အခန်း (၃၅-၃၆)

အခန်း (၃၅) ဖီးနစ်ဝိညာဉ် သွေးရနံ့

နင်းကျော့၏ စိတ်အစဉ်ဝယ် အလွန်တရာ အရေးကြီးလှသည့် အခြေအနေသို့ ဆိုက်ရောက်နေသည်ဟု ခံစားနေရချေသည်။

ချော်ရည်နန်းတော်အတွင်း၌ မည်သည့်အချိန်တွင် နောက်ထပ် ပြိုင်ဘက်များ ရောက်ရှိလာပြီး စမ်းသပ်မှုများကို ရင်ဆိုင်ရမည်ကို သူ မသိနိုင်ပေ။

မကြာမီသော အချိန်အတွင်း၌ပင် ဖြစ်တန်ရာ၏။ မုန့်ချုံသည် နန်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကာ စမ်းသပ်မှုများကို အလွယ်တကူ ကျော်ဖြတ်ပြီးလျှင် ပြင်ဆင်ဆောင် သို့ ရောက်ရှိသွားကာ နင်းကျော့၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို သိရှိသွားနိုင်ပေသည်။

"ပြိုင်ဘက်က သာလွန်တဲ့ မသေမျိုးအရည်အချင်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာပဲ"

"တိုတောင်းတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အနှစ်သာရကို နှစ်ဆလောက် မြှင့်တင်နိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရှိနိုင်မလား"

နင်းကျော့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အံဆွဲအချို့ကို ဆွဲဖွင့်လိုက်လေသည်။ ထိုအံဆွဲများအတွင်း၌ ကျောက်စိမ်းပြား များ အစီအရီ ရှိနေကြ၏။

ကျောက်စိမ်းပြား တစ်ခုချင်းစီတွင် ရိုးရှင်းသော မှတ်စုများ ရေးထိုးထားသည်ကို တွေ့ရသည်။

နင်းကျော့သည် ၎င်းတို့ကို ရှာဖွေကြည့်ရှုပြီးနောက် ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ သူ၏ နဖူး၌ ကပ်လိုက်သည်။

သူသည် အထက်ပိုင်းတန်တျန် အသိဉာဏ်ပင်လယ် မှ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံ ကို ထုတ်ဖော်ကာ ကျောက်စိမ်းပြားအတွင်းရှိ အချက်အလက်များကို စူးစမ်းဖတ်ရှုလေတော့သည်။

သူသည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ စတင်ရှာဖွေနိုင်သည့် အချိန်မှစ၍ ပြင်ပသတင်းအချက်အလက်များကို စုဆောင်းခဲ့သည်မှာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ပင် ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ထိုကောင်းမြတ်လှသော အလေ့အထကြောင့်ပင် သူသည် မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော် နှင့် ပတ်သက်၍ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုသို့မဟုတ်ပါက ဝိညာဉ်စွမ်းအား သန့်စင်ခြင်းအဆင့် မျှသာရှိသော သူက ရွှေအမြုတေအဆင့် နှင့် ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများအကြောင်းကို မည်သို့လျှင် သိရှိနိုင်ပါမည်နည်း။

သတင်းအချက်အလက် အများစုမှာ အပေါ်ယံမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း နင်းကျော့၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ မပြတ်မကွက် စုဆောင်းမှုနှင့် ဖြစ်ရပ်များကို ချိတ်ဆက်တွေးတောမှုတို့ကြောင့် ထိုးထွင်းသိမြင်သော ဆုံးဖြတ်ချက်များကို ချမှတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ဝိညာဉ်နှင့် ပတ်သက်သော အချက်အလက်များကို အဓိကထား၍ ကျောက်စိမ်းပြားအမြောက်အမြားကို စိစစ်ရှာဖွေနေမိသည်။

လွန်ခဲ့သော (၁၁) နှစ်ခန့်က ဟွာချန်ဟွန်း အမည်ရှိသော မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးသည် မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော် အနီးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူသည် အနီးနားရှိ ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုတွင် ပန်းများ စိုက်ပျိုးခဲ့ရာ ပန်းပင်လယ်ကြီး ဖြစ်ထွန်းလာပြီး ထူးခြားဆန်းပြားသော ပန်းများပွင့်သည်ဟု ကောလာဟလများ ပျံ့နှံ့ခဲ့သည်။

