြောင့်၊ သတင်းပေါက်ကြားသွားပြီး တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါးကို ချုံခိုတိုက်ခိုက်မည့်အခွင့်အရေး သိရှိသွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်ခြင်းမရှိပေ။

၎င်းသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အနည်းငယ် ပြန်လည် နှစ်သိမ့်လိုက်၏။

သို့မဟုတ် သူ၏ အမွေဆက်ခံသူသေဆုံးမှုနှင့် ဤအကြိမ်နိုးထလာချိန်တွင် ခံစားရသော အရှက်တကွဲအကျိုးနည်းဖြစ်မှုတို့ကြောင့် လှုံ့ဆော်ခံလိုက်ရခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် တောင်ပိုင်းနဂါးဘုရင်သည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ နဂါးသိုက်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

၎င်းသည် ရှေးဟောင်းစာအိတ်အတွင်းမှ စာတစ်စောင်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး၊ ရှန်းယီ၏ ဘဝအကြောင်းကို အသေးစိတ်ဖတ်ရှုလိုက်၏။

နှစ်ပေါင်း သိန်းနှင့်ချီ၍ အသက်ရှင်နေထိုင်ခဲ့သော နဂါးဘုရင်တစ်ပါးဖြစ်သည့် ၎င်းပင်လျှင်၊ ဤစကားလုံးများကို ဖတ်ရှုရချိန်တွင်ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထလာသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

ဤကဲ့သို့သော ဇာတ်လိုက်မျိုးသည် ရွှမ်ချင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ပေ။ သူ့ကို ဆက်လက် အသက်ရှင်ခွင့်ပေးထားရုံမျှဖြင့် မကြာမီအချိန်အတွင်း မသေမျိုးမှတ်တမ်းတွင် သူ၏ နေရာတစ်နေရာကို ရရှိသွားမည်မှာ အသေအချာပင်။

တောင်ပိုင်းဟုန်မှ ထို ကမ္မကုသိုလ်မသေမျိုးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်၊ နန်ယန်၏ တရားဝင်ဂိုဏ်းချုပ်သာ အထက်ဘုံသို့ တက်လှမ်းသွားပါက၊ မသေမျိုးမှာ အမှန်တကယ် စိတ်အေးလက်အေးနေနိုင်ပါဦးမည်လော။

"ဟမ့်။"

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ၊ တောင်ပိုင်း နဂါးဘုရင်၏ မျက်နှာတွင် ကြမ်းကြုတ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး၊ စာလွှာကို အင်္ကျီလက်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ပြန်လည်ထည့်သွင်းလိုက်၏။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းသိန်းချီကတည်းက သေဆုံးသွားသင့်သော တိရစ္ဆာန်တစ်သိုက်သည်၊ ကျစ် မိသားစု၏ အကာအကွယ်နှင့် နတ်မိမယ် ကျစ်လင်၏ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုကိုပင် အသုံးချကာ ယခုအချိန်အထိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နေနိုင်ခဲ့သည်။

အရှေ့ပိုင်း နန်းတော်က သူတို့ကို အလွန်အမင်း ဂရုစိုက်လွန်းနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ချင်ကျောက်ယီ သေဆုံးသွားခြင်းနှင့် နန်ယန် ဂိုဏ်း၏ တိတ်ဆိတ်သွားမှုတို့ကပင် ထိုတိရစ္ဆာန်များကို သူတို့၏ အခြေအနေကို သဘောပေါက်အောင် မလုပ်နိုင်သေးဘဲ၊ သူတို့က အံတကြိတ်ကြိတ်နှင့် ရန်စဝံ့နေကြဆဲပင်။

ရှန်းယီအား တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါးအတွက် ကောင်းချီးတစ်ခုဟု သူတို့ အမှန်တကယ် ထင်နေကြသည်လော။ ကောင်းကင်ဘုံမှ ပေးသနားသော ကျေးဇူးတော်လော။

ရယ်စရာကောင်းပေသည်။ ထိုသူများသည် ဟုန်ကျယ်မသေမျိုးအကြောင်း မည်သည့်အရာမျှမသိကြဘဲ၊ ကောင်းကင်ဘုံမှ စေလွှတ်လိုက်သော မသေမျိုးအရာရှိသည် မည်မျှလောက်အထိ အသေးအဖွဲကိစ္စလေးများတွင် စိတ်ဆိုးတတ်ကြောင်း သတိမပြုမိကြပေ။

