အခန်း (၄၉၁-၄၉၂)
Vol. 40 Ch. 491-492
ယွမ်ကျိုး အပိုင်း (၄၉၁)
ငါးဟင်းလျာစုံ စားပွဲတော်
ယွမ်ကျိုးက သူ့လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံးထဲသို့ လက်ဖက်ရည်ထပ်ဖြည့်ပေးရန် မုရှောင်ယွင်အား လှမ်းပြောလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဌာနမှူးလင်းသည် သူ့ခွက်ကို ကပျာကယာ ကမ်းပေးလိုကပြီး ယွမ်ကျိုး သူ့ခွက်ကိုပင် မမြှောက်ရခင်ပင် ဌာနမှူးလင်းက လက်ဦးမှု ယူသွားခြင်းဖြစ်သည်။
"ရော့... ငါ့ခွက်ထဲကို အပြည့်ငဲ့ပေးစမ်းကွာ၊ ငါအကုန်သောက်နိုင်တယ်"
ဌာနမှူးလင်းက ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် ပြောလာသည်။
"ဒါပေမဲ့... ဒါက အစ်ကိုယွမ်အတွက်လေ"
မုရှောင်ယွင်က ဌာနမှူးလင်းကို ကြည့်ကာ တွေဝေစွာ ပြောလိုက်သည်။
"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ သူဌေးယွမ်လို သဘောထားကြီးတဲ့ ဆရာကြီးက ဒီလောက်လေးနဲ့တော့ အပြစ်တင်နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး"
ဌာနမှူးလင်းက ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် မုရှောင်ယွင်အား မြှောက်ပင့်ပြောဆိုလိုက်သည်။
"မရဘူး"
ယွမ်ကျိုးက ခေါင်းခါလျက် ခပ်တည်တည်ဖြင့် ပိတ်ပြောလိုက်သည်။
"အာ... အေးပါ၊ အေးပါ၊ မင်းအရင်သောက်လေ၊ ငါ ပြီးမှ သောက်မယ်"
ဌာနမှူးလင်းက ယွမ်ကျိုးစကားအား ချက်ချင်းထောက်ခံလိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် မကျေနပ်သည့်အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှပင် မရှိပေ။
ဤအခြေအနေတွင် ယွမ်ကျိုးမှာ ဘာဆက်ပြောရမည်ကိုပင် မသိတော့ပဲ ဆွံ့အသွားရသည်။ လက်ဖက်ရည်ကောင်းကောင်း တစ်ငုံသောက်ရရေးအတွက် ဌာနမှူးလင်းတစ်ယောက် ဂုဏ်သိက္ခာကိုပင် ဘေးချိတ်ထားရန် ဆုံးဖြတ်ထားပုံရသည်။
ဌာနမှူးလင်း၏ အရှက်အကြောက်ကင်းမဲ့လှသော ဇွဲလုံ့လကြောင့် မုရှောင်ယွင်ခမျာ သူ့အတွက်ပါ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငဲ့ပေးလိုက်ရသည်။
ယွမ်ကျိုးတွင် အားလပ်ချိန် သိပ်မရှိလှချေ။ ညစာစားချိန် နီးကပ်လာပြီလည်းဖြစ်ရာ လိုအပ်သည်များကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ရန် မီးဖိုချောင်ဆီသို့ လှည့်ထွက်သွားသည်။
"ဒီနေ့ ဘာကိစ္စရှိလို့ လာတာလဲ"
လက်ဖက်ရည်အိုးနှင့် ပန်းကန်များကို ဆေးကြောနေရင်း ယွမ်ကျိုးက မုရှောင်ယွင်အား ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။
"ဆောင်းတွင်းကျောင်းပိတ်ရက်ကျရင် အလုပ်ပြန်ဆင်းလို့ရမလား လာမေးတာပါ။"
မုရှောင်ယွင် ထိုသို့ပြောလိုက်ပြီးမှ လန့်ဖြန့်သွားကာ သူမပါးစပ်ကို ကမန်းကတန်း ပြန်အုပ်ထားမိလိုက်သည်။ အမှန်တွင် သူမလာရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ထိုကိစ္စဖြစ်သော်လည်း ယွမ်ကျိုးထံတွင် အကူနှစ်ယောက်ရှိနှင့်ပြီးဖြစ်ကြောင်း သိထားသဖြင့် ဖွင့်ပြောရန် တွန့်ဆုတ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း ထိုကိစ္စကို မေ့ဖျောက်ထားရန် ဆုံးဖြတ်ထားသော်လည်း ယွမ်ကျိုးဘက်က ရုတ်တရက် မေးချလာသဖြင့် အငိုက်မိသွားခြင်းဖြစ်သည်။
"ဆိုင်ရှင်ယွမ်... ကျွန်မ ကိစ္စတစ်ခုရှိလို့ လာတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲဟင်"
မုရှောင်ယွင်က ယွမ်ကျိုးအား မျက်လုံးဝိုင်းလေးများဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ သူမခေါင်းထက်မှ ဆံပင်မြင်းမြီးလေးမှာလည်း စိုးရိမ်တကြီး ယိမ်းခါသွားသည်။
"ရတယ်၊ လစာကတော့ အရင်အတိုင်းပဲပေးမှာနော်"
ယွမ်ကျိုးက သူမ၏ ဒုတိယမေးခွန်းကို လျစ်လျူရှုကာ အဓိကအချက်ကိုသာ အဖြေပေးလိုက်သည်။
"ဟင်... ဟုတ်ကဲ့၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဆိုင်ရှင်ယွမ်က အရမ်းသဘောကောင်းတာပဲ"
မုရှောင်ယွင်မှာ ဝမ်းသာလွန်း၍ ယွမ်ကျိုး အဘယ်ကြောင့် သိသွားသလဲဆိုသည်ကိုပင် ထပ်မစဉ်းစားနိုင်တော့ဘဲ အထပ်ထပ် ကျေးဇူးတင်နေတော့သည်။
"အင်း"