များစွာသောသူတို့သည် ထိုပန်းပင်လယ်သို့ သွားရောက်ခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့၏ ဝိညာဉ်များမှာ ထုတ်ယူခြင်းခံရကာ ပန်းများအတွက် မြေဩဇာ ဖြစ်ခဲ့ကြရလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပန်း ဟု အမည်ရသော အံ့ဖွယ်ပန်းတစ်ပွင့် ပွင့်လာခဲ့ရာ ဟွာချန်ဟွန်းသည် ၎င်းကို ချက်ချင်းပင် ဆွတ်ခူး၍ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော (၈) နှစ်ခန့်က ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် ကြယ်ခုနစ်ပွင့်ဆီမီးအိမ် ပေါ်ထွက်လာသည့် သတင်းများ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ပျံ့နှံ့ခဲ့ရာ မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်အထိပင် ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ထိုဆီမီးအိမ်ကို တောင်စိမ်း ပြည်၏ အမတ်ကြီး ကွန်ရီယွဲ့က ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သူသည် မိမိ၏ ဝိညာဉ်အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ကောင်းကင်စွမ်းအင်ဖြင့် အစားထိုးရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သော်လည်း အာဏာရှင် လက်နက် ပြည်၏ သံတမန်တစ်ဦးဖြစ်သူ တိုင်ယန်၏ နှောင့်ယှက်မှုကြောင့် ပျက်စီးခဲ့ရသည်။

ထိုဖြစ်ရပ်ကြောင့် နိုင်ငံအချို့အကြား စစ်မီးတောက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရလေသည်။

လွန်ခဲ့သော (၅) နှစ်ခန့်က သန့်စင်သောမျောက်ဂိုဏ်းမှ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ကျင့်စဉ်လွဲမှားမှုကြောင့် သူ၏ဝိညာဉ်သည် သူ၏ ဝိညာဉ်အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် ဖြစ်သော ဒေါသဝိညာဉ်မျောက် နှင့် ပေါင်းစပ်သွားကာ မြို့တော်ကို အကြီးအကျယ် ပျက်စီးစေခဲ့သဖြင့် ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ အများအပြား ပူးပေါင်း၍ သုတ်သင်ခဲ့ရသည်။

လွန်ခဲ့သော (၄) နှစ်ခန့်က မီးလျှံတောင်ခြေရှိ သုသာန်၌ ဝိညာဉ်မီးလျှံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သဖြင့် ၎င်းတို့ကို စုဆောင်းရန် ခေတ္တမျှ ရေပန်းစားခဲ့ဖူးသည်။

လွန်ခဲ့သော (၃) နှစ်ခန့်က မြို့တော်နှင့် မိုင်ခုနစ်ရာခန့်အကွာရှိ လူသူမနီးသော တောင်ကုန်းတစ်ခု၌ မရဏစမ်းရေအိုင် တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သဖြင့် ကျင့်ကြံသူများစွာ လုယက်တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။

လွန်ခဲ့သော (၂) နှစ်ခန့်က ငရဲကိုးပါးကြောင်နက် တစ်ကောင်သည် မြို့တော်အနီးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ မြို့စားမင်းကိုယ်တိုင် သုံးရက်သုံးညတိုင်တိုင် တိုက်ခိုက်နှင်ထုတ်ခဲ့ရသည်။

ထိုတိုက်ပွဲကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင် တောအုပ်များတွင် သေမင်းအငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းခဲ့ရသဖြင့် တမ်းတခြင်းပြည်မှ ထောက်ပံ့မှုများဖြင့် ပြန်လည်ကုစားခဲ့ရလေသည်။

လွန်ခဲ့သော (၁) နှစ်ခန့်က ဆေးဖော်စပ်မှုပညာရှင် ဆန်းလဲ့သည် မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ကျိုးမျိုးနွယ်စု ၏ တောင်းဆိုမှုကြောင့် ဖီးနစ်ငှက်၏ ဝိညာဉ်နှင့် သွေးတို့ကို အသုံးပြုကာ "ဖီးနစ်ဝိညာဉ် သွေးရနံ့ဆေးလုံး" ကို ဖော်စပ်ပေးခဲ့သည်။

ဆေးလုံးများ အောင်မြင်စွာ ဖော်စပ်နိုင်သည့်နေ့တွင် ဖီးနစ်ငှက်၏ တွန်ကျူးသံမှာ သုံးရက်တိုင်တိုင် မြို့တော်၌ လွင့်ပျံ့နေခဲ့သည်မှာ အံ့အားသင့်ဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်ခဲ့တော့သည်။

