အခန်း (၂၉-၃၀)

အခန်း (၂၉)အအေးဓာတ်ပွေ့ပိုက်ခြင်း ပညာရပ်

နင်းမျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲဖြစ်သူသည် ခါးသီးလှသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်ရင်း "မင်းရဲ့ တောင်းဆိုချက်တွေကို ပြောပါ" ဟု ဆိုလေသည်။

နင်းရှောင်ဟွေ့က သူမ၏ တောင်းဆိုချက်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု တင်ပြလာရာ မျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲ၏ မျက်နှာမှာ တစ်စထက်တစ်စ ညိုမှောင်လာတော့သည်။

တောင်းဆိုချက် ငါးခုမြောက်သို့ ရောက်သောအခါတွင်မူ မျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲမှာ ဆက်လက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ လက်ဝါးဖြန့်ကာ တားဆီးလိုက်ရ၏။

"တော်ပြီ၊ လောလောဆယ်တော့ ဒီမှာတင် ခဏရပ်ထားကြဦးစို့။"

ထိုအခါ ဝါရင့်သူဖြစ်သော နင်းအဘွားအိုက မကျေမနပ်ဖြစ်လျက် ဝင်ရောက်ပြောဆိုလာသည်။

"ဘာလို့ ရပ်ရမှာလဲ။ ငါ့မြေးမလေးက ဒီကိစ္စအတွက် သူ့အသက်ကိုတောင် ရင်းနှီးပေးဆပ်ရမှာလေ။"

အဆောင်လက်ဖွဲ့ ခန်းမဆောင်မှ အကြီးအကဲကလည်း ထောက်ခံအားပေးလိုက်သည်။

"မျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲ သိရဲ့လား။ အခုဆိုရင် မြို့စားမင်းရဲ့ အိမ်တော်ကနေ မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့တွေကို အဖွဲ့လိုက် စေလွှတ်ပြီး မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်အတွင်းမှာ ကင်းလှည့်နေပြီ။ ဓာတ်ငါးပါးညှိနှိုင်းခြင်း ပညာရပ်ကို ကျင့်ကြံနေတဲ့ သူတွေကိုလည်း စတင်ပြီး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် စစ်ဆေးနေပြီ။"

"တကယ်လို့ ရှောင်ဟွေ့သာ ဒီပြိုင်ပွဲကို ဝင်ပြိုင်မယ်ဆိုရင် သူမ ရင်ဆိုင်ရမယ့် ဘေးအန္တရာယ်ဟာ ချော်ရည်နန်းတော်ထဲမှာတင် ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူး။"

နင်းအဘွားအိုက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ရင်း "ငါတို့အားလုံးဟာ ပင်မမျိုးနွယ်ဝင်တွေပဲ၊ ကိုယ့်လူအချင်းချင်းတွေပါပဲ၊ မျိုးနွယ်စုခွဲက လူစိမ်းတွေလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့။ မျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲ... နင်က ဘာလို့များ ဒီလောက်တောင် ကပ်စေးနှဲနေရတာလဲ" ဟု ဆိုလေသည်။

နင်းကျော့ နိုးလာသည့်အခါတွင်မူ နောက်တစ်နေ့ နေ့လယ်ပင် ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေမှာ များစွာ တည်ငြိမ်အေးချမ်းသွားပြီ ဖြစ်၏။

"ငါ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည်အားဖြည့်ဖို့အတွက် ဆေးလုံးအချို့ လိုအပ်လိမ့်မယ် ထင်တယ်။"

နင်းကျော့သည် ပုံမှန်အားဖြင့် ဆေးလုံးများစွာကို အရန်သင့် သိမ်းဆည်းထားတတ်သော်လည်း စိတ်ဝိညာဉ်နှင့် ပတ်သက်သည့် ဆေးလုံးမှာမူ များများစားစား မရှိပေ။

သူ၏ ချော်ရည်နန်းတော်အတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ် စူးစမ်းလေ့လာမှုအပေါ် အခြေခံ၍ သုံးသပ်ရလျှင် နောင်တစ်ချိန်တွင် ထိုကဲ့သို့သော ဆေးလုံးများသည် မရှိမဖြစ် လိုအပ်လာမည်ကို သူ သိမြင်ထားလေသည်။

"အခန်း (၂) ထဲက သစ်သားတုံးကြီး တစ်ခုတည်းကသာ စိတ်ဝိညာဉ်ကို အားနည်းစေတာ မဟုတ်ဘူး။"

"စိတ်ဝိညာဉ်ကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ထုတ်ယူပြီး စက်မှုရုပ်သေးထဲမှာ ထည့်သွင်းထားတဲ့ အခါမှာလည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေက တဖြည်းဖြည်းချင်း ကုန်ခမ်းနေတာပဲ။"

"ဒါကြောင့် စိတ်ဝိညာဉ် အခြေခံ အုတ်မြစ်က ပိုပြီး ခိုင်မာလေလေ၊ ချော်ရည်နန်းတော်ကို စူးစမ်းတဲ့နေရာမှာ ပိုပြီး အကျိုးရှိလေလေ ဖြစ်မှာပဲ။"

စဉ်းစားမိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နင်းကျော့မှာ ချက်ချင်းပင် လက်တွေ့အကောင်အထည် ဖော်တော့သည်။

သူသည် မြို့အတွင်းရှိ ဆေးဆိုင်များနှင့် ဆေးခန်းများမှ စိတ်ဝိညာဉ် အားဖြည့်ဆေးလုံးများကို ဝယ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

