အချိန်ကျပြီ ၂

သတ်ဖြတ်ခြင်းအစီအရင်သည် အရှိန်အဟုန်မပျက် ဆက်လက်လည်ပတ်နေပြီး မီးခိုးရောင်မြူခိုးများ ပိုမိုစုစည်းလာသည်နှင့်အမျှ ငိုကြွေးသံများသည် ပို၍ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလာကာ နားကွဲမတတ် စူးရှလာလေသည်။

သို့သော် လူငယ်လေးကမူ ၎င်းကို အနည်းငယ်ဆူညံသည်ဟုသာ ခံစားရ၏။

သူသည် မျက်စိကိုအနည်းငယ်မှိတ်လိုက်ပြီး နတ်ဆိုးသက်တမ်းများထည့်သွင်းခြင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် အရှိန်မြှင့်လိုက်လေသည်။

...

တောင်ပိုင်းဟုန် ၊ ထောင်ယွမ်စံအိမ်၏ အပြင်ဘက်ဝယ်

ကျယ်ပြောလှသော ရေပြင်နှင့် ကုန်းမြေကြီးကို ဖြတ်ကျော်လျက်၊ စွမ်းအင်အရှိန်အဝါတစ်ခုသည် ပေသုံးဆယ်ကျော် မြင့်မားစွာ မားမားမတ်မတ်ရပ်နေသော ရွှေရောင်ခန္ဓာဓမ္မကိုယ်ထည်အပေါ်၌ ခိုင်မာစွာ ပစ်မှတ်ထားလိုက်လေသည်။

"မင်း ဘယ်လောက်သည်းခံနိုင်မလဲဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့။"

တောင်ပိုင်းနဂါးဘုရင် သည် စိမ်းပြာရောင်ပင်လယ်ပြင်ထက်တွင်ရပ်နေပြီး အနီးသို့ချဉ်းကပ်ရန် အလောတကြီးမရှိဘဲ နဂါးသိုက်သို့ အချိန်မရွေး ပြန်ဆုတ်နိုင်သည့် အကွာအဝေးတစ်ခု၌သာ နေရာယူထားခဲ့၏။

တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါးထံမှ ရှာဖွေတွေ့ရှိခံရရန်အခွင့်အလမ်းမှာ လုံးဝမရှိသလောက်ဖြစ်နေပြီး အစစ်အမှန်တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားခဲ့လျှင်ပင် ရှုံးနိမ့်မည်မဟုတ်သော်ငြားလည်း၊ တောင်ပိုင်းဟုန်၏ အရှင်သခင်မှာ အလွန်သတိထားကာချဉ်းကပ်ရန်သာ ရွေးချယ်ခဲ့ချေသည်။

ဤ ကမ္မကုသိုလ်မသေမျိုးသည် အမှန်တကယ်ပင် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် နိမ့်ကျလှပါသည်။

သူသည် ဟင်းလင်းပြင်သို့လျှောက်ခြင်းအဆင့်၌သာ ရှိလောက်မည်။

သူ့အပေါ် မျက်ခြေမပြတ်စောင့်ကြည့်နေခြင်းသည် တောင်ပိုင်းနဂါးဘုရင်အတွက် အလွန်လွယ်ကူလွန်းလှပြီးတစ်ဖက်လူအနေဖြင့် မည်သည့်သတင်းစကားမျှပေးပို့နိုင်စွမ်းမည်မဟုတ်ချေ။

သူ့အား အနည်းငယ်အံ့အားသင့်စေသည်မှာ၊ သူ၏ စွမ်းအင်အငွေ့အသက်ကို ခံစားသိရှိပြီးနောက်တွင်ပင် ဤ ကမ္မကုသိုလ်မသေမျိုးသည် ယခုကဲ့သို့တည်ငြိမ်စွာနေနိုင်သေးခြင်းပင်။

ခြားနားသောလမ်းစဉ်ကို ရှာဖွေရန်သည်းခံနိုင်စွမ်းရှိသောကြောင့် မသေမျိုးခုံရုံးမှပင် မှတ်သားထားသင့်သောပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်ပေသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် တောင်ပိုင်းဟုန်တွင် မွေးဖွားလာခြင်းကြောင့် လမ်းသစ်တစ်သွယ်ဖောက်လုပ်လျှင်ပင် လမ်းဆုံးတစ်ခုသာဖြစ်နေရလေ၏။

