အခန်း (၃၁-၃၂)

အခန်း (၃၁) - တစ်ဦးတည်းသာရှိသော အဆင့်သတ်မှတ်ချက်

နင်းကျော့သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ပိုမိုဖိသိပ်၍ အားစိုက်ထုတ်လိုက်ရာ၊ ‘ရှူး’ ခနဲ အသံနှင့်အတူ စိန်ပုံသဏ္ဌာန် အရောင်အသွေးစုံသော ကျောက်ဆောင်တစ်ခုမှာ ရုတ်ချည်းပင် ထွက်ပေါ်လာပြီး နီရဲသော ကြေးနံရံကို သွားရောက်ရိုက်ခတ်လေတော့သည်။

ထိုကျောက်ဆောင်နှင့် သစ်သားလက်စွပ်ပုံစံ ကြာပွတ်အကြားတွင် သေးငယ်သော ကြိုးမျှင်လေးတစ်ခုဖြင့် ဆက်သွယ်ထားသည်ကို တွေ့ရ၏။

နင်းကျော့က ထိုကြိုးကို ဆွဲကြည့်လိုက်သောအခါ ကြိုးမျှင်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် သေးငယ်သော်လည်း အလွန်တရာ ခိုင်ခံ့ကျစ်လျစ်နေသည်ကို သိရှိသွားရလေသည်။

၎င်းက ရှေ့သို့ အနည်းငယ် တိုးသွားပြီး နံရံတွင် စိုက်ဝင်နေသော ကျောက်ဆောင်ကို အနီးကပ် စစ်ဆေးကြည့်ရာ ကျောက်မှာ သံမှိုကဲ့သို့ စိုက်ဝင်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ နံရံနှင့် တစ်သားတည်း ပေါင်းစပ်သွားခြင်း ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိရပြန်သည်။

နံရံနှင့် ထိတွေ့နေသော နေရာမှာ နီရဲသော ကြေးနီအဖြစ်သို့ လုံးလုံးလျားလျား ကူးပြောင်းသွားပြီး ကြိုးနှင့် နီးကပ်သော နေရာတွင်သာ ပြာလဲ့လဲ့နှင့် ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းအချို့ကို ဝေဝေဝါးဝါး မြင်တွေ့ရပေသည်။

ယင်းက နီရဲသော ကြေးနံရံ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ် မူလကတည်းက ရှိနေခဲ့သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေပြီး အပြင်ဘက်သို့ အနည်းငယ်မျှသာ ပြူးထွက်နေကာ ထိုအစွန်းလေးကပင် သေမင်းခေါ်သံ ကြာပွတ်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

“အံဩစရာပဲပဲ

ဒါကို ဘယ်လိုများ ပြုလုပ်ထားပါလိမ့်”

“အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို သုံးထားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အသေးစား အစီအရင်ကို ထွင်းထုထားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီကျောက်ဆောင်ရဲ့ ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းကပဲ ထူးခြားနေတာလား”

နင်းကျော့၏ စူးစမ်းလိုစိတ်မှာ ပြင်းပြစွာ တောက်လောင်လာပြီး ထိုအရာကို ထိုနေရာ၌ပင် ချက်ချင်း ခွဲစိတ်စစ်ဆေးကာ သုံးရက်သုံးညတိုင်တိုင် လေ့လာလိုစိတ်များ တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

သို့သော်လည်းနှမြောစရာ ကောင်းလှပေစွ၊ အချိန်အခါက မသင့်တော်သေးပေ။

ယခုအချိန်တွင် ရှာဖွေစူးစမ်းရန်မှာ အရေးကြီးဆုံးဖြစ်ကြောင်း နင်းကျော့ နားလည်ထား၏။

၎င်းက သစ်သားလက်စွပ်ပုံစံ ကြာပွတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ မည်သည့်နေရာတွင် ဆင်မြန်းရမည်ကို ကြံဆနေလေသည်။

ရုပ်သေးနင်းကျော့၏ အဆစ်အမြစ်များမှာ သေမင်းခေါ်သံ ကြာပွတ်ထက် ပိုမိုသေးငယ်ပြီး လက်မောင်း၊ လက်ဖျံ၊ ပေါင်နှင့် ခြေသလုံးတို့မှာလည်း ညီတူညီမျှ တုတ်ခိုင်မှု ရှိနေကြသည်။

နင်းကျော့သည် ကြာပွတ်ကို လက်ဖြင့် တိုက်ရိုက်ကိုင်ဆောင်ရန် မရည်ရွယ်ပေ။ အခန်း (၂) သို့ သွားရောက်စူးစမ်းရာတွင် လက်နှစ်ဖက်လုံး အားနေရန် လိုအပ်ပြီး လက်တစ်ဖက်က အလုပ်ရှုပ်နေပါက အလွန်တရာ အဆင်မပြေ ဖြစ်နိုင်ပေ၏။

ဤပြဿနာအသေးအဖွဲမှာ နင်းကျော့အတွက် အခက်အခဲ မရှိလှပေ။ မကြာမီပင် ၎င်းက ဖြေရှင်းနည်းတစ်ခုကို ရရှိသွားတော့သည်။

ရှေးဦးစွာ ၎င်း၏ ခေါင်းကို ကိုယ်ထည်မှ ခေတ္တခွာလိုက်ပြီး ကြာပွတ်ကို လည်ပင်းတွင် စွပ်လိုက်ကာ ခေါင်းကို ပြန်လည် တပ်ဆင်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤနည်းဖြင့် ၎င်း၏ ကြီးမားသော ခေါင်းမှာ ကြာပွတ်ကို မြဲမြံစွာ ထိန်းထားနိုင်လေတော့သည်။

