အခန်း (၃၉-၄၀)

အခန်း ၃၉အောင်မြင်စွာ ထောင်ချောက်ဆင်နိုင်ခြင်း

မြို့စားမင်း၏ စံအိမ်တော်။

"ဘာပြောလိုက်တယ်... ဇီယန်ဆောင်ကို မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေ ဝင်စီးသွားတယ် ဟုတ်လား" အလုပ်ကိစ္စများဖြင့် လက်မလည်အောင် ဖြစ်နေသော ဖေးစီသည် ထိုင်နေရာမှ ဝုန်းကနဲ ထရပ်လိုက်မိရာ မျက်နှာတွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေလေသည်။

"သခင်လေး မုန့်ချုံကော ဘယ်လိုနေသေးလဲ" ဟု သူက ချက်ချင်းပင် မေးမြန်းလိုက်၏။

မုန့်ချုံတွင် ထိခိုက်ဒဏ်ရာ တစ်စုံတစ်ရာ မရရှိကြောင်း သိလိုက်ရမှသာ သူ၏ ရင်ထဲ၌ ဖိစီးနေသော အစိုင်အခဲကြီးမှာ ပြေလျော့သွားတော့သည်။

သူသည် ဇီယန်ဆောင်သို့ စစ်ကူပေးရန်အတွက် ကျင့်ကြံသူ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ချက်ချင်းပင် စေလွှတ်လိုက်လေသည်။

"ငါ အရင်သွားနှင့်မယ်" ဖေးစီသည် လက်ရှိ ကိုင်တွယ်နေသော ကိစ္စရပ်များကိုပင် ဂရုမထားနိုင်တော့ဘဲ ကောင်းကင်ယံသို့ လေဟုန်စီး၍ ခုန်တက်လိုက်ရာ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ သက်တန့်တစ်ခုအလား ဇီယန်ဆောင်ရှိရာသို့ ဦးတည်ပျံသန်းသွားတော့၏။

မုန့်ချုံကို ဇီယန်ဆောင်၏ ရှေ့နောက် အလုံခြုံဆုံးသော လျှို့ဝှက်နေရာများ၌ ထားရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ရောက်ရှိပြီး မကြာမီမှာပင် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်ဆိုသော်...

"သူတို့က တကယ်ပဲ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေလား"

ဖေးစီ၏ စိတ်အစဉ်၌ သံသယ တိမ်တိုက်များ ဖုံးလွှမ်းနေလေပြီ။

သူသည် လက်ရှိ မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော် မြို့စားမင်း၏ လက်ရုံးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲကာ ပရိယာယ် ကြွယ်ဝသူ ဖြစ်သည်။

မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော် မြို့စားမင်းကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ရန် မသင့်တော်သော ကိစ္စရပ်များ နှင့် ချီတွန်းကဲ့သို့ ဉာဏ်နည်းသူ မဖြေရှင်းနိုင်သော အခက်အခဲများကို သူကသာလျှင် ဦးစီးလုပ်ဆောင်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခင်က ဖေးစီသည် ကျိုးမျိုးနွယ်စုမှ ကျိုးကျူမှာ ထူးချွန်သော ပါရမီကို အခြေခံ၍ ဒဏ်ရာများကို လျင်မြန်စွာ ကုသနိုင်နေသဖြင့် မုန့်ချုံအတွက် ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှု ဖြစ်လာနိုင်ကြောင်း ရိပ်မိခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ကျိုးမျိုးနွယ်စုအတွင်းရှိ သူလျှိုကို အသုံးချ၍ ကျိုးကျူ၏ ကျန်းမာရေး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမှုကို နှောင့်နှေးစေရန် ပရိယာယ် ဆင်ခဲ့ဖူးသည်။

ကျန်းမျိုးနွယ်စုမှ ကျန်းကျန့်သည်လည်း လက်နက်ကိရိယာ သန့်စင်ခြင်း နည်းလမ်းများကို အသုံးပြု၍ တိုးတက်မှု မြန်ဆန်နေပြန်ရာ ဖေးစီကပင် ထောင်ချောက်ဆင်ခဲ့သေးသည်။

နောက်ဆုံးတွင် မိမိကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် သေမင်းတမန် စစ်သည်တစ်ဦးကို အသုံးချကာ မုန့်ချုံအား တမင်တိုက်ခိုက်စေခဲ့သည်။

မုန့်ချုံက ထိုတိုက်ခိုက်သူကို သတ်ဖြတ်လိုက်ခြင်းဖြင့် မျိုးနွယ်စုကြီး သုံးခု၏ ရှေ့မှောက်တွင် မျက်နှာပန်းလှစေကာ မြို့စားမင်း စံအိမ်တော်၏ အစွမ်းကိုလည်း တစ်ဖက်လှည့်နှင့် ပြသနိုင်ခဲ့၏။

ဤအစီအစဉ်ကို မုန့်ချုံကိုယ်တိုင်ပင် မသိရှိဘဲ ဖေးစီနှင့် မြို့စားမင်းမှအပ တတိယမြောက် လူသားဟူ၍ မည်သူမျှ မသိရှိချေ။

နင်းမျိုးနွယ်စုဘက်တွင်မူ ဖေးစီသည် နင်းရှောင်ဟွေ့ကို သတိထားကြည့်နေခဲ့သော်လည်း သူမမှာ မျိုးနွယ်စုထံမှ အကျိုးအမြတ် ပိုရရန်အတွက်သာ ညှိနှိုင်းနေပြီး သူမ၏ စွမ်းအားများကို မစွန့်လွှတ်ရသေးသဖြင့် မည်သည့် အနှောင့်အယှက်မှ မပေးခဲ့ပေ။

