အခန်း (၆၇-၆၈)

အခန်း ၆၇ ကျောက်လင်နှင့် ဆုံတွေ့ခြင်း

"ချုံ ကုန်သွယ်ရေး ဘူတာရုံမှ ကြိုဆိုပါတယ်"

မြေပုံ၏ လမ်းညွှန်မှုအတိုင်း ရဲချီယန်သည် ကုန်သွယ်ရေး ပလက်ဖောင်းသို့ တိုက်ရိုက်ချိတ်ဆက်နိုင်သော ဆိုင်တစ်ဆိုင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့လေ၏။

ထိုအခါမှသာ ကြေညာချက်တွင်ပါသော ကုန်သွယ်မှုတားမြစ်ချက် ပယ်ဖျက်ခြင်းဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို သူနားလည်သွားတော့သည်။

"သယံဇာတပစ္စည်းတွေအားလုံးက အခုဆိုရင် ပုံသေဈေးနှုန်းတွေ ဖြစ်သွားပြီပဲ"

"ရထားဒင်္ဂါး တစ်ပြားကို သစ်သား ၁၀၀ ကီလိုဂရမ်၊ သတ္တု သို့မဟုတ် စက်သုံးအပိုပစ္စည်း တစ်ရာနဲ့ လဲလှယ်နိုင်တယ်၊ လူတစ်ယောက်ဟာ ဒီအခြေခံ သယံဇာတတွေကို တစ်နေ့ကို အများဆုံး အကြိမ် ၂၀ အထိ ရောင်းချနိုင်တယ်"

"ဒါဘာကြောင့်များလဲ"

သူ၏စကားကို ကြားသောအခါ မဝေးလှသောနေရာမှ အရောင်းဝန်ထမ်းတစ်ဦးက လျှောက်လာလေ၏။

သူမက ရဲချီယန်ကို ဦးစွာ ရိုသေလေးစားစွာ ပြုံးပြလိုက်ပြီးနောက် ရှင်းပြလေတော့သည်။

"လေးစားရပါသော ရထားမောင်းနှင်သူ၊ လူကြီးမင်းက ကြယ်တစ်ထောင်မြို့တော်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် လာတာဖြစ်ရမယ်၊ ကြယ်တစ်ထောင်မြို့တော်မှာ အခြေခံ သယံဇာတတွေက ရှားပါးတဲ့အရာ မဟုတ်ပါဘူး၊ မြို့တော်အတွင်းမှာ သယံဇာတ ရေဒါ ပါရမီကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ရထားမောင်းနှင်သူတွေ အများကြီးရှိပြီး ကြယ်တစ်ထောင်မြို့တော်ကို အခြေခံ သယံဇာတတွေ အမြောက်အမြား နေ့စဉ် ထောက်ပံ့ပေးနေပါတယ်၊ ဒါကြောင့် လူကြီးမင်း အခုတွေ့နေရတဲ့ ဈေးနှုန်းတွေကို ကြယ်တစ်ထောင်မြို့တော်ရဲ့ မြို့တော်ဝန်က လူကြီးမင်းလို ရထားမောင်းနှင်သူ အသစ်တွေအတွက် သီးသန့် သတ်မှတ်ပေးထားတာပါ"

"ပါရမီဆိုတာက ဘာကိုပြောတာလဲ"

ရဲချီယန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မေးလိုက်လေ၏။ ဤအရောင်းဝန်ထမ်း၏ စကားများအရ ဤမြို့တွင် ပါရမီဆိုသည်မှာ ထည့်သွင်းပြောဆိုလောက်အောင် အရေးကြီးသည့်အရာတစ်ခု မဟုတ်ပုံပေါ်နေသည်။

အရောင်းဝန်ထမ်း၏အပြုံးက ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ ဆက်လက်ရှင်းပြလေ၏။

"ပါရမီဆိုတာက ရထားမောင်းနှင်သူ အနည်းငယ်သာ ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ အရာတစ်ခုပါ၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလိုဆိုရင်တောင် ကျွန်မသိရသလောက်တော့ ပါရမီတွေကြားမှာလည်း ကွာခြားချက်တွေ ရှိပါတယ်၊ ပြီးတော့ သယံဇာတ ရေဒါ ပါရမီက ပါရမီပိုင်ရှင်တွေကြားမှာ အတွေ့ရအများဆုံးပါပဲ၊ တခြားအရာတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ကျွန်မလည်း မသိပါဘူး"

ဤအရောင်းဝန်ထမ်းက အတော်လေး သိနေပုံရသည်။ ရဲချီယန်က သူမကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်လေ၏။

"မင်းကရော ရထားမောင်းနှင်သူပဲလား"

အရောင်းဝန်ထမ်းက သူတစ်ခုခု အထင်လွဲသွားမည်ကို စိုးရိမ်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါပြလိုက်ကာ အလျင်အမြန် ရှင်းပြလေသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး၊ လုံးဝမဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မက ကြယ်တစ်ထောင်မြို့တော်မှာ မွေးဖွားပြီး ဒီမှာပဲ အမြဲနေထိုင်လာခဲ့တာပါ၊ ကလေးဘဝကတည်းက ကျွန်မရဲ့ရည်မှန်းချက်က ရထားမောင်းနှင်သူတွေကို ဝန်ဆောင်မှုပေးတဲ့ ရထားလက်ထောက်တစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ပါပဲ၊ ဒီအကြောင်းအရာတွေကို ကျွန်မဖတ်ဖူးတဲ့ စာအုပ်တွေထဲကနေပဲ သိထားတာပါ"

