အခန်း (၅၁-၅၂)

အခန်း (၅၁)အင်အားစုသုံးရပ် ဆုံစည်းခြင်း

ဟန်မင်သည် ယခင်က ငြင်းဆန်နေခဲ့သော သူမ၏ မာနများကို ဘေးဖယ်ကာ ရှေ့တွင်ရှိသော အစားအစာများကို အငမ်းမရ စားသောက်လေတော့သည်။

စားသောက်ပြီးစီးသောအခါ သူမက မတင်းတိမ်နိုင်သေးဘဲ “ထပ်ရှိသေးလား” ဟု မေးမြန်းရာ၊ နင်းကျော့က “စိတ်မရှိပါနဲ့၊ နောက်တစ်ခေါက်ကျမှ ပိုပြီးယူလာပေးပါ့မယ်” ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

ဟန်မင်က ခေါင်းညိတ်လျက် “ဝိညာဉ်အစာ မျိုး ယူလာပေးနိုင်ရင်တော့ အကောင်းဆုံးပဲ၊ ဒီလို သာမန်ဟင်းလျာတွေက အရသာရှိပေမဲ့ ငါတို့လို ကျင့်ကြံသူတွေအတွက်တော့ သိပ်ပြီး အထောက်အကူမဖြစ်ဘူး” ဟု ဆိုလေသည်။

နင်းကျော့ကလည်း “စဉ်းစားပေးပါ့မယ်” ဟုသာ တိုတိုတုတ်တုတ် တုံ့ပြန်ခဲ့၏။

ထို့နောက် ဟန်မင်က ဆက်လက်၍ “ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အကြောင်းလည်း ပြောရဦးမယ်၊ ဒီလိုမျိုး နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ်ထက် ပိုပြီး တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ နင်က အကန့်အသတ်မရှိ ဆွဲထုတ်နေမယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အနှစ်သာရတွေ ကုန်ခမ်းသွားလိမ့်မယ်” ဟု သတိပေးလေသည်။

ထိုသို့ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပါက ဟန်မင်သည် ဝိညာဉ်လေလွင့်သွားရုံသာမက မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးအဖြစ်ပင် ပြန်လည်မွေးဖွားနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဤအချက်ကို သိရှိသွားသောကြောင့် ဟန်မင်သည် အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းရင်း ယာယီအားဖြင့် အညံ့ခံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

နင်းကျော့က ခေါင်းညိတ်လျက် “မင်းမှာ ဘာအကြံ ရှိလဲ” ဟု မေးရာ၊ ဟန်မင်က “ငါ့ကို လူတွေပေးပါ၊ ငါကိုယ်ငါ အားဖြည့်ဖို့အတွက် ဝိညာဉ်တွေကို ဝါးမြိုဖို့ပဲ လိုတာ၊ ဝိညာဉ်အနှစ်သာရတွေ ရပြီဆိုရင် နင်လိုချင်တဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေကို ဆက်တိုက် ထုတ်ပေးနိုင်မှာပါ” ဟု ဆို၏။

နင်းကျော့က ပြုံးလိုက်ပြီး “တကယ်တော့ ငါ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးသားပါ” ဟု ပြောကာ၊ အကျဉ်းခန်းအတွင်းမှ ခဏတာ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် မျောက်သုံးလေးကောင်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဟန်မင်၏ မျက်နှာသည် ပျက်ယွင်းသွားပြီး “ငါ ပြောတာက လူကို ပြောတာ၊ ဒီလို မျောက်တွေဆီကဆိုရင် အများဆုံး ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်ပဲ စုပ်ယူလို့ရမှာ” ဟု ကန့်ကွက်လေသည်။

နင်းကျော့က ရယ်မောလျက် “၃၀ ရာခိုင်နှုန်းဆိုတာ ငါ့အတွက်တော့ လက်ခံနိုင်စရာပဲ၊ ငါက မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူမဟုတ်ဘူး၊ လူတွေကိုတော့ ဒုက္ခမပေးနိုင်ဘူး၊ ဒီလို တိရစ္ဆာန်တွေနဲ့ မိစ္ဆာသတ္တဝါတွေကတော့ ကိစ္စမရှိပါဘူး” ဟု ဆို၏။

“ဒီ မီးလျှံတောင်တန်း မှာ မျောက်တွေ အများကြီးပဲ၊ အချို့ကို သတ်ဖြတ်လိုက်တာက မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်အတွက်လည်း အကျိုးရှိစေတယ်”

ဟန်မင်သည် မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ “ဒါတောင် နင်က မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောနေသေးတာလား” ဟု လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

