အခန်း (၂၃၃-၂၃၄)

အခန်း (၂၃၃) - ကုချင်းစီရင်စုနှင့် လန်ယန်

ကုချင်းစီရင်စု…

ဖုန်းဟယ်မြို့နယ်…

ခရီးရှည်ကြီး နှင်လာခဲ့ပြီးနောက် ရွှီနင်သည် မီးခိုးရောင်လေးနှင့်အတူ ဖုန်းဟယ်မြို့နယ်သို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာလေတော့သည်။

‘ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်က ကြီးလွန်းတယ်’

ရွှီနင် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်ရှိ မြို့နယ်တစ်ခု၏ အကျယ်အဝန်းသည် ချောက်နက်ကြီးမြောက်ပိုင်းရှိ ပြည်နယ်တစ်ခုထက်ပင် ပိုမိုကြီးမားနိုင်ပြီး လူဦးရေမှာလည်း ပိုမိုများပြားကြောင်း ရွှီနင် တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

“ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်မှာ ထိပ်တန်းသိုင်းပညာရှင်တွေ ဒီလောက်ပေါနေတာ မဆန်းပါဘူးလေ။ ဒီလို လူဦးရေအချိုးအစားနဲ့ ဒီလောက်အရည်အသွေးမြင့်မားတဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းဝန်းကျင်မျိုးမှာမှ ထိပ်တန်းသိုင်းပညာရှင်တွေ အများကြီးမပေါ်ထွက်လာဘူးဆိုရင်သာ ထူးဆန်းနေမှာ”

ရွှီနင်သည် ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်၏ ယေဘုယျပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်သဘောပေါက်သွားချေပြီ။

ချောက်နက်ကြီးမြောက်ပိုင်းနည်းတူ ဤနေရာရှိ လူဦးရေအများစုသည်လည်း မြို့ပြများတွင်သာ စုစည်းနေထိုင်ကြသည်။

အင်ပါယာနန်းတော်သည် အရာရှိများကို ခန့်အပ်ကာ မြို့နယ်များ၊ စီရင်စုများနှင့် ခရိုင်များကို အုပ်ချုပ်စီမံလေသည်။

မြို့တွင်း၌ လူတိုင်းသည် အင်ပါယာနန်းတော်၏ ဥပဒေများကို တင်းကျပ်စွာ လိုက်နာကြရပြီး ထိုသို့မဟုတ်ပါက တာအိုနယ်ပယ်မှ သိုင်းပညာရှင်ပင်လျှင် အပြစ်ပေးခံရမည် ဖြစ်ပေသည်။

တာအိုနယ်ပယ်မှ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးသည် သာမန်လူတစ်ယောက်ကို ဒဏ်ရာရစေခဲ့လျှင်ပင် လျော်ကြေးပေးရမည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ပြည်နယ်ဆယ့်ခုနစ်ခုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်ရှိ သာမန်လူများ၏ နေထိုင်မှုဘဝမှာ ပိုမိုတည်ငြိမ်အေးချမ်းလှသည်။

သို့သော် မြို့ရိုးပြင်ပရှိ သိုင်းလောက၏ အငြင်းပွားမှုများတွင်မူ အင်ပါယာနန်းတော်သည် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လေ့ သိပ်မရှိချေ။

သေချာသည်မှာ အသိအမှတ်ပြုမခံရသော တရားမဝင်ဂိုဏ်းတစ်ခုသည် အင်ပါယာနန်းတော်မှ အသိအမှတ်ပြုထားသော တရားဝင်ဂိုဏ်းတစ်ခုကို တိုက်ခိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် အင်ပါယာနန်းတော်၏ အကျိုးစီးပွားကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် ထိခိုက်စေခြင်းမျိုး ရှိလာပါက နန်းတွင်းတပ်ဖွဲ့များ၏ ဝိုင်းဝန်းချေမှုန်းခြင်းကို ခံရမည်သာ ဖြစ်သည်။

“မီးခိုးရောင်လေး... ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်ကို ရောက်လာရတာ ဘယ်လိုခံစားရလဲ”

ရွှီနင်က သူ့ပခုံးပေါ်တွင် ဝပ်နေသော မီးခိုးရောင်လေးကို မေးလိုက်သည်။

“ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေက တအားသိပ်သည်းတာပဲ၊ တော်တော်ခံစားလို့ကောင်းတယ်”

မီးခိုးရောင်လေးမှာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

မိစ္ဆာသားရဲများသည် လူသားများလောက် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အပေါ် မှီခိုမှုမကြီးမားသော်လည်း သိပ်သည်းသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များက ၎င်းတို့၏ သွေးဆက်နွယ်မှုကို လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်ပြီး ခွန်အားတိုးတက်စေရန် အထောက်အကူပြုပေသည်။

“စီနီယာလန်ယန်ကို ရှာတွေ့လို့ ယန့်လုဂိုဏ်းရဲ့ ရတနာသိုက်ကို ရပြီဆိုတာနဲ့ ငါတို့ အခြေချဖို့ နေရာတစ်ခု ရှာကြမယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ရွှီးဟူကျွင်းနဲ့ ချင်းယင်တို့ကိုပါ အပြင်ထုတ်ပေးလိုက်မယ်။ ဒီလိုပတ်ဝန်းကျင်မျိုးမှာ သူတို့ တာအိုနယ်ပယ်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေးက အတော်လေး မြင့်မားတယ်”

ရွှီနင်က ပြောလိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် သူတို့နှစ်ဦး ခရိုင်မြို့တော်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြလေသည်။

ဤခရိုင်မြို့တော်၏ အရွယ်အစားမှာ ခန်းယွင်ခရိုင်ပေါင်း ဒါဇင်ခန့်နှင့် ညီမျှပေသည်။

“မြို့ထဲဝင်ပြီး စီနီယာလန်ယန် ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ စုံစမ်းကြည့်ကြတာပေါ့”

ဖုန်းဟယ်မြို့နယ်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် လန်ယန်၏ သတင်းကို စုံစမ်းရန်သာ ဝမ့်ယယ်က ရွှီနင်အား ပြောပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ့်ယယ်သည် လန်ယန်ရှိရာ အကြမ်းဖျင်းနေရာကိုသာ သိရှိပြီး မည်သည့်နေရာတွင် နေထိုင်သည်ကိုမူ တိတိကျကျမသိချေ။

အတိအကျဆိုရလျှင် ဝမ့်ယယ်နှင့် လန်ယန်တို့သည် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု မရှိကြပေ။

သို့သော် ယန့်လုဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်ဟောင်း မသေဆုံးမီက ယန့်လုဂိုဏ်းကို ပြန်လည်တည်ထောင်ရန် အခွင့်အရေးရလာပါက လန်ယန်ကို ရှာဖွေရန် ဝမ့်ယယ်အား မှာကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မကြာမီတွင် ရွှီနင်သည် ခရိုင်မြို့တော်အတွင်းသို့ ချောမွေ့စွာ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့လေသည်။