အလင်းဖန်သားပြင်ကို အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ နှိပ်လိုက်ပြီးနောက် ရဲချီယန်သည် စုစုပေါင်း ရထားဒင်္ဂါး ၁၀ ပြားဖိုး အခြေခံသယံဇာတများကို ရောင်းချလိုက်လေ၏။

ကိုယ်တိုင်ဝန်ဆောင်မှု ကုန်သွယ်ရေးက အခြေခံသယံဇာတများကိုသာ ရောင်းချခွင့်ပြုပြီး ပိုမိုရှုပ်ထွေးသော ကုန်သွယ်မှုများအတွက် ဤနေရာတွင် အကဲဖြတ်မှု ပြုလုပ်ရန် လိုအပ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ရထားဒင်္ဂါး ၁၀ ပြားက သူ၏လက်ရှိ လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် လုံလောက်မည်မဟုတ်သည်မှာ ရှင်းလင်းနေ၏။

သူဘာတွေ ထပ်ရောင်းလို့ရနိုင်မလဲ။

သူ၏လက်ထဲတွင် တန်ဖိုးရှိသော ပစ္စည်းအချို့ ရှိနေသေးသည်။ အကယ်၍ သူက ထိုနတ်ဆိုး ကတ်ပြားတစ်ခုတည်းကိုသာ ထုတ်ရောင်းလိုက်မည်ဆိုလျှင်ပင် စိတ်ကူးနှင့်တောင် မှန်းဆ၍မရနိုင်လောက်အောင် ဈေးကောင်းရနိုင်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ထိုအရာကို သူရောင်းချရန် ရည်ရွယ်မထားပေ။

ခဏတာ တွေးတောပြီးနောက် သူ၏ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ စမ်းသပ်ပြွန်နှစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်လေ၏။

"ဒီဟာက ဘယ်လောက်ရနိုင်မလဲ"

(ကောင်းချီးပေးခံထားရသော ဗိုင်းရပ်စ်ဖြေဆေး)

၎င်းသည် ကမ္ဘာပျက်မြို့တော် မှ ရတနာသေတ္တာအတွင်းမှ ရရှိခဲ့သော ဗိုင်းရပ်စ်ဖြေဆေးကို အဆင့်မြင့် အသွင်ကူးပြောင်းခြင်း ပြုလုပ်ပြီးနောက် ရရှိလာသော ပစ္စည်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ရဲချီယန်သည် ၎င်းကို သိုလှောင်ခန်းအတွင်း အမြဲသိမ်းဆည်းထားခဲ့သော်လည်း ၎င်းကို အသုံးပြုရန် အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ်မျှ မရရှိခဲ့ပေ။ ရှာယာပေးခဲ့သော သကြားလုံးကြောင့် ဤဖြေဆေး၏တန်ဖိုးက သူ့အတွက် ပို၍ပို၍ သေးငယ်လာခဲ့လေပြီ။

တစ်ပြွန်ကို ချန်ထားခဲ့ပြီး ကျန်သည့်အရာများကို ရထားဒင်္ဂါးများနှင့် လဲလှယ်လိုက်ခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ခဏလောက် စောင့်ပါရှင်"

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စက်တစ်ခုက အလင်းတန်းများ ထုတ်လွှင့်ကာ စမ်းသပ်ပြွန်နှစ်ခုကို စကင်ဖတ်စစ်ဆေးလိုက်လေ၏။

အလင်းတန်းက ဖန်သားပြင်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ၎င်း၏ ဈေးနှုန်းကို ဖော်ပြလာတော့သည်။

(ဗိုင်းရပ်စ်ဖြေဆေး၊ အဆင့်နိမ့် ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ်များကို ကာကွယ်ပေးနိုင်သည်၊ အမည်မသိ အကြောင်းရင်းတစ်ခုကြောင့် ၎င်းသည် အထူးကောင်းချီးပေးခြင်း ခံထားရကာ အဆင့်နိမ့် ကုသခြင်းစွမ်းရည်များကို ရရှိထားသည်၊ ခန့်မှန်းတန်ဖိုး - တစ်ပြွန်လျှင် ရထားဒင်္ဂါး ၅ ပြား)

၎င်းက ရဲချီယန် ထင်မှတ်ထားသည်ထက် ပိုမိုမြင့်မားနေလေ၏။

"ရထားမောင်းနှင်သူ၊ ဒီမှာ လူကြီးမင်းရဲ့ ရထားဒင်္ဂါးတွေပါ၊ ထပ်ပြီး အရောင်းအဝယ် လုပ်ချင်တာများ ရှိသေးလားရှင်"

"လောလောဆယ်တော့ မရှိသေးပါဘူး"