“နင်က ငါ့ရဲ့ နောက်ကြောင်းကို မရှင်းလင်းလို့၊ လူသားဝိညာဉ်တွေကို စုပ်ယူပြီး ငါက တိတ်တဆိတ် အင်အားတောင့်တင်းလာမှာကို ကြောက်နေတာပဲ မဟုတ်လား၊ နောက်ပြီး လူသတ်တာနဲ့ မျောက်သတ်တာက အသံထွက်ချင်း မတူဘူးလေ၊ အဲဒါကြောင့် နင် လူမိသွားမှာကို စိုးရိမ်နေတာပဲ”

နင်းကျော့က ပြုံးလျက် “သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဟန်မင်၊ ဘေးကင်းဖို့အတွက်တော့ ဒီစက်မှုအပ်ချည်တွေနဲ့ပဲ မင်းကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေရဦးမှာပဲ” ဟု ဆိုကာ၊ စက်မှုအပ်ချည်များကို ထုတ်ယူလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ဟန်မင်၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ဒေါသများ ပြည့်လျှံသွားလေသည်။

သို့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမသည် နင်းကျော့ကို တိတ်တဆိတ်သာ စိုက်ကြည့်နေပြီး ဆဲဆိုခြင်း မပြုတော့ပေ။

ချော်ရည်နန်းတော်။

မုန့်ချုံသည် သူ မည်မျှအကြိမ်ကြိမ် စမ်းသပ်ခဲ့သည်ကိုပင် မမှတ်မိတော့ပေ။ တိတိကျကျဆိုရလျှင် သူ ကျရှုံးခဲ့သော အကြိမ်အရေအတွက်မှာ သူ့အတွက် အရေးမကြီးတော့ဘဲ၊ သူ အလိုရှိသည်မှာ အဆင့်ကျော်ဖြတ်နိုင်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

သူ ရရှိခဲ့သော ဆုလာဘ်များထဲမှ သေမင်းခေါ်သံ ကြာပွတ် ကို ရွေးချယ်လိုက်၏။

သူသည် တံခါးကို အသာအယာ ဟလိုက်ပြီး အက်ကြောင်းကလေးတစ်ခုမှတစ်ဆင့် သေမင်းခေါ်သံ ကြာပွတ်ကို အခန်း (၂) ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

တိန်... တိန်... တိန်...

သူသည် သူ၏ ကျောက်မျက်ရတနာအားလုံးကို ပစ်လွှတ်ရန် ဝန်မလေးခဲ့ပေ။

ပါရမီထူး: လျှပ်စီးအဟုန်

ပညာရပ်: တစ်ချက်အသက်ရှူခြင်း

စက်မှုအစိတ်အပိုင်း: သေမင်းခေါ်သံ ကြာပွတ်

ဤသုံးမျိုး၏ ပေါင်းစပ်အင်အားဖြင့် မုန့်ချုံသည် တံခါးကို အားပြင်းစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး အမြောက်ဆန်တစ်ခုကဲ့သို့ အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားလေသည်။

သူ၏ အရှိန်မှာ အကန့်အသတ်ကို ကျော်လွန်သွားသဖြင့် တံခါးနောက်ကွယ်မှ စက်မှုထောင်ချောက်များ ပွင့်လာသော်လည်း သူ့ကို တားဆီးရန် မမီတော့ပေ။

အနက်ရောင် သံကွန်ရက်မှာ လွဲချော်သွားပြီး ပေါင်တစ်ထောင်တူစင် ကြီးမှာလည်း ကြမ်းပြင်ကိုသာ ရိုက်ခတ်မိလေတော့သည်။

“ဟား ဟား ဟား” မုန့်ချုံသည် တစ်ကိုယ်လုံး အပြာရောင် လျှပ်စီးများ ဝန်းရံလျက် ပန်းတိုင်ဆီသို့ ဦးတည်ကာ ရယ်မောပြေးလွှားနေသည်။

ကြမ်းပြင်များမှာ လျင်မြန်စွာ နောက်ကျန်ရစ်ခဲ့သော်လည်း မုန့်ချုံ၏ အရှိန်ကိုမူ မမီနိုင်ကြပေ။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏ၌ မုန့်ချုံ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြိုကွဲသွားလေတော့သည်။ အမြင်အာရုံများ မမှောင်မိုက်သွားမီ နံရံများတစ်လျှောက်တွင် မြင်နိုင်ရန်ခက်ခဲပြီး အလွန်ထက်မြက်လှသော ဖန်သားမျှင်တန်းများကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

မုန့်ချုံ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ပြေးလေလေ၊ ထိုမျှင်တန်းများက သူ့ကို ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ပိုင်းဖြတ်လေလေ ဖြစ်သည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ရုပ်သေးအစိတ်အပိုင်းပေါင်းများစွာ ပြန့်ကျဲသွားပြီး၊ ကြောက်မက်ဖွယ် အပြာရောင် လျှပ်စီးတန်းများသည် လေထဲတွင် ခဏတာ ဝဲပျံနေပြီးမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

