အခန်း (၇-၈)

အခန်း (၇) - နင်းကျော့က သာမန်ကာလျှံကာ လူတစ်ဦးပဲ

သံသယစိတ် ဝင်လာသော ချန်ချာသည် နင်းကျော့အား အကဲခတ်သည့်အနေဖြင့် အကြောင်းအရာ အချို့ကို သတိထား၍ မေးမြန်းလေသည်။

ထိုမေးခွန်းများမှာ နယ်ပယ်အသီးသီးသို့ ကျယ်ပြန့်လှပြီး အမှန်တကယ် ဖန်တီးခဲ့သူကိုယ်တိုင်သာ ဖြေကြားနိုင်မည့် အချက်များ ဖြစ်ပေရာ၊ နင်းကျော့အတွက်မူကား အခက်အခဲ မရှိခဲ့ချေ။

အပြန်အလှန် ဆွေးနွေးပြီးနောက် ချန်ချာသည် မိမိ၏ သံသယများ ကင်းစင်သွားရုံမျှမက "ဒီအရာကို သူကိုယ်တိုင် အမှန်တကယ် ဒီဇိုင်းဆွဲ ဖန်တီးခဲ့တာလား" ဟု တွေးတောကာ စိတ်နှလုံး တုန်လှုပ်သွားရတော့သည်။

"သူက နင်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ တပည့်တစ်ယောက် မဟုတ်လား၊ နင်းမျိုးနွယ်စုက အဆောင်လက်ဖွဲ့ ပညာမှာ ထူးချွန်ကြတာပဲ၊ ဘယ်တုန်းကများ စက်မှုပညာရပ်မှာ အခုလို ကျွမ်းကျင်နှံ့စပ်ပြီး ထူးချွန်တဲ့ ကျင့်ကြံသူ လူငယ်လေးကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်ခဲ့တာလဲ" ဟု ချန်ချာက တွေးတောမိပြန်သည်။

"ဒီကလေးကတော့ ဒီအတိုင်းလေးသာ ဆက်သွား၊ နောင်တချိန်မှာ တကယ့်ကို လူတော်လူကောင်းကြီး ဖြစ်လာမှာ မြင်ယောင်သေးတော့တယ်။"

ချန်ချာသည် နင်းကျော့အား အထင်ကြီး လေးစားမှုအသစ်ဖြင့် ကြည့်ကာ စိတ်ဝင်တစား ထပ်မံ မေးမြန်းလေသည်။

နင်းကျော့ကလည်း "ဒီနှစ်မှာ ကျွန်တော် အကယ်ဒမီကနေ ကျောင်းဆင်းခဲ့တာပါ၊ စီနီယာ့ရဲ့ ထက်မြက်တဲ့ အမြင်တွေရှေ့မှာ ကျွန်တော် ဝန်ခံရရင်တော့ စက်မှုပညာရပ်ကို အလွန် စိတ်ဝင်စားလို့ စာအုပ်တွေ စုဆောင်းပြီး ကိုယ်တိုင် လေ့လာခဲ့တာပါ၊ နင်းမျိုးနွယ်စု အကယ်ဒမီနဲ့တော့ မသက်ဆိုင်ပါဘူး" ဟု နှိမ့်ချစွာ ပြန်လည် ဖြေကြားခဲ့သည်။

ချန်ချာက သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း "ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ အနုပညာရပ် တစ်ရာထဲမှာ ဆေးဖော်စပ်နည်း၊ လက်နက်သွန်းလုပ်ခြင်း၊ အဆောင်လက်ဖွဲ့နဲ့ အစီအရင် ပညာရပ်တွေက ထိပ်တန်း လေးခုပဲ၊ စက်မှုပညာရပ်ကတော့ အောက်ဆုံးမှာရှိတဲ့ ဘေးဖယ်ထားရတဲ့ ပညာရပ်ပဲလေ၊ မင်းက ဘာလို့ ဒီလမ်းစဉ်ကို ဒီလောက်တောင် နှစ်သက်နေရတာလဲ" ဟု ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ထိုခဏ၌ နင်းကျော့သည် ဤဆွေးနွေးမှု၏ အရေးကြီးဆုံး အလှည့်အပြောင်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိလိုက်၏။

ချန်ချာနှင့် တွေ့ဆုံရန်မှာ ကြိုတင် ကြံစည်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး စက်မှုမျောက်ရုပ်ကို ထုတ်ပြခြင်းမှာလည်း သူ၏ အစီအစဉ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

