အခန်း (၄၇၁-၄၇၂)

ကျွမ်းကျင်စားဖိုမှူးစနစ်

အပိုင်း (၄၇၁)

ဒူဘိုင်းနိုင်ငံ၏ ထမင်းကြော်စစ်စစ်များတွင် အသုံးပြုသည့် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်မျိုးစုံကို ထည့်သွင်းအသုံးပြုခြင်းမှာ အလွန်ပင် ထူးခြားလှပေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် တရုတ်လူမျိုးများမှာ ထိုပြင်းထန်သော အရသာကို စားသုံးရန် အသားမကျတတ်ကြပေ။

ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် တရုတ်ပြည်ရှိ စားသောက်ဆိုင်အများစုမှာ ထိုနိုင်ငံခြားဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များကို လုံးဝဖယ်ထုတ်ခြင်း သို့မဟုတ် ဒေသခံများ၏ အရသာနှင့် ကိုက်ညီစေရန် ပြုပြင်ခြင်းများ ပြုလုပ်တတ်ကြသည်။ ဆီလီကာတစ်ယောက် တရုတ်ပြည်တွင် စားသောက်ရသည်မှာ သက်တောင့်သက်သာ မရှိလှခြင်းမှာ ထိုအချက်ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

စီချွမ်သားတစ်ယောက်က ပူပူစပ်စပ်ဟော့ပေါ့အတုကိုစားရခြင်း သို့မဟုတ် ယူနန်သားတစ်ယောက်က ဂဏန်းလုံးအစပ်အတုကို စားရခြင်းမျိုးမှာ မည်မျှပင် မသက်မသာဖြစ်ရကြောင်း နားလည်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ဆီလီကာသည် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း စိတ်မကြည်မလင်ဖြစ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင် ရိုးရှင်းလှသော သက်သတ်လွတ် ထမင်းကြော်တစ်ပွဲက သူ့ကို များစွာ ကျေနပ်သွားစေခဲ့သည်။

ယွမ်ကျိုးမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်စွာ ချက်ပြုတ်နိုင်သူ ဖြစ်သည်။ ထမင်းကို အချိန်အနည်းငယ် ကြာအောင် တည်ထားရသော်လည်း သူကတော့ လျင်မြန်စွာပင် အပြီးသတ်နိုင်ခဲ့သည်။

"ဒီမှာ မင်းတို့ သုံးယောက် မှာထားတာတွေ ရပြီ" ကျိုကျာက ပန်းကန်များကို သူတို့ရှေ့သို့ သယ်ဆောင်လာပေးသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" သုံးယောက်သား တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ကြသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး သုံးဆောင်ပါဦး" ကျိုကျာက ယဉ်ကျေးစွာ ပြောပြီးနောက် အခြားပန်းကန်များကို သယ်ယူရန် ထွက်ခွာသွားသည်။

"အိုး... အနံ့လေးတောင် မရှိဘူးလား" ဆီလီကာက မျက်ခုံးတွန့်သွားရင်း စိတ်ပျက်ဟန်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"မန်နေဂျာကြီး... အဲ့လောက်မြန်မြန် စိတ်မပျက်လိုက်နဲ့ဦး။ စားကြည့်လိုက်ရင် နားလည်သွားလိမ့်မယ်" မာကျစ်သာက အပြုံးဖြင့် အရိပ်အမြွက် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... သူပြောတာ မှန်တယ်။ နည်းနည်းလောက် မြည်းကြည့်လိုက်ရင် အံ့ဩစရာတစ်ခု တွေ့ရလိမ့်မယ်" ဒါရိုက်တာကလည်း ဝင်ရောက်ထောက်ခံရသည်။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း ထမင်းမှ ရနံ့မသင်းသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် စိုးရိမ်နေသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ဆုံးဖြတ်ရန် မသင့်သေးပေ။

အခြားဆိုင်များမှ ထမင်းကြော်အတုများတွင်ပင် အနည်းဆုံးတော့ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်ရနံ့ သင်းသင်းလေး ရှိတတ်ကြသော်လည်း ယွမ်ကျိုး၏ဆိုင်တွင်တော့ ဘာရနံ့မှ မရှိချေ။

"ကောင်းပြီလေ... အရောင်လေးကတော့ ကြည့်လို့ကောင်းသားပဲ" ဆီလီကာက ပုခုံးတွန့်ပြလိုက်သော်လည်း အတွင်းစိတ်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်ကြီးကြီးမားမား ထားမနေတော့ပေ။

ထမင်းကြော်ကို သာမန်အနက်ရောင် ကြွေအိုးထဲတွင် ထည့်ထားသည်။ ရှည်လျားပြီး ဖျော့တော့သော ဆန်ညိုလေးများမှာ တစ်လုံးချင်း စနစ်တကျ ကွဲထွက်နေသည်။ ဆန်၏အလယ်တွင် စပျစ်သီးခြောက်၊ နှမ်းစေ့နှင့် မြေပဲကဲ့သို့ အရာများကိုလည်း ဖြူးထားသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး အရင်မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်ပါ" မာကျစ်သာက တိုက်တွန်းပြန်သည်။