ယွမ်ကျိုးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းကာ စားသောက်ဆိုင်ခန်းဘက်သို့ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။
"ရေး... ပျော်လိုက်တာ"
မုရှောင်ယွင်သည် ဝမ်းသာအားရ လက်သီးဆုပ်ကာ အောင်ပွဲခံလိုက်ပြီး ယွမ်ကျိုးနောက် လိုက်ရန်ပြင်သည်။
"စောစော ပြန်တော့လေ"
ယွမ်ကျိုးက ခြေလှမ်းကိုရပ်ကာ သူမကို လှည့်၍ နှင်ထုတ်လိုက်သည်။
"ဟုတ်၊ ဒါဆို နောက်မှပဲ ပြန်လာခဲ့တော့မယ်"
မုရှောင်ယွင်သည် လိမ္မာရေးခြားရှိစွာဖြင့် ချက်ချင်းပင် နှုတ်ဆက်ထွက်သွားလေသည်။
"လက်ဖက်ရည် ကုန်သွားပြီ"
ယွမ်ကျိုးက အခန်းထဲအထိ အရိပ်လိုလိုက်လာသော ဌာနမှူးလင်းအား ကြည့်ကာ ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောလိုက်သည်။
"ငါ လက်ဖက်ရည် နှစ်ခွက်လေးပဲ သောက်ရသေးတာကိုကွာ"
ဌာနမှူးလင်းက လက်နှစ်ချောင်း ထောင်ပြရင်း မကျေမချမ်း ညည်းတွားသည်။
"အင်း"
ယွမ်ကျိုးက ခေါင်းတစ်ချက်သာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။
"ဒါကြောင့် ငါ နည်းနည်းလောက် ထပ်သောက်ချင်သေးတယ်"
ဌာနမှူးလင်းက မရှက်မရွံ့ ဆက်တောင်းဆိုလာသည်။
"မရှိတော့ဘူး"
ယွမ်ကျိုးက ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ငြင်းလိုက်သည်။
"ဟိုမှာ လက်ဖက်ခြောက်တွေ ကျန်သေးတယ်လေကွာ၊ ငါ ၅၀ ဂရမ်လောက်ပဲ ဝယ်ချင်တာပါ၊ ၅၀ ဂရမ်လောက်လေးပဲလေ"
ဌာနမှူးလင်းသည် သူ့လစာအား စိတ်ထဲမှ တွက်ဆကြည့်ရင်း တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြင့် ဈေးစကားဆိုလာသည်။ သူသည် ထိုအကောင်းဆုံးအရည်အသွေးမြင့် လက်ဖက်ခြောက်အား အများကြီးဝယ်ရန် မရဲသော်လည်း ၅၀ ဂရမ်လောက်ကိုပင် တတ်နိုင်သေးသည်။
"မရောင်းဘူး"
ယွမ်ကျိုးက ထပ်မံငြင်းပယ်လိုက်ပြန်သည်။
"ဘာလို့လဲ"
ဌာနမှူးလင်း၏ အကြည့်တို့က ယွမ်ကျိုး လက်ဖက်ခြောက်ဘူးဆီတွင်သာ ကပ်ငြိနေသည်။
"ညစာစားချိန် မရောက်သေးဘူး၊ လောလောဆယ် ဘာဝန်ဆောင်မှုမှ မပေးနိုင်သေးပါဘူး"
ယွမ်ကျိုးသည် ထုံးစံအတိုင်း ဧည့်သည်ကို စတင်နှင်ထုတ်တော့သည်။
"ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုလည်း ငါ တံခါးဝမှာပဲ ရပ်နေပါ့မယ်"
ဌာနမှူးလင်းသည် ယွမ်ကျိုး၏ စည်းမျဉ်းများကို မလွန်ဆန်ရဲချေ။ သူ၏ အသက်ဆက်တငန့်ငန့် ဘ၀လေးသည် ယွမ်ကျိုးလက်ထဲမှ လက်ဖက်ခြောက်များနှင့် ဆက်နွှယ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူသာ အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်ပါက လက်ဖက်ခြောက်ရရေးအတွက် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲကျဟန်ဆောင်ပြမည်မှာ အသေအချာပင်။ သူသည် ထိုအကြံအား သူ့မြေးကြည့်နေသော ဗီဒီယိုမှတဆင့် သင်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
"လက်ဖက်ခြောက်တွေက ရောင်းဖို့ မဟုတ်ဘူး"
ယွမ်ကျိုးက နောက်ဆုံးစကားအား ပိတ်ပြောလိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲဝင်ကာ ညစာအတွက် စတင်ပြင်ဆင်လေတော့သည်။ ဌာနမှူးလင်းမှာ ထိုနေရာမှ ခွာမသွားသေးပေ။ သူ ယွမ်ကျိုး စကားကို ကြားသော်လည်း တံခါးဝတွင်သာ ခေါင်းမာစွာ ရပ်နေခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် ညစာအတွက် တန်းစီရန် ရောက်လာကြသော ဖောက်သည်များမှာ တန်းစီမည့်အရိပ်အယောင်မပြဘဲ စားသောက်ဆိုင်အတွင်းပိုင်းကိုသာ လည်တဆန့်ဆန့် မျှော်ကြည့်နေသော ဌာနမှူးလင်းကို မြင်ပြီး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
"သူ ဘာဖြစ်နေတာလဲ"
ယင်းယင်းက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ယင်းယင်းဆိုသည်မှာ ယွမ်ကျိုး၏ ထူးဆန်းသော ပိတ်စာများကြောင့် အမြဲတစေ စိတ်ပျက်နေရသည့် ကောင်မလေးဖြစ်ပြီး ဖောက်သည်ဟောင်းတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။
"မင်းမသိဘူးလား၊ သူ စားစရာတစ်ခုခုကို စောင့်နေတာ သေချာတယ်"
ဝူဟိုင်းက အကဲခတ်ကျွမ်းကျင်သူပီပီ ဝင်ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆို ဘာလို့ သွားမတန်းစီတာလဲ"
ယင်းယင်းက ပြန်မေးလိုက်သည်။
"အဲဒါကို ငါက ဘယ်လိုလုပ်သိမှာလဲ"