လူငယ်လေးသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်မှာ -

"ကျွန်တော့်အမြင်အရတော့ ကျင့်ကြံခြင်းရဲ့ အနှစ်သာရဟာ လောကရဲ့ အမှန်တရားတွေကို လေ့ကျင့်တာပါပဲ၊ ကျင့်ကြံခြင်း အတတ်ပညာ တစ်ရာဆိုတာ အဲ့ဒီ အမှန်တရားတွေကို အသုံးချရတဲ့ ကိရိယာတွေပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဆေးလုံးတွေ၊ မှော်လက်နက်တွေ၊ ပျံသန်းတဲ့ ဓားတွေနဲ့ အဆောင်လက်ဖွဲ့ အစီအရင်တွေ အားလုံးဟာ ကိရိယာတွေပါပဲ၊ ဒီကိရိယာတွေကို အသုံးပြုခြင်းက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို အထောက်အကူပြုစေပြီး လုပ်ဆောင်ချက်တွေရဲ့ အောင်မြင်မှုနှုန်းကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပါတယ်၊ ကိရိယာတွေရဲ့ ထိပ်သီးကတော့ တခြားမဟုတ်ပါဘူး၊ စက်မှုပညာရပ်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်"

နင်းကျော့က ဆက်လက်၍ "စက်မှုပစ္စည်းတစ်ခုရဲ့ ကုန်ကြမ်းအသစ်တွေကို ဆေးဖော်စပ်နည်းနဲ့ သန့်စင်ရတယ်၊ စက်မှုတည်ဆောက်ပုံကိုတော့ လက်နက်သွန်းလုပ်တဲ့ နည်းပညာနဲ့ ပုံဖော်ရပါတယ်၊ စက်မှုပစ္စည်းပေါ်က အစီအရင်တွေနဲ့ အဆောင်လက်ဖွဲ့တွေဟာလည်း အစီအရင်ပညာနဲ့ အဆောင်လက်ဖွဲ့ အတတ်ပညာတွေ ပါဝင်နေတာပါ၊ ဒါကြောင့် ကောင်းမွန်တဲ့ စက်မှုလက်ရာတစ်ခုဟာ ကျင့်ကြံခြင်း နည်းစနစ်တွေကို လိမ္မာပါးနပ်စွာ ပေါင်းစပ်ထားတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်" ဟု ရှင်းပြလေသည်။

ထို့နောက် သူက ခေတ္တရပ်ကာ "စက်မှုပညာရပ်က ဘာလို့ အောက်ဆုံးမှာ ရှိနေရသလဲဆိုရင်တော့ သင်ယူဖို့နဲ့ တတ်မြောက်ဖို့ ခက်ခဲလွန်းလို့ပါပဲ၊ တစ်ဖက်မှာလည်း စက်မှုပစ္စည်းတွေ တည်ဆောက်ဖို့ ကျင့်ကြံသူတွေဟာ ကျင့်ကြံခြင်း နည်းစနစ်မျိုးစုံကို ကျွမ်းကျင်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်၊ အခြားတစ်ဖက်မှာတော့ စက်မှုပစ္စည်းတွေကို ဒီဇိုင်းဆွဲဖို့က ပိုပြီး ခက်ခဲပါတယ်၊ အဲ့ဒါက ကျင့်ကြံသူရဲ့ အတွေးအခေါ်၊ ပါရမီ၊ စိတ်ကူးစိတ်သန်းနဲ့ အမြော်အမြင်တွေကို စမ်းသပ်တာပါ၊ ကောင်းမွန်တဲ့ ဒီဇိုင်းတွေကသာ ကောင်းမွန်တဲ့ စက်မှုလက်ရာတွေကို ထုတ်လုပ်နိုင်မှာပါ" ဟု ဖြည့်စွက် ပြောကြားခဲ့သည်။

နင်းကျော့၏ အကျိုးအကြောင်း ဖော်ပြချက်များကို ကြားရသောအခါ ချန်ချာသည် နောက်သို့ အနည်းငယ် မှီလိုက်ပြီး မျက်လုံးများ တောက်ပလျက် လက်ခုပ်တီးကာ "ကောင်းတယ်၊ အရမ်း ကောင်းမွန်တယ်" ဟု မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်သွားရတော့သည်။

