အခန်း (၂၁-၂၂)
Vol. 3 Ch. 21-22
အခန်း (၂၁) ဝိညာဉ်အင်းကွက် လေးကွက်
အစောပိုင်းက ဂူဝတွင် တွေ့ခဲ့စဉ်က မြစိမ်းရောင် စကတ်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လင်ယွီရှီးမှာ မျက်နှာညှိုးငယ်ပြီး စိတ်ဓာတ်ကျနေသည့် ပုံစံရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ လှပစွာ တောက်ပနေပြီး နှုတ်ခမ်းထက်၌လည်း နားလည်ရခက်သော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။
"နင် စားဖို့ တစ်ခုခု ယူလာခဲ့တယ်။ အရင်ဆုံး ဗိုက်ဖြည့်လိုက်ဦး၊ တခြားဟာတွေကိုတော့ နောက်မှ ပြောကြတာပေါ့" သူမသည် ခြင်းတောင်းထဲမှ ဟင်းလျာများကို စနစ်တကျ ထုတ်ယူကာ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ "ငါ ရေနွေးသွားပြင်နေတုန်း နင် အေးအေးဆေးဆေး စားနေနှင့်။ စားပြီးရင်တော့ အထဲလာခဲ့လိုက်တော့" ချင်းလဲ့ကို ပြုံးကြည့်ရင်း သူမသည် ရေချိုးခန်းအတွင်းသို့ ပေါ့ပါးစွာ ဝင်ရောက်သွားသည်။
ချင်လဲ့သည် သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။ လင်ချန်ကျိထံမှ လင်လဲ့ဆိုသည့် အမည်ကို ကြားသိပြီးနောက် သူမသည် တစ်ခုခုကို ဆက်စပ်မိသွားပြီး သူ့ကို စမ်းသပ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ရောက်လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။
အမှန်စင်စစ်လည်း ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
လင်ယွီရှီးသည်လည်း သူ၏ ထူးခြားမှုများကို တဖြည်းဖြည်း သတိထားမိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ လင်ချန်ယဲ့နှင့် သူ၏ ညီဖြစ်သူတို့၏ စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် ချင်လဲ့မှာ တမင်တကာ အရူးလုပ်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူမ ပို၍ ခံစားလာရသဖြင့် သူ့ကို စမ်းသပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ ချင်လဲ့နှင့် ပိုမိုနီးကပ်စွာ ဆက်ဆံခြင်းဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေသည်ကို တွေ့ရှိနိုင်မည်လား၊ ချင်လဲ့ကို လူမိအောင် လုပ်နိုင်မည်လားဟု သူမ သိလိုနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ခဏအကြာတွင် ချင်လဲ့သည် အစားအစာများကို အကုန်အစင် စားသောက်ပြီးနောက် ရေချိုးခန်းဘက်သို့ ကြည့်လိုက်၏။ သူသည် ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ရင်း အိပ်ရာပေါ်မှ အတင်းထကာ လျှောက်သွားသည်။ အမှန်အတိုင်းဆိုရလျှင် သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များ လူသိရှင်ကြား ပေါက်ကြားသွားမည်ကို သူ မကြောက်ပေ။
သူ၏ အမြင်အရ သူသည် အရူးကဲ့သို့ ဆက်လက် ဟန်ဆောင်နေရခြင်း၏ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်းမှာ လင်မိသားစု၏ ပြဿနာများထဲတွင် အလွန်အကျွံ ပါဝင်ပတ်သက်ခြင်း မရှိလိုသောကြောင့် ဖြစ်၏။ ဆေးတောင်အတွင်း၌ မည်သည်များ ရှိသနည်း၊ သူ၏ အဖိုးအကြောင်းနှင့် အခြားသော ကိစ္စရပ်များကို လင်မိသားစုက သူ့ထံ လာရောက် မေးမြန်းနေမည်ကို သူ မလိုလားပေ။