"အိုကေ... ကောင်းပြီလေ။ ငါ စားကြည့်မယ်" ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် ဆီလီကာက ဇွန်းကိုယူကာ စတင်စားသုံးတော့သည်။ သူသည် ထမင်းကြော်ကို ခပ်ယူပြီး သေချာမကြည့်‌တော့ဘဲ ပါးစပ်ထဲ တိုက်ရိုက် ထည့်လိုက်သည်။

"အမ်" ဆီလီကာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

ဒံပေါက်ကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်နှင့် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ၏ ပြင်းထန်သော အရသာမှာ သူ၏ လည်ချောင်းထဲသို့ တည့်တည့် တိုးဝင်လာသည်။ ဤသည်မှာ ဆီလီကာ အလွန်ရင်းနှီးသည့် စစ်မှန်သောဒူဘိုင်းအရသာပင် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ဆန်၏ နူးညံ့မှုနှင့် ဝါးရသည်မှာ မည်မျှ လွယ်ကူကြောင်းကိုလည်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ဝါးနေစဉ်အတွင်း ဂျယ်လီကဲ့သို့အရသာမျိုးကို ရရှိစေသည်။ အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ်စပ်ကာ ထိုအရသာသည် ပါးစပ်အတွင်း ပျံ့နှံ့သွားပြီးနောက်၊ ဆွေမျိုးမေ့လောက်သောဒံ‌ပေါက်၏ သဘာဝရနံ့ဝင်လာရာ စပ်သည့်အရသာကို ပိုမို ပေါ်လွင်စေသည်။

*ဖောက်... ဖောက်...* ဆီလီကာက မြေပဲစေ့များကို ကိုက်ခွဲလိုက်ရာ မြေပဲ၏ ထူးခြားသော မွှေးရနံ့က ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး စပျစ်သီးခြောက်၏ ချဉ်ချိုအရသာနှင့် ပေါင်းစပ်သွားသည်။ ထိုစပျစ်သီးခြောက်များမှာ အဆင့်မြင့် ထုတ်ကုန်များဖြစ်ပြီး စပျစ်ရည်နံ့ သင်းသင်းလေးနှင့်အတူ နူးညံ့လှသည်။

"အရမ်း... အရမ်းကို အရသာရှိတာပဲ" ဆီလီကာက ထမင်းကြော်ကို မျိုချလိုက်ရင်း ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် တောက်ပသွားတော့သည်။

"တရုတ်ပြည်မှာ ဘာလို့ ဒီလို ထမင်းကြော်မျိုးရှိနေရတာလဲ"

"ဒီစားဖိုမှူးက အရှေ့အလယ်ပိုင်းကို ရောက်ဖူးတာ သေချာတယ်။ မဟုတ်ရင် သူကိုယ်တိုင်က အရှေ့အလယ်ပိုင်းသားပဲ ဖြစ်ရမယ်" ဆီလီကာက ခိုင်မာစွာ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပါတော့သည်။

"သူဌေးယွမ်က တရုတ်လူမျိုးစစ်စစ်ပါ။ သူ အရှေ့အလယ်ပိုင်းကို ရောက်ဖူးလားဆိုတာတော့ ကျွန်တော် မသေချာဘူး"

မာကျစ်သာက ရှင်းပြလိုက်သည်။

ဆီလီကာမှာ မယုံနိုင်ဖြစ်သွားရသည်။

"ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အထိ အရသာကတူနေရတာလဲ"

"မန်နေဂျာ ဆီလီကာ၊ မင်း သဘောကျတယ်ဆိုရင်ပဲ အရမ်းကောင်းနေပါပြီ" မာကျစ်သာ၏ ပြုံးရွှင်နေသော မျက်နှာတွင် ကျေနပ်အားရမှုနှင့်အတူ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသည့် အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"အိုး... သေချာတာပေါ့။ ငါ အရမ်းသဘောကျတာပေါ့။

အရသာက တကယ် ကောင်းလွန်းတယ်၊ အရှေ့အလယ်ပိုင်းက နာမည်ကြီးစားဖိုမှူး အများစုထက်တောင် ပိုကောင်းနေသလိုပဲ" ဆီလီကာက စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ချီးကျူးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

"ရှောင်မာရဲ့ အကြံပြုချက်က တကယ့်ကို ပညာရှိရာ ရောက်တာပဲ" ဒါရိုက်တာကလည်း တွေးမိသည်။ ဆီလီကာကို ယခုချက်ချင်းပင် စားသုံးရန် အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းခဲ့ခြင်းမှာ မှန်ကန်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြစ်သည် သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဆီလီကာ ထမင်းစားနေစဉ်အတွင်း ယခုကဲ့သို့ ကျေနပ်အားရသည့် အပြုံးမျိုး ပြသခဲ့သည်မှာ ယခုခရီးစဉ်တွင် ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်သည်။

"အိုကေ... စကားပြောတာ ခဏရပ်ကြရအောင်။ နောက်မှ အေးသွားရင် အရသာပျက်သွားလိမ့်မယ်" ဆီလီကာမှာ နောက်ထပ် စကားပြောချင်စိတ် လုံးဝမရှိတော့ပေ။ သူသည် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အားရပါးရ စတင်စားသုံးတော့သည်။