ဆေးလုံးပေါင်း (၁၈) လုံး ထွက်ရှိခဲ့ရာ (၁၂) လုံးကို ကျိုးမျိုးနွယ်စုအား ပေးအပ်ခဲ့ပြီး ကျန် (၆) လုံးမှာ ကျင့်ကြံသူများအကြား လုယက်မှုများ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ရာ တစ်ဦးသေဆုံးပြီး သုံးဦး ဒဏ်ရာရခဲ့သည်။

ပြစ်မှုကျူးလွန်သူ ဟန်မင်မှာမူ ယနေ့တိုင် လွတ်မြောက်နေဆဲ ဖြစ်၏။

"ဖီးနစ်ဝိညာဉ် သွေးရနံ့ဆေးလုံး" နင်းကျော့၏ မျက်ဝန်းများတွင် အရောင်တစ်ချက် ဝင်းလက်သွားသည်။

ထိုဆေးလုံးသည် သွေးကဲ့သို့ နီရဲပြီး ရင်ထဲထိ တိုးဝင်သော မွှေးရနံ့ရှိကြောင်းနှင့် ဝိညာဉ်ကို အားဖြည့်ပေးရာတွင် အစွမ်းထက်လှကြောင်း သူ သိရှိထားသည်။

နင်းကျော့သည် အဆောင်လက်ဖွဲ့ တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ လေထဲသို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။ ထိုအဆောင်လက်ဖွဲ့သည် လေထဲတွင် အရည်ပျော်သွားကာ သံမဏိဟန် သံချပ်ကာ အဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ချော်ရည်နန်းတော်ရှိ စမ်းသပ်မှုများအပြီးတွင် ထိုသံချပ်ကာမှာ အထူးသဖြင့် ကျောဘက်၌ ပြင်းထန်စွာ ပျက်စီးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ပို၍ ဆိုးသည်မှာ ၎င်း၏ အဓိကအစိတ်အပိုင်းဖြစ်သော အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း ဆေးလုံး မှာ ဆယ်ပုံတစ်ပုံမျှသာ ကျန်ရှိတော့ခြင်းပင်။

"ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး၊ အခုပဲ အကောင်အထည်ဖော်ရတော့မယ်"

နင်းကျော့သည် သံမဏိဟန် သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်၍ ကိုယ်ကို ကိုင်းလိုက်ကာ တောင်ဝှေးတစ်ချောင်းကို အားပြုလိုက်သည်။

အလင်းနှင့် အရိပ်များ ဝေဝါးသွားပြီးနောက် သံချပ်ကာ၏ မျက်နှာဖုံးမှာ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားခဲ့ရသော အိုမင်းရင့်ရော်သည့် အဖိုးအိုတစ်ဦး၏ မျက်နှာအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

သူသည် စုတ်ပြတ်နေသော သားရေဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်များမှာ သေမင်းခေါ်သံ ကြာပွတ် ကဲ့သို့ ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ဖုံးလွှမ်းနေ၏။

ဤသည်ကား လူငယ်ဧည့်သည် တစ်ဖန် ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာခြင်းပင်။

နင်းကျော့သည် ထောင့်တစ်နေရာ၌ ရပ်၍ နေရာပြောင်းအစီအရင် ကို စတင်လိုက်သည်။

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် သူသည် မြေအောက်နက်ရှိုင်းသော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

နေရာပြောင်းအခန်း မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် စွန့်ပစ်ပစ္စည်းများကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးသည့် ဆေးဖို ကြီးကို ဖြတ်ကျော်ကာ သူ၏ ကုန်းကုန်းကွကွ ကိုယ်ဟန်ဖြင့် မြေအောက်ဥမင်များအတွင်းသို့ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်၊ မှောင်ခိုဈေးကွက်

ခြံဝင်းတစ်ခုအတွင်း၌ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေ၏။ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ တုန်ရီနေပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံးလည်း ဖူးရောင်ညိုမည်းနေကာ ကြောက်ရွံ့ခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"အကြီးအကဲစွန်း... ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ငွေပြန်ဆပ်ပါ့မယ်။ ကျိန်းသေ ပြန်ဆပ်နိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကို ယုံကြည်ပေးပါ... ကျွန်တော်..."

ဖတ်

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ဓားချက်တစ်ချက်သည် ဒူးထောက်နေသော ကျင့်ကြံသူ၏ လက်မောင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်လေသည်။

"အား..."

