အခန်း (၄၉-၅၀)

အခန်း (၄၉) စက်မှုထောင်ချောက်များ

"ဝိညာဉ်စွမ်းအားသန့်စင်ခြင်း ဒုတိယအဆင့်... ဟားဟားဟား" ဟု ကျင့်ကြံဆောင်အတွင်းမှ မုန့်ချုံ၏ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာချေသည်။

ယခုကဲ့သို့ လျင်မြန်လှသော တိုးတက်မှုကို သူသည် အလွန်ပင် နှစ်သက်မိ၏။ လျှပ်စီးအဟုန် ကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြင့်တက်လာခဲ့ရာ ယခင်နှေးကွေးခဲ့သော တိုးတက်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက များစွာကွာခြားလှသဖြင့် ရင်ထဲ၌ အတိုင်းထက်အလွန် ကျေနပ်ပီတိဖြစ်ရလေသည်။

သူသည် ပို၍ကျင့်ကြံလေ ပို၍စိတ်လှုပ်ရှားလေဖြစ်ကာ ထိုခံစားချက်အပေါ် တဖြည်းဖြည်း စွဲလမ်းလာခဲ့တော့၏။

"လျှပ်စီးအဟုန်... လျှပ်စီးအဟုန်... လျှပ်စီးအဟုန်..."

ဤပါရမီထူးကို သူသည် ပို၍သုံးလေ ပို၍စွဲလမ်းလေဖြစ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ထိုစွမ်းအားအပေါ်၌သာ လုံးလုံးလျားလျား မှီခိုအားထားမိတော့သည်။

ထိုအခြေအနေမှာ တစ်ခုခုလွဲချော်နေပြီဟု ဖေးစီ က ရိပ်မိသဖြင့် သူ့အား ညင်သာစွာ သတိပေးရှာ၏။ မုန့်ချုံသည် မိမိကိုယ်မိမိ အနည်းငယ် ထိန်းချုပ်လိုက်သော်လည်း ကျင့်ကြံနေစဉ်အတွင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်ပင် ရှိနေတော့သည်။

"နှေးလိုက်တာ... အတော်ကို နှေးကွေးနေပါလား"

"ခရုသွားသလိုပဲ ဖြစ်နေပြီ"

စင်စစ်သော်ကား ၎င်းမှာ သူ၏စိတ်အထင်သာ ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ပင်ကိုယ်စိတ်မှာ စိတ်မရှည်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ "တစ်ကြိမ်ပဲ... တစ်ကြိမ်လောက်ပဲ ထပ်သုံးကြည့်မယ်။ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် သုံးလိုက်လို့ ဘာမှဖြစ်သွားမှာမဟုတ်ပါဘူး" ဟု သူတွေးမိပြန်သည်။

"နောက်တစ်ကြိမ်ပဲ... ဒါဟာ နောက်ဆုံးအကြိမ်ပဲ ဖြစ်စေရမယ်"

"လျှပ်စီးအဟုန်... လျှပ်စီးအဟုန်..."

ကျင့်ကြံဆောင်အတွင်းဝယ် မုန့်ချုံ၏ အားရပါးရ ရယ်မောသံများ ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့၏။

နင်းကျော့ သည် ချော်ရည်နန်းတော် ထဲသို့ ဆဋ္ဌမအကြိမ်မြောက် ဝင်ရောက်ခဲ့ပြန်သည်။ သူသည် အခန်း (၄) အတွင်းသို့ တရားဝင် ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်၏။

ထိုအခန်း၏ ပုံစံမှာ အခန်း (၁) နှင့် များစွာမခြားနားဘဲ စက်မှုအစိတ်အပိုင်းများ နေရာအနှံ့ ပုံဆို့နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ် ကမူ နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်ရင်း နင်းကျော့၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို မည်သည့်အရိပ်အမြွက်မျှ မပေးဘဲ အေးစက်စွာ ကြည့်နေလေသည်။

နင်းကျော့သည် စက်မှုအစိတ်အပိုင်းများကို တပ်ဆင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သူ၏လှုပ်ရှားမှုတို့မှာ အသက်မျှင်ကြိုး ကြောင့် ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားရ၏။

လူငယ်လေးသည် ရတနာတံဆိပ်တော်ကို အသုံးပြုရန် ကြိုးစားသော်လည်း အရာမထင်ခဲ့ပေ။

သူသည် ထွက်ပေါက်တံခါးသို့ ချဉ်းကပ်ကာ တံခါးကို ထိတွေ့လိုက်သောအခါ ဆုလာဘ်များနှင့် ပတ်သက်သော အချက်အလက်များကို ထပ်မံရရှိခဲ့သည်။