ပြင်ဆင်မှုများ ပြီးဆုံးသောအခါ နင်းကျော့သည် တံခါးကို ဖွင့်လှစ်၍ ဒုတိယမြောက် အခန်းအတွင်းသို့ တရားဝင် ခြေချလိုက်သည်။

၎င်း၏ နောက်ကွယ်ရှိ တံခါးမှာ ‘ဒိုင်း’ ခနဲ အသံနှင့်အတူ အင်အားပြင်းစွာ ပိတ်သွားသဖြင့် နင်းကျော့က ပြန်လည် တွန်းကြည့်သော်လည်း တုပ်တုပ်မျှ မလှုပ်တော့ပေ။

ဒုတိယမြောက် အခန်း၏ ရင်းနှီးပြီးသား စင်္ကြံပုံစံကို မြင်တွေ့ရသော်လည်း နင်းကျော့မှာ အလျင်မလိုဘဲ သေမင်းခေါ်သံ ကြာပွတ်ကို အသုံးပြုပုံအား ခေတ္တမျှ လေ့ကျင့်နေသေးသည်။

တစ်စုံတစ်ရာ ကျွမ်းကျင်မှု ရှိလာမှသာ စမ်းသပ်ရန် စတင်လေတော့သည်။

‘ဗုန်း... ဗုန်း... ဗုန်း...’

အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ မအောင်မမြင် ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း အကြိမ်တိုင်းတွင် နောက်သို့ ပြန်လည် လွင့်ထွက်သွားရသည်။

သို့သော် ၎င်း၏ စိတ်နှလုံးမှာ ပထမအကြိမ် စူးစမ်းစဉ်ကကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်အေးချမ်းနေပေသည်။

ခေတ္တမျှ ကြာသော်—

၎င်းသည် စင်္ကြံ၏ အလယ်ဗဟိုအထိ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားသည်။ သစ်သားတုံးကြီး နှစ်တုံးမှာ ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့် ပြိုင်တူ ကျဆင်းလာရာ နင်းကျော့မှာ လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်သော်လည်း ရှောင်တိမ်းရန် လမ်းစ မရှိသလောက် ဖြစ်နေ၏။

သို့သော် ကိစ္စမရှိပေ။

“ငါ့မှာ သေမင်းခေါ်သံ ကြာပွတ် ရှိနေတာပဲ” ဟု နင်းကျော့က တွေးလိုက်သည်။

၎င်း၏ ဦးခေါင်းအောက်တွင် ရှိနေသော သစ်သားလက်စွပ်မှ ကျောက်ဆောင်တစ်ခု ရုတ်ခြည်း ထွက်ပေါ်လာပြီး ‘တိန်’ ခနဲ အသံနှင့်အတူ မျက်နှာကျက်တွင် စိုက်ဝင်သွားလေသည်။

ကြိုးမျှင်မှာ အလွန်တရာ ခိုင်ခံ့လှသဖြင့် နင်းကျော့မှာ လည်ပင်းကို အနည်းငယ် စောင်းကာ လေထဲတွင် တွဲလောင်းခိုရင်း သစ်သားတုံးကြီးများကို အောင်မြင်စွာ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ပေသည်။

အထက်မှ နောက်ထပ် သစ်သားတုံးကြီး တစ်တုံးမှာ ၎င်းဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ကျဆင်းလာပြန်သည်။

နင်းကျော့က ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်ရာ ကြိုးမျှင်မှာ အမြစ်မှ ချက်ချင်း ပြတ်တောက်သွားပြီး သစ်သားလက်စွပ်ပုံစံ ကြာပွတ်နှင့် ကျောက်ဆောင်တို့မှာ ကွဲကွာသွားတော့သည်။

၎င်းသည် အောက်သို့ ပြုတ်ကျရင်း သစ်သားတုံးကြီးကို ရှောင်တိမ်းလိုက်ကာ နောက်ထပ် ကျောက်ဆောင်တစ်ခုကို ပစ်လွှတ်၍ ထိုသစ်သားတုံးတွင်ပင် ချိတ်လိုက်ပြန်သည်

သစ်သားတုံးကြီး ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းသွားသောအခါ ၎င်းသည်လည်း တစ်ပါတည်း လိုက်ပါသွားလေတော့သည်။

ဤနည်းဖြင့် နင်းကျော့သည် တစ်ခါတစ်ရံ ခေါင်းကို စောင်း၍ တွဲလောင်းခိုလိုက်၊ တစ်ခါတစ်ရံ ကြိုးကို အသုံးချလိုက်ဖြင့် ဒုတိယမြောက် အခန်းကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်ကာ ဒုတိယတံခါးသို့ ရောက်ရှိသွားပေသည်။

“အမှန်ပင် ‘သေမင်းခေါ်သံ ကြာပွတ်’ ဆိုတဲ့ အမည်က သင့်လျော်လှပေစွ၊ တိုတိုနှင့် လိုရင်းရောက်ပေသည်” ဟု နင်းကျော့က တွေးရင်း စောင်းနေသော ၎င်း၏ ဦးခေါင်းကို မူလအတိုင်း ပြန်လည် တည့်မတ်လိုက်သည်။