ဝူဟိုင်းက ခပ်ပြတ်ပြတ်ပင် ပြန်ဖြေသည်။
"ရှင် သွားမေးကြည့်လို့ ရတယ်လေ"
ယင်းယင်းက မျက်လုံးလေးများ မှေးကျဉ်းသွားသည်အထိ ပြုံးကာ တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
"သိချင်တာက ငါမှမဟုတ်တာ၊ မင်းဘာသာ သွားမေးပေါ့"
ဝူဟိုင်းက ချက်ချင်း ငြင်းလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့... ကျွန်မ တကယ် သိချင်လို့ပါ၊ ကျွန်မအတွက် သွားမေးပေးလို့ မရဘူးလားဟင်"
ယင်းယင်းက ချွဲသံလေးဖြင့် အကူအညီတောင်းလိုက်သည်။
"အဲဒါ ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"
ဝူဟိုင်းက နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ဝူဟိုင်းတစ်ယောက် ရည်းစားမရနိုင်သည်မှာ သိပ်တော့မဆန်းပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ၏ EQမှာ ယွမ်ကျိုးနှင့် ချွတ်စွပ် တူနေသည် မဟုတ်လား။
ထိုအခြေအနေကို အစကတည်းက စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော EQ မြင့်သည့် လင်းဟုန်က "ခင်ဗျား အဲဒီမှာ ဒီအတိုင်းကြီးရပ်နေပြီး လာမတန်းစီဘူးဆိုရင် ဘယ်တော့မှ စားရမှာမဟုတ်ဘူးနော်" ဟ
"ကျေးဇူးပါနော်"
ယင်းယင်းက လင်ဟုန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။
"ရပါတယ်၊ ငါက လာစားတာမှ မဟုတ်တာ"
ဌာနမှူးလင်းက ပြောလာသည်။
"သူဌေးယွမ်က ဆိုင်ဖွင့်ချိန်ဆို တခြားသူတွေနဲ့ အလုပ်ကိစ္စ မဆွေးနွေးဘူး"
ဝူဟိုင်းက ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။
"ငါ သူ့ကိုပြောစရာ အလုပ်ကိစ္စလည်း မရှိပါဘူးကွာ"
ဌာနမှူးလင်းသည် ထိပ်တန်းအရည်အသွေးရှိသော လက်ဖက်ခြောက် ၅၀ ဂရမ်လောက်ကိုသာ ဝယ်ချင်ခြင်းဖြစ်ရာ ခေါင်းရမ်းပြလိုက်ပြီး သူ့စိတ်ထဲမှသာ ငါဝယ်ချင်တာ လက်ဖက်ခြောက်လေးပါကွာဟု တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်သည်။
"စားဖို့လည်း မဟုတ်ဘူး၊ အလုပ်ကိစ္စလည်း မဟုတ်ဘူးလား"
ယခုအခါ တန်းစီနေသော ဖောက်သည်များအားလုံး သိချင်စိတ် ပြင်းပြသွားကြလေပြီ။
စားသောက်ရန်လည်းမဟုတ်၊ စီးပွားရေးကိစ္စလည်း မဟုတ်သောကြောင့် လင်းဟုန်နှင့် ဝူဟိုင်းတို့သည် သူ့ကို ဆက်မမေးတော့ပေ။ ဤလူက အစကတည်းက ထိုနေရာတွင် ရပ်နေခဲ့သော်လည်း နံပါတ်လက်မှတ် သွားမယူခဲ့ပေ။ သို့ဖြစ်ရာ သူတို့ အကြောင်းရင်းကို မေးမြန်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ မည်သည့်အကြောင်းနှင့်မျှ မသက်ဆိုင်မှန်း သိလိုက်ရသောအခါ သူတို့ စိတ်ဝင်စားမှုလည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
"ဒါဆို ရှင်က ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ"
ယင်းယင်းက လက်မလျှော့ဘဲ ဆက်မေးလိုက်သည်။ ဌာနမှူးလင်းလည်း ဖောက်သည်များစွာ၏ အကြည့်များက သူ့ထံ စူးစိုက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လန့်ဖြန့်သွားပြီး ကမန်းကတန်း ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
"ဘာမှမလုပ်ပါဘူး၊ ဒီ... ဒီတိုင်း တစ်ခုခုကို လာကြည့်နေတာပါ"
ယွမ်ကျိုးထံတွင် ထိပ်တန်းအရည်အသွေးရှိသော လက်ဖက်ခြောက်များ ရှိနေကြောင်း သူတို့အား ပြောပြလောက်အောင် သူ မမိုက်မဲပေ။ သူသာ မပြောပြလျှင် နည်းနည်းရနိုင်သေးသည်။ အကယ်၍ လူအများသိသွားပါက သူ့အခွင့်အရေးမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်။
"အရမ်းထူးဆန်းတာပဲ"
ဖောက်သည်များက တစ်သံတည်း ရေရွတ်လိုက်ကြပြီးနောက် သူ့အား လျစ်လျူရှုထားလိုက်ကြသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယွမ်ကျိုးရဲ့ စားသောက်ဆိုင်မှာ ဂွကျကျလူတွေက အများသားမဟုတ်လား။
ယွမ်ကျိုး၏ ဆိုင်မဖွင့်မီ ဆယ်မိနစ်အလိုတွင် ယွမ်ကျိုးဖုန်းမှာ မြည်လာသည်။
ပထမအကြိမ်တွင် ယွမ်ကျိုး လျစ်လျူရှုထားခဲ့သော်လည်း တတိယအကြိမ် အဆက်မပြတ် မြည်လာမှသာ ယွမ်ကျိုးသည် လက်ကိုသုတ်ပြီး ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်။
"ဥက္ကဋ္ဌကျိုး၊ ကျွန်တော့်ဆိုင်ဖွင့်ချိန်က အခုပဲ စတော့မှာမို့လို့..."
