အခန်း (၄၅၇-၄၅၈)

ကျွမ်းကျင်စားဖိုမှူးစနစ်

အပိုင်း (၄၅၇)

လင်းဟုန်သည် ယွမ်ကျိုးကို သူ၏အစီအစဉ်ထဲ ဆွဲသွင်းနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်၍ နေ့လယ်စာစားချိန်တစ်လျှောက်လုံး အလွန်ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။ ဝူဟိုင်း၏ ရန်စမှုများကိုပင် မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ ဖုန်းထဲမှ စီးပွားရေးကိစ္စများကို ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် ကိုင်တွယ်နေတော့သည်။

နေ့လယ်စာစားချိန် ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ဖောက်သည်များ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားကြသော်လည်း လင်းဟုန်ကတော့ ယွမ်ကျိုး အလုပ်သိမ်းသည်အထိ စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

"ကြည့်ရတာတော့ တစ်ခုခုအကြံစည်ရှိနေတာပဲ"

ဝူဟိုင်းက လင်းဟုန်ကို ကြည့်ပြီး လျှာတစ်ချက်သပ်ကာ မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

"ဟားဟား..." လင်းဟုန်က နှာခေါင်းတစ်ချက်ရှုံ့ရုံသာ တုံ့ပြန်ပြီး ဘာမှပြန်မပြောပေ။

"နေ့လယ်စာစားချိန် ပြီးဆုံးပါပြီ။ ညနေခင်းကျမှ ပြန်လာဖို့ အားလုံးကို ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်"

ယွမ်ကျိုး၏ အသက်မပါသောစကားသံအဆုံးတွင် ဖောက်သည်များ အကုန်ထွက်သွားကြသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်သွားလေ့ရှိသော မာစတာချန်မှာ ယနေ့တွင် ထူးထူးခြားခြား ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။

"ကဲ... သွားကြစို့ သူဌေးယွမ်" လင်းဟုန်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် အတင်းနှိုးဆော်တော့သည်။

"ခဏစောင့်ပါ... ကျွန်တော် ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီး အဝတ်အစားလဲရဦးမယ်" ယွမ်ကျိုးက သူ၏အဝတ်အစားများကို ညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

ယွမ်ကျိုးသည် နာမည်ကျော် စားဖိုမှူးတစ်ဦး ဖြစ်လာကတည်းက သူ၏ ရုပ်ရည်နှင့် သန့်ရှင်းမှုကို ပိုမိုဂရုစိုက်လာခဲ့သည်။ အမှန်တကယ်တော့ ယွမ်ကျိုးတွင် တစ်နေ့တာအတွက် အဝတ်အစား သုံးစုံရှိသော်လည်း အရောင်ချင်း တူနေသဖြင့် မည်သူမျှ သတိမထားမိကြခြင်းပင်။ မီးဖိုချောင်တွင် အစားအသောက်များကို ချက်ပြုတ်ပြီးတိုင်း အစားအစာအပေါ် လေးစားသောအားဖြင့် အဝတ်အစားသစ် လဲလှယ်တတ်သည့် သူ၏အကျင့်မှာ အလွန်ပင် စေ့စပ်လွန်းလှသည်။

"အေးပါဗျာ... မြန်မြန်သာလုပ်ပါ" လင်းဟုန်က လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုစဉ် မာစတာချန်က ကြားထဲမှ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"မစ္စတာယွမ်... ကျွန်တော်လည်း ဟင်းသီးဟင်းရွက် ရွေးချယ်ပုံကို လေ့လာဖို့ လိုက်ခဲ့လို့ ရမလား"

မာစတာချန်၏ ဝဖြိုးသောမျက်နှာတွင် အပြုံးကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ယွမ်ကျိုး မုန်လာဥများကို မည်သို့ စံနှုန်းဖြင့် ရွေးချယ်သည်ကို အနီးကပ် လေ့လာချင်နေခြင်းပင်။

"ဒီခရီးစဉ်ကို လင်းဟုန်က ခေါ်သွားတာဆိုတော့ သူ့ဆီကပဲ ခွင့်ပြုချက်တောင်းပါ"

ယွမ်ကျိုးက စကားလမ်းကြောင်းလွှဲပေးလိုက်ရာ၊ လင်းဟုန်ကလည်း ပုခုံးတွန့်ကာ သဘောတူလိုက်သည်။

"ရပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားဘာသာ ကားမောင်းလိုက်ခဲ့ရမယ်နော်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မစ္စတာယွမ်... စိတ်မပူပါနဲ့ မစ္စတာလင်း၊ ကျွန်တော် ကိုယ်ပိုင်ကားနဲ့ပဲ နောက်က လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်" မာစတာချန်က ယွမ်ကျိုးကို ဦးစွာဦးညွှတ်ကာ ကျေးဇူးတင်လိုက်သည်။