ထိုကျင့်ကြံသူသည် ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက်မှ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်တော့သည်။ သူသည် ပြတ်တောက်သွားသော လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လျက် မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေရှာ၏။

ကြီးမားသော ဒဏ်ရာမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာကာ သွေးအိုင်ကြီး ဖြစ်သွားတော့သည်။

အကြီးအကဲစွန်း သည် ထိုထိတ်လန့်ဖွယ် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုရင်း ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောနေသည်။

သူသည် ဆံပင်တိုတို၊ ပါးဖောင်းဖောင်းနှင့် ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ အသွင်သဏ္ဌာန် ရှိလှ၏။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ကြည်လင်တောက်ပနေပြီး အသားအရေမှာလည်း နုပျိုလှသဖြင့် အသက် (၃) နှစ် (၄) နှစ်အရွယ် ကလေးနှင့် တူလှသည်။

ဤသည်ကား သူ ငယ်စဉ်က မတော်တဆ သောက်သုံးခဲ့မိသော သက်ရှည်ဆေးလုံးနှင့် ထူးခြားသော ကျင့်စဉ်တို့ကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ၏ အမည်အပြည့်အစုံမှာ စွန်းလင်ထုံ ဖြစ်၏။

စွန်းလင်ထုံသည် နှာခေါင်းရှုံ့လျက် "မင်းက ငါ့ကို လှည့်စားချင်နေတုန်းလား။ ငါ ဒီမှောင်ခိုဈေးကွက်ကို စိုးမိုးထားနိုင်တာ ဒီမျက်လုံးတွေကြောင့်ပဲ။ ဘယ်သူ့ကိုမဆို ငါ မြင်ရုံနဲ့ သိတယ်။ မင်းက ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်မျက်လုံးတွေကို လှည့်စားနိုင်မယ် ထင်နေတာလား" ဟု ဆိုရင်း ဓားမြှောင်ကလေးတစ်ချောင်းကို ကစားနေလေသည်။

ထိုဓားမြှောင်သည် လွန်စွာ ထက်မြက်လှပြီး စွန်းလင်ထုံ၏ လက်ချောင်းများအကြားတွင် လိပ်ပြာကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်စွာ လှုပ်ရှားနေသည်။ ထိုစဉ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ရောက်ရှိလာပြီး စွန်းလင်ထုံ၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

စွန်းလင်ထုံ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် အေးစက်သော အရောင်များ ယှက်သန်းသွားတော့သည်။

"ဒါကို ရှင်းလိုက်ကြတော့၊ ငါတို့ဆီကို အရေးကြီးတဲ့ ဧည့်သည် ရောက်လာတော့မယ်"

စွန်းလင်ထုံ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် ကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာထားရှိသည့် လူသန်ကြီးနှစ်ဦး ရောက်လာကာ ဒဏ်ရာရနေသော ကျင့်ကြံသူ၏ လည်ပင်းကို အသာလေး ချိုးလိုက်ပြီး အလောင်းကို ဆွဲထုတ်သွားလေတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် လူငယ်ဧည့်သည်သည် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ စွန်းလင်ထုံသည် ပြုံးရွှင်လျက် လက်မောင်းများကို ဆန့်တန်းကာ လူငယ်ဧည့်သည်ထံသို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး...

"ညီအစ်ကို... ဘယ်လိုကိစ္စမျိုးကြောင့် ဒီကို ရောက်လာရတာလဲ"

လူငယ်ဧည့်သည်၏ အသံမှာ အက်ရှရှနိုင်လှပြီး အမူအရာမှာလည်း အေးစက်လှ၏။

"အကြီးအကဲစွန်း... ဒီတစ်ခါတော့ မင်းဆီက အကူအညီတစ်ခု လိုချင်လို့ပါ"

"ကျွန်တော် ဆန်းလဲ့ကို ရှင်းထုတ်ပစ်ဖို့ လိုနေပြီ"

စွန်းလင်ထုံ၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်များမှာ ချက်ချင်းပင် ကျုံ့ဝင်သွားတော့သည်။

အခန်း (၃၆) - မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ၏ အကြံအစည်

ဟန်မင် သည် သတိကြီးစွာထားလျက် လျှို့ဝှက်အခန်းငယ်အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်ခဲ့၏။ ထိုအခန်းအတွင်း၌ လူနှစ်ဦးသာ ရှိနေလေသည်။

“ကြိုဆိုပါတယ်... ကြိုဆိုပါတယ်” ဟု စွန်းလင်ထုံ က ပင်မနေရာမှနေ၍ လက်ခုပ်တီးကာ နွေးထွေးစွာ ဆိုလာသည်။