အရူးကဲ့သို့ ဆက်လက် ဟန်ဆောင်နေခြင်းဖြင့် မည်သူကမျှ သူ့ကို လာရောက် နှောင့်ယှက်မည် မဟုတ်ဘဲ သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်နိုင်မည် ဖြစ်၏။
သို့သော် လက်ရှိ အခြေအနေအရ သူ ဟန်ဆောင်နေသည့်အတိုင်း ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ရန်မှာ ပို၍ ပို၍ ခက်ခဲလာတော့မည် ဖြစ်သည်။ လင်မိသားစုဝင် အချို့မှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို သတိပြုမိနေကြပြီ ဖြစ်သလို လင်ယွီရှီးကိုယ်တိုင်ကလည်း သူ့ကို စမ်းသပ်ရန် စတင်လုပ်ဆောင်လာပြီ ဖြစ်၏။ အမှန်တရားကို အချိန်အကြာကြီး ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်တော့ကြောင်း သူ နားလည်လိုက်သည်။
"ကံကောင်းတာက ငါ အခု အတွေးကင်းစင်တဲ့ အခြေအနေကို စိတ်တိုင်းကျ ဝင်ထွက်နိုင်နေပြီ။ မဟုတ်ရင် ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်မယ့် ကိစ္စတွေကို ငါ ကျော်ဖြတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ချင်လဲ့သည် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်သည်။ သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး မျက်နှာကို အမူအရာ ကင်းမဲ့စေကာ ရေချိုးခန်းအတွင်းသို့ ဝင်သွား၏။
ငွေ့ရည်ဖွဲ့နေသော ကျောက်ခန်းမအတွင်း၌ လင်ယွီရှီးသည် သစ်သားရေစည်ပိုင်းကြီး၏ ဘေးတွင် လှပစွာ ရပ်နေသည်။ သူမ၏ နူးညံ့သော မျက်နှာထက်တွင် နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။ သူမသည် အင်္ကျီလက်ကို ပင့်တင်လိုက်ရာ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော လက်မောင်းလေးများ ပေါ်ထွက်လာပြီး မြူမှုန်များကြား၌ သူမသည် အလွန်ပင် လှပဆွဲဆောင်မှု ရှိနေ၏။
သူမသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တဘက်တစ်ထည်ကို ကိုင်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ချင်လဲ့ကို လှမ်းခေါ်ကာ ပြောသည်။ "ရေနွေး အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ။ ဒီကိုလာပြီး အဝတ်အစားတွေ ချွတ်လိုက်တော့။ အထဲဝင်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး စိမ်လို့ရပြီ"
ဤအခြေအနေမှာ ချင်လဲ့အတွက် ကြောက်မက်ဖွယ် ရန်သူတစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရစေ၏။
လင်ယွီရှီးက သူ့ကို ကူညီပေးရန် စောင့်မနေဘဲ သူကိုယ်တိုင်ပင် အပေါ်အင်္ကျီကို အစပျိုး ချွတ်လိုက်၏။ ထိုလှပသော မျက်ဝန်းများ၏ အကြည့်အောက်တွင် သူသည် ဘောင်းဘီရှည်ကို ဆက်လက် ချွတ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အတွင်းခံဘောင်းဘီ တစ်ထည်တည်းဖြင့်သာ ရပ်နေတော့၏။
လင်ယွီရှီး၏ မျက်ဝန်းများမှာ ထူးဆန်းစွာ တောက်ပလာပြီး ရင်ခုန်သံများ မြန်လာ၏။ ချင်လဲ့၏ ဗလာကျင်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ လှပစွာ ကွေးညွှတ်သွားသည်။ သူမသည် ရှက်သွေးဖြာလျက် တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။ "နင်က အင်္ကျီဝတ်ထားရင် ပိန်ပိန်လေးလို့ ထင်ရပေမယ့် တကယ်တမ်းကျတော့ ကြွက်သားတွေနဲ့ သန်မာတာပဲနော်။ မဆိုးပါဘူး၊ နင့်ခန္ဓာကိုယ်က တကယ်ကြည့်ကောင်းတယ်"
