အခန်း (၆၇-၆၈)

အခန်း (၆၇) ကြီးလေးသောအမှား

ယွမ်အာသည် ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုဖြင့် ဖိထားသကဲ့သို့ ခံစားနေရပြီး အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲနေချေသည်။

သူသည် အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုရာတွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို အထင်းသား မြင်တွေ့နေရ၏။

စက်မှုမျောက်များ၏ မီးလျှံသီးဆွတ်ခူးနိုင်စွမ်းမှာ အံ့မခန်းပင် ဖြစ်သဖြင့် ဝိညာဉ်အိမ်မွေးမျောက်များ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ထက် များစွာသာလွန်နေပေသည်။

ဝိညာဉ်အိမ်မွေးမျောက်များမှာ မောပန်းတတ်ကြပြီး ကိုယ်တိုင်ပေါက်ကွဲသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သတိကြီးစွာ ထားနေရသည်။ စက်မှုမျောက်များမှာမူ မောပန်းခြင်းမရှိသည့်အပြင် ပျက်စီးသွားပါကလည်း ချက်ချင်းပင် ပြင်ဆင်ပြီး အလုပ်ပြန်ဝင်နိုင်ကြသည်။

အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ထိုစက်မှုမျောက်များသည် ကြောက်ရွံ့တတ်ခြင်း လုံးဝမရှိသောကြောင့် အလွန်ပင် လုပ်ရည်ကိုင်ရည် ထက်မြက်နေခြင်းဖြစ်၏။

"ငါတို့ နောက်ကျနေပြီ။ ဒီနှစ်တစ်ထောင် မီးလျှံသီးတောအုပ်က ငါတို့အတွက် နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးပဲ။ ဦးလေးမျောက်... အားလုံးကို ဦးလေးပဲ အားကိုးရတော့မယ်" ဟု ယွမ်အာက ဆိုလေသည်။

ယွမ်တာရှန့်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် ရှေ့သို့ လွှားကနဲ ခုန်ဝင်သွားတော့သည်။ သူသည် အစောပိုင်းကတည်းက မိမိ၏အင်အားကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့ပြီး ယခုကဲ့သို့ အဆုံးအဖြတ်ပေးရမည့် အချိန်ကျမှသာ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။

ယွမ်တာရှန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သန်မာထွားကြိုင်းလှ၏။ သူသည် လက်မောင်းများကို ခပ်ဖွဖွဆန့်လိုက်ရာ လက်ဖဝါးများမှ အရိပ်နက်များ ဖြတ်ကနဲ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း မီးလျှံသီးများနှင့် ထိတွေ့သည့်အခါတွင်မူ မည်သည့်ပေါက်ကွဲမှုမှ ဖြစ်မလာချေ။

ထိုချော်ရည်နတ်ဆိုးမျောက်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးပြုကာ မြန်ဆန်သော လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် နှစ်တစ်ထောင် မီးလျှံသီးပင်ပေါ်မှ အသီးအားလုံးကို ဆွတ်ခူး၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ ငြိမ်သက်စွာ ချထားလိုက်သည်။

သူ၏ ထူးကဲသော စွမ်းဆောင်ရည်ကြောင့် ကျင့်ကြံသူအပေါင်းမှာ အံ့ဩတကြီး ငေးမောကြည့်နေကြရတော့၏။

"ဒီချော်ရည်နတ်ဆိုးမျောက်ကတော့ အံ့ဩစရာပဲဟေ့"

"မင်းကလည်း နောက်နေတာလား။ ဒါက မျောက်ခေါင်းဂိုဏ်းရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ပဲ။ ဂိုဏ်းချုပ်ဟောင်း ယွမ်ယီ ချန်ထားရစ်ခဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲလေ"

"ကြည့်ရတာ ကြောက်စရာကြီး။ လှုပ်ရှားမှုတွေက ကြမ်းတမ်းသလိုနဲ့ တစ်လုံးမှ မပေါက်ကွဲအောင် လုပ်နိုင်တယ်။ သူ့ရဲ့ သိုင်းပညာကတော့ သိုင်းဆရာကြီးတွေတောင် ရှက်ရလောက်တယ်"

ယွမ်တာရှန့်သည် ပျော့ပျောင်းမှုနှင့် မာကျောမှုကို မျှတစွာ အသုံးပြုပြီး မိမိ၏ခွန်အားကို အားစိုက်စရာမလိုဘဲ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည်။ နှစ်တစ်ထောင် မီးလျှံသီးများသည် နှစ်တစ်ရာ သို့မဟုတ် ဆယ်နှစ်သက်တမ်းရှိ အသီးများထက် ပိုမိုပေါက်ကွဲလွယ်သော်လည်း သူ၏လက်ထဲတွင်မူ အရုပ်အတုများကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေတော့သည်။

ထိုမျောက်ကြီးသည် သစ်ပင်များပေါ်နှင့် မြေပြင်ထက်တွင် လျင်မြန်ဖြတ်လတ်စွာ လှုပ်ရှားနေပြီး ထွားကြိုင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ဖျတ်လတ်နေပုံမှာ ကြည့်ရသူတို့အဖို့ အင်အားနှင့် အနုပညာ ပေါင်းစပ်ထားသည့်အလား ခံစားရစေသည်။