အခန်း၏အလယ်တွင် ပင်မထိုင်ခုံရှိပြီး ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီ၌ ထိုင်ခုံသုံးလုံးစီ အစီအရင်အတိုင်း ရှိနေ၏။

စွန်းလင်ထုံ၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်း၊ အလယ်ထိုင်ခုံတွင် အသက်ကြီးရင့်သော အဘိုးအိုတစ်ဦး ထိုင်နေသည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ လောကဓံဒဏ်ချက်များဖြင့် ရင့်ကျက်နေပြီး မှိုင်ညို့သော အမူအရာရှိကာ၊ ဟန်မင် ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်သောအခါ စူးစမ်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ရှုလေသည်။

ဟန်မင်၏ မျက်ဝန်းများမှာ အဘိုးအိုအား မြင်သည်တွင် လှုပ်ခတ်သွားပြီး ရင်းနှီးနေသော ထိုမျက်နှာကို စဉ်းစားနေမိ၏။ ခဏမျှအကြာတွင်မှ “သူက မှောင်ခိုဈေးကွက် မှာ ဝိညာဉ်ကြိုး တွေ ရောင်းတဲ့ စက်မှုပညာရှင်ပဲ” ဟု မှတ်မိသွားတော့သည်။

“ထိုင်ပါ... ထိုင်ပါဦး” ဟု စွန်းလင်ထုံက ဖိတ်ခေါ်ပြန်သည်။

ဟန်မင်သည် ညာဘက်တန်းရှိ အစွန်ဆုံးထိုင်ခုံ၊ လျှို့ဝှက်အခန်း၏ ထွက်ပေါက်နှင့် အနီးဆုံးနေရာကို ရွေးချယ်၍ ထိုင်လိုက်၏။

သူသည် ထိုင်လိုက်သည်နှင့်ပင် “စွန်းလင်ထုံ... ငါ့ကို ဒီလောက် အဖိုးအခ အမြောက်အမြားပေးပြီး ဖိတ်တာ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ၊ တဲ့တိုးပဲ ပြောစမ်းပါ” ဟု တိုက်ရိုက်မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

ဟန်မင်သည် အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ရှိ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ချောမောလှပသော မျက်နှာတွင် မီးခိုးရောင်သန်းနေကာ သူမထံမှ အစဉ်အမြဲ ထွက်ပေါ်နေသော အေးစက်သော အငွေ့အသက်များကြောင့် လှပသော်လည်း အေးစက်စက်နိုင်လှ၏။

စွန်းလင်ထုံက လက်ခုပ်တီးကာ “ပွင့်လင်းတာပဲ... ကောင်းပြီ၊ ငါလည်း တဲ့တိုးပဲ ပြောမယ်” ဟု ဆိုသည်။ “ငါက ဆန်းလဲ ကို ရှင်းပစ်ချင်တာ၊ အဖက်ဖက်က စဉ်းစားကြည့်တော့ နင်က ငါ့အတွက် အသင့်တော်ဆုံး အဖော်ပဲ ဟန်မင်”

ဟန်မင်က “ဪ...” ဟု အာမေဍိတ်သံပြုကာ မျက်ခုံးပင့်လျက် “ရှင်တို့လည်း ဖီးနစ်ဝိညာဉ် သွေးရနံ့ဆေးလုံး ကို လိုချင်နေတာပေါ့လေ” ဟု မေးလိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ခန့်က ဆန်းလဲ့သည် ဖီးနစ်ဝိညာဉ် သွေးရနံ့ဆေးလုံး တစ်ဆယ့်ရှစ်လုံးကို ဖော်စပ်ခဲ့ဖူး၏။ ကျိုးမျိုးနွယ်စု ထံသို့ အပ်နှံပြီးနောက် ကျန်ရှိသော ဆေးလုံးများကို ထိုနေရာ၌ပင် ခွဲဝေပေးမည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။

သဘောထားကြီးပြီး လွတ်လပ်စွာ နေတတ်သော ဆန်းလဲ့သည် ထိုစဉ်က အရက်မူးနေသဖြင့် စိတ်ပါဝင်စားသော ကျင့်ကြံသူ မည်သူမဆို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ကြောင်း၊ အနိုင်ရသူက အကုန်ယူစေကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။