"ဟောဗျာ... ခွင့်ပြုတာက ငါပါကွ။ အရင်ဆုံး ကျေးဇူးတင်ခံရတာကတော့ ဒီသံလိုက်အိမ်မြှောင် (ယွမ်ကျိုး) ဖြစ်နေရော"

လင်းဟုန်က မကျေမနပ် ညည်းတွားလိုက်သော်လည်း ယွမ်ကျိုးကတော့ မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားတော့သည်။

မိနစ် ၁၀ ခန့်အကြာတွင် ယွမ်ကျိုး ပြန်ဆင်းလာခဲ့သည်။ ယခုတစ်ခါတွင် သူသည် အနက်ရောင် သိုးမွှေးအင်္ကျီ၊ အညိုရောင် အပေါ်အင်္ကျီနှင့် ဂျင်းဘောင်းဘီကို ဝတ်ဆင်ထားရာ၊ ကြည့်ရသည်မှာ လန်းဆန်းပြီး သဘာဝကျလှသည်။

"သွားကြစို့... သံလိုက်အိမ်မြှောင်ရေ" လင်းဟုန်က ခေါ်လိုက်သည်။

"စောင့်နေပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ယွမ်ကျိုးက ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ဆိုင်တံခါးကို သေချာစွာ သော့ခတ်ကာ လင်းဟုန်နှင့်အတူ ထွက်ခွာလာခဲ့ပါတော့သည်။

"ဖတ်... ဖတ်... ဖတ်..."

လူသုံးယောက်၏ ခြေသံများမှာ စည်းချက်ညီညီ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ကားရပ်နားရာနေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ယွမ်ကျိုး၏ စားသောက်ဆိုင်အနီးတွင် ကားပါကင်မရှိသဖြင့် ဖောက်သည်အများစုမှာ ၎င်းတို့၏ကားများကို ဤနေရာတွင်သာ စုရပ်ထားလေ့ရှိကြသည်။

လင်းဟုန်၏ကားမှာ တောက်ပသော အဝါရောင် Ferrari ဇိမ်ခံကားဖြစ်ပြီး မြင်ရသူတိုင်း ငေးလောက်အောင် ဟိတ်ဟန်ကြီးမားလှသည်။ ၎င်းသည် လင်းဟုန်ကဲ့သို့ မာနကြီးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုလွန်ကဲသူတစ်ဦး၏ အကြိုက်နှင့် အလွန်လိုက်ဖက်လှသော ဇိမ်ခံကားမျိုးပင်။

သို့သော် ယွမ်ကျိုးကတော့ ထိုကားကို သိပ်သဘောကျပုံမရပေ။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူသည် ကားများအကြောင်းကိုလည်း နားမလည်သလို စိတ်လည်းမဝင်စားပါ။ သူ့အတွက် ကားဆိုသည်မှာ လမ်းလျှောက်သည်ထက် ပိုမြန်သည့် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ယာဉ်တစ်စီးမျှသာ ဖြစ်သည်။

လင်းဟုန်သည် ဤရှားပါးသော အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ သူ၏ဇိမ်ခံကားကို ယွမ်ကျိုးအား ကြွားဝါချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် အတန်ကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းသော်လည်း ယွမ်ကျိုးထံမှ ချီးကျူးစကား မကြားရသဖြင့် လင်းဟုန်ကပင် မနေနိုင်ဘဲ စတင်မေးမြန်းလိုက်တော့သည်။

"ကဲ... ငါ့ကားကို ဘယ်လိုမြင်လဲ"

"မဆိုးပါဘူး... လူနှစ်ယောက်အထက် ပိုဆံ့ဖို့အတွက်ဆိုရင်တော့ နည်းနည်းကျဉ်းတာပေါ့" ယွမ်ကျိုးက ခေါင်းညိတ်ရင်း လေးလေးနက်နက် မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

"အဟမ်း... အဟမ်း... ဘာပြောလိုက်တယ်" လင်းဟုန်သည် သူ၏နားကြားများ မှားနေသလားဟုပင် ထင်မှတ်သွားရသည်။

ဘေးနားမှ မာစတာချန်မှာ ရယ်ချင်စိတ်ကို အသည်းအသန် အောင့်ထားရသဖြင့် မျက်နှာကြီး နီမြန်းနေတော့သည်။ ယွမ်ကျိုးသည် Ferrari ဇိမ်ခံကားကြီးကို ကြည့်ပြီး 'ကျဉ်းသည်' ဟု အမှန်တကယ် ပြောလိုက်ခြင်းပင်။

"နည်းနည်းလေးပဲ ကျဉ်းတာပါ" ယွမ်ကျိုးက ထပ်မံ အတည်ပြုလိုက်ပြန်သည်။

"ကမ္ဘာပေါ်မှာ လူလေးယောက်ဆံ့တဲ့ စပေါ့ကား (Sports Car) ရှိလို့လား" လင်းဟုန်က သွားများကို ကြိတ်ကာ အော်လိုက်တော့သည်။