တစ်ကြိမ်ဝယ်တိုင်းတွင်လည်း အခြားသူများ ရိပ်မိခြင်း မရှိစေရန် အခြားသော ဆေးလုံးများကိုပါ ရောနှော၍ ဝယ်ယူလေသည်။

သို့ရာတွင် လမ်းခရီး၌ မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့များက နေရာအနှံ့ လူဖမ်းဆီးနေကြသည်ကို လူအများက ညည်းညူနေကြသည်ကို ကြားလိုက်ရ၏။

မြို့ရိုးများပေါ်တွင် ကပ်ထားသော ကြေညာချက်များကိုလည်း သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ မြို့စားမင်း အိမ်တော်မှ ဓာတ်ငါးပါးညှိနှိုင်းခြင်း ပညာရပ်ကို အရေးတကြီး စစ်ဆေးနေပြီး ထိုပညာရပ်သည် နတ်လမ်းစဉ် ပညာရပ်အသွင် ဆောင်ထားသော မိစ္ဆာကျင့်စဉ် ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် မြို့အတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူများအား ထိုပညာရပ်ကို ယာယီ ကျင့်ကြံခြင်း မပြုရန် တားမြစ်ထားလေသည်။

နင်းကျော့သည် ချက်ချင်းပင် သူ၏ အစီအစဉ်ကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ဆေးဆိုင်များမှ ဆေးလုံးဝယ်ယူရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။

အပြန်လမ်းတွင် ကြားလိုက်ရသော သတင်းအချို့ကြောင့် သူ၏ စိတ်နှလုံးမှာ တုန်လှုပ်သွားရ၏။

"မုန့်ချုံ၊ ကျန်းကျန့်နဲ့ ကျိုးကျူတို့အားလုံး တိုက်ခိုက် ချောင်းမြောင်းခြင်း ခံခဲ့ရတာလား။"

"ဒါဟာ တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ။"

"ဒီလောက် တော်ကြတဲ့ ပါရမီရှင်တွေတောင်မှ သူတို့ မျိုးနွယ်စုတွေရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုအောက်မှာ ဒီလို အန္တရာယ်တွေနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတာပဲ။"

"တကယ်လို့ ငါ့လို သာမန်လူတစ်ယောက်သာ လူသိရှင်ကြား ဖြစ်သွားမယ်ဆိုရင် အခြေအနေက ပိုပြီး ဆိုးရွားသွားနိုင်တယ်။"

"အမေ ပြောခဲ့တာ တကယ် မှန်တာပဲ။ ငါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေသေချာချာ ဖုံးကွယ်ထားသင့်တာ။"

နင်းကျော့ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

သူသည် စိတ်ဝိညာဉ် အားဖြည့်ဆေးလုံးများကို ပိုမို စုဆောင်းထားရန် လိုအပ်သော်လည်း လက်ရှိ တင်းမာနေသော အခြေအနေကြောင့် လောလောဆယ်တွင် ဆိုင်းငံ့ထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် မှောင်ခိုဈေးကွက်သို့ သွားရန် စဉ်းစားမိသော်လည်း မသေမျိုး နန်းတော် ပေါက်ကွဲမှု ဖြစ်ပွားပြီးကတည်းက သူ၏ သံမဏိဟန် သံချပ်ကာမှာ များစွာ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သံချပ်ကာ၏ အပြင်ဘက်ပိုင်း၊ အထူးသဖြင့် နောက်ကျောဘက်မှာ သိသိသာသာ ပျက်စီးနေ၏။

အရေးအကြီးဆုံး အချက်မှာ အဓိက အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်သည့် အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း ဆေးလုံးမှာလည်း ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေခြင်းပင်။

၎င်းမှာ နင်းကျော့၏ အကောင်းဆုံး လက်နက်ဖြစ်ပြီး ထပ်မံ၍ အလဟဿ အဖြစ်မခံနိုင်တော့ပေ။

"မသေမျိုး နန်းတော်က ဆုလာဘ်အဖြစ် ပေးခဲ့တဲ့ ပညာရပ်ကို အရင်ဆုံး ကျွမ်းကျင်အောင် လုပ်ရမယ်။"

နင်းကျော့ ရရှိခဲ့သော ပညာရပ်မှာ 'အအေးဓာတ်ပွေ့ပိုက်ခြင်း ပညာရပ်' ဟု ခေါ်ဆိုလေသည်။ ထိုပညာရပ်ကို အသုံးပြုလိုက်ပါက သူ ပွေ့ပိုက်ထားသော မည်သည့် အရာဝတ္ထုမဆို ခဲသွားစေနိုင်၏။

နင်းကျော့သည် ထိုပညာရပ်ကို လေ့လာကြည့်ပြီးနောက် အစပိုင်းတွင် ၎င်းမှာ အနည်းငယ် အားနည်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် ယခင်က နှင်းဒေသ အဆောင်လက်ဖွဲ့ ကျမ်းစာကို အထူးပြု လေ့လာခဲ့ဖူးသဖြင့် ရေခဲဒြပ်စင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ပညာရပ် အချို့ကိုလည်း တတ်ကျွမ်းထားသူ ဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် ရေခဲလှံ ပညာရပ်၊ နှင်းပွင့် ပညာရပ်နှင့် နှင်းလုံး ပညာရပ်များ ဖြစ်ကြသည်။