သေမင်းခေါ်သံ ကြာပွတ်ကို အသုံးပြုခြင်းမှာ ဒုတိယအခန်းကို ဖြတ်ကျော်ရန် ခက်ခဲမှုများကို များစွာ လျော့ပါးစေခဲ့သည်။

ယခုအခါ နင်းကျော့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ များစွာ ပျက်စီးခြင်း မရှိဘဲ ဘယ်ဘက်ခြေထောက်တွင် အက်ကြောင်းလေး တစ်ခုနှင့် ညာဘက်လက်မှ လက်ချောင်းတစ်ချောင်း ကျိုးသွားရုံသာ ရှိတော့သည်။

ဤသည်မှာ ပထမအကြိမ် စူးစမ်းစဉ်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အခြေအနေနှင့် များစွာ ကွာခြားလှပေသည်။

“တကယ်လို့ ငါ အရင်တစ်ခေါက်က ဒီကြာပွတ်ကို ရွေးခဲ့ရင် ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ”

နင်းကျော့က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါယမ်းလိုက်ကာ “ပိုပြီးတော့တောင် ဆိုးသွားနိုင်တယ်” ဟု ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။

သေမင်းခေါ်သံ ကြာပွတ်သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကုန်ဆုံးမှုကို ပိုမို မြန်ဆန်စေသောကြောင့် ဖြစ်၏။ အကယ်၍ ပထမတစ်ခေါက်တွင် ၎င်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ပါက နင်းကျော့သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကုန်ခန်းသွားသဖြင့် လှုပ်ရှားနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

နင်းကျော့သည် ဒုတိယမြောက် တံခါးကို ထိတွေ့လိုက်သည်။ ဆုလာဘ်နှင့် ပတ်သက်သော သတင်းစကားမှာ ၎င်း၏ စိတ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိလာ၏။ ယင်းတို့မှာ— ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်တုံး၊ ဖန်သားဓားပျံ စက်မှုအစိတ်အပိုင်းနှင့် မီးတောက်ဖမ်းယူခြင်း ပညာရပ်တို့ ဖြစ်ကြသည်။

ပြီးခဲ့သော အကြိမ်ကမူ နင်းကျော့၏ ဝိညာဉ်မှာ အလွန်တရာ အားနည်းနေသဖြင့် ပညာရပ်တစ်ခုကိုသာ ကမန်းကတန်း ရွေးချယ်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုမူ အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေသဖြင့် ၎င်းသည် စိတ်အေးလက်အေး ရွေးချယ်နိုင်ပေပြီ။

“ဆုလာဘ်အဖြစ် ရတဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အရေအတွက်က နှစ်တုံးအထိ တိုးလာပြီ

“ဖန်သားဓားပျံကတော့ တိုက်ခိုက်ရေးအတွက် စက်မှုအစိတ်အပိုင်းပဲ”

“မီးတောက်ဖမ်းယူခြင်း ပညာရပ်ကတော့... အအေးဓာတ်ပွေ့ပိုက်ခြင်း ပညာရပ်နဲ့ တစ်တွဲတည်း ဖြစ်ပုံရတယ်”

ဝိညာဉ်စွမ်းအား ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းသာ ကျန်ရှိတော့သဖြင့် နင်းကျော့သည် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိဘဲ ပထမဆုလာဘ်ဖြစ်သော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်တုံးကိုသာ ရွေးချယ်လိုက်လေသည်။

ဒုတိယမြောက် အခန်းကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ပြန်လည် ကြည့်ရှုပြီးနောက် ၎င်းသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ တတိယမြောက် အခန်းသို့ တရားဝင် ဝင်ရောက်လိုက်တော့သည်။

သတင်းစကား ထပ်မံ ရောက်ရှိလာပြန်သည်— ‘ကွန်ဖူးရုပ်သေးကို အနိုင်ယူပါ၊ တတိယအခန်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ပြင်ဆင်ဆောင်သို့ ဝင်ရောက်ပါ’။

“စတုတ္ထမြောက် အခန်း ဖြစ်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား” ဟု နင်းကျော့က အံ့သြစွာ တွေးလိုက်မိသည်။

တတိယမြောက် အခန်းမှာ စက်ဝိုင်းပုံစံ တည်ဆောက်ထားပြီး အနားသတ်များမှာ မှောင်မည်းနေကာ အလယ်ဗဟိုမှာမူ အလွန်ပင် လင်းထိန်နေပေသည်။

“စက်ဝိုင်းပုံ စင်မြင့်တစ်ခုနဲ့ အလားသဏ္ဌာန်ပဲ” ဟု နင်းကျော့က သတိပြုမိလိုက်သည်။ ထိုအခန်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်ပါးပါး သစ်သားရုပ်တုတစ်ခု ရပ်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။

ထိုရုပ်သေးကို အဝါရောင် သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အနက်ရောင် မျဉ်းကြောင်းများ ယှက်နွယ်နေကာ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင်မူ ‘ကွန်ဖူး’ ဟူသော စာလုံးကြီး နှစ်လုံးကို ထင်ရှားစွာ တွေ့မြင်ရပေသည်

ထိုရုပ်သေးသည် နင်းကျော့ကို အာရုံခံမိသည်နှင့် မျက်လုံးများမှာ ဝါဝင်းသော အလင်းတန်းများ ရုတ်ချည်း တောက်ပလာတော့သည်။ ၎င်းသည် သစ်သားနှာခေါင်းကို လက်မဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်ပြီးနောက် ခြေတစ်ဖက်ကို ရှေ့ထုတ်ကာ အခြားခြေတစ်ဖက်ကို နောက်၌ထား၍ စစ်ကိုယ်ဟန် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပြုလုပ်လိုက်သည်။