'ဒီလိုဆိုရင်၊ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်သိန်းချီက မပြီးပြတ်သေးတဲ့ ကိစ္စတွေကို ငါကိုယ်တိုင်ဖြေရှင်းရမှာပေါ့။

ဒီတစ်ကြိမ်တော့၊ အရှေ့ပိုင်း နဂါးနန်းတော်က သူတို့ကို ဘာနဲ့ ကာကွယ်ပေးနိုင်ဦးမလဲ။'

...

တောင်ပိုင်းဟုန်၊ဂိုဏ်းခုနစ်ဂိုဏ်း၏ အပြင်ဘက်

ယဲ့ကျိုးသည် သူ၏ မျက်ခုံးကြားကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး၊သူ့ကို ကျောခိုင်းကာ တိတ်ဆိတ်စွာရပ်နေသော ရှန်းယီကို ကြည့်ရင်း၊ ရုတ်တရက် အနည်းငယ် အနေရခက်သလို ခံစားလိုက်ရ၏။

ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်းသည် တောင်ပိုင်းဟုန်အတွက် အစွမ်းကုန် ကြိုးပမ်းပေးခဲ့ပြီး၊ အသက်အန္တရာယ်များကို ရင်ဆိုင်ကာ၊ နတ်ဆိုးကပ်ဘေးများစွာကို တစ်ကိုယ်တော် ဖြေရှင်းပေးခဲ့သည်။

သူ ယခုလေးတင်မှပြန်ရောက်လာပြီး၊ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသောကြိုဆိုမှု မရရှိသည့်အပြင်၊ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်မေးခွန်းထုတ်မှုများကိုပါ ရင်ဆိုင်နေရသည်။

ထိုသို့ ပြုမူရန်အတွက် လူတစ်ဦးတွင် အလွန်ထူအမ်းသောမျက်နှာထားမျိုးရှိရန် လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။

"ဒီယဲ့ စကားပြောတာ များသွားပြီ၊ ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်း ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

ထိုသို့ တွေးတောရင်း၊ ယဲ့ကျိုးသည် အလေးအနက် ဦးညွှတ်ကာ နောက်ထပ်အရိုအသေပေးမှု တစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။

သူ၏ လေသံမှာ ယခုအခါ ပို၍ လေးစားမှုများ ပါဝင်လာသော်လည်း၊ အနည်းငယ် ခပ်ကင်းကင်း နေလိုသောအရိပ်အယောင်လည်း ပါဝင်နေလေ၏။

သူ ပြန်လည် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ သူ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ လူငယ်လေးသည် ဟုန်ကျယ်တွင် တစ်ခါမျှမမြင်ဖူးသောပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် တစ်ဦး၊ အနာဂတ်တွင် ထူးချွန်လာမည့် မသေမျိုး တစ်ဦး၊သာမန်ပြည်သူများကို မမြင်ရသောနည်းလမ်းများဖြင့် ကယ်တင်မည့်ကယ်တင်ရှင်တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း၊ သူသည် တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါးထဲမှ တစ်ဦးမဟုတ်ခဲ့ပေ။

ဂိုဏ်းခုနစ်ဂိုဏ်း၏ ကျောင်းဆောင်မှာ အလွန် သေးငယ်ပြီးပျက်စီးယိုယွင်းလွန်းလှရာ၊ အစွမ်းကုန်ကြိုးစားလျှင်ပင်၊ထိုကဲ့သို့ အရေးပါသောနတ်ဘုရားကို ဆက်လက်ထိန်းထားနိုင်ရန် အလွန် ခက်ခဲလှပေသည်။

"..."