တောင်စောင်းပေါ်ရှိ အစီအရင်မှတစ်ဆင့် ပြသနေသော ပုံရိပ်များကိုကြည့်ကာ ချန်ချာနှင့် နင်းကျော့တို့မှာ ထိုမြင်ကွင်းကို တွေ့မြင်နေရ၏။

ချန်ချာ၏ မျက်နှာတွင် အံ့ဩရိပ်များ ယှက်သန်းသွားပြီး "မျောက်ခေါင်းဂိုဏ်းက ဒီလောက်နှစ်ပေါင်းများစွာ မီးလျှံသီးဆွတ်တဲ့ လုပ်ငန်းကို လက်ဝါးကြီးအုပ်နိုင်တာ တကယ်ပဲ အရည်အချင်း ရှိလို့ပဲကိုး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်။ တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ" ဟု နင်းကျော့က ထောက်ခံလိုက်သော်လည်း "ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာကောင်းတာက ဒီမျောက်ခေါင်းဆောင်ကြီးက တစ်ကောင်တည်း ဖြစ်နေတာပဲ" ဟု ဆက်ပြောလေသည်။

ချန်ချာက ခေါင်းခါယမ်းကာ "အဲဒါတော့ မဟုတ်သေးဘူး။ အခုကြည့်ရသလောက်ဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ စက်မှုမျောက်တွေက အရည်အသွေးညံ့တော့ ပေါက်ကွဲမှုတွေ အများကြီး ဖြစ်နေတယ်။

နောင်ကျရင် မြို့စားမင်းဂေဟာက သာမန်မီးလျှံသီးတွေ ဆွတ်ဖို့အတွက်ပဲ စက်မှုမျောက်တွေကို သုံးလိမ့်မယ်။ သူတို့က လုပ်ရည်ကိုင်ရည်လည်း ညံ့သလို အမှားလည်း များတယ်လေ။

ဒါပေမဲ့ နှစ်တစ်ထောင် မီးလျှံသီးတွေအတွက်တော့ ဒီချော်ရည်နတ်ဆိုးမျောက်ကိုပဲ သုံးရလိမ့်မယ်။ သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက မြန်လည်းမြန်တယ်၊ အေးအေးဆေးဆေးလည်း ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ တကယ်ကို ယုံကြည်စိတ်ချရတယ်"

နင်းကျော့က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ အရောင်တစ်မျိုး လက်သွား၏။

သူက စိတ်ထဲမှနေ၍ 'ယုံကြည်စိတ်ချရတယ် ဟုတ်လား' ဟု လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်မိသည်။

'ငါ အခုထိ အကွက်ချလာတာ ဒီအချိန်ကို စောင့်နေတာပဲ။'

'ယွမ်တာရှန့်... မင်းအတွက် ငါ အသေအချာ ပြင်ဆင်ပေးထားတာတွေက အခုမှ စမှာ။'

'ငါ့အတွက် သေပေးလိုက်စမ်း'

သူ ထိုသို့တွေးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျင့်ကြံသူများ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင်ရှိသော စက်မှုမျောက် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် ရုတ်တရက် ရုန်းထွက်သွားပြီး ယွမ်အာထံသို့ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသော အခြေအနေကြောင့် လူအများမှာ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

ယွမ်အာကမူ လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်၏။

လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှု ဖြစ်ပွားခဲ့ကတည်းက သူသည် အမြဲတစေ သတိကြီးစွာ ထားနေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ယခုကဲ့သို့ ထူးခြားသော လှုပ်ရှားမှုကို မြင်လိုက်ရုံဖြင့် သူသည် ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်ထားသည့် ယုန်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။

စက်မှုမျောက်များက ဘေးနှစ်ဖက်နှင့် အနောက်ဘက်မှ ဝိုင်းထားသဖြင့် ယွမ်အာ၏ အရှေ့ဘက်တွင်သာ လမ်းပွင့်နေ၏။

ထိတ်လန့်နေသော ယွမ်အာသည် မိမိအတွက် အလုံခြုံဆုံးဟု ထင်ရသည့် လမ်းကိုပင် ဗီဇအရ ရွေးချယ်လိုက်မိသည်။ သူသည် ယွမ်တာရှန့်ရှိရာသို့ အားကိုးတကြီး ပြေးသွားလေတော့သည်။

ယွမ်တာရှန့်ကလည်း ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်ကာ အသီးဆွတ်ခြင်းကို ရပ်တန့်၍ ယွမ်အာထံသို့ အပြေးလာခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် နှစ်တစ်ထောင် မီးလျှံသီးတောအုပ်အတွင်းတွင် ဆုံမိသွားကြပြီး စက်မှုမျောက်များမှာမူ ထိုတောအုပ်ထဲသို့ လိုက်မလာကြချေ။