မိမိ၏ မူလခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသောအခါ မုန့်ချုံသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းဆူကာ အတော်ကြာအောင် ဒေါသထွက်နေမိသည်။

ဖေးစီက အခြေအနေကို လာရောက်မေးမြန်းရာ၊ အသေးစိတ်ကို သိရှိသွားပြီးနောက် “ဒီစက်မှုအမွေအနှစ် ရဲ့ ခက်ခဲမှုက ဒီလောက်တောင် မြင့်မားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး” ဟု ရိုးသားစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဖေးစီက“ကျနော်တို့ အရင်ဆုံး စက်မှုထောင်ချောက်တွေကို ဖြေဖျောက်ဖို့ အာရုံစိုက်သင့်တယ် ထင်တယ်”

“ဘာ... ကျွန်တော်ကို စက်မှုပညာရပ်တွေ သင်ခိုင်းတာလား၊ ငါက ဆေးဖော်စပ်တာနဲ့ လက်နက်သွန်းလုပ်တာတောင် မလုပ်နိုင်တာကို” ဟု မုန့်ချုံက စိတ်ပျက်လက်ပျက် ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

“ကျွန်တောိ မယုံဘူး၊ အခုနက အရှိန်ကို ကောင်းကောင်း မထိန်းနိုင်လိုက်လို့ပါ၊ ငါသာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်ရင် အဲဒီကြားထဲကနေ ဖြတ်ပြီး ပန်းတိုင်ကို ရောက်အောင်သွားနိုင်မှာပါ၊ အခုကစပြီး အထူးလေ့ကျင့်ခန်းတွေ လုပ်တော့မယ်၊ သုံးရက်သုံးည မနားတမ်းပဲ”

ဖေးစီက စိုးရိမ်သောမျက်နှာဖြင့် “သခင်လေးမုန့်ချုံ၊ အဲဒါ မကောင်းဘူး ထင်တယ်၊ အခုတလော သခင်လေးက လျှပ်စီးအဟုန် ကို ခဏခဏ သုံးနေတာ၊ မှန်ထဲမှာ သခင်လေးမျက်နှာကို ပြန်ကြည့်ပါဦး” ဟု တားမြစ်လေသည်။

မုန့်ချုံ မှန်ထဲတွင် ကြည့်လိုက်သောအခါ မျက်ကွင်းများ ညိုမည်းနေပြီး မျက်နှာမှာလည်း နွမ်းနယ်ကာ ပါးရိုးများပင် ပေါ်လွင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သို့သော်လည်း “ရှေ့ဆက်တိုးနိုင်သေးတယ်” ဟု တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ဆို၏။

ဖေးစီက ဆက်လက်၍ “သခင်လေးမုန့်ချုံ၊ အနားယူပါဦး၊ မြို့စားမင်းက အကန့်အသတ်မဲ့ အရင်းအမြစ်တွေ ထောက်ပံ့ပေးထားပေမဲ့ သခင်လေးရဲ့ အနှစ်သာရ၊ ဝိညာဉ်နဲ့ စိတ်စွမ်းအားတွေ ပြန်လည်ဖြည့်တင်းဖို့အတွက် အချိန်လိုအပ်ပါတယ်၊ အခု သခင်လေးရဲ့ သုံးစွဲမှုက ပြန်လည်ရရှိမှုထက် ပိုများနေတာဟာ အခြေအနေမကောင်းပါဘူး” ဟု ရှင်းပြလေသည်။

မုန့်ချုံက “ဒါဆို အဲဒီစွမ်းအားတွေကို မြန်မြန်ပြန်ရအောင် ဘာလုပ်ရမလဲ” ဟု မေးရာ၊ ဖေးစီက “ကျင့်စဉ်တစ်ခုခု ကျင့်ရပါလိမ့်မယ်၊ သခင်လေးက ဓာတ်ငါးပါးညှိနှိုင်းခြင်းပညာရပ် ကို ကျင့်နေတာဆိုတော့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကိုတော့ မြန်မြန်ပြန်ရနိုင်ပေမဲ့ အဲဒါက သုံးဆင့်ပဲ ရှိသေးတော့ ထိရောက်မှု သိပ်မရှိဘူး၊ အနှစ်သာရနဲ့ စိတ်စွမ်းအားအတွက်ကတော့ ကျင့်စဉ်မရှိသေးတဲ့အတွက် သဘာဝအတိုင်း ပြန်လည်စုပ်ယူဖို့ပဲ လိုတယ်” ဟု ဖြေကြားခဲ့သည်။