ချင်လဲ့သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ပြင်းထန်စွာ လေ့ကျင့်ထားသဖြင့် အပြင်ပန်း၌ ပိန်ပိန်ပါးပါးဟု ထင်ရသော်လည်း အဝတ်အစားများ မရှိသည့်အခါတွင်မူ သူ တည်ဆောက်ထားသော သန်မာထွားကျိုင်းသည့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်ထား၍ မရတော့ပေ။
ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ကြွက်သားတိုင်းကို ထင်ထင်ရှားရှား မြင်တွေ့နိုင်ပြီး ၎င်းတို့မှာ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အချိုးအစားကျကျ တည်ရှိနေ၏။ အမှန်စင်စစ် ထိုကြွက်သားများကသာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်၏ ခွန်အား၊ အရှိန်နှင့် ခံနိုင်ရည်တို့ကို ပြီးပြည့်စုံသော ဟန်ချက်ဖြင့် ပြသနိုင်သကဲ့သို့ ရှိနေသည်။
လင်မိသားစု၏ သခင်မလေးဖြစ်သဖြင့် လင်ယွီရှီးသည် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းများတွင် ကိုယ်လုံးတီး အမျိုးသား အများအပြားကို မြင်ဖူးသော်လည်း ချင်လဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တိုက်ခိုက်ရေးအတွက် ပိုမိုသင့်တော်သည်ဟု သူမ စိတ်ထဲမှ ခံစားနေရသည်။ ချင်လဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဟန်ချက်ညီပြီး ကြည့်ရသည်မှာ မျက်စိပသာဒ ဖြစ်စေ၏။
သူမ ငေးမောနေစဉ်အတွင်း ချင်လဲ့သည် ရေစည်ပိုင်းအတွင်းသို့ ဝုန်းကနဲ အသံမြည်အောင် ခုန်ဆင်းလိုက်၏။ သူသည် ချက်ချင်းပင် အတွေးကင်းစင်သော အခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်လိုက်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်ကို လွင့်မျောစေကာ လင်ယွီရှီး တစ်ခုခု သတိမထားမိစေရန် ထိန်းချုပ်လိုက်၏။
"ဘာလို့ အကုန်မချွတ်တာလဲ၊ ရှက်နေတာလား" လင်ယွီရှီးက နှုတ်ခမ်းစူ၍ မေး၏။ ထိုသို့ ပြောလိုက်သည့်အခါ သူမကိုယ်တိုင်လည်း ရင်ထဲမှ ရှက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
ချင်လဲ့ ရေစည်ပိုင်းထဲ ရောက်သွားသည့်အခါ သူမသည် တဘက်ကို ကိုင်၍ ချင်လဲ့၏ နောက်သို့ လျှောက်သွား၏။ မြူများကြား၌ သူမ၏ ပါးပြင်များ နီမြန်းလာပြီး စိတ်ထဲမှ အသည်းအသန် အားယူကာ တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်၍ ဆိုလိုက်၏။ "ငါ ကူညီပေးမယ်"
ထို့နောက် သူမသည် တဘက်ကို ရေစည်ထဲ နှစ်လိုက်သည်။ တာဝါ ရေနွေးစိုသွားသည့်အခါ ချင်လဲ့၏ ကျောပြင်ကို စတင် ပွတ်တိုက်ပေးတော့သည်။ သူမ၏ နူးညံ့သော လက်ဖဝါးနှင့် လက်ချောင်းလေးများမှာ ချင်လဲ့၏ ကျောပြင်နှင့် မကြာခဏ ထိတွေ့မိနေ၏။ သူ၏ ဝိညာဉ် လွင့်မျောနေသော်လည်း ချင်လဲ့၏ စိတ်အစဉ်မှာမူ အတိုင်းထက်အလွန် လှုပ်ရှားနေမိသည်။
လင်ယွီရှီးသည် ချင်လဲ့၏ ကျောပြင်ကို တိုက်ပေးပြီးနောက် ရှေ့ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာ၏။ မြူမှုန်များကြား၌ သူမ၏ ပါးပြင်များမှာ ပို၍ နီမြန်းလာပြီး မျက်ဝန်းများမှာလည်း တောက်ပနေသည်။ သူမသည် ရှက်ရှက်နှင့် ချင်လဲ့ကို တစ်ချက်တစ်ချက် ခိုးကြည့်မိသည်။
ထိုအခြေအနေတွင် ချင်လဲ့သည် အတွေးကင်းစင်သော အခြေအနေ၌ ရှိနေသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ သဘာဝအလျောက် တုံ့ပြန်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။
သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ ဝိညာဉ်နှိမ်နှင်းခြင်း ပုတီးစေ့အတွင်း၌ ရှိနေသော်လည်း သူ၏ ဘောင်းဘီအတွင်းမှ တစ်စုံတစ်ခုမှာ ရုန်းထွက်နေသည်ကို သူ မြင်တွေ့နေရ၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းမှာ ရေထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသော်လည်း ရေစိုနေသည့် အတွင်းခံမှာ ဝမ်းဗိုက်နှင့် ကပ်နေသဖြင့် ထိုအရာ၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ထင်ရှားစွာ ပေါ်ထွက်နေတော့သည်။
လင်ယွီရှီးသည် ချင်လဲ့ကို အကြာကြီး စိုက်မကြည့်ရဲသဖြင့် ရေစည်ပိုင်းကို မှီရင်း အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုအရာကို တွေ့ရှိသွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးတက်သကဲ့သို့ နီမြန်းသွားတော့သည်။ သူမသည် လက်ဖြင့် ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ တိုးတိုးလေး အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။
သူမသည် ဆက်မကြည့်ရဲတော့ဘဲ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ရာ ချင်လဲ့၏ မျက်လုံးများမှာ အမူအရာ ကင်းမဲ့နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ သွေးကြောများမှာ အရေပြားပေါ်သို့ ပေါ်ထွက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ အာရုံကြောတိုင်းမှာ တင်းမာနေပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို အသည်းအသန် ထိန်းချုပ်ထားရသကဲ့သို့ တုန်ခါနေသည်။
ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် လင်ယွီရှီးမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ချင်လဲ့၏ ကျောပြင်ကို အမြန်ပင် တစ်ချက် ထပ်သုတ်ပေးကာ ရေချိုးခန်းအတွင်းမှ အလန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားတော့၏။ သူမသည် ထိုနေရာ၌ ဆက်ရှိနေပြီး သူ့ကို ဆက်လက် စမ်းသပ်နေပါက သူမအတွက် တစ်ခုခု မကောင်းသည်များ ဖြစ်တော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။
"နောက်ရက်တွေမှာ ငါ ခဏခဏ မလာနိုင်တော့ဘူး။ သွေးကြောတစ်ရာဆေးလုံးကို သောက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြုပြင်ရဦးမယ်" သူမ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ရီနေပြီး ရေချိုးခန်းထဲတွင် ကျန်ရစ်သော ချင်လဲ့ကို အော်ပြောလိုက်ကာ မျက်နှာနီနီဖြင့် အိမ်ပြင်သို့ အပြေးထွက်သွားတော့သည်။
ကျောက်အိမ်ပြင်သို့ ရောက်သည့်အခါ တောင်လေအေးများကြောင့် သူမ၏ စိတ်မှာ ချက်ချင်း လန်းဆန်းသွား၏။ သူမသည် နီမြန်းနေသော ပါးပြင်ကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရယ်မောနေတော့သည်။ "ငါ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ သူ့ကို ဘာလို့ ကြောက်နေရတာလဲ။ သူက အရူးလား၊ ဟန်ဆောင်နေတာလားဆိုတာ သိရအောင် လာခဲ့တာ မဟုတ်လား။ အခုတော့ ငါကပဲ အရှုံးပေးပြီး ထွက်လာခဲ့ရတယ်၊ ငါကတော့ တကယ်ကို အသုံးမကျတာပဲ"
အိမ်အတွင်းရှိ သစ်သားရေစည်ထဲ၌မူ...