အမှန်စင်စစ်တွင်မူ ဖေးစီက အစီအရင်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ထိုစက်မှုမီးလျှံပေါက်ကွဲမျောက်များကို တိုက်ရိုက် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ နှစ်တစ်ထောင် မီးလျှံသီးတောအုပ် မဟုတ်လော။ မီးလျှံသီးတောအုပ်တစ်ခုလုံး၏ အနှစ်သာရမှာ အလွန်တန်ဖိုးကြီးလှသဖြင့် ဖေးစီအနေနှင့် ဤစက်မှုမျောက်များအား ဖျက်ဆီးခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ပေ။

"အရိပ်နက် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူက ပြဿနာရှာနေတာလား။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ မျောက်ခေါင်းဂိုဏ်းကို ပစ်မှတ်ထားရတာလဲ" ဟု ကျူးရွှမ်းကျိ၊ ချီတွန်းနှင့် အခြားသူများက နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။

အဓိက တရားခံဖြစ်သော အရိပ်နက် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူကို မတွေ့ရသေးသဖြင့် ထိုရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူများမှာ မည်သူမျှ ကိုယ်ထင်မပြဘဲ ငြိမ်သက်နေကြဆဲပင်။

ဖေးစီ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် တင်းမာလာသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများက ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်လာပြီး ဤသည်မှာ အရိပ်နက် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ၏ လက်ချက်မဟုတ်ဘဲ နင်းကျော့က တစ်ခုခု ကြံစည်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သံသယဝင်လာမိသည်။

'တကယ်လို့သာ အဲဒီအတိုင်းဆိုရင်တော့ ဒီကောင်လေး နင်းကျော့က တကယ်ကို သတ္တိကောင်းလွန်းနေပြီ။ သေထိုက်တဲ့ကောင်ပဲ'

ဖေးစီသည် နင်းကျော့ကို အတန်ငယ် သဘောကျခဲ့သော်လည်း မိမိ၏ တာဝန်နှင့် အနာဂတ်နှင့် ယှဉ်လာသည့်အခါတွင်မူ နင်းကျော့သာ ဤအမှုကို တကယ်ပြုလုပ်ခဲ့ပါက ဖေးစီကိုယ်တိုင်ပင် အလွတ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

ဖေးစီသည် စက်မှုမျောက် အပိုင်းအစအားလုံးကို ချန်ချာနှင့် နင်းကျော့ထံသို့ ပို့ဆောင်ရန် ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး သတင်းစကားပါ ပါးလိုက်လေသည်။

သံတမန်သည် အေးစက်သော မျက်နှာပေးနှင့် အကြည့်တို့ဖြင့် နင်းကျော့ရှေ့သို့ ရောက်လာကာ "အကြီးအကဲဖေးစီက ပြောလိုက်တယ်... ဘယ်သူမဆို အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို ထည့်မတွက်ဘဲ ကိုယ်ကျိုးရှာတဲ့သူဟာ ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ်တူးတာပဲတဲ့"

ချန်ချာမှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားရ၏။

နင်းကျော့ကမူ အလွန်တည်ကြည်သော အမူအရာဖြင့် "အကြီးအကဲဖေးစီကို ပြန်ပြောပေးပါ။ ကျွန်တော် ဒီလောက်အသိဉာဏ်မဲ့တဲ့ အလုပ်မျိုး ဘယ်တော့မှ မလုပ်ပါဘူး။ ဒီစက်မှုမျောက်တွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ဆိုရင် အနည်းဆုံး အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံခြင်း လိုအပ်တယ်။ ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒါမျိုး လုပ်နိုင်မှာလဲ"

"ဒါဟာ အရိပ်နက် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူက ကျွန်တော်တို့ကို စမ်းသပ်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ အကြီးအကဲဖေးစီအနေနဲ့ ဒါကို အသေအချာ ခွဲခြားမြင်နိုင်ပါစေလို့ တောင်းဆိုပါတယ်။ အခုလောလောဆယ် ပြင်ဆင်စရာ အလုပ်တွေလည်း နည်းနေပြီမို့လို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို သက်သေပြတဲ့အနေနဲ့ မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်ကို ခဏ ပြန်ခွင့်ပြုပါ"

ချန်ချာသည်လည်း အခြေအနေကို နားလည်သွားပြီး မတရားစွပ်စွဲခံရသဖြင့် ဒေါသထွက်လာလေသည်။

သူက အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ဒေါသကို ထိန်းရင်း "ငါတို့က လူအများကြီး ကြည့်နေတဲ့ကြားထဲမှာ ကိုယ်ကျိုးအတွက်နဲ့ မျောက်ခေါင်းဂိုဏ်းကို ဒီလို နည်းလမ်းညံ့တွေနဲ့ မတိုက်ခိုက်ပါဘူး" ဟု ဆိုလိုက်၏။

"ဒီလောက်ဝေးတဲ့ နေရာကနေ ကြိုးလည်းမပါ၊ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံလည်း မသုံးဘဲ ဒီစက်မှုမျောက်တွေကို ဘယ်လိုလုပ် ထိန်းချုပ်နိုင်မှာလဲ။ ငါတို့ကို အထင်ကြီးလွန်းနေကြတာပဲ"