ယွမ်ကျိုး ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်နှင့် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
"သိပါတယ်၊ သိပါတယ်၊ မင်းရဲ့ အချိန်ဇယားကို ငါ မှတ်မိပါသေးတယ်၊ ဆယ်မိနစ် လိုသေးတယ်လေ"
ဥက္ကဋ္ဌကျိုးသည် ယွမ်ကျိုး၏ စိတ်မရှည်သော လေသံကို ဂရုမစိုက်သည့်အပြင် အလေးအနက်ပင် ပြောလိုက်သေးသည်။
"ဒါဆိုပြောပါ"
ယွမ်ကျိုးက ခေတ္တတန့်သွားပြီး ပြန်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
"မနက်ဖြန် မင်း ဘာဟင်းတွေ ချက်မလဲဆိုတာ လာမေးတာပါ၊ ငါတို့ရဲ့အကြိုက်တွေကိုလည်း မင်း မေးသင့်တယ်မလား"
ကျိုးရှီကျဲ့က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် မေးလိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ယွမ်ကျိုး အနည်းငယ် ပိုကြာကြာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူသည် ဟင်းလျာအသစ်များအကြောင်း အခြားသူများကို ကြိုတင်ပြောပြလေ့မရှိပေ။ သို့သော် ဥက္ကဋ္ဌကျိုး၏ စကားမှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။ ယွမ်ကျိုးသာ အခြားသူများအား ဤမျှတရင်းတနှီး မဆက်ဆံဖူးသောကြောင့် အနည်းငယ် ကိုးရိုးကားရား ဖြစ်မိသွားသည်။
သို့သော်လည်း သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် ထူးခြားသော အမူအရာကိုမျှ ထုတ်ဖော်မပြခဲ့ပေ။ သူသည် လေကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာပင် အဖြေပေးလိုက်သည်။
"ငါးပါ၊ ချူရှောင်ရော ဥက္ကဋ္ဌကြီးရော ငါးစားတယ်မလား၊ ခင်ဗျား ခေါ်လာမယ့် တခြားလူတွေလည်း ငါးစားကြမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"
"ဒါပေါ့... ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က မင်းချက်ခဲ့တဲ့ ငါးဟင်းရည်ပူပူလေးရဲ့ အရသာက ငါ့အာခေါင်ထဲမှာ စွဲနေတုန်းပဲ၊ မင်း ငါးဟင်းလျာတွေ ချက်တဲ့စကေးက အရမ်းကောင်းတယ်"
ကျိုးရှီကျဲ့ လေသံတွင် ကျေနပ်အားရမှုတို့ အပြည့်အဝ ပါဝင်နေသည်။
"ဟုတ်ကဲ့၊ ဒါဆို ဒါပဲနော်"
ယွမ်ကျိုးက ခေါင်းညိတ်ကာ ဖုန်းချလိုက်သည်။ ယခု ချူရှောင်၏ နာမည်ကျော် ဘဲငန်းအသည်းဟင်းလျာအား ယွမ်ကျိုးတစ်ယောက် သူ၏ ငါးဟင်းလျာစုံဖြင့် မည်သို့ ရင်ဆိုင်ယှဉ်ပြိုင်မည်နည်း ဆိုသည်ကို လူတိုင်း ရင်တမမ စောင့်ကြည့်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။
ယွမ်ကျိုး အပိုင်း (၄၉၁)
ပြီးပါပြီ။
ယွမ်ကျိုး အပိုင်း (၄၉၂)
မျက်စိကျိန်းလောက်သော အထူးဈေးနှုန်း
နေမင်းကြီး ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့်အမျှ အချိန်တို့သည် တရိပ်ရိပ် ကုန်လွန်သွားကာ နောက်တစ်နေ့ ညနေခင်းသို့ပင် ရောက်လာခဲ့သည်။ ယွမ်ကျိုးသည် တစ်နေ့တာလုံး မည်သည့် ငါးဟင်းလျာမှမချက်ခဲ့ပေ။ သူသည် ယနေ့ညနေကျင်းပမည့် ပွဲအခမ်းပနားအား စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းဖြစ်သည်။
ထုံးစံအတိုင်းပင် ကျိုးရှီကျဲနှင့် ချူရှောင်၏ အရိပ်အယောင်မျှ မတွေ့ရသေးခင်မှာပင် ယွမ်ကျိုးသည် ဆိုင်ရှေ့တွင် ညစာမရောက်ခင် ဟင်းလျာအသစ်ရမည်ဟူသော ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုကို နေရာချပြီးလေသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာ ထိုဟင်းလျာသည် ချူရှောင် တစ်ယောက်တည်းအတွက် သီးသန့် ဖန်တီးထားခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။ ယွမ်ကျိုး၏ တင်းကျပ်လှသော စည်းမျဉ်းများနှင့် ကိုက်ညီသော မည်သည့် ဖောက်သည်မဆို မှာယူမြည်းစမ်းနိုင်ခွင့် ရှိသည်။
"သူ... သူဌေး! ဒါ... ဒါက ဟင်းအသစ်ရဲ့ ဈေးနှုန်းလား" ကျိုးကျားတစ်ယောက် နံရံဆီသို့ လက်ညှိုးကို တုန်တုန်ယင်ယင် ထိုးကာ အံ့ဩတကြီးမေးလာသည်။