‘ဒီခရိုင်မြို့တော်မှာ အားအနည်းဆုံး ကင်းလှည့်စစ်သည်တွေတောင် သာမန်လူသားနယ်ပယ်ရဲ့ အမြင့်ဆုံးအဆင့်မှာ ရှိနေကြပြီး ခေါင်းဆောင်စစ်သည်တွေနဲ့ အရာရှိတွေဆိုရင် ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်မှာချည်းပဲ’

ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်တွင် သာမန်ခရိုင်တရားသူကြီးများ၊ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးများနှင့် အခြားခရိုင်များရှိ အဆင့်မြင့်အရာရှိများအားလုံးသည် ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်၏ အလယ်အလတ်အဆင့် သို့မဟုတ် အမြင့်ဆုံးအဆင့်များတွင် ရှိနေကြကြောင်း ရွှီနင် သိရှိလာရသည်။

မြို့နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးများထဲတွင် အားအနည်းဆုံးသူသည်ပင် တာအိုနယ်ပယ်မှ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အစွမ်းအထက်ဆုံး အုပ်ချုပ်ရေးမှူးများဆိုလျှင် အလယ်အလတ်အဆင့် သို့မဟုတ် အမြင့်ဆုံးအဆင့်များတွင်ပင် ရှိနေကြလေသည်။

အုပ်ချုပ်ရေးနယ်ပယ်တွင် အထူးအခြေအနေတစ်ရပ် ဖြစ်ပေါ်လာပါက တာဝန်ရှိသည့် ဤသိုင်းပညာရှင်ကြီးများသည် မြို့နယ်တစ်ခုလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိကြပေသည်။

အင်ပါယာနန်းတော်၏ စနစ်အောက်မှ အုပ်ချုပ်ရေးပြည်နယ်တစ်ခုကို သီးခြားထုတ်နုတ်ကြည့်လိုက်လျှင် ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်ရှိ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီးတစ်ခု၏ ဖွဲ့စည်းပုံနှင့်ပင် တူညီနေလေသည်။

“စားသောက်ဆိုင်ကို သွားရမယ်”

သိုင်းလောကတွင် စားသောက်ဆိုင်ဆိုသည်မှာ များသောအားဖြင့် လူအစည်ကားဆုံးနှင့် သွားလာမှုအများဆုံး နေရာဖြစ်သည်။

ထိုနေရာတွင် သူသည် သတင်းအချက်အလက်အချို့ကို အလွယ်တကူ ရယူနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ရွှီနင်သည် ခရိုင်မြို့တော်ရှိ အကောင်းဆုံး စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော စားသောက်ဆိုင်မျိုးကို များသောအားဖြင့် စွမ်းအားကြီးမားသော စစ်သည်တော်များ သို့မဟုတ် သိုင်းပညာရှင်များအတွက်သာ သီးသန့်ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုနေရာတွင် မိစ္ဆာသားရဲအသားများနှင့် ဝိညာဉ်ဆေးများ၊ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များဖြင့် ချက်ပြုတ်ထားသော ဟင်းလျာများကို စားသုံးနိုင်ပေသည်။ ဤနေရာတွင် ဟင်းတစ်နပ် စားသုံးခြင်းကပင် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို တိုးတက်စေနိုင်လေသည်။

ဤစားသောက်ဆိုင်မျိုးတွင် ကျသင့်ငွေပေးချေရာ၌ အဓိကအားဖြင့် ဆေးပြားများကိုသာ အသုံးပြုကြသည်။

ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်တွင် ရင်းမြစ်သန့်စင်ဆေးပြားများသည် စွမ်းအားကြီးမားသော သိုင်းပညာရှင်များ၏ အခြေခံငွေကြေးအဖြစ် တည်ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

သာမန်စားသောက်ဆိုင်များကမူ သာမန်အစားအစာများကိုသာ ရောင်းချပြီး ရွှေ၊ ငွေများဖြင့်သာ ရှင်းလေ့ရှိကြသည်။

“လေးစားရပါသော ဧည့်သည်တော်ကြီး... ကြွပါခင်ဗျာ”

ရွှီနင် စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် မွှေးပျံ့သော အနံ့တစ်ခုက သူ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာလေသည်။

သူသည် စားပွဲထိုးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသူမှာ သာမန်လူသားနယ်ပယ် အဆင့်ကိုးတွင် ရှိနေကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

ရွှီနင် နေရာတစ်နေရာကို ရှာ၍ ထိုင်လိုက်သည်။

“သာမန်လူသားနယ်ပယ် အဆင့်ကိုးရောက်နေတဲ့သူတစ်ယောက်က ဒီမှာ စားပွဲထိုးလုပ်နေရတာ နှမြောစရာ မကောင်းဘူးလား”

ရွှီနင်သည် အစားအသောက်မှာရန် အလျင်မလိုသေးဘဲ စားပွဲထိုးနှင့် စကားစမြည် ပြောနေလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့ စားသောက်ဆိုင်က ဒီခရိုင်မှာ အစည်ကားဆုံး စားသောက်ဆိုင်လေ။ တာအိုနယ်ပယ်က သိုင်းပညာရှင်ကြီးတချို့တောင် ဖြတ်သွားဖြတ်လာရှိရင် ဒီမှာ နားခိုတတ်ကြတယ်။ ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ကျွန်တော်တို့က ကြုံရာကျပန်း အလုပ်လုပ်ရတာဆိုပေမဲ့ ဝင်ငွေ တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်”

စားပွဲထိုးမှာ စကားပြောအလွန်ကောင်းလေသည်။

“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဝင်ငွေတွေက သိုင်းပညာ အရင်းအမြစ်တွေချည်းပါပဲ။ ကျွန်တော်သာ သိုင်းပညာကို ကြိုးကြိုးစားစား လေ့ကျင့်ပြီး ပံ့ပိုးပေးမယ့် အရင်းအမြစ်တွေ အလုံအလောက်ရမယ်ဆိုရင် တစ်နေ့ကျရင် ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ပိုကောင်းတဲ့ အလုပ်တစ်ခုကို ရှာနိုင်ပြီလေ”

စားပွဲထိုး၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ နိမ့်ကျနေသဖြင့် ရွှီနင်သည်လည်း တာအိုနယ်ပယ်မှ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူ မသိရှိပေ။

“ရည်မှန်းချက် ကောင်းတာပဲ”

ရွှီနင် ပြုံးလိုက်သည်။

ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်ရှိ လူများသည် သိုင်းပညာအပေါ် ပိုမိုပြင်းပြသော ဆန္ဒရှိကြောင်းကို သူ ခံစားသိရှိနိုင်လေသည်။