"ဒါတော့ ငါမသိဘူး... ဒါနဲ့ သွားမယ့်နေရာက မြို့ပြင်ဆိုတော့ မြန်မြန်သွားကြရအောင်" ယွမ်ကျိုးက နာရီကို စစ်ဆေးပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

"ကောင်းပါပြီ... မစ္စတာလင်း၊ ခင်ဗျား ရှေ့က ဦးဆောင်ပါ၊ ကျွန်တော် နောက်က လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်" မာစတာချန်က ယွမ်ကျိုးကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူ၏ကားဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

မာစတာချန်၏ ကားမှာလည်း သာမန်မဟုတ်ပေ။ ဖော်ရွေသောပုံစံရှိသည့် ဤစားဖိုမှူးကြီးသည် ယွမ် ၁ သန်းကျော် တန်ကြေးရှိသော လိမ္မော်ရောင် "Land Cruiser" SUV ကားကြီးကို မောင်းနှင်ခြင်းဖြစ်သည်။ အဆင့်မြင့် စားဖိုမှူးကြီးတစ်ယောက်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ချမ်းသာလှပေသည်။

"ဒီကားကတော့ ပိုပြီး ကျယ်ပုံပဲ" ယွမ်ကျိုးက Land Cruiser ဘေးတွင် ရပ်ထားသည့် သေးငယ်သော Ferrari ကားလေးကို ကြည့်ကာ လင်းဟောင်ကို ပြောလိုက်သည်။

"ဟွန်း... ငါ့ကားက ယွမ် ၄ သန်းကျော်တန်တယ်။ ဂီယာ ၇ ချက်၊ မြင်းကောင်ရေ ၅၅၇ အားရှိတဲ့ V8 အင်ဂျင်ကွ" လင်းဟုန်က စိတ်တိုတိုဖြင့် သူ၏ကားအချက်အလက်များကို ရွတ်ပြနေတော့သည်။

"ဪ... အတော်လေး ဈေးကြီးတာပဲ။ သွားကြစို့လေ" ယွမ်ကျိုးက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပုံမှန်အတိုင်းပင် ပြောလိုက်ပြန်သည်။

"ခင်ဗျားကတော့... ကားအကြောင်း တကယ်ကို ဘာမှမသိတာပဲ" လင်းဟုန်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ညည်းတွားလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ငါ တကယ်ကို ဘာမှမသိဘူး" ယွမ်ကျိုးက အေးဆေးစွာပင် ဝန်ခံလိုက်ရာ၊ မာစတာချန်မှာတော့ ရယ်မောခြင်းကို မနည်းထိန်းချုပ်ကာ ကားပေါ်သို့ တက်သွားပါတော့သည်။

လင်းဟုန်သည် သူ၏ တန်ဖိုးကြီးလှသော Ferrari စူပါကားလေးကို ဂုဏ်ယူစွာ ပြသချင်ခဲ့သော်လည်း ယွမ်ကျိုးက ကားအကြောင်းကို ဝေဖန်ရလောက်အောင် နားမလည်ခဲ့ပေ။ ယွမ်ကျိုး၏ အမြင်တွင် ကားဆိုသည်မှာ 'ကြီးလေ ဈေးကြီးလေ' ဟုသာ မှတ်ယူထားပုံရသည်။ သူ့အတွက်တော့ မဂ္ဂလက်ဗ် (Maglev) ရထားထက် ကြီးမားပြီး ဈေးကြီးသော ယာဉ်မရှိဟုပင် ယုံကြည်နေသယောင်ရှိသည်။

လင်းဟုန်သည် ဇိမ်ခံကား၏ အရှိန်အဝါကို ပြသလိုသဖြင့် လမ်းတစ်လျှောက် အရှိန်ပြင်းပြင်း မောင်းနှင်ခဲ့သည်။ သို့သော် လမ်းပြစနစ် (GPS) အတိုင်း မိနစ် ၄၀ ခန့် မောင်းနှင်လာပြီးနောက် ကြမ်းတမ်းသော လမ်းပိုင်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

*ကာ... ကာ... ကာ...*

မူလက ငြိမ်သက်နေသော ဇိမ်ခံကားလေးထံမှ ထူးဆန်းသော တုန်ခါသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"သေစမ်း ဘာလို့ ဒီလမ်းက ဒီလောက်တောင် ရွှံ့တွေ ထူနေရတာလဲ" လင်းဟုန်မှာ အရှက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရကာ စကားမပြောနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" လမ်းတစ်လျှောက်လုံး တိတ်ဆိတ်နေသော ယွမ်ကျိုးက မေးလိုက်သည်။

"ရှေ့ကလမ်းက ရွှံ့တွေ အရမ်းများလွန်းတယ်။ ကားက ဆက်သွားလို့ မရတော့ဘူး" လင်းဟောင်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် အင်ဂျင်ပိတ်ကာ ပုခုံးတွန့်ပြလိုက်ရသည်။