မြို့စားမင်း စံအိမ်တော်အနေဖြင့် နင်းမျိုးနွယ်စုအတွင်း သူလျှိုများ ထားရှိသည်မှာ မှန်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ၎င်းတို့ကို အသုံးချရန် မထိုက်တန်ဟု ဖေးစီက ယူဆသည်။

ထိုသို့ နင်းမျိုးနွယ်စုကို ချန်လှပ်ထားခြင်းဖြင့် အင်အားကြီး လေးစုအနက် နင်းမျိုးနွယ်စု တစ်ခုတည်းသာ တိုက်ခိုက်ခြင်း မခံရသည့် အချက်ကို ဖန်တီးခဲ့သည်။

ဤသို့ဆိုလျှင် ကျိုးမျိုးနွယ်စုနှင့် ကျန်းမျိုးနွယ်စုတို့က မည်သို့ ထင်မြင်ကြမည်နည်း။

ဖေးစီသည် ဤအချက်ကို အသုံးချကာ နင်းမျိုးနွယ်စုကိုပါ ထောင်ချောက်အတွင်းသို့ သိမ်သိမ်မွေ့မွေ့ ဆွဲသွင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် မုန့်ချုံ တိုက်ခိုက်ခံရသည်ဟူသော သတင်းကို ကြားရသည်နှင့် သူသည် အင်အားကြီး ရန်သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရခြင်းပင်။

"ကျန်တဲ့ မျိုးနွယ်စု သုံးခုက အမှန်တရားကို သိသွားပြီး ငါတို့ကို လျှို့ဝှက် လက်စားချေတာများလား"

"ဒါပေမဲ့ ဘယ်မျိုးနွယ်စုက လုပ်တာလဲ"

"ငါတို့ဘက်က သတင်းကော ဘယ်လို ပေါက်ကြားသွားတာလဲ"

မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်အတွင်းရှိ အင်အားကြီး လေးစုမှာ အခြေအနေကို ထိန်းညှိနေကြသူများ ဖြစ်သည်။ အားလုံးမှာ တရားဝင် လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် လက်စားချေလိုလျှင်ပင် ပေါ်တင် မလုပ်ဆောင်ဘဲ လျှို့ဝှက်စွာသာ ဆောင်ရွက်တတ်ကြသည်။

မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများအဖြစ် ဟန်ဆောင်ခြင်းမှာ လူသုံးအများဆုံး နည်းလမ်းတစ်ခုပင်။

ဖေးစီသည် ဇီယန်ဆောင်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ရာ လေလှိုင်းများကြောင့် ဖုန်မှုန့်များ ဝဲပျံသွားတော့၏။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်လည် ကြည့်ရှုလိုက်ရာ နေရာတိုင်း၌ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲရာထူးများ ထင်ကျန်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ပြိုပျက်နေသော နံရံများအကြား၌ ကျင့်ကြံသူများ၏ အလောင်းများ ပြန့်ကျဲနေပြီး ပျက်စီးနေသော စက်မှုအစိတ်အပိုင်းများမှာလည်း အနှံ့အပြား ရှိနေတော့သည်။

ဟန်မင်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မခံနိုင်ဘဲ ဟင်းလင်းပြင်ရှောင်တိမ်းခြင်း အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို သုံးကာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည့် အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း အထွတ်အထိပ်အဆင့်ရှိ ဓားကျင့်ကြံသူမှာလည်း ယခု ပြန်ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဖေးစီကို မြင်သည်နှင့် ထိုဓားကျင့်ကြံသူမှာ မျက်နှာ ပျက်သွားပြီး အပြေးအလွှား လာရောက် ဂါရဝပြုလေသည်။

"တိုက်ပွဲမြေပြင်ကနေ ထွက်ပြေးခဲ့တဲ့ မင်းရဲ့ အပြစ်တွေကို နောက်မှ စာရင်းရှင်းမယ်" ဖေးစီသည် လမ်းခရီး၌ ကျင့်ကြံသူများထံမှ အစီရင်ခံစာကို လက်ခံရရှိထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် မည်ကဲ့သို့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို နားလည်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

ထိုဓားကျင့်ကြံသူသည် အပြင်ပန်းတွင် ခေါင်းငုံ့ခံနေသော်လည်း အတွင်းစိတ်၌မူ နောင်တရခြင်း မရှိချေ။

မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူကို စက်မှုပညာများဖြင့် ခုခံခဲ့ကြသည့် အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်တူ ကျင့်ကြံသူများမှာ မည်သူမျှ ပြန်မလာနိုင်ခဲ့ကြချေ။

၎င်းတို့၏ နိဂုံးမှာ မကောင်းနိုင်သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

အနည်းဆုံးတော့ သူသည် မိမိအသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်မဟုတ်လော

အပြစ်ပေးခံရမည့် ကိစ္စကိုမူ သူ ခံယူမည်ဖြစ်သည်။ အသက်ရှင်နေသရွေ့ အနာဂတ်တွင် အခွင့်အလမ်းနှင့် ဖြစ်နိုင်ခြေများ ရှိနေသေးသည်။

ဖေးစီသည် ထိုဓားကျင့်ကြံသူကို ဂရုမထားဘဲ ဆေးဖော်ဆောင်သို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်သည်။

ဆေးဖော်ဆောင်အတွင်း၌ မုန့်ချုံသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ဆန်းလဲ့ကို ပြုစုပေးနေသည်။