ချန်ချာ၏ နင်းကျော့အပေါ် ထားရှိသော သဘောထားသည် ရိုးရိုးတန်းတန်း စိတ်ဝင်စားမှုမှသည် စိတ်တူကိုယ်တူ ဝါသနာတူသူချင်း အသိအမှတ်ပြုမှုသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ချေပြီ။

၄င်းတို့ နှစ်ဦးသည် ဆွေးနွေးမှု၌ ပိုမို နက်ရှိုင်းလာပြီး ခေါ်ဝေါ်ပုံများပင် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

ချန်ချာက နင်းကျော့အား "နင်းကျော့လေး" ဟု ချစ်စနိုး ခေါ်ဆိုပြီး၊ နင်းကျော့ကလည်း "အဖိုးကြီးချန်" ဟု ပြန်လည် ခေါ်ဆိုလာသည်။

နင်းကျော့၏ မေးခွန်းများအတွက် ချန်ချာသည် နည်းလမ်း သုံးမျိုးဖြင့် အဖြေရှာပေးခဲ့ရာ၊ ပုံမှန်အားဖြင့် ဆိုလျှင် သူသည် နည်းလမ်း တစ်ခုထက် ပို၍ မပြောပြတတ်သော်လည်း နင်းကျော့အတွက်မူ မည်သည့်အရာကိုမျှ ချန်မထားဘဲ အားလုံးကို ဖလှယ်ခဲ့သည်။

၄င်းတို့၏ ဆွေးနွေးမှုအတွင်း မီးလျှံပေါက်ကွဲမှုမျောက်ရုပ်များ၏ ခန္ဓာကိုယ်အား တည်ငြိမ်စေရန် သွေးထဲတွင် လှုပ်ရှားအစီအရင် အခြေခံကို ထည့်သွင်းရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

ချန်ချာက "ငါ့ရဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ အတွေ့အကြုံအရ ဒီမီးလျှံပေါက်ကွဲမှုမျောက်ရုပ်တွေ ဈေးကွက်ထဲ ရောက်တာနဲ့ လူကြိုက်များမှာ သေချာတယ်၊ ဒါကြောင့် ဒီမျောက်ရုပ်တွေကို ငါ့ရဲ့ အလုပ်ရုံမှာပဲ ထုတ်လုပ်ခွင့် ပေးပါလား" ဟု ကမ်းလှမ်းလာသည်။

ချန်ချာက ဆက်လက်၍ "ငါ့ရဲ့ အလုပ်ရုံမှာ လုံလောက်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ စက်ကိရိယာတွေ ရှိတယ်၊ နောက်ပြီး မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်မှာ ဆယ်စုနှစ်နဲ့ချီပြီး လုပ်ကိုင်လာတာဆိုတော့ မြို့တော်ဝန် နန်းတော်နဲ့လည်း အဆက်အသွယ် ရှိတယ်၊ တစ်ဖက်မှာလည်း မင်းအတွက် အခွန်ကင်းလွတ်ခွင့် ရအောင် လုပ်ပေးနိုင်သလို၊ နောက်တစ်ဖက်မှာလည်း ကာကွယ်မှု ပေးနိုင်တယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီမျောက်ရုပ်တွေ ထွက်လာရင် မျောက်ခေါင်းဂိုဏ်းရဲ့ အကျိုးစီးပွားကို ထိခိုက်စေမှာ မို့လို့ပဲ" ဟု အကျိုးအကြောင်း ပြခဲ့သည်။

နင်းကျော့သည် ဝေခွဲမရသလို ဟန်ဆောင်ကာ "ဒါကတော့..." ဟု ဆိုရာ၊ ချန်ချာက စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် "နင်းကျော့လေး၊ ငါ အမှန်အတိုင်း ပြောမယ်၊ ဒါက ငါ့အတွက်လည်း အကျိုးရှိပါတယ်၊ ငါ့အလုပ်ရုံမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ ထုတ်ကုန် မရှိတာ ကြာပြီ၊ မင်းရဲ့ မျောက်ရုပ်တွေက ငါ့အတွက် လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မှာပါ၊ ဒါကြောင့် အမြတ်ရဲ့ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းပဲ ယူပြီး ထုတ်လုပ်မှု ကုန်ကျစရိတ် အားလုံးကို ငါပဲ တာဝန်ယူပါ့မယ်" ဟု အခိုင်အမာ ပြောကြားခဲ့သည်။