ယွမ်ကျိုးသည် တည်ငြိမ်စွာပင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "အင်း"
"တ... တကယ်ကြီးပေါ့" ကျိုးကျားမှာ တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်ကာ ယွမ်ကျိုးအား မယုံနိုင်ဟန်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ နံရံပေါ်ရှိ စာသားများမှာ သူမမျက်လုံးကို ကျိန်းစပ်သွားစေသည်။
စပါယ်ရှယ်ငါးဟင်းလျာ ညစာစားပွဲအတွက် အထူးဈေးနှုန်း - တစ်ပွဲလျှင် ၃၈,၈၈၀ ယွမ် (မှတ်ချက်- ဒီပွဲမှာ ဟင်းလျာ စုစုပေါင်း (၁၀) မျိုးပါဝင်တယ် ပွဲအခမ်းအနားကျင်းပဖို့ သင့်လျော်လို့ ပွဲကျင်းပမှာပဲ မှာယူနိုင်ပါမယ်၊ အစားအစာတွေကို ဖြုန်းတီးခြင်း မပြုရ)
ကျိုးကျားမှာ သူမ တစ်သက်လုံး ဤမျှ ဈေးကြီးလွန်းလှသော ဟင်းပွဲမျိုးကို စားသောက်ခွင့်ရမည် မထင်မိချေ။ သို့ရာတွင် ဖီးနစ်မြီးပုစွန်ဟင်း တစ်ပွဲတည်းပင် ၁,၂၈၈ယွမ်ပေးရသော ယွမ်ကျိုး၏ စားသောက်ဆိုင်တွင် ဤဈေးနှုန်းမှာ အဆန်းတကြယ်မဟုတ်လှပေ။ ဟင်းလျာ ဆယ်မျိုးပင် ပါဝင်သောကြောင့် ပျမ်းမျှ ပြန်တွက်ကြည့်လျှင် တန်သည်ဟုပင် ဆိုရမလို ဖြစ်နေသည်။
"အင်း..." နံရံပေါ်မှ အထူးဈေးနှုန်း ဟူသော စာလုံးကို ကြည့်ကာ ယွမ်ကျိုးတစ်ယောက် ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ကသိကအောက် ဖြစ်သွားရသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင် တည်ငြိမ်အေးဆေးသော အမူအရာကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းသိမ်းထားလိုက်သည်။
"နောက်ဆုံးမှာ ရေးထားတဲ့ မှတ်ချက်က ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဟင်" ကျိုးကျားက အလေးအနက် မေးမြန်းလာသည်။
သူမ ဤမတန်တဆ မြင့်မားလှသော ဈေးနှုန်းကို လက်ခံလိုက်နိုင်ပြီးနောက် ဖောက်သည်များအား ကျေနပ်လောက်သော အဖြေများ ပေးစွမ်းနိုင်ရန် သူမအနေဖြင့် အခြားသော အချက်အလက်များကိုပါ ပြည့်ပြည့်စုံစုံ နားလည်ထားရန် လိုအပ်ပေသည်။
"မွေးနေ့၊ အရေးကြီးတဲ့ ဧည့်ခံပွဲတွေ၊ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေအတွက် မွေးနေ့ဆုတောင်းပွဲတွေနဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းဆိုင်ရာ ညစာစားပွဲတွေလိုပေါ့" ယွမ်ကျိုးသည် သူတွေးမိသမျှ အရေးကြီးသော ပွဲတော်အားလုံးကို ရှင်းပြလိုက်သည်။
"အွန်း... ဟုတ်ပြီ၊ ကျွန်မ နားလည်ပြီ" ကျိုးကျားက ခေါင်းကိုလေးနက်စွာ ညိတ်ကာ မှတ်သားလိုက်သည်။
"နောက်မှ မှာတဲ့သူရှိရင် ငါ့ကို သီးသန့် လာပြောပေးပါ"
"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်မ သွားပြီး တံခါးအရင် ဖွင့်လိုက်ဦးမယ်နော်" ကျိုးကျားက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"သွားလေ" ယွမ်ကျိုးသည် ခွင့်ပြုလိုက်ပြီးနောက် ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ချက်ချင်း စတင်ပြင်ဆင်တော့သည်။
"အားလုံးပဲ... စားသောက်ရမယ့် အချိန် ရောက်ပါပြီရှင်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဆိုင်ထဲကို ဝင်ရောက် သုံးဆောင်နိုင်ပါပြီ" တံခါးအပြင်ဘက်တွသ် ကျိုးကျား၏ သာယာကြည်လင်သောအသံမှာ အထဲထိတိုင်ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။
ထိုအချိန်တွင် ယွမ်ကျိုးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ကဲ... လာစမ်း၊ ငါ့ပိုက်ဆံတွေ ပိုက်ဆံပုံးထဲ ထည့်ရတော့မယ်၊ အထူးဈေးနှုန်း ဖြစ်နေလို့သာ တော်သေးတာပေါ့ မဟုတ်ရင် ငါကိုယ်တိုင် စားရတဲ့အချိန် ဘယ်လောက်တောင် ရင်နာရမလဲမသိဘူး"
ထိုသို့ တွေးတောကာ ယွမ်ကျိုးသည် ၃၈,၈၈၀ယွမ် တန်ဖိုးရှိသော ငွေများကို ပိုက်ဆံပုံးအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်လေသည်။