ဤအချိန်တွင် ဆန်းလဲ့၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။

မုန့်ချုံသည် သူတစ်ပါးကို ကုသပေးရာ၌ ကျွမ်းကျင်သူ မဟုတ်သော်လည်း ဆန်းလဲ့သည် ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ပါရဂူအဆင့်ရှိသူ ဖြစ်သဖြင့် မိမိနှင့်အတူ ကုသရေး ဆေးလုံးများ အမြဲ ဆောင်ထားလေ့ ရှိသည်။

"သခင်လေး မုန့်ချုံ၊ ဘာမှ မဖြစ်ဘူးမလား" ဖေးစီက စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလိုက်ရာ သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှာ မေးခွန်းထဲတွင် အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။

မုန့်ချုံ ဘေးကင်းကြောင်း သိနှင့်ပြီး ဖြစ်သော်လည်း ဤသို့ စိုးရိမ်ပူပန်မှု ပြသရန်မှာ အရေးကြီးသော အချိန်ဖြစ်သည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် အသေးအဖွဲ စကားပြောဆိုမှုများသည် အလဟဿ မဟုတ်ချေ။

၎င်းသည် လူတစ်ယောက်၏ စိတ်သဘောထားကို ဖော်ပြနိုင်ပြီး ထိုစိတ်သဘောထားမှာလည်း ထိုသူ၏ ရပ်တည်ချက်ကို ပြသနေခြင်း ဖြစ်သည်။

မုန့်ချုံသည် ဖေးစီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှ မဖြစ်ကြောင်း ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

"ဘာမှ မဖြစ်ဘူးဆိုရင် မင်းက ဘာလို့ ကိုယ်လုံးတီးဖြစ်ပြီး ရနံ့တွေ ထွက်နေရတာလဲ" ဖေးစီသည် ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်သော်လည်း ထိုစကားကို ထုတ်ဖော် မပြောခဲ့ချေ။

ထို့နောက် သူသည် ဆန်းလဲ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြင်းထန်သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ "ဆန်းလဲ့... သခင်လေး မုန့်ချုံသာ ထိခိုက်သွားရင် မင်းမှာ အပြစ်ရှိတယ်ဆိုတာ မှတ်ထား၊ ကံကောင်းလို့သာ ပေါ့"

"မင်း အသက်က အရေးမကြီးဘူး၊ ထူးကဲတဲ့ မသေမျိုး ပါရမီရှင် သခင်လေး မုန့်ချုံက မုန့်မျိုးနွယ်စုရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ပဲ၊ မင်းသာ သူ့ကို ဆွဲချခဲ့ရင် မင်း အသက် ဆယ်ချောင်းနဲ့တောင် ပေးဆပ်လို့ လုံလောက်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဆန်းလဲ့သည် ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ပါရဂူအဆင့် ဖြစ်သော်လည်း အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း အထွတ်အထိပ်အဆင့်၌သာ ရှိသေးပြီး ရွှေအမြုတေအဆင့်သို့ မရောက်သေးချေ။

အမှန်စင်စစ် ဆန်းလဲ့သည် ရွှေအမြုတေအဆင့်တွင် ရှိနေခဲ့လျှင်ပင် ဖေးစီသည် ယခုအချိန်တွင် သူ့ကို ကြိမ်းမောင်းနေမည်သာ ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ဖေးစီ၏ ပါးနပ်မှုပင်။

နံရံကို မှီထားသော ဆန်းလဲ့သည် ဖေးစီကို မထီမဲ့မြင် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ လွတ်လပ် ပေါ့ပါးသော သဘာဝကြောင့် ဖေးစီကဲ့သို့သော လူမျိုးကို အထင်သေးမိသည်။

ဖေးစီက ရွှေအမြုတေအဆင့် ဖြစ်နေလျှင်ကော ဘာဖြစ်သနည်း။ ဆန်းလဲ့သည် အလျှော့မပေးဘဲ ပြန်လည် တုံ့ပြန်မည်သာ ဖြစ်သည်။

တရားသော လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းသူတိုင်းသည် တရားသော စည်းမျဉ်းများကို လိုက်နာရမည် မဟုတ်လော။

ကျင့်ကြံမှု အဆင့်တစ်ခုတည်းက အရာအားလုံးကို ဆုံးဖြတ်သည်မဟုတ်ချေ။

ဆန်းလဲ့က ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ "ငါက မုန့်ချုံကို ဆွဲချတယ် ဟုတ်လား... မင်းတို့ မြို့စားမင်းကိုယ်တိုင် ငါ့ကို အကူအညီတောင်းလို့ လာခဲ့တာ၊ ဒီချော်ရည်နန်းတော်ရဲ့ နွံထဲကို ငါက အပျော် လာဆင်းနေတယ်လို့ ထင်နေတာလား"

ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ပါရဂူအဆင့် တစ်ဦးအနေဖြင့် ဆန်းလဲ့၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ အနည်းငယ် လိုအပ်ချက် ရှိနိုင်သော်လည်း သူ၏ ကျွမ်းကျင်လှသော ပညာရပ်များကြောင့် မည်သည့်နေရာသို့ သွားသည်ဖြစ်စေ ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံမှုကိုသာ ရရှိမည် ဖြစ်သည်။

ဖေးစီသည် ပျက်စီးနေသော ဆေးဖိုနှင့် အတွင်းရှိ အလဟဿ ဖြစ်သွားသော ဆေးဘက်ဝင် အပင်များကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"ကဲ ကြည့်စမ်း... ဒီတစ်ခါတော့ မင်း သခင်လေး မုန့်ချုံကို မကူညီနိုင်ခဲ့ဘူး၊ ဒီနေရာကလည်း ပေါက်ကြားသွားပြီဆိုတော့ ဆက်နေဖို့က ပိုပြီး အန္တရာယ် များလာပြီ"