ဟန်မင်သည်လည်း ထိုပွဲသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့၏။

သူမသည် ဝိညာဉ်ဝါးမျိုးနွယ်စု၏ အပြင်စည်းတပည့် ဖြစ်ပြီး ကိုးဆင့်ဝိညာဉ်ဝါး လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံနေသူဖြစ်ရာ ထိုဆေးလုံးမှာ သူမအတွက် အလွန်တန်ဖိုးရှိလှသည်။

ပြိုင်ပွဲတွင် ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်သော်လည်း ပြိုင်ဘက်များလွန်းသဖြင့် နောက်ဆုံး၌ မိစ္ဆာပညာရပ်များကို အသုံးပြုခဲ့ရရာ၊ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး သေဆုံးပြီး သုံးဦး ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သည်။

ယင်းက သူမ၏ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ အမှတ်အသားကို ပေါ်လွင်စေခဲ့လေသည်။ ဆန်းလဲ့သည် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအား လူအများရှေ့တွင် ဆေးလုံးပေးရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သဖြင့် ဟန်မင်မှာ ထွက်ပြေးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်၏။

နင်းကျော့ က အသံဩဩ၊ အေးအေးဆေးဆေးလေသံဖြင့် “ဘယ်သူကများ ဖီးနစ်ဝိညာဉ် သွေးရနံ့ဆေးလုံးကို မလိုချင်ဘဲ နေမှာလဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

စွန်းလင်ထုံက ခေါင်းညိတ်ပြကာ “တကယ်တော့ ငါတို့က အဲ့ဒီထက်ပိုပြီး လိုချင်တာပါ” ဟု ဆိုသည်။ “ဆန်းလဲ့က ဆေးဖော်စပ်မှုမှာ ပါရဂူမြောက်သူဖြစ်ပြီး မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော် မှာ နေထိုင်တာ တစ်နှစ်ကျော်ပြီ။ သူ့ဆီမှာ ဆေးလာဖော်စပ်ခိုင်းတဲ့သူတွေကလည်း တသီတတန်းကြီးပဲ။ သူက ဆေးဖော်စပ်ရာမှာ အောင်မြင်မှုနှုန်း အလွန်မြင့်မားတော့ ခိုင်းတဲ့သူတွေဆီက ဆေးလုံးအချို့က သူ့လက်ထဲမှာ အမြဲကျန်နေတတ်တယ်။ ငါ စုံစမ်းကြည့်သလောက်ဆိုရင် သူ့ရဲ့ သိုလှောင်ခန်းထဲမှာ ဆေးလုံးပုလင်းပေါင်း တစ်ရာကျော်တောင် ရှိနေတာတဲ့”

ဟန်မင်သည် စိတ်ဝင်စားသွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်။ လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ကတည်းက သူမ၏ အမှတ်အသား ပေါ်ပေါက်ခဲ့သော်လည်း ဆေးလုံးကို မစွန့်လွှတ်နိုင်သဖြင့် မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်မှ ထွက်မသွားခဲ့ပေ။

တစ်နှစ်ပတ်လုံး သူမသည် သတင်းအချက်အလက်များ စုဆောင်းကာ ဆန်းလဲ့အား အကြိမ်ကြိမ် ချဉ်းကပ်ခဲ့သော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ချေ။

“ဆန်းလဲ့က အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းရဲ့ အထွတ်အထိပ်အဆင့်မှာ ရှိတာ၊ သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကလည်း မသေးဘူး” ဟု ဟန်မင်က ထောက်ပြသည်။

“ဒါ့အပြင် သူက မြို့စားမင်း ရဲ့ ဧည့်သည်တော်ဖြစ်ပြီး ဇီယန်ဆောင်မှာ အမြဲနေတာ။ အဲ့ဒီဆောင်က မြို့စားမင်းပိုင်တဲ့နေရာဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ ကာကွယ်ရေးအစီအရင်က မြို့တော်ကြီးရဲ့ အစီအရင်နဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတာ။ ဒါကြောင့် အဲ့ဒီက ဇီယန်ဆေးဖိုဟာ မီးလျှံတောင်တန်း ရဲ့ မြေအောက်မီးလျှံတွေကို အစီအရင်ကတစ်ဆင့် အကန့်အသတ်မရှိ ရယူနိုင်တာပဲ။ ဇီယန်ဆောင်က အစောင့်တွေကို ထည့်မတွက်ရင်တောင် အဲ့ဒီ အစီအရင်ကို ငါတို့ အလွယ်တကူ ဖောက်ထွက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အချိန်အနည်းငယ် ကြန့်ကြာသွားတာနဲ့ အရပ်မျက်နှာအနှံ့က မြို့စောင့်တပ်တွေ ရောက်လာလိမ့်မယ်”