ထိုစဉ် မာစတာချန်၏ SUV ကားကြီးမှာ လင်းဟုန််၏ Ferrari ဘေးတွင် ထည်ထည်ဝါဝါ ထိုးရပ်လာသည်။

"မာစတာယွမ်... ကျွန်တော်တို့ ဦးတည်ရာကို မရောက်သေးဘူးလားဗျ။ ကျွန်တော့်ကားနဲ့ပဲ ဆက်သွားကြရအောင်" မာစတာချန်က ဂရုတစိုက် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

"ငါ့အတွက်တော့ ပြဿနာမရှိပါဘူး" ယွမ်ကျိုးက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"တောက်" လင်းဟုန််ကတော့ အပြင်ဘက်က ကျောက်စရစ်လမ်းနှင့် ရွှံ့ဗွက်များကို ကြည့်ကာ သူ့ကားလေး နစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဆက်မမောင်းရဲတော့ပေ။ သူသည် သက်ပြင်းချကာ ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ရတော့သည်။

"ငါလည်း မင်းတို့နဲ့ပဲ လိုက်ခဲ့တော့မယ်" လင်းဟုန်၏ အသံမှာ အတော်လေး စိတ်ဓာတ်ကျနေပုံရသည်။

"ကြွပါ မာစတာယွမ်" မာစတာချန်က ကားပေါ်မှဆင်းကာ ယွမ်ကျိုးအတွက် ရှေ့ခန်းတံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်ပြီး လင်းဟုန်ကိုတော့ နောက်ခန်းထွင်ထိုင်ရန် ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မစ္စတာလင်း... လမ်းပြပေးနိုင်အောင် နောက်ခန်းမှာ ထိုင်ပေးပါဦး"

"အေးပါ... ဆက်သာမောင်း၊ ဟိုရောက်ရင် မြင်ရပါလိမ့်မယ်" လင်းဟုန်က စိတ်မရှည်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ယနေ့ခရီးစဉ်မှာ လင်းဟုန် မျှော်လင့်ထားသလို ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။ သူသည် စိတ်ထဲမှ ကြိတ်ကာ ညည်းတွားနေမိသည်။

"ငါက ကြွားချင်လို့ အေးဆေးဟန်ဆောင်နေတာကို... ဒီသံလိုက်အိမ်မြှောင် (ယွမ်ကျိုး) နဲ့ကျမှ အမြဲတမ်း အလွဲလွဲအချော်ချော် ဖြစ်နေရတယ်လို့"

သူ့ဒိုင်ယာရီထဲမှာ မှတ်စုလေးတစ်ခု ရေးထားသင့်သည် သူတွေးလိုက်မိသည်။

"မတ်လ ၂၄ ရက် - နေသာသည်"

"မှတ်ချက် - ယွမ်ကျိုးရှိနေလျှင် ဟန်မဆောင်နှင့်၊ အပြင်မထွက်နှင့်"

ကျွမ်းကျင်စားဖိုမှူးစနစ်

အပိုင်း (၄၅၇)

ပြီးပါပြီ။

ကျွမ်းကျင်စားဖိုမှူးစနစ်

အပိုင်း (၄၅၈)

လင်းဟုန်မှာ အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ကြွားဝါရန် ကြိုးစားမှု မအောင်မြင်ခဲ့သဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျနေသော်လည်း ယွမ်ကျိုးကတော့ ဆင်ခြေဖုံး‌ဒေသ၏ သဘာဝရှုခင်းများကို ကြည့်ကာ စိတ်လက်ပေါ့ပါးနေသည်။

"ဒီဘက်ကို မရောက်တာတောင် တော်တော်ကြာပြီ။ စိမ်းလန်းစိုပြည်တဲ့ မြင်ကွင်းတွေကို မြင်ရတာ တကယ့်ကို လန်းဆန်းသွားတာပဲ" ယွမ်ကျိုးက စိတ်ရင်းဖြင့် မှတ်ချက်ပြုသည်။

"ဟုတ်တယ် သူဌေးယွမ်၊ ခင်ဗျားက ဆိုင်ထဲမှာပဲ အမြဲရှိနေတာကိုး။ ဒီဘက်မှာကတော့ ရာသီဥတုက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အပင်တွေကတော့ စိမ်းစိမ်းစိုစိုပါပဲ" မာစတာချန်က ပြုံးရွှင်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

ယွမ်ကျိုးက လင်းဟုန်ဘက်သို့ လှည့်ကာပြီး မေးလိုက်သည်။

"လင်းဟုန်... မင်းပြောတဲ့ စိုက်ခင်းက ပုဂ္ဂလိကပိုင်လား"

"ဟုတ်တယ်၊ ပိုင်ရှင်က မျိုးရိုးစဉ်ဆက် လယ်သမားတွေဆိုတော့ စိုက်ပျိုးရေးမှာ ဆရာကြီးပဲ။ သူ့ခြံက စတုရန်းမီတာ ၆၀၀၀ လောက် ကျယ်တယ်။ အဓိကကတော့ ပိုးသတ်ဆေး လုံးဝမသုံးဘဲ သဘာဝအတိုင်း စိုက်ပျိုးထားတာပဲ"