ဆန်းလဲ့က ပြုံးလိုက်ရင်း "ဖေးစီ... ငါ ဒီတစ်ခါ ရှုံးနိမ့်သွားတယ်လို့ မင်း ဘယ်နားနဲ့ ကြားလိုက်တာလဲ"

"ငါ အောင်မြင်သွားပြီကွ"

"ဟမ်." ဖေးစီ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

"အမ်..." မုန့်ချုံလည်း အံ့ဩသွားကာ "ပါရဂူ ဆန်း... ကျွန်တော့် စွမ်းအားတွေက မစွန့်ထုတ်ရသေးဘူးလေ"

"ဟားဟားဟား" ဆန်းလဲ့သည် ချက်ချင်း ရှင်းမပြသေးဘဲ မိမိကိုယ်မိမိ ကျေနပ်ကာ အားရပါးရ ရယ်မောနေလေသည်။

ဖေးစီက ဆေးဖိုအတွင်းရှိ အပင်များကို ညွှန်ပြကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"အချက်အလက်တွေက စကားပြောလိမ့်မယ် ဆန်းလဲ့၊ အခုချိန်အထိ မင်းက ဘာလို့ ခေါင်းမာနေရသေးတာလဲ"

"ဟားဟားဟား" ဆန်းလဲ့၏ ရယ်သံမှာ လှောင်ပြောင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူ၏ ဒဏ်ရာကို ထိခိုက်သွားသဖြင့် နာကျင်စွာဖြင့် ရယ်သံ ရပ်သွားတော့၏။

"အဟွတ်... အဟွတ်..." ဆန်းလဲ့သည် ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီးနောက် သွေးစများ ပါဝင်သော အရည်တစ်ချို့ကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။

ထိုသွေးများမှ ပြင်းထန်သော အရက်နံ့များ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

"နှမြောစရာပဲ... တကယ့်ကို နှမြောစရာပဲ" ဆန်းလဲ့သည် ထိုသွေးများကို ကြည့်ကာ မိမိ၏ ပေါင်ကို တဖုန်းဖုန်း ထုနေတော့သည်။

မုန့်ချုံက ဆေးလုံးအချို့ကို အလျင်အမြန် ကမ်းပေးလိုက်ရင်း "ပါရဂူ ဆန်း... စကားတွေ အများကြီး မပြောပါနဲ့တော့၊ ဆေးလေး သောက်လိုက်ပါဦး"

ဆန်းလဲ့က သူ့လက်ကို တွန်းဖယ်လိုက်ကာ "ဆေးဆိုတာ များများသောက်လေ ကောင်းလေ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ ခုနကမှ သောက်ထားတာ၊ အရှိန်တက်နေတုန်းပဲ၊ ထပ်သောက်ဖို့ မသင့်တော်သေးဘူး"

ဖေးစီသည် တစ်စုံတစ်ခု ထူးခြားနေသည်ကို ရိပ်မိကာ မျက်မှောင်ကြုတ်၍ မေးလိုက်သည်။ "မင်း ဘာကို နှမြောနေတာလဲ"

မြေပြင်ပေါ်ရှိ သွေးစများကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဆန်းလဲ့က ဆိုသည်။ "

ဒါက 'မီးလျှံတစ်ထောင် ဝိညာဉ်အရက်' ကွ၊ နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်သက်တမ်းရှိတဲ့ ဝိညာဉ်မီးလျှံပန်းတွေ၊ စစ်မှန်တဲ့ ဝိညာဉ်အနှစ်သာရတွေနဲ့ မီးလျှံစမ်းရေတို့ကို သုံးပြီး ချက်ထားတာ၊ ရနံ့က မွှေးသလောက် အာနိသင်ကလည်း ပြင်းတယ်၊ ငါ သောက်လို့တောင် ကုန်ခါနီးနေပြီကိုး"

မုန့်ချုံက သက်ပြင်းချလိုက်ကာ "ပါရဂူ ဆန်း... နောင်တမရပါနဲ့တော့၊ ဒါက မီးလျှံတစ်ထောင် ဝိညာဉ်အရက်ပဲဥစ္စာ၊ ကျွန်တော့် အဖိုးကို ပြောပြီး နောက်ထပ် တစ်အိုး ရှာပေးခိုင်းပါ့မယ်"

ထိုအခါမှသာ ဆန်းလဲ့က ပြုံးပြလိုက်ပြီး မုန့်ချုံကို ကြည့်ကာ ဆိုတော့သည်။ "လိမ္မာတဲ့ ကလေးပဲ... ငါ မင်းအတွက် ဒီပြဇာတ်ကို ကပြခဲ့ရတာ အလကား မဖြစ်တော့ပါဘူးလေ"

အခန်း (၄၀) ပင်ကိုယ်သဘာဝနှင့် ပါရမီထူး

"ဗျာ..." မုန့်ချုံတစ်ယောက် ဆွံ့အလျက် မှင်သက်သွားရှာသည်။

ဖေးစီကမူ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မျက်လုံးကို မှေးစင်းလိုက်ပြီးလျှင် "မင်းစကားထဲမှာ တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားသလိုပဲ၊ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ အဲဒီ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ သုံးယောက်ကို မင်းပဲ ဆင့်ခေါ်ခဲ့တာများလား" ဟု မေးမြန်းလေသည်။

"ပေါက်ကရတွေ" ဆန်းလဲ့က တိုက်ရိုက်ပင် အော်ဟစ်ဆဲဆိုလိုက်ပြီး "မင်း အတွေးလွန်နေပြီဆိုတာ မင်းကိုယ်မင်း သိရဲ့လား" ဟု ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်၏။

ယင်းနောက် သူသည် မုန့်ချုံဘက်သို့ အကြည့်လွှဲကာ "ခုချိန်ထိ မင်းအတွက် ထူးဆန်းနေတုန်းပဲလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