"ဒီလိုနဲ့ အောင်မြင်နိုင်မလား။ မဟုတ်သေးဘူး... ဒီအခန်းက အသုံးဝင်ရမယ်။ ငါ နည်းလမ်းမတွေ့သေးတာပဲ ဖြစ်မှာပါ"

နင်းကျော့သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဓာတ်ငါးပါးညှိနှိုင်းခြင်းပညာရပ် ကို အသက်သွင်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း ထူးခြားမှု မရှိခဲ့ပေ။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လျှင် နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်သည် အလိုအလျောက်ပင် ထရပ်လိုက်ပြီး လေးဘက်ထောက်လျက် အခြေအနေကို အကဲခတ်နေတော့သည်။

၎င်းသည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံရ၏။

ရုတ်တရက် နင်းကျော့သည် အတွေးတစ်ခုရသွားကာ ဓာတ်ငါးပါးညှိနှိုင်းခြင်းပညာရပ်ကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အခြားပညာရပ်တစ်ခုကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

ပထမဦးစွာ အအေးဓာတ်ပွေ့ပိုက်ခြင်းပညာရပ် ကို အသုံးပြုလိုက်၏။ ထိုပညာရပ်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်နှင့် စက်မှုအစိတ်အပိုင်းတစ်ခုသည် သူ၏ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လွင့်ပျံလာခဲ့သည်။

နင်းကျော့က လျင်မြန်စွာ ဖမ်းယူလိုက်ရာ ဝင်တိုက်မိသော အရှိန်ကြောင့် နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ရ၏။

"ငါ ခန့်မှန်းတာ မှန်သွားပြီ" ဟု သူသည် စိတ်ထဲမှ ဝမ်းသာနေမိသည်။

နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်သည် အမျက်ထွက်သွားကာ မြေပြင်ကို ၎င်း၏ခြေသည်းဖြင့် ဒေါသတကြီး ရိုက်ချလိုက်တော့၏။ နင်းကျော့သည် လျှို့ဝှက်ချက်ကို ထပ်မံဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ပြန်ပြီ မဟုတ်လော။

သူ ရရှိလိုက်သော စက်မှုအစိတ်အပိုင်းမှာ လေထဲ၌ လွင့်ပျံနေသည့် လက်တစ်ဖက်ပါသော သန်မာသည့် လက်မောင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ နင်းကျော့သည် ပညာရပ်များကို ဆက်လက်ထုတ်ဖော်ခဲ့ရာ နောက်ထပ် လက်မောင်းတစ်ခု၊ စက်မှုသစ်သားတုံးကြီး နှင့် စက်မှုကွင်း ၁၂ ကွင်း ပါဝင်သော အစုအဝေးတစ်ခုကို ရရှိခဲ့ပြန်သည်။

"ငါ တတ်မြောက်ထားတဲ့ ပညာရပ်တွေ များလေလေ၊ ဒီအခန်းထဲမှာ ရနိုင်တဲ့ အထောက်အပံ့တွေက ပိုများလေလေပဲ"

"ဒီအဆင့်ဟာ ကျင့်စဉ်နဲ့ ပညာရပ်တွေကို အဓိက စမ်းသပ်တာပဲ"

နင်းကျော့သည် အခန်း (၅) သို့ ဆက်လက်ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ သူ၏ရှေ့၌ အခန်း (၂) ထက် ဆယ်ဆမျှ ပိုမိုရှည်လျားသော စင်္ကြံလမ်းမကြီး ပေါ်လာ၏။

"ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ဘယ်လို စက်မှုထောင်ချောက်တွေက ငါ့ကို စောင့်ကြိုနေဦးမလဲ"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြို့စားမင်း ၏ နေအိမ်၌ မုန့်ချုံသည် ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်ကာ ရယ်မောနေသည်။

"ဟားဟားဟား... သုံးရက်အတွင်းမှာပဲ တတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ခဲ့ပြီ။ ဘယ်သူ ငါ့ထက် မြန်နိုင်ဦးမလဲ"

သူသည် သုံးရက်နှင့် သုံးညတိုင်တိုင် မအိပ်မနား ကျင့်ကြံခဲ့ပြီးနောက် ယခုကဲ့သို့ အောင်မြင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါဟာ မသေမျိုးနန်းတော်ထဲကို ပထမဆုံး ဝင်နိုင်တဲ့သူ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုဝင်ရမလဲ..."

