အခန်း (၃၇-၃၈)

အခန်း (၃၇) - ဇီယန်ဆောင်အား အုတ်အော်သောင်းနင်း တိုက်ခိုက်ခြင်း

ဆန်းလဲ့သည် မုန့်ချုံအား ကြည့်၍ စိတ်မရှည်သကဲ့သို့ ဆိုလေသည်။ "မင်းရဲ့အဘိုးက မင်းရဲ့ကျင့်စဉ်စွမ်းအားတွေကို အမြန်ဆုံး ဖြည့်တင်းပေးဖို့ ငါ့ကို အမိန့်ပေးထားတယ်။ ငါ့ရဲ့နည်းလမ်းကို သုံးမယ်ဆိုရင် တစ်ညတည်းနဲ့ မင်းရဲ့ကျင့်စဉ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပစ်နိုင်တယ်။ ဘယ်လိုလဲ... မင်း မလုပ်ရဲဘူးလား"

မုန့်ချုံသည် ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရင်ဘတ်ကို မို့မောက်လိုက်ပြီး "ကျွန်တော် ဘာလို့ မလုပ်ရဲရမှာလဲ" ဟု တုံ့ပြန်လေသည်။

ဆန်းလဲ့က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး "ကောင်းပြီ... ငါ မင်းကို အကဲဖြတ်တာ မမှားဘူး" ဟု ဆို၏။

ထို့နောက် သူက စကားလမ်းကြောင်းလွှဲကာ ဆက်ပြောသည်မှာ "တကယ်တော့ ဆေးဖိုထဲမှာ ကျင့်ကြံတယ်ဆိုတာ အသစ်အဆန်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းလည်း 'နတ်ဘုရားမျက်စိ' နဲ့ 'ရွှေမျက်စိ' ဆိုတဲ့ ပညာရပ်တွေကို ကြားဖူးမှာပေါ့။ ဒီပညာရပ်တွေကို တတ်မြောက်ဖို့ဆိုရင် အရင်ဦးဆုံး မီးလျှံမျက်စိ ဒါမှမဟုတ် ရွှေမျက်စိ ပါရမီရှင် ဖြစ်နေရမယ်။ ပြီးတော့မှ ရှေးဟောင်းဆေးဖိုကြီးထဲကို ဝင်ရတာပဲ"

"ဆေးဖိုကို မီးစွဲညှိပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျင့်ကြံသူဟာ လေးဆယ့်ကိုးရက်တိုင်တိုင် ပြင်းထန်တဲ့ ဝေဒနာကို အံတုရတယ်။ မျက်စိမှိတ်လို့မရဘူး၊ အလွန်ဆုံး မျက်တောင်ပဲ ခတ်လို့ရမယ်။ အပူရှိန်နဲ့ နာကျင်မှုတွေကို အပြည့်အဝ အံတုရတာမျိုးပေါ့။ အခု မင်း ဆေးဖိုထဲဝင်တဲ့အခါမှာလည်း အဲဒီလိုမျိုး စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုရှိဖို့ ပြင်ဆင်ထားရမယ်"

မုန့်ချုံက လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလေသည်။ ဆန်းလဲ့သည် သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ကိုဖွင့်ကာ ပန်းကန်လုံးကြီးတစ်လုံးနှင့် ဖန်ပုလင်းငယ်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ပန်းကန်လုံးထဲတွင် ပယင်းရောင်ရှိပြီး စေးပျစ်ကာ ကြည်လင်တောက်ပနေသော အရည်များရှိပြီး ပုလင်းငယ်ထဲတွင်မူ အနီရောင်နှင့် အဝါရောင် အမှုန့်ကလေးများ ရှိနေ၏။

ဆန်းလဲ့က ညွှန်ကြားသည်မှာ "ကဲ... မင်းရဲ့ အဝတ်အစားတွေ အကုန်ချွတ်လိုက်။ ပထမဦးဆုံး ပန်းကန်လုံးထဲကဟာကို တစ်ကိုယ်လုံး လိမ်းကျံ၊ ပြီးရင် ပုလင်းထဲက အမှုန့်တွေကို တစ်ကိုယ်လုံး ဖြူးလိုက်တော့"

မုန့်ချုံက "ဟုတ်ကဲ့" ဟု ပြန်ထူးကာ ကိုယ်တုံးလုံးချွတ်လိုက်ပြီး ပန်းကန်လုံးနှင့် ပုလင်းကို ယူလိုက်သည်။ သူသည် ရှေးဦးစွာ အရည်များကို လိမ်းကျံပြီးနောက် အမှုန့်များကို သေချာစွာ ဖြူးလေသည်။

သို့သော် သူသည် တစ်စုံတစ်ခု ထူးခြားနေသည်ကို ခံစားမိသဖြင့် နမ်းကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်မှာ "ဦးလေးဆန်း... ဒါက ဘာလို့ ပျားရည်နဲ့ ဇီယာနံ့တွေ ရနေတာလဲ"

ဆန်းလဲ့က ခေါင်းကိုမော့ကာ ဗူးသီးခြောက်ထဲမှ ဝိုင်ကို တစ်ငုံကြီး သောက်လိုက်ပြီးနောက် "ဟားဟား... မင်း ခုမှ သတိထားမိတာလား။ မင်းရဲ့အဘိုးက မင်းဟာ ကျင့်စဉ်ပညာရပ်တွေမှာ ညံ့ဖျင်းတယ်လို့ ပြောတာ တကယ်မှန်တာပဲ" ဟု လှောင်ရယ်လိုက်လေသည်။