"အအေးဓာတ်ပွေ့ပိုက်ခြင်း ပညာရပ်ရဲ့ အဓိက အားနည်းချက်က အနီးကပ် တိုက်ခိုက်မှသာ ထိရောက်တာပဲ။"

"ဒါပေမဲ့ ရေခဲလှံ ပညာရပ်နဲ့ နှင်းလုံး ပညာရပ်လိုမျိုး သာမန် ပညာရပ်တွေကတော့ အဝေးကနေ တိုက်ခိုက်နိုင်တာလေ။"

အမှန်တကယ် တိုက်ပွဲဝင်ရသည့်အခါ ထိုအားနည်းချက်မှာ ကြီးမားလှသည်။

ထို့ကြောင့် နင်းကျော့အနေဖြင့် ရေခဲလှံ ပညာရပ်ကိုသာ အစားထိုး အသုံးပြုလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်နေ၏။

အမှန်စင်စစ် သူသည် ချော်ရည်နန်းတော်ထဲတွင် ထိုပညာရပ်ကို အသုံးပြုချင်ခဲ့သော်လည်း အခက်အခဲမှာ သူ အသုံးမပြုနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤနေရာတွင် ကျင့်စဉ်များနှင့် ပညာရပ်များကြားရှိ ကွဲပြားခြားနားမှုနှင့် ဆက်စပ်မှုများက အခန်းကဏ္ဍတစ်ခု ဖြစ်လာတော့သည်။

ဓာတ်ငါးပါးညှိနှိုင်းခြင်း ပညာရပ်နှင့် နှင်းဒေသ အဆောင်လက်ဖွဲ့ ကျမ်းစာတို့ကဲ့သို့သော ကျင့်စဉ်များသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ကျင့်ကြံရန်အတွက် အဓိက အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်သည်။

ရေခဲလှံ ပညာရပ်၊ နှင်းပွင့် ပညာရပ်နှင့် အအေးဓာတ်ပွေ့ပိုက်ခြင်း ပညာရပ်တို့ကဲ့သို့သော ပညာရပ်များသည် ထိုဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အချို့သော နည်းလမ်းများနှင့် ဟန်ပန်များဖြင့် အသုံးချခြင်းသာ ဖြစ်၏။

ပညာရပ်များသည် ကျင့်စဉ်များ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်အပေါ်တွင် မှီခိုနေရသည်။

ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ အမျိုးမျိုး ကွဲပြားနိုင်ရာ ရေခဲဒြပ်စင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် မီးနဂါး ပညာရပ်ကို အသုံးမပြုနိုင်ပေ။

အလွန်ဆုံး အသုံးပြုနိုင်လျှင် ရေခဲနဂါး ပညာရပ် သို့မဟုတ် နှင်းဝေလငါး ပညာရပ်တို့ကိုသာ အသုံးပြုနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

နင်းကျော့သည် ဓာတ်ငါးပါး ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ရရှိပြီးနောက် ရေခဲလှံ ပညာရပ်ကို အသုံးပြုရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မဖြစ်နိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

အကြောင်းမှာ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွင် ဓာတ်ငါးပါးလုံး ပါဝင်နေသောကြောင့် သက်ဆိုင်ရာ ဒြပ်စင်အလိုက် ပညာရပ်များကို အသုံးပြုနိုင်ရန်အတွက် ထိုဝိညာဉ်စွမ်းအားကို သီးခြားစီ ထုတ်ယူရန် လိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

သူ တတ်ကျွမ်းထားသော ရေခဲလှံ ပညာရပ်သည် ဓာတ်ငါးပါးညှိနှိုင်းခြင်း ပညာရပ်နှင့် ကိုက်ညီမှု မရှိပေ။

ယင်းကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲရန် လိုအပ်လေသည်။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးသည် ကျင့်ကြံခြင်း လောကတွင် အလွန်ပင် ထူးခြားဆန်းပြားသည့် ကိစ္စမဟုတ်ပေ။

တကယ်လို့ နင်းကျော့အနေနဲ့ တခြားသော ရေခဲဒြပ်စင် ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို ပြောင်းလဲကျင့်ကြံလိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ အရင်က ရေခဲလှံ ပညာရပ်ကို တိုက်ရိုက် အသုံးပြုနိုင်မှာ ဖြစ်သော်လည်း လက်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားနဲ့ လုံးဝ ပြီးပြည့်စုံစွာ ကိုက်ညီမှု ရှိစေဖို့အတွက် အနည်းငယ် ပြုပြင်မှုတွေတော့ လိုအပ်မှာ ဖြစ်သည်။

အအေးဓာတ်ပွေ့ပိုက်ခြင်း ပညာရပ်မှာမူ နင်းကျော့ တိုက်ရိုက် အသုံးပြုနိုင်သော ပညာရပ် တစ်ခု ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် ဓာတ်ငါးပါးညှိနှိုင်းခြင်း ပညာရပ်နှင့် သဘာဝအတိုင်း ကိုက်ညီမှု ရှိနေ၏။

နင်းကျော့သည် သူ၏ ဓာတ်ငါးပါး ဝိညာဉ်စွမ်းအားထဲမှ ရေဓာတ်ကို ထုတ်ယူကာ အအေးဓာတ်ပွေ့ပိုက်ခြင်း ပညာရပ်ကို စတင်ရန် အကြိမ်ကြိမ် လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။

သူ ကိုင်ထားသော သစ်သားထိုင်ခုံလေးမှာ ချက်ချင်းပင် နှင်းခဲများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့၏။ နှင်းခဲများသည် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး အလွှာလိုက် ထူထဲလာကာ ခဏအတွင်းမှာပင် ရေခဲတုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