ထိုခဏ၌ပင် မုန့်ချုံ၏ အမြင်အာရုံတို့ မှောင်အတိကျသွားကာ သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ထရပ်လိုက်၏။

၎င်းသည် ဤအခိုက်အတန့်ကို စောင့်မျှော်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် မုန့်ချုံအား "ချော်ရည်နန်းတော်၊ စက်မှုအမွေအနှစ်၊ ဝိညာဉ်ခေါ်ယူခြင်းပညာရပ်၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအားသန့်စင်ခြင်း စမ်းသပ်မှု... ပါရမီကို အသက်သွင်းပါ၊ ဓာတ်ငါးပါးညှိနှိုင်းခြင်းပညာရပ်ကို အပြည့်အဝအသုံးပြုပါ၊ အခန်း (၁) ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး အခန်း (၂) ကို ရောက်အောင်သွားပါ" ဟု သတင်းစကားများ ပါးလိုက်ချေသည်။

ထိုခဏ၌ပင် နန်းတော်မဟာရင်ပြင်၌ မီးလျှံကြာပွတ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်လိုက်တော့၏။

နဂါးလိပ်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လွင့်ကျသွားသော်လည်း နာကျင်မှုကြားမှ သူ၏မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

အကြောင်းမူကား မုန့်ချုံသည် ထိုလမ်းညွှန်ချက်ကို ရရှိသွားပြီးနောက် ဓာတ်ငါးပါးညှိနှိုင်းခြင်းပညာရပ်ကို အရူးအမူး စတင်အသုံးပြုနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မုန့်ချုံ၏ ကိုယ်ထည်မှ လျှပ်စီးတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ဖြောက်... ဖြောက်..." ဟူသော အသံများနှင့်အတူ လျှပ်စီးများမှာ တဖြည်းဖြည်း များပြားလာပြီး စက်မှုအစိတ်အပိုင်းပုံကြီးမှာ တုန်ခါလာတော့၏။

စက်မှုအစိတ်အပိုင်း ငါးခုမှာ လျှပ်စီးတန်းများကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး မုန့်ချုံ၏ ကိုယ်ထည်နှင့် လာရောက်ပူးကပ်သွားသည်။

မုန့်ချုံသည် အားရပါးရ ဟစ်အော်လိုက်ရာ သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးမှ လျှပ်စီးတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်သို့ လျှပ်စီးတိုင်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ထိုးတက်သွားလေသည်။

စက်မှုအစိတ်အပိုင်းပုံကြီးမှာလည်း ပြိုလဲပျက်စီးသွားတော့၏။ မုန့်ချုံသည် ထိုဖုန်မှုန့်များကြားမှ ထွက်ပေါ်လာကာ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

သူသည် တံခါးကို ထိတွေ့လိုက်ပြီး ဆုလာဘ်ရွေးချယ်မှုကို ရရှိခဲ့၏။

"ချော်ရည်နန်းတော်ရဲ့ အမွေအနှစ်စမ်းသပ်မှုလား... စိတ်ဝင်စားစရာပဲ"

မုန့်ချုံသည် စက်မှုအစိတ်အပိုင်းများနှင့် ပညာရပ်များကို လှည့်ပင်မကြည့်ဘဲ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ကိုသာ တိုက်ရိုက်ရွေးချယ်လိုက်သည်။

"အခန်း (၂)... ငါလာပြီ"

သူသည် တံခါးကို အားဖြင့်တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်သွားလိုက်စဉ် "ဒိုင်း" ဟူသော အသံနှင့်အတူ စက်မှုထောင်ချောက်တစ်ခု ပွင့်သွားပြီး ပေါင်တစ်ထောင်တူ ကြီးသည် ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာတော့သည်။

မုန့်ချုံမှာ မည်သို့မျှ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခြင်း မရှိဘဲ သစ်သားစများအဖြစ် ကြေမွသွားရရှာ၏။

"ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"

ရုပ်သေးခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးသွားသဖြင့် မုန့်ချုံ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ သူ၏မူလကိုယ်ထဲသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။

သူသည် အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်လည်သုံးသပ်ပြီးနောက် "ငါ တံခါးဖွင့်လိုက်တာနဲ့ စက်မှုထောင်ချောက်တစ်ခုကို မိသွားတာပဲ" ဟု နားလည်လိုက်သည်။