သံတမန်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျော့ပျောင်းသွားပြီး ခေါင်းညိတ်ပြကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ချန်ချာမှာ ဒေါသ မပြေသေးဘဲ "ဒါ ဘာတွေလဲကွာ။ ဒီစက်မှုမျောက်တွေရဲ့ ထိန်းချုပ်မှု အစိတ်အပိုင်းတွေက အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ရှိသူတွေမှ ထိန်းချုပ်လို့ရတာလေ။ ကျော့လေး... မင်းကို သံသယဝင်တာ တကယ်ကို ရယ်စရာပဲ"

နင်းကျော့က အားနာဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး "အကြီးအကဲဖေးစီကိုလည်း အပြစ်တင်လို့ မရပါဘူး။ သူလည်း ဖိအားတွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲကိုး။ အခု နှစ်တစ်ထောင် မီးလျှံသီးတောအုပ်ပဲ ကျန်တော့တာဆိုတော့ အရိပ်နက် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူကလည်း မကြာခင် လှုပ်ရှားတော့မှာပဲလေ"

နှစ်တစ်ထောင် မီးလျှံသီးတောအုပ်အတွင်းတွင် ဖြစ်သည်။

ယွမ်အာမှာ ထိတ်လန့်နေဆဲပင်။ "ဦးလေးတာရှန့်... ပျံလွှားဝိုင်း အလုပ်ရုံက လူတွေကတော့ တကယ်ကို လွန်လွန်းလှတယ်။ မြို့တစ်မြို့လုံးရဲ့ မျက်စိအောက်မှာတောင် ကျွန်တော့်ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတယ်"

ယွမ်တာရှန့်၏ မျက်နှာတွင်လည်း ဒေါသရိပ်များ ဖုံးလွှမ်းနေ၏။ သူက ယွမ်အာ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ စိတ်အေးအေးထားရန် ချော့မော့လိုက်သည်။

ယွမ်အာက ကြောက်စိတ်မပြေသေးသော်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "ဦးလေးတာရှန့်... ကျွန်တော့်အထင်တော့ ပျံလွှားဝိုင်း အလုပ်ရုံကလူတွေ ဦးလေးရဲ့ စွမ်းအားကို မြင်ပြီး မနာလိုဖြစ်လို့ အခုလို အတင်းအကျပ် လုပ်လိုက်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်"

"ဦးလေး... ဆက်ပြီးတော့ပဲ မီးလျှံသီးတွေကို ဆွတ်လိုက်ပါ။ ငါတို့ နိုင်မှာပါ"

ယွမ်တာရှန့်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ယွမ်အာကို တစ်ချက်ညွှန်ပြကာ မြေပြင်ကို ခြေဟန်လက်ဟန် ပြလိုက်သည်။

ယွမ်အာက ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားပြီး "စိတ်ချပါ ဦးလေး... ကျွန်တော် ဦးလေးနားကနေ ဘယ်မှ မသွားပါဘူး" ဟု ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

ယွမ်တာရှန့်သည် သစ်ပင်ပေါ်သို့ ပြန်တက်ကာ မီးလျှံသီးများကို ဆက်လက် ဆွတ်ခူးတော့သည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ တဖြည်းဖြည်း မြန်ဆန်လာပြီး မကြာခင်မှာပင် အရင်ကကဲ့သို့ ထက်မြက်သော အရှိန်အဟုန်သို့ ပြန်ရောက်သွား၏။

တောင်စောင်းပေါ်တွင်မူ နင်းကျော့၏ မျက်ဝန်းများမှာ စူးရှစွာ တောက်ပနေတော့သည်။

'လာစမ်းပါ... လာစမ်းပါ...' ဟု သူက စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိသည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ယွမ်တာရှန့်၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွား၏။

သူ၏ လက်ချောင်းများက အင်အားလွန်သွားသဖြင့် နှစ်တစ်ထောင် မီးလျှံသီးတစ်လုံးကို ဖိညှစ်မိသွားချေပြီ။

သူ အမှားလုပ်လိုက်မိပြီ။

အောင်ပွဲက လက်တစ်ကမ်းအလို အဆုံးသတ်ခါနီး အချိန်ကျမှ သူ ကြီးလေးသော အမှားတစ်ခုကို လုပ်လိုက်မိလေတော့သည်။

အခန်း (၆၈) ပေါက်ကွဲခြင်း

မီးလျှံသီးလေး ကွဲအက်သွားသည့် ခဏချင်းတွင်ပင် ထိုအရာသည် ရုတ်ခြည်း ပေါက်ကွဲထွက်သွားလေတော့သည်။

ယွမ်တာရှန့် ၏ အာရုံများမှာ ယွမ်အာ၊ နှစ်တစ်ထောင် မီးလျှံသီးနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စက်မှုမျောက် များအပေါ်တွင်သာ အလုံးစုံ ကျရောက်နေခဲ့၏။

မိမိကိုယ်တိုင် အမှားအယွင်း တစ်ခု ပြုလုပ်မိလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မတွေးထင်ထားခဲ့ပေ။