မုန့်ချုံ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားကာ "ကျွန်တော်က ဆေးဖော်စပ်တဲ့နေရာမှာ မတော်ပေမဲ့ စားတဲ့နေရာမှာတော့ မညံ့ဘူးနော်။ ဝိညာဉ်အစားအစာတွေကို ကျွန်တော် အများကြီး စားဖူးတယ်" ဟု ပြန်ပြောသည်။

ဆန်းလဲ့က ခေါင်းညိတ်ကာ "ရှေးယခင်ကတည်းက အစားအစာနဲ့ ဆေးဝါးဆိုတာ ခွဲခြားလို့မရဘူးလို့ ဆိုကြတယ်။ အကောင်းဆုံး ဆေးဝါးဆိုတာ အာဟာရဖြစ်စေတဲ့ အစားအစာပဲ။ ဝိညာဉ်အစားအစာ၊ ဝိညာဉ်စားဖိုမှူး၊ ဝိညာဉ်ဆေးလုံးနဲ့ ဆေးဖော်စပ်သူတွေကြားမှာ ဘာထူးခြားချက်ရှိလို့လဲ"

ထိုသို့ဆိုကာ သူက မုန့်ချုံကို မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြပြီး "ငါ မင်းကို မွှေးပျံ့ပြီး ကြွပ်ရွနေအောင် ကင်လိုက်မှာကို စိုးရိမ်နေတာလား" ဟု စနောက်လေသည်။

ဆန်းလဲ့သည် မုန့်ချုံနှင့် ဆုံတွေ့ဖူးသည်မှာ အကြိမ်ရေ မများသော်လည်း ထိုလူငယ်၏ စရိုက်ကိုမူ ကောင်းစွာ သိရှိထား၏။ မုန့်ချုံသည် နင်းကျော့ထက်ပင် ငယ်ရွယ်ပြီး အသက် ဆယ့်လေးနှစ်သာ ရှိသေးသော်လည်း အရွယ်မှာ တစ်ဆယ့်ရှစ်၊ တစ်ဆယ့်ကိုးနှစ်ခန့် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

သူသည် ပြိုင်ဆိုင်လိုစိတ်ပြင်းထန်ကာ မိမိ၏ မျိုးနွယ်အမည်နှင့် မိသားစုအပေါ် ဂုဏ်ယူတတ်သော လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်၏။

"ကျွန်တော့်ကို အထင်မသေးပါနဲ့" မုန့်ချုံသည် ဆန်းလဲ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ ဇီယန်ဆေးဖိုထဲသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်သွားလေသည်။ ဆန်းလဲ့က လေချဉ်တစ်ချက်တက်ကာ နောက်ကလိုက်၍ ဆေးဖိုတံခါးကို ပိတ်လိုက်၏။

ဆေးဖိုတံခါး ပိတ်သွားသံကြောင့် မုန့်ချုံ၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ဆေးဖိုကြီး ပိတ်လှောင်သွားသည့်အခါ အတွင်း၌ မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်သာ ကျန်တော့၏။

မုန့်ချုံသည် ဆေးဖိုတံခါးရှေ့တွင် ရပ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ ဆေးဖိုအောက်ခြေတွင် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းကို မြင်မှသာ မုန့်ချုံသည် ဆန်းလဲ့က ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားကြောင်း သိရှိပြီး အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားလေသည်။

ပျားရည်နှင့် ဇီယာတို့ လိမ်းကျံထားခြင်းက အစပိုင်းတွင် ယုံကြည်စိတ်မရှိသော်လည်း ဆန်းလဲ့ကဲ့သို့ ဆေးဖော်စပ်မှု မဟာဆရာကြီးတစ်ဦးအဖို့မူ ယင်းက တစ်စုံတစ်ရာ ရည်ရွယ်ချက် ရှိပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် မုန့်ချုံသည် ဆေးဖို၏ အလယ်ဗဟိုသို့ လျှောက်လှမ်းကာ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်လေသည်။

ဇီယန်ဆေးဖို၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ ဆန်းလဲ့သည် ခေါင်းကိုမော့ကာ ဝိုင်တစ်ငုံကြီး သောက်လိုက်ပြီးနောက် ပါးစပ်မှ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

ဝုန်း

ဝိုင်မှ မီးလျှံများ ထွက်ပေါ်လာကာ ဇီယန်ဆေးဖိုကြီးကို တောက်လောင်စေတော့သည်။ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် လေထု၏ အပူချိန်သည် လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်လာ၏။

နီရဲသော မီးအလင်းရောင်က ဆန်းလဲ့၏ မျက်နှာကို ဟပ်နေသဖြင့် သူ၏မျက်နှာမှာလည်း နီမြန်းနေလေသည်။

"စပြီပဲ" မုန့်ချုံသည် အပူချိန် ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာသည်ကို ခံစားမိသဖြင့် ရင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားသည်။ မှောင်မည်းနေသော ဆေးဖိုအတွင်းပိုင်းသည် ချက်ချင်းပင် နီရဲသော အလင်းတန်းများဖြင့် လင်းထိန်သွား၏။

မုန့်ချုံ၏ ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်သည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြင့်တက်လာကာ အရေပြားပေါ်ရှိ ပျားရည်များ အရည်ပျော်လာပြီး ဇီယာနံ့များ သင်းပျံ့လာသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ချွေးပေါက်များမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသည် မီးခိုးများကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာလေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဇီယန်ဆောင်၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ စွန်းလင်ထုံ၏ မျက်လုံးများမှာ ထူးခြားသော အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေ၏။ သူ၏ 'လင်ထုံ' အာရုံသည် နံရံများကို ဖောက်ထွင်း၍ ဝေဝါးသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို လှမ်းမြင်နေရသည်။