မုန့်ချုံသည် ဖေးစီကို ချက်ချင်းခေါ်ယူလိုက်၏။

ဖေးစီသည် အကျိုးအကြောင်း သိရှိရသောအခါ မုန့်ချုံအား အရင်ဦးဆုံး ဂုဏ်ပြုစကားများ ဆိုလေသည်။ မုန့်ချုံကမူ "ငါဟာ မုန့်မျိုးနွယ်စုရဲ့ နံပါတ်တစ်ပါရမီရှင်ပဲ၊ ငါ့အဘိုးမျက်နှာကို အပျက်မခံနိုင်ဘူး။ အခု ငါဘာဆက်လုပ်ရမလဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဖေးစီက သက်ပြင်းချရင်း "ချော်ရည်နန်းတော်ရဲ့ အမွေအနှစ်စမ်းသပ်မှုဟာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားသန့်စင်ခြင်းအဆင့်မှာ အတော်လေး ပြောင်းလဲသွားပြီပဲ" ဟု ဆို၏။

"ကျွန်တော် ဒီရက်ပိုင်းမှာ ဘိုးဘေးသုံးဦးရဲ့ အကြောင်းတွေကို လေ့လာနေခဲ့တာ။ ကျွန်တော် ထင်တာ မမှားဘူးဆိုရင် မုန့်ချုံသခင်လေး ကြုံခဲ့ရတဲ့ ဆုလာဘ်တွေထဲမှာ သခင်လေးအတွက် များစွာအထောက်အကူဖြစ်မယ့် အရာတစ်ခု ပါနေပါလိမ့်မယ်"

မုန့်ချုံသည် စဉ်းစားခန်းဝင်သွားသည်။ "ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး၊ သေမင်းခေါ်သံ ကြာပွတ်၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်ချက်အသက်ရှူခြင်း ဘယ်ဟာများ ဖြစ်မလဲ" "နောက်ပြီး ငါ ချော်ရည်နန်းတော်ထဲကို ဘယ်တော့ပြန်ဝင်လို့ ရမလဲ"

သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း နောက်တစ်ကြိမ်ဝင်ရန် သုံးနာရီခန့် စောင့်ဆိုင်းရဦးမည်ဖြစ်သည်။

နင်းကျော့သည် နန်းတော်ထဲသို့ သတ္တမအကြိမ်မြောက် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က သူသည် အခန်း (၅) ၌ပင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ရသည်။

"အခန်း (၅) ဟာ အခန်း (၂) နဲ့ ဆင်တူတယ်။ အတားအဆီးတွေကို ကျော်ဖြတ်ပြီး အဆုံးထိ ရောက်အောင် သွားရမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခက်အခဲကတော့ သုံးဆလောက် ပိုများသွားတယ်"

"ငါ့မှာ စက်မှုအစိတ်အပိုင်းတွေ အများကြီး ရှိနေပေမယ့် အသုံးမကျွမ်းသေးဘူး။ အမြန်လှုပ်ရှားတဲ့အခါ ဒါတွေက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်နေတယ်"

နင်းကျော့သည် အခန်း (၂) သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ သူဆင်ထားသော ထောင်ချောက်တစ်ခု မိထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို ပေါင်တစ်ထောင်တူမှာ ယခင်က ကျောက်စာတိုင်ကို ဖျက်ဆီးရန် သူတပ်ဆင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် အခန်း (၂) သို့ ပြောင်းရွှေ့ကာ စက်မှုထောင်ချောက်အဖြစ် ပြင်ဆင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုထောင်ချောက်မှာ ဆက်လက်တည်ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သူ၏စမ်းသပ်မှုမှာ အောင်မြင်ခဲ့သည်ဟု ဆိုရမည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ဗုဒ္ဓနှလုံးသား မိစ္ဆာတံဆိပ်တော် ကို အသုံးပြု၍ အခန်း (၂) နှင့် အခန်း (၃) တို့တွင် အသစ်အဆန်းများစွာကို ထပ်မံထည့်သွင်းလိုက်သည်။

"မုန့်ချုံ နန်းတော်ထဲကို ဝင်လာပြီပဲ"

"အင်း... သူ အပိုင်းပိုင်းပြတ်အောင် အထုခံလိုက်ရတာပဲ"

"နန်းတော်ထဲဝင်နိုင်တဲ့ အချိန်ခြားနားချက်ဟာ သုံးနာရီဆိုတာ ငါသိပြီ။ ဒါဆိုရင် သူနဲ့မဆုံအောင် ငါအချိန်ကို တွက်ဆလို့ရပြီ"

နင်းကျော့၏ စိတ်ထဲ၌ အလောတကြီးဖြစ်မှုများ ပေါ်ပေါက်လာကာ မျက်နှာမှာလည်း တည်ကြည်သွားသည်။

"ပါရမီထူးတဲ့သူ..."

"ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ စက်မှုထောင်ချောက်တွေ အများကြီး ထပ်ဆင်ထားဦးမှပဲ။ မဟုတ်ရင် ငါ စိတ်အေးလက်အေး ရှိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

အခန်း (၅၀) ဆုလာဘ်ကို လက်ခံခြင်းနှင့် အလျှော့ပေးခြင်း

နင်းကျော့သည် ငါးမျက်နှာပါ ကျောက်စာတိုင်များရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် ကျောက်တိုင်တစ်ခုကို လက်ဝါးဖြင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သတင်းအချက်အလက်များ စီးဝင်လာချေသည်။

၎င်းမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ဇယား၊ အရှိန်နှုန်းဇယားနှင့် တိုးတက်မှုဇယားတို့တွင် နံပါတ်တစ် ရရှိခဲ့သည့်အတွက် ဆုလာဘ်များ ထုတ်ယူရန်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

ဆုလာဘ်များမှာ ယခင်အတိုင်း ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ၊ စက်မှုအစိတ်အပိုင်းများနှင့် ပညာရပ်များပင် ဖြစ်ရာ နင်းကျော့အနေဖြင့် တစ်ခုကိုသာ ရွေးချယ်ရမည် ဖြစ်၏။

"ဆုတစ်ခုချင်းစီမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာစီ ပါဝင်နေတာပဲ" ဟု နင်းကျော့၏ စိတ်အစဉ်၌ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားရသည်။

ယခင်က သူရရှိခဲ့သမျှတွင် အများဆုံးမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆယ်တုံးသာ ဖြစ်ခဲ့ဖူးရာ ယခုမူ တစ်ရာဆိုသည်မှာ ဆယ်ဆမျှပင် များပြားနေပေသည်။

ထိုကြောင့် နင်းကျော့သည် အနည်းဆုံး ဆုတစ်ခုကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများအဖြစ် ရွေးချယ်ရန် ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

အကြောင်းမူကား ယခင်က ပြင်ဆင်ဆောင်မှ ပစ္စည်းများစွာကို ယူငင်၍ စက်မှုထောင်ချောက်များ ပြုလုပ်ခဲ့ရာတွင် ဗုဒ္ဓနှလုံးသား မိစ္ဆာတံဆိပ်တော်ကြောင့် အလကားရခဲ့သည် မဟုတ်ဘဲ အားလုံးမှာ တန်ဖိုးပေးခဲ့ရခြင်းကြောင့် ဖြစ်၏။

ထောင်ချောက်နှင့် စက်မှုယန္တရားများ ပိုမိုပြုလုပ်လာသည်နှင့်အမျှ နင်းကျော့၌ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ပြတ်လပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ရာ ဤဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာသာ ထပ်မံရရှိပါက သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ကင်းဝေးသွားပေလိမ့်မည်။

စက်မှုအစိတ်အပိုင်းများတွင် သေမင်းခေါ်သံ ကြာပွတ်၊ ဝိညာဉ်ကြိုးနှင့် သေတ္တာပျံငယ် အစရှိသည့် ရွေးချယ်စရာ ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ ရှိနေသကဲ့သို့ ပညာရပ်များတွင်လည်း အအေးဓာတ်ပွေ့ပိုက်ခြင်းပညာရပ်၊ မီးတောက်ဖမ်းယူခြင်းပညာရပ်နှင့် အစားထိုးဆက်သွယ်ခြင်းပညာရပ် စသည့် ရင်းနှီးပြီးသား ပညာရပ်များ ပါဝင်နေသည်။

နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်သည်လည်း နင်းကျော့ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူသည် ဇယားတိုင်ရှေ့တွင် စဉ်းစားခန်းဝင်နေသော နင်းကျော့ကို ကြည့်ကာ မသိမသာ တင်းမာနေသော အရိပ်အယောင်များ ပြသနေမိ၏။

နင်းကျော့သည် များစွာမစဉ်းစားတော့ဘဲ ဗုဒ္ဓနှလုံးသား မိစ္ဆာတံဆိပ်တော်ကို အာရုံခံကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ဇယားမှ ဆုလာဘ်များကို တစ်ခုထက်ပို၍ ရွေးချယ်၍မရဘဲ တစ်ခုသာ ယူနိုင်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် သူ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားရသည်။

နင်းကျော့၏ ကြိုးပမ်းမှု မအောင်မြင်သည်ကို မြင်သောအခါ နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်က နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်သော်လည်း သူ၏ ပူပန်နေသော ပုံစံမှာမူ ပျောက်ကွယ်မသွားသေးချေ။