ယင်းမှာ မဖြစ်နိုင်လောက်အောင်ပင်။

သူသည် မီးလျှံသီးများကို ဆွတ်ခူးလာခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်း မနည်းတော့သဖြင့် ယင်းမှာ သူ့အတွက် အလိုအလျောက် ဗီဇကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အမှားအယွင်း ဖြစ်ပေါ်ရန် အခွင့်အရေး လုံးဝ မရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ သူသည် အမှားကျူးလွန်မိခဲ့ချေပြီ။

ဤအချိန်တွင် မျောက်ကြီးမှာ မိမိလက်ထဲ၌ပင် မီးလျှံသီး ပေါက်ကွဲသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဒေါသတကြီး မျက်လုံးအစုံ ပြူးကျယ်သွားရတော့သည်။

ထိုပေါက်ကွဲမှုကြောင့် အခြားသော ပေါက်ကွဲမှုများပါ ဆင့်ကဲ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆက်တိုက် တုံ့ပြန်ကာ မီးလျှံသီးတောအုပ် တစ်ခုလုံးကို ဝါးမြိုတော့မည့် အခြေအနေသို့ ဆိုက်ရောက်သွားချေပြီ။

ဤသည်မှာ နှစ်တစ်ထောင် မီးလျှံသီးတောအုပ် မဟုတ်လော။

သေခြင်းနှင့် ရှင်ခြင်းကြား အရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင် ယွမ်တာရှန့်မှာ တောအုပ်ထဲ၌ ရှိနေဆဲဖြစ်သည့် ယွမ်အာကို သတိရသွားသည်။

သူသည် ဒုတိယအကြိမ်ပင် မစဉ်းစားတော့ဘဲ ယွမ်အာကို ကာကွယ်ရန် အမြန် ပြန်လှည့်လာခဲ့၏။

သူသည် ယွမ်အာကို ဆွဲပွေ့ကာ မီးလျှံသီးတောအုပ်ထဲမှ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးပမ်းလိုက်သည်။

သို့သော် ဖေးစီ က ထိုသို့ အဖြစ်မခံနိုင်။

ဤတောအုပ်မှာ မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော် ၏ အရေးအပါဆုံးသော လုပ်ငန်းတစ်ခု ဖြစ်သလို မြို့စားမင်း ၏ ရာထူးသက်တမ်းအတွင်း အဓိက အောင်မြင်မှု တစ်ရပ်လည်း ဖြစ်သဖြင့် ယင်းကို စောင့်ရှောက်ရန်မှာ သူ၏ တာဝန်သာ ဖြစ်ပေသည်။

မီးလျှံသီးတောအုပ်၏ အကွက်ငယ် တစ်ခုချင်းစီကို အစီအရင် များဖြင့် သီးခြားစီ ခွဲထုတ်ထားခြင်းမှာ ဆွတ်ခူးနေစဉ် အစီအစဉ်မကျသော ပေါက်ကွဲမှုများကြောင့် တောအုပ်တစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားခြင်းကို တားဆီးရန်ပင် ဖြစ်၏။

ပေါက်ကွဲမှု ဖြစ်ပွားသည့် ခဏတွင်ပင် ကာကွယ်ရေး အစီအရင်များမှာ အသက်ဝင်လာပြီး ပေါက်ကွဲမှုကို ထိန်းချုပ်ရန် ဤနှစ်တစ်ထောင် မီးလျှံသီးတောအုပ် အကွက်ကို သီးခြား ခွဲထုတ်လိုက်လေတော့သည်။

ယွမ်တာရှန့်နှင့် ယွမ်အာတို့မှာ အတွင်း၌ ပိတ်မိသွားချေပြီ။

ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...

ဆင့်ကဲ ပေါက်ကွဲမှုများ စတင်လာတော့သည်။

ယွမ်အာမှာ သစ်ရွက်တစ်ရွက်ကဲ့သို့ တစ်ကိုယ်လုံး ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုန်ရင်နေပြီး မျက်လုံးများကို တင်းတင်းပိတ်ကာ ယွမ်တာရှန့်၏ အမွှေးအမျှင်များကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ဟစ်အော်နေတော့သည်။

"ဦးလေးမျောက်၊ ဦးလေးမျောက် ကျွန်တော် သေတော့မယ်၊ ကျွန်တော်တို့ သေတော့မှာ"

ယွမ်တာရှန့်မှာ သူ့ကို ရင်ခွင်ထဲ၌ ပွေ့ပိုက်ကာ ပေါက်ကွဲနေသော မီးလျှံသီးတောအုပ်ကို ကျောပေးထားလိုက်သည်။

တောအုပ်တစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲသွားချေပြီ။

ခဏချင်းတွင်ပင် မီးလျှံများမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားပြီး လောကအလယ်တွင် ပွင့်အံလာသည့် ဧရာမ ကြာနီပွင့်ကြီးနှင့် တူလှသော ငရဲမီးတောက်များမှာ ပူပြင်းလောင်မြိုက်နေတော့သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မီးတောက်များနှင့် တုန်ခါမှုလှိုင်းများမှာ အစီအရင်နယ်မြေ တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွား၏။

သေခြင်းနှင့် ရှင်ခြင်းကြားမှ ကြီးမားလှသော ဖိအားများကြောင့် ယွမ်တာရှန့်၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသတကြီး ရှုံ့မဲ့သွားရပြီး သူသည် မိစ္ဆာသွေးကြောကျင့်စဉ် ကို အသုံးပြုရန် ဗီဇအရပင် အလိုရှိနေခဲ့သည်။