ဤ ကမ္မကုသိုလ်မသေမျိုးကြုံတွေ့ရမည့် အဆုံးသတ်ကို အကြမ်းဖျင်းခန့်မှန်းနိုင်သောကြောင့် တောင်ပိုင်းနဂါးဘုရင်သည် သူ့ကို မနာလိုခြင်းမရှိပါချေ။

"ဒီဘုရင်က မသေမျိုးကို ကျေးဇူးတင်ရလိမ့်မယ်။"

ယခု သူအမှန်တကယ်ဂရုစိုက်နေသည်မှာ တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါးဟူသော ဘေးအန္တရာယ်ဆိုးကြီးကိုအမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းရန် ဤခဲယဉ်းစွာရလာသောအခွင့်အရေးကို မည်သို့အသုံးချရမည်နည်းဟူသောအချက်ပင်။

ကျစ်လင် နတ်သမီး သည် အရှေ့ပိုင်းနဂါးနန်းတော်နှင့် မိသားစုသံယောဇဉ်ကို ရင်ထဲတွင် စွဲကိုင်ထားဆဲဖြစ်မည်ကို ၎င်းကစိုးရိမ်နေလျှင်ဖြစ်ကာ ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်း၏ အံ့မခန်းပါရမီသည် ဟုန်ကျယ် မသေမျိုးအားဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်ရန် ကူညီပေးဖို့လုံလောက်ဖို့သာ မျှော်လင့်ရပေသည်။

"မသေမျိုးကို ငါတောင်းဆိုချင်တာက... လိမ်လိမ်မာမာနေပြီး ဒီဘုရင်ကို ဒုက္ခမပေးဖို့ပဲ။"

ထိုအေးစက်သောစကားလုံးများနှင့်အတူ ကြီးမားလှသော နတ်ဆိုးစွမ်းအားများသည် ချင်းဟွာထံသို့ ရုတ်တရက်ဗုံးကြဲချလိုက်သကဲ့သို့ ကျဆင်းလာကာ ထိုင်နေသော ရွှေရောင်ခန္ဓာဓမ္မကိုယ်ထည်ကို ရုတ်ခြည်း နိမ့်ကျသွားစေလေသည်။

ချင်းဟွာ သည် ဘေးဘက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမျှထပ်မပြောတော့ဘဲ ရေပြင်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေချေ၏။

ထိုအရာကိုမြင်သောအခါ တောင်ပိုင်းနဂါးဘုရင် သည် အဆုံးတွင်ပြုံးလိုက်၏။ သူ၏ ယခင်စရိုက်အရဆိုလျှင် ဤမျှအဓိပ္ပာယ်မရှိသောစိတ်လိုက်မာန်ပါလုပ်ရပ်မျိုးကို ဘယ်သောအခါမှလုပ်ဆောင်မည်မဟုတ်သော်လည်း၊ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ရန်စခံရပြီးနောက်တွင် သူ၏ တည်ငြိမ်သော အသွင်အပြင်အောက်မှ စိတ်နှလုံးသည် စတင်ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

အနာဂတ် မသေမျိုးတစ်ဦးအား တိတ်ဆိတ်စွာ အညံ့ခံခိုင်းနိုင်သည်ဟူသော ခံစားချက်ကသာလျှင် ၎င်း၏ရင်ထဲရှိ ဒေါသကို အနည်းငယ်ငြိမ်းအေးစေနိုင်ပေသည်။

ထိုအချိန်တွင်၊တောင်ပိုင်းနဂါးဘုရင် သည် ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်၏။ ခဏတာမျှ အာရုံလွင့်ပါးသွားပြီးနောက် ၎င်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထူထပ်လှသောအံ့သြမှုနှင့် ဝမ်းမြောက်မှုတို့ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

သူအချိန်ကြာမြင့်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရသော ကောင်းကင်ဘုံစစ်သည်များနှင့် စစ်သူကြီးများတို့ သည် နောက်ဆုံးတွင် တောင်ပိုင်းဟုန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

၎င်းသည် လက်ဖဝါးကိုပွတ်လိုက်ရင်း မသိစိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် တောင်ပိုင်းနဂါးနန်းတော်၏ ဆုံးရှုံးမှုများမှာ အမှန်တကယ်ပင်ဆိုးရွားလွန်းလှပြီး ကောင်းကင်ဘုံနယ်ပယ်မှ နဂါးသားတော်နှစ်ပါး အသတ်ခံခဲ့ရ၏။