လက်တစ်ဖက်ကို ရှေ့သို့ ဆန့်ထုတ်ကာ လက်ဖဝါးကို ဖြန့်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ကိုမူ နောက်တွင် ထားရှိလျက် နင်းကျော့ဘက်သို့ ချိန်ရွယ်လိုက်လေသည်။

၎င်းက ရှေ့သို့ ဆန့်ထုတ်ထားသော လက်ဖြင့် နင်းကျော့ကို စတင် တိုက်ခိုက်ရန် အချက်ပြနေခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

“စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ” နင်းကျော့က ပြုံးလိုက်ရင်း “ငါလည်း ကျောင်းတော်မှာ သိုင်းပညာ အချို့ သင်ယူခဲ့ဖူးတာပဲ” ဟု ဆိုကာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အသစ်နှစ်တုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြင်းပြနေသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ တိုးကာ တိုက်ပွဲကို စတင်လိုက်လေတော့သည်။

သို့သော် ခေတ္တမျှအတွင်းမှာပင် ရုပ်သေးနင်းကျော့မှာ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ပြုတ်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။

“ငါ မယှဉ်နိုင်ဘူး၊ ကွာခြားချက်က ကြီးမားလွန်းလှတယ်”

နင်းကျော့သည် ရုတ်တရက် ထိုရုပ်သေး၏ ခါးကို ဖက်တွယ်လိုက်သည်။ ကွန်ဖူးရုပ်သေးမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ရုန်းကန်ကာ တံတောင်များ၊ လက်သီးများဖြင့် နင်းကျော့၏ ကျောပြင်နှင့် ဦးခေါင်းကြီးကို အဆက်မပြတ် ထိုးနှက်လေတော့သည်။

ထိုထိုးနှက်သံများမှာ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည့်အလား ကြားနေရ၏။

သို့သော် နင်းကျော့သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ပြင်းထန်စွာ အသုံးချ၍ ၎င်း၏ နောက်ဆုံးလက်နက်ကို ထုတ်သုံးလိုက်လေသည်။

ပညာရပ်— အအေးဓာတ်ပွေ့ပိုက်ခြင်း ပညာရပ်!း

‘မြောက်... မြောက်...’

သေးငယ်သော အက်ကွဲသံများနှင့်အတူ ကွန်ဖူးရုပ်သေး၏ မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံးမှာ ရေခဲများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ၎င်း၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးသွားတော့သည်။

“ဒီအအေးဓာတ်ပွေ့ပိုက်ခြင်း ပညာရပ်သာ မရှိရင်တော့ ဒီအဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ပါလား” နင်းကျော့သည် ကွန်ဖူးရုပ်သေးကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သတိပေးသတင်းစကား တစ်ခုကြောင့် ရပ်တန့်လိုက်ရသည်။

၎င်းသည် ရုပ်သေးကို ထိုင်လျက် အနေအထားဖြင့် ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ထိုးနှက်နေပြန်သည်။

သစ်သားခေါင်း အက်ကွဲသွားသဖြင့် ရေခဲစများမှာ လွင့်စင်ထွက်ကုန်သော်လည်း ၎င်း၏ ဝါဝင်းသော မျက်လုံးများမှာမူ မှိန်ဖျော့သွားခြင်း မရှိပေ။

နင်းကျော့က မျက်လုံး၏ အစိတ်အပိုင်းများကို ဖြုတ်ယူရန် ကြိုးစားပြန်ရာ နောက်ထပ် သတိပေးချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်— ‘ကွန်ဖူးရုပ်သေးကို အင်အားသုံး၍ ဖျက်ဆီးခြင်းအား ခွင့်မပြုပါ’။

တတိယမြောက် တံခါး၏ ဆုလာဘ် ရွေးချယ်စရာများမှာလည်း သုံးမျိုးပင် ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆယ်တုံး၊ သေတ္တာငယ် ပုံသဏ္ဌာန် ပျံသန်းနိုင်သော စက်မှုအစိတ်အပိုင်းနှင့် အစားထိုးဆက်သွယ်ခြင်း ပညာရပ်တို့ ဖြစ်ကြသည်။

တိုက်ပွဲအတွင်း အအေးဓာတ်ပွေ့ပိုက်ခြင်း ပညာရပ်ကို အသုံးပြုခဲ့သဖြင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား များစွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရာ နင်းကျော့သည် ဘေးကင်းရာကိုသာ ရွေးချယ်ပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆယ်တုံးကိုသာ ယူလိုက်တော့သည်။

၎င်းသည် တံခါးကို ဖွင့်ကာ ပြင်ဆင်ဆောင်သို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။ ပြင်ဆင်ဆောင်မှာ အလွန်တရာ ကျယ်ဝန်းလှပြီး ရှေ့တွင် တွေ့ခဲ့ရသော အခန်းသုံးခန်းထက်ပင် များစွာ သာလွန်လေသည်။

အလယ်ဗဟိုတွင် ငါးမျက်နှာပါသော ကျောက်စာတိုင်ကြီး တစ်ခု ရှိနေ၏။

ကျောက်စာတိုင်၏ မျက်နှာစာတစ်ခုတွင် ဤသို့ ရေးထိုးထားသည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအား သန့်စင်ခြင်းအဆင့် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်။

ပထမအဆင့် - နင်းကျော့။

နင်းကျော့— “...”