သေချာသည်မှာ ဤသည်က ပုံမှန်ကိစ္စတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ချောက်နက်ကြီးမြောက်ပိုင်းတွင် စွမ်းအားကြီးမားသော စစ်သည်များနှင့် သာမန်လူများ၏ နေထိုင်မှုဘဝမှာ သီးခြားစီ ကွဲပြားနေသော်လည်း ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်တွင်မူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။

မြို့တစ်မြို့တွင် မိမိဘေးမှ ဖြတ်သွားသော သာမန်လူတစ်ယောက်သည်ပင် ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်မှ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေနိုင်ပေသည်။

ဤသို့သော အနီးကပ် ထိတွေ့ဆက်ဆံမှုမျိုးက သာမန်လူများအား သိုင်းပညာအပေါ် ပိုမိုကြီးမားသော ဆန္ဒများ ဖြစ်ပေါ်လာစေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့နောက် စားပွဲထိုး၏ အကူအညီဖြင့် ရွှီနင်သည် ဟင်းပွဲကောင်းအချို့ကို မှာယူလိုက်သည်။

ဤဟင်းလျာများတွင် ပါဝင်သော ပါဝင်ပစ္စည်းများမှာ အတော်လေး တန်ဖိုးကြီးလှသည်။

ရွှီနင်က ကျသင့်ငွေကို တွက်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ဤဟင်းလျာများ၏ စုစုပေါင်းတန်ဖိုးမှာ ရင်းမြစ်သန့်စင်ဆေးပြား နှစ်ပြားခွဲခန့် ကျသင့်မည် ဖြစ်သည်။

“ခဏလေးနေဦး”

စားပွဲထိုးက မီးဖိုချောင်သို့ ဟင်းလျာများ ပြင်ဆင်ရန် အကြောင်းကြားမည့်ဆဲဆဲတွင် ရွှီနင်က သူ့ကို လှမ်းတားလိုက်လေသည်။

“မင်းကို မေးစရာလေးတစ်ခု ရှိလို့”

ရွှီနင်က ရင်းမြစ်သန့်စင်ဆေးပြား တစ်ပြားကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဤရင်းမြစ်သန့်စင်ဆေးပြားမှာ သူ ကျောက်စိမ်းညဂိုဏ်းမှ ရရှိခဲ့သော သာမန်အရည်အသွေးရှိ ရင်းမြစ်သန့်စင်ဆေးပြားတစ်ပြားသာဖြစ်သည်။

“သခင်လေး... ပြောပါခင်ဗျာ”

ရွှီနင်၏ လက်ထဲမှ ရင်းမြစ်သန့်စင်ဆေးပြားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စားပွဲထိုး၏ မျက်လုံးများ အရောင်လဲ့သွားတော့သည်။

သူ၏ ခြောက်လစာ သိုင်းပညာအရင်းအမြစ်များကို စုပေါင်းလိုက်မှသာ ရင်းမြစ်သန့်စင်ဆေးပြား တစ်ပြား၏ တန်ဖိုးနှင့် ညီမျှလေသည်။

“ဖုန်းဟယ်မြို့နယ် အနီးတစ်ဝိုက်မှာ လန်ယန်လို့ခေါ်တဲ့ တာအိုနယ်ပယ်က ဆေးဆရာမတစ်ယောက်အကြောင်း မင်း သိလား

ရွှီနင်ကက မေးလိုက်သည်။

“ဆေးဆရာမကြီး လန်ယန်လား”

စားပွဲထိုးက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ဖြေလေသည်။

“သေချာပေါက် သိတာပေါ့”

စားပွဲထိုး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြည်ညိုလေးစားမှု အရိပ်အယောင်များပင် ပေါ်လွင်နေသည်။

ဆေးဆရာအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနိုင်သူများသည် ပထမဦးစွာ တာအိုနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းရမည်ဖြစ်ပြီး ထို့နောက်တွင် တာအိုနယ်ပယ် ဆေးဖော်စပ်နည်းပညာများကိုပါ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။

“မင်း သိတယ်ပေါ့... သူ ဘယ်မှာရှိလဲ”

ရွှီနင်၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။

ခက်ခဲစွာ ရှာဖွေရလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် သတင်းအချက်အလက်များ ရရှိလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ဤသည်က ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်တွင် ရှိနေခြင်း၏ အားသာချက်ပင်။ သာမန်လူသားနယ်ပယ်မှ စစ်သည်တစ်ဦးသည်ပင် တာအိုနယ်ပယ်မှ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးအကြောင်းကို သိရှိနိုင်လေသည်။

အကယ်၍ သူသာ ချောက်နက်ကြီးမြောက်ပိုင်းတွင် ရှိနေပါက ခွန်အားကွာဟချက်မှာ အလွန်ကြီးမားလွန်းသဖြင့် ကွဲပြားခြားနားသော ကျင့်ကြံခြင်း ပတ်ဝန်းကျင်အကြောင်းကိုပင် ကြားဖူးမည် မဟုတ်ချေ။

“ဆေးဆရာမကြီး လန်ယန်က လော့ရွှိခရိုင် အပြင်ဘက်က မေ့မြောခြင်းဝါးတောမှာ နေပါတယ်”

စားပွဲထိုးက အမှန်အတိုင်း ဖြေကြားလိုက်သည်။

“လော့ရွှိခရိုင် အပြင်ဘက်က မေ့မြောခြင်းဝါးတော...”

ရွှီနင်သည် ထိုနေရာကို မှတ်သားထားလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်”

ရွှီနင်က ရင်းမြစ်သန့်စင်ဆေးပြားကို စားပွဲထိုးအား ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး”

စားပွဲထိုးမှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားရသည်။

ဤရင်းမြစ်သန့်စင်ဆေးပြား၏ တန်ဖိုးမှာ သူ၏ ခြောက်လစာ စုဆောင်းငွေနှင့် ညီမျှပေသည်။

မိမိရှေ့ရှိ ဧည့်သည်တော်မှာ စွမ်းအားကြီးမားသော အဆင့်မြင့် ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နိုင်မည်ဟု စားပွဲထိုးက ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

သို့မဟုတ်ပါက အလယ်အလတ်အဆင့် ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးသည်ပင် ရင်းမြစ်သန့်စင်ဆေးပြားကို ဤသို့ လွယ်လွယ်ကူကူ ပေးလေ့မရှိပေ။

ထို့နောက် စားပွဲထိုးသည် ဟင်းလျာများ ယူဆောင်လာရန် မီးဖိုချောင်သို့ ထွက်သွားလေသည်။

“ဒီကမိတ်ဆွေ... ခင်ဗျားလည်း မေ့မြောခြင်းဝါးတောကိုသွားပြီး စီနီယာလန်ယန်ဆီမှာ တပည့်ခံဖို့ သွားမလို့လား”