သို့သော် အကယ်၍ ၎င်းသည် တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါးကို သုတ်သင်နိုင်ပြီးပြဿနာများကို တစ်ခါတည်းအပြီးတိုင် အဆုံးသတ်နိုင်မည်ဆိုပါက အမှန်တကယ်အရှုံးမပေါ်ချေ။

ထိုမသေမျိုးသည် တစ်ချိန်က ချင်းကျောင်းယန် အား လက်ဖဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ဖိသတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသည်။ ယခုတွင် ဤနန်ယန်၏ ဂိုဏ်းချုပ်အသစ်ကို ၎င်း၏ စီနီယာခံစားခဲ့ရသော နာကျင်မှုမျိုးကို တွေ့ကြုံခံစားခွင့်ပေးရန် နောက်ထပ်လက်ဝါးတစ်ချက်အတွက်အချိန်ကျရောက်လာပြီဖြစ်သည်။

ထိုသို့သော မောက်မာမှုမျိုးက မသေမျိုးပြစ်ဒဏ်နှင့် ထိုက်တန်ပေသည်။

"..."

သူ့အပေါ် ကျရောက်လာသော စွမ်းအင်လှိုင်းကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့်၊ချင်းဟွာလည်း ခေါင်းမော့လာခဲ့ပြီး သူမ၏ ဒူးပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးတင်ထားသောလက်များသည် ယခုအခါ တိတ်ဆိတ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလျက်ရှိနေလေ၏။

ကြီးမားလှသော ရွှေရောင်ဓမ္မကိုယ်ထည်၏ နက်မှောင်ရွှေရောင်မျက်လုံးများအတွင်း ဖြည်းညှင်းစွာ ဖြတ်သန်းသွားသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို တောင်ပိုင်းနဂါးဘုရင်သတိမထားမိခဲ့ချေ။

သူမ၏ သခင်နောက်သို့ လိုက်ပါခဲ့ချိန်မှစ၍ ချင်းဟွာသည် ဤမျှလောက်သောအရှက်ခွဲခံရမှုကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မကြုံတွေ့ခဲ့ရဖူးပေ။

ဤတစ်ကြိမ်သည်လည်း ယခင်အကြိမ်များနှင့် ကွာခြားမှုမရှိခဲ့ချေ။

...

နန်ယန်ရတနာမြေ၊ တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ ခန်းမကြီးအတွင်း

အနည်းငယ်မှောင်မိုက်နေသော ခန်းမထဲတွင်၊ ရှည်လျားသောပုံရိပ်တစ်ခုသည် ယိုင်နဲ့စွာမတ်တပ်ရပ်လာပြီး သူ၏ မှင်ရည်ကဲ့သို့ နက်မှောင်နေသော ဝတ်ရုံသည် လေမတိုက်ဘဲလွင့်ခါနေကာ အနည်းငယ်သွယ်လျသောခန္ဓာကိုယ်ကို ပေါ်လွင်စေလေသည်။

ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ဆံပင်များကြားတွင် သူ၏ ဖြူဖျော့နေသောမျက်နှာသည် လုံးဝဥဿုံလျစ်လျူရှုထားဟန်ရှိနေပြီး သူ၏ သူငယ်အိမ်များသည် အသက်မဲ့နေသောမီးခိုးရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲနေချေသည်။

မူလသွေးနတ်ဘုရားကျင့်စဉ် သည် ရှန်းယီအား သတ်ဖြတ်လိုသောအငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီးကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ပြုလုပ်ထားခဲ့လျှင်၊ယခုအခါတွင်မူ သူ၏အကြည့်တစ်ချက်ကိုပင်သည်းမခံနိုင်စရာဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် ပကတိဗလာနယ်ထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားသကဲ့သို့ ရှင်းပြ၍မရနိုင်သော မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုကို ခံစားရစေလိမ့်မည်။

"ဟူး။"

ရှန်းယီ သည် ခေါင်းကိုဖြည်းညှင်းစွာ မော့လိုက်၏။ သူ၏နောက်တွင် ခန်းမသခင်အများအပြားသည် စကားပြောရန်ပင်မဝံ့မရဲဖြစ်နေကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုအရိပ်အယောင်များ ကျန်ရစ်နေဆဲပင်။