ကျောက်စာတိုင်မှာ ‘ကလစ်’ ခနဲ အသံနှင့်အတူ လည်ပတ်သွားပြီး နောက်ထပ် မျက်နှာစာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

ထိုနေရာတွင်—

စမ်းသပ်မှု တိုးတက်မှု အဆင့်သတ်မှတ်ချက်။

ပထမအဆင့် - နင်းကျော့။

၎င်း၏အောက်တွင် အခြားမည်သူမျှ မရှိဘဲ နင်းကျော့ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေပေသည်။

နင်းကျော့က ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်း၍ “ဟမ်” ဟု အံ့သြစွာ ရေရွတ်မိလေသည်။

ခေတ္တမျှ ကြာသော် နင်းကျော့သည် လျှပ်စစ်ဓာတ်လိုက်သွားသည့်အလား ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားရသည်။

၎င််းသည် အခြေအနေ၏ စိုးရိမ်ဖွယ်ရာ ကောင်းမှုကို ရုတ်ချည်း သဘောပေါက်သွားခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

“မဖြစ်နိုင်တာ”

“ငါ... ငါ့အကြောင်းတွေ ပေါ်သွားပြီလား”

အခန်း (၃၂) ငါ့အမည်ကို စာရင်းထဲ မသွင်းနဲ့

ချော်ရည်နန်းတော် အတွင်းရှိ ပြင်ဆင်ဆောင် ထဲဝယ်။

နင်းကျော့ သည် ငါးမျက်နှာပါ ကျောက်စာတိုင် ရှိရာ ရှေ့မှောက်သို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

ထိုကျောက်စာတိုင်၏ မျက်နှာပြင် ငါးဖက်စလုံး၌ အမည်စာရင်းများ ရှိနေသည်ကို သူ သတိပြုမိလေသည်။

ယင်းတို့မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား သန့်စင်ခြင်းအဆင့် စာရင်း၊ သန့်စင်ခြင်းအနှစ်သာရစာရင်း၊ ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်းစာရင်း၊ စမ်းသပ်မှုတိုးတက်မှုစာရင်းနှင့် အဆင့်ကျော်ဖြတ်မှုအရှိန်နှုန်းစာရင်းတို့ ဖြစ်ကြချေသည်။

.. အဆင့်ကျော်ဖြတ်မှုအရှိန်နှုန်းစာရင်းတွင် သူ၏အမည်သည် တစ်ဦးတည်းသော အမည်အဖြစ် ထင်ရှားစွာ ပေါ်ထွက်နေသည်မဟုတ်လော။

နင်းကျော့ အဖို့မူ ထိုစာရင်းများနောက်ကွယ်ရှိ လျှို့ဝှက်ချက်များ သို့မဟုတ် အဘယ်ကြောင့် သူတစ်ဦးတည်းသာ စာရင်းတက်နေရသနည်းဟူသည်ကို စဉ်းစားနေရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။

ယခုအချိန်၌ သူ သိလိုသည်မှာ သူ၏အမည်အား ထိုစာရင်းမှ အဘယ်သို့ ဖယ်ရှားပစ်ရမည်ဟူသော အချက်သာ ဖြစ်တော့သည်။

“အင်အားကြီးအဖွဲ့အစည်း လေးခုတောင်မှ ဝိညာဉ်စွမ်းအား သန့်စင်ခြင်းအဆင့် မှာ ရှိတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ကို အကာအကွယ် မပေးနိုင်ကြဘူး။ ငါ့အကြောင်းသာ လူသိရှင်ကြား ပေါက်ကြားသွားရင်တော့ အကျိုးဆက်က မှန်းဆလို့တောင် ရမှာမဟုတ်ဘူး”

“ဘိုးဘေး သုံးယောက်ကတော့ ပြိုင်ဆိုင်မှု ပြင်းထန်လာစေဖို့နဲ့ စိတ်အားတက်ကြွစေဖို့ ဒီလို အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွေကို လုပ်ထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့လို သာမန်လူတစ်ယောက်ကတော့ ဒါကို မခံနိုင်ဘူး”

နင်းကျော့ သည် ငါးမျက်နှာပါ ကျောက်စာတိုင် ကို ပတ်၍ လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေမိသည်။ ကျောက်တိုင် လည်ပတ်သည်နှင့်အမျှ သူကလည်း လိုက်ပါလည်ပတ်နေ၏။

ကျောက်တိုင်ပေါ်ရှိ “နင်းကျော့” ဟူသော အမည်မှာ ဖောင်းကြွထွင်းထုထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အပြင်သို့ ပြူးထွက်နေလေသည်။

“ဒါကို ကြိတ်ပြီး ဖျက်ပစ်လို့ ရမလား”

နင်းကျော့ သည် ခုန်တက်ကြည့်သော်လည်း အမည်ရှိရာသို့ မမီပေ။ သူသည် ဇယားတွင် ပထမနေရာ၌ ရှိနေသဖြင့် သူ၏အမည်မှာ အမြင့်ဆုံးနေရာ၌ ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သေမင်းခေါ်သံ ကြာပွတ်

ဒေါင်...