သို့သော် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားကာ သူ တွန့်ဆုတ်သွားရပြန်သည်။

တောင်ကုန်းပေါ်တွင်မူ။

နင်းကျော့ ၏ မျက်နှာမှာ အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ပေါက်ကွဲမှုမှ ထွက်ပေါ်လာသော မီးတောက်များမှာ သူ၏ ငယ်ရွယ်နုပျိုသော မျက်နှာကို နီမြန်းသွားစေသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ တောက်ပမှုကိုမူ ဖျောက်ဖျက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

"အောင်မြင်ပြီ"

သူ၏ နှလုံးသားမှာ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ဝမ်းမြောက်လာပြီး အပြင်းအထန် ခုန်ပေါက်နေတော့သည်။

ဤသည်မှာ ယွမ်တာရှန့်ကို သတ်ရန် သူ အပင်ပန်းခံ ဒီဇိုင်းဖော်ထားသည့် ထောင်ချောက် ဖြစ်ပေသည်။

ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပေါက်ကွဲမှုမျိုးဆိုလျှင် ယွမ်တာရှန့်၏ အသက်မှာ အန္တရာယ် အလွန်ကြီးလှပေပြီ။

သူ အသက်ရှင်နိုင်ရန် အခွင့်အရေး အနည်းငယ် ရရှိဖို့အတွက် သူ၏ စွမ်းအားအားလုံးကို အသုံးချရပေလိမ့်မည်။

သို့သော် သူ၏ စွမ်းအားအပြည့်ကို အသုံးပြုရဲပါ့မလား။ မိစ္ဆာသွေးကြောကျင့်စဉ်ကို လူသိရှင်ကြား အထုတ်ပြရဲပါ့မလား။

တစ်ခါမျှ ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သည်နှင့် သူသည် သုတ်သင်ဖယ်ရှားခြင်းနှင့် ဖမ်းဆီးခြင်းတို့ကို မလွဲမသွေ ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။

အကြောင်းမှာ ယင်းမှာ မိစ္ဆာပညာရပ် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

တိတ်တဆိတ် ဆိုလျှင်မူ အနည်းငယ် လျှော့ပေါ့ စဉ်းစားပေးနိုင်သော်လည်း လူပုံအလယ်တွင် ပေါ်ထွက်လာပါက မည်သည့် တရားမျှတသော ဂိုဏ်းဝင်ကမှ သူ့ကို အကာအကွယ်ပေးရဲမည် မဟုတ်ချေ။

ဤအချိန်တွင် အင်အားကြီး အဖွဲ့အစည်း လေးခုမှာ ချော်ရည်နန်းတော် အတွင်း ယွမ်တာရှန့် ရှာဖွေတွေ့ရှိထားသည့် အံ့မခန်း တန်ဖိုးများကို မသိရှိကြသေးပေ။

အင်အားကြီး လေးဖွဲ့မှာ အရိပ်နက် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ ကိုသာ ပူးပေါင်း ရှာဖွေနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ မိစ္ဆာပညာရပ် အသုံးပြုသူ တစ်ယောက် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပါက သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ မည်သို့ရှိမည်နည်း။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အချိန်များမှာ နှေးကွေးသွားသကဲ့သို့ပင်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပေါက်ကွဲမှုနှင့် နီရဲသော မီးတောက်များမှာ ယွမ်တာရှန့်နှင့် ယွမ်အာတို့ကို တဖြည်းဖြည်း ဝါးမြိုသွားတော့သည်။

ယွမ်တာရှန့်သည် ယွမ်အာကို ရင်ခွင်ထဲ၌ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ပိုက်ထားရင်း ယွမ်ယီ ကို ထပ်မံ မြင်ယောင်လာခဲ့သည်။

ယွမ်ယီမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ယွမ်အာကို ပွေ့ချီရင်း ယွမ်တာရှန့်ထံ ပြေးလာခဲ့ဖူးသည်။

"ကြည့်စမ်း တာရှန့်၊ ဒါ ငါ့ကလေးကွ၊ ငါ့ကလေး" ယွမ်ယီမှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာနေခဲ့၏။ "ငါ့မှာ ကလေးရပြီ၊ ဒီလောကမှာ ငါ့ရဲ့ မျိုးဆက် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီကွ"

ယွမ်တာရှန့်မှာလည်း ယွမ်ယီအတွက် ရိုးသားစွာ ဝမ်းမြောက်ပေးရင်း ဖြဲကားကာ ရယ်ပြခဲ့သည်။

ယွမ်ယီက ထိုကလေးကို ယွမ်တာရှန့်၏ လက်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပေးအပ်ခဲ့သည်။

ယွမ်တာရှန့်မှာ အနည်းငယ် ယောင်နန ဖြစ်သွားသော်လည်း အမြန်ပင် လှမ်းယူလိုက်၏။

ရင်ခွင်ပိုက်ကလေးမှာ သေးငယ်လွန်းလှသဖြင့် သူသည် လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ဂရုတစိုက် တင်ထားပြီး ကလေးငယ်လေးထံမှ နွေးထွေးမှုနှင့် နုနယ်မှုကို ခံစားနေခဲ့သည်။