၎င်းတို့သည် နှစ်ပေါင်းသိန်းနှင့်ချီ၍ အဆုံးမဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းကပ်ဘေးဒုက္ခကြီးကို ခံစားနေခဲ့ရလေသည်။

အန်းယီ တစ်ယောက်သာလျှင် နှိုင်းယှဉ်ချက်အားဖြင့် ပုံမှန်ဖြစ်နေလေ၏။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကျားနတ်ဆိုးမလေး သည် ယခင်က မည်သူ့ကိုမျှမသတ်ခဲ့ဖူးပေ။ သူမ ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့သောသတ်ဖြတ်မှုများသည် နတ်ဆိုးကျောက်တုံးဖြစ်လာပြီးနောက် ရှန်းယီ၏ အမိန့်ကို လိုက်နာရာမှသာဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် နှလုံးသား၏ကပ်ဘေးဒုက္ခကို မရင်ဆိုင်ခဲ့ရပါချေ။

သူမမျက်နှာပေါ်ရှိ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများသည် စနစ်မျက်နှာပြင်အတွင်း အချိန်ကြာမြင့်စွာရှိနေခဲ့ခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်လေသည်။

သို့သော်လည်း လက်ရှိ သခင်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသောအငွေ့အသက်သည် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် တွားသွားနေသောကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့၏။ သူမရှေ့ရှိလူသည် ယခင်ကနှင့် လုံးဝကွာခြားနေလေသည်။

အတိတ်က ရှန်းယီ သည် တည်ငြိမ်ပြီးသတ်ဖြတ်ရာတွင် အလွန်ပြတ်သားသော်လည်း၊ သူ၏ စိတ်ခံစားမှုလှိုင်းဂယက်များကို အန်းယီက အာရုံခံသိရှိနိုင်သေးသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။

သူသည် ၎င်းတို့ကို အပြင်ဘက်သို့ထုတ်ပြခြင်းမပြုရန်သာ ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ယခုအခါ သူမရှေ့ရှိ လူငယ်လေး၏ နှလုံးသားသည် သေဆုံးခြင်းပင်လယ်နှင့်တူနေပြီး မည်သည့်အရာပင်ဖြစ်လာစေကာမူ ဂရုမစိုက်တော့ဟန်ရှိချေသည်။

ဤကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်သည် အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပြီး မည်သည့် သံယောဇဉ် သို့မဟုတ် စိုးရိမ်ပူပန်မှုမျှမရှိဘဲ ရှေ့သို့ဆက်သွားရန်အတွက်သာ လိုက်စားနေသကဲ့သို့ ဖြစ်လေသည်။

ရှန်းယီ နှင့် အရင်းနှီးဆုံးဖြစ်သော ခန်းမသခင်များပင်လျှင် အခြားသူများကို မဆိုထားနှင့် ဤခံစားချက်မျိုးကို မျှဝေခံစားနေရချေသည်။

"..."

ရှန်းယီ သည် ရှေ့သို့ဖြည်းညှင်းစွာ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မရေမတွက်နိုင်သောကြိုးမျှင်ကဲ့သို့သော မီးခိုးရောင်မြူခိုးမျှင်များသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ကွာကျလာကာ မီးခိုးရောင်ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုကို ချန်ရစ်ခဲ့ပြီးနောက်လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများသည် မူလအမည်းရောင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီး ခဏတာမိန်းမောသွားပြီးနောက်၊ သူသည် ကူကယ်ရာမဲ့ဟန်အနည်းငယ်ဖြင့် မိမိ၏ လက်ဖဝါးများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်လေ၏။

ကောင်းပြီလေ၊ ဒီတစ်ခါတော့ နတ်ဆိုးတွေကို အပြစ်တင်လို့ မရတော့ဘူးပေါ့။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယွဲ့ထျန်းကျီကပင် မည်သည့်ကန့်ကွက်မှုမျှ မပြုခဲ့ပေ။ ဤ နှလုံးမဲ့တာအိုကျင့်စဉ်သည် တစ်ခုလုံး သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဖန်တီးမှုသာ ဖြစ်ချေသည်။