ဟင်းသီးဟင်းရွက်အကြောင်း ရောက်သွားသည်နှင့် လင်းဟုန်က တက်ကြွစွာ ရှင်းပြတော့သည်။

မာစတာချန်ကတော့ ဘေးမှနေ၍ ချီးကျူးစကားဆို၏။

"သူဌေးယွမ်ရဲ့ ဆိုင်က ပါဝင်ပစ္စည်းတွေက တကယ့်ကို ထိပ်တန်းတွေပါ"

"ဟုတ်ပါတယ်" ယွမ်ကျိုးခေါင်းညိတ်ရုံသာ တုံ့ပြန်သည်။

"သူ့ရဲ့ ချက်ပြုတ်ပုံကလည်း အံ့မခန်းပဲလေ" လင်းဟုန်က ဝန်ခံလိုက်သည်။

"အင်း" ယွမ်ကျိုးက ခပ်အေးအေးပင် ပြန်‌ဖြေသည်။

မကြာခင်မှာပင် လင်းဟုန်ပြောသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခြံသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ လမ်းဘေးတွင် ကျယ်ပြောလှသော စိုက်ခင်းကြီးက ပြန့်ကားနေပြီး အချို့နေရာများတွင် ဖန်လုံအိမ်များဖြင့် စနစ်တကျ စိုက်ပျိုးထားသည်။ မြေဆီလွှာထဲမှ အစိမ်းရောင် ဟင်းရွက်များမှာ စိုပြည်နေကြသည်။

မာစတာချန်က ကားပေါ်မှ အရင်ဆင်းကာ ယွမ်ကျိုးအတွက် တံခါးဖွင့်ပေးပြန်ရာ လင်းဟုန်ကို တစ်ယောက်တည်း နောက်ချန်ခဲ့ပြန်သည်။ လင်းဟုန်က ဖုန်တထောင်းထောင်းကြားမှ ထွက်လာသော SUV ကားကြီးကိုကြည့်ကာ ခနဲ့လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ကားအိုကြီးကလည်း အတော်လေးတော့ သွားနိုင်သားပဲ"

"ခင်ဗျားရဲ့ Ferrari လောက်တော့ မမြန်ပါဘူးဗျာ" မာစတာချန်ကတော့ ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်‌ပြောလိုက်သည်။

ယွမ်ကျိုး ကားပေါ်မှ ဆင်းဆင်းချင်း မြင်လိုက်ရသည်မှာ ပြန့်ကျဲနေသော "လော့ထျန်း သစ်ကြားသီး" (Luotian Sweet Persimmon) ပင်များပင်။

"ဒီမှာ စိုက်ထားတဲ့ သစ်ကြားသီး တွေက အတော်လေး ကောင်းတာပဲ" သူက ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အရောင်က တောက်ပပြီး ကြည့်လို့ကောင်းတယ်လေ" လင်းဟုန်ကတော့ အပေါ်ယံ အလှအပကိုသာ ကြည့်ပြီး မှတ်ချက်ပေးသည်။

မာစတာချန်ကတော့ သိချင်စိတ်ဖြင့် ချက်ချင်းမေးမြန်းတော့သည်။ "မာစတာယွမ်... ဒါက ဘာမျိုးလဲ"

"ဒါက 'လော့ထျန်း' မျိုးကွဲပဲ။ သဘာဝအတိုင်းကို ချိုမြိန်ပြီး ဖန်တဲ့အရသာကို အလိုအလျောက် ဖယ်ရှားနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အမျိုးအစားပဲ။ ဒီနေရာမှာ ဒီလိုမျိုး စိုက်ထားနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားဘူး" ယွမ်ကျိုးက ပွင့်လင်းစွာ ရှင်းပြသည်။

မာစတာချန်အား သူ၏တပည့်အဖြစ် တရားဝင် လက်မခံထားသော်လည်း၊ မာစတာချန်က ရိုသေလေးစားစွာ ပြုမူတတ်သဖြင့် ယွမ်ကျိုးက သိလိုသမျှကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ဖြေကြားပေးလေ့ရှိသည်။

"ကျွန်တော်လည်း ကြားဖူးပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုဟာတွေက နေရာတိုင်းမှာ ရှိနိုင်တာပဲ မဟုတ်လား" မာစတာချန်က ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားသည်။

ယွမ်ကျိုးက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး

"ဒီအပင်တွေက မတူဘူး။ သူတို့ရဲ့ ပုံစံအရဆိုရင် ဟူပေပြည်နယ်၊ လော့ထျန်းကောင်တီ၊ ဆန်လီဖန်မြို့၊ ဇန်ဇီရှီရွာ က လာတဲ့ မူရင်းမျိုးတွေ ဖြစ်ရမယ်။ အရသာက မူရင်းနဲ့ အနီးစပ်ဆုံးပဲ" ယွမ်ကျိုးက အသေအချာ ခွဲခြားပြလိုက်သည်။