စားပွဲထိုး ထွက်သွားပြီးချိန်မှာပင် ရွှီနင်၏ အနောက်ဘက်မှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ရွှီနင် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အသက်သုံးဆယ်အရွယ်ရှိ သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရွှီနင်သည် သူ၏ အစစ်အမှန်ခွန်အားကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ သူသည် ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် အဆင့်ခုနစ်မှ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

“တပည့်ခံဖို့ ဟုတ်လား”

ရွှီနင် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော်က စီနီယာလန်ယန်ကို သွားတွေ့ချင်ရုံပါ”

“ခင်ဗျားက စီနီယာလန်ယန်နဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းတွေလား”

တံဆိပ်တော်နယ်ပယ်မှ အမျိုးသားက မေးလိုက်သည်။

ရွှီနင် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

“မဟုတ်ပါဘူး”

ရွှီနင်နှင့် လန်ယန်တို့သည် ယခင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးကြသော်လည်း သူသည် မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ဦး၏ မျိုးဆက်သစ်ဖြစ်နေဆဲပင်။

သို့သော် ဤကိစ္စမှာ ယန့်လုဂိုဏ်းကို ပြန်လည်တည်ထောင်ရေးနှင့် ပတ်သက်နေသဖြင့် ရွှီနင်သည် သူစိမ်းများကို မပြောပြလိုပေ။

“ခင်ဗျားက စီနီယာလန်ယန်ရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်း မဟုတ်မှတော့ သူ့ကို သေချာပေါက် တွေ့ခွင့်ရမှာ မဟုတ်ဘူး”

တံဆိပ်တော်နယ်ပယ်မှ အမျိုးသားသည် ခေါင်းခါလျက် ပြုံးလိုက်လေသည်။

“ဪ...”

ဤအမျိုးသားသည် လန်ယန်အကြောင်းကို များစွာ သိထားပုံရကြောင်း ရွှီနင် ရိပ်မိလိုက်သဖြင့် အစပျိုးကာ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော့်စားပွဲမှာ လာထိုင်ပါလား”

“ကောင်းပြီလေ”

တံဆိပ်တော်နယ်ပယ်မှ အမျိုးသားမှာ အစားအသောက် မမှာရသေးသဖြင့် ရွှီနင်၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော်က ရွှီနင်ပါ... ခင်ဗျားနာမည်ကို သိခွင့်ရမလား”

ရွှီနင်က ဦးစွာ မိတ်ဆက်လိုက်ပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ကျွန်တော့်နာမည် ကျန့်ယီချင်းလို့ ခေါ်ပါတယ်”

အမျိုးသားက လက်ယှက်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

“ဟင်... ဒါက ခင်ဗျားရဲ့ မိစ္ဆာသားရဲလား”

ထိုအချိန်တွင် ကျန့်ယီချင်းသည် ရွှီနင်၏ ဘေးခုံတွင် ဝပ်နေသော မီးခိုးရောင်လေးကို သတိပြုမိသွားသည်။

“ဟုတ်ပါတယ်”

ရွှီနင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ခင်ဗျားရဲ့ မိစ္ဆာသားရဲက သာမန်မဟုတ်တဲ့ပုံပဲ...”

ကျန့်ယီချင်းသည်လည်း မီးခိုးရောင်လေး၏ ထူးခြားမှုကို ဝိုးတဝါး သတိပြုမိသွားသည်။

ဟင်းလင်းပြင်သားရဲ၏ သွေးဆက်နွယ်မှုသည် ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်ရှိ မိစ္ဆာသားရဲများကြားတွင် ထိပ်တန်းအဆင့်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသည်။

သို့သော် ကျန့်ယီချင်းသည် မီးခိုးရောင်လေးအပေါ် ဆက်လက် အာရုံစိုက်မနေတော့ပေ။

“ညီအစ်ကိုရွှီ... ခင်ဗျားက ဆေးဆရာတစ်ယောက် မဟုတ်လား”

ကျန့်ယီချင်းက မေးလိုက်သည်။

“ခင်ဗျား ခန့်မှန်းမိတယ်ပေါ့”

ရွှီနင်က ပြုံးလျက် ပြန်မေးလိုကသည်။

ကျန့်ယီချင်းက လက်ကာပြလိုက်သည်။

“စီနီယာလန်ယန်ကို ကိုယ်တိုင် သွားရှာတဲ့သူတွေက ဆေးဆရာတွေချည်းပဲ ဖြစ်ရမယ်လေ။ သူတို့က စီနီယာလန်ယန်ကို သွားရှာတယ်ဆိုရင် တပည့်ခံချင်လို့ ဒါမှမဟုတ် သူဆီကနေ ပညာတချို့ သင်ချင်လို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်”

“အစ်ကိုကျန့်... ခင်ဗျားကရော စီနီယာလန်ယန်ဆီမှာ တပည့်ခံဖို့ သွားရှာတာလား”

ရွှီနင်သည် ကျန့်ယီချင်း၏ စကားများမှတစ်ဆင့် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

“မှန်ပါတယ် ကျွန်တော်က မေ့မြောခြင်းဝါးတောကို တပည့်ခံဖို့ သွားမှာပါ”

ကျန့်ယီချင်းက ဘာမျှ ဖုံးကွယ်မထားပေ။

“စီနီယာလန်ယန်က ဆယ်နှစ်မှတစ်ကြိမ်ပဲ တပည့်လက်ခံတာဆိုတော့ ဒီအခွင့်အရေးကို ကျွန်တော် လက်လွှတ်လို့ မရဘူးလေ။ စီနီယာလန်ယန်ရဲ့ စမ်းသပ်မှုမှာ အသိအမှတ်ပြုခံရတာနဲ့ စီနီယာလန်ယန်ရဲ့ တပည့်ဖြစ်လာပြီး သူရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကို ရမှာ။ အဲဒါဆို ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆေးဖော်စပ်နည်းပညာတွေလည်း အများကြီး တိုးတက်လာလိမ့်မယ်”

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ရွှီနင်က မေးလိုက်သည်။

“စီနီယာလန်ယန်ဆီမှာ တပည့်လာခံတဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိလား”

“သေချာပေါက်ပေါ့”

ကျန့်ယီချင်းက ပြောလေသည်။

“စီနီယာလန်ယန်က ရိုးရာဆေးဖော်စပ်နည်းတွေရော ဆန်းကြယ်ဆေးဖော်စပ်နည်းတွေမှာပါ ကျွမ်းကျင်ရုံသာမက အဲဒီနှစ်ခုလုံးကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်သဘောပေါက်ထားတာလေ။ သူမရဲ့ ဆေးဖော်စပ်နည်းပညာတွေက ကုချင်းစီရင်စု တစ်ခုလုံးမှာ နာမည်ကြီးတာပဲ”