ယခင်က သွေးနတ်ဘုရားကျင့်စဉ်သည် သူ၏ စိတ်ကို ထိခိုက်မည်ကို သူစိုးရိမ်ခဲ့ဖူးသည်။

ယခုတော့ စိုးရိမ်စရာမလိုတော့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် နှလုံးမဲ့တာအိုကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်နှင့် သူအချစ်ရဆုံးသူများ သူ၏ရှေ့မှောက်တွင် ကျဆုံးသွားလျှင်ပင် ရှန်းယီ အနေဖြင့်လွန်စွာတည်ငြိမ်နေနိုင်မည်ဟု သေချာစေနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထို သတ်ဖြတ်ခြင်းအစီအရင်၏ ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာထဲတွင် သူသည် ပိုမိုရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သောမြင်ကွင်းများ အကြိမ်ကြိမ် ပေါ်ပေါက်လာသည်ကို မျက်လုံးပြူးကာ ထပ်ခါတလဲလဲကြည့်ရှုခဲ့ရပြီးဖြစ်လေ၏။

ရတနာတောင်၏ အကူအညီလိုအပ်သော ရှန်းယွဲ့ ကျန်းချင်ထျန်း သို့မဟုတ် အနောက်ဘက်ခန်းမမှ နတ်ဆိုးများ၏ စုပေါင်းအားထုတ်မှုဖြင့် ပြုစုပျိုးထောင်ထားသော အထွတ်အထိပ် မရဏကမ္ဘာနှင့်မတူချေ။

ဤ တာအိုကျင့်စဉ်၏ တိုးတက်မှုသည် ဤကမ္ဘာသို့ သူရောက်ရှိလာကတည်းက နတ်ဆိုးများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် ရှန်းယီကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်ခဲ့သော ကြွယ်ဝလှသည့် အခြေခံအုတ်မြစ်၏ ထင်ဟပ်မှုတစ်ခုလုံးပင် ဖြစ်လေသည်။

ရှန်းယီ အနည်းငယ်လှည့်လိုက်ပြီး "မင်း ငါနဲ့လိုက်ခဲ့၊ ကျန်တဲ့သူတွေက ဒီမှာ ဆက်ပြီးနေရာယူထားကြ။"

"သခင်ရဲ့ အမိန့်တော်အတိုင်း နာခံပါ့မယ်။"

ခယ်ရှစ်စန်း သည် ရိုးသားစွာဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ရှန်းယီ၏ နဖူးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

သူတို့၏ သခင် ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ခန်းမသခင် အသီးသီးသည် သက်ပြင်းချလိုက်ကြပြီး နာခံလိုက်ကြလေ၏။

၎င်းသည် ရှန်းယီ လျှော့တွက်နေခြင်းမဟုတ်ပေ။ ကောင်းကင်ဘုံနယ်ပယ် နှောင်းပိုင်းအဆင့် ပါဝင်ပတ်သက်နေပြီး၊တူညီသော အဆင့်တွင် တောင်ပိုင်းနဂါးဘုရင်ကဲ့သို့သော အနိုင်ယူ၍မရသလောက်ဖြစ်နေသည့်တည်ရှိမှုကို ရင်ဆိုင်ရချိန်၌ ကျန်ရှိနေသော ခန်းမသခင်များအမှန်တကယ်ပင် ပါဝင်နိုင်သည့်အခန်းကဏ္ဍမရှိချေ။

အန်းယီ နှင့် ယွီလန်တို့သာမကပေ။ ရှန်းယီ ကိုယ်တိုင်ပင် တောင်ပိုင်းနဂါးဘုရင်၏ လက်သည်းကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရစဉ်က ခံစားခဲ့ရသော စွမ်းအားမဲ့မှုခံစားချက်ကို မှတ်မိနေပြီး ယနေ့တိုင် လတ်စပ်နေဆဲဖြစ်သော မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုဖြစ်လေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ပြိုင်ဘက်က ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ရှန်းယီ သည် ခန်းမထဲမှ ထွက်လာခဲ့ပြီးနောက် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူ၏ ပုံရိပ်သည် တောင်ခြေ၌ ပြန်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

အတိတ်က ဤနေရာတွင် အမြဲတစေစောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သူမှာ လီချင်းဖုန်းဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ ရွှမ်ချင်းဖြစ်နေချေသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ် ... အပြင်ထွက်မလို့လား။"

ရှန်းယီ နောက်သို့ လိုက်ပါလာသူများမှလွဲ၍ တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါးအနက်မှ မည်သူကမျှ ဤလူငယ်ဂိုဏ်းချုပ်ကို ရွှမ်ချင်းထက်ပို၍ ယုံကြည်သူမရှိဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