"ဒီလူငယ်ပြောတာ ကွက်တိပဲ။ ဆန်လီဖန်ရွာက မူရင်းသစ်ပင်တွေနဲ့ ယှဉ်ရင်တောင် ငါ့ခြံကအပင်တွေက အောက်မကျဘူး" လယ်ကွင်းထဲမှ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ သံမဏိကဲ့သို့ ပြတ်သားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဦးလေးချန်... ကျွန်တော်ကတွေ့မယ်လို့ ချိန်းထားတဲ့ လင်းဟုန်ပါ" လင်းဟုန်က ရှေ့သို့တိုးကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ယွမ်ကျိုး၏အမြင်ကို ထောက်ခံပြီး ၎င်းတို့ထံလျှောက်လာသူမှာ ဤစိုက်ခင်း၏ပိုင်ရှင် ချန်ကျင်းထျန်း ပင်ဖြစ်သည်။ အသက် ၅၀ ဝန်းကျင်ရှိပြီဖြစ်သော သူ့မျက်နှာတွင် လယ်သမားတို့၏ ရိုးသားမှုနှင့် ကုန်သည်တို့၏ ပါးနပ်မှုတို့ ရောယှက်နေသည်။ သူသည် ရွှံ့များပေကျံနေသော ချည်သားကုတ်အင်္ကျီဟောင်းနှင့် ရာဘာဖိနပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်ရာ ယခုလေးတင် စိုက်ကွင်းထဲမှ တက်လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

"အေးအေး... သိပြီ။ မင်းတို့က လူရှင်းတုန်း စောစောရောက်လာတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းပြောတော့ နှစ်ယောက်ပဲ လာမယ်ဆို" ချန်ကျင်းထျန်းက လူကောင်ထွားသော မာစတာချန်ကို ကြည့်ရင်း မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ယွမ်ကျိုးက ရောက်ရောက်ချင်း သူ၏အဖိုးတန်သစ်သီးမျိုးစိတ်ကို အကဲခတ်မိသွားသဖြင့် ချန်ကျင်းထျန်းက ယွမ်ကျိုးကို သဘောကျသွားပုံရသည်။ မာစတာချန်ကိုမူ သူစိမ်းတစ်ယောက်လို ကြည့်နေဆဲပင်။

"ဒီလူက ဟင်းသီးဟင်းရွက် ခူးမှာမဟုတ်ဘူး ဦးလေး။ သူက ပညာလာသင်တာ" လင်းဟုန်က မာစတာချန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ချက်ချင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်တော်က လေ့လာသူအဖြစ် လိုက်လာတာပါ။ မာစတာယွမ် ခူးတာကို ကြည့်ချင်လို့ပါ" မာစတာချန်ကလည်း ယဉ်ကျေးစွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ရတယ်... ရတယ်" ချန်ကျင်းထျန်းက လက်ဖဝါးမှ ရွှံ့ခြောက်များကို ပွတ်သပ်ဖယ်ရှားရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် တည်ငြိမ်အေးဆေးသော ယွမ်ကျိုးကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်သွားသည်။

"မင်းက ပစ္စည်းအကြောင်း တကယ်သိတဲ့လူပဲ။ သစ်ကြားသီးတွေ ကလည်း အတော်ရင့်နေပြီ။ မင်းကို ၁ ကီလိုဂရမ် ခူးခွင့်ပေးမယ်။ ၁ ဂရမ်တောင် ပိုမရဘူးနော်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ယွမ်ကျိုးက အပြုံးဖြင့် အသိအမှတ်ပြုလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး။ မင်းတို့ ခူးတဲ့အခါ ငါဘေးက ကြည့်ရမယ်။ တခြားဟင်းရွက်ပင်တွေကို နင်းမိမှာစိုးလို့" ချန်ကျင်းထျန်းက ဂုဏ်ယူစွာပြောလိုက်သည်။

သူ့မျက်နှာက အမူအရာမှာ "မင်းသာ ပစ္စည်းအကြောင်း မသိရင် ငါ့ခြံထဲ ခြေတစ်ဖက်တောင် ပေးနင်းမှာမဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။

"သူဌေးယွမ်... ကျွန်တော်တို့ မုန်လာဥတွေကို အရင်သွားကြည့်ရအောင်လေ" လင်းဟောင်က သူ့အစီအစဉ်အတွက် ယွမ်ကျိုးကို အလိုလိုက်ကာ တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ။ ဦးလေးချန်... မုန်လာဥစိုက်ကွင်းဘက်ကို လမ်းပြပေးပါဦး"