"ဒါဆိုရင် လူကြီးမင်းရဲ့ ရထားဒင်္ဂါးတွေကို ကြယ်တစ်ထောင် ဒင်္ဂါးတွေနဲ့ လဲလှယ်ချင်ပါသလားရှင်"

"အဲ့ဒါတွေက ဘာတွေလဲ"

ရဲချီယန်မှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားလေ၏။

"ကြယ်တစ်ထောင်မြို့တော်မှာ အသုံးများတဲ့ ငွေကြေးတွေပါ၊ ရထားမောင်းနှင်သူတွေ အသုံးပြုတဲ့ ရထားဒင်္ဂါးတွေက အရမ်းအဖိုးတန်လွန်းတယ်လေ၊ ရထားဒင်္ဂါး တစ်ပြားကို ကြယ်တစ်ထောင် ဒင်္ဂါး ၁၀၀၀ နဲ့ လဲလှယ်နိုင်ပြီး မြို့တွင်းက ဘယ်လိုစားသောက်ဆိုင် ဒါမှမဟုတ် ဈေးဝယ်စင်တာမျိုးမှာမဆို သုံးစွဲနိုင်ပါတယ်"

ရဲချီယန်က ၎င်းတို့ထဲမှ ၅ ပြားကို လဲလှယ်လိုက်ရာ ကြယ်တစ်ထောင် ဒင်္ဂါး ၅၀၀၀ ရရှိခဲ့ပြီး ဤနေရာတွင် ဆက်နေရန် အစီအစဉ် မရှိတော့ပေ။ သူလှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်။

အရောင်းဝန်ထမ်းက ပြေးလာကာ သူ၏လက်ထဲသို့ လိပ်စာကတ်ပြားတစ်ခု ထည့်ပေးလိုက်လေ၏။

"ရထားမောင်းနှင်သူ၊ အကယ်၍ လူကြီးမင်း ရထားလက်ထောက်တစ်ယောက် လိုအပ်ရင် ကျွန်မကို ဆက်သွယ်နိုင်ပါတယ်၊ လူကြီးမင်းရဲ့ တောင်းဆိုချက်တွေအားလုံးကို ကျွန်မ သေချာပေါက် ဖြည့်ဆည်းပေးပါ့မယ်"

လက်ထောက်... အမည်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် ဘာအတွက် အသုံးပြုမည်ကို ခန့်မှန်းရန် မခက်ခဲလှပေ။

သို့သော်လည်း သူ့တွင် လိုအပ်ချက် မရှိပေ။

အရောင်းဝန်ထမ်း၏ စိတ်အားထက်သန်နေသော အကြည့်များနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသောအခါ ရဲချီယန်က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ပြုံးပြရုံသာ ပြုံးပြလိုက်လေ၏။

ရထားဒင်္ဂါးများ ရရှိပြီးနောက် သူချက်ချင်း ထွက်မသွားခဲ့ချေ။

လမ်းမပေါ်တွင် ခဏတာ ရပ်နေစဉ် သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မတူကွဲပြားသော ဗိသုကာလက်ရာများ၊ ယာဉ်များနှင့် လူများကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် တကယ့်အပြင်ကမ္ဘာနှင့် မတူသလို ခံစားလိုက်ရလေ၏။

ဒင် ဒင်

ကျောက်လင်။ အစ်ကိုကြီးရဲ၊ ကျွန်တော် အစ်ကိုကြီးပြောတဲ့ နေရာကို ရောက်နေပြီ၊ ဘယ်သူက အစ်ကိုကြီးလဲ။

"အာ ပြောစရာတောင် မလိုပါဘူး၊ အစ်ကိုကြီးက မင်းကို မှတ်မိမှာပါ"

သီးသန့်စကားပြောခန်း ဖန်သားပြင်ပေါ်ရှိ မက်ဆေ့ချ်ကို ကြည့်ကာ သူစာပြန်မပို့ရသေးမီမှာပင် သူ၏ပခုံးကို ဖွဖွလေး လာပုတ်သည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း မည်သူမျှ မရှိချေ။

သူက အခြားတစ်ဖက်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်လေ၏။

"အမလေး"

အသံထွက်ပေါ်လာရာဘက်သို့ သူ၏အကြည့်များ ရောက်ရှိသွားသည်။

မြင်းမြီးပုံစံ ဆံပင်ကို မြင့်မြင့်စည်းထားပြီး ကျန်းမာကြံ့ခိုင်သော အသားအရေရှိကာ တက်ကြွမှုအပြည့်ရှိနေပုံပေါ်သော အရွယ်ရောက်ခါစ ကောင်မလေးတစ်ယောက် မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်ကို သူမြင်လိုက်ရလေ၏။

"မင်းက ကျောက်လင်လား"

"ဟီး၊ ကျွန်မပါ အစ်ကိုကြီးရဲ၊ တကယ်ပဲ အစ်ကိုကြီးကိုး၊ ကျွန်တော် မှတ်မိတာ မှန်မယ်ဆိုတာ သိသားပဲ"