နင်းကျော့က သူ၏ မိဘနှစ်ပါးစလုံး ငယ်စဉ်ကပင် ဆုံးပါးသွားခဲ့ပြီး ဦးလေးဖြစ်သူ နင်းကျဲနှင့် ဒေါ်ဒေါ်တို့၏ လက်ထဲတွင် ကြီးပြင်းခဲ့ရကြောင်း၊ ယခုအခါ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။

သူက အလုပ်ရုံသို့ ဝင်ရောက်ကာ အတွေ့အကြုံ ဆည်းပူးလိုပြီး အဖိုးကြီးချန်ထံမှ သင်ကြားပြသမှု ခံယူလိုကြောင်း၊ သင်တန်းကြေးကိုမူ မျောက်ရုပ်ရောင်းရငွေထဲမှ နုတ်ယူရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ချန်ချာကလည်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံခဲ့လေသည်။

နင်းကျော့၏ စိတ်ထဲတွင်မူ မိမိကိုယ်မိမိ သာမန်မျှသာဟု အမြဲ သတ်မှတ်ထားခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော ၁၄ နှစ်ပတ်လုံး သူသည် "ငါက သာမန်ပါပဲ၊ တခြားသူတွေလည်း ဒါကို လုပ်နိုင်မှာပါ၊ ငါ ပိုကြိုးစားရမယ်" ဟု မိမိကိုယ်ကို အမြဲ သတိပေးခဲ့ရာ၊ ထိုနှိမ့်ချသော စိတ်ဓာတ်သည် သူ၏ စရိုက်လက္ခဏာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထိုညတွင် နင်းကျော့သည် လှုပ်ရှားအစီအရင်များ ထည့်သွင်းထားသော မီးလျှံပေါက်ကွဲမှုမျောက်ရုပ်ကို စမ်းသပ်ရန် ဆေးဖိုအတွင်း ထည့်လိုက်သည်။

"ဒီတစ်ကြိမ်တော့ အောင်မြင်ဖို့ အခွင့်အလမ်း များတယ်" ဟု သူ ယုံကြည်နေသည်။ သူ၏ အတွေးများက မီးလျှံတောင်တန်း၏ နက်ရှိုင်းရာ ချော်ရည်များကြားတွင် ဝှက်ထားသော ချော်ရည်နန်းတော်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ထိုနေရာသို့ သွားရန်အတွက်မူ မီးလျှံတောင်တန်း၏ ထိပ်ဖျားမှတစ်ဆင့် မီးလျှံနတ်ဆိုး ချော်ရည်တွင်းထဲသို့ ဆင်းရမည် ဖြစ်ပေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါက အဲ့ဒီတွင်းထဲကို တစ်ခါမှ မသွားဖူးဘဲနဲ့ အခုမှ ရုတ်တရက် သွားမယ်ဆိုရင်တော့ လူသိသာလွန်းတယ်၊ ငါ့မှာ အကာအကွယ်တစ်ခု လိုအပ်တယ်" ဟု နင်းကျော့က တွေးတောရင်း သူ၏ ဦးလေးဖြစ်သူ နင်းကျဲ၏ ပုံရိပ်ကို ဖျတ်ခနဲ မြင်ယောင်လိုက်ကာ အစီအစဉ်တစ်ခုကို ဆွဲလိုက်လေတော့သတည်း။

အခန်း (၈)နင်းကျော့အား အိမ်သို့ ပြန်ခေါ်ဆောင်ခြင်း

နင်းမျိုးနွယ်စု၏ မျိုးနွယ်စုအကြီးအကဲငယ်သည် လူငယ်ဧည့်သည်နှင့် ဆက်သွယ်ရန် တာဝန်ပေးအပ်ထားမှု အခြေအနေကို မေးမြန်းရန်အတွက် နင်းကျဲအား တစ်ဖန်ပြန်၍ ဆင့်ခေါ်လေသည်။

နင်းကျဲမှာလည်း မိမိ၏မာန်မာနကို မြိုသိပ်ကာ ဖြစ်သမျှအကြောင်းစုံကို တင်ပြရရှာ၏။

“ဒုန်း...”