ဤအရာအားလုံးမှာ သူ၏ နှလုံးသားကို ထိခိုက်စေခဲ့၏။

ယွမ်ယီက ယွမ်တာရှန့်ကို ပြုံးကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းလည်း သူ့ကို သဘောကျတယ် မဟုတ်လား။ အဲဒါ ကောင်းတာပေါ့၊ အဟွတ် အဟွတ်"

စကားပြောရင်း ယွမ်ယီမှာ သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။

ယွမ်တာရှန့်မှာ စိုးရိမ်ပူပန်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ယွမ်ယီကို ချက်ချင်း မော့ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

ယွမ်ယီက လက်ကာပြရင်း "ဒါက အရင်က အနာဟောင်းပါကွာ၊ မင်းလည်း သိသားပဲ"

သူသည် နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး သွေးစွန်းနေသော တံတွေးများကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။

ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားနေရသော်လည်း သူက ပြုံးလျက်ပင် ရှိနေသေး၏။ "အောက်ခြေကနေ အထက်ကို တစ်ဆင့်ချင်း တက်လှမ်းလာရတာပဲကွာ၊ ပေးဆပ်မှု မရှိဘဲ ဘယ်ရပါ့မလဲ"

"ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား တာရှန့်"

မျောက်ကြီးမှာ ခပ်တိုးတိုး ရယ်လိုက်မိသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အမာရွတ်များမှာ အကောင်းဆုံးသော အဖြေပင်။

ယွမ်ယီသည် လက်မောင်းများကို ဆန့်ထုတ်ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး "တောက်... ငါတော့ ငါ့ဘဝကို အပြည့်အဝ ရှင်သန်ခဲ့ပြီးပြီ"

ထို့နောက် သူက တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် ပြောပြန်သည်။

"ငါ အစီအစဉ်တွေ လုပ်ခဲ့ပြီးပြီ။ ဒီကလေးမှာ အမေ မရှိတော့ဘူး။ ဟင်း... အဲဒီမိန်းမက သူ့ကလေးကို ခုတုံးလုပ်ချင်နေတာ။ သူ မရှိတော့ရင် သူ့မိသားစုရဲ့ လူအင်အားနဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေက ငါတို့ဟာ ဖြစ်လာမှာပဲ"

"သူ့ကို နောင်တရအောင် လုပ်မယ်လို့ ငါ ပြောခဲ့တယ်လေ"

"ငါ ခံခဲ့ရတဲ့ အရှက်ကွဲမှုတွေကို ဆယ်ဆ ပြန်ပေးဆပ်စေရမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။

ငါ့ကတိအတိုင်း ငါ တည်အောင် လုပ်တယ် တာရှန့်"

မျောက်ကြီးမှာ ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ကလေးငယ်လေးကို ကြည့်သည့် သူ၏ အကြည့်များမှာ ပို၍ နူးညံ့လာခဲ့သည်။

ယွမ်ယီကလည်း ကလေးငယ်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "သူ့ကို ငါ ယွမ်အာလို့ နာမည်ပေးထားတယ်။ တာရှန့်... ငါ့အသက်က မင်းလောက် မရှည်ဘူးကွ"

"ငါ မရှိတော့တဲ့ တစ်နေ့ကျရင် ယွမ်အာကို ငါ့အစား မင်းဘေးမှာ ရှိနေခွင့် ပေးလိုက်ပါ"

...

ယွမ်အာ ဗိုက်ဆာ၍ ငိုသည့်အခါ ယွမ်တာရှန့်က ဇလုံလောက်ကြီးသော မက်မွန်သီးကို အရည်ညှစ်ကာ တိုက်ကျွေးခဲ့သဖြင့် ယွမ်အာမှာ ရေစိုနေသော ကြက်ကလေးကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ဖူးသည်။

ယွမ်အာ နေမကောင်း ဖြစ်စဉ်ကလည်း ယွမ်တာရှန့်သည် ညဘက်တွင် မသေမျိုးမြို့တော်အတွင်း လေအဟုန်ကဲ့သို့ ပြေးလွှားကာ ဆေးဆိုင်သို့ အတင်းဝင်ရောက်ပြီး ဆေးဆရာ၏ လည်ပင်းကို ဆွဲကာ ခုန်ပျံကျော်လွှား ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ဖူးသည်။

ဆေးဆရာ၏ အော်ဟစ်သံများမှာ လသာသော ညဉ့်ယံကိုပင် တုန်ဟီးသွားစေခဲ့၏။

ယွမ်အာ စတင် တွားသွားတတ်စက ယွမ်တာရှန့်၏ ထူထဲသော အမွှေးအမျှင်များကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အမြင့်သို့ တက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

သူ ပြုတ်ကျတိုင်းတွင် ယွမ်တာရှန့်၏ လက်ဖဝါးကြီးက သူ့ကို အမြဲတမ်း အတိအကျ ဖမ်းယူနိုင်ခဲ့သည်။