အပြာနှင့် ခရမ်းရောင်သန်းသော စိန်ပုံသဏ္ဌာန် မျက်နှာစုံ ကျောက်ဆောင်တစ်ခုသည် မျက်နှာကြက်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး အမိုးနှင့် တသားတည်း မြဲမြံစွာ ကပ်ငြိသွား၏။

သူ၏ ဦးခေါင်းကြီးမှာ သစ်သားကွင်းတစ်ခုအတွင်း ချိတ်မိသွားလေသည်။ ထိုကွင်းအတွင်းပိုင်း လည်ပတ်သွားသည်နှင့်အမျှ ရှည်လျားသော ကြိုးမျှင်ကလေးမှာ ပြန်လည်လိပ်တက်သွားပြီး နင်းကျော့ ၏ ကိုယ်ထည်ကို အထက်သို့ အလျင်အမြန် ဆွဲတင်လိုက်တော့သည်။

နင်းကျော့ သည် အထက်သို့ ရောက်ရှိသွားရာ သူ၏အမည်နှင့် တတန်းတည်း ဖြစ်သွားချိန်တွင် ခေါင်းကို စောင်း၍ ကြည့်လိုက်၏။ သူသည် အမည်အား ကြိတ်ဖျက်ရန် လက်လှမ်းကြည့်သော်လည်း ကျောက်မှုန့် အနည်းငယ်မျှပင် ထွက်မလာသည်ကို တွေ့ရသည်။

ထိုကျောက်တိုင်မှာ အလွန်တရာ မာကျောလှပေ၏။

သူ တတ်ကျွမ်းသော ပညာရပ်များကို ပြန်လည်ဆန်းစစ်ကြည့်ရာ အအေးဓာတ်ပွေ့ပိုက်ခြင်းပညာရပ် တစ်ခုတည်းသာ ရှိပြီး ယင်းမှာလည်း အလုပ်ဖြစ်မည်မဟုတ်သဖြင့် အချိန်နှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကို အလဟဿ အကုန်မခံတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“ဒီပြဿနာကို ငါ အောင်အောင်မြင်မြင် ဖြေရှင်းနိုင်မှ ဖြစ်မယ်”

မိမိကိုယ်တိုင် မတတ်နိုင်မှန်း သိရှိသွားသောအခါ နင်းကျော့ သည် ကြိုးကွင်းတွင် တွဲလွဲခိုရင်း ခေါင်းကို စောင်း၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လေသည်။

ယခုအခါတွင်မှ သူသည် ဤထူးခြားသော အခန်းကို သေချာစွာ ကြည့်ရှုမိတော့သည်။

သိရှိထားသော အချက်အလက်များအရ ဤသည်မှာ ပြင်ဆင်ဆောင် ဖြစ်ပြီး အခန်း (၁)၊ (၂) နှင့် (၃) တို့နှင့် မတူညီပေ။

တကယ်တမ်းတွင်လည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်နေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရ၏။

ပြင်ဆင်ဆောင် တစ်ခုလုံးမှာ စတုရန်းပုံစံ ဖြစ်သည်။

နံရံများနှင့် မျက်နှာကြက်များကို ကြေးနီဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော်လည်း ယင်းမှာ အပြာရောင်ကြေးနီများ ဖြစ်ကြသည်။

အလင်းရောင်သည် အဘယ်မှ လာသည်မသိဘဲ အခန်းတစ်ခုလုံးကို သမုဒ္ဒရာပြာရောင် မှိန်ပျပျ လွှမ်းခြုံထား၏။

ပြင်ဆင်ဆောင် ၏ အလယ်တွင် ငါးမျက်နှာပါ ကျောက်စာတိုင် ရှိနေပြီး နံရံတစ်လျှောက်၌ စက်မှုပညာရပ် ဆိုင်ရာ စင် ငါးခု ခြောက်ခုခန့် ရှိနေသည်။

စင်တစ်ခုချင်းစီပေါ်တွင် အမျိုးအစားစုံလင်လှသော စက်မှုအစိတ်အပိုင်း များစွာ တင်ဆောင်ထား၏။ ထို့အပြင် စက်မှုပညာရပ် ဆိုင်ရာ ကိရိယာမျိုးစုံ တပ်ဆင်ထားသည့် လုပ်ငန်းခွင် စားပွဲအချို့လည်း ရှိနေလေသည်။

ဤအသုံးအဆောင်များနှင့် ကိရိယာများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နင်းကျော့ ၏ မျှော်လင့်ချက်မီးတောက်သည် တစ်ဖန် ပြန်လည်တောက်လောင်လာခဲ့၏။

“ဒီကိရိယာတွေကို သုံးပြီး ငါ့နာမည်ကို ကြိတ်ဖျက်လို့ ရကောင်းရနိုင်တယ်”

နင်းကျော့ သည် သေမင်းခေါ်သံ ကြာပွတ် ကို အသုံးချကာ ကြိုးမျှင်ကို ပြန်လည်ဖြေချပြီး မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

သူသည် ကြိုးမျှင်ကို ဆွဲရင်း နံရံဆီသို့ ပြေးသွားကာ ထိုနေရာတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော မီးတောက်တစ်ခုကို လှမ်းယူလိုက်၏။

ထိုမီးတောက်ကို ထိလိုက်သည်နှင့် သူ၏ အသိစိတ်ထဲသို့ သတင်းစကားတစ်ခု ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုမီးတောက်ကို အသုံးပြုရန်အတွက် အခကြေးငွေ ပေးဆောင်ရမည်ဟူ၏။

အခကြေးငွေကို အသုံးပြုသည့် အချိန်ပေါ်မူတည်၍ တွက်ချက်မည် ဖြစ်သည်။

နင်းကျော့ သည် ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးမှ သဘောပေါက်သွားလေသည်။