“အဲဒါကြောင့်လည်း ဆယ်နှစ်တစ်ကြိမ်တိုင်း သူမဆီကို ကြည်ညိုလေးစားပြီး တပည့်လာခံတဲ့သူ အနည်းဆုံး ရာနဲ့ချီ ရှိတာ။ ပြီးတော့ ဒီအရည်အတွက်က လက်ခံဖို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ လိုအပ်ချက်တွေ ရှိနေလို့သာ နည်းနေတာ၊ မဟုတ်ရင် မေ့မြောခြင်းဝါးတောထဲက ဝါးတွေတောင် လူနင်းခံရလို့ ပြားပြားဝပ်ကုန်လောက်ပြီ”

ကျန့်ယီချင်း၏ လေသံမှာ အလွန် ချဲ့ကားပြောဆိုနေဟန် ရှိသည်။

“ဒါက သူမဆီမှာ တပည့်ခံဖို့ ကျွန်တော် လာတာ တတိယအကြိမ်မြောက်ပဲ။ အရင်နှစ်ခေါက်တုန်းက စမ်းသပ်မှုကို ကျွန်တော် မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး။ ဒီတစ်ခေါက်တော့ သေချာပေါက် အောင်မြင်ရမယ်”

အခန်း (၂၃၄) - စမ်းသပ်စစ်ဆေးမှုနှင့် ကောင်းကျီးစဲ့

ကျန့်ယီချင်း၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ရွှီနင်၏ စိတ်ဝင်စားမှုမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားလေသည်။

ရွှီနင်သည် ချောက်နက်ကြီးမြောက်ပိုင်း၌ ရှိနေစဉ်က အခြားသော ဆေးဆရာများနှင့် အဆက်အသွယ် မလုပ်ခဲ့ဖူးပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရွှီနင်၏ ဆေးပညာတိုးတက်မှုအားလုံးမှာ သိုင်းပညာမျက်နှာပြင်၏ အကူအညီကြောင့်သာ ဖြစ်ရာ အခြားဆေးဆရာများနှင့် ဆွေးနွေးဖလှယ်ရန် မလိုအပ်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ထို့အပြင် ချောက်နက်ကြီးမြောက်ပိုင်းရှိ ဆေးဆရာများ၏ အဆင့်အတန်းမှာ အတော်လေး နိမ့်ကျလှသည်။

ရွှီနင်က အခြားဆေးဆရာများနှင့် ဆက်သွယ်လိုလျှင်တောင်မှ သူတို့၏အဆင့်အတန်းမှာ တစ်ပြေးညီဖြစ်နေမည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ကျန့်ယီချင်း၏စကားကို ကြားပြီးနောက်တွင်မူ လန်ယန်ကို သွားရောက်တွေ့ဆုံပါက ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်ရှိ ဆေးဆရာအသိုင်းအဝိုင်းနှင့် အဆက်အသွယ်ရနိုင်မည်ဟု ရွှီနင် ခံစားလိုက်ရလေသည်။

“ညီအစ်ကိုရွှီ... မင်းက အကြီးအကဲလန်ယန်ကို ရှာနေတာ သူမဆီကနေ သင်ယူပြီး မင်းရဲ့ဆေးပညာကို တိုးတက်ချင်လို့မဟုတ်လား”

ကျန့်ယီချင်းက ရွှီနင်၏ စိတ်ကို ဖောက်ထွင်းမြင်နေရသည့်အလား ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်ပါတယ်”

ရွှီနင်က ဆက်မရှင်းပြတော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်က အကြီးအကဲလန်ယန်ဆီကနေ လမ်းညွှန်မှုတချို့ တောင်းခံချင်ရုံပါပဲ... ဒါပေမဲ့ အကြီးအကဲလန်ယန်က တပည့်လက်ခံနေတုန်းပဲလို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး”

“ဒီလိုဆိုမှတော့ ငါတို့အတူတူသွားပြီး သူမရဲ့တပည့်အဖြစ် ခံယူကြတာပေါ့... ဘယ်လိုလဲ”

ကျန့်ယီချင်းက ဖိတ်ခေါ်လိုက်လေသည်။

“ကောင်းပါပြီ... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ပါ ဝင်ပြိုင်မယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားအတွက် ပြိုင်ဘက်တစ်ယောက် ပိုတိုးလာလိမ့်မယ်နော်”

ရွှီနင်က ပြုံးလျက် ဆိုလေသည်။

ကျန့်ယီချင်းက လက်ကာပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“အကြီးအကဲလန်ယန်က သူလက်ခံမယ့် တပည့်အရေအတွက်ကို ကန့်သတ်မထားပါဘူး... စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်အောင် ဖြေဆိုနိုင်သရွေ့ အမည်ခံတပည့်တစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်တာပဲလေ”

“အမည်ခံတပည့်...”

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ရွှီနင်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဒါဆို တပည့်ရင်းဖြစ်ဖို့ဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ”

“တပည့်ရင်း ဟုတ်လား”

ကျန့်ယီချင်းက ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ယမ်းလိုက်သည်။

“ခက်တယ်... အရမ်းခက်တယ်... အကြီးအကဲလန်ယန်က ဆယ်နှစ်ကို တစ်ကြိမ်ပဲ တပည့်လက်ခံတာ... တစ်ကြိမ်ကို တပည့်ရင်း တစ်ယောက် ဒါမှမဟုတ် နှစ်ယောက်လောက်ပဲ ရွေးချယ်တတ်တာလေ... တပည့်ရင်းအဖြစ် ရွေးချယ်ခံရတဲ့သူတွေက အခြေခံအားဖြင့် ဆေးဆရာသခင်အဆင့်လောက်မှာ ရှိနေရမယ်”

“အို...”

ရွှီနင်က သူ အကြီးအကဲလန်ယန်အား အထင်သေးမိသွားကြောင်း သဘောပေါက်သွားလေသည်။

ဤအကြီးအကဲလန်ယန်၏ ဆေးပညာအဆင့်အတန်းမှာ ဆေးဆရာသခင်များကြားတွင်ပင် အဆင့်မြင့်သည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

‘ယန့်လုဂိုဏ်းရဲ့ ယခင်ဂိုဏ်းချုပ်က ဂိုဏ်းရဲ့ရတနာသိုက်ကို လန်ယန်လက်ထဲ အပ်ခဲ့တာ အံ့ဩစရာတော့ မဟုတ်ပါဘူးလေ...’