အတန်ကြာပြီးနောက် ချင်လဲ့သည် အတွေးကင်းစင်သော အခြေအနေမှ နိုးထလာပြီး အသက်ကို လုကာ ပြင်းပြင်းရှူနေရ၏။ သူ အသက်ရှူ ကျပ်ပြီး သေတော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။
"ငါ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ငါ့လို လူငယ်ခန္ဓာကိုယ်မျိုးက ဘယ်လို လှုံ့ဆော်မှုကိုမှ ခံနိုင်ရည် မရှိဘူး။ တကယ်ကို နီးနီးလေးပဲ" သူသည် တံခါးဝသို့ ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်မိ၏။ ထို့နောက် ခေါင်းခါလျက် ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် တွေးနေမိသည်။ "မီးနဲ့ ကစားတာကို ရပ်သင့်ပြီ။ ဒီအတိုင်း ဆက်သွားရင် ငါလည်း ထိန်းနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး"
ယခင်က သူ၏ ဝိညာဉ် လွင့်မျောနေစဉ်အတွင်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည်ကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ မီးတောက်များ လောင်မြွက်နေသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်မှာပင် မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်ခဲ့ရ၏။
သူသည် အတွေးကင်းစင်သော အခြေအနေမှ နိုးထလိုက်သည်နှင့် သူ၏ အသက်ရှူသံ၊ နှလုံးခုန်သံနှင့် ကြွက်သားတင်းမာမှုများက သူ၏ စိတ်အခြေအနေအမှန်အား ချက်ချင်း ဖော်ပြလိုက်မည် ဖြစ်ရာ သူသည် အရူးမဟုတ်ကြောင်း လင်ယွီရှီး သိသွားပေတော့မည်။
ခေတ္တမျှ စိတ်ကို ငြိမ်အောင် ထားပြီးနောက် ချင်လဲ့သည် လင်ယွီရှီး၏ လက်ကလေးများ သူ၏ အရေပြားကို ပွတ်သိုက်ခဲ့သည့် ခံစားချက်ကို ပြန်လည် မြင်ယောင်နေမိ၏။ ထိုခံစားချက်မှာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ လျှပ်စစ်စီးဝင်သွားသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး သူ၏ စိတ်ကို လုံးဝ လွင့်စင်သွားစေသဖြင့် မည်သို့မျှ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်း၍ မရဘဲ ရှိနေတော့၏။
နောက်တစ်နေ့တွင် လင်ယွီရှီးမှာ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ရောက်မလာတော့ဘဲ လင်ဖုန်းနှင့် လင်ယင်းတို့ကသာ သူ့ကို ဆေးတောင်သို့ လိုက်လံ ပို့ဆောင်ပေးကြ၏။
ဂူအတွင်း၌ အဆင့် ၇ သို့ ရောက်ရှိပြီးဖြစ်သော ချင်လဲ့သည် မနားမနေ ကျင့်ကြံနေပြီး အတွေးကင်းစင်သော အခြေအနေမှတစ်ဆင့် သူ၏ လက်ချောင်းများနှင့် ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်း အသီးသီးကို ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များဖြင့် အဆက်မပြတ် လေ့ကျင့်နေ၏။ အဆင့် ၇ ကို အပြည့်အဝ ကျွမ်းကျင်ရန်အတွက် ခန္ဓာကိုယ်၏ မည်သည့်နေရာမှမဆို ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ထုတ်လွှတ်နိုင်ရမည် ဖြစ်၏။
ယနေ့တွင် ချင်လဲ့သည် သူ၏ စွမ်းအားများ သိသိသာသာ တိုးတက်လာသည်ကို သိရှိသဖြင့် သူ၏ နဖူးရှိ ဝိညာဉ်နှိမ်နှင်းခြင်း ပုတီးစေ့မှ တံဆိပ်ကို ထပ်မံ ချိုးဖျက်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။
"ဒုန်း"
သူ၏ စိတ်စွမ်းအား တိုက်ခိုက်မှုမှာ အလွန်ပင် ချောမွေ့သွားပြီး တံဆိပ်တစ်ခုမှာ ချက်ချင်းပင် ပွင့်ထွက်သွား၏။ တံခါးတစ်ချပ်ကို တွန်းဖွင့်လိုက်သကဲ့သို့ပင် ကျယ်ပြောလှသော ဟာလာဟင်းလင်း ပြင်ကြီးအတွင်း၌ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးဆန်းကြယ်လှသော ဝိညာဉ်အင်းကွက်ကြီး လေးကွက် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာ၏။