နင်းကျော့မှာ သူ၏ အံ့ဩမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ဘဲ "အအေးဓာတ်ပွေ့ပိုက်ခြင်း ပညာရပ်ရဲ့ စွမ်းအားက ဒီလောက်တောင် အားကောင်းတာလား" ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ရေခဲလှံ ပညာရပ်၊ နှင်းလုံး ပညာရပ်နှင့် နှင်းပွင့် ပညာရပ်တို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အအေးဓာတ်ပွေ့ပိုက်ခြင်း ပညာရပ်၏ စွမ်းအားမှာ များစွာ သာလွန်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။

ထို့နောက်တွင် နင်းကျော့သည် မြေအောက် လုပ်ငန်းခွင်အတွင်း ထိုပညာရပ်ကို ကျွမ်းကျင်စေရန် အာရုံစိုက် လေ့ကျင့်လေတော့သည်။

ထိုင်ခုံများ၊ ကုလားထိုင်များ၊ မှန်များ၊ အုတ်ခဲများနှင့် အခြားသော အရာအားလုံးတို့မှာ ရေခဲတုံးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကုန်ကြသည်။

သူသည် ထိုလေ့ကျင့်မှုအတွင်း အလွန်ပင် နစ်ဝင်နေတော့၏။

အခန်း၏ ကြမ်းပြင်နှင့် ထောင့်စွန်းများတွင် အရွယ်အစား အမျိုးမျိုးရှိသော ရေခဲတုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အရာခပ်သိမ်းမှာ အေးခဲနေတော့သည်။

တစ်ခုလုံးသော မြေအောက် လုပ်ငန်းခွင်မှာ အေးမြသော လေထုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မြေအောက် ရေခဲတိုက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်လာလေသည်။

"ပထမဆုံး တံခါးရှေ့မှာ ငါက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး၊ ကြိုးကွင်းနဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား တစ်ခု စတဲ့ ရွေးချယ်စရာ သုံးခုနဲ့ ကြုံခဲ့ရတယ်။"

"သေသေချာချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်မယ်ဆိုရင် ဒီရွေးချယ်စရာ သုံးခုစလုံးက ငါ့ကို စမ်းသပ်မှုတွေ အောင်မြင်ဖို့အတွက် အထောက်အကူ ပေးနိုင်လိမ့်မယ်။"

"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကတော့ ပြောနေစရာ မလိုပါဘူး။ ကြိုးကွင်းကတော့ ငါပြုလုပ်ထားတဲ့ ဝိညာဉ်ကြိုးတွေနဲ့ ဆင်တူနိုင်ပြီး ပညာရပ်ကတော့ စက်မှုရုပ်သေးကို ဝေဟင်မှာ လမ်းကြောင်းပြောင်းနိုင်စေတာ ဒါမှမဟုတ် ခဏတဖြုတ် ပျံသန်းနိုင်စေမှာ ဖြစ်နိုင်တယ်။"

"ဒီအတွေးအတိုင်းပဲ ဆိုရင် ဒုတိယ တံခါးမှာ ရရှိတဲ့ ဆုလာဘ်တွေကလည်း စမ်းသပ်မှုတွေကို ကျော်ဖြတ်တဲ့ နေရာမှာ အထောက်အကူ ပေးမှာပဲ။"

"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကတော့ သေချာတယ်၊ စက်မှု အစိတ်အပိုင်းက ဘာလဲဆိုတာ ငါ မသိလိုက်ရဘူး။ အအေးဓာတ်ပွေ့ပိုက်ခြင်း ပညာရပ်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အခန်း (၃) ရဲ့ စိန်ခေါ်မှုက ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ လိုအပ်စေလိမ့်မယ် ထင်တယ်။"

နင်းကျော့သည် အခြေအနေကို ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာ သုံးသပ်လိုက်သည်။ သူ၏ ကောက်ချက်ကို အထောက်အကူ ပြုနေသည်မှာ အအေးဓာတ်ပွေ့ပိုက်ခြင်း ပညာရပ်သည် သိသိသာသာပင် တိုက်ခိုက်ရေး ပညာရပ် တစ်ခု ဖြစ်နေခြင်းပင် ဖြစ်၏။

"အခန်း (၁) မှာ စက်မှုရုပ်သေးတွေ တည်ဆောက်ဖို့ လိုအပ်ခဲ့တယ်၊ အခန်း (၂) မှာတော့ ရုပ်သေးတွေရဲ့ ခုန်နိုင်၊ ပြေးနိုင်ပြီး ရှောင်တိမ်းနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်တွေကို စမ်းသပ်ခဲ့တယ်၊ အခန်း (၃) မှာတော့ တိုက်ပွဲတွေ ပါဝင်လာဖို့ ရှိတယ်။"

"ဒီလို ကြည့်မယ်ဆိုရင် ချော်ရည်နန်းတော်ရဲ့ စမ်းသပ်မှုတွေဟာ စိန်ခေါ်ရုံသက်သက် မဟုတ်ဘဲ ပညာပေးတာမျိုးလည်း ပါဝင်နေတာပဲ။ ဘိုးဘေး သုံးဦးက ထူးချွန်တဲ့သူတွေကို ရွေးချယ်ရုံတင် မကဘဲ စက်မှုပညာရပ်တွေကိုပါ လက်ဆင့်ကမ်း သင်ကြားပေးနေပုံရတယ်။"

"သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိတယ်၊ ငါ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကတော့ အပြည့်အဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသလောက် ရှိနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ မသေမျိုး နန်းတော်ဆီကို ဘယ်အချိန်မှာ ပြန်သွားနိုင်မလဲဆိုတာ မသိရသေးဘူး။"

ထိုညတွင် လေ့ကျင့်ခန်းများကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော နင်းကျော့မှာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

ထိုစဉ် တစ်စုံတစ်ခု ထူးခြားနေသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်လုံးဖွင့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း မှောင်မည်းနေသည်ကိုသာ တွေ့ရ၏။

စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပြီးနောက် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အာရုံခံကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။

"ငါ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်က နောက်တစ်ကြိမ် ထုတ်ယူခံလိုက်ရပြန်ပြီ၊ ငါ ချော်ရည်နန်းတော်ထဲကို ရောက်နေပြီပဲ။"

အခန်း (၃၀) - သေမင်းခေါ်သံ ကြာပွတ်

ပထမအကြိမ်မှ ရရှိခဲ့သည့် အဖိုးတန်အတွေ့အကြုံများကြောင့် နင်းကျော့သည် ဤမှောင်မိုက်ခြင်းအပေါ် စိမ်းသက်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

၎င်းသည် အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတို့ကို အစွမ်းကုန် ထုတ်ယူပြီးလျှင် ဓာတ်ငါးပါးညှိနှိုင်းခြင်းပညာရပ်ကို လည်ပတ်စေလိုက်တော့သည်။

ဂျောက်…

၎င်းသည် ပထမဆုံးသော စက်မှုအစိတ်အပိုင်းကို ဆွဲယူကာ တပ်ဆင်လိုက်ရာ ယင်းက လက်မောင်းတစ်ဖက် ဖြစ်နေချေသည်။ နောက်ထပ် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ထပ်မံဆွဲယူ၍ အောင်မြင်စွာ တပ်ဆင်လိုက်ပြန်ရာ ထိုအရာမှာ သစ်သားဦးခေါင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအခါမှသာ နင်းကျော့သည် တစ်ဖန်ပြန်၍ မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရလေတော့သည်။ ၎င်းသည် တောင်ကုန်းသဖွယ် စုပုံနေသော စက်မှုအစိတ်အပိုင်းများအပေါ်တွင် လှဲလျောင်းလျက် မိမိ၏ဦးခေါင်းကို စမ်းသပ်ကြည့်ရာ ယခင်အတိုင်းပင် စတုရန်းပုံစံ စက်မှုဦးခေါင်းကြီး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရပြန်၏။

“ဘာလို့ ဒါကြီးပဲ ပြန်ဖြစ်နေရတာလဲ”

“ပြေးလွှားခုန်ပေါက်တဲ့အခါမှာ လေထုခုခံမှုရှိတော့ အခန်း (၂) ကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့နေရာမှာ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတယ်”

နင်းကျော့သည် ၎င်း၏ ဦးခေါင်းကြီးကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုရင်း လက်မောင်းတစ်ဖက်တည်းကိုသာ အားပြု၍ ခန္ဓာကိုယ်ကို တရွတ်တိုက်ဆွဲကာ ပတ်ပတ်လည်သို့ တွားသွားရှာဖွေနေတော့သည်။

၎င်းသည် စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် ခြေထောက်များကို ရွေးချယ်ပြီးနောက် အရှည်ချင်းတူညီသော ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို တွေ့ရှိမှသာ ရပ်နားလိုက်လေသည်။

ယခင်အတွေ့အကြုံအရ ဤသို့ အချိန်ပေးရွေးချယ်ခြင်းမှာ များစွာ တန်ဖိုးရှိကြောင်း ၎င်းသိရှိထားပြီး ဖြစ်ပေသည်။

ထိုမျှမကသေးဘဲ ဖြစ်နိုင်လျှင် လက်မောင်းများကိုလည်း ပိုမိုရှည်လျားသောအရာများကိုသာ ရွေးချယ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သေးသည်။

“ငါက ရှည်လျားတဲ့ လက်မောင်းနဲ့ ခြေထောက်တွေကို လိုချင်တာ၊ ပြီးတော့ ပိုသေးတဲ့ ဦးခေါင်းတစ်ခုနဲ့ လဲချင်သေးတယ်”

သို့သော် နင်းကျော့၏ အကြံအစည်မှာ မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။

ရွေးချယ်ထားသော ဦးခေါင်းအသေးနှင့် လဲလှယ်ရန် ကြိုးပမ်းသည့်အခါ၌ အချက်အလက်သစ်တစ်ခုကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။

ယင်းမှာ အခန်း (၁) အတွင်း၌ မူလရုပ်သေးခန္ဓာကိုယ်ကို မိမိစိတ်ကြိုက် လွတ်လပ်စွာ လဲလှယ်၍မရဘဲ မွေးရာပါပါရမီနှင့်အညီသာ တပ်ဆင်ရမည်ဟူသော အချက်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

“ဒီလို ကန့်သတ်ချက်မျိုး ရှိနေတာလား”

နင်းကျော့မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စဉ်းစားမိလေတော့သည်။

“တကယ်လို့ ပါရမီအလိုက် ရုပ်သေးတွေကို တပ်ဆင်ရတာဆိုရင် မုန့်ချုံတို့လို လူတွေက အစကတည်းက ငါ့ထက် အများကြီး ပိုတောင့်တင်းတဲ့ ရုပ်သေးတွေကို ရထားမှာပဲ”