"ကောင်းပြီ... ဆန်းလဲ့က ဆေးဖော်စပ်နေတာပဲ။ ဒါက တိုက်ခိုက်ဖို့ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပဲ" ဟု သူက ဝမ်းမြောက်စွာ တွေးလိုက်သည်။

ဆေးဖော်စပ်ခြင်း စတင်လိုက်သည်နှင့် ဆေးဖော်စပ်သူသည် သူ၏နေရာမှ ခွာ၍မရတော့ပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်၏ ထိပ်တန်းစွမ်းရည်ရှိသော ဆန်းလဲ့သည် ခေတ္တမျှ ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိတော့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"အစီအရင်ဖျက် အဆောင်လက်ဖွဲ့... သွားချေ"

စွန်းလင်ထုံသည် သူ၏ အစွမ်းထက်ဆုံး လက်နက်ကို ပြတ်သားစွာ ထုတ်သုံးလိုက်သည်။

တိုက်ခိုက်မှုကို သိရှိသွားသည်နှင့် ဇီယန်ဆောင်၏ အစီအရင်သည် ချက်ချင်း နိုးကြားလာကာ အမိုးခုံးပုံသဏ္ဌာန် အလင်းတံတိုင်းကြီး ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

အစီအရင်ဖျက် အဆောင်လက်ဖွဲ့မှာ သေးငယ်လှသော်လည်း အလင်းတံတိုင်းပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည့်အခါ ချက်ချင်းပင် ပျက်စီးသွားကာ ၎င်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသေးစားအလင်းတန်းများက အမိုးခုံးအလင်းတံတိုင်းကြီးကို အရည်ပျော်သွားစေသည်။

ဇီယန်ဆောင်၏ အစီအရင်မှာ ပျက်ပြယ်သွားလေပြီ။

"သွားစို့" အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းနေသော နင်းကျော့သည် သူ၏ ဝတ်ရုံကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

များပြားလှသော စက်မှုငှက်ငယ်များသည် အပြင်သို့ ပျံထွက်သွားကြ၏။ ယင်းတို့သည် လေထုထဲတွင် လျှပ်စီးတန်းများကဲ့သို့ ကွေးညွတ်ပျံသန်းကာ ရှေ့ဝင်းတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။

ဒေါင်... ဒေါင်... ဒေါင်

နားကွဲမတတ် မြည်ဟီးသော သတိပေးခေါင်းလောင်းသံများသည် ဇီယန်ဆောင်အတွင်း ပျံ့လွင့်သွားသည်။ နင်းကျော့၏ ရင်ခုန်သံမှာ အနည်းငယ် မြန်လာ၏။

သူသည် ခါးတွင်ချိတ်ထားသော သိုလှောင်အိတ်နှစ်အိတ်ကို ဖြုတ်ကာ အောက်ခြေမှဖွင့်၍ အတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို ခါချလိုက်လေသည်။

စက်မှုပစ္စည်းများသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု သေးငယ်ရာမှ ကြီးမားလာကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်ချိန်တွင် ၎င်းတို့၏ မူလအရွယ်အစားအတိုင်း ဖြစ်သွားကြ၏။

ကြေးဝါရောင် စက်မှုလူသား အယောက်နှစ်ဆယ်နှင့် နီရဲသော ကြေးနီရောင် စက်မှုသားရဲ အကောင်လေးဆယ်တို့သည် အစီအစဉ်တကျ တန်းစီကာ ဇီယန်ဆောင်အတွင်းသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးနင်းဝင်ရောက်သွားကြတော့သည်။

ဇီယန်ဆောင်တွင်လည်း အစောင့်အရှောက်များ ရှိပေသည်။ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်အစောပိုင်း ကျင့်ကြံသူ လေးဦးနှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားသန့်စင်ခြင်းအဆင့်နှောင်းပိုင်း ကျင့်ကြံသူ ဆယ့်ရှစ်ဦးတို့သည် သတိအနေအထားဖြင့် ထွက်ပေါ်လာကြ၏။

အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများသည် စက်မှုငှက်ငယ်များကို ရှင်းလင်းရန် ပညာရပ်များကို အသုံးပြုကြသည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအားသန့်စင်ခြင်းအဆင့်နှောင်းပိုင်း ကျင့်ကြံသူ ဆယ့်ရှစ်ဦးမှာမူ တိုက်ပွဲအစီအရင်တစ်ခုကို ဖော်ဆောင်လိုက်ရာ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် အလယ်ပိုင်းထက်ပင် သာလွန်သော အစွမ်းကို ထုတ်ဖော်နိုင်ကြသည်။

စက်မှုပစ္စည်းများသည် လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် တိုးဝင်နေသော်လည်း တိုက်ပွဲအစီအရင်မှာမူ ကမ်းခြေရှိ ကျောက်ဆောင်ကြီးများကဲ့သို့ပင် ခိုင်ခံ့စွာ ရပ်တည်နေလေသည်။

"ညီလေး... ဆန်းလဲ့က ဆေးခန်းထဲမှာ ဆေးဖော်နေတာ" စွန်းလင်ထုံ၏ အသံမှာ တိုးညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ နင်းကျော့သည် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကာ သူ၏ စက်မှုရုပ်သေးအချို့ကို လမ်းကြောင်းလွှဲ၍ ဆေးခန်းဆီသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း စေလွှတ်လိုက်၏။