ရွှမ်ချင်းသည် ရှန်းယီက ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းနှောင်းပိုင်းအဆင့်မှ တာအိုမဏ္ဍိုင်ဆယ့်နှစ်ခုကို တည်ဆောက်ကာ ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်သို့ တက်လှမ်းခဲ့ပြီးနောက်ဆုံးတွင် တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းရတနာနယ်မြေ၌ ကောင်းကင်ဘုံနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိသွားခြင်းကို ကိုယ်တိုင်မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရသူ ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် မကြာသေးမီကဖြစ်ရပ်များကို အချိန်ကြာမြင့်စွာပြန်လည်သုံးသပ်ပြီးနောက်တွင် ရွှမ်ချင်းသည် ဤနေရာသို့ လာရောက်၍ ဤမေးခွန်းကို မေးရန်မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

သူ၏ နှလုံးသားသည် အမှန်တကယ်ပင် လွန်စွာ လှုပ်ရှားပူပန်နေခဲ့၏။

ဂိုဏ်းချုပ် သည် ဟုန်ကျယ် မသေမျိုး နှင့် ရန်ငြိုးဖွဲ့ရန်အရိပ်အမြွက်ပြခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် ရွှမ်ချင်းက ၎င်းကို အလေးအနက်မထားခဲ့ပေ။ ဂိုဏ်းချုပ်သည် ထိုအဆင့်ကို အမှန်တကယ်ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် ထိုအကြံအစည်သည် လျင်မြန်စွာပျောက်ကွယ်သွားမည်ကို သိထားသောကြောင့်ပင်။

သို့သော် ယနေ့မှာမူ ကွာခြားနေချေ၏။

ဂိုဏ်းချုပ် သည် ထိုဦးတည်ချက်ဆီသို့ ပထမဆုံးခြေလှမ်းကို လှမ်းရန်အသင့်ဖြစ်နေပြီဟု သူခံစားမိလေသည်။

အကယ်၍ ဤခြေလှမ်းကိုသာ လှမ်းလိုက်ပါက အောင်မြင်မှုနှုန်း သို့မဟုတ် အခွင့်အရေးမည်မျှနည်းပါးသည်ကို မဆိုထားနှင့်၊ တစ်ကြိမ် အမှန်တကယ် ရှေ့သို့လှမ်းပြီးသည်နှင့် နောက်ပြန်ဆုတ်ရန် လမ်းမရှိတော့ချေ။

"..."

ရှန်းယီက ပြန်မဖြေဘဲခေါင်းကိုသာ အနည်းငယ်ညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် စီနီယာရွှမ်ချင်း၏ လက်မောင်းကို ညင်သာစွာပုတ်လိုက်ပြီး "စိတ်မပူပါနဲ့၊ မြန်မြန်ပဲ ပြီးသွားမှာပါ။"

အချိန်ကျရောက်လာပြီဖြစ်၍ အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံသင့်ပေ။ ရှေ့သို့ မဆက်စရာအကြောင်းပြချက်လည်း မရှိတော့ချေ။

"ဟူး..။"

ရွှမ်ချင်း၏ အသက်ရှူသံသည် ရုတ်တရက် လေးလံလာခဲ့၏။ သူသည် ဂိုဏ်းချုပ်ပြောသည့် 'မြန်မြန်ပဲ ပြီးသွားမှာပါ' ဟူသော စကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သိပ်နားမလည်ခဲ့ပေ။

သို့သော် တစ်ဖက်လူသည် သူ၏ အသက်ကို စွန့်လွှတ်ရန်အသင့်ဖြစ်နေပြီဆိုသည်ကိုမူ သူ သိနိုင်လေသည်။

သူတို့၏ ဂိုဏ်းချုပ် သည် အခြားသော ကျင့်ကြံသူများနှင့် လွန်စွာကွာခြားပြီး အမြဲတစေအလျင်လိုနေကာ၊သူ့ကိုသိသောသူတိုင်းအား ရှေ့သို့ ဆွဲခေါ်ခံနေရသည်ဟူသော ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေလေသည်။

"ဒါဆို တောင်ပိုင်းနဂါးဘုရင်လား။"

ရွှမ်ချင်း သည် ရုတ်တရက်မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း ရှန်းယီ၏ ပုံရိပ်မှာ နန်ယန်ရတနာနယ်မြေအတွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားနှင့်ပြီဖြစ်သည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရခဲ့၏။