ထိုအင်းကွက်ကြီး တစ်ကွက်ချင်းစီမှာ ပေပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ကျယ်ဝန်းလှပြီး ကောင်းကင်ယံ၌ မြင့်မားစွာ ချိတ်ဆွဲထားသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။ ဝိညာဉ်အင်းကွက် တစ်ကွက်စီတွင် တောက်ပသော အမျှင်တန်းပေါင်းများစွာမှာ ပင့်ကူအိမ်ကြီးများကဲ့သို့ ယှက်နွယ်နေကြပြီး ရှေးကျသော လျှို့ဝှက်ချက်များနှင့် လောက၏ အနှစ်သာရများကို သိုဝှက်ထားသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။
ထိုအင်းကွက် လေးကွက်၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ ရှုပ်ထွေးနေသော နယ်မြေတစ်ခု ရှိနေသေး၏။ ချင်လဲ့သည် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ ထိုနေရာမှာ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များ အမှန်တကယ် ကိန်းအောင်းရာ ကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ဝိညာဉ်နှိမ်နှင်းခြင်း ပုတီးစေ့ အတွင်း၌ တံဆိပ်တစ်ခုထက်မက ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်၏။
"ဝိညာဉ်အင်းကွက်တွေ၊ ဝိညာဉ်အင်းကွက် လေးကွက်ပဲ"
ချင်လဲ့သည် ထိုရှုပ်ထွေးလှသော အင်းကွက်များကို စိုက်ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။
သူ၏ အဖိုးဖြစ်သူ ချင်ရှန်းမှာ ပန်းပဲပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်၏။ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူ၏ အဖိုးသည် ဂူအတွင်း၌ လင်မိသားစု၏ ဝိညာဉ်လက်နက်များကို မကြာခဏ ပြင်ဆင်လေ့ရှိသည်။ ချင်လဲ့သည် အတွေးကင်းစင်သော အခြေအနေ၌ ရှိနေသော်လည်း အပြင်က စကားများကို ကြားနိုင်ကြောင်း သူ၏ အဖိုးက သိသဖြင့် လက်နက်ဖန်တီးခြင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် အကြောင်းအရာများကို အဆက်မပြတ် ပြောပြလေ့ရှိ၏။
သူ၏ အဖိုးပြောပြချက်အရ လက်နက်ဖန်တီးခြင်းတွင် ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများ ပြင်ဆင်ခြင်း၊ ရောစပ်ခြင်း၊ အရည်ကျိုခြင်းနှင့် ပုံသွင်းခြင်း စသည့် အဆင့်များစွာ ရှိပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဝိညာဉ်အင်းကွက်ကို ထည့်သွင်းခြင်းမှာ အရေးအကြီးဆုံး အဆင့်ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်လက်၏ အရည်အသွေးနှင့် စွမ်းအားမှာ အသုံးပြုသည့် ပစ္စည်းများအပေါ်တွင်သာ မူတည်သည်မဟုတ်ဘဲ ထိုလက်နက်အတွင်း၌ ထည့်သွင်းထားသည့် ဝိညာဉ်အင်းကွက်၏ ဆန်းကြယ်မှုအပေါ်တွင် ပိုမိုမူတည်ကြောင်း သူ သိရှိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝိညာဉ်အင်းကွက်သည် လက်နက်ဖန်တီးခြင်း၏ အနှစ်သာရပင် ဖြစ်သည်။
အခန်း (၂၂) သုံးလတာ ပြင်းထန်စွာ ကျင့်ကြံခြင်း
ဝိညာဉ်နှိမ်နှင်းခြင်း ပုတီးစေ့အတွင်းရှိ ကျယ်ပြောလှသော ဟင်းလင်းပြင်ကြီးထဲတွင် ဝိညာဉ်အင်းကွက်ကြီး လေးကွက်မှာ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော တောင်ကြီးလေးလုံးကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံ၌ မြင့်မားစွာ ချိတ်ဆွဲထား၏။
ရှုပ်ထွေးလှသော မျဉ်းကြောင်းများမှာ တစ်ကြောင်းနှင့်တစ်ကြောင်း ယှက်နွယ်ဆက်သွယ်နေကြပြီး အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်နက်နဲသော ပုံစံတစ်ခုကို ဖော်ဆောင်ထား၏။ ၎င်းတို့အတွင်း၌ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက်များ ကိန်းအောင်းနေ၏။