ယင်းက ရန်သူကို အကျပ်ရိုက်စေရန် အရေးကြီးသောနေရာကို ဦးတည်တိုက်ခိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"တောက်..." အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်အစဦးပိုင်း ကျင့်ကြံသူ လေးဦးမှာ ကျိန်ဆဲလိုက်ကြသော်လည်း နေရာမှ မရွေ့ကြပေ။

ထိုစဉ် မှောင်ရိပ်ထဲမှ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် အလယ်ပိုင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝိညာဉ်မှန်တစ်ချပ်ကို အသုံးပြုကာ အနီးကပ်လာသော စက်မှုရုပ်သေးအားလုံးကို အလင်းတန်းများဖြင့် လွှမ်းခြုံလိုက်သည်။

ထိုမှန်ကို လက်တစ်ချက် လှည့်လိုက်သောအခါ မှန်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပုန်းကွယ်နေသော 'လူငယ်ဧည့်သည်' ၏ ပုံရိပ် ထင်ဟပ်လာ၏။

"ဟိုမှာပဲ" ထိုကျင့်ကြံသူက အော်ဟစ်ကာ နင်းကျော့ရှိရာနေရာကို သူ၏ ရဲဘော်များအား ညွှန်ပြလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် လူရိပ်တစ်ခုသည် နင်းကျော့ရှိရာသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာ၏။

"နောက်ထပ် အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် အလယ်ပိုင်းတစ်ယောက်လား" နင်းကျော့၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်များ ကျုံ့သွားကာ စက်မှုငှက်ငယ်များက သူ့ကို ဝန်းရံပျံသန်းနေပြီး သူ၏ အသက်မျှင်ကြိုးမှာလည်း အဆင်သင့် ဖြစ်နေပေပြီ။

မကြာမီမှာပင် သူပုန်းကွယ်နေသော လမ်းကြားလေးအတွင်း၌ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲသံများ ဆူညံသွားတော့သည်။

"ဟွန့်... ဒီလူဟာ စွန်းလင်ထုံပြောသလောက် တော်ပါစေလို့ပဲ မျှော်လင့်ရတာပဲ" ဟန်မင်သည် နင်းကျော့ရှိရာဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်ကာ စတင်လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

သူမသည် မိစ္ဆာလေပြင်းများ ဝန်းရံလျက် ဝိညာဉ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွား၏။ ထိုဝိညာဉ်အရိပ်သည် ရှေးဦးစွာ ဆေးခန်းဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသော်လည်း ဆေးခန်းတံခါးဝတွင် နောက်ထပ် အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လမ်းကြောင်းပြောင်းကာ သိုလှောင်ခန်းဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။

သို့သော် လမ်းခုလတ်တွင် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားကာ ဓားပျံတစ်စင်သည် ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန် ဟန်မင်ကို ကြားဖြတ်တိုက်ခိုက်လိုက်လေသည်။

အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်၏ ထိပ်တန်းကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် မိမိ၏ပုံရိပ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ထင်ရှားစေ၏။

"ဒီည ငါက ဆေးလုံးတွေကိုပဲ လိုချင်တာ၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ မနာကျင်စေချင်ဘူး" ဟန်မင်သည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို မှေးစိုက်ကာ ဆိုလိုက်လေသည်။

သူမအား ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်မှာကား တောက်ပလွန်းသော ဓားအလင်းတန်း တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေတော့သည်။

အခန်း (၃၈)- ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ခြင်း

ဟန်မင်သည် တိုက်ပွဲအတွင်းသို့ မလွဲမရှောင်သာ ပါဝင်လိုက်ရချိန်တွင် စွန်းလင်ထုံ သည် သန်မာလှသော ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ထွက်ကာ သိုလှောင်ရုံအတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ချေသည်။

"ဖီးနစ်ဝိညာဉ် သွေးရနံ့ဆေးလုံး"

"အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း ဆေးလုံး"

"ရှင်သန်ခြင်းဆေးလုံး"

"ယွမ်ပြန်လည်စုစည်းခြင်းဆေးလုံး"

"ဟီး ဟီး ဟီး..."

စွန်းလင်ထုံ သည် သူ၏ ဖိုဖိုသီသီ လက်ကလေးကို လွှဲယမ်းလိုက်သည်။ ကြာစွယ်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနုနယ်သော သူ၏ လက်ဖျံပေါ်တွင် လက်ကောက်တစ်ကွင်းကို ဝတ်ဆင်ထား၏။

ထိုလက်ကောက်မှ အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာသည်။ ယင်းသိုလှောင်မှု ရတနာသည် အလွန်ပင် စွမ်းအားကြီးလှပေရာ အလင်းတန်း ကျရောက်ရာ အရပ်ရှိ ဆေးလုံးအားလုံးသည် ထိုနေရာ၌ပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အပြင်ဘက်တွင်မူ ဓားအလင်းတန်းများ ရှုပ်ထွေးစွာ ယှက်သန်းနေပြီး တစ္ဆေအရိပ်များမှာလည်း လူးလာတုံ့ခေါက် ပျံဝဲနေကြသည်။ ဟန်မင် ၏ မျက်နှာသည် ရေပြင်ကဲ့သို့ အေးစက်တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ရန်သူကို အပြတ်မချေမှုန်းနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေ၏။

ဤကဲ့သို့ အရှုံးအနိုင်မပေါ်ဘဲ တုန့်ဆိုင်းနေသည့် တိုက်ပွဲမျိုးကို သူမ အလွန်ပင် ရှောင်လွှဲလိုလှသည်။