သူသည် ငွေသား ကိုင်တွယ်ရသည်ကို ပို နှစ်သက်သူဖြစ်သည်။ အဘယ့်ကြောင့်ဆို သူ့ စိတ်အခြေအနေ မကောင်းသောအချိန်များတွင် ထိုငွေများကို ရေတွက်ကာ သူ့ကိုယ်သူ နှစ်သိမ့်နိုင်သောကြောင့်ပင်။
"ဆရာ... ဒီလူက တော်တော်လေး မောက်မာတာပဲ၊ သူက ကျွန်တော်တို့ကို ဒကာခံမယ်လို့ ကတိပေးထားပြီးမှ ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့က အပြင်မှာ တန်းစီနေရဦးမှာလဲ"
ထိုမကျေမနပ် ညည်းတွားလိုက်သူမှာ ကျိုးရှီကျဲ ခေါ်ဆောင်လာသော တပည့်နှစ်ယောက်ထဲမှ အစွမ်းအကြီးဆုံးဖြစ်သည့် လျူထုန်ပင် ဖြစ်လေသည်။
လျူထုန်သည် အသက် ၂၅နှစ်သာ ရှိသေးသည်။ သူသည် အပြာနုရောင် အနောက်တိုင်းဝတ်စုံကို အဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီ၊ အရောင်ဖျော့ဖျော့ ဘောင်းဘီတို့နှင့် သပ်ရပ်စွာ တွဲဖက် ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ့ ဆံပင်များမှာ ဖြူကောင်များ၏ ဆူးများအလား ထောင်မတ်နေလေသည်။ သူသည် တက်ကြွသေည် စရိုက်ရှိကာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောတတ်သော်လည်း မည်သို့ ပြုမူနေထိုင်ရမည်ကိုလည်း နားလည်သူဖြစ်သည်။
သူ့ အရှေ့တွင် ရှိနေသူမှာ သူ၏ အကြီးဆုံး ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုဖြစ်သူ လီမင်ဟွေ့ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ကျိုးရှီကျဲနောက်သို့ လိုက်ကာ ဟင်းချက်ပညာကို ပထမဆုံး သင်ယူခဲ့သူဖြစ်ပြီး တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်ပုံပေါ်ကာ စီနီယာတစ်ယောက်ပမာ အားထားရမည့် ပုံပေါ်လေသည်။ ၎င်းသည် အရပ်မရှည်လွန်း၊ မပုလွန်းလှဘဲ အနက်ရောင် အနောက်တိုင်းဝတ်စုံကို သေသပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ လျူထုန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ လီမင်ဟွေ့ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့်အမူအရာမှ မပြသော်လည်း သူ့ရင်ထဲတွင်တော့ လျူထုန်၏ စကားကို ရာနှုန်းပြည့် ထောက်ခံနေမိသည်။
မည်သူကပင် ဧည့်ခံသည်ဖြစ်စေ ဖိတ်စာကိုဝောာင် ကြိုတင်၍ ရိုသေလေးစားစွာ ပေးပို့လေ့ရှိကြသည်။
"ဒါက သူ့ စည်းမျဉ်းပဲလေ" ချူရှောင်က လက်ကိုပိုက်ထားလျက် အေးဆေးစွာပင် ရပ်နေကာ ဝင်ပြောလိုက်သည်။
"ဘာ စည်းမျဉ်းတွေလဲ ဆရာချူ... ခင်ဗျား ဒီစားဖိုမှူးကို သိလို့လား" လျူထုန်သည် ချက်ချင်းပင် အနားသို့ ကပ်လာကာ မေးလိုက်သည်။
"ဆရာချူ... သူ့ကို သိတာလား" လီမင်ဟွေ့သည်လည်း မနေနိုင်ဘဲ ဝင်မေးလိုက်သည်။
၎င်းတို့ ဆရာဖြစ်သူ ကျိုးရှီကျဲမှလွဲ၍ ၎င်းတို့အလေးစားဆုံးသူမှာ ချူရှောင် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူသည် ထိုသို့ဝင်ပြောလာသောအခါ ၎င်းတို့အနေဖြင့် ပိုလို့ပင်စိတ်၀င်စားမိသွားသည်။
"ဟင့်အင်း... မသိဘူး" ချူရှောင်သည် ငြင်းဆိုလာသည်။
အမှန်တကယ် ဆိုရလျှင် ၎င်းတို့ အချင်းချင်း သိပင်မသိကြချေ။ ၎င်းတို့သည် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ခြင်းနှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မိတ်ဆက်ခြင်းကဲ့သို့သော အရာမျိုးကိုပင် ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးခြင်း မရှိကြပေ။
"ဒီလူ့ဆီမှာ တော်တော် ရိုင်းစိုင်းတဲ့ စည်းမျဉ်းတွေ ရှိတာပဲ၊ သူက ကျွန်တော်တို့ကို ဧည့်ခံမယ်ပြောပြီး ဒီမှာတန်းစီနေရသေးတယ်" လျူထုံက နှုတ်ခမ်းမဲ့လျက် မကျေမနပ် ထပ်ပြောပြန်သည်။
"သူက တကယ်ကို ရိုသေမှုမရှိတာပဲ" လီမင်ဟွေ့လည်း အခြားဖောက်သည်များမှာ ဆိုင်ထဲတွင် စတင်စားသောက်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ခေါင်းညိတ်ကာ ထောက်ခံလိုက်လေသည်။