မျိုးနွယ်စုအကြီးအကဲငယ် နင်းရှောင်ရန်မှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားသဖြင့် စားပွဲပေါ်ရှိ မှင်ကျောက်တုံးကို ကောက်ကိုင်ကာ အားကုန်လွှဲပေါက်လိုက်တော့သည်။

ထိုမှင်ကျောက်တုံးသည် နင်းကျဲ၏ နဖူးကို တည့်တည့်မှန်သွားရာ ချက်ချင်းပင် သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်လာခဲ့လေ၏။

နင်းကျဲမှာ သွေးကိုပင် သုတ်ဖယ်ရန် မဝံ့ရဲဘဲ ခြေထောက်များ တုန်ယင်လျက် ဒူးထောက်ကျကာ အော်ဟစ်ငိုယိုလျက် တောင်းပန်တိုးလျှိုးတော့သည်။

“ကျွန်တော် မကြိုးစားခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ အစွမ်းကုန်တော့ ကြိုးစားကြည့်သားပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူငယ်က အပြောအဆိုနဲ့လည်း မရ၊ အတင်းလုပ်လို့လည်း မရဘူး။ တကယ်ကို ခေါင်းမာလွန်းလို့ပါ။"”

“"ကျွန်တော့်မှာ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ တာဝန်ကြီးကို ထမ်းဖို့ အင်အားမရှိတော့ဘူး။ ခေါင်းဆောင်ငယ်က ကျွန်တော့်ကို အထင်ကြီးလွန်းနေတာ ထင်တယ်။ ဒီအလုပ်ကို အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်မယ်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်ချက်လည်း မရှိတော့သလို၊ အရည်အချင်းလည်း မမီတော့ပါဘူး။"”

နင်းကျဲသည် ဟွမ်မျိုးနွယ်စု၏ တစ္ဆေသုံးပါးနှင့် ပတ်သက်သည့် ကိစ္စရပ်များကိုမူ ထုတ်ဖော်မပြောဝံ့ချေ။ ယင်းမှာ ၎င်းကိုယ်တိုင်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်သာ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

၎င်းသည် ဤတာဝန်ကို စွန့်လွှတ်လိုသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ ယခုအခါ အခြေအနေများ အဆိုးရွားဆုံးသို့ ဆိုက်ရောက်လာပြီဖြစ်၍ မိမိ၏ ကျရှုံးမှုကိုသာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝန်ခံလိုက်တော့သည်။

“မင်း... မင်း... မင်း...”

ဒေါသကြောင့် လက်ချောင်းများ တုန်ယင်နေသော မျိုးနွယ်စုအကြီးအကဲငယ်မှာ ခေါင်းမာလှသည့် နင်းကျဲကို ကြည့်ကာ ခဏမျှ စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ချေ။

၎င်းသည် ကုလားထိုင်နောက်မှီကို မှီကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းပြီးနောက် လက်ကို ဝေ့ယမ်းလျက် နှင်ထုတ်လိုက်လေသည်။

“ဒီလောက် ရိုးရှင်းတဲ့ကိစ္စကိုတောင် မင်း ကောင်းကောင်းမလုပ်နိုင်ဘူးလား။ ထားတော့... တခြားတစ်ယောက်ကိုပဲ ငါတာဝန်ပေးတော့မယ်။ ထွက်သွားစမ်း၊ မင်းရဲ့ မစွမ်းမသန်မှုတွေက ငါ့ကို ခေါင်းကိုက်စေတယ်”

နင်းကျဲသည် အလျင်အမြန်ပင် ဦးညွှတ်ကာ ထွက်ခွာခဲ့သော်လည်း တံခါးဝသို့ ရောက်သည့်အခါတွင်မူ မျိုးနွယ်စုအကြီးအကဲငယ်က ပြန်လည်ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြန်၏။

“နေဦး...”

နင်းကျဲ၏ နှလုံးသားမှာ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားကာ လှည့်ပြန်လာပြီးနောက် ဂါရဝပြုလျက် “ဘာအမိန့်များ ရှိလို့လဲ ” ဟု မေးမြန်းလေသည်။

မျိုးနွယ်စုအကြီးအကဲငယ်၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားပြီးလျှင်-

“နောင်ကျင်းပမယ့် စာမေးပွဲကြီးရဲ့ စာရင်းကို ငါကြည့်ပြီးပြီ။ အဲဒီမှာ နင်းကျော့ရဲ့ နာမည်ကို တွေ့ခဲ့တယ်။ သူက အဆင့် ၃၁ ရထားတာပဲ။ မင်းက သူ့ရဲ့ ဦးလေးဖြစ်တဲ့အတိုင်း ဘာများ ပြောစရာရှိလဲ”