သူက လက်ကမ်းပေးကာ သူမကို မြေကြီးပေါ်မှ ဆွဲထူပေးလိုက်လေ၏။ သူ့ထက် ခေါင်းတစ်လုံးခန့် ပုနေသော ကျောက်လင်က မျက်နှာကို မော့ကာ တည်ကြည်သော အမူအရာကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။

"ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် အစ်ကိုကြီးရဲ"

"ငါ့ကို ရဲချီယန်လို့ပဲ ခေါ်ပါ၊ ငါက အဲ့ဒီလောက်ကြီး အသက်မကြီးသေးပါဘူး၊ အစ်ကိုကြီးလို့ ခေါ်စရာမလိုပါဘူး"

စကားပြောခန်းထဲမှတစ်ဆင့် အစ်ကိုကြီးဟု အခေါ်ခံရသည်က တစ်မျိုးဖြစ်သည်။

သို့သော် လူကိုယ်တိုင် တွေ့ဆုံချိန်တွင် ရဲချီယန်က သူမထက် အနည်းငယ်သာ အသက်ကြီးသဖြင့် အစ်ကိုကြီးဟု အခေါ်ခံရန် မလိုအပ်ပေ။

"ဒါဆို အစ်ကိုချီယန်လို့ ခေါ်ရမလား"

"ငါတို့က အဲ့ဒီလောက်တောင် ရင်းနှီးသွားကြပြီလား"

ကျောက်လင်က လုံးဝ အနေရခက်ပုံ မပေါ်ပေ။ သူမ၏ အလွန်အမင်း ရင်းနှီးလွန်းသော အမူအရာက အမှန်တကယ်ပင် မုန်းတီးရန် ခဲယဉ်းလှသည်။

"ဒါပေါ့ ကျွန်မတို့ ရင်းနှီးတာပေါ့၊ အကယ်၍ ပထမ ဆယ်မှတ်တိုင်မှာ အစ်ကိုချီယန်သာ ကျွန်မကို မကူညီခဲ့ရင် အဆင့်မြှင့်တင်တာတွေကို ပြီးအောင် မလုပ်နိုင်လို့ ကျွန်တော် သေသွားတာ ကြာလောက်ပြီပေါ့၊ ဒါကြောင့် အစ်ကိုက ကျွန်မရဲ့ အသက်သခင် ကျေးဇူးရှင်ပါ"

"အင်း ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ၊ ဒါဆို မင်းက ငါ့ကို ဘယ်လိုကျေးဇူးဆပ်ဖို့ စဉ်းစားထားလဲ"

"ဟင်"

ကျောက်လင်က ရဲချီယန် ထိုသို့ပြောလာမည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားနေ၏။ သူမ သေချာပြင်ဆင်ထားသော စကားလုံးများအားလုံး ပျက်စီးသွားကာ ခဏတာမျှ မည်သို့ပြန်ပြောရမည်ကိုပင် မသိတော့ချေ။

ဂွီ

အနည်းငယ် ကျယ်လောင်သော ဗိုက်ဆာသံလေးက ထိုအခိုက်အတန့်၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်လေသည်။

ရဲချီယန်က ပခုံးတွန့်ပြလိုက်ကာ မဝေးလှသောနေရာရှိ လမ်းမပေါ်မှ စားသောက်ဆိုင်များကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေ၏။

"ငါ့ကို ထမင်းတစ်နပ်လောက် ကျွေးလေ၊ အဲ့ဒါဆိုရင် ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ လုံလောက်ပြီမဟုတ်လား"

"ဒါပေါ့၊ ဒါပေါ့ လုံလောက်တာပေါ့"

ထမင်းတစ်နပ်တည်းပါလေ၊ ကျောက်လင်က ပိုက်ဆံအများကြီး ကုန်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

သို့သော် သူမက ဤမြို့၏ စားသောက်စရိတ်ကို အထင်သေးခဲ့သည်မှာ သေချာနေ၏။

သူတို့နှစ်ဦး စားသောက်ဆိုင်မှ ထွက်လာပြီး စုစုပေါင်း ကြယ်တစ်ထောင် ဒင်္ဂါး သုံးထောင်တိတိ ကျသင့်သော ဘေလ်စာရွက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျောက်လင်၏ စိတ်အခြေအနေက ကြည်လင်နေနေရာမှ လုံးဝ ညိုမှိုင်းသွားတော့သည်။

"အရမ်းဈေးကြီးတာပဲ၊ ကျွန်မတို့ အများကြီးတောင် မစားရသေးဘူးလေ၊ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် ကျသွားရတာလဲ၊ ကြယ်တစ်ထောင် ဒင်္ဂါး သုံးထောင်ဆိုတာ ရထားဒင်္ဂါး သုံးပြားနဲ့ ညီမျှတယ်နော်၊ အမလေး၊ အဆင့် ၃ ရတနာသေတ္တာ တစ်ခုဖွင့်လို့ရတဲ့ ပိုက်ဆံက ထမင်းနှစ်နပ်စာလောက်ပဲ ရှိတာ၊ ဒါက အရမ်းဈေးကြီးလွန်းတယ်"

သူမက ရဲချီယန်၏နောက်မှ ပြည့်ကျပ်နေသော ပါဆယ်ထုပ်ကြီးကို နှမြောတသစွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်လေ၏။