မုန့်ချုံက ခေါင်းခါလျက် “သဘာဝအတိုင်းဆိုရင် အရမ်းနှေးလွန်းတယ်၊ ငါ့ဘိုးဘေးဆီမှာ ကျင့်စဉ်တွေ အများကြီးရှိတာ ငါ သွားမေးမယ်၊ ကျင့်စဉ်တွေအများကြီး ကျင့်လိုက်ရင် မြန်မြန်ပြန်ပြည့်လာမှာပေါ့၊ ငါက ပါရမီရှင်ပဲလေ၊ လျှပ်စီးအဟုန်နဲ့ဆိုရင် ခြောက်ရက်အတွင်း ကျင့်စဉ်နှစ်ခုလောက်ကို တတ်မြောက်နိုင်တယ်” ဟု ကြုံးဝါးလေသည်။

ဖေးစီက သက်ပြင်းချလျက် “အဲဒီလောက် မလွယ်ကူပါဘူး၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအား သန့်စင်ခြင်းအဆင့် က နန်းတော်ထဲဝင်ဖို့အတွက် စံနှုန်းတွေ အရမ်းတင်းကြပ်တယ်လို့ မြို့စားမင်းက တွက်ချက်ထားတယ်၊ ကျင့်စဉ်တွေ အများကြီးကျင့်ရင် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အရင်းအမြစ်တွေ အများကြီးဖြစ်သွားပြီး နန်းတော်က အသိအမှတ်ပြုမှာ မဟုတ်တော့ဘူး၊ ဒါကြောင့် ကျင့်စဉ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပြီးမှသာ နန်းတော်ထဲ ဝင်ခွင့်ရလိမ့်မယ်” ဟု ရှင်းပြသည်။

မုန့်ချုံက “ဘာ... ဟုတ်လား” ဟု အံ့အားသင့်သွားစဉ်၊ ဖေးစီက ဆက်၍ “ဒါပေမဲ့ မြို့စားမင်းရဲ့ တွက်ချက်မှုအရ ချော်ရည်နန်းတော် ထဲမှာ ဓာတ်ငါးပါးညှိနှိုင်းခြင်းပညာရပ်နဲ့ လိုက်ဖက်ပြီး တန်တျန် သုံးခုစလုံးမှာ ကျင့်ကြံနိုင်မယ့် ကျင့်စဉ်နှစ်ခု ရှိနိုင်တယ်လို့ သိရတယ်” ဟု ဆိုသည်။

မုန့်ချုံက သက်ပြင်းချကာ “အခန်း (၂) ကိုတောင် မကျော်နိုင်တဲ့ ငါ့အတွက်တော့ အဲဒါတွေက အလကားပါပဲ” ဟု ညည်းတွားလိုက်လေတော့သည်။

ချော်ရည်နန်းတော် ။

နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ် ၏ ရန်လိုသော အကြည့်များအောက်တွင် နင်းကျော့သည် အခန်း (၉) ကို အောင်မြင်စွာ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ပြင်ဆင်ဆောင် ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ထွက်ခွာခဲ့ရာ၊ နင်းကျော့၏ ရုပ်သေးခန္ဓာကိုယ်သည် ခန်းမဆောင်ကြီးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ခန်းမအလယ်သို့ ရောက်သောအခါ စက်မှုသွားဖုံးများ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရပြီး ကျောက်နံရံများ လျောကျသွားကာ တံခါးသုံးချပ် ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဘယ်ဘက်တံခါးတွင် “ဗုဒ္ဓ” ဟူသော စာလုံးနှင့်အတူ ဝါကျင့်ကျင့် မင်္ဂလာရှိသော အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်နေသည်။

အလယ်တံခါးတွင် “တာအို” ဟူသော စာလုံးနှင့်အတူ အစိမ်းရောင်အလင်းများ တောက်ပနေသည်။

ညာဘက်တံခါးတွင်မူ “မိစ္ဆာ” ဟူသော စာလုံးနှင့်အတူ သွေးညှီနံ့များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

“အရင်ကနဲ့ မတူတော့ဘူး၊ ဗုဒ္ဓ၊ တာအို၊ မိစ္ဆာ...”

နင်းကျော့သည် ခေတ္တအံ့အားသင့်သွားသော်လည်း၊ ဘိုးဘေးကြီးသုံးဦး၏ ဘဝဖြတ်သန်းမှုများတွင် တာအို၊ မိစ္ဆာနှင့် ဗုဒ္ဓ ကျင့်စဉ်များကို အစဉ်လိုက် ကျင့်ကြံခဲ့သည်ကို ပြန်လည်သတိရမိကာ ထိုအခြေအနေကို လက်ခံလိုက်သည်။

သူသည် တာအိုတံခါးကို အရင်ဆုံး ထိတွေ့ကြည့်သော်လည်း မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိပေ။

ထို့နောက် ဗုဒ္ဓတံခါးကို ထိတွေ့လိုက်သောအခါ “မှန်ဝိညာဉ်ကျမ်းစာ” ကျင့်စဉ်ကို ရရှိခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် မိစ္ဆာတံခါးကို ထိတွေ့လိုက်ရာ “မိစ္ဆာသွေးကြောကျင့်စဉ်” ကို ရရှိခဲ့လေသည်။