"ဒါရိုက်တာ... ကျွန်တော်တို့လည်း အခုစားကြမလား" မာကျစ်သာက လှပသော ဒါရိုက်တာကို ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ဒီဟာကလည်း အရမ်းကောင်းမှာ သေချာတယ်" ဒါရိုက်တာက သူမရှေ့ရှိ အစားအစာကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... အရမ်းအရသာရှိပါတယ်" မာကျစ်သာက ခေါင်းညိတ်၍ အတည်ပြုပေးသည်။

"ဟေး... စကားမပြောနဲ့တော့။ စားတာကိုပဲ အာရုံစိုက်စမ်းပါ" ဆီလီကာက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး စကားဝိုင်းထဲမှ လူနှစ်ယောက်ကို မကျေမနပ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ" ဒါရိုက်တာက ချက်ချင်းပင် ပြုံး၍ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လူနှစ်ဦး တိတ်ဆိတ်စွာ စားသောက်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါမှ ဆီလီကာသည် ကျေနပ်သွားပြီး သူ၏ အရသာရှိသော အစားအစာများကို ဆက်လက်စားသုံးသည်။

"အစပိုင်း ချပေးတုန်းက ရနံ့မရခဲ့ပေမဲ့ အခုစားတော့မှ တကယ့်ကို အရသာရှိလာတာပဲ။ အံ့သြစရာပဲ" ဆီလီကာမှာ စားနေစဉ်အတွင်းမှာပင် ခံစားချက်အပြည့်ဖြင့် တသသ ရေရွတ်နေမိသည်။

ထို့နောက် သူသည် ထမင်းကို နောက်ထပ် ပါးစပ်အပြည့် တစ်လုတ် ခပ်ယူလိုက်ပြန်သည်။ သူ ဝါးနေစဉ်အတွင်း ထမင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် အရသာမျိုးစုံကို ဆီလီကာ တစ်ခုချင်းစီ ခံစားနေမိသည်။

"အရမ်းကို အရသာရှိတာပဲ" ဆီလီကာက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်ဟန်ခြေဟန်ပြလိုက်သည်။

ထုံးစံအတိုင်း ယွမ်ကျိုး၏ ထမင်းကြော်မှာ လူတစ်ယောက်၏ ဗိုက်ကို ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့်သာ ပြည့်စေရန် လုံလောက်သည်။ ထို့ပြင် အရသာရှိသော အစားအစာကို စားရသည့်အခါ ပမာဏမှာ ပို၍ပင် နည်းသွားသည် ထင်မှတ်ရတတ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဆီလီကာသည် အစားအသောက်က စားကောင်းမှန်းစတင် ခံစားရချိန်မှာပင် ထမင်းအားလုံးမှာ ကုန်သွားပြီဖြစ်သည်။ ဆီလီကာသည် ဗလာဖြစ်နေသော အနက်ရောင်အိုးလေးကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားသည်။

"ငါ... ငါ ဒီလောက် မြန်မြန် စားလိုက်မိတာလား" ဆီလီကာက မယုံနိုင်သလို မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ" မာကျစ်သာက ခပ်တည်တည် မျက်နှာပေးဖြင့်ပင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတော့သည်။

သို့သော် ကျိုကျာ၏ ရင်ထဲတွင် ခိုး၍ ရယ်မောနေမိသည်။ "ဟေးဟေး... အခုတော့ သူဌေးယွမ်ရဲ့ လက်ရာက ဘယ်လောက်ကောင်းပြီး စည်းမျဉ်းတွေက ဘယ်လောက် တင်းကျပ်လဲဆိုတာ မင်းတို့ သိလောက်ပြီပေါ့"

"မမလေး... ထမင်းကြော် နောက်တစ်ပွဲ ထပ်ပေးပါဦး" ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေရာမှ သတိပြန်ဝင်လာသော ဆီလီကာက ဘေးတွင် ရပ်နေသည့် ကျိုကျာကို အသည်းအသန် ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ... တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ စားသောက်ဆိုင်ရဲ့ စည်းမျဉ်းအရ ဟင်းတစ်မျိုးကို တစ်ကြိမ်ပဲ မှာယူခွင့်ရှိပါတယ်" ကျိုကျာက အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး ဂရုတစိုက် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဘာပြောတာလဲ" ဆီလီကာသည် သူ၏ တရုတ်စကား ကျွမ်းကျင်မှု အားနည်းချက်ကြောင့် နားမလည်နိုင်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ရှင် ခုနက စားထားတဲ့ ဟင်းကို ထပ်မှာလို့ မရဘူးလို့ ဆိုလိုတာပါ" ကျိုကျာက ရိုးသားစွာ ထပ်မံ ရှင်းပြသည်။

"ဟေး... ငါ နားမလည်ဘူး။ အခုပဲ စားလိုက်တဲ့ ထမင်းကြော်မျိုး နောက်တစ်ပွဲ လိုချင်တာ။ အရမ်းအရသာရှိတဲ့ ထမင်းကြော်လေ" ဆီလီကာက သူ၏ရှေ့ရှိ ဗလာဖြစ်နေသော ပန်းကန်လုံးကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း အလေးအနက် ပြောနေပြန်သည်။