မုန့်ချုံမှာ ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီးမှ ဦးခေါင်းကို လက်ဖြင့် ပုတ်ကာ "ဩော်... ဟုတ်သားပဲ။ ပါရဂူဆန်း၊ ခင်ဗျား အရင်က ပြောခဲ့တာက ကျွန်တော်သာ ဇီယန်ဆေးဖိုထဲကနေ အမှတ်မထင် ထွက်လာခဲ့ရင် အပြင်ဘက်က ဖိအားတွေ လျော့ကျသွားပြီး ဆေးဖော်စပ်ဖို့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ မလုံလောက်တာမျိုး ဖြစ်မယ်၊ အဲဒီအခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်၊ အနှစ်သာရနဲ့ စွမ်းအင်တွေက ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ယိုစိမ့်ထွက်သွားပြီး နောက်ဆုံးမှာ ကျွန်တော်ဟာ အသုံးမကျတဲ့သူ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ် ဆိုတာလေ" ဟု ပြန်လည် ပြောကြားသည်။

"ဒါပေမဲ့ အခု ကျွန်တော် အပြင်ကို ထွက်လာပြီး ဆေးဖော်စပ်မှုကို အနှောင့်အယှက် ပေးခဲ့ပေမဲ့လည်း ကြီးကြီးမားမား ယိုစိမ့်တာမျိုး ဘာမှ မဖြစ်ပါလား"

ထိုအခါ ဆန်းလဲ့က ရယ်မောလျက် "ဒါကတော့ မင်းကို လှည့်စားဖို့ ပြောခဲ့တာပေါ့" ဟု ဆိုလေသည်။

မုန့်ချုံက "ဗျာ..." ဟုသာ ရေရွတ်နိုင်သည်။

ဆန်းလဲ့က ဆက်လက်၍ "လူသားကို ဆေးလုံးအဖြစ် ဖော်စပ်တဲ့ ပညာရပ်ဆိုတာ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ နည်းလမ်းပဲ။ ငါလို ဖြောင့်မတ်တဲ့ လမ်းစဉ်ကို လိုက်တဲ့သူက အဲဒီလိုမျိုး ဘယ်လိုလုပ် ကျင့်ကြံမလဲ" ဟု ရှင်းပြသည်။

မုန့်ချုံမှာလည်း "ဗျာ..." နှင့်သာ အံ့ဩနေရပြန်သည်။

ဆန်းလဲ့က အမှန်တရားကို ဖွင့်ဟလိုက်သည်မှာ "မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကို အမှန်တကယ် ပြန်လည် ပျံ့နှံ့စေဖို့ဆိုရင် မင်းဆီကနေပဲ အစပြုရမှာ။ မင်းမှာ ကျင့်ကြံခြင်း လောကမှာ အလွန်တရာ ရှားပါးတဲ့ ပါရမီထူး ရှိတယ်၊ အဲဒါက အကောင်းဆုံးသော သော့ချက်ပဲ"

"ပါရဂူဆန်း ပြောနေတာက ကျွန်တော့်ရဲ့ လျှပ်စီးအဟုန် ပါရမီကိုလား" ဟု မုန့်ချုံက မေးမြန်း၏။

ဆန်းလဲ့က ခေါင်းညိတ်ကာ "မှန်တယ်။ အဲဒီ လျှပ်စီးအဟုန်ဆိုတာ ကျင့်ကြံသူတွေကြားမှာ တွေ့ရခဲတဲ့ ထူးကဲလှတဲ့ မသေမျိုး ပါရမီထူးပဲ"

"ဒါပေမဲ့ ဒီပါရမီကို မင်းကိုယ်တိုင် အမှန်တကယ် မပိုင်စပ်သေးဘူးဆိုတာ ငါ တွေ့ရှိခဲ့တယ်။ တကယ့်ကို နှမြောစရာပဲ၊ အဖိုးတန် ဆေးဖက်ဝင် အပင်တစ်ပင်က ၎င်းရဲ့ ထူးခြားတဲ့ ဂုဏ်သတ္တိတွေကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး အသုံးမချနိုင်သလို ဖြစ်နေတာဟာ အလွန်ကို နှမြောဖို့ကောင်းတဲ့ ဖြုန်းတီးမှုပဲ"

"မင်းသာ ဒီပါရမီကို အပြည့်အဝ အသုံးချနိုင်ရင် မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကို လျင်လျင်မြန်မြန် ပြန်လည် ပျံ့နှံ့စေနိုင်လိမ့်မယ်။ တစ်နေ့ဝက်လောက်နဲ့ မလောက်ရင်တောင် တစ်ရက်ဆိုရင်တော့ သေချာပေါက် ဖြစ်နိုင်တယ်"

"ဒါကြောင့်မို့လို့ မင်းကို အကျပ်အတည်းထဲ ရောက်သွားအောင် ဒီအခြေအနေကို ငါ ဖန်တီးခဲ့တာ"

"မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေတဲ့ အခြေအနေမှာ မင်းသာ စိတ်ကို အပြည့်အဝ စုစည်းနိုင်မယ်၊ အာရုံနောက်စရာတွေကို ဖယ်ရှားနိုင်မယ်၊ အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး မကြောက်မရွံ့ ရှေ့ကို တိုးနိုင်မယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ ပင်ကိုယ်ပါရမီကို ထုတ်ဖော်နိုင်လိမ့်မယ်"