နင်းကျဲမှာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ရင်း-

“နင်းကျော့လေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော်မျိုးလည်း အတော်လေး စိတ်ပူနေရပါတယ် ခေါင်းဆောင်ငယ်။ အဲဒီကလေးက ကြီးပြင်းလာတော့ သူကိုယ်တိုင် အတောင်အစုံပေါက်ပြီလို့ ထင်နေပုံရတယ်။ မနေ့က စာမေးပွဲပြီးကတည်းက ကျွန်တော်တို့နဲ့ အကြီးအကျယ် စကားများထားကြတာပါ”

“သူ့မှာ မိဘတွေ စောစောစီးစီး ဆုံးပါးသွားခဲ့ရရှာလို့ ကျွန်တော်မျိုးတို့ဘက်ကလည်း လိုလေသေးမရှိ ပြုစုခဲ့ပေမဲ့လို့ အဲဒီကလေးက တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး စိတ်နေစိတ်ထားကလည်း ထူးဆန်းတယ်။ ခေါင်းလည်း အလွန်မာပြီး နောက်ဖေးပေါက်ကနေ ဝင်ရောက်ဖို့ ကိစ္စတွေကိုလည်း သိက္ခာကျတယ်ဆိုပြီး ငြင်းဆန်နေတယ်”

မျိုးနွယ်စုအကြီးအကဲငယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်-

“... နင်းကျဲ၊ မင်းကောင်းကောင်း သိထားသင့်တာက နင်းကျော့ရဲ့ ဖခင် နင်းကျန့်ဟာ မင်းရဲ့ ညီအကိုရင်းဖြစ်သလို ငါ့ရဲ့ အသက်သခင် ကျေးဇူးရှင်လည်း ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ငါကတော့ နင်းကျော့ကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ပြီး ကျင့်စဉ်လမ်းမှာ အထောက်အပံ့ပေးမယ်လို့ ကတိပြုထားပြီးသားပဲ”

“ကလေးက နားမလည်ရင်တောင် မင်းကတော့ နားလည်သင့်တာပေါ့”

နင်းကျဲမှာ အမြန်ပင် ဦးညွှတ်ကာ “ခေါင်းဆောင်ငယ် ဆိုလိုတာကို ကျွန်တော်မျိုး နားလည်ပါပြီ။ နင်းကျော့ စိတ်ပြောင်းလာအောင် ကျွန်တော်မျိုး ပြန်ပြီး ဖျောင်းဖျပါ့မယ်” ဟု ဆိုလေသည်။

“ကောင်းပြီ” မျိုးနွယ်စုအကြီးအကဲငယ်က လက်ကို ဝေ့ယမ်းကာ နောက်ဆုံးသတိပေးချက်ကို ဆိုလိုက်၏။ “တကယ်လို့ မင်း ဒီလောက် သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စကိုမှ မအောင်မြင်ဘူးဆိုရင်တော့ ပစ္စည်းဝယ်ယူရေး မန်နေဂျာ ရာထူးမှာ ဆက်နေဖို့ မထိုက်တန်တော့ဘူးလို့ မှတ်လိုက်ပေတော့”

နင်းကျဲသည် လေးလံသော စိတ်နှလုံးဖြင့် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာလေသည်။ ဇနီးဖြစ်သူ ဝမ်လန်က မြင်မြင်ချင်းပင်-

“ရှင်... ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒဏ်ရာရလာတာလဲ” ဟု ထိတ်လန့်တကြား မေးမြန်းရှာ၏။

“မျိုးနွယ်စုအကြီးအကဲငယ် လက်ချက်ပေါ့” ဟု နင်းကျဲက သက်ပြင်းချကာ ဆိုသည်။

ဝမ်လန်က မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ-

“အဲဒီ နင်းရှောင်ရန်ကတော့လေ သူကိုယ်တိုင် အစွမ်းရှိရင်လည်း လူငယ်ဧည့်သည်ကို ကိုယ်တိုင် သွားစည်းရုံးပါလား၊ အခုတော့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကိုပဲ နှိပ်စက်နေတော့တာပဲ”

သူမသည် ညည်းညည်းညူညူဖြင့်ပင် နင်းကျဲ၏ နဖူးပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာကို ဆေးထည့်ပေးရှာသည်။ နင်းကျဲမှာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာကြီး ရှုံ့မဲ့သွားပြီးလျှင်-

“ကံကောင်းတာတစ်ခုကတော့... အဲဒီ ပူလောင်တဲ့ ကိစ္စကြီးကနေ ငါ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ နင်းရှောင်ရန်က ငါ့ကို နောက်ထပ် တာဝန်တစ်ခု ထပ်ပေးလိုက်ပြန်ပြီ”