“ဒါ့အပြင် ဒီမှာ တောင်လိုပုံနေတဲ့ စက်မှုအစိတ်အပိုင်းတွေဟာ အပြင်ပန်းကြည့်ရင် အရည်အသွေး တူညီပုံရပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာတော့ စွမ်းဆောင်ရည်ချင်း အကြီးအကျယ် ကွာခြားနေတာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်”

နင်းကျော့သည် မိမိကိုယ်မိမိ ချက်ချင်းပြန်၍ ဆင်ခြင်ကြည့်မိသည်။

“ငါက အမိဝမ်းထဲမှာကတည်းက စောစီးစွာ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ဆေးလုံးကို သောက်ခဲ့ရတာဆိုတော့ စောစီးစွာ ဉာဏ်အလင်းပွင့်တဲ့ ပါရမီရှိတယ်၊ အဲ့ဒီပါရမီကြောင့်ပဲ ငါ့မှာ ဒီဦးခေါင်းကြီး ဖြစ်နေရတာပဲ၊ ဒါကြောင့်လည်း ဦးခေါင်းအသေးနဲ့ လဲလို့မရတာ ဖြစ်ရမယ်”

“စောစီးစွာ ဉာဏ်အလင်းပွင့်တဲ့ ပါရမီကြောင့် ဒီဦးခေါင်းကြီး ရှိနေတာဆိုရင် ဦးခေါင်းကြီးခြင်းမှာလည်း သူ့အားသာချက်နဲ့သူ ရှိနေမှာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အခုထိတော့ အဲ့ဒါကို ထုတ်မသုံးရသေးဘူး”

“ဒါ့အပြင်…”

နင်းကျော့၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် ပထမဆုံး ဆွဲယူခဲ့သော စက်မှုအစိတ်အပိုင်းမှာ ဦးခေါင်းမဟုတ်ဘဲ လက်မောင်း ဖြစ်နေခဲ့ခြင်းပင်။

“ပထမတစ်ခေါက်ကလည်း ဒီလိုပဲ၊ အခု ဒုတိယတစ်ခေါက်မှာလည်း ဒီလိုပဲဖြစ်နေတယ်၊ လက်မောင်းအစိတ်အပိုင်းက ဦးခေါင်းအစိတ်အပိုင်းထက် အရင်ဦးစားပေးပြီး ပါလာတယ်”

“ဒါဟာ ငါ့မှာ စောစီးစွာ ဉာဏ်အလင်းပွင့်တဲ့ ပါရမီထက်တောင် ပိုပြီးထူးကဲတဲ့ လက်မောင်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ တခြားသော ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ပါရမီတစ်ခုခု ရှိနေလို့လား”

လျင်မြန်သော အသိဉာဏ်နှင့် စူးစမ်းလေ့လာမှု ကောင်းမွန်သော နင်းကျော့သည် အသေးစိတ်အချက်အလက်များမှတစ်ဆင့် ပြဿနာများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ပေသည်။

ယင်းမှာ ဖြစ်တန်ရာ၏။ အကြောင်းမှာ ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီဟူသည်မှာ အမျိုးအမည် များပြားလှပြီး တစ်ခုနှင့်တစ်ခုလည်း မတူညီကြပေ။

နင်းမျိုးနွယ်စုသည် မသေမျိုးဖြစ်ရန် အလားအလာရှိသူများကို အမြဲစစ်ဆေးလေ့ရှိသော်လည်း အခြေခံကျပြီး အများဆုံး တွေ့ရတတ်သည့် ပါရမီများကိုသာ စစ်ဆေးနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အထူးပါရမီ အများအပြားကိုမူ ရိုးရိုးနည်းလမ်းများဖြင့် မစစ်ဆေးနိုင်ပေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ နင်းကျော့၏ လက်မောင်းတွင် မျိုးနွယ်စုက တစ်ခါမျှ မတွေ့ရှိဖူးသော ဖုံးကွယ်ထားသည့် ပါရမီတစ်ခု ရှိနေနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

နင်းကျော့သည် ၎င်းခုနက ရရှိခဲ့သော အချက်အလက်ကို ဆက်လက်၍ ဆင်ခြင်နေမိသည်။

“သတင်းစကားထဲမှာ ဒါက ‘မူလရုပ်သေးခန္ဓာကိုယ်’ လို့ ပြောထားတယ်၊ ပြီးတော့ ‘အခန်း (၁)’ ထဲမှာ ‘လွတ်လပ်စွာ’ လဲလှယ်လို့မရဘူးလို့ ဆိုထားတယ်”

“ဒါဆိုရင် ခန္ဓာကိုယ်ကို အဆင့်မြှင့်လို့ရနိုင်ပြီး တခြားအခန်းတစ်ခုခုမှာတော့ စိတ်ကြိုက်လဲလှယ်လို့ ရနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ သဘောလား”

ခဏတာအတွင်းမှာပင် နင်းကျော့သည် သာမန်ဟု ထင်ရသော ထိုသတင်းစကားကို အသေးစိတ် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီး ဖုံးကွယ်နေသော အဓိကအချက်များကို နားလည်သဘောပေါက်သွားလေတော့သည်။

ထိုသတိပေးချက် ရှိနေသော်လည်း နင်းကျော့သည် ကံစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် အတောင်ပံအစိတ်အပိုင်းများကို တပ်ဆင်ရန် ကြိုးစားကြည့်သေးသည်။ တကယ်လို့ အတောင်ပံများကို တပ်ဆင်နိုင်ခဲ့လျှင် အခန်း (၂) ကို ဖြတ်ကျော်ရန် ပိုမိုလွယ်ကူသွားမည် မဟုတ်လော။