ရွှီနင်က စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေမိသည်။

‘ဒါက လန်ယန်အနေနဲ့ ဆေးပညာအသိုင်းအဝိုင်းမှာ မြင့်မားတဲ့ အဆင့်အတန်းရှိပြီး သူမနောက်ကွယ်မှာ အရမ်းစွမ်းအားကြီးတဲ့ အင်အားစုတစ်ခု ရှိနေလို့ ဖြစ်နိုင်တယ်... အဲဒီလိုမှမဟုတ်ဘဲ တခြားသူတစ်ယောက်သာဆိုရင် ယန့်လုဂိုဏ်းရဲ့ ရတနာသိုက်ကို ကာကွယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဥပမာပြရရင် အကြီးအကဲ ဝမ့်ယယ်ပဲလေ... အကြီးအကဲ ဝမ့်ယယ်က ဂိုဏ်းတံဆိပ်ပြားကို ယူထားရုံနဲ့တင် ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်ကနေ မောင်းထုတ်ခံခဲ့ရတာပဲ’

“အမည်ခံတပည့်နဲ့ တပည့်ရင်းကြားမှာ ကွာခြားချက် အကြီးကြီးရှိတယ်”

ကျန့်ယီချင်းက ရွှီနင်၏ အတွေးများကို သတိမထားမိပေ။

သူက ဆက်ပြောလေသည်။

“အမည်ခံတပည့်တွေက အကြီးအကဲလန်ယန်ဆီမှာ ဆယ်နှစ်ပဲ သင်ယူခွင့်ရှိတယ်... ဆယ်နှစ်ပြည့်တာနဲ့ မေ့မြောခြင်းဝါးတောထဲကနေ ထွက်သွားရတယ်... တပည့်ရင်းတွေပဲ အကြီးအကဲလန်ယန်ရဲ့ဘေးမှာ နေပြီး သူမရဲ့ ဆေးပညာဗဟုသုတတွေကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ သင်ယူနိုင်တာလေ”

“သိပ်အများကြီး တွေးမနေပါနဲ့ကွာ... အမည်ခံတပည့်တစ်ယောက်ဖြစ်လာပြီး အကြီးအကဲလန်ယန်ရဲ့ ဆေးပညာစွမ်းရည်တွေကို ဆယ်နှစ်လောက် လေ့လာခွင့်ရတာက လုံလောက်နေပါပြီ”

ကျန့်ယီချင်းတွင် တပည့်ရင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာရန် မျှော်လင့်ချက် မရှိသကဲ့သို့ ရွှီနင်လည်း လန်ယန်၏ တပည့်ရင်း ဖြစ်လာနိုင်မည့် အခွင့်အရေးရှိမည်ဟု သူ မထင်ထားပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ကျန့်ယီချင်းသည် ဆေးဆရာအသိုင်းအဝိုင်းထဲ၌ ရွှီနင်၏ နာမည်ကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ချေ။

“အခုလို ရှင်းပြပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကျန့်...”

ရွှီနင်က လန်ယန်အကြောင်းကို ကျန့်ယီချင်းထံမှ သိရှိခဲ့ရသဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

မကြာမီ အရသာရှိသော ဟင်းလျာများ ရောက်ရှိလာပြီး ရွှီနင်က ကျန့်ယီချင်းအား အတူတကွ သုံးဆောင်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်အတောအတွင်း မီးခိုးရောင်လေးသည် တန်ဖိုးကြီးဟင်းလျာများကို မြည်းစမ်းကြည့်သော်လည်း သိပ်ပြီး စိတ်ဝင်စားပုံမပေါ်ချေ။

ထို့နောက် ရွှီနင်သည် ကျန့်ယီချင်းနှင့်အတူ မေ့မြောခြင်းဝါးတောဆီသို့ ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။

ရွှီနင်သည် ကျန့်ယီချင်း၏ အမြန်နှုန်းနှင့် အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်အောင် လိုက်ပါခဲ့ရသဖြင့် ဤခရီးစဉ်မှာ ဆယ်ရက်နီးပါး ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

များမကြာမီ သူတို့နှစ်ဦးသည် လန်ယန်နေထိုင်ရာ ဝါးတောသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ရွှီနင်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာသည် ဝါးတောတစ်တောထက် ဝါးပင်လယ်ကြီးနှင့် ပိုတူနေပေသည်။

စိမ်းလန်းသော အရိပ်အာဝါသများမှာ အဆုံးအစမရှိသကဲ့သို့ ထင်ရလေသည်။

လေပြေလေညင်းများ တိုက်ခတ်လာသောအခါ ကျောက်စိမ်းရောင် လှိုင်းတံပိုးများကို ဖန်တီးပေးနေတော့သည်။

“ငါတို့ ရောက်ပြီဟေ့”

ကျန့်ယီချင်းက သူ့ရှေ့မှ ရင်းနှီးနေသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။

သူသည် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ပြုတ်ကျခဲ့ဖူးပြီဖြစ်ရာ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ နောက်မဆုတ်တမ်း ကြိုးစားရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချကာ လာရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ”

သူတို့နှစ်ဦး ဝါးတောများကြားရှိ လမ်းကလေးအတိုင်း ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်လိုက်သည်နှင့် ဝါးပင်လယ်ထဲ၌ ပုံရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

လက်ထဲတွင် ဝါးဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူတစ်ယောက်က သူတို့၏လမ်းကို ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။

‘တာအိုနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်ပါလား...’

ရွှီနင်သည် သူ့ရှေ့မှ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် ဝါးဓားသမားမှာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါင်းစပ်ခြင်းနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့က အကြီးအကဲလန်ယန်ရဲ့ တပည့်ရွေးချယ်ရေး စမ်းသပ်မှုမှာ ပါဝင်ဖို့ လာရောက်တာပါ”

အဖြူရောင်ဝတ်လူကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း ကျန့်ယီချင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားခြင်း မရှိပေ။

ဤနေရာသို့ လာရောက်သည်မှာ သူ့အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ချေ။ သူ လာရောက်သည့် အကြိမ်တိုင်းတွင်လည်း ဤသို့ အစစ်ဆေးခံခဲ့ရလေသည်။

“စမ်းသပ်မှုမှာ ပါဝင်ဖို့ ဟုတ်လား...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဖြူရောင်ဝတ်လူ၏ လေးနက်သော အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်။

“မင်းရောပဲလား”

သူက ရွှီနင်ကို သီးသန့် လှမ်းမေးလိုက်သည်။

အဖြူရောင်ဝတ်လူသည်လည်း ရွှီနင်၏ တာအိုနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင် စွမ်းအားကို သတိထားမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဟုတ်ပါတယ်”

ရွှီနင်က သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို ရှင်းမပြခဲ့ပေ။

သူသည် ဤနေရာသို့ ယန့်လုဂိုဏ်း၏ ရတနာသိုက်ကို လာယူခြင်းဖြစ်ကြောင်း မည်သူ့ကိုမျှ ပြောပြ၍ မရနိုင်ဟု ရွှီနင် ခံစားမိလေသည်။ လန်ယန်ကို လူကိုယ်တိုင် တွေ့ဆုံမှသာ ဖြစ်မည်။

“မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး ဝင်လို့ရတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီမိစ္ဆာသားရဲတော့ မရဘူး”