ယဲ့ကျိုး၏ စကားကို ကြားသောအခါ၊ ကျန်ရှိနေသော ဂိုဏ်းချုပ်များသည် အချင်းချင်းကြည့်လိုက်ကြပြီး၊ နှစ်သိမ့်စကား တစ်ခွန်းမျှပြောဆိုနိုင်ရန် အခက်တွေ့နေကြ၏။

အကောင်းဆုံးသော ဆက်ဆံရေးများပင်လျှင် အပြန်အလှန်ဖြစ်တည်နေတတ်သည်။

ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်းသည် တောင်ပိုင်းဟုန်ကို များစွာ ကူညီခဲ့သော်လည်း၊သူတို့ဘက်မှ အပြန်အလှန်တကယ်ကူညီရန်မလိုအပ်ကြပေ။

ရှက်စရာကောင်းလောက်အောင်ပင်၊ တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါးကို ပြန်လည်အသက်သွင်းရန်တာဝန်ကို သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ဆက်လက်တင်ထားခြင်းဖြင့် သူ့ကိုမည်ကဲ့သို့လုပ်ပြီး ပို၍ အရှက်ရစေနိုင်မည်နည်း။

ထိုအချိန်မှာပင်၊ လူတိုင်း၏ အကြည့်အောက်တွင် ရှန်းယီ နောက်ဆုံး၌ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

သူသည် ယဲ့ကျိုးကို အလေးအနက်စူးစမ်းကြည့်လိုက်ပြီး၊ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "စီနီယာရဲ့ ယဲ့ အကူအညီလိုအပ်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုတော့ရှိတယ်၊ ကူညီပေးနိုင်မလား။"

"ဘာ"

ယဲ့ကျိုးသည် အနည်းငယ်ငေးကြောင်စွာ ကြည့်လိုက်၏။

သို့သော် ရှန်းယီသည် အဝေးသို့လှမ်းသွားပြီး၊ လက်ဟန်ဖြင့် သူ့ကိုခေါ်လိုက်သည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။

အခြားသူများ၏ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော အကြည့်များအောက်တွင်၊ ယဲ့ကျိုးသည် ခေတ္တမျှတုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း၊ သူ၏ စိတ်နှလုံးများ ပိုမို ရှုပ်ထွေးလာလျက်နောက်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့၏။

ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်း၏ ယခင်က တိတ်ဆိတ်မှုသည် သူတို့၏ မျက်နှာများကို ဆယ်ပေးရန်အတွက်မဟုတ်ဘဲ၊ထိုနေရာတွင် ရပ်ကာ သာမန်အလုပ်ကြမ်းအချို့အတွက် သူတို့ကိုကူညီခိုင်းရမည်လောဟု စဉ်းစားနေခြင်းများ ဖြစ်နိုင်မည်လော။

ယဲ့ကျိုးသည် ခါးသက်သောအပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်ပြီး၊ ရှန်းယီ၏ နောက်သို့ လိုက်သွားကာ မေးမြန်းရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ တစ်ဖက်လူ၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ကြည်နေပြီး၊ သူ၏ အသံမှာလည်း လွန်စွာတည်ငြိမ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

"တောင်ပိုင်းနဂါးဘုရင်ကို သတ်ဖို့ ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ။"

"အဟွတ် အဟွတ်"

ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာသော စကားကြောင့် ယဲ့ကျိုး သီးသွားခဲ့သည်။

ရှန်းယီ နောက်ပြောင်နေသည်ဟုပင် သူ ထင်ခဲ့မိလေ၏။

သူတို့ နှစ်ယောက်တည်းကို မဆိုထားနှင့်၊ တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါး အတူတကွရှိနေလျှင်ပင်၊ စီနီယာ အစ်ကိုချင်း ပြန်လည် ရှင်သန်မလာပါက၊ နဂါးသိုက်ထဲက ထိုရွှံ့ငါးရှည့်အိုကြီးကို သူတို့ မည်ကဲ့သို့သတ်နိုင်မည်နည်း။

သို့သော်လည်း၊ ရှန်းယီ၏ အကြည့်အောက်တွင်၊ ယဲ့ကျိုး၏ မျက်နှာမှာ တဖြည်းဖြည်းတင်းမာလာပြီး၊တစ်ဖက်လူ အတည်ပြောနေကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

"အတည်ပြောနေတာလား။"

"ဒါမှမဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်ရမှာလဲ။"