သို့သော် မျှော်လင့်ထားသလို ထိုအရာမှာ မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။

“ဒါဆိုရင် ဒီအတောင်ပံတွေ၊ ဦးချိုတွေနဲ့ လက်သည်းတွေက လူသားမဟုတ်တဲ့ သတ္တဝါတွေအတွက်ပေါ့၊ နောင်တစ်ချိန်မှာ ချော်ရည်နန်းတော်ထဲကို လူသားမဟုတ်တဲ့ ပြိုင်ဘက်တွေလည်း ရောက်လာဦးမှာလား”

နင်းကျော့သည် စက်မှုအစိတ်အပိုင်း တောင်ကုန်းပေါ်မှ တွားဆင်းလာခဲ့သည်။ ထိုသို့ဆင်းလာစဉ် အတွင်း၌လည်း အလွန်အရေးကြီးသော လေ့လာမှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်ခဲ့သေးသည်။

မကြာမီမှာပင် ၎င်းသည် ပထမအကြိမ် စူးစမ်းစဉ်က ချန်ထားရစ်ခဲ့သော အမှတ်အသား အမျိုးမျိုးကို ပြန်လည်တွေ့ရှိခဲ့သည်။

“ဒါဆိုရင် ဒီအခန်းဟာ ငါပထမအကြိမ် စူးစမ်းခဲ့တဲ့ အခန်း (၁) နဲ့ အတူတူပဲပေါ့”

ဤတွေ့ရှိချက်မှာ အလွန်ပင် အရေးကြီးလှပေသည်။

“ဒါက ငါတစ်ယောက်တည်းအတွက်ပဲ သီးသန့်ပေးထားတဲ့ အခန်းမဟုတ်ဘူး”

“တကယ်တော့ စက်မှုအစိတ်အပိုင်းတွေရဲ့ အရေအတွက်ကလည်း ဒီအချက်ကို သွယ်ဝိုက်ပြီး သတိပေးနေခဲ့တာပဲ”

“ငါ စူးစမ်းစဉ်က ချန်ထားခဲ့တဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေက တစ်စုံတစ်ရာအထိ ကျန်ရှိနေသေးတာပဲလား”

“ပြီးတော့ အရေးကြီးတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုက… ဒီမသေမျိုးနန်းတော်ကို စူးစမ်းတဲ့အခါမှာ တခြားလူတွေကိုရော အခန်းတစ်ခုတည်းမှာ တွေ့နိုင်မလား”

နင်းကျော့သည် အခန်းတံခါးဝသို့ လျှောက်သွားပြီးမှ အတွေးကို ခေတ္တရပ်ကာ တံခါးကို လှမ်း၍ စမ်းလိုက်သည်။

သတင်းစကားမှာ ယခင်အတိုင်းပင် ရွေးချယ်စရာ သုံးခု ပေါ်လာလေသည်။

ပထမမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံး ဖြစ်သည်။

ဒုတိယမှာ စက်မှုအစိတ်အပိုင်းဖြစ်သော သေမင်းခေါ်သံ ကြာပွတ် ဖြစ်သည်။

တတိယမှာ ပညာရပ် ဝိညာဉ်စွမ်းအား တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

နင်းကျော့တွင် အစီအစဉ် ရှိပြီးဖြစ်ရာ တွေဝေမနေတော့ဘဲ သေမင်းခေါ်သံ ကြာပွတ်ကိုသာ ရွေးချယ်လိုက်တော့သည်။

လက်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ ခုနစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းအထိ ရှိနေသဖြင့် ပထမအကြိမ်ထက် အများကြီး သာလွန်နေပေသည်။

ထို့ပြင် အခန်း (၂) ကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်လျှင် ဆုလာဘ်အဖြစ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ရဦးမည် ဖြစ်သည်။

ရေရှည်ကို ကြည့်လျှင် ပညာရပ်ကို ရွေးချယ်ခြင်းက အကျိုးအရှိဆုံး ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ နင်းကျော့အနေဖြင့် လက်ငင်းအသုံးပြုနိုင်မည့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို လိုအပ်နေသည်။

သေမင်းခေါ်သံ ကြာပွတ်ကို ရွေးချယ်လိုက်ခြင်းက ဤစူးစမ်းမှုခရီးစဉ်တွင် ၎င်းကို ပိုမိုဝေးကွာသော နေရာအထိ ရောက်ရှိစေမည် ဖြစ်ပေသည်။

“အစောပိုင်းကာလမှာတော့ သတင်းအချက်အလက်က အရေးအကြီးဆုံးပဲ”

“ဒါကြောင့် ငါက အချက်အလက်တွေ လုံလုံလောက်လောက် ရအောင် တတ်နိုင်သမျှ ဝေးဝေးရောက်အောင် စူးစမ်းရမယ်၊ အဲ့ဒီလို အခြေခံကောင်းရှိမှသာ မှန်ကန်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေကို ချနိုင်မှာ”

“ဟူး… မုန့်ချုံတို့ရော ဘယ်အဆင့်အထိ ရောက်နေကြပြီလဲ မသိဘူး၊ သူတို့ရဲ့ ခြေရာလက်ရာတွေကို မကြာခင် တွေ့ရဖို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ”