"ကျောက်ပုစွန်၊ ငါးမန်းတောင်... ဒီလောက်အများကြီး ပါဆယ်ဆွဲသွားတာတော့ တကယ်ကို လွန်လွန်းပါတယ်"

ရဲချီယန်က ကျောက်လင်၏ ညည်းတွားသံကို ကြားလိုက်ရပြီး သူမ၏ ပြည့်ကျပ်နေသော ကျောပိုးအိတ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူရယ်ချင်သွားမိ၏။

လုပ်စရာ အခြားကိစ္စမရှိတော့သဖြင့် ရဲချီယန်က ရှာယာ မိတ်ဆက်ပေးထားသော ရထားပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေး နေရာသို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် စီစဉ်လိုက်လေသည်။

သူက ခြေလှမ်းအနည်းငယ်သာ လျှောက်သွားရသေးကာ ယာဉ်တစ်စီးကို ငှားရန် ပြင်နေစဉ် သူ့နောက်မှ လိုက်ပါလာသော ကျောက်လင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် စကားပြောရခက်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။

"မင်းမှာ လုပ်စရာကိစ္စ မရှိဘူးလား၊ ငါ့နောက်ကိုပဲ ဆက်လိုက်နေတော့မလို့လား"

ကျောက်လင်က မျက်လုံးလေး ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

"ကျွန်မမှာ သွားစရာနေရာမှ မရှိတာ"

အခန်း ၆၈ ငါ့နောက်ကို လိုက်ချင်သေးတာလား

ကျောက်လင်မှာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေလေ၏။

တကယ်တော့ ဤမြို့ကြီးတွင် သူမဘာဆက်လုပ်ရမည်ကို လုံးဝမသိခဲ့ပေ။

မိတ်ဆက်ချက်မှာ ပြောထားသလိုမျိုး ပျော်ပျော်ပါးပါး နေလိုက်ရမလား။

သို့သော်လည်း တစ်ယောက်တည်းဆိုတော့ သူမ မရဲချေ၊ ဘယ်လိုပျော်ပါးရမလဲဆိုတာကိုလည်း သူမ မသိခဲ့ပေ။

မမေ့ပါနှင့်၊ သူမ၏ နောက်ဆုံးမှတ်တိုင်က ကံကောင်းခြင်း ဘူတာရုံဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် ကံဆိုးမှုအချို့နှင့် သေချာပေါက် ကြုံတွေ့ရပေလိမ့်မည်။

ကြယ်တစ်ထောင်မြို့တော်က အလွန်တရာ လုံခြုံသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ၎င်းက နှိုင်းယှဉ်ချက်အရသာ ဖြစ်လေ၏။

ထို့ကြောင့် သူမအနည်းငယ် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော တစ်ဦးတည်းသောလူဖြစ်သည့် ရဲချီယန်၏အနီးတွင် နေထိုင်ခြင်းကသာ သူမရှာတွေ့နိုင်သော တစ်ခုတည်းသော လုံခြုံမှုခံစားချက်ပင် ဖြစ်လေသည်။

"အစ်ကိုကြီးရဲ၊ အစ်ကိုလည်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ကျွန်မရဲ့ ပါရမီက..."

"ငါ့အနားမှာနေရင် မင်းရဲ့ကံဆိုးမှုတွေအားလုံးက ငါ့ဆီ ကူးစက်လာမှာမဟုတ်ဘူးလား"

ရဲချီယန်၏ ဖုံးကွယ်မထားသော ရွံရှာမုန်းတီးမှုကြောင့် ကျောက်လင်မှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းငုံ့သွားလေတော့သည်။

သူမက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်မ..."

"မင်းငါ့နောက်ကို လိုက်လို့ရပါတယ်"

"ဟင်"

ရဲချီယန်က လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ သူမ၏ရှေ့တွင် လက်ဟန်ခြေဟန် ပြလိုက်လေသည်။

"မင်းရဲ့ကံဆိုးမှုတွေ ကူးစက်ခံရတဲ့အတွက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နစ်နာကြေးအနေနဲ့ ရထားဒင်္ဂါး ၅ ပြား ပေး"

လူလည်ကျတာပဲ။

ကျောက်လင်က စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်သော်လည်း လိမ္မာစွာဖြင့်ပင် ရထားဒင်္ဂါး ၅ ပြားကို ထုတ်ယူကာ ရဲချီယန်၏လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်လေ၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုချီယန်"

သူမကို တုံးအသည်ဟု ပြောရမည်လား၊ သို့မဟုတ် အခြားတစ်ခုခုလား။

သူ၏လက်ထဲရှိ ရထားဒင်္ဂါးများကို သူချိန်ဆကြည့်လိုက်လေ၏။

တကယ်တော့ ကျောက်လင်ကို အဝေးတွင်သာ နေစေချင်ခဲ့သည်။

ဒီကောင်မလေးက သူ့ကို တကယ်ကြီး ပိုက်ဆံပေးချင်နေလိမ့်မည်ဟု သူမျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ၊ သူဒီထက်ပိုပြီး တောင်းသင့်တာဟု တွေးလိုက်မိ၏။