“အခန်းတွေကို ဖြတ်ကျော်တိုင်း ရခဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တွေက ဘာလို့ ပိုပိုများလာရသလဲဆိုတာ အံ့သြစရာ မရှိတော့ပါဘူး”

“စမ်းသပ်မှုအတွင်းမှာ ဒီ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တွေက ဝိညာဉ်စွမ်းအား အရင်းအမြစ်တင်မကဘဲ အသုံးစရိတ်အတွက် ငွေကြေးလည်း ဖြစ်နေတာကိုး”

သူသည် စိတ်ထဲမှ သဘောတူလိုက်ပြီးနောက် ထိုမီးတောက်ကို အောင်မြင်စွာ ယူဆောင်နိုင်ခဲ့၏။ ယင်းမှာ စက်မှုပညာရပ် တွင် အသုံးများသော မီးဂဟေစက် ဖြစ်ပေသည်။

နင်းကျော့ သည် မီးဂဟေစက်ကို ကိုင်ကာ ပြင်ဆင်ဆောင် ၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ပြေးသွားသည်။

ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် သူသည် မြေပြင်ကို ကန်လိုက်ရာ လည်ပင်းရှိ သစ်သားကွင်း၏ လည်ပတ်မှုနှင့်အတူ ကြိုးမျှင်ကလေးသည် အလျင်အမြန် ပြန်လည်လိပ်တက်သွားပြန်၏။

သူ၏ လည်ပင်းမှာ ဘေးသို့စောင်းလျက် အထက်သို့ တစ်ဖန် မြှောက်တက်သွားသည်။ လေထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းရင်း အရှိန်ကို အသုံးချကာ သူ၏အမည်ရှိရာ အမြင့်သို့ ရောက်ရှိသွား၏။

ထို့နောက် မီးဂဟေစက်ကို အရှေ့သို့ ဆန့်ထုတ်ကာ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကို ပို့လွှတ်လိုက်သည်။

မီးဂဟေစက်မှ မီးတောက်သည် ချက်ချင်း တောက်လောင်လာပြီး ထိပ်ဖျား၌ ကြက်ဥအနှစ်ရောင် မီးလျှံကလေး ထွက်ပေါ်လာ၏။

နင်းကျော့ သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကို ပိုမိုတိုးမြှင့်လိုက်ရာ မီးတောက်မှာ ဒေါသထွက်နေသူ၏ ဆံပင်များ ထောင်တက်လာသကဲ့သို့ တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်လာပြီး ထိပ်ဖျားမှာ တောက်ပသော အပြာခရမ်းရောင်သို့ ကူးပြောင်းသွားလေသည်။

သူသည် မီးလျှံထိပ်ဖျားကို သူ၏အမည်ပေါ်သို့ ချိန်ရွယ်ကာ အစွမ်းကုန် လောင်မြိုက်စေတော့သည်။

သို့သော် အတော်ကြာအောင် လုပ်ဆောင်သော်လည်း သူ၏အမည်ပေါ်တွင် အစင်းရာကလေး တစ်ခုမျှပင် ထင်ကျန်မနေခဲ့ဘဲ ယခင်အတိုင်း ထင်ရှားမြဲ ထင်ရှားနေဆဲ ဖြစ်၏။

နင်းကျော့ သည် သွားကို တင်းတင်းစေ့ကာ လက်လျှော့လိုက်ရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။ သူ၏ မေးစေ့ကို ထိန်းထားသော သေမင်းခေါ်သံ ကြာပွတ် သည် ဝှစ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ လည်ပတ်သွားပြီး ကြိုးမျှင်ကို ပြန်ဖြေချပေးသဖြင့် သူသည် မြေပြင်သို့ ပြန်လည်ဆင်းသက်ရပြန်သည်။

ဤတစ်ကြိမ် ပြန်တက်လာသောအခါတွင်မူ သူ၏လက်ထဲ၌ မီးဂဟေစက်အစား စားတံတစ်ချောင်း ပါလာခဲ့၏။ ယင်းမှာ “အစွယ်ကြိတ် မိစ္ဆာလက်နက်” ဖြစ်လေသည်။

ယင်းကို သားရဲကြီးများ၏ သွားများဖြင့် အဓိကပြုလုပ်ထားပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအား ထည့်သွင်းလိုက်ပါက နားကွဲမတတ် အသံများကို ထုတ်လွှတ်နိုင်ပေသည်။

ထိုအသံ၏ ပြင်းအားနှင့် အကွာအဝေးကို ညှိယူနိုင်ပြီး မျက်နှာပြင် အမျိုးမျိုးကို ကြိတ်ဖျက်ရာ၌ အသုံးပြုရ၏။ အပြင်ဘက်ကိုသာမက အတွင်းပိုင်းသို့ပါ ထိုအသံလှိုင်းများ ဖြတ်သန်းသွားနိုင်သဖြင့် အတွင်းပိုင်းကိုပင် ချောမွေ့အောင် ပြုလုပ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

နင်းကျော့ သည် ထိုအရာကို အသုံးပြု၍ သူ၏အမည်ကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားနေမိသည်။

ထိုအချိန်၌...