တစ်ဖန်ပြန်၍ နေရာပြောင်းအစီအရင် အလင်းကွင်းကြီး ပေါ်လာပြီး သစ်သားကွင်းတစ်ခုကို ထွေးထုတ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

နင်းကျော့သည် ထိုသစ်သားကွင်းကို ကောက်ယူ၍ အနီးကပ် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ သစ်သားကွင်း တစ်ခုလုံးမှာ အချင်းဝက် ခြေဝက်ခန့်ရှိပြီး ထူထဲသော ကိုယ်ထည်ရှိကာ စိန်ပုံစံ ကျောက်သလင်း ဆယ့်ရှစ်လုံးကို စီခြယ်ထားသည်။

ထိုကျောက်သလင်းများမှ ပြာလဲ့လဲ့ ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေ၏။ နင်းကျော့သည် ကြည့်ရှုသည့် ထောင့်စွန်းကို အနည်းငယ် ပြောင်းလဲလိုက်တိုင်း ထိုပြာလဲ့ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းများမှာလည်း လိုက်ပါပြောင်းလဲနေသဖြင့် များစွာ မျက်စိပသာဒ ဖြစ်စေလေသည်။

“ဒါက သေမင်းခေါ်သံ ကြာပွတ်လား၊ ဒါကို ဘယ်လိုသုံးရမှာလဲ”

“ဘာရှင်းပြချက်မှ မရှိဘူးလား”

နင်းကျော့သည် သေမင်းခေါ်သံ ကြာပွတ်နှင့် ပတ်သက်၍ မည်သည့် သတင်းအချက်အလက်ကိုမျှ မရရှိခဲ့ပေ။

စက်မှုအစိတ်အပိုင်းများ ဆုလာဘ်အဖြစ် ရရှိခြင်းသည် ကျင့်ကြံသူ၏ စက်မှုပညာရပ် ကျွမ်းကျင်မှုကိုပါ စမ်းသပ်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ၎င်းနားလည်လိုက်သည်။

၎င်းသည် မှန်ကန်သော အသုံးပြုပုံကို ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေရမည် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုသို့စဉ်းစားရင်း နင်းကျော့သည် အလိုလိုပင် သေမင်းခေါ်သံ ကြာပွတ်ကို ၎င်း၏ နဖူးတွင် တေ့လိုက်မိသည်။

သို့သော် မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိခဲ့ပေ။

နင်းကျော့သည် မိမိကိုယ်မိမိ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ရယ်မောလိုက်ပြီး- “ငါ့မှာ အခု စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံ မရှိတာ မေ့သွားတယ်” ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံဟူသည်မှာ ကျင့်ကြံသူ၏ အထက်ပိုင်းတန်တျန်ဖြစ်သော အသိဉာဏ်ပင်လယ်မှ မြစ်ဖျားခံခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤလောကတွင် ကျင့်ကြံသူများ၌ တန်တျန် သုံးခု ရှိလေသည်။ ယင်းတို့မှာ အထက်ပိုင်း အသိဉာဏ်ပင်လယ်၊ အလယ်ပိုင်းတန်တျန် ဝိညာဉ်စွမ်းအားပင်လယ်နှင့် အောက်ပိုင်းတန်တျန် အနှစ်သာရပင်လယ်တို့ ဖြစ်ကြသည်။

နဖူးပြင်ရှိ အထက်ပိုင်းတန်တျန်မှာ အသိဉာဏ်ပင်လယ် ဖြစ်ပြီးလျှင် ဝိညာဉ်တံခါးပေါက်၊ လျှို့ဝှက်နက်နဲမှုဆီသို့ အဝင်အဝ၊ အတွေးအခေါ်များ စုစည်းရာ နေရာဖြစ်ပေသည်။

ရင်ဘတ်ရှိ အလယ်ပိုင်းတန်တျန်မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားပင်လယ် ဖြစ်ပြီးလျှင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ သိုလှောင်ရာ၊ တိမ်တိုက်များကဲ့သို့ စွမ်းအားများ စုစည်းရာနှင့် ခွန်အားများကို တည်ဆောက်ရာ နေရာဖြစ်ပေသည်။

ဝမ်းဗိုက်အတွင်းရှိ အောက်ပိုင်းတန်တျန်မှာ အနှစ်သာရနန်းတော် ဖြစ်ပြီးလျှင် သွေးကြောများ ဆုံစည်းရာ၊ အနှစ်သာရများ ပေါင်းစပ်ရာနှင့် အသက်ဇီဝ၏ အခြေခံအမြစ် ဖြစ်ပေသည်။

နင်းကျော့၏ လက်ရှိ ရုပ်သေးခန္ဓာကိုယ်မှာ သစ်သားသက်သက်သာ ဖြစ်သဖြင့် တန်တျန် သုံးခုလုံး မရှိပေ။

၎င်းအသုံးပြုနေသော “ဝိညာဉ်စွမ်းအား” မှာပင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများထံမှ အစားထိုး ထုတ်ယူထားရခြင်းသာ ဖြစ်ချေသည်။

နင်းကျော့သည် သေမင်းခေါ်သံ ကြာပွတ်ကို ကိုင်မြှောက်လိုက်ပြီးလျှင် ၎င်းအတွင်းသို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ထည့်သွင်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ထိုအခါ သေမင်းခေါ်သံ ကြာပွတ်တွင် စီခြယ်ထားသော စိန်ပုံစံ ပြာလဲ့ခရမ်းရောင် ကျောက်သလင်းများမှာ တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး လင်းထိန်လာလေတော့သတည်း။