အဖြူရောင်ဝတ်လူက ရွှီနင်၏ ပခုံးပေါ်မှ မီးခိုးရောင်လေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ရွှီနင်က ငြင်းခုံမနေတော့ချေ။

“မီးခိုးရောင်လေး... ငါ့ကို ဝါးတောအပြင်ဘက်ကနေ စောင့်နေပေး”

ရွှီနင်က မီးခိုးရောင်လေးကို ပြောလိုက်သည်။

သူသည် မီးခိုးရောင်လေး၏ လုံခြုံရေးအတွက် စိတ်ပူခြင်း မရှိပေ။ အကယ်၍ တကယ်တမ်း အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရပါကလည်း မီးခိုးရောင်လေးသည် မိစ္ဆာသားရဲပန်းချီကားလိပ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေနိုင်လေသည်။

ထို့အပြင် ဤဝါးတောသည် လန်ယန်၏ ပိုင်နက်နယ်မြေ ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အခြေအနေအောက်တွင် မည်သူကမျှ ဤနေရာ၌ ပြဿနာရှာဝံ့မည် မဟုတ်ချေ။

“အစ်ကိုကြီး... အလုပ်ကိစ္စတွေ ပြီးသွားရင် ကျွန်တော့်ကို အပြင်ဘက်မှာ လာရှာလိုက်ပါ”

မီးခိုးရောင်လေးသည် ငွေရောင်အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ဝါးတောထဲမှ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

“ဝင်သွားကြတော့”

အဖြူရောင်ဝတ်လူက ရွှီနင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒီနှစ် စမ်းသပ်မှုအတွက် နေရာ တစ်ရာ့ငါးဆယ် ရှိတယ်... အခု ကိုယ်စားလှယ် တစ်ရာကျော် ရောက်နေပြီ... မြန်မြန်သွားကြ”

အဖြူရောင်ဝတ်လူက သတိပေးလိုက်လေသည်။

“ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်”

ကျန့်ယီချင်းနှင့် ရွှီနင်တို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြောလိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် အဖြူရောင်ဝတ်လူသည် ဝါးတောထဲသို့ ဝင်ရောက်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

“အဲဒီလူက မေ့မြောခြင်းဝါးတောရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်လား”

ရွှီနင်က မေးလိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး... သူက အကြီးအကဲလန်ယန်ရဲ့ နောက်လိုက်တစ်ယောက်ပါ”

ကျန့်ယီချင်းက ပြောပြသည်။

“အကြီးအကဲလန်ယန်က တပည့်တွေ လက်ခံပေမဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ခုတော့ မတည်ထောင်ထားဘူး... ဒါပေမဲ့ မေ့မြောခြင်းဝါးတောရဲ့ လုံခြုံရေးနဲ့ တည်ငြိမ်ရေးကို ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက် နောက်လိုက်တစ်စုကို စုဆောင်းထားတယ်... ဒီနောက်လိုက်တွေက အကြီးအကဲလန်ယန်ရဲ့ အထွေထွေကိစ္စရပ်တွေကို တာဝန်ယူရပြီး အပြန်အလှန်အနေနဲ့ အကြီးအကဲလန်ယန်က သူတို့ကျင့်ကြံဖို့ လိုအပ်တဲ့ ဆေးပြားတွေကို ထောက်ပံ့ပေးတာလေ”

“ဥပမာပြောရရင် လတ်တလောမှာ မေ့မြောခြင်းဝါးတောက တပည့်သစ်တွေ ခေါ်ယူနေတယ်... ဒီတော့ အဲဒီနောက်လိုက်တွေက ဒီကိုလာတဲ့ လူတွေကို စစ်ဆေးမေးမြန်းဖို့ တာဝန်ယူရတယ်... တံဆိပ်တော်နယ်ပယ်ကို ရောက်ရှိထားပြီး တပည့်တစ်ယောက်ဖြစ်ချင်တဲ့ သူတွေကိုပဲ ဝင်ခွင့်ပြုတာလေ”

ကျန့်ယီချင်းက ဆက်လက်၍ ဖြည့်စွက်ပြောကြားသည်။

“အကြီးအကဲလန်ယန်လို ဆေးဆရာသခင်အဆင့်ရှိတဲ့ သူတစ်ယောက်ရဲ့ နောက်လိုက်ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ ရွေးချယ်မှုအဆင့်ဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်ရတာပဲ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အကြီးအကဲလန်ယန်နောက်ကို လိုက်ရတယ်ဆိုတာ ဆေးပြားတွေ အလုံအလောက် ရရုံသာမက အရည်အသွေးမြင့်တဲ့ ဆေးပြားတွေကိုပါ ရရှိနိုင်တဲ့အတွက် သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအမြန်နှုန်းကို အများကြီး တိုးတက်စေနိုင်တာကိုး”

“ဪ... ဒီလိုကိုး”

ရွှီနင် သဘောပေါက်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“သွားကြစို့... နေရာအရင်သွားယူရအောင်”

ကျန့်ယီချင်းက တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

ရွှီနင်လည်း အမြန်လိုက်ပါသွားလေသည်။

ဝါးတောကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက်တွင် အခြားသော အဖြူရောင်ဝတ် နောက်လိုက်များကို ရွှီနင် တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို့အပြင် တောအုပ်ထဲ၌ သွားလာလှုပ်ရှားနေသော သိပ်ပြီးမကြမ်းတမ်းလှသည့် မိစ္ဆာသားရဲအချို့ကိုလည်း သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

ထိုမိစ္ဆာသားရဲများမှာ မီးခိုးရောင်လေးနှင့် ချင်းယင်တို့နှင့် မတူညီကြပေ။

သူတို့၌ မိစ္ဆာသားရဲများ၏ ကြမ်းတမ်းမှု မရှိသည်မှာ သိသာထင်ရှားလှသည်။ သူတို့သည် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်များနှင့်ပင် ပိုတူနေသေးသည်။ ဝါးရိပ်တောထဲတွင် မွေးမြူထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

“ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ... အများစုက ရောက်နေကြပြီ”

ကျန့်ယီချင်းက ရွှီနင်အား စမ်းသပ်မှုပြုလုပ်မည့် နေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

၎င်းမှာ ဝါးတောထဲရှိ ကွင်းပြင်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ကွင်းပြင်ထဲတွင် စိမ်းပြာရောင်အုတ်ခဲများကို ခင်းကျင်းထားပြီး မြေပြင်ပေါ်၌ စားပွဲတစ်ရာ့ငါးဆယ်ကို သပ်ရပ်စွာ စီစဉ်ထားလေသည်။

စားပွဲတစ်လုံးစီ၏ ဘေးတွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသော လူများ ရှိနေကြသည်။

သူတို့အများစုမှာ အဆင့်မြင့် ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြပြီး တာအိုနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်များမှာမူ အနည်းငယ်မျှသာ ပါဝင်လေသည်။