မုန့်ချုံက "ဗျာ..." ဟု ဆိုပြန်၏။

ပါရမီရှင် လူငယ်လေးမှာ မျက်တောင်တခတ်ခတ်ဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် တွေးမိသွားပြီး "ဒါဆို ပါရဂူဆန်း... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ပျားရည်နဲ့ ဇီရာတွေ လူးခိုင်းတာက တကယ်ပဲ နောက်ပြောင်ခဲ့တာပေါ့ ဟုတ်လား" ဟု တည့်တည့်ပင် မေးလိုက်တော့သည်။

ဆန်းလဲ့က သူ၏ ပေါင်ကို လက်ဖြင့် ပုတ်ကာ ရယ်မောရင်း "သေချာတာပေါ့၊ ငါ မင်းကို လိမ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဆို၏။

ဖေးစီကမူ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "သခင်လေး မုန့်ချုံမှာ ဒီလောက် မြင့်မားတဲ့ မသေမျိုး ပါရမီ ရှိနေတာကို၊ ပြီးတော့ သူက မြို့စားမင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် မြေးအရင်း ဖြစ်နေတာကို ခင်ဗျားက သူ့ကို စားစရာတစ်ခုလို ကင်ဖို့ လုပ်ရဲတယ်ပေါ့။ ဒီလိုလုပ်တာက သူ့ရဲ့ မသေမျိုး ပါရမီကို နိုးထစေမယ်လို့ ခင်ဗျား ဘာလို့ ဒီလောက် ယုံကြည်နေရတာလဲ" ဟု မေးခွန်းထုတ်လေသည်။

ဆန်းလဲ့က ဖေးစီကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အထင်သေးသည့် လေသံဖြင့် "မင်းက ဆေးဖော်စပ်မှု ပါရဂူအဆင့် ဖြစ်လို့လား။ မင်း ဘာနားလည်မှာလဲ" ဟု ဆိုလိုက်၏။

"လောကမှာရှိတဲ့ အရာခပ်သိမ်းကို ဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေအဖြစ် မြင်နိုင်တယ်"

"လူတွေမှာလည်း အတူတူပဲ။ လူတွေမှာ လူသားဆန်မှုဆိုတာ ဆေးဖက်ဝင် ဂုဏ်သတ္တိပဲ။ မင်းသာ လူသားဆန်မှုကို အပြည့်အဝ နှိုးဆွနိုင်ရင် ဆေးဖက်ဝင် ဂုဏ်သတ္တိကို နှိုးဆွနိုင်တာနဲ့ အတူတူပဲ"

"မိစ္ဆာလမ်းစဉ်မှာ လူတွေကို ဆေးလုံးအဖြစ် မဖော်စပ်ခင်မှာ သူတို့ရဲ့ စိတ်နှလုံးထဲမှာ နာကျင်မှု၊ မုန်းတီးမှု၊ ဒေါသနဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေ ပြည့်နှက်သွားအောင် အစွန်းရောက် နှိပ်စက်မှုတွေကို ပြုလုပ်လေ့ရှိတယ်။

ဒါဟာလည်း ဆေးဖက်ဝင် ဂုဏ်သတ္တိကို နှိုးဆွဖို့အတွက်ပဲ"

ရှင်းပြပြီးနောက် ဆန်းလဲ့က မုန့်ချုံကို "မင်းရဲ့ မသေမျိုး ပါရမီက တခြားအရာ မဟုတ်ဘဲ ဘာလို့ လျှပ်စီးအဟုန် ဖြစ်နေရတာလဲဆိုတာ တွေးဖူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

မုန့်ချုံက "ဗျာ..." ဟုသာ တုံ့ပြန်နိုင်သည်။

ဆန်းလဲ့က ခေါင်းခါယမ်းကာ "ဒါဟာ ကံကောင်းရုံတင်လို့ မင်း ထင်နေတာလား။ တကယ်တော့ မဟုတ်ဘူး။ မသေမျိုး ပါရမီဆိုတာ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိရုံတင်မကဘဲ ကျင့်ကြံသူ ကိုယ်တိုင်နဲ့လည်း နီးကပ်စွာ ဆက်နွှယ်နေတယ်"

"မင်းဟာ ပင်ကိုယ်ကတည်းက ရဲရင့်ပြီး မကြောက်မရွံ့ တတ်တာ၊ ရှုပ်ထွေးတာထက် ရိုးရှင်းတာကို နှစ်သက်တာ၊ ပြီးတော့ ပွင့်လင်းရိုးသားတာတွေကြောင့်ပဲ ဒီလို မသေမျိုး ပါရမီမျိုး ရှိနေတာ"

"ပါရမီနဲ့ ပင်ကိုယ်သဘာဝဆိုတာ အမှန်စင်စစ် အပြန်အလှန် တုံ့ပြန်နေကြပြီး တစ်ခုကိုတစ်ခု ထင်ဟပ်နေတာပဲ"

"ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ ပင်ကိုယ်သဘာဝကို အပြည့်အဝ နှိုးဆွနိုင်သရွေ့ ဆေးဖော်စပ်နည်း နည်းပညာအချို့ရဲ့ အကူအညီနဲ့ဆိုရင် မင်းရဲ့ မသေမျိုး ပါရမီကို နှိုးထစေနိုင်တယ်"

"ဇီယန်ဆေးဖိုထဲမှာ ရှိတဲ့ ဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေ အားလုံးကို ငါ သေချာ ပြင်ဆင်ထားတာ၊ အကြောင်းမဲ့ လုပ်ထားတာ မဟုတ်ဘူး"

ဖေးစီမှာ မျက်လုံးကို မှေးစင်းထားရာမှ ထိုးထွင်းသိမြင်မှု အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ဆန်းလဲ့၏ အစီအစဉ်ကို နားလည်စပြုလာသည်။