အရသာရှိသော အစားအစာအတွက် အစားအသောက် ဝါသနာရှင်များ မည်မျှအထိ လုပ်ဆောင်နိုင်ကြောင်း စိတ်မကူးနိုင်လောက်အောင်ပင် ဖြစ်သည်။ ဆီလီကာအနေဖြင့် ရက်အတော်ကြာအောင် အစားအသောက်ကောင်းတစ်ခု မစားခဲ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ယခု သူစားလိုက်ရသော ထမင်းကြော်မှာ သူ၏ အရသာနှင့် အကိုက်ညီဆုံး ဖြစ်နေသည့်အပြင် သူ၏ နိုင်ငံရှိ မီချီလင် ကြယ်သုံးပွင့် စားသောက်ဆိုင်များထက်ပင် အရသာ ပိုကောင်းနေသည်။ ဤမျှ ထူးကဲသော ဟင်းလျာမျိုးကို ရှားရှားပါးပါး တွေ့ရှိထားချိန်တွင် သူ မည်သို့ ငြိမ်နေနိုင်မည်နည်း။

ဤမျှ စားကောင်းသော အရာတစ်ခုအတွက် တစ်နာရီ စောင့်ရမည်ဆိုလျှင်ပင် သူ စောင့်မည်ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ကျင့်တရားကြောင့်သာ ဝမ်းသာအားရ မခုန်ပေါက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ကျိုကျာ၏ စကားကို နားမလည်သလို ဟန်ဆောင်ရန် အတော်လေး လွယ်ကူနေသည်။

"မစ္စတာမာ... သူတို့ကို တစ်ချက်လောက် ရှင်းပြပေးပါဦး" ကျိုကျာက ပြုံးလျက် မာကျစ်သာကို အကူအညီ တောင်းလိုက်သည်။

"ရတာပေါ့" မာကျစ်သာက ပုခုံးတွန့်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။ သို့သော် သူ ရှင်းပြရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် လှပသော ဒါရိုက်တာမမက ကြားဖြတ် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်မလေး... အဲဒီမှာ ချက်နေတဲ့သူက မင်းရဲ့ အထက်လူကြီး မဟုတ်လား။ သူ့ကို ဒီကို ခဏလောက် ထွက်လာခိုင်းပေးပါဦး"

"ဟုတ်ကဲ့... သူက ကျွန်မရဲ့ အထက်လူကြီးပါ။ ဒါပေမဲ့ စည်းမျဉ်းကတော့ စည်းမျဉ်းပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အထက်လူကြီးကလည်း ခင်ဗျားတို့ တောင်းဆိုချက်ကို သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး" ကျိုကျာက ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ခိုင်မာစွာ တုံ့ပြန်သည်။

"အပိုပေးရမှာ စိတ်မပူပါနဲ့။ မူရင်းဈေးရဲ့ ဆယ်ဆပေးပြီး နောက်တစ်ပွဲ ထပ်မှာပါရစေ" ဒါရိုက်တာက ယုံကြည်မှုရှိသော အမူအရာဖြင့် ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

"မမလေးရှင်... ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခါက သတ်မှတ်ဈေးထက် အဆတစ်ရာပေးပြီး မှာတဲ့သူတောင် မအောင်မြင်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါကြောင့် သူဌေးယွမ်ရဲ့ အမည်ပြောင်က သံလိုက်အိမ်မြှောင်လို့ ခေါ်တာလေ" ကျိုကျာက ပြုံးလျက် ဆက်ပြောသည်။

"သံလိုက်အိမ်မြှောင်ဆိုတာ ၁ စင်တီမီတာတောင် အမှားမခံတဲ့ လူမျိုးပါ"

"ဒါရိုက်တာ... အဲဒီလို လုပ်လို့မရဘူး။ ကျွန်တော့်မှာ အကြံတစ်ခု ရပြီ" မာကျစ်သာက ဒါရိုက်တာ၏ စကားကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်စေလိုက်သည်။

မှန်ပါသည်။ လှပသော ဒါရိုက်တာသည် ဆီလီကာ ထမင်းကြော် ထပ်မစားရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ယွမ်ကျိုးနှင့်တိုက်ရိုက်ပြောဆိုရန်ပင် အသင့်ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဆီလီကာသည် ကုမ္ပဏီရုံးချုပ်ကိုယ်စား စစ်ဆေးရန် လာသူဖြစ်ရာ ဤအရေးကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ်၏ ဆန္ဒကို မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မည်ကို သူမ မခံနိုင်ပေ။

"ဟေး... အကြံရှိရင် ပြောပါဦး" ဆီလီကာက မာကျစ်သာကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"တကယ်တော့ အရမ်းရိုးရှင်းပါတယ်" မာကျစ်သာက သေချာ‌နေသော အကြည့်ဖြင့် ပြုံးပြပြီး ကျိုကျာကို ကြည့်ကာ မှာယူလိုက်သည်။ "ဒီမိန်းမလှ‌လှနဲ့ ကျွန်တော်၊ သက်သတ်လွတ် ထမင်းကြော်တစ်ပွဲစီ ထပ်မှာမယ်"