"လိုက်ခဲ့ကြ။ ဒီမှာ မုန်လာဥအမျိုးအစား စုံတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ဆီမှာ စည်းကမ်းရှိတယ်၊ တစ်မျိုးကို အများကြီး ဝယ်လို့မရဘူး။ တခြားသူတွေအတွက် ချန်ထားပေးရမယ်" ချန်ကျင်းထျန်းက ရှေ့မှဦးဆောင်ရင်း ရှင်းပြသည်။

ချန်ကျင်းထျန်းတွင်လည်း ယွမ်ကျိုးကဲ့သို့ပင် ထူးခြားသော စည်းမျဉ်းများ ရှိနေသည်။ သူသည် စီးပွားရေးထက် သူ၏သီးနှံများကို တန်ဖိုးထားသူဖြစ်ရာ ဟင်းသီးဟင်းရွက် တစ်မျိုးချင်းစီ၏ ရောင်းချမှုကို ကန့်သတ်ထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ရပါပြီ... ဒါက ဦးလေးရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေပေါ့၊ သူဌေးယွမ်မှာလည်း သူ့ရဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်း ရှာဖွေမှု စည်းမျဉ်းတွေ ရှိတာပဲလေ" လင်းဟုန်က ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ချန်ကျင်းထျန်းက လင်းဟုန်၏ စကားကို ထွေထွေထူးထူး ပြန်ပြောမနေတော့ဘဲ ရှေ့မှ ဦးဆောင်ကာ မုန်လာဥစိုက်ခင်းဆီသို့ ခေါ်သွားသည်။

"ဒါတွေ အားလုံးက မုန်လာဥတွေပဲ။ မြေကွက်တစ်ကွက်တည်းမှာ စိုက်ထားတာ ဆိုပေမဲ့ မျိုးကွဲတွေ မတူတော့ ပြုစုရတာ လုံးဝ မလွယ်ဘူး" ချန်ကျင်းထျန်းက လမ်းလျှောက်ရင်း ဂုဏ်ယူစွာ ပြောပြသည်။

စိုက်ခင်းထဲ ရောက်သောအခါ မြေကွက်ငယ်လေးများ ခွဲထားသည်ကို တွေ့ရပြီး တစ်ကွက်ချင်းစီတွင် အရောင်နှင့် အရွယ်အစား မတူညီသော မုန်လာဥ အမျိုးမျိုးက ဝေဝေဆာဆာ ရှိနေသည်။

"တကယ်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ စိုက်ခင်းပဲ။ ဒီထဲမှာတော့ 'ဝေချင်း' (Weiqing)မုန်လာဥက အကောင်းဆုံးပဲ" ယွမ်ကျိုးက ရှေ့ရှိ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာ မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

ဤစိုက်ခင်းမှ ထွက်သော မုန်လာဥများသည် သာမန်ဈေးကွက်ထဲမှ ပစ္စည်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သည်။ စနစ်ကပေးသော ထိပ်တန်း ပါဝင်ပစ္စည်းများအဆင့်ထိ မရောက်သော်လည်း လူသားတို့ စိုက်ပျိုးနိုင်သော အဆင့်တွင် အကောင်းဆုံး ဆိုရမည်။ ချန်ကျင်းထျန်းသည် ဤအပင်များကို ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ အလွန်တန်ဖိုးထား ဂရုစိုက်ကြောင်း ယွမ်ကျိုး ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။

"မင်းကတော့ တကယ့်ကို အမြင်ရှိတဲ့ လူငယ်ပဲဟေ့။ ငါ့ခြံထဲမှာ ဝေချင်းမုန်လာဥက အကောင်းဆုံးဆိုတာ မင်းချက်ချင်း သိတာပဲ" ချန်ကျင်းထျန်းက သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် 'ဝေချင်း' မုန်လာဥနဲ့ 'ဘိုင်ယုချွန်' (Baiyuchun) မုန်လာဥတွေကို ဝယ်ချင်တယ်"

ယွမ်ကျိုးက မျိုးကွဲအမည်များကို တိတိကျကျ ပြောဆိုလိုက်ရာ ချန်ကျင်းထျန်းမှာ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

"မင်းက မုန်လာဥတွေအကြောင်း တကယ် နှံ့စပ်တာပဲ။ ကဲ... မင်းဘာသာ နှုတ်မလား၊ ငါ နှုတ်ပေးရမလား" ချန်ကျင်းထျန်းက လက်မထောင်ပြရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဦးလေးကိုပဲ နှောင့်ယှက်ပါရစေ။ ကျွန်တော်က မျိုးကွဲတွေကို သိပေမဲ့ စိုက်ပျိုးသူဖြစ်တဲ့ ဦးလေးကပဲ အပင်တွေ အနာမပါအောင် နှုတ်နိုင်မှာပါ" ယွမ်ကျိုးက ဝါရင့် လယ်သမားကြီးကို လေးစားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... ငါကိုယ်တိုင် လုပ်ပေးမယ်" ချန်ကျင်းထျန်းက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး မုန်လာဥနှုတ်ရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။