ဆန်းလဲ့က မုန့်ချုံကို ကြည့်ကာ "မင်းကို ဇီယန်ဆေးဖိုထဲ ဝင်ခိုင်းတာ၊ လူသားကို ဆေးလုံးအဖြစ် ဖော်စပ်တဲ့ နည်းလမ်းကို သုံးတာ၊ ပြီးတော့ ပျားရည်နဲ့ ဇီရာတွေ လူးခိုင်းတာတွေဟာ အားလုံး လှည့်ကွက်တွေပဲ" ဟု ဆိုသည်။

"ငါ့ရဲ့ မူလ အစီအစဉ်က ဆေးဖော်စပ်နေစဉ်အတွင်း အရက်မူးပြီး အိပ်ပျော်နေသလို ဟန်ဆောင်ပြီး မင်းကို အချိန်အကြာကြီး ကင်ထားဖို့ပဲ။ အဲဒီအခါ မင်းဟာ အခြေအနေကို မှားယွင်းတွက်ချက်မိပြီး ငါ့ကိုယ်ငါ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေတဲ့ အခြေအနေ ရောက်နေပြီလို့ ခံစားရစေချင်တာ"

"ဒီနည်းလမ်းနဲ့ မင်းကို ဖိအားပေးပြီး မင်းရဲ့ ပင်ကိုယ်သဘာဝကို နိုးထစေချင်တာပဲ"

"မင်းသာ ဆေးဖိုထဲကနေ ဖောက်ထွက်လာနိုင်ပြီး ငါ့ရဲ့ အရင်က ခြိမ်းခြောက်မှုတွေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ငါဖန်တီးထားတဲ့ ဖိအားတွေကို တွန်းလှန်နိုင်ခဲ့ရင် မင်းရဲ့ ပင်ကိုယ်သဘာဝဟာ ပေါက်ကွဲထွက်လာလိမ့်မယ်"

"မင်းရဲ့ ပင်ကိုယ်သဘာဝ ပွင့်ထွက်လာတာနဲ့အမျှ ဆေးဖော်စပ်မှု စွမ်းအင်တွေရဲ့ အထောက်အပံ့၊ မင်းရဲ့ ပျံ့နှံ့နေတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် မင်းရဲ့ လျှပ်စီးအဟုန် ပါရမီကို ဆွဲထုတ်နိုင်ရုံတင်မကဘဲ ၎င်းရဲ့ စွမ်းအားဟာလည်း ဆယ်ဆမက တိုးပွားလာလိမ့်မယ်"

ဆန်းလဲ့က ဤနေရာတွင် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်မိသည်။

"ဆိုးရွားတဲ့ အခြေအနေမှာမှ တကယ့် ပင်ကိုယ်အရည်အသွေးက ပေါ်လာတတ်တာ"

"လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပင်ကိုယ်သဘာဝကို သိချင်ရင် အသက်နဲ့သေခြင်းကြား အရေးကြီးတဲ့ အခိုက်အတန့်တွေမှာ သူတို့ရဲ့ ရွေးချယ်မှုနဲ့ အမူအကျင့်တွေကို ကြည့်ရတယ်"

မုန့်ချုံက "ဪ... ဒီလိုကိုး" ဟု ဆိုကာ ရုတ်တရက် နားလည်သွားလေသည်။

အရင်က လျှပ်စီးအဟုန် ပါရမီမှာ တစ်ခါတစ်ရံမှသာ ပေါ်လာတတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူကို သတ်ပစ်ချင်တဲ့ စိတ်တစ်ခုတည်း ရှိနေခဲ့တာ။ အဲဒီ အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာ လျှပ်စီးအဟုန်က ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့ ကျွန်တော် အရမ်းဝမ်းသာသွားပြီး ကံကောင်းတယ်လို့ပဲ ထင်နေခဲ့တာ"

"ဒီတစ်ခါ လျှပ်စီးအဟုန်ရဲ့ စွမ်းအားက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပြင်းထန်နေရတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေခဲ့တာ"

"ဒါတွေဟာ ပါရဂူဆန်းရဲ့ ကြိုးပမ်းမှုတွေကြောင့် ဖြစ်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး"

ဆန်းလဲ့က ပြုံးလျက် "ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်က ဇီယန်ဆောင်ကို တိုက်ခိုက်လိမ့်မယ်လို့ ငါလည်း မထင်ထားခဲ့ဘူး" ဟု ဆိုသည်။

"အဲဒီအချိန်မှာ ငါဟာ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေခဲ့တာ၊ မင်းက မင်းရဲ့ အသက်ကိုတောင် ဂရုမစိုက်ဘဲ ငါ့ကို ကယ်ဖို့ ဆေးဖိုထဲကနေ ပြေးထွက်လာခဲ့တာပဲ"

"ဒီကျေးဇူးကို ငါ မှတ်ထားပါ့မယ် ကောင်လေးရာ"

ဆန်းလဲ့က မုန့်ချုံကို လက်မထောင်၍ ချီးကျူးလိုက်သည်။

ဒီဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် သူသည် မုန့်ချုံကို ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် စိတ်ကျေနပ်စရာ ကောင်းနေတော့သည်။

မုန့်ချုံက ရင်ကိုမတ်ကာ ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် "ကျွန်တော့်မျိုးရိုးက မုန့်မျိုးနွယ်၊ ကျွန်တော်တို့ မုန့်မျိုးနွယ်စုဟာ တမ်းတခြင်းပြည်ရဲ့ ထိပ်တန်း မသေမျိုး မျိုးနွယ်စုပဲ။ တိုက်ပွဲမှာ ဘယ်လိုလုပ် နောက်ဆုတ်နိုင်မှာလဲ။ ကျွန်တော်တို့ ရဲဘော်ရဲဘက်တွေ အသတ်ခံနေရတာကို ဘယ်လိုလုပ် ဒီအတိုင်း ကြည့်နေနိုင်မှာလဲ" ဟု ဆိုလေသည်။