ထိုကျင့်စဉ်နှစ်ခုစလုံးသည်

ဓာတ်ငါးပါးညှိနှိုင်းခြင်းပညာရပ်ကဲ့သို့ပင် အဆင့်သုံးဆင့်သာ ရှိသော်လည်း၊ နင်းကျော့သည် ခေတ္တမျှ လေ့လာကြည့်ပြီးနောက် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူ၏ ရုပ်သေးခန္ဓာကိုယ်ပင် တုန်ရင်သွားရသည်။

“ဒီကျင့်စဉ်သုံးခုက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု အထောက်အကူပြုနေပြီး တန်တျန် သုံးခုစလုံးမှာ ကျင့်ကြံနိုင်မှာပဲ”

“ဗုဒ္ဓ၊ တာအို၊ မိစ္ဆာ ကျင့်စဉ်သုံးရပ်ပေါင်းပြီး တန်တျန်သုံးခုနဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းတဲ့လား၊ ဤကဲ့သို့သော အခြေခံတည်ဆောက်ပုံမျိုးသည် ယခုခေတ်အခါ၌ အကောင်းဆုံးဟု ဆိုထိုက်ပေတော့သည်။

အခန်း (၅၂) - ပထမထပ်

လူသားတို့တွင် တန်တျန် သုံးခု ရှိစမြဲ ဖြစ်၏။ အပေါ်ယံကြည့်လျှင် တန်တျန်တစ်ခုချင်းစီ၌ မတူညီသော ကျင့်စဉ်တစ်ခုစီကို ခွဲဝေ၍ မျှတစွာ ကျင့်ကြံခြင်းသည် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော ကိစ္စရပ်ဟု ထင်မှတ်ရပေမည်။

သို့ရာတွင် လက်တွေ့၌မူ ထိုသို့ နှစ်မျိုးယှဉ်တွဲကျင့်ကြံခြင်း သည် အလွန်တရာ ခက်ခဲလှသော အရာပင် ဖြစ်ချေသည်။

အကြောင်းမူကား တန်တျန် သုံးခုသည် အချင်းချင်း ဆက်စပ်မှုမရှိဘဲ သီးခြားစီ တည်ရှိနေသော အစိတ်အပိုင်းများ မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။

၎င်းတို့အားလုံးသည် ကျင့်ကြံသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းများသာ ဖြစ်ကြပြီး အပြန်အလှန် အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိနေကြသည် ဖြစ်၏။

ဥပမာအားဖြင့် တန်တျန်တစ်ခု၌ အအေးဓာတ်ပွေ့ပိုက်ခြင်းပညာရပ် ကို ကျင့်ကြံခဲ့ပါလျှင် ကျန်ရှိသော တန်တျန်နှစ်ခုသည်လည်း ထိုသဘောတရားအတိုင်း သိသာစွာ ပြောင်းလဲသွားတတ်ပေသည်။

အကယ်၍ ထိုအချိန်၌ ကျန်တန်တျန်နှစ်ခုတွင် မတူညီသော အခြားပညာရပ်များကို ကျင့်ကြံမိပါက ခန္ဓာကိုယ်အား လားရာသုံးဖက်သို့ ဆွဲငင်သကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးခြင်းသို့ ဆိုက်ရောက်ရပေမည်။

ယင်းသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအား၊ အနှစ်သာရသွေး နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်တို့သည် အချင်းချင်း ရောထွေးရှုပ်ထွေးကာ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်လာတတ်ပြီး မိစ္ဆာစွဲခြင်း သို့ပင် ဦးတည်သွားစေနိုင်ပေသည်။

ကျင့်စဉ်တစ်ခု၏ ကောင်းခြင်း၊ ဆိုးခြင်းကို အကဲဖြတ်ရန်မှာမူ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလှ၏။ အဆိုပါ ကျင့်စဉ်သည် တန်တျန် မည်မျှအထိ ပြုပြင်ပေးနိုင်သည်၊ မည်မျှအထိ ထိရောက်မှုရှိသည်နှင့် ကျင့်ကြံမှု အရှိန်နှုန်း မည်သို့ရှိသည်ကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့် သိနိုင်ပေသည်။

အဆင့်နိမ့်ကျင့်စဉ် များ၏ အားနည်းချက်မှာ တန်တျန်တစ်ခုတည်းကိုသာ အဓိကထားပြီး ကျန်ရှိသော အစိတ်အပိုင်းများကို လျစ်လျူရှုထားခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ထိုကဲ့သို့သော ကျင့်စဉ်များသည် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများပါ ရှိတတ်ပါသည်။