ထိုစဉ် သူမသည် ရုတ်တရက် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ အေးစက်စွာ အသံပြုလျက် 'ကိုးဆင့်ဝိညာဉ်ဝါး လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်' ကို ထုတ်ဖော်လိုက်လေသည်။

ဓားကျင့်ကြံသူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ အနည်းငယ် တုန့်ဆိုင်းသွားရတော့၏။

သို့သော်လည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ဓားပျံ သည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ပြေးထွက်သွားပြီး ဟန်မင် ၏ နှလုံးသားဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်လာချေသည်။

ဟန်မင် သည် ရှောင်တိမ်းခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ သူမ၏ စွမ်းအားအားလုံးကို ထုတ်သုံးလိုက်ရာ လက်အင်္ကျီအတွင်းမှ လွန်းပျံတစ်ခု ပြေးထွက်သွားသည်။

ထိုလွန်းပျံသည် တစ်ထွာခန့်သာ ရှည်လျားပြီး ကျောက်တုံးကဲ့သို့ မီးခိုးပြာရောင် ရှိကာ ထူးဆန်းသော ဆူးချွန်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

နှေးကွေးသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်စင်စစ် အလွန်လျင်မြန်လှကာ ဓားကျင့်ကြံသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွက်သွားတော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟန်မင် သည်လည်း ဓားပျံ ဖြင့် နှလုံးသားကို အထိုးခံလိုက်ရလေသည်။

အပေါ်ယံကြည့်လျှင် နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အထိနာသွားသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ဟန်မင် ၏ မျက်နှာတွင်မူ အောင်နိုင်သူ၏ ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်နေ၏။

သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီမှာ 'ယင်းအလောင်းကောင် စွမ်းအား' ဖြစ်ပေရာ ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူနှင့် အလောင်းကောင်ကျင့်ကြံသူ တို့၏ နည်းလမ်းနှစ်မျိုးလုံးနှင့် သင့်လျော်ပေသည်။

သူမသည် ဝိညာဉ်ဝါးဂိုဏ်း သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး ကိုးဆင့်ဝိညာဉ်ဝါး လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ် ကို အဓိက ကျင့်ကြံခဲ့သော်လည်း တိတ်တဆိတ်အားဖြင့် 'မသေမျိုးအလောင်းကောင် အသွင်ပြောင်းခြင်း အထူးကျင့်စဉ်' ကိုလည်း လေ့ကျင့်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သူမသည် သူမ၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါ အားလုံးကို အလောင်းကောင် အခြေအနေသို့ အောင်မြင်စွာ ပြောင်းလဲထားနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ သာမန်လူသားတို့ကဲ့သို့ အသက်အန္တရာယ်ဖြစ်စေမည့် အားနည်းချက်ဟူ၍ မရှိတော့ပေ။

သူမ၏ အလောင်းကောင်နှလုံးသား အထိုးခံရသော်လည်း ကိစ္စမရှိချေ။ သို့သော် သူမ၏ ရန်သူအတွက်မူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။ ဟန်မင် ၏ လွန်းပျံသည် သာမန်ပစ္စည်းမဟုတ်ဘဲ ကိုးဆင့်ဝိညာဉ်ဝါး လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ် နှင့် အကိုက်ညီဆုံးဖြစ်သော 'ဝိညာဉ်ဖမ်းလွန်းပျံ' ပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် ဓားကျင့်ကြံသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ဝင်သွားသည်နှင့် ပြင်းထန်သော ဆွဲငင်အားကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ဓားကျင့်ကြံသူ၏ ဝိညာဉ်အစိတ်အပိုင်းအချို့ကို အတင်းအဓမ္မ ဆွဲထုတ်လိုက်တော့သည်။

ဓားကျင့်ကြံသူ၏ မျက်နှာသည် ဖြူလျော့သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်လာကာ ခဏချင်းမှာပင် အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရသွားတော့သည်။

"နင်က အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း အထွတ်အထိပ်အဆင့် မှာ ရှိနေရင်တောင်မှ လေလွင့်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတာ။ ငါ့ရဲ့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းကို ဘယ်လိုများ ယှဉ်နိုင်မှာလဲ" ဟု ဟန်မင် က ရက်စက်စွာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။

"ငါ့လက်နဲ့ပဲ သေပေတော!"

သို့သော် နောက်တစ်ခဏ၌ ဓားကျင့်ကြံသူသည် 'ဟင်းလင်းပြင်ရှောင်တိမ်းခြင်း အဆောင်လက်ဖွဲ့' တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ပစ်ထုတ်လိုက်သည်။

ထိုအဆောင်လက်ဖွဲ့မှ ဟင်းလင်းပြင် ဂယက်လှိုင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားကျင့်ကြံသူကို ထိုနေရာမှ ချက်ချင်းပင် နေရာရွှေ့ပြောင်း ပေးလိုက်လေသည်။

ဟန်မင် သည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။ ရန်သူကို မသတ်နိုင်လိုက်ခြင်းက သူမ၏ ရင်ထဲမှ ဒေါသကို မငြိမ်းအေးစေနိုင်ပေ။ သူမသည် သိုလှောင်ရုံအတွင်းသို့ ပြေးဝင်တော့မည့်ဆဲဆဲမှာပင် အသံလွှင့်ချက်တစ်ခုကို လက်ခံရရှိလိုက်သည်။

စွန်းလင်ထုံ သည် သိုလှောင်ရုံကို ပြောင်သလင်းခါအောင် သိမ်းကျုံးယူငင်ပြီး လွယ်လင့်တကူပင် ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ စွန်းလင်ထုံ က သူမအား "ပစ္စည်းတွေ ရပြီ၊ သွားကြစို့" ဟု အသံလွှင့်ခဲ့သော်လည်း ဟန်မင် မှာမူ သူမအတွင်း၌ ဆူပွက်နေသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။