ကျွမ်းကျင်စားဖိုမှူးစနစ်

အပိုင်း (၄၇၁)

ပြီးပါပြီ။

ကျွမ်းကျင်စားဖိုမှူးစနစ်

အပိုင်း (၄၇၂)

"ကောင်းပါပြီ" ကျိုကျာက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ငွေကို ဘဏ်ကနေတစ်ဆင့် လွှဲပေးပြီးပြီ" မာကျစ်သာက သူ့ဖုန်းကိုထုတ်ကာ ငွေလွှဲပြီးကြောင်း ကျိုကျာကို ပြလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... ခဏစောင့်ပေးပါဦးနော်" ကျိုကျာက ငွေဝင်သည်ကို အတည်ပြုပြီးနောက် မှာယူမှုအတွက် ပြင်ဆင်ရန် ထွက်ခွာသွားသည်။

"မန်နေဂျာ ဆီလီကာ... ခဏလောက်ပဲ စောင့်ပေးပါဗျ" မာကျစ်သာက ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မရေ... ဒီကလေးမလေးက တော်တော် တော်တာပဲ" ဆီလီကာက

ကျိုကျာကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်ရင်း ဒါရိုက်တာကို ပြောလိုက်သည်။ ကျိုကျာက သူ့ကို ခေါင်းညိတ်ပြသွားသည်ကို မြင်ရုံနှင့်ပင် ဆီလီကာမှာ အံ့ဩတကြီးဖြင့် သက်ပြင်းချမိသည်။

"ဒါနဲ့... တစ်ယောက်စာက လောက်ပါ့မလား" မာကျစ်သာက သက်သတ်လွတ် ထမင်းကြော်နှစ်ပွဲစာ မှာထားခြင်းကို တွေးမိပြီး တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာ ယွမ်ကျိုး၏ ဟင်းလျာများက အလွန်စားကောင်းသော်လည်း စားသုံးသူတိုင်း ဗိုက်ဝသည်မခံစားရဘဲ ထပ်စားချင်စိတ်သာ ဖြစ်ပေါ်တတ်သည် မဟုတ်ပါလား။

"ဟေး... ဒီနှစ်ပွဲလုံးက ငါ့အတွက် မဟုတ်ဘူးလား" ဆီလီကာက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပင် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... ဆီလီကာ စားချင်သလောက် စားပါ" လှပသော ဒါရိုက်တာက မာကျစ်သာကို ရက်စက်သော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆီလီကာကို ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဒါရိုက်တာ၏ အဖြေကို ကြားရသောအခါမှ ဆီလီကာ ကျေနပ်စွာ ပြုံးနိုင်တော့သည်။

"ကလေးမ... အဲဒီ ထမင်းပေါင်း နှစ်ပွဲစလုံးကို ငါ့ဆီပဲ ယူလာပေးနော်" ဆီလီကာက ကျိုကျာကို သတိပေးရန်လည်း မမေ့ပေ။ သူစကားပြောနေစဉ်တွင် သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွှေးများမှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် လှုပ်ခတ်နေသယောင် ရှိသည်။

"မစ္စတာမာ... ဘယ်လိုလုပ်‌ပေးရမလဲဟင်" ကျိုကျာက မာကျစ်သာကို သိနေသူဖြစ်ရာ ပြုံးရွှင်သော အကြည့်ဖြင့် လှမ်းမေးလိုက်သည်။

"အိုကေ... အားလုံး သူ့အတွက်ပဲ ပေးလိုက်ပါ" မာကျစ်သာမှာ လှပသော ဒါရိုက်တာ၏ ခြိမ်းခြောက်သည့် အကြည့်အောက်တွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရတော့သည်။

"ဟေး... အလှလေး... ငါပြောသလိုသာ လုပ်ပါ။ မင်း ဘယ်တော့မှ အမှားလုပ်မိမှာ မဟုတ်ဘူး" ဆီလီကာက ကျိုကျာကို ကြည့်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... ခဏလေး စောင့်ပေးပါဦး။ ချက်ပြီးတာနဲ့ ပို့ပေးပါ့မယ်" ကျိုကျာက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါမှ ငါ့ရဲ့ မိန်းမလှလေးပေါ့" ဆီလီကာက အလွန်ပျော်ရွှင်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထိုစကားကြောင့် ကျိုကျာမှာ အနည်းငယ် ရှက်သွားပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ဘဲ သူမ၏ အလုပ်များကိုသာ ဆက်လုပ်နေလိုက်တော့သည်။

"မုတ်ဆိတ်မွှေးရှိတဲ့ ယောက်ျားတွေက မိန်းကလေးတွေနဲ့ ပြောဆိုတဲ့နေရာမှာ တော်ကြတာပဲ" ယွမ်ကျိုးက ပန်းကန်များ ပြင်ဆင်ပေးရင်း စိတ်ထဲတွင် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဆီလီကာမှာ သက်သတ်လွတ် ထမင်းကြော်နှစ်ပွဲကို ရရှိသွားပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ မုတ်ဆိတ်ကြီးများကပင် သူ၏ အပြုံးကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ပေ။