သို့သော်လည်း ထားလိုက်ပါတော့၊ သူမက ပေးပြီးနေပြီဆိုမှတော့ သူကလည်း ကတိဖျက်မည်မဟုတ်ပေ။

လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသော အလိုအလျောက် တက္ကစီတစ်စီးကို ငှားရမ်းကာ ရဲချီယန်က ကျောက်လင်ကို နာကလော့လမ်း အမှတ် ၄၄ သို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေ၏။

"ဘုရားကျောင်းလား"

ကားပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက် သူ၏ရှေ့မှောက်ရှိ အဖြူနှင့်အနက် ရောယှက်နေသော ဧရာမ ဘုရားကျောင်းကြီးကို ကြည့်ကာ ရဲချီယန်က နေရာမှားလာပြီဟု ပြင်းပြင်းထန်ထန် သံသယဝင်သွားတော့သည်။

ဘုရားကျောင်းတစ်ခုက ရထားပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှုနဲ့ ဘာများဆိုင်လို့လဲ။

ရှာယာက သူ့ကို ဘာမှန်းမသိတဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ ယုံကြည်ကိုးကွယ်သူဖြစ်လာအောင် လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။

"အစ်ကိုချီယန်က နတ်ဘုရားတွေကို ယုံကြည်တာလား"

"ငါက သရဲတွေကိုပဲ ယုံတယ်"

ဤနေရာက ယုံကြည်စိတ်ချရမည် မထင်သော်လည်း ငါဒီကိုရောက်နေပြီပဲ၊ အထဲဝင်မကြည့်ရင် တက္ကစီခ နှမြောစရာကြီး ဆိုသော မူဝါဒကို ကိုင်စွဲလျက် ရဲချီယန်က ဘုရားကျောင်းအတွင်းသို့ လျှောက်ဝင်သွားလေ၏။

ဘုရားကျောင်း၏ အတွင်းပိုင်းသည် ယခင်က အင်တာနက်ပေါ်တွင် သူတွေ့ဖူးခဲ့သော ဘုရားကျောင်းများနှင့် သိပ်မကွာခြားလှပေ။

တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်မှာ နေရာတစ်ခုလုံးတွင် အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ထွက်ပေါ်နေသော ဘုရားသီချင်းသီကျူးသည့် တီးတိုးအသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

လူတစ်ယောက် ရောက်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဘုန်းတော်ကြီးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက လက်ထဲရှိ အဖြူရောင်စာအုပ်ကို ချထားလိုက်ကာ အပြုံးတစ်ခုဖြင့် လျှောက်လာပြီး ရဲချီယန်ကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်လေ၏။ ညာဘက်မျက်လုံးရှိ မျက်မှန်တစ်ဖက်တည်းအောက်တွင် သူ၏အကြည့်များက တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေသည့်အလား အနည်းငယ် တလက်လက် တောက်ပသွားသည်။

"မင်းက ရှာယာ အကြံပြုလိုက်တဲ့ ဧည့်သည်လား"

ကောင်းပြီလေ၊ သူနေရာမှားမလာခဲ့ဘူးပဲ။

ရဲချီယန်က သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ ရှာယာပေးထားသော ဆုတံဆိပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်လေ၏။

"ဒီဆုတံဆိပ်ကိုသုံးပြီး ရထားကို တစ်ကြိမ် ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှု လုပ်လို့ရတယ်မလား"

ဘုန်းတော်ကြီးက သဘောကောင်းစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ကျွန်ုပ်နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ"

ထိုအမျိုးသား၏နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြလေ၏။

သူတို့သုံးဦးသည် ဘုရားကျောင်း၏ အတွင်းပိုင်းကို ဖြတ်သန်းသွားကာ အနောက်ဘက်ရှိ ရထားလမ်းကြောင်းသုံးခု ပါဝင်သော ဘူတာရုံ ပလက်ဖောင်းတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

"ဒီမှာ သော့ထည့်လိုက်ပါ၊ ပြီးရင် ကျွန်ုပ်တို့ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှုကို စတင်လို့ရပါပြီ"

မဝေးလှသောနေရာရှိ အခွက်လေးတစ်ခုကို သူက လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေ၏။

၎င်းက ချိတ်ပိတ်ထားသော ရထားကို ကိုယ်စားပြုသည့် သော့နှင့် အတိအကျ ကိုက်ညီနေပေသည်။

တုံ့ဆိုင်းနေခြင်း မရှိဘဲ။

တစ်ဖက်လူ၏ နောက်ခံအကြောင်းကို မသိသော်လည်း ဤသဘောကောင်းပုံရသော သက်လတ်ပိုင်း ဘုန်းတော်ကြီးထံမှ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခုကို ရဲချီယန် သတိထားမိနေသည်။ အလောင်းကောင်တောင်တန်းများနှင့် သွေးပင်လယ်ကြီးများထဲမှ လိမ့်ထွက်လာသည့်အလားပင်။