ချော်ရည်နန်းတော် ၏ ပင်မဆောင်ရှိ ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ် သည် ပျင်းရိစွာဖြင့် သမ်းဝေနေလေသည်။

ပြီးခဲ့သော စူးစမ်းမှုတွင် နင်းကျော့ သည် ၎င်းအား အတော်ပင် ပျော်ရွှင်မှု ပေးနိုင်ခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် နင်းကျော့ ၏ ဝိညာဉ် အတော်အသင့် ပြန်လည်နာလန်ထူလာသည်ကို မြင်သည်နှင့် နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ် သည် သူ၏ဝိညာဉ်ကို နန်းတော်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်ရန် မအောင့်နိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် နင်းကျော့ ထံမှ ပျော်ရွှင်စရာများကို ပိုမိုရှာဖွေလိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

နင်းကျော့ ၏ ဒုတိယအကြိမ်မြောက် နန်းတော်စူးစမ်းမှုတွင် အခန်း (၂) အတွင်းရှိ သူ၏ ထူးဆန်းသော အပြုအမူများ၊ မိမိကိုယ်ကို ကြိုးဆွဲချခြင်းနှင့် ကွန်ဖူးရုပ်သေး ၏ အရိုက်ခံရခြင်းတို့မှာ နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ် ကို အတော်ပင် ကျေနပ်စေခဲ့၏။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ နင်းကျော့ သည် သူ၏အမည်ကို ဖျက်ပစ်ရန်သာ အာရုံစိုက်နေပြီး ရှေ့ဆက်မတိုးသဖြင့် ၎င်းမှာ ပျင်းရိငြီးငွေ့လာတော့သည်။

၎င်းသည် တိုက်ရိုက် သတင်းစကားတစ်ခု ပေးပို့လိုက်၏။ “အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ကျောက်တိုင်ကို မဖျက်ဆီးပါနဲ့”

နင်းကျော့ သည် ထိုသတင်းစကားကို ရရှိပြီး ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွား၏။ ယခင်ကဆိုလျှင် သူသည် ဤနေရာ၌ပင် လက်လျှော့ကောင်း လက်လျှော့နိုင်ပေသည်။

သို့သော် ဤကိစ္စမှာ အလွန်အရေးကြီးသဖြင့် သူသည် ထိုသို့ မစွန့်လွှတ်နိုင်ပေ။

သူသည် သန္နိဋ္ဌာန်ကို တင်းတင်းချကာ သူ၏အမည်ပေါ်တွင် စွယ်ကြိတ် မိစ္ဆာလက်နက်ကို ဆက်လက် အသုံးပြုနေခဲ့သည်။

နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ် သည် နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ဒေါသတကြီးဖြင့် မီးပွားတစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်၏။ နောက်တစ်ဦး၌မူ ၎င်းသည် အသက်မျှင်ကြိုး ကို တိုက်ရိုက် ထိန်းချုပ်လိုက်တော့သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် နင်းကျော့ သည် လှုပ်မရအောင် ဖြစ်သွား၏။ အသက်ရှူတစ်ချက်စာ အချိန်ကုန်လွန်ပြီးမှ သူသည် လှုပ်ရှားခွင့် ပြန်ရကာ ရပ်တန့်လိုက်ရလေသည်။

သူ၏အမည် “နင်းကျော့” ကို ကြည့်လိုက်ရာ ယခင်အတိုင်း ထင်ရှားလျက်ပင် ရှိနေသေး၏။

“အခု ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ” စိတ်ပျက်အားငယ်မှုသည် သူ၏နှလုံးသားထဲဝယ် ပျံ့နှံ့လာတော့သည်။

“မဟုတ်ဘူး၊ ငါ ဒီလို လက်မလျှော့နိုင်ဘူး”

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်ကာ ကိရိယာငယ်လေးများကို မသုံးတော့ဘဲ စက်မှုစင်များကိုသာ အာရုံစိုက်လိုက်တော့သည်။

ထိုစင်များမှာ ပုံသဏ္ဌာန် အမျိုးမျိုး ရှိကြ၏။

သူသည် ဟန်ချက်ထိန်းစမ်းသပ်ခုတင်၊ အစီအရင်ပုံစံ ထွင်းထုစားပွဲ၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ဖိသိပ်ခုတင်နှင့် ကျားဖြူစက်ဝိုင်းတို့ကို ကျော်ဖြတ်လာခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံး၌ “ပေါင်တစ်ထောင်တူ” စင်ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။

“ဒီနန်းတော်က ငါ့ကို ထိန်းချုပ်နေတာက တကယ်ကို လျှပ်စီးလက်သလို မြန်လွန်းတယ်။ ငါ ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားလိုက်တာနဲ့ သူက ချက်ချင်း သိပြီး တားဆီးတော့တာပဲ။”

“ဒါပေမဲ့... ငါက ရိုးရှင်းတဲ့ စက်ယန္တရားတစ်ခုကိုပဲ အသုံးချလိုက်ရင်ရော။ ငါက အစပြုတဲ့ ခလုတ်ကလေးတစ်ခုကိုပဲ နှိပ်ပေးဖို့ လိုတော့မယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ နန်းတော်က ငါ့ကို လာတားနေတဲ့အချိန်မှာပဲ၊ ဟိုတူကြီးက ကျောက်တိုင်ဆီကို အရှိန်နဲ့ ပြေးထုပြီးသား ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။”

နင်းကျော့ ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ပါးနပ်သော အကြံအစည်တစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

သူသည် အလုပ်စတင်တော့၏။

ပထမဦးစွာ စက်မှုအစိတ်အပိုင်း များကို ရွေးချယ်ပြီးနောက် ပေါင်တစ်ထောင်တူစင်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ကျောက်ခဲပစ်စက်တစ်ခုကို တဖြည်းဖြည်းချင်း တည်ဆောက်လေတော့သတည်း။