စွန်းလင်ထုံက ရယ်မောလျက် “ဟန်မင်... ငါ့ရဲ့ မျိုးရိုးကို မမေ့ပါနဲ့ဦး၊ ဒါကို ကြည့်လိုက်စမ်း” ဟု ဆိုကာ အဆောင်လက်ဖွဲ့ တစ်ခုကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

ဟန်မင်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဝမ်းသာရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး “အစီအရင်ဖျက် အဆောင်လက်ဖွဲ့လား... အကောင်းဆုံးပဲ။ ငါ သဘောတူတယ်” ဟု ဆို၏။

“ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားမယ်၊ ငါ့အတွက် ဖီးနစ်ဝိညာဉ် သွေးရနံ့ဆေးလုံး အနည်းဆုံး သုံးလုံး ရရမယ်”

စွန်းလင်ထုံက ပြုံးနေသော်လည်း ဘာမျှမဆိုပေ။

နင်းကျော့က နှာခေါင်းရှုံ့လျက် “နင် အိပ်မက်မက်နေတာပဲ၊ တစ်လုံးရရင်တောင် ကျေးဇူးတင်လိုက်ဦး” ဟု ဆိုသည်။ “ငါတို့ စီစဉ်ထားတဲ့သူ ရောက်မလာလို့သာ နင့်လို အပြင်လူကို ယာယီခေါ်လိုက်ရတာ”

ဟန်မင်၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားပြီး သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမက နင်းကျော့အား စူးစိုက်ကြည့်လျက် “ငါ့ကို ဒီလိုဆက်ဆံခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံး အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်က သေသွားပြီ၊ တခြား သုံးယောက်လည်း အနာတရဖြစ်ကုန်တာပဲ” ဟု ပြောလိုက်၏။

နင်းကျော့က လှောင်ပြုံးပြုံးကာ “ဒီအဘိုးကြီးက အဲ့ဒီ အားနည်းတဲ့သူတွေလို ထင်နေတာလား” ဟု ဆိုသည်။ သူ၏ ဆံပင်များမှာ ကြာပွတ်များကဲ့သို့ ထောင်ထလာပြီး ဝတ်ရုံအောက်မှ စက်မှုငှက်ငယ်များက လျှပ်စစ်မျက်လုံးများဖြင့် ဟန်မင်အား စူးစမ်းလာကြသည်။

ဟန်မင်၏ စိတ်ထဲတွင် သတိပြုမိသွားသည်။ မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်တွင် မြို့တော်အစီအရင်ကြီး ရှိနေသဖြင့် သူမကဲ့သို့ ပညာရပ် ကို အဓိကထားသော ကျင့်ကြံသူများအတွက် တိုက်ခိုက်ရာတွင် နစ်နာမှုရှိ၏။

အစီအရင်၏ ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် ကိုယ်ခံပညာကျင့်ကြံသူ၊ အလောင်းကောင်ကျင့်ကြံသူနှင့် စက်မှုပညာရပ် ကျင့်ကြံသူများကသာ အားသာချက် ရရှိကြသည်။

သူမသည် နင်းကျော့၏ စွမ်းအားကို အကဲမဖြတ်နိုင်သော်လည်း သူသည် မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင် ပစ္စည်းများရောင်းချကာ ချမ်းသာကြွယ်ဝသူဖြစ်ကြောင်း သိထားသည်။

ဤမျှ ချမ်းသာသော်လည်း ယနေ့တိုင် အသက်ရှင်နေနိုင်ခြင်းမှာ သူသည် သာမန်လူ မဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြနေ၏။

စွန်းလင်ထုံက လက်ခုပ်တီးကာ တင်းမာနေသော အခြေအနေကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

“ကဲ... ကဲ... ငါတို့က ပူးပေါင်းဖို့ လာကြတာလေ၊ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သတ်ဖို့ မဟုတ်ဘူး။ ဟန်မင်... နင်က မိစ္ဆာဂိုဏ်းကြီးကနေ လာတာဆိုတော့ စွမ်းအားကြီးတာ ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူငယ်ဧည့်သည် ကလည်း နင့်ထက် မနိမ့်ကျဘူးဆိုတာ ငါပြောရဲတယ်”

ဟန်မင်သည် နှာခေါင်းရှုံ့လျက် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ နင်းကျော့သည်လည်း သူ၏ ကြာပွတ်များနှင့် စက်မှုငှက်များကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်၏။