သေချာသည်မှာ ဤသူသည် ရထားမောင်းနှင်သူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏အဆင့်မှာလည်း သေချာပေါက် နိမ့်ကျနေမည်မဟုတ်ဘဲ ရှာယာနှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်လောက်ပေသည်။

ဒီလိုလူမျိုးက ဘာကြောင့် ဒီနေရာမှာ ရထားပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှု လာလုပ်နေရတာလဲ။

ယင်းက လက်ရှိတွင် ရဲချီယန် သိရှိနိုင်မည့် အရာမဟုတ်ချေ။

သူက သော့ကိုထည့်ကာ အနည်းငယ် လှည့်လိုက်လေ၏။

ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော ရထားကြီးက လေထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ကျောက်လင်က သူမ၏မျက်လုံးများကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပွတ်သပ်လိုက်ကာ သူမ၏ရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေလေ၏။

"ရထားက ဒီနေရာမှာ ပေါ်လာတာလား၊ အမလေး အစ်ကိုချီယန်၊ ဒါတွေအကုန်လုံးကို ဘယ်ကနေ သင်လာတာလဲ၊ အစ်ကိုက ချမ်းသာတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ မွေးစားတာကို ခံထားရတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

အကြိမ်ပေါင်းများစွာ နောက်ပြောင်မှုများထဲတွင် အမှန်တရားက မရည်ရွယ်ဘဲ ပေါ်ထွက်လာတတ်ပေသည်။

ရဲချီယန်က ကျောက်လင်၏ အာမေဍိတ်သံများကို တိတ်ဆိတ်စွာ လျစ်လျူရှုလိုက်ကာ အနီးနားတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးတောနေပုံရသော ဘုန်းတော်ကြီးကို ကြည့်လိုက်လေ၏။

"ဒါအကုန်ပဲလား"

ဘုန်းတော်ကြီးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့၊ ကျွန်ုပ်မေးခွင့်ရှိမယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ဘေးက ဒီတစ်ယောက်က"

"ဟီး၊ ထားလိုက်ပါတော့၊ ကျွန်ုပ် စကားများနေပြီထင်တယ်"

ဘုန်းတော်ကြီး၏ အပြုံးက အနည်းငယ် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားလေ၏။

"မနက်ဖြန်ကျရင် ရထားလာယူပါ၊ ကျန်တဲ့အချိန်တွေအတွက် ကြယ်တစ်ထောင်မြို့တော်က မဟာမိတ်အဖွဲ့တွေ စုဝေးတဲ့နေရာကို သွားဖို့ အကြံပြုချင်တယ်၊ ဒီကိုရောက်လာတဲ့ လူသစ်တိုင်းက မဟာမိတ်အဖွဲ့တစ်ခုခုကို ဝင်ဖို့ ရွေးချယ်နိုင်တယ်လေ၊ တာဝန်တွေမရှိတဲ့အချိန်ဆိုရင် အန္တရာယ်ကနေ ရှောင်ရှားဖို့ ဒီမှာပဲ နေလို့ရတယ်၊ လူအများစုအတွက်တော့ သူတို့ရဲ့ ရထားမောင်းနှင်သူ အမှတ်အသားကိုတောင် စွန့်လွှတ်ပြီး ဒီမှာပဲ အပြီးအပိုင်နေထိုင်ကာ ရထားမောင်းနှင်သူတွေကိုပဲ ဝန်ဆောင်မှုပေးနိုင်တဲ့ လက်ထောက်တစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြတယ်၊ အကယ်၍ မင်းနေချင်ရင် စမ်းကြည့်လို့ရပါတယ်"

ဒီမှာပဲ နေမယ်။

ရထားမောင်းနှင်သူ အမှတ်အသားကို စွန့်လွှတ်လိုက်မယ်။

ရဲချီယန်က ထိုအရာကို လုံးဝ စိတ်ဝင်စားမှု မရှိပေ။

သို့သော် သူ၏အကြည့်များက ကျောက်လင်အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေ၏။

ထိုအချိန်တွင် ကောင်မလေးက အတွေးများထဲ နစ်မျောနေကာ ငေးမောနေလေသည်။

ရဲချီယန်၏ အကြည့်ကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ သူမက သတိဝင်လာပြီး ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်လေ၏။

"အဲ့ဒါကလေ အစ်ကိုချီယန်၊ အရင်တုန်းက အများသုံး ကုန်သွယ်ရေး ဘူတာမှာလိုပဲ၊ ကျွန်မရဲ့ ကံဆိုးမှုတွေ အမြင့်ဆုံးရောက်နေချိန်မှာ နောက်ဆက်တွဲ ရှင်သန်ရေးမှာ ပါဝင်စရာမလိုဘဲ ရထားမောင်းနှင်သူ အမှတ်အသားကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရုံနဲ့ ဒီမှာပဲ နေလို့ရမယ့် ရွေးချယ်စရာတစ်ခု ရှိနေခဲ့တယ်..."