"မင်းတို့ ပြန်လို့ရတယ်" ချူရှောင်သည် မျက်နှာသေဖြင့် ပြောလာသည်။
"အာ..." ထိုစကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့်ပင် ချူရှောင်သည် လျူထုန်နှင့် လီမင်ဟွေ့တို့ နှစ်ယောက်အား ဆက်မညည်းညူရဲတော့စေပဲ ပါးစပ်ပိတ်သွားစေခဲ့သည်။
"တော်ကြစမ်းပါ၊ မင်းတို့ကောင်တွေမှာ သည်းခံစိတ် နည်းနည်းလေးတောင် မရှိကြဘူးလား၊ ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်းတွေ မပြောကြနဲ့" ကျိုးရှီကျဲသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မကျေနပ်သော လေသံဖြင့် ဟန့်တားလာသည်။
"ကျွန်တော်တို့က မရိုင်းပါဘူး၊ ဒီအတိုင်း သူ့အကျင့်က တော်တော်လေး ထူးခြားတယ်လို့ ခံစားရလို့ပါ" လီမင်ဟွေ့ အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက်မှ အခြေအနေကို ပြန်လည်ထိန်းနိုင်မည့် စကားအချို့ကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်။
"ယွမ်ကျိုးရဲ့ စားသောက်ဆိုင်မှာ စည်းမျဉ်းတွေက အမြဲတမ်း ရှိတာ၊ သူက စားသောက်ချိန်ကလွဲလို့ ကျန်တဲ့အချိန်တွေမှာ ဟင်းမချက်ဘူး၊ ပြီးတော့ ဒီမှာ စားချင်ရင် လူတိုင်း တန်းစီရမယ်၊ နောက်ကျမှ လာရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အပြစ်တင်ဖို့ကလွဲလို့ တခြား ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်တင်လို့မရဘူး" ကျိုးရှီကျဲသည် သူ့တပည့်များအား ဆုံးမလိုက်သည်။
"တောင်းပန်ပါတယ် ဆရာ" လီမင်ဟွေ့မှာ အသက် ၄၀ခန့် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဆရာဖြစ်သူ၏ အပြစ်တင်စကားကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းကာငုံ့တောင်းပန်လိုက်သည်။ သို့သော် ဤတောင်းပန်စကားမှာ သူ့ဆရာ ကျိုးရှီကျဲကိုသာ တောင်းပန်ခြင်းဖြစ်ပြီး ယွမ်ကျိုးကို တောင်းပန်ခြင်း မဟုတ်ပေ။
အခြားတစ်ဖက်တွင် လျူထုန်လည်း အရှုံးပေးကာ သူ၏ အမှားကို ဝန်ခံလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် ဆရာ၏ စကားကို နာခံရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ့စိတ်တွင် ယွမ်ကျိုးအပေါ် ယခင်ကထက်ပင် ပို၍အမြင်မကြည် ဖြစ်သွားသည်။
"ဒီလူက ဘယ်လိုလူလဲ၊ သူက ငါတို့ကို ကျွေးမယ်လို့ ပြောထားပေမဲ့ နာရီဝက်လောက် အပြင်မှာ စောင့်ခိုင်းထားတယ်" လျူထုံသည် ယွမ်ကျိုး၏ စားသောက်ဆိုင်ကိုကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်မိသည်။
"အရည်အချင်းက သိပ်မရှိဘဲနဲ့ ဒေါသကတော့ တော်တော်ကြီးတာပဲ" ချူရှောင်သည် ၎င်းတို့နှစ်ယောက်အား မကျေမနပ် လှမ်းကြည့်ကာ ပွင်းပွင်းပင်ပြောချလာသည်။
ချူရှောင်၏ အသံမှာမကျယ်လှသောကြောင့် လီမင်ဟွေ့နှင့် လျူထုန်တို့သာ ကြားသည်။ ၎င်းတို့အချိန်အနည်းငယ်မျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် ကျိုးရှီကျဲ မကြားသည်ကို အကဲခတ်မိသွားကာ သူတို့လည်း ဘာမှ မကြားလိုက်ရသည့်အလား ဟန်ဆောင်နေလိုက်ကြသည်။
"စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ စောင့်ကြတာပေါ့၊ မကြာခင် ငါတို့ အလှည့် ရောက်တော့မှာပါ၊ ဒီညစာအတွက်ပဲ ရည်ရွယ်ပြီး မွန်းတည့်တည်းက ငါ သိပ်မစားခဲ့ဘူးကွ" ကျိုးရှီကျဲသည် လေထုအခြေအနေ ပေါ့ပါးသွားအောင် ပြောလာသည်။
"အင်း" ချူရှောင်သာ အလေးအနက် တုံ့ပြန်သည်။
"ကျွန်တော်တို့လည်း အဲ့ဒါကို မျှော်လင့်နေတာပါ" လျူထုန်သည် ဟန်လုပ်ထားသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလာသည်။ သူသည် အနည်းငယ် စနောက်တတ် ပုံပေါက်ကာ ကျိုးရှီကျဲမှာလည်း သူ၏ ပေါ့ပေါ့ဆဆ နေတတ်သော စရိုက်ကို ရိုးအီနေပြီဖြစ်သဖြင့် အခြားဘာမျှ ထပ်မပြောတော့ပေ။
"ဥက္ကဋ္ဌကျိုး... ခင်ဗျား ဒီနေ့ မီနူးကို သိလား" ချူရှောင်သည် ရုတ်တရက် လှမ်းမေးလိုက်သည်။