“ဟူး... နင်းကျော့လေး ကိစ္စပဲပေါ့”

နင်းကျဲက အကြောင်းစုံကို ရှင်းပြလိုက်သည်။ ဝမ်လန်မှာ ဒေါသတကြီးဖြင့်-

“ဘာ... အဲဒီကောင်လေးကို မျိုးနွယ်စု လုပ်ငန်းထဲ သွင်းပေးဖို့အတွက် ငါတို့ကပဲ ပိုက်ဆံကုန်ခံပြီး လူကြီးချင်း ဆက်သွယ်ပေးရဦးမှာလား။ မလုပ်နိုင်ပါဘူး”

“ဘယ်လောက်တောင် ကုန်မှာမို့လို့လဲ။ သူ့ကို ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်လာတာ နှစ်တွေမနည်းတော့ဘူး။ အခုထိလည်း ထပ်ပြီး ပိုက်ဆံကုန်ခံရဦးမှာလား”

နင်းကျဲက သက်ပြင်းချလျက်-

“သူက အကယ်ဒမီမှာပဲ နေတာဆိုတော့ သူ့အတွက် ကုန်ကျစရိတ်က ငါတို့ စတေးခဲ့ရတာတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ပြီးတော့ သူ့အမေ ဆုံးတုန်းကလည်း ငွေတွေ ချန်ထားခဲ့တာပဲလေ”

ဝမ်လန်က အော်ဟစ်ကာ-

“ရှင် နားမလည်ဘူးလား၊ အဲဒီငွေတွေက ငါတို့ ငွေတွေဖြစ်သွားပြီလေ။ နင်းကျော့အမေ သေခါနီးမှာ အဲဒီငွေတွေကို ငါ့လက်ထဲ အပ်ခဲ့တာ။ အဲဒီတုန်းက ရှင်လည်း ရှိနေသလို မျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲတချို့လည်း ရှိနေတာပဲ”

“သူ့အမေက ရှင်းရှင်းပြောခဲ့တာပဲ၊ ဒါက သူ့ကလေးအတွက် စရိတ်မဟုတ်ဘဲ ငါတို့ကို ကျေးဇူးဆပ်တာပါလို့ ပြောခဲ့တာ။ အဲဒီတော့ အဲဒီငွေကို ငါတို့ စိတ်ကြိုက် သုံးခွင့်ရှိတာပေါ့”

နင်းကျဲက ခပ်ယဲ့ယဲ့ပြုံးလိုက်ရင်း-

“အဲဒါကြောင့်ပဲ ငါတို့ နင်းကျော့လေးအပေါ် မညှာတာလို့ မရတာပေါ့။ ငါက သူ့ဦးလေးလေ၊ သူက စာမေးပွဲမှာ အဆင့် ၃၁ ရထားတာဆိုတော့ ငါကပဲ တစ်ခုခု စီစဉ်မပေးရင် ကြည့်မကောင်းဘူးဖြစ်လိမ့်မယ်”

ဝမ်လန်က သွားကြိတ်လျက်-

“ဒီလောက် ငွေအမြောက်အမြားကို ထုတ်ပေးရမယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်မကိုပဲ သတ်လိုက်ပါတော့။ အဲဒီ ကျေးဇူးမသိတဲ့ ငသောက်လေးရယ်၊ လောဘကြီးတဲ့ နင်းရှောင်ရန်ရယ် အကုန် သေကုန်ကြပါစေ”

“ရှင် မမြင်ဘူးလား၊ နင်းရှောင်ရန်က နင်းကျော့ကို အကြောင်းပြပြီး ငါတို့ကို ငွေညှစ်နေတာ။ ငါတို့ဆီက လက်ဆောင်တွေယူပြီး သူ့အဆက်အသွယ်နဲ့ နင်းကျော့ကို မျိုးနွယ်စုလုပ်ငန်းထဲ ထည့်ပေးချင်ယောင် ဆောင်နေတာလေ။ သူက ဘယ်လိုလူစားလဲဆိုတာ ရှင်မသိဘူးလား”

“သူက စိတ်ထားသေးသိမ်ပြီး ကျေးဇူးကန်းတဲ့သူပဲ။ မနေ့က ပြောတာကို ဒီနေ့ မေ့ချင်ယောင်ဆောင်တတ်တာ။ အရင်ကလည်း သူ့ဆီက အကူအညီရမလားလို့ ငါတို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ သူက တာဝန်ရှောင်တာ ဒါမှမဟုတ် ပိုက်ဆံတောင်းတာပဲ လုပ်ခဲ့တာလေ”