ယွမ်အာမှာ တဖြည်းဖြည်း ကြီးပြင်းလာခဲ့သော်လည်း ယွမ်ယီမှာမူ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ အားနည်းလာပြီး အိပ်ရာထဲတွင်သာ အချိန်ကြာမြင့်စွာ လဲလျောင်းနေခဲ့ရသည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ။

ယွမ်ယီသည် သူ၏ နောက်ဆုံးအချိန်တွင် ယွမ်အာကို ပြောခဲ့သည်။ "မင်းလေး... မိသားစု စီးပွားရေးကို ထိန်းသိမ်းဖို့ မင်းရဲ့ ဦးလေးမျောက်ကိုပဲ အားကိုးပေတော့"

ယွမ်အာလေးမှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ငိုကြွေးနေခဲ့ရှာသည်။

ယွမ်ယီက မျောက်ကြီးကို ကြည့်ကာ သူ၏ နောက်ဆုံးသော အင်အားဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"တာရှန့်! ငါ... ငါ..."

ယွမ်တာရှန့်မှာလည်း အော်ဟစ်လိုက်မိသော်လည်း ယွမ်ယီ၏ နောက်ဆက်တွဲ စကားများကိုမူ အရင်ကလို ကြားခွင့် မရနိုင်တော့ပေ။

ယွမ်ယီမှာ အိပ်ရာပေါ်တွင် မျက်လုံးပြူး၊ ပါးစပ်ဟောင်းလောင်းဖြင့် အသက်ကင်းမဲ့စွာ လဲလျောင်းနေခဲ့ချေပြီ။

မျောက်ကြီးမှာ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေခဲ့၏။

သူ၏ မျက်နှာတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပေါ်သော်လည်း သူ၏ နားထဲတွင်မူ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့သော အဆုံးမရှိသော ဟိန်းဟောက်သံများသာ ပဲ့တင်ထပ်နေတော့သည်။

ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း---

ပေါက်ကွဲသံမှာ နားစည်ကွဲလုမတတ် ကျယ်လောင်လှပြီး ရှေးဦးသားရဲကြီး တစ်ကောင်က ယွမ်တာရှန့်နှင့် ယွမ်အာကို ချက်ချင်း ဝါးမြိုလိုက်သကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

ပေါက်ကွဲမှုကို အစီအရင်ဖြင့် ထိန်းချုပ်ထားသဖြင့် နီရဲသော အလင်းတန်းများမှာ မျက်စိကျိန်းမတတ် ဖြစ်နေပြီး အစီအရင်အတွင်းမှ ဟင်းလင်းပြင် တစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်သွားစေသည်။

အသက်ရှူရုံမျှ ခဏအတွင်းမှာပင် မီးတောက်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

လူများမှာ အစီအရင်၏ အတွင်းပိုင်းကို ထပ်မံ မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့ကြပြီ။

မြေပြင်မှာ လောင်ကျွမ်းကာ ပျက်စီးနေပြီး တစ်ချိန်က ထူထပ်ခဲ့သော မီးလျှံသီးတောအုပ်မှာလည်း လုံးဝနီးပါး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ချေပြီ။ မီးလျှံသီးပင် အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး ယင်းတို့၏ ပင်စည်များမှာ မီးသွေးခဲကဲ့သို့ မည်းနက်နေကာ ကြံ့ကြံ့ခံ ရပ်တည်နေကြသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်မူ ပူပြင်းသော လေတိုက်ခတ်လာသည်နှင့်အမျှ လောင်ကျွမ်းနေသော ပင်စည်များမှာ တစ်စစီ ကြွေလွင့် ပျက်စီးသွားတော့သည်။

ယွမ်တာရှန့်မှာ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လျက် ရှိနေခဲ့သည်။

သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ယွမ်အာမှာ လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ယွမ်တာရှန့်မှာ ဝုန်းခနဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။

သူ၏ အရေပြားများမှာ ကွဲအက်နေပြီး ကျောဘက်တွင် ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ကျောရိုးဖြူဖြူများပင် ပေါ်နေချေပြီ။

အမွှေးအမျှင်များမှာလည်း လုံးဝ မရှိတော့ဘဲ အရေပြားမှာ မည်းနက်နေတော့သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တင်းတင်းပိတ်ထားပြီး သွားများကိုလည်း ကြိတ်ထား၏။

ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုနှင့် စွမ်းအားအကုန် အသုံးပြုထားသည့် အရှိန်အဝါများမှာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးခဲနေခဲ့သည်။

ယွမ်အာ၏ မျက်နှာမှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို တဖြည်းဖြည်း လှည့်ကြည့်ကာ တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် သတိဝင်လာခဲ့သည်။

သူသည် မိမိကိုယ်ကို အမြန်စစ်ဆေးကြည့်ရာ သာမန် ဒဏ်ရာအနည်းငယ်သာ ရရှိထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤသည်မှာ အံ့ဖွယ် တစ်ခုပင် မဟုတ်လော။

ယွမ်အာမှာ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။ ပေါက်ကွဲသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူ သေရတော့မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အသက်ရှင်နေရရုံသာမက ကျန်းကျန်းမာမာ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။