အလယ်တန်းကျင့်စဉ်သည် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး မရှိဘဲ တန်တျန်တစ်ခုတည်းကိုသာ ထိရောက်စွာ ကျင့်ကြံနိုင်သော အဆင့်ဖြစ်၏။

အထက်တန်းကျင့်စဉ်သည် တန်တျန်တစ်ခုကို ကျင့်ကြံရင်း ကျန်သောတန်တျန်နှစ်ခုကိုပါ အနည်းငယ် အကျိုးပြုစေသော အဆင့်ဖြစ်ပေသည်။

ထူးကဲသောကျင့်စဉ်သည် တန်တျန်တစ်ခုကို အဓိက ကျင့်ကြံသော်လည်း အခြားတစ်ခုကိုပါ သိသာစွာ အကျိုးဖြစ်ထွန်းစေသည့် ကျင့်စဉ်မျိုး ဖြစ်၏။

အထူးမွန်မြတ်သောကျင့်စဉ်သည် ဂိုဏ်းကြီးများ၏ အခြေခံကျင့်စဉ်များ ဖြစ်လေ့ရှိပြီး တန်တျန်နှစ်ခုကို အဓိက ကျင့်ကြံနိုင်ကာ တတိယတစ်ခုကိုပါ အကျိုးပြုစေနိုင်သော ကျင့်စဉ်များပင် ဖြစ်ပေသည်။

အမှန်တကယ် လက်တွေ့အခြေအနေများမှာမူ အခြားသော အကြောင်းတရားများစွာ ပါဝင်နေသဖြင့် အလွန်တရာ ရှုပ်ထွေးလှ၏။ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ ဟန်မင်ကို ကြည့်ပါလျှင် သူမသည် ကျင့်စဉ်နှစ်မျိုးကို ကျင့်ကြံထားသူ ဖြစ်ပေသည်။

ပထမကျင့်စဉ်မှာ ကိုးဆင့်ဝိညာဉ်ဝါး လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ် ဖြစ်ပြီး အလယ်ပိုင်းနှင့် အထက်ပိုင်း တန်တျန်များကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခြင်း ဖြစ်၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမသည် မသေမျိုးအလောင်းကောင် အသွင်ပြောင်းခြင်း အထူးကျင့်စဉ် ကိုလည်း ကျင့်ကြံထားရာ ၎င်းသည် အောက်ပိုင်းတန်တျန်အတွက် ဖြစ်ပေသည်။

သာမန်ကျင့်ကြံသူတို့အဖို့ သူမကဲ့သို့ အတုယူရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ကျင့်စဉ်နှစ်မျိုး ယှဉ်တွဲကျင့်ကြံခြင်းသည် အလောင်းကောင် စွမ်းအားနှင့် ကိုးဆင့်ဝိညာဉ်ဝါးကျင့်စဉ်မှ ဝညာဉ်စွမ်းအားတို့ကို အချင်းချင်း ထိခိုက်စေနိုင်ပြီး အကောင်းဆုံး အခြေအနေတွင် ကျင့်ကြံမှုနှုန်း ထက်ဝက်ကျဆင်းကာ အဆိုးဆုံးတွင် မိစ္ဆာစွဲခြင်းသို့ ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။

ဟန်မင်သည် ယင်းအန္တရာယ်ကို ကျော်လွှားနိုင်ခြင်းမှာ သူမ၌ ရှိသော ယင်းအလောင်းကောင် စွမ်းအား ဟူသည့် ပါရမီထူးကြောင့်သာ ဖြစ်ချေသည်။

ကျင့်ကြံသူတိုင်းတွင် အရိုးအမြစ် ရှိကြသော်လည်း ပါရမီထူးမှာမူ လူတိုင်းတွင် ရှိသည်မဟုတ်ပေ။ ပါရမီထူးသည် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း မှသည် ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်ခြင်း အဆင့်အထိ များစွာသော အကျိုးသက်ရောက်မှုများ ရှိနေတတ်သည်။

နင်းကျော့သည် ကျင့်စဉ်၏ ပထမအဆင့် သုံးဆင့်ကိုသာ ရရှိထားသော်လည်း သူ၏ ထူးခြားသော အသိဉာဏ်နှင့် အတွေ့အကြုံများကြောင့် ထိုကျင့်စဉ် သုံးမျိုးသည် အလွန်ပင် ထူးကဲမွန်မြတ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ပေသည်။

“ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဟာ ဒီကျင့်စဉ်သုံးမျိုးစလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လေ့ကျင့်နိုင်ပြီးတော့ ခန္ဓာကိုယ်၊ စွမ်းအားနဲ့ ဝိညာဉ် သုံးပါးစလုံးကို ညီညွတ်မျှတစွာ တည်ဆောက်နိုင်မှာပဲ” ဟု နင်းကျော့က တွေးတောမိ၏။