"ထူးဆန်းလိုက်တာ" ဟု နင်းကျော့ တစ်စုံတစ်ခုကို ရိပ်မိသွားသည်။ "တကယ်ကို ထူးဆန်းလွန်းတယ်" ထိုလူငယ်သည် သေးငယ်သော အချက်အလက်များမှတစ်ဆင့် ပြဿနာကို ရှာဖွေရာတွင် အလွန်ပင် ပါးနပ်သူ ဖြစ်ပေသည်။

"ဇယားထိပ်ဆုံးက ဆုလာဘ်တိုင်းက အခြေခံအားဖြင့် အတူတူပဲ၊ သုံးမျိုးထဲက တစ်ခုကို ရွေးခိုင်းတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီသုံးခုရဲ့ တန်ဖိုးတွေက မညီမျှသလို ဖြစ်နေတယ်။ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးက တစ်ရာအထိ တန်ဖိုးရှိပေမဲ့ ကျန်တဲ့ နှစ်ခုကတော့ အရင်ရခဲ့တဲ့ ဆုတွေအတိုင်း ဖြစ်နေတုန်းပဲ။ အဲဒီပစ္စည်းတွေ အတော်များများကို ငါသုံးပြီးသား၊ ပညာရပ်တွေဆိုရင်လည်း ငါ့မှာ အကုန်ရှိနေတာပဲ။ ဘိုးဘေးကြီး သုံးပါးက ဒီလိုအမှားမျိုး လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဆိုလိုတာက ကျန်တဲ့ ဆုနှစ်ခုရဲ့ အစစ်အမှန်တန်ဖိုးက အပေါ်ယံထက် အများကြီး ပိုနိုင်တယ်"

"ဒါဆို အကုန်လုံးကို စမ်းကြည့်ရမှာပဲ" ဟု နင်းကျော့ ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။ ဆုထုတ်ယူရန် အခွင့်အရေး သုံးကြိမ် ရှိနေသဖြင့် သူသည် ရွေးချယ်စရာ တစ်မျိုးစီကို တစ်ကြိမ်စီ ရွေးချယ်လိုက်လေသည်။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာမှာ စစ်မှန်လှပေသည်။ စက်မှုအစိတ်အပိုင်းအတွက်မူ သေမင်းခေါ်သံ ကြာပွတ်ကို သူ ရွေးချယ်လိုက်၏။ နောက်ဆုံးတွင် ပညာရပ်အတွက်မူ သူ မကျွမ်းကျင်သေးသော "ရွှေဓာတ်စုစည်းခြင်း ပညာရပ်" ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ထိုခဏ၌ပင် ပညာရပ်ဆိုင်ရာ သတင်းအချက်အလက်များသည် သူ၏ အသိဉာဏ်ထဲသို့ စီးဝင်လာတော့သည်။

နင်းကျော့ အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားရချေပြီ။

ထိုပညာရပ်မှာ သတ္တုများကို ထုတ်ယူ၍ လက်ချောင်းများကြားတွင် စုစည်းနိုင်သော ပညာရပ် ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းက နင်းကျော့ကို ရင်ခုန်သွားစေသည် မဟုတ်ပေ။

အဓိက အချက်မှာ ပညာရပ်နှင့်အတူ ကျင့်ကြံမှုဆိုင်ရာ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုများစွာ ပါဝင်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ နင်းကျော့သည် ဤပညာရပ်ကို ယခုမှ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ထိုကျင့်ကြံမှု အတွေ့အကြုံများကြောင့် သူသည် ဤပညာရပ်ကို နှစ်နှစ်ခွဲမျှ ကျင့်ကြံထားသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် ဖြစ်သွားရလေသည်။

"ဒါက ရုတ်ခြည်း အသိဉာဏ်ပွင့်စေတဲ့ နည်းလမ်းလား။ ရှေ့လူတွေရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အတွေ့အကြုံတွေကို နောက်လူတွေဆီ ထည့်သွင်းပေးတာပဲ။ တကယ်ကို အံ့မခန်းပဲ"

ဟု နင်းကျော့ စိတ်ထဲမှ ကြိတ်၍ ဝမ်းသာနေမိသည်။

ဤနည်းဖြင့် သူသည် အချိန်နှင့် ခွန်အားများစွာကို သက်သာစေနိုင်မည် ဖြစ်၏။ သူ၏ နောက်ခံမှာ မုန့်ချုံတို့နှင့် ယှဉ်နိုင်ခြင်း မရှိရာ ဇယားမှ ဆုလာဘ်များကို အားကိုးခြင်းကသာ ပြိုင်ဘက်များ၏ အားသာချက်များကို တန်ပြန်နိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ဆုလာဘ်များကို စမ်းသပ်ပြီးနောက် နင်းကျော့သည် စက်မှုအစိတ်အပိုင်းဖြစ်သော သေမင်းခေါ်သံ ကြာပွတ်ကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်သည်။