"ဟဲဟဲ၊ ဒီလို အခွင့်အရေးကောင်းကို လက်လွတ်ခံလိုက်ရင် နှမြောစရာကြီး ဖြစ်မှာပေါ့" ဟု ဆိုကာ ဆေးဖော်ဆောင် ဆီသို့ ဦးတည်ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

သူမသည် ဆန်းလဲ့ အပေါ် အငြိုးအတေးများစွာ ရှိခဲ့သည်။ အစောပိုင်းက ဖီးနစ်ဝိညာဉ် သွေးရနံ့ဆေးလုံး ကို ရရှိရန် အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း ဘာမှမရရှိခဲ့ဘဲ မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော် ၏ ဝရမ်းထုတ်ခြင်းကိုသာ ခံခဲ့ရကာ တစ်နှစ်ကျော်တိုင်အောင် ပုန်းအောင်းထွက်ပြေးခဲ့ရသည်။

ထိုအတောအတွင်း သူမသည် နည်းမျိုးစုံဖြင့် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း တိုးတက်မှု မရှိခဲ့ပေ။

ဗုန်း

ဟန်မင် သည် တံခါးကို ရိုက်ခွဲကာ ဆန်းလဲ့ ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

ဆန်းလဲ့ သည် အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများကို ကြားနေရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း စတင်ထားပြီးဖြစ်သော ဆေးဖော်စပ်ခြင်းလုပ်ငန်းစဉ် ကို ရပ်တန့်၍ မရနိုင်ပေ။

"နင်ကိုး" ဆန်းလဲ့ သည် ဟန်မင် ကို မြင်သောအခါ သူ၌ကျန်ရှိသော အားအင်များကို စုစည်း၍ အစွမ်းကုန် ခုခံရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

သူသည် မိမိ၏ တိုက်ပွဲစွမ်းရည် လေးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းအောက်ကိုသာ ထုတ်သုံးနိုင်ပေရာ ဟန်မင် ကို မယှဉ်နိုင်ဘဲ အလျင်အမြန်ပင် ရှုံးနိမ့်သွားတော့သည်။

ဗုန်း

ဆန်းလဲ့ သည် လွင့်ထွက်သွားပြီး နံရံနှင့် ဆောင့်မိကာ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ ပျက်စီးလျက် သွေးအန်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။

"အခုပဲ သေပေတော့" ဟု ဟန်မင် က စူးရှစွာ ရယ်မောရင်း အားရကျေနပ်နေ၏။ မီးခိုးပြာရောင် ယင်းစွမ်းအားများ ဖုံးလွှမ်းနေသော သူမ၏ ထက်မြက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လက်ချောင်းငါးချောင်းသည် ဆန်းလဲ့ ၏ နဖူးကို ရက်စက်စွာ ကုတ်ခြစ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ဒုန်း

ထိုစဉ် ဇီယန်ဆေးဖို သည် ပေါက်ကွဲသွားပြီး လျှပ်စီးတန်းတစ်ခု ပြေးထွက်လာသည်။ ဤအခြင်းအရာကြောင့် ဟန်မင် အလွန်အံ့အားသင့်သွားရ၏။

ဆေးဖိုအတွင်း၌ ဖော်စပ်နေသည်မှာ သာမန်ဆေးလုံးများမဟုတ်ဘဲ ပါရမီရှင် လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူမ အလျဉ်းမထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ဖိုအတွင်းရှိ မုန့်ချုံ သည် အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများကို ကြားရကတည်းက ဇီယန်ဆောင် တိုက်ခိုက်ခံနေရသည်ကို သိရှိလိုက်သည်။

သူသည် မကြာသေးမီကပင် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသဖြင့် ယခုတစ်ကြိမ် မြို့စားမင်း စံအိမ်မှ ဇီယန်ဆောင် သို့ တိတ်တဆိတ် လာရောက်ရာတွင် အလွန်ပင် သတိထားခဲ့သည်။

သူသည် ဆန်းလဲ့ ကို အော်ဟစ်အဆက်အသွယ်လုပ်ကာ တိုက်ပွဲတွင် ပါဝင်ကူညီရန် ဖိုအတွင်းမှ ထွက်လာချင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဆန်းလဲ့ က "ဆေးဖော်စပ်ခြင်း စတင်ပြီးရင် ရပ်လို့မရဘူး။ မုန့်ချုံ၊ မင်း အခု ဝိညာဉ်စွမ်းအား ယိုစိမ့်နေတဲ့ အဆင့်မှာ ရှိနေတာ။ လုံလောက်တဲ့ ဆေးအာဟာရနဲ့ အပြင်ဘက် ဖိအားမရှိဘဲ ဖိုထဲက ထွက်လိုက်ရင် မင်းရဲ့ အနှစ်သာရ၊ စွမ်းအားနဲ့ ဝိညာဉ်တွေ အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကုန်ခမ်းသွားလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီကျရင် ကျင့်စဉ်တွေ ပျက်စီးသွားရုံတင်မကဘဲ ခန္ဓာကိုယ် အခြေခံအုတ်မြစ်ပါ ကုန်ခန်းသွားလိမ့်မယ်။ မင်းဟာ သေတာထက်ဆိုးတဲ့ လူပိုတစ်ယောက် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်" ဟု တားမြစ်ခဲ့သည်။