"ဆရာချန်... ကျွန်တော့်အတွက် ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကိုပါ တစ်ခါတည်း ကူညီပေးပါဦး" လင်းဟုန်က အခွင့်အရေးကို အရယူကာ ဝင်ပြောလိုက်ရာ ချန်ကျင်းထျန်းကလည်း စိတ်အားထက်သန်စွာ သဘောတူလိုက်သည်။

မုန်လာဥများကို ဆွဲထုတ်နေရင်း ချန်ကျင်းထျန်းက စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ မင်းတို့က အိမ်မှာ ညစာချက်စားဖို့ ဝယ်တာလား"

"မဟုတ်ဘူး ဦးလေး... ကျွန်တော်တို့ ဟော့ပေါ့ သွားစားမလို့" လင်းဟုန်က ခေါင်းခါရင်း ဖြေသည်။

"ဪ... ကောင်းသားပဲ။ အိမ်မှာ ဟော့ပေါ့လုပ်စားတာလည်း အရသာ ရှိတာပဲလေ"

"အိမ်မှာ မဟုတ်ဘူး ဦးလေးရဲ့... ကျွန်တော်တို့ စားသောက်ဆိုင်မှာ သွားစားကြမှာ" လင်းဟုန်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"စားသောက်ဆိုင်မှာ စားမယ်၊ စားသောက်ဆိုင်မှာက ဟော့ပေါ့အတွက် အသားတွေ၊ ဟင်းရွက်တွေ အကုန်ရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား" ချန်ကျင်းထျန်းက အထူးအဆန်း ဖြစ်သွားသည်။ ဤလူငယ်က စိုက်ခင်းထိလာပြီး ဟင်းရွက်တွေ အများကြီး ဝယ်နေသည်မှာ အဓိပ္ပာယ် မရှိသလို ဖြစ်နေသည်။

"မရှိဘူး ဦးလေး... အဲဒီဆိုင်က ဟင်းရွက်တွေ၊ အသားတွေ မရောင်းဘူး။ ဟော့ပေါ့ဟင်းရည် ပဲ ရောင်းတာ" လင်းဟုန်က ရှင်းပြသည်။

"အဲဒါဆို လူတွေက အဲဒီဆိုင်ကို ဘာသွားလုပ်ကြတာလဲ"

"အဲဒီထက် ပိုဆိုးတာရှိ‌သေးတယ် ဦးလေးရဲ့။ စောစောစီးစီး တန်းမစီရင် ထိုင်ခုံတောင် ရမှာမဟုတ်ဘူး" လင်းဟုန်က ရိုးသားစွာ ပြောပြလိုက်သည်။

"ဟင်းရွက်နဲ့ အသားမရောင်းတဲ့ ဟော့ပေါ့ဆိုင် တကယ်ရှိတယ် ဟုတ်လား" ချန်ကျင်းထျန်းသည် လင်းဟုန် လိမ်နေပုံမပေါ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ အံ့သြလွန်း၍ ခဏမျှ ဆွံ့အသွားသည်။

"ဟော့ပေါ့ဆိုင်က ဘာလို့ ဟင်းရွက်နဲ့ အသားတွေ ရောင်းရမှာလဲ ဦးလေးရဲ့" လင်းဟုန်က ပြန်လည် မေးခွန်းထုတ်လိုက်ရာ ချန်ကျင်းထျန်းမှာ ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ အထူးသဖြင့် ယွမ်ကျိုးနှင့် မာစတာချန်တို့၏ တည်ငြိမ်နေသော မျက်နှာများကို ကြည့်ပြီး သူ ပို၍ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

'ဒီမြို့သားတွေတော့ ရူးကုန်ကြပြီ ထင်တယ်... ဟော့ပေါ့ဆိုင်မှာ ဟင်းရည်ပဲ ရောင်းတာကို တန်းစီနေကြတယ်တဲ့လား' ချန်ကျင်းထျန်းက စိတ်ထဲမှ လှောင်ပြောင်နေမိသည်။

သို့သော် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် စီပွားရေးဆန်ဆန်အတွေးတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာသည် 'မြို့ထဲက ဟော့ပေါ့ဆိုင်တွေမှာ ဟင်းရည်ပဲ ရောင်းတာတောင် လူတွေက တန်းစီနေတာဆိုရင်... ငါ့ရဲ့ အဖိုးတန် ဟင်းရွက်တွေကို ဘာလို့ ဈေးပိုမတင်ရမှာလဲ'

မုန်လာဥနီများကို ဆွဲထုတ်နေရင်း ချန်ကျင်းထျန်းတစ်ယောက် ဤအစီအစဉ်၏ ဖြစ်နိုင်ခြေကို အလေးအနက် စဉ်းစားနေပါတော့သည်။

ကျွမ်းကျင်စားဖိုမှူးစနစ်

အပိုင်း (၄၅၈)

ပြီးပါပြီ။