သူမ၏ စိတ်အခြေအနေက အနည်းငယ် ကျဆင်းသွားလေ၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤမှတ်တိုင်က သူမအတွက် ကံဆိုးမှု ဘူတာရုံသာ မဖြစ်ခဲ့လျှင်။

ကျောက်လင်သည် ဤနေရာတွင် နေထိုင်ရန် ရွေးချယ်လိုက်နိုင်ခြေ အလွန်တရာ များပြားနေပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လူတိုင်းက ရဲချီယန်ကဲ့သို့ ရထားစွန့်စားခန်းများတွင် ကျွမ်းကျင်လိမ္မာသူများ မဟုတ်ကြချေ။

လူတိုင်းက စွန့်စားခန်းများကို တောင့်တနေကြသည်လည်း မဟုတ်ပေ၊ တည်ငြိမ်အေးချမ်းသော ဘဝဆိုသည်မှာ လူများစွာ လိုလားတောင့်တကြသည့် အရာတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။

"သွားကြစို့၊ မဟာမိတ်အဖွဲ့တွေကို သွားကြည့်ရအောင်၊ အဲ့ဒီမှာ ကောင်းတာတစ်ခုခု ရှိနိုင်တယ်"

သူတို့က နောက်ထပ်ကားတစ်စီးကို ထပ်ငှားလိုက်ကြပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ကျောက်လင်က ပိုက်ဆံရှင်းလေ၏။

လမ်းတွင် ရဲချီယန်က ကြယ်တစ်ထောင်မြို့တော်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော ကုန်သွယ်ရေး ပလက်ဖောင်းကို ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

သူ၏ အဆင့် ၅ ရထားမောင်းနှင်သူ အမှတ်အသားဖြင့် ဝယ်ယူနိုင်သော အပိုပစ္စည်းအချို့ကို သူမြင်တွေ့နိုင်လေ၏။

ဒါပေမဲ့...

"မီးစွဲကျောက်တုံးက မရှိသေးဘူးပဲ"

မီးစွဲကျောက်တုံးကို ကုန်သွယ်ရေး ရွေးချယ်စရာများတွင် မရနိုင်သေးပေ။

ထိုပစ္စည်းက ရောင်းချ၍မရနိုင်ပုံပေါ်နေပြီး အနည်းဆုံးတော့ ဤနေရာတွင် ဝယ်ယူ၍မရနိုင်ချေ။ ထို့အပြင် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခုကြောင့် ကုန်သွယ်ရေး ပလက်ဖောင်းပေါ်တွင် အဆင့် ၃ အထက် ပစ္စည်းများကို လုံးဝရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

တစ်ခုမှကို မရှိခြင်းဖြစ်သည်။

ဤကိစ္စက အလွန်တရာ ထူးဆန်းနေလေ၏။

ရထားမောင်းနှင်သူများ စုဝေးရာနေရာတစ်ခုအနေဖြင့် ယခင်သုတ်များမှ လူများစွာ ရှိနေပါလျက်နှင့် အဘယ်ကြောင့် မည်သူကမျှ အဆင့်မြင့်ပစ္စည်းများကို မရောင်းချကြသနည်း။

တက္ကစီက လမ်းမပေါ်တွင် နာရီဝက်ခန့် မောင်းနှင်သွားပြီးနောက် သူတို့ကို ဧရာမ ကျောက်စိမ်းဖြူ ရင်ပြင်ကြီးတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေ၏။

ရင်ပြင်မှာ လူများဖြင့် စည်ကားနေသည်။

အတော်လေး ကျွမ်းကျင်ပုံပေါ်သော အဖွဲ့များစွာက သူတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ နေရာများတွင် ထိုင်နေကြလေ၏။

သူတို့အားလုံးက လူသစ်များကို စုဆောင်းရန်အတွက် ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြခြင်းပင်။

အကြမ်းဖျင်းခန့်မှန်းရလျှင် ဤရင်ပြင်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် လူသောင်းချီ၍ ရှိနေမည်ဖြစ်ပြီး ထွက်ခွာသွားသူများနှင့် မရောက်လာသေးသူများကို ထည့်မတွက်ထားပေ။

"တကယ်ကို ခမ်းနားကြီးကျယ်တာပဲ"

ဤမြို့ရှိ အရာအားလုံးက ရဲချီယန်အား ကြီးမားကျယ်ပြန့်မှုနှင့် မတူကွဲပြားမှု ဟူသော ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သည့် ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေလေ၏။

ရဲချီယန်သည် မည်သည့်မဟာမိတ်အဖွဲ့ကိုမျှ ဝင်ရောက်ရန် စိတ်ဝင်စားမှုမရှိချေ။ မဟာမိတ်အဖွဲ့ဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ် ဘာလဲဆိုသည်ကိုသာ သူသိချင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤနေရာက လူသစ်များကို စုဆောင်းရန်အတွက် သီးသန့်မဟုတ်ပေ။

လူများစွာက ဤနေရာတွင် ဆိုင်ခန်းများ ဖွင့်လှစ်ထားကြပြီး ရောင်းချမည့် ပစ္စည်းများကို ခင်းကျင်းပြသထားကာ ၎င်းတို့ထဲတွင် ယခင်အသုတ်များမှ ရထားမောင်းနှင်သူများလည်း အများအပြား ပါဝင်နေလေ၏။