ကွင်းပြင်၏ အစွန်အဖျားတွင် အဖြူရောင်ဝတ် လူအချို့ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ကျန့်ယီချင်းနှင့် ရွှီနင်တို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ အချို့က လှမ်းကြည့်ကြသော်လည်း အများစုမှာမူ မျက်လုံးများမှိတ်ကာ စမ်းသပ်မှုကို စောင့်ဆိုင်းနေကြလေသည်။

“စားပွဲတစ်လုံးရှာပြီး ထိုင်လိုက်... ထိုင်လိုက်တာနဲ့ နေရာရပြီပဲ”

ကျန့်ယီချင်းက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“စားပွဲတစ်ရာ့ငါးဆယ်လုံး ပြည့်သွားရင် စမ်းသပ်မှုကို စတင်တော့မှာ”

“နားလည်ပြီ”

ရွှီနင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူသည် ဤစမ်းသပ်မှုတွင် အရင်ပါဝင်ရန် စီစဉ်ထားသည်။ ထို့နောက်မှ လန်ယန်ကို လူကိုယ်တိုင်တွေ့ဆုံပြီး သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို ရှင်းပြမည် ဖြစ်သည်။

ဤစမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်ပြီးနောက် ဝမ်ရှန့်ပြည်နယ်ရှိ သာမန်ဆေးဆရာများ၏ အဆင့်အတန်းကိုလည်း သူ လေ့လာနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ထို့နောက် ကျန့်ယီချင်းနှင့် ရွှီနင်တို့သည် ထောင့်တစ်နေရာရှိ လွတ်နေသော ကပ်လျက်ရှိသည့် စားပွဲနှစ်လုံးကို ရှာတွေ့ကာ ထိုင်လိုက်ကြလေသည်။

ကျန့်ယီချင်းသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ သူ၏ စိတ်အခြေအနေကို ညှိယူလိုက်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ရွှီနင်မှာ အတော်လေး သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်နေသည်။ လုပ်စရာမရှိသဖြင့် စားပွဲပေါ်ရှိ ပြင်ဆင်ထားမှုများကို သူ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

သူ့ရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ်တွင် အမြင့် မီတာဝက်၊ အကျယ် မီတာဝက်ခန့်ရှိသော ဆေးမီးဖိုတစ်လုံးအပြင် ဆေးဖော်စပ်ရန် လိုအပ်သော အထူးလောင်စာထင်းများလည်း ရှိနေသည်။

ဆေးကျမ်းကို ကျင့်ကြံသူတိုင်းက ဆေးစွမ်းအာနိသင်များကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာရန် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအင်များကို တိုက်ရိုက် မသုံးနိုင်ကြပေ။ အချို့မှာ ကုန်ကြမ်းများ၏ ဆေးစွမ်းအာနိသင်များကို သန့်စင်ရန် မီးတောက်များကို အသုံးပြုရလေသည်။

“လူတိုင်းရဲ့ စားပွဲပေါ်က ပစ္စည်းတွေက အတူတူပဲ... ဒီလိုစမ်းသပ်မှုမျိုးက ပြင်ပက ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုတွေကို အများဆုံး ရှောင်ရှားနိုင်တယ်”

ရွှီနင်သည် ရည်ရွယ်ချက်များကို သဘောပေါက်သွားလေသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ရွှီနင်၏ တာအိုလက်နက် ဆေးမီးဖိုသည် အောင်မြင်မှုနှုန်းနှင့် အရည်အသွေးကို မြင့်မားစေနိုင်ပေသည်။

ဖော်စပ်ရန် ပိုမိုခက်ခဲပြီး လိုအပ်ချက်ပိုမိုမြင့်မားသော တာအိုနယ်ပယ် ဆေးပြားများကို ဖော်စပ်ရာတွင် ၎င်း၏ ထောက်ပံ့မှုမှာ အကန့်အသတ်ရှိသော်လည်း ၎င်း၏ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းကို လုံးဝလျစ်လျူရှုထား၍ မရနိုင်ပေ။

ကိုယ်စားလှယ်များအားလုံးကို လေ့လာကြည့်ရှုပြီးနောက် ရွှီနင်သည် အခြားသူများကဲ့သို့ပင် ထိုင်နေလိုက်လေသည်။

နာရီအတော်ကြာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီးနောက်…

ရွှီနင်သည် မျက်လုံးများ မဖွင့်ထားသော်လည်း လူများ ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့် ဝင်လာနေသည်ကို အာရုံခံသိရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

“ဒီမှာ လူတစ်ရာ့ငါးဆယ်လောက် ပြည့်နေပြီပဲ...”

ရွှီနင် မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ မှောင်နေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

သေချာပေါက်ပင် ဤနေရာ၌ အားအနည်းဆုံးသူမှာ တံဆိပ်တော်နယ်ပယ်တွင် ရှိနေသဖြင့် အမှောင်ထုက သူတို့အပေါ် သက်ရောက်မှု မရှိပေ။

“ကောင်းကျီးစဲ့ တကယ်ရောက်လာတာပဲ”

“ကောင်းကျီးစဲ့ ဟုတ်လား... သူက ကောင်းကျီးစဲ့လား”

“သူလည်း အကြီးအကဲလန်ယန်ရဲ့ တပည့်ရွေးချယ်ရေး စမ်းသပ်မှုမှာ ပါဝင်ဖို့ လာတာပေါ့”

“ဒီစမ်းသပ်မှုပြီးရင်တော့ သူက တပည့်ရင်း ဖြစ်သွားမယ့်ပုံပဲ”

ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်နေသော စမ်းသပ်မှုကွင်းပြင်မှာ ဆူညံသွားလေတော့သည်။

အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ရုပ်ရည်ချောမောသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် စမ်းသပ်မှုပြုလုပ်မည့်နေရာသို့ တစ်လှမ်းချင်း ဝင်ရောက်လာလေသည်။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဆွေးနွေးပြောဆိုသံများကို လျစ်လျူရှုကာ လွတ်နေသော နေရာတစ်ခု၌ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

သူသည် သူ၏ အင်္ကျီလက်စများကို ဝှေ့ယမ်းကာ အနားယူရန် ထိုင်ချလိုက်သည်။

“ကောင်းကျီးစဲ့...”

ရွှီနင်သည် ထိုလူကို အနည်းငယ်ပို၍ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ဤကောင်းကျီးစဲ့အကြောင်းကို ယခင်က မသိခဲ့သော်လည်း အခြားသူများ၏ တုံ့ပြန်မှုများအရ ဤကောင်းကျီးစဲ့မှာ ကုချင်းစီရင်စု၏ ဆေးဆရာအသိုင်းအဝိုင်းတွင် အလွန်နာမည်ကြီးသူဖြစ်ကြောင်း ကောက်ချက်ချနိုင်ပေသည်။