"အရမ်း စားကောင်းတာပဲ။ ဒီမှာ ထမင်းကြော်စစ်စစ် ရှိလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ အရမ်းကောင်းလွန်းတယ်" ဆီလီကာက စားနေရင်းနှင့်ပင် အခါအားလျော်စွာ ချီးကျူးစကား ဆိုနေသည်။

လှပသော ဒါရိုက်တာမှာလည်း ကျေနပ်သွားသလို၊ မာကျစ်သာမှာလည်း ဂုဏ်ယူမိသည်။ ဤနေရာသို့ မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သူမှာ သူဖြစ်ရာ သူဌေးယွမ်၏ လက်ရာက လူများကို စိတ်ပျက်စေမည် မဟုတ်‌ကြောင်းကို သူ ယုံကြည်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော်လည်း... စားချင်တယ်" စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာသော ဝူဟိုင်းက ကျိုကျာကို အားအင်ကုန်ခမ်းနေသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မစ္စတာဝူ... ဘာဖြစ်လို့လဲ" ကျိုကျာက စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... အခု ဗိုက်ဆာနေပြီ။ ကြက်ဥကြော်ထမင်းတစ်ပွဲနဲ့ အမျိုးတစ်ရာထမင်းဖြူတစ်ပွဲ ပေးပါ" ဝူဟိုင်းက သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ ချရင်း မှာယူလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... မစ္စတာဝူမှာ ဘာအခက်အခဲ ရှိလို့လဲ" ကျိုကျာက ဂရုတစိုက် မေးလိုက်သည်။

ကျိုကျာသည် ပုံမှန်အားဖြင့် သူတစ်ပါးကိစ္စတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်တတ်သူ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် အမြဲတမ်း ဆိုင်ရှေ့သို့ အမြန်ဆုံး ပြေးလာတတ်သည့် ဝူဟိုင်းမှာ ယနေ့တွင် တတိယအ‌ကျော့ရောက်မှ ပေါ်လာခြင်းမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းနေသည်။ ထို့ပြင် သူ၏ စိတ်ခံစားချက်မှာလည်း မကောင်းလှရာ၊ ယွမ်ကျိုးကိုယ်စား ကျိုကျာက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"သူ ဒီလိုဖြစ်နေတာ ယွမ်ကျိုးကြောင့်လို့ အထူးတလည် ပြောနေစရာတောင် မလိုပါဘူးဗျာ" လင်းဟုန်က ဘေးမှနေ၍ ကျေနပ်အားရစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ရဲ့ စားဖိုမှူး‌ကြောင့်လား" ကျိုကျာက ဘာကိုဆိုလိုမှန်း နားမလည်သည့် အကြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သူ့ကို ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်။ မှာထားတာတွေကိုပဲ ငါ့ဆီ လာပို့တော့" ယွမ်ကျိုးက ခေါင်းမော့ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်း... ငါ့ကို ပူပူစပ်စပ်ဟော့ပေါ့ဟင်းချို တစ်အိုး ထပ်ပေးဦး" ဝူဟိုင်းက နောက်ထပ် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သော်လည်း စားချင်သည့်အရာကိုတော့ မမေ့ပေ။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... ခဏလေး စောင့်ပေးပါဦးရှင်" ကျိုကျာက ဇဝေဇဝါဖြစ်နေဆဲပင် ဖြစ်သော်လည်း ယွမ်ကျိုးထံသို့ မှာယူထားသည့်စာရင်းများကို သွားရောက်ပို့ဆောင်ရန် ထွက်ခွာသွားသည်။

"ဒီလောက်ကြီးလည်း စိတ်မပျက်ပါနဲ့ဗျာ။ ရည်မှန်းချက် မအောင်မြင်လည်း ဘာဖြစ်လဲ... နောက်တစ်ခါ ပိုကြိုးစားပေါ့" ဝူဟိုင်း၏ ကံဆိုးမှုကို ကြည့်ပြီး လင်းဟုန်က ခနဲ့ကာ ပြောလိုက်ပြန်သည်။

"မင်း နားမလည်ပါဘူး" ဝူဟိုင်းကတော့ ထူးထူးခြားခြားပင် လင်းဟုန်ကို ပြန်မရန်တွေ့ဘဲ ငြိမ်နေမိသည်။

"အဟမ်း... အဟမ်း... တကယ်တော့ 'ပေါင်မုန့်ရှည်' ဆိုတဲ့ နာမည်ကလည်း ဆိုးလှတာ မဟုတ်ပါဘူး။ တခြားသူတွေဆို ဒါမျိုးလုပ်ချင်ရင်တောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမှန်း သိမှာမဟုတ်ဘူး" လင်းဟုန်က ရယ်ချင်စိတ်ကို အတင်းအောင့်ထားရင်း ချောင်းဟန့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ဝူဟိုင်း တစ်နေကုန် စိတ်တိုနေရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ သူ အပင်ပန်းခံချက်ထားသည့် 'မန်ဒရင်းဘဲကိတ်' ကို ယွမ်ကျိုးက 'ပေါင်မုန့်ရှည်' အထင်မှားကာ မှတ်ချက်ပေးလိုက်သောကြောင့်ပင်။ ထို့ပြင် ယွမ်ကျိုးကို ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဝယ်ယူရာတွင် လိုက်ပါကူညီပေးရန် တောင်းဆိုရန် မေ့သွားခဲ့သည်မှာလည်း သူ့အတွက် နောင်တရစရာ ဖြစ်နေသည်။