"တကယ်တော့ ကျွန်တော် အများကြီး မတွေးမိပါဘူး။ ပါရဂူဆန်း အရင်က သတိပေးထားတာတွေကိုလည်း လုံးဝ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘူး"

"အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဒေါသတွေ ပြည့်နေပြီး အဲဒီ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူကို အပိုင်းပိုင်း ဖြစ်သွားအောင် ထိုးကြိတ်ချင်တာနဲ့တင် တိုက်ရိုက် ပြေးထွက်သွားခဲ့တာပဲ"

ဆန်းလဲ့က "အဲဒါဟာ မင်းရဲ့ တကယ့် ပင်ကိုယ်သဘာဝ နိုးထလာတာပဲ" ဟု ချီးကျူးပြန်သည်။

"ငါ့အမြင်အရဆိုရင် မုန့်ချုံ... မင်းမှာ ဒီလို မြင့်မားတဲ့ မသေမျိုး ပါရမီ ရှိနေတာပဲ၊ မင်းအနေနဲ့ ဘယ်လို စက်မှုအမွေအနှစ်ကိုမှ ပြိုင်ဆိုင်နေဖို့ မလိုတော့ဘူး။ ကျင့်ကြံခြင်း လောကမှာ အနုပညာရပ်ပေါင်း ရာချီရှိပေမဲ့ စက်မှုပညာရပ်တွေက မင်းနဲ့ မကိုက်ညီပါဘူး"

"မင်းနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ ကျင့်စဉ်ကတော့ မင်းကို လွတ်လပ်စွာ ရှေ့သို့ အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်စေနိုင်မယ့် ကျင့်စဉ်မျိုးပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

ဖေးစီက ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ကာ ဆန်းလဲ့၏ စကားကို အလျင်အမြန်ပင် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

လက်အောက်ငယ်သား တစ်ယောက်အနေဖြင့် ဖေးစီသည် မြို့စားမင်း၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သဘာဝကျကျပင် ကာကွယ်ပေးရမည် ဖြစ်သည်။

ဖေးစီက "ဘိုးဘေး သုံးဦးဟာ ဟင်းလင်းပြင်ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ရှိတဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့မှာ နန်းတော်တွေ တစ်ခုထက်မက ရှိခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ချော်ရည်နန်းတော် ဆိုတာကတော့ စက်မှုပညာရပ် အမွေအနှစ်တွေ ရှိနေတဲ့ စက်မှု မသေမျိုး မြို့တော် တစ်ခုပဲ ဖြစ်ပါတယ်" ဟု ဆိုသည်

"တကယ်တော့ မြို့စားမင်း စုဆောင်းထားတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေနဲ့ တွက်ချက်မှု ရလဒ်တွေအရ ချော်ရည်နန်းတော်ထဲမှာ ရှိတဲ့ အမွေအနှစ်တွေဟာ အဓိကအားဖြင့် စက်မှုပညာရပ်တွေ ဖြစ်ပေမဲ့ အဲဒါတစ်ခုတည်းနဲ့တော့ ကန့်သတ်မထားပါဘူး"

"ဘိုးဘေး သုံးဦးဟာ သူတို့ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ အခွင့်အလမ်းတွေကတစ်ဆင့် လမ်းစဉ် သုံးခုကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျင့်ကြံခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပြီး ဒါဟာ လောကမှာ အလွန်တရာ ရှားပါးတဲ့ ကိစ္စရပ်ပဲ။ သူတို့ရဲ့ နောက်ဆုံး အချိန်တွေမှာ လမ်းစဉ် သုံးခုကို အတူတကွ ကျင့်ကြံနိုင်မယ့် အံ့ဖွယ်နည်းလမ်းတစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့ကြတယ်လို့ ဆိုကြတယ်၊ ချော်ရည်နန်းတော်ကိုလည်း အဲဒီအချိန်မှာ စီစဉ်ခဲ့ကြတာ"

"ပညာရပ်ဆက်ခံခြင်း ခေါင်းလောင်းသံကနေတစ်ဆင့် ရရှိခဲ့တဲ့ ဓာတ်ငါးပါး ညှိနှိုင်းခြင်း ပညာရပ်မှာလည်း နက်ရှိုင်းတဲ့ အဓိပ္ပာယ်တွေ ပါဝင်နေတယ်။ အဲဒါက တာအိုကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်ပေမဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာနဲ့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းတွေရဲ့ အငွေ့အသက်တွေလည်း ရှိနေတယ်။ အဲဒီကျင့်စဉ်ကို လေ့လာပြီးနောက်မှာတော့ မြို့စားမင်းက ကျင့်စဉ်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မယ့်၊ တခြားသော တန်တျန် နှစ်ခုအတွက် ရည်ရွယ်တဲ့ တခြားကျင့်စဉ် နှစ်ခုလည်း ရှိဦးမယ်လို့ ခန့်မှန်းထားတယ်"

"စဉ်းစားကြည့်ဦး၊ အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်မှာ လမ်းစဉ် သုံးခုရဲ့ အံ့ဖွယ်နည်းလမ်းကိုသာ သုံးနိုင်မယ်ဆိုရင် ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံဟာ ဘယ်လောက်တောင် နက်ရှိုင်းသွားမလဲ။ လောကမှာ တန်တျန် သုံးခုလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျင့်ကြံနိုင်တဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်း နည်းလမ်းတွေ ဘယ်နှခုလောက် ရှိလို့လဲ"