"အင်း... သေချာပေါက် သိတာပေါ့" ကျိုးရှီကျဲက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ချူရှောင်က ကျိုးရှီကျဲအား လေးနက်စွာ လှည့်ကြည့်ကာ သူ၏ အဖြေကို စိတ်ဝင်တစား စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
"ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မင်းကို ပြောပြလို့ မရသေးဘူး" ကျိုးရှီကျဲသည် သူ့မုတ်ဆိတ်မွေးများကို လက်ချောင်းများဖြင့်သပ်ကာ စကားစကို ပြောလေသည်။
"အိုး..." ချူရှောင် ခေါင်းကို ပြန်လှည့်သွားပြီး မည်သည့် အပိုခံစားချက်ကိုမျှ ထပ်မံမပြသတော့ပေ။
"ဟား... ဟား... နောက်မှ ဆိုင်ထဲ ဝင်သွားတဲ့အခါ မင်း မီနူးကို သိရမှာပါ၊ အဲ့ဒါက တကယ့်ကို အံ့ဩစရာကောင်းလိမ့်မယ်" ကျိုးရှီကျဲသည် ချူရှောင် စိတ်ပျက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားသလို ခံစားသွားရသည်။ သူ့တပည့်များ၏ ရှက်စရာအခြေအနေကြောင့် ကူကယ်ရာမဲ့ဖြစ်မိသော ခံစားချက်များမှာလည်း ချက်ချင်းပင် လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
"နံပါတ် ၁၈၊ ၁၉၊ ၂၀ နဲ့ ၂၁... ကျေးဇူးပြုပြီး စားသောက်ဖို့ ဝင်ခဲ့လို့ရပါပြီးရှင်" ကျိုးကျားသည် တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အသိပေးလိုက်လေသည်။
"သူ နဂါးအသား ချက်ကျွေးမလားဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့" လျူထုန်သည် သရော်သော လေသံဖြင့် ခပ်တိုးတိုးလေး ခနဲ့လိုကက်သည်။
ထိုအရာကို ကျိုးရှီကျဲ ကြားသွားသောအခါ သူ့အား စူးရဲစွာ တစ်ချက်ကြည့်လာသည်။ လျူထုန်သည်လည်း ချက်ချင်းပင် သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းလိုက်သည်မြင်သောအခါ ဘာမှဆက်မပြောတော့ပေ။ ဤအထူးချွန်ဆုံး တပည့်လေးအား ဆရာဖြစ်သူမှာ အမြဲတစေ မျက်နှာသာပေးတတ်သဖြင့် ကျိုးရှီကျဲမှာလည်း သူ့အပေါ် ပို၍ သည်းခံမှုရှိပေသည်။
"ဟား..." ချူရှောင်သည် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး မည်သည့်အရာမျှ ဆက်မပြောတော့ပဲ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် တိုက်ရိုက်ပင် ၀င်လာကာ ဝင်ထိုင်လေသည်။
သူသည် ကျိုးရှီကျဲ ညာဘက်တွင် ထိုင်သောကြောင့် လျူထုန်မှာဘယ်ဘက်တွင် နေရာယူလိုက်သည်။ အကြီးဆုံး ဂိုဏ်းတူအစ်ကို လီမင်ဟွေ့သည်တော့ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လျူထုန်၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သညခ။
"တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် ဥက္ကဋ္ဌကျိုး၊ မင်္ဂလာပါ၊ လူကြီးမင်းတို့ နှစ်ယောက်လည်း မင်္ဂလာပါ" ယွမ်ကျိုးသည် အရှေ့သို့ လျှောက်လာကာ ၎င်းတို့ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။
သေချာသည်မှာ ထို မင်္ဂလာပါ ဟူသော စကားမှာ ချူရှောင်အား တိုက်ရိုက် ရည်ရွယ်ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသိသော ကျန်ရှိသည့် လူများအတွက် ယွမ်ကျိုးမှာ လူကြီးမင်းဟုသာ ယေဘုယျ နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။
သို့ရာတွင် ဤအပြုအမူမှာ ရင့်ကျက်မှုအရှိဆုံး တပည့်ဖြစ်သူ လီမင်ဟွေ့အား ဒေါသထွက်သွားစေခဲ့သည်။ အဘယ့်ကြောင့်ဆို မည်သူကမျှ သူ့အား ဤမျှလောက်အထိ လျစ်လျူရှုထားခဲ့ဖူးခြင်း မရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ၏ဆရာမှာ ပို၍ထူးချွန်သည်မှာ မှန်သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်မှာ ရွယ်တူများကြားတွင် ပြောင်မြောက်လှသော ဟင်းချက်လက်ရာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်သည်။
ယွမ်ကျိုး အပိုင်း (၄၉၂)
ပြီးပါပြီ။