သူ၏ လက်ရာကိတ်မုန့်မှာ ပေါင်မုန့်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံလိုက်ရရုံသာမက၊ သူ့၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်ကိုပါ ထုတ်ဖော်မပြောလိုက်ရသဖြင့် ဝူဟိုင်း၏ သက်ပြင်းများမှာ သူ့အတွက်သာ ဖြစ်နေတော့သည်။

"ဒီအစပ်ဟင်းချိုထဲက ထမင်းကိုသာ ဆက်စားနေလိုက်ပါ။ ငါ တစ်ခါစားဖူးတယ်... အရသာက တကယ်‌ ကောင်းတယ်" လင်းဟုန်က ကျေနပ်အားရသော အမူအရာဖြင့် အကြံပြုလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်လေ" ဝူဟိုင်းက စိတ်မပါလက်မပါဖြင့် လင်းဟုန်ကို မျက်စောင်းထိုးကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ့ကတော့ မင်းက ကျေနပ်သင့်ပါသေးတယ်လို့ထင်တယ်။ အနည်းဆုံးတော့ သူဌေးယွမ်က မင်းကို မလှည့်စားခဲ့ဘူးလေ။ စုမူကို ကြည့်လိုက်ဦး" လင်းဟုန်က သနားစရာကောင်းသော စုမူအကြောင်းကို တွေးမိသွားသည်။

စုမူမှာလည်း ယွမ်ကျိုးထံမှ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ရွေးချယ်နည်း အသိပညာများစွာ ရရှိခဲ့သော်လည်း ပြဿနာမှာ သူသည် 'တရုတ်ကြက်သွန်မြိတ်' နှင့် 'စပါးပင်ပေါက်' ကိုပင် ခွဲခြားမသိနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ မည်မျှပင် သင်ယူပါစေ၊ လက်တွေ့တွင်တော့ အောင်မြင်ရန် ခဲယဉ်းလှပေသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ယွမ်ကျိုးက "လိမ္မော်သီးဝယ်ရင် အရောင်တောက်ပြီး ရနံ့သင်းရမယ်။ မျက်နှာပြင်က ပျော့ပျောင်းပြီး အောက်ခြေမှာ ခွက်နေတဲ့ စက်ဝိုင်းသေးသေးလေးပါတဲ့ အသီးကို ရွေးပါ။ အဲဒါမှ လတ်ဆတ်ပြီး ချိုမှာ" သင်ပေးခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် စုမူကတော့ ဇဝေဇဝါဖြင့် "လိမ္မော်သီးတွေလား... အားလုံးက လိမ္မော်သီးပဲ မဟုတ်ဘူးလား" ပြန်မေးခဲ့သည်။ စုမူမှာ လိမ္မော်သီးအမျိုးအစားများ၏ ကွာခြားချက်ကိုပင် မသိနိုင်ရာ၊ သူ မည်သို့ အောင်မြင်စွာ ဝယ်ယူနိုင်ပါမည်နည်း။

"ကျွန်တော် လှည့်စားလိုက်တာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက တန်ဖိုးချင်းတူညီတဲ့ ဖလှယ်မှုတစ်ခုပဲ" ယွမ်ကျိုးက သူတို့၏ အထင်အမြင်လွဲမှားမှုကို အလေးအနက် ပြင်ဆင်ပေးလိုက်သည်။

"ဟားဟား... ဟုတ်ပါပြီဗျာ၊ တန်ဖိုးချင်းတူညီတဲ့ လဲလှယ်မှုပေါ့" လင်းဟုန်ကတော့ ယွမ်ကျိုး၏ တည်ကြည်လွန်းသော အမူအရာကို ကြည့်ပြီး မအောင့်နိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

"ဟွန်း..." ဝူဟိုင်းကတော့ လင်းဟုန်နှင့် စကား ဆက်မပြောချင်တော့ဘဲ စားပွဲတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ကျိုကျာက ဝူဟိုင်းအတွက် ပန်းကန်များကို လာချပေးသည့် အခါမှသာ သူက ခေါင်းမော့ကြည့်ပြီး တူကိုကိုင်ကာ အားရပါးရ စတင်စားသုံးတော့သည်။

သူ ပထမဆုံး မြည်းစမ်းသည့် ဟင်းပွဲမှာ အခြားမဟုတ်၊ အနီရောင် ပူပူစပ်စပ်ဟော့ပေါ့ထဲတွင် စိမ်ထားသော ရိုးရိုးထမင်းဖြူတစ်ပွဲပင် ဖြစ်သည်။

"အံ့ဩစရာပဲ... သူက ဟော့ပေါ့ဟင်းရည်ချည်းပဲ သီးသန့်ရောင်းနေတာလား" ထူးဆန်းစွာပင် ပေါ်လာလိုက်၊ ပျောက်သွားလိုက် ဖြစ်တတ်သော ချူးရှောင်က တစ်ဖန် ပြန်ပေါ်လာပြန်သည်။