ယခင် ရရှိခဲ့ဖူးသော ဆုလာဘ်များနှင့် များစွာ မထူးခြားလှသည်ကို တွေ့ရသော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ နောင်တစ်ချိန်၌ အတည်ပြုရန်အတွက် ယူဆချက်အသစ်တစ်ခု ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သတ်မှတ်ချိန် ပြည့်သွားသောအခါ နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်သည် မုန့်ချုံကို မသေမျိုးနန်းတော်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်ရန် မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ ဖြစ်နေသည်။

ယခုတစ်ကြိမ် တံခါးဝမှ ဆုလာဘ်အနေဖြင့် မုန့်ချုံသည် စက်မှုအစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်၏။ သူသည် လက်ထဲရှိ သေမင်းခေါ်သံ ကြာပွတ်ကို ကြည့်ကာ "ဒါကို ဘယ်လိုသုံးရမှာလဲ" ဟု ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေလေသည်။

နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်မှာ သွားကြိတ်လျက် မုန့်ချုံထံသို့ အသုံးပြုပုံနှင့် စက်မှုပုံစံကားချပ်ကိုပါ သတင်းစကား ပေးပို့လိုက်ရသည်။

ထိုခဏ၌ပင် ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း၌ မီးလျှံကြာပွတ် နှစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်တော့သည်။

ရွှမ်း... ရွှမ်း... ရွှမ်း... ဟူသော အသံများနှင့်အတူ နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်မှာ ၎င်း၏ နဂါးလက်သည်းများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လျက်၊ အံကြိတ်ကာ ထိုရိုက်နှက်မှုကို အောင့်ခံနေရရှာသည်။

နာကျင်မှုကြောင့် သူ၏ မျက်နှာမှာ ရှုံ့မဲ့နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးလည်း တုန်ယင်နေ၏။ မုန့်ချုံသည် သတင်းအချက်အလက်များကို ရရှိသွားပြီးနောက် "ဪ... ဒီလို သုံးရတာကိုး" ဟု နားလည်သွားသည်။

သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်မှာ စိတ်ရင်းအရ သူသည် ဤကဲ့သို့ သေးငယ်သော ကိရိယာများကို မနှစ်သက်ဘဲ တည့်တည့်တိုး၍ တိုက်ခိုက်ရသည်ကိုသာ ပို၍ သဘောကျသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မုန့်ချုံသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် တံခါးကို အသာလေး ဟလိုက်သည်။ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သေမင်းခေါ်သံ ကြာပွတ်ကို ကိုင်လျက် ဦးတည်ချက်တစ်ခုသို့ အပြာရောင် စိန်ပုံသဏ္ဌာန် နန်းကြိုးတစ်ချောင်း ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ထိုနန်းကြိုးသည် နံရံနှင့် ချက်ချင်းပင် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွား၏။ မုန့်ချုံက ထိန်းချုပ်လိုက်သည်နှင့် ကြိုးမှာ ချက်ချင်းပင် တင်းသွားလေသည်။

"ဒီကြိုးကို သုံးပြီး အရှိန်မြှင့်မယ်၊ တစ်ချက်တည်းနဲ့ အပြတ်ဝင်မယ်" ဟု မုန့်ချုံက သူ၏ ပါရမီထူးဖြစ်သော လျှပ်စီးအဟုန်ကို အားပြုလျက် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်၌ လျှပ်စစ်ဝင်းလက်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ကြိုး၏ ရုန်းကန်အားနှင့်အတူ တံခါးကို အားကုန်တွန်းဖွင့်၍ ပြေးဝင်လိုက်လေသည်။

လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ အဟုန်ဖြင့် သူသည် လေထုကို ဖြတ်သန်းကာ ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားသည်။

သို့သော်လည်း ကြမ်းပြင်မှ ကြီးမားသော ပိုက်ကွန်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး မုန့်ချုံကို အမိအရ ဖုံးအုပ်လိုက်လေသည်။ ထိုပိုက်ကွန်၏ ကြိုးမျှင်တိုင်းမှာ ဝိညာဉ်ကြိုးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ရာ အလွန်ပင် ကျုံ့နိုင်ဆန့်နိုင်အားနှင့် ခိုင်ခံ့မှု ရှိလှသည်။