ဤညီညွတ်သော တည်ဆောက်မှုသည် ပါရမီထူးပေါ်တွင် အခြေမခံဘဲ အခြေခံ အရိုးအမြစ်ရှိသူ မည်သူမဆို ကျင့်ကြံနိုင်ခြင်းကပင် ဤကျင့်စဉ်အား အထွတ်အထိပ်ကျင့်စဉ် ဖြစ်စေခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

နင်းကျော့သည် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်လွန်းသဖြင့် မျက်ဝန်းများပင် စိုစွတ်လာရကာ “အမေ... အမေပြောခဲ့သလိုပဲ သား မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်က ဝိညာဉ်စွမ်းအား သန့်စင်ခြင်းကျင့်စဉ်တွေကို ရခဲ့ပါပြီ။ ဒီကျင့်စဉ်တွေဟာ အမေထင်ထားတာထက်တောင် ပိုပြီး ပြည့်စုံကောင်းမွန်နေပါတယ်။ သား ဒါတွေကို အကုန်လုံး ကျင့်ကြံပါ့မယ်” ဟု ရေရွတ်မိသည်။

မိခင်၏ နောက်ဆုံးဆန္ဒသည် လူငယ်လေး၏ နှလုံးသားတွင် စွဲထင်နေခဲ့ပြီး သူမ၏ မျှော်လင့်ချက်များကပင် နင်းကျော့အား ကံကြမ္မာကို စိန်ခေါ်ရန် တွန်းအားပေးနေသည့် လေးလံသော တာဝန်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ချေပြီ။

ထိုအချိန်တွင် မုန့်ချုံသည်လည်း မိမိကိုယ်ကို စိန်ခေါ်လျက် ရှိ၏။ သူသည် သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်များကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် အထူးလေ့ကျင့်ရေးခန်းမတစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့သည်။

လျှပ်စီးအဟုန် ပညာရပ်ကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီးနောက် သူသည် အတားအဆီးများ ပြည့်နှက်နေသော လေ့ကျင့်ရေးခန်းမအတွင်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လှုပ်ရှားနေတော့သည်။

“ဗုန်း ဗုန်း” ဟူသော အတားအဆီးများနှင့် တိုက်မိသံများမှာ ခန်းမအတွင်း ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေ၏။ မုန့်ချုံသည် ချွေးများရွှဲနစ်ကာ မောဟိုက်နေသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများကမူ တောက်ပနေပြီး အလျှော့ပေးမည့် အရိပ်အယောင် အလျဉ်းမရှိပေ။

ကျိုးမျိုးနွယ်စု ။

“ငါ အောင်မြင်ပြီ အားရှန်” ဟု ကျိုးကျူက စိတ်တိုင်းကျ စုစည်းပျံ့နှံ့စေသော ဝိညာဉ်ဒီရေ အစီအရင် အတွင်းမှ ထွက်လာရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ယခုအခါ ဝိညာဉ်စွမ်းအား သန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၃ ၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

ကျိုးကျဲရှန်က ခေါင်းညိတ်ကာ “ကျိုးကျူ... မင်း တကယ်တော်တယ်” ဟု ချီးကျူးလိုက်သည်။

သို့သော် ကျိုးကျူကမူ “နှောင့်ယှက်မှုတွေသာ မရှိရင် ငါ ဒီထက်တောင် ပိုမြန်မြန် အောင်မြင်မှာ။ မုန့်ချုံကတော့ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေရဲ့ နှောင့်ယှက်မှုကို မခံရဘူးဆိုတော့ သူ ငါ့ထက်တောင် အရင်အောင်မြင်နေလောက်ပြီ။ မြို့တော်ရဲ့ အဓိက အင်အားကြီး လေးခုထဲမှာ နင်းမျိုးနွယ်စု တစ်ခုပဲ တိုက်ခိုက်မခံရတာပဲ” ဟု ဆို၏။

ကျိုးကျဲရှန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ကာ “နင်းမျိုးနွယ်စုက လုပ်တာလို့ မင်းပြောချင်တာလား။ သက်သေမရှိတာ ထားပါဦး၊ ငါတော့ အဲဒီလို မထင်ဘူး။ နင်းမျိုးနွယ်စုသာ တကယ် စိုးရိမ်နေမယ်ဆိုရင် ကျင့်စဉ်တွေကို အေးအေးဆေးဆေး ရွေးချယ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ရလဒ်တွေကို ကြည့်ရင်တော့ မြို့စားမင်းရဲ့ အိမ်တော်က ဦးဆောင်နေတာ ဖြစ်နိုင်ခြေ ပိုများတယ်” ဟု သုံးသပ်ပြလိုက်သည်။

ကျိုးကျူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ မျက်လုံးများ လန်တက်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ သတိလစ်လဲကျသွားတော့သည်။