စွန်းလင်ထုံက အခွင့်အရေးကို အရယူကာ “ဇီယန်ဆောင်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ငါတို့ သုံးယောက်ပဲ ရှိတယ်။ ငါတို့ တစ်ယောက်ကို ဖီးနစ်ဝိညာဉ် သွေးရနံ့ဆေးလုံး အနည်းဆုံး တစ်လုံးစီ ရစေရမယ်။ ကျန်တာကိုတော့ လုပ်ဆောင်ချက်အပေါ် မူတည်ပြီး ခွဲဝေကြတာပေါ့။ ဘယ်လိုလဲ”

အခန်းတွင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ နင်းကျော့က ဘာမျှမပြောပေ။ ဟန်မင်ကမူ စဉ်းစားနေသည်။ သူမသည် နင်းကျော့ကို မယုံကြည်သော်လည်း စွန်းလင်ထုံကိုမူ ယုံကြည်၏။

စွန်းလင်ထုံသည် ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုမှ လာသူဖြစ်ပြီး မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်၏ မှောင်ခိုဈေးကွက်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ အုပ်ချုပ်လာသူ ဖြစ်သဖြင့် နာမည်ဂုဏ်သတင်း ရှိသူဖြစ်သည်။

“သူက ဒီမြို့ရဲ့ ဒေသခံအာဏာရှိသူပဲ၊ သူကိုယ်တိုင် ဇီယန်ဆောင်ကို တိုက်ဖို့ ကြံစည်တယ်ဆိုရင် ယုံကြည်ချက်ရှိလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ငါ့ဘာသာငါဆိုရင် ဒီဆေးလုံးကို ရဖို့ ဘယ်လောက်တောင် စောင့်နေရဦးမှာလဲ”

ထိုသို့စဉ်းစားကာ ဟန်မင်က “ငါ သဘောတူတယ်” ဟု အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ စွန်းလင်ထုံက နင်းကျော့ကို ကြည့်လိုက်ရာ နင်းကျော့ကလည်း “ကောင်းပြီ... ကတိစာချုပ် ချုပ်ကြတာပေါ့” ဟု ခေါင်းညိတ်ပြလေသည်။

ဇီယန်ဆောင်၊ ဆေးဖော်စပ်ဆောင်

ဆန်းလဲ့နှင့် မုန့်ချုံ တို့သည် ဇီယန်ဆေးဖိုရှေ့တွင် ရပ်နေကြသည်။ ဤဆေးဖိုမှာ သူတို့၏ အရပ်ထက် နှစ်ဆခွဲမက မြင့်မားပြီး အခန်း၏ ထက်ဝက်နီးပါး နေရာယူထား၏။

ကြေးနီရောင်ဆေးဖိုကြီးမှ ပြင်းထန်သော အပူရှိန်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

မုန့်ချုံသည် ဆေးဖိုကြီးကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်နေဆဲ ဖြစ်၏။

“ဆရာကြီးဆန်း... ကျနော့်ကို ဆေးဖိုထဲဝင်ခိုင်းပြီး ဆေးမယ်အဖြစ် သုံးမလို့လား”

ဆန်းလဲ့က သူ၏ အရက်ဘူးထဲမှ ပြင်းထန်သော အရက်ကို တစ်ငုံသောက်ကာ ပါးပြင်များ နီမြန်းလျက် “ဟား... ဟား... ဟား... အတိအကျပဲဟေ့” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

မုန့်ချုံက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် “လူကို ဆေးမယ်အဖြစ် သုံးတာက မိစ္ဆာဆေးဖော်စပ်နည်း မဟုတ်ဘူးလား” ဟု မေးလိုက်၏။

ဆန်းလဲ့က မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် “မိစ္ဆာဆေးဖော်စပ်နည်း ဟုတ်မဟုတ်က အရေးမကြီးဘူး။ ကျင့်ကြံခြင်း လောကမှာ လက်တွေ့အသုံးဝင်ဖို့က အဓိကပဲ။ ဘယ်နည်းလမ်းက အထိရောက်ဆုံးလဲ ဆိုတာကိုပဲ ကြည့်ရမယ်။ တရားသောနည်း၊ မိစ္ဆာနည်း ဆိုတာထက် ကျင့်ကြံခြင်းဟာ ကျင့်ကြံခြင်းပဲ။ အခြေခံအားဖြင့် ဘာကွာခြားလို့လဲ” ဟု ပြန်လည်ချေပလိုက်လေတော့သည်။