အမှန်စင်စစ် သူသည် ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်မှာ တစ်မိနစ်ခန့် ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဟော့ပေါ့ဟင်းရည် စားပွဲပေါ်ရောက်လာပြီး ဝူဟိုင်းစားနေသည်ကို မြင်မှသာ သူက စကားစလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်တယ်" ယွမ်ကျိုးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ချူးရှောင်သည် ဝူဟိုင်း၏ ပန်းကန်လုံးကို အသေအချာ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ကြည်လင်လှသော ဆန်စေ့လေးများကို နီရဲနေသော ဟင်းရည်အလွှာတစ်ခုက ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ပူပြင်းသည့် အစပ်ရနံ့က နှာခေါင်းထဲသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်လာသလို၊ တစ်ဖက်တွင်လည်း ထမင်း၏ နူးညံ့လှသော သဘာဝရနံ့ကိုပါ နိုးကြွလာစေသည်။

"ဟော့ပေါ့ထဲမှာ ထမင်းထည့်ထားတာပဲ။ ငရုတ်သီးတွေထဲကနေ အစေ့တွေကို ဖယ်ထုတ်ထားပေမဲ့ ငရုတ်သီးရဲ့ ထူးခြားတဲ့ ရနံ့ကိုတော့ အပြည့်အဝ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့တယ်" ချူးရှောင်က သူ၏ ထက်မြက်လှသော မျက်လုံးများဖြင့် ဟင်းချိုထဲမှ ထမင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း သုံးသပ်ပြလိုက်သည်။

"ကျစ်..." ဝူဟိုင်းကတော့ သူ့အစားအစာကို တစ်ယောက်ယောက်က လုယူတော့မည့်အလား ပန်းကန်ကို သူ့ဘက်သို့ ဆွဲကာ ကာကွယ်လိုက်သည်။

"ဒီမွှေးရနံ့က နှမ်းစေ့ကနေ လာတာမဟုတ်ဘဲ ငရုတ်သီးစေ့ကနေ ထွက်လာတာပဲ။ ဒါဆို မင်းက နှမ်းစေ့တွေအစား ငရုတ်သီးစေ့ကို အစားထိုး သုံးလိုက်တာပေါ့ ဟုတ်လား" ချူးရှောင်က ယွမ်ကျိုးကို အလေးအနက် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းပြောတာ မှန်တယ်" ယွမ်ကျိုးက ဝန်ခံလိုက်သည်။

"ငရုတ်သီးစေ့တွေကို ကြော်ပြီး အရသာထည့်ပြီးမှ အစေ့တွေကို တစ်ခုချင်း ပြန်ထုတ်ယူလိုက်တာလား"

ချူးရှောင်က အနည်းငယ် မသေချာသလို မေးလိုက်သည်။ ငရုတ်သီးစေ့ဆိုသည်မှာ အလွန်သေးငယ်လှသည် မဟုတ်ပါလား။ အရသာရှိအောင် ကြော်ပြီးမှ ထိုအစေ့လေးများကို ပြန်ထုတ်ယူရန် ကြိုးစားခြင်းမှာ စင်ဒရဲလား၏ မိထွေးက ပြာပုံထဲမှ ပဲစေ့များကို ရွေးခိုင်းသကဲ့သို့ ခက်ခဲလှပေလိမ့်မည်။

"မဟုတ်ဘူး... ဒီထက်တောင် ပိုခက်ခဲဦးမယ်"ချူးရှောင်က အတည်ပြုလိုက်သည်။

သို့သော် ချူးရှောင်က ဝူဟိုင်း၏ ပန်းကန်ကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ယွမ်ကျိုးက ထုံးစံအတိုင်း မေးလိုက်သည်။

"မင်းရော စားမလား"

"ဟင့်အင်း... အခုတော့ မစားသေးဘူး" ချူးရှောင်က ဘာမှဆက်မပြောဘဲ လှည့်ထွက်သွားပြန်သည်။

"တကယ်ကို ထူးဆန်းတဲ့လူပဲ" လင်းဟုန်က မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

"သူ အခု စားချင်စိတ် မရှိတာပဲ ကျေးဇူးတင်ရမယ်" ဝူဟိုင်းက သူ့အစားအစာကို ဝေမျှစရာ မလိုတော့သဖြင့် စိတ်အေးသွားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သူက ခင်ဗျားနဲ့ ပြိုင်ချင်နေတာ နဲ့တူတယ်" မာစတာချန်က မသေချာစွာ ပြောလိုက်သော်လည်း ယွမ်ကျိုးကတော့ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တော့ မထင်ဘူး"

"ဒါဆို သူက ဘာဖြစ်နေတာလဲ" လင်းဟုန်က စပ်စုလိုက်ရာ ယွမ်ကျိုးက မျက်ခုံးအသာပင့်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်ပါတော့သည်။

"သူ စားရမယ့် အချိန် မရောက်သေးလို့ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

ကျွမ်းကျင်စားဖိုမှူးစနစ်

အပိုင်း (၄၇၂)

ပြီးပါပြီ။