“ရှင် ပစ္စည်းဝယ်ယူရေး တာဝန်ခံရာထူးရဖို့တောင် တခြားသူတွေထက် သုံးဆပိုပေးခဲ့ရတာ မေ့သွားပြီလား။ အခုလည်း နင်းကျော့ကို သုံးပြီး ငါတို့ကို ထပ်ပြီး ငွေညှစ်နေပြန်ပြီ”

“... သူသာ တကယ် ကျေးဇူးဆပ်ချင်တယ်ဆိုရင် ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ နင်းကျော့ကို ဂရုစိုက်မှာပေါ့။ သူကိုယ်တိုင်က မျိုးနွယ်စုအကြီးအကဲငယ်ပဲဟာ၊ နင်းကျော့ကို မျိုးနွယ်စုလုပ်ငန်းထဲ ထည့်ပေးဖို့က သူ့အတွက် အပန်းမှ မကြီးတာ။ အခုတော့ ဟန်ဆောင်ကောင်းနေတာပဲ”

နင်းကျဲမှာ သက်ပြင်းကိုသာ အဖန်ဖန် ချနေမိတော့သည်။

“ဟူး... ငါမသိတာ မဟုတ်ပါဘူးကွာ။ သူ့ရည်ရွယ်ချက်က ရှင်းနေတာပဲ။ တကယ်လို့ ဒီတစ်ခါမှာ ငါ မအောင်မြင်ခဲ့ရင် ဒါမှမဟုတ် သူ့ကို လက်ဆောင်တွေနဲ့ မဖားနိုင်ခဲ့ရင် ငါ့ရဲ့ ရာထူးကို သူ သိမ်းပစ်လိမ့်မယ်”

ဝမ်လန်မှာ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကာ-

“ရှင် တကယ်ပဲ သူ့ရဲ့ ငွေညှစ်မှုကို အရှုံးပေးတော့မှာလား။ ငါတို့မှာလည်း ကိုယ်ပိုင်သားသမီးတွေ ရှိသေးတာပဲ။ နင်းကျိလေး ဆိုရင်လည်း ကျင့်စဉ်အတွက် လိုအပ်တာတွေ အများကြီး ရှိနေတာ။ သူ ကြိုက်လှပါတယ်ဆိုတဲ့ ရွှေပွဲတော်ဆောင်က မုန့်တွေကိုတောင် ငါတို့ မဝယ်ပေးနိုင်သေးဘူး”

နင်းကျဲ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ မှောင်မှောင်သွားကာ-

“တော်စမ်း... အဲဒီ ရွှေမျှင်ကျောက်စိမ်းနှင်းဆီမုန့်ဆိုတာ တာဝန်ခံကြီးတွေတောင် အမြဲတမ်း မစားနိုင်တဲ့ဟာမျိုး။ စိတ်မပူစမ်းပါနဲ့၊ ငါ ကောင်းကောင်း စဉ်းစားပါ့မယ်”

နင်းကျဲသည် နင်းကျော့အား မျိုးနွယ်စုလုပ်ငန်းထဲသို့ ထည့်သွင်းရန် ငွေကုန်ကြေးကျခံရမည့်အပြင် အရှက်တကွဲ ဖြစ်ရမည့်အရေးကို အလွန်ပင် တွန့်ဆုတ်နေမိလေသည်။

ဇနီးဖြစ်သူ ဝမ်လန်ကဲ့သို့ပင် ၎င်းသည် ငွေကြေးကို နှမြောသည်ထက် မိမိ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပို၍ ငဲ့ကွက်နေမိခြင်း ဖြစ်၏။ နင်းကျော့သည် ၎င်းတို့ဇနီးမောင်နှံနှင့် အကြီးအကျယ် စကားများထားသည်မှာ ခေါင်းမာလှသည့် ကလေးတစ်ဦးပင် မဟုတ်လော

ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင်မှ နင်းကျဲအနေဖြင့် နင်းကျော့အတွက် ကောင်းမွန်သော နေရာတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ရှာဖွေပေးရမည်ဆိုခြင်းမှာ အကြီးအကဲတစ်ဦး၏ အလုပ်ထက် အစေအပါးတစ်ဦး၏ အလုပ်နှင့် ပို၍ တူနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသောကြောင့်တည်း။