ကျိုးကျဲရှန်မှာ ထိတ်လန့်သွားကာ “ကျိုးကျူ... ဘာဖြစ်တာလဲ။ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်... ဝိညာဉ်က ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။ လူတွေ လူတွေ လာကြပါဦး ရန်သူ့တိုက်ခိုက်မှု နောက်ထပ် ရန်သူ့တိုက်ခိုက်မှု” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သဖြင့် တစ်မျိုးနွယ်စုလုံး ရုတ်ရုတ်သည်းသည်း ဖြစ်သွားရလေသည်။

ချော်ရည်နန်းတော်

နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ် သည် ကြာပွတ်ဖြင့် ရိုက်နှက်ခံရမှုများကို ကြိတ်မှိတ်ခံစားနေရ၏။

အခန်း (၁)

ကျိုးကျူသည် ရုပ်သေးခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ရောက်ရှိနေပြီး ဓာတ်ငါးပါးညှိနှိုင်းခြင်းပညာရပ် ကို အသုံးပြုကာ စက်မှုအစိတ်အပိုင်းများကို ဆင့်ခေါ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ သို့ရာတွင် သူသည် အချိန်များစွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်၏။ယယ

သူသည် ပထမတံခါးသို့ ရောက်ခါနီးတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ကုန်ခမ်းသွားကာ ရုပ်သေးခန္ဓာကိုယ်မှာ လဲကျသွားပြီး ရှုံးနိမ့်ခြင်းသို့ ဆိုက်ရောက်သွားရပြန်သည်။

ထိုညတွင် ကျိုးမျိုးနွယ်စုမှ အကြီးအကဲများသည် အိပ်မောမကျနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေကြရလေသည်။

နင်းကျော့မှာမူ အစားအသောက်များကို အဝစားသောက်ပြီးနောက် မျက်စိမှိတ်ကာ မတ်တတ်ရပ်လျက် မိစ္ဆာသွေးကြောကျင့်စဉ် ကို တိတ်တဆိတ် အသက်သွင်းလိုက်သည်။

သူ၏ အနှစ်သာရသွေးများ အားကောင်းလာကာ သွေးစီးဆင်းမှု မြန်ဆန်လာပြီး ကြွက်သားနှင့် အမြှေးပါးများအတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်သွားကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုမိုတောင့်တင်းစေခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ အနှစ်သာရ သန့်စင်ခြင်း ပထမအဆင့် ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်းမျိုးနွယ်စု

ကျန်းကျန့် သည် ကျိုးကျူ ထပ်မံတိုက်ခိုက်ခံရသည့် သတင်းကို ရရှိသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်မိ၏။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ငါ အခု ဝိညာဉ်စွမ်းအား သန့်စင်ခြင်း ဒုတိယအဆင့်ကို ရောက်နေပြီ။ အဆင့် ၃ ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်အောင် ပိုကြိုးစားရမယ်” ဟု သူက ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို စုစည်းရင်း သူ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ချိတ်ပုံစံ မှော်လက်နက်များကို ပျံသန်းစေကာ ပြင်းထန်စွာ ကျင့်ကြံနေတော့သည်။

နင်းကျော့သည်လည်း အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်ကို ထွန်းညှိကာ မှန်ဝိညာဉ်ကျမ်းစာ ပညာရပ်ကို ကျင့်ကြံနေ၏။ ဤကျင့်စဉ်သည် သူ၏ အသိဉာဏ်ပင်လယ် ကို နက်ရှိုင်းစေကာ ဝိညာဉ်အာရုံ ကို တိုးတက်စေသည်။

အမွှေးတိုင်ကုန်သွားသောအခါ နင်းကျော့၏ အထက်ပိုင်းတန်တျန်ရှိ ဝိညာဉ်အာရုံသည် ယူနစ် ၆၀၀ ကျော်အထိ တိုးပွားလာခဲ့ရာ အလွန်ပင် ထိရောက်သော အရှိန်နှုန်း ဖြစ်ပေသည်။

ယင်းနောက် သူသည် စိတ်ဝိညာဉ် သန့်စင်ခြင်း ပထမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုအခါ သူ၏ အထက်ပိုင်းတန်တျန်တွင် ဝိညာဉ်အာရုံများ စုစည်းကာ ဝိညာဉ်မှန်ချပ် တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤမှန်ချပ်မှတစ်ဆင့် သူသည် သဘာဝလောကရှိ အသိဉာဏ်ရှိသော သက်ရှိများနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်စွမ်း ရှိလာခဲ့ပေပြီ။

“ချော်ရည်နန်းတော်ရဲ့ နန်းတော်စောင့်ဝိညာဉ်ဟာလည်း အသိဉာဏ်ရှိတဲ့ သက်ရှိပဲ၊ ငါ သူနဲ့ ဆက်သွယ်လို့ ရနိုင်မလား” ဟု နင်းကျော့က တွေးတောမိလေတော့သည်။