ပိုက်ကွန်မှာ လေးကြိုးကဲ့သို့ ဆွဲဆန့်ခံလိုက်ရပြီးနောက် မုန့်ချုံ၏ အရှိန်မှာ ထိုးဆင်းသွားကာ အားကုန်သွားတော့သည်။

သူသည် ပိုက်ကွန်၏ ပြန်ကန်အားကြောင့် ကျည်ဆန်တစ်တောင့်ကဲ့သို့ နောက်သို့ ပြန်လွင့်ထွက်သွားပြီး တံခါးကို ဝင်တိုက်မိကာ တစ်စစီ ကြေမွသွားရလေတော့သည်။

မုန့်ချုံ သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သကဲ့သို့ နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်ကလည်း ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာဖြင့် လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

ထောင်ထဲတွင်မူ ဟန်မင်သည် သူမရှေ့တွင် ပြန်လည်ပေါ်လာသော လူငယ်ဧည့်သည်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းကို အသာလေး မော့လိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်နှာမှာ နွမ်းနယ်ခြောက်ကပ်နေပြီး လူမှာလည်း ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။

သူမ၏ ဝိညာဉ်အနှစ်သာရမှာ ဘယ်နှစ်ကြိမ်မြောက် အထုတ်ခံရသည်ကိုပင် သူမ မမှတ်မိတော့ပေ။ သူမသည် နင်းကျော့ကို ဆဲဆိုခြင်း မပြုတော့ချေ။ အင်အားမရှိတော့ခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်သကဲ့သို့ လက်ရှိအခြေအနေမှန်ကို နားလည်သွားခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်၏။

လက်တွေ့ဘဝသည် ရက်စက်လွန်းလှရာ သူမ၏ မာန်မာနများကို ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်ပြီး အသက်ရှင်သန်ရန်အတွက်သာ အသည်းအသန် စဉ်းစားစေတော့သည်။

"မလုပ်ပါနဲ့တော့၊ ငါ့ကို မထိန်းချုပ်ပါနဲ့တော့၊ နင်ခိုင်းတာ အကုန်လုပ်ပါ့မယ်" ဟု ဟန်မင်က အလျှော့ပေးလိုက်သည်။ "ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အနှစ်သာရကို ငါ့ဘာသာ ထုတ်ပြီး နင့်ကို ပေးပါ့မယ်"

လူငယ်ဧည့်သည် နင်းကျော့မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "မင်း နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားပြီပဲ၊ ဒါကောင်းပါတယ်။ မင်းအတွက် ငါဝမ်းသာပါတယ်"

ဟန်မင်၏ စိတ်ထဲတွင် ဒေါသများ ပြန်လည် တောက်လောင်လာသော်လည်း သူမ ဖိနှိပ်ထားလိုက်ရသည်။ "ကျေးဇူးပြုပြီး ဝိညာဉ်ဖမ်းလွန်းပျံကို ပေးပါ၊ ပြီးတော့ ဒီသံကြိုးတွေကိုလည်း နည်းနည်းလောက် လျှော့ပေးပါ"

နင်းကျော့က ပြုံးလိုက်ကာ "မလောနဲ့၊ အရင်ဆုံး တစ်ခုခု စားလိုက်ပါဦး" ဟု ဆိုလေသည်။ သူသည် ရုပ်သေးငယ် ဒါဇင်ဝက်ခန့်ကို ခိုင်းစေ၍ ဟန်မင်ကို အစားကျွေးစေသည်။

အချို့သော ရုပ်သေးများက သူမ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ဇွန်းရှည်များဖြင့် စွပ်ပြုတ်တိုက်ကျွေးကြသည်။ အချို့က သူမ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ရပ်လျက် ကြက်ပေါင်နှင့် ဝက်လက်များကို မြှောက်ပေးထားကြပြီး အချို့ကလည်း ဟင်းရွက်များကို ခွံ့ကျွေးကြ၏။

ဟန်မင် အားရပါးရ စားသောက်ပြီးနောက်တွင်ပင် ရုပ်သေးငယ်လေးများသည် လက်ကိုင်ပဝါများကို ကိုင်ဆောင်လျက် သူမ၏ ခေါင်းပေါ်မှ ဆင်းလာကာ ပါးစပ်ဘေးမှ အကြွင်းအကျန်များကို သုတ်ပေးကြသေးသည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ ရုပ်သေး သုံးရုပ်က သစ်သီးများကို ကိုင်ဆောင်ကာ အချိုပွဲအဖြစ် ကျွေးမွေးကြလေတော့သတည်း။