ရှန်းယီ မျက်ခုံးပင့်လိုက်၏။

ဤသည်မှာ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေး ဖြစ်နိုင်ပြီး၊ချင်းဟွာနှင့်အတူ ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

တောင်ပိုင်း နဂါးဘုရင်သည် ယဲ့ကျိုး၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားမည်ဆိုလျှင်ပင်၊ သူ ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံနိုင်ပေ။

မည်သည့်အရာမျှ မမှားယွင်းစေရန် သေချာစေရန်အတွက်၊ဤစီနီယာယဲ့သာ ကူညီရန်လိုလားပါက၊ သေချာပေါက် အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ဒါပေမယ့်..." ယဲ့ကျိုး တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သည်။

"လုပ်မှာလား၊ မလုပ်ဘူးလား။"

ရှန်းယီက သူ၏ စကားမဆုံးခင် ဖြတ်ပြောလိုက်၏။

ယဲ့ကျိုး၏ အသက်ရှူသံများ တဖြည်းဖြည်း မြန်ဆန်လာပြီး၊သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပိုမို တောက်ပလာကာ၊ ရတနာဓားတစ်လက်ပေါ်မှ သံချေးများ တဖြည်းဖြည်းကွာကျသွားပြီး ၎င်း၏ ထက်ရှသောအသွားကို တစ်ဖန်ပြန်လည် ဖော်ထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။

ယခုကဲ့သို့ရဲရင့်ပြီး သေချာကာ၊ လုပ်ရဲကိုင်ရဲရှိသော နန်ယန်ဂိုဏ်းချုပ်မျိုးသာ သူ့ကဲ့သို့သော ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ဖို့ထိုက်တန်ပါသည်။

"သွားကြစို့"

ယဲ့ကျိုး အလေးအနက်ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး၊ လက်သီးဆုပ်လိုက်၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

"ဟင်"

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်ရသူမှာ ရှန်းယီပင်။ တစ်ဖက်လူအား မည်သည့်အကျိုးအမြတ်ကတိကိုမျှမပေးခဲ့မိကြောင်းကို သူမှတ်မိပေသည်။

ယင်းအစား၊သူ့ကို အသက်အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရန်တောင်းဆိုနေခြင်း ဖြစ်ရာ၊ အဘယ်ကြောင့် သူ့ကို ကျေးဇူးတင်ရသနည်း။

မဟာမိတ်ဂိုဏ်းမှ ဤအကြီးအကဲများကို ပြောရမည်လားမပြောရမည်လားတော့ မသိသော်လည်း၊ သူတို့အထဲတွင် ပုံမှန်လူတစ်ယောက်မျှမရှိဟန်တူပေသည်။

သို့သော် သူသည် အပိုစကားများ မပြောတော့ဘဲ၊ ခေါင်းညိတ်ကာ "ကောင်းပြီ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ သတင်းကို စောင့်နေပါ။" ဟုသာ ပြောလိုက်၏။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရှန်းယီသည် ယဲ့ကျိုးကို အခြားသောဂိုဏ်းချုပ်များထံသို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ယဲ့ကျိုး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမူအရာကိုမြင်တွေ့ရသောအခါ၊ ဤဂိုဏ်းချုပ်များအားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြ၏။ မည်သည့်အရာများ ဖြစ်နေသနည်း၊ မကြာခင်လေးတင် အလွန်နေရခက်နေခဲ့ပြီး ယခုတော့ သူတို့ပြန်အဆင်ပြေသွားကြပြီလော။

ကျိကျင်ရှီး တစ်ဦးတည်းသာ မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်ပြီး၊ တစ်စုံတစ်ခုကို ခန့်မှန်းမိသွားဟန် ရှိသည်။

သူမသည် သူတို့နှစ်ဦးကို အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်စွာ ကြည့်လိုက်၏။

စီနီယာအစ်ကိုယဲ့၏ စိတ်ဓာတ်ကို ဤကဲ့သို့ ပြန်လည်နိုးကြားလာစေနိုင်သော ကိစ္စမှာ၊ တောင်ပိုင်းဟုန်တစ်ခုလုံးကို ပြန်ခြုံကြည့်လျှင်၊ ထိုအလုပ်တစ်ခုတည်းသာ ရှိပုံရပေသည်။