ထိုအခါမှ မုန့်ချုံ သည် အခြေအနေ၏ စိုးရိမ်ရမှုကို သဘောပေါက်သွားပြီး ခေတ္တမျှ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် အပြင်ဘက်မှ အသံများ ပိုမိုကျယ်လောင်လာပြီး ဆန်းလဲ့ သွေးအန်သံနှင့် ဆန်းလဲ့ ကို သတ်ရန် ကြံစည်နေသော ဟန်မင် ၏ စူးရှသော ရယ်သံကို ကြားရသောအခါ သူ ထပ်မံ၍ မအောင့်အီးနိုင်တော့ပေ။

သူ၏ သွေးများ ဆူပွက်လာပြီး 'မိုးကြိုးအလား ပြေးလွှားခြင်း' ဟူသော နတ်ဘုရားပါရမီသည် အလိုအလျောက် ပွင့်လန်းလာတော့သည်။

ဖြန်း ဖြန်း

ခဏချင်းမှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်၌ မရေမတွက်နိုင်သော လျှပ်စီးတန်းများ ဝန်းရံသွားသည်။ မုန့်ချုံ သည် ဒေါသတကြီး မျက်လုံးအစုံ ပြူးကျယ်လျက် ပြတ်သားသော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ဖိုတံခါးကို ရိုက်ခွဲကာ လွှတ်လိုက်သော ကျားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြေးထွက်လာတော့သည်။

မြန်လှချေလား၊ အလွန်ပင် မြန်လှချေတကား။

ဟန်မင် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် မိုးကြိုးကျားတစ်ကောင် ဟိန်းဟောက်ကာ သူမဆီသို့ ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

မုန့်ချုံ သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအား သန့်စင်ခြင်းအဆင့် ၌သာ ရှိသေးပြီး သူ၏ စွမ်းအားများစွာ ကုန်ဆုံးထားသဖြင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား သန့်စင်ခြင်း တတိယအဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသည်။

ဟန်မင် မှာမူ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း အထွတ်အထိပ်အဆင့် ၌ ရှိနေသူ ဖြစ်၏။

မုန့်ချုံ ၏ အရှိန်အဝါကို အကဲခတ်မိပြီး ရန်သူတော် ဆန်းလဲ့ ကလည်း သူမရှေ့၌ပင် ရှိနေသဖြင့် ဟန်မင် သည် ဆန်းလဲ့ ကို ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ရန် ရက်စက်စွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး မုန့်ချုံ ၏ တိုက်ခိုက်မှုကိုမူ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ကာကွယ်ရေးစွမ်းအားဖြင့်သာ တောင့်ခံရန် ကြံလိုက်သည်။

ဒုန်း

နောက်တစ်ခဏတွင် မျက်စိကျိန်းမတတ် လင်းလက်သော မိုးကြိုးသွားသည် ဟန်မင် ၏ ကျောပြင်ကို ထိမှန်သွားတော့သည်။

သူမ အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးထားသော 'ယင်းဝိညာဉ်စွမ်းအား' သည် လုံးဝ ပျက်စီးသွားရ၏။

စင်ကြယ်သော ယန်မိုးကြိုးစွမ်းအားများသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားပြီး ပြင်းထန်သော ဖျက်ဆီးမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေတော့သည်။

အသက်တစ်ရှိုက်စာအတွင်းမှာပင် ဟန်မင် ၏ အလောင်းကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲထားသော ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများအားလုံး ဒဏ်ရာရသွားတော့သည်။

ဟန်မင် သည် မီးခိုးပြာရောင် သွေးအေးများကို အန်ထုတ်လိုက်ရပြီး ဆန်းလဲ့ အပေါ် တိုက်ခိုက်မှုမှာလည်း ပျက်ပြယ်သွားရ၏။ သူမ၏ ကြွယ်ဝလှသော တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံအရ အခြေအနေမှာ အလွန်စိုးရိမ်ရကြောင်း ချက်ချင်း သိရှိသွားသည်။

သူမသည် ရန်သူကို သတ်ဖြတ်ရန် ဆန္ဒမရှိတော့ဘဲ ဟင်းလင်းပြင်ရှောင်တိမ်းခြင်း အဆောင်လက်ဖွဲ့ ကို အသုံးပြုကာ ထိုနေရာမှ ချက်ချင်းပင် ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

"ဘယ်ကို ပြေးမလို့လဲ" ဟု မုန့်ချုံ က ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။ ဟန်မင် ဆီသို့ သူ၏ မိုးကြိုးစွမ်းအားများ စီးဝင်သွားခဲ့သဖြင့် သူမ ဘယ်နေရာ၌ ရှိနေသည်ကို သူ အာရုံခံမိနေသည်။

ဟန်မင် အသုံးပြုလိုက်သော အဆင့်နိမ့် အဆောင်လက်ဖွဲ့သည် ခြောက်မိုင်ပတ်လည်အတွင်းသို့သာ ကျပန်းပို့ဆောင်ပေးနိုင်ပေရာ ၎င်းမှာ မုန့်ချုံ ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းအတွင်း၌ပင် ရှိနေသေးသည်။

သို့သော် မုန့်ချုံ လိုက်လံရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် "လိုက်မနေနဲ့တော့" ဟု တားမြစ်လိုက်သော ဆန်းလဲ့ ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ မုန့်ချုံ သည် ခေတ္တမျှ တုန့်ဆိုင်းသွားသော်လည်း ဆန်းလဲ့ ကို ကယ်တင်ရန်မှာ ပို၍ အရေးကြီးကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။

သူသည် ဆန်းလဲ့ ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့သော်လည်း ဘာလုပ်ပေးရမှန်း မသိဘဲ ဖြစ်နေ၏။ သူသည် တိုက်ခိုက်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သော်လည်း လူကယ်ရာတွင်မူ လုံးဝ အတွေ့အကြုံ မရှိချေ။

ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရထားသော ဟန်မင် သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အတင်းအဓမ္မ ထိန်းချုပ်လျက် တိုက်ပွဲမြေပြင်မှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ စွန်းလင်ထုံ ကမူ အစောကတည်းက ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နင်းကျော့ သည်လည်း အနောက်မှ အကာအကွယ်ပေးလျက် စက်မှုလက်နက် အချို့ကို စွန့်လွှတ်ကာ အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ ထွက်ခွာလာနိုင်ခဲ့သည်။

သူ့အား လိုက်လံတိုက်ခိုက်သော အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း ကျင့်ကြံသူ မှာမူ 'သေမင်းခေါ်သံ ကြာပွတ်' ပေါ်တွင် အလောင်းတစ်ခုအဖြစ် တွဲလောင်းကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့ သုံးဦးသည် ကြိုတင်ချိန်းဆိုထားသည့်အတိုင်း လမ်းခုလတ်၌ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ကြသည်။ ဟန်မင် သည် ကြာပွတ်ပေါ်မှ အလောင်းနှင့် တိုက်ပွဲဝင်ထားသည့် လက္ခဏာ အလျဉ်းမရှိသော လူငယ်ဧည့်သည် ကို ကြည့်ကာ ရင်ထဲ၌ အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမထံ၌ ယင်းစွမ်းအားများ ပြင်းထန်စွာ ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရထားသည့် လက္ခဏာကို အပြင်ပန်းကြည့်ရုံဖြင့် လုံးဝ မသိနိုင်တော့ပေ။

ဟန်မင် က အေးစက်သော အသံဖြင့် "ငါတို့ ဒီမှာပဲ လမ်းခွဲကြစို့။ ငါ့ကို ဖီးနစ်ဝိညာဉ် သွေးရနံ့ဆေးလုံး တွေပေး၊ ပြီးတော့ တခြားဆေးလုံးတွေရဲ့ သုံးပုံတစ်ပုံကိုလည်း ငါလိုချင်တယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

နင်းကျော့ သည် ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ "သုံးပုံတစ်ပုံ ဟုတ်လား ငါ့ရဲ့ ပါဝင်မှုက နင့်ထက် အများကြီး ပိုသာတယ်" ဟု ပြန်ပြောလိုက်၏။

ဟန်မင် က လှောင်ပြုံးပြုံးလျက် "ဒါပေမဲ့ ငါ့ကြောင့်သာ ဆန်းလဲ့ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရသွားပြီး မုန့်ချုံ ကိုလည်း တားဆီးထားနိုင်ခဲ့တာ။ အထူးသဖြင့် မုန့်ချုံ ဆိုတာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား သန့်စင်ခြင်း တတိယအဆင့်မှာပဲ ရှိနေပေမဲ့ အဲ့ဒီလောက် တိုက်ပွဲစွမ်းရည်မျိုး ရှိနေတာ။ သူက တကယ့်ကို ထူးချွန်တဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပဲ! နင်ရဲ့ စက်မှုပစ္စည်းတွေကရော သူ့ကို တားနိုင်လို့လား" ဟု ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

နင်းကျော့ မှာမူ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သော်လည်း ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ပေ။

"မငြင်းကြပါနဲ့တော့။ ဒီတစ်ခေါက် ငါတို့ အကြီးအကျယ် အောင်မြင်ခဲ့တာပဲ၊ အားလုံး ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေကြစို့" ဟု စွန်းလင်ထုံ က တခစ်ခစ် ရယ်လျက် ပြောကာ ဟန်မင် ထံသို့ ဆေးပုလင်းတစ်လုံး ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"အထဲမှာ အားလုံးက ဖီးနစ်ဝိညာဉ် သွေးရနံ့ဆေးလုံး တွေပဲ။"

ဟန်မင် သည် စစ်ဆေးရန်အတွက် ပုလင်းကို ချက်ချင်း ဖွင့်လိုက်သော်လည်း အနက်ရောင် မြူခိုးတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမ၏ မျက်နှာကို တည့်တည့်မှန်သွားတော့သည်။

ခဏချင်းမှာပင် ဟန်မင် ၏ အရှိန်အဝါများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဝိညာဉ်မှာ ချိပ်ပိတ်ခံလိုက်ရကာ ထိုနေရာ၌ပင် လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။

သူမသည် အလွန်အံ့အားသင့်ပြီး ဒေါသထွက်ကာ "စွန်းလင်ထုံ၊ နင် ငါ့ကို လှည့်စားတယ်" ဟု မယုံနိုင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဖွပ်၊ ဖွပ်၊ ဖွပ်။

နောက်တစ်ခဏတွင် လူငယ်ဧည့်သည် ၏ 'သေမင်းခေါ်သံ ကြာပွတ်' မှ ကြိုးစ သုံးမျှင်သည် တိတ်တဆိတ် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဟန်မင် ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွက်ကာ မြွေများကဲ့သို့ သူမကို တင်းကျပ်စွာ ပတ်နှောင်ထားလိုက်တော့သည်။

နင်းကျော့ ၏ အသံသည် လွင့်ပျံလာ၏။ "လူသုံးယောက် ခွဲဝေတာထက် နှစ်ယောက် ခွဲဝေတာက အမြဲတမ်း ပိုကောင်းတာပေါ့။"