ချင်လဲ့သည် သူ၏ စိတ်စွမ်းအားဖြင့် ထိုအင်းကွက်ကြီးတစ်ကွက်ကို စူးစမ်းကြည့်လိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုအား ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ စိတ်စွမ်းအားကို အလျင်အမြန် ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရ၏။
ဝိညာဉ်အင်းကွက်များ ရှိရာ နယ်မြေသည် တံဆိပ်ကို ချိုးဖျက်ပြီးနောက် ပေါ်ထွက်လာသော ကမ္ဘာသစ်တစ်ခု ဖြစ်၏။ သူသည် စိတ်အာရုံကို စုစည်းလိုက်ရုံဖြင့် ထိုနေရာသို့ ဝင်ရောက်ကာ အင်းကွက်များကို စူးစမ်းနိုင်သော်လည်း အချိန်အနည်းငယ် စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် စိတ်စွမ်းအားများ ကုန်ခမ်းကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားတတ်၏။
၎င်းမှာ အတွေးကင်းစင်သော အခြေအနေနှင့် မတူပေ။ အတွေးကင်းစင်သော အခြေအနေတွင် သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ ပုတီးစေ့၏ အပြင်ဘက်ဆုံး အလွှာ၌ ရှိနေပြီး ထိုနေရာတွင် မည်မျှပင် ကြာကြာနေပါစေ ပင်ပန်းခြင်း မရှိဘဲ ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည် နုပျိုလန်းဆန်းစေ၏။ သို့သော် အတွင်းဘက်ရှိ အင်းကွက်များ ရှိရာ နယ်မြေသို့ ဝင်ရောက်သည့်အခါတွင်မူ သူ၏ စိတ်စွမ်းအားများကို အသုံးပြုရသဖြင့် အချိန်တိုအတွင်း မောပန်းနွမ်းနယ်သွားခြင်း ဖြစ်၏။
စိတ်စွမ်းအား ဆိုသည်မှာ အလွန်ပင် နက်နဲဆန်းကြယ်သော စွမ်းအင်တစ်ခုဖြစ်ပြီး မြင့်မားသော ကျင့်ကြံသူများမှသာ ထိုစွမ်းအင်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးပြုနိုင်ကြ၏။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ ခန္ဓာကိုယ် ကျင့်ကြံခြင်းမှ ရရှိသော်လည်း စိတ်စွမ်းအားမှာ ဝိညာဉ်ကို ကျင့်ကြံခြင်းမှ ရရှိခြင်းဖြစ်၏။
ချင်လဲ့သည် ကျင့်ကြံဆင့် နိမ့်ပါးသော်လည်း သူ၏ စိတ်စွမ်းအားကို အဆင့်မြင့်မြင့် အာရုံခံနိုင်နေခြင်းမှာ သူ၏ ပိတ်ဆို့ခံထားရသော မှတ်ဉာဏ်များ သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်နှိမ်နှင်းခြင်း ပုတီးစေ့ကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ ယူဆထား၏။
"ဒါကို ငါ့အဖိုးက ချန်ထားခဲ့တာလား။ အဖိုးကလည်း ပန်းပဲပညာရှင် တစ်ယောက်ပဲလေ... မဟုတ်သေးပါဘူး။ အဖိုးက သူကိုယ်တိုင်တောင် ဒီပုတီးစေ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို မသိဘူးလို့ စာထဲမှာ ရေးခဲ့တာပဲ။ ဒါဆိုရင် ဒီအင်းကွက်တွေက အစကတည်းက ပုတီးစေ့ထဲမှာ ရှိနေတာ ဖြစ်ရမယ်"
ချင်လဲ့သည် သူ၏ စိတ်စွမ်းအားကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည့်အခါ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖြူဖျော့သွားပြီး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေမိ၏။ သူသည် ထိုအင်းကွက်များ၏ မူလအစကို မသိသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ ပန်းပဲပညာရှင် တစ်ဦးအတွက် အခြေခံအကျဆုံးနှင့် အရေးအကြီးဆုံး အရာများ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိထား၏။
ခေတ္တမျှ အနားယူပြီးနောက် ချင်လဲ့သည် စိတ်စွမ်းအားကို ထပ်မံစုစည်းကာ အင်းကွက်များအား စူးစိုက်ကြည့်ရှုရင်း စိတ်ထဲ၌ မှတ်သားရန် ကြိုးစားပြန်၏။ သူ၏ အဖိုးသင်ကြားပေးခဲ့ဖူးသော အခြေခံဗဟုသုတများနှင့် ဆက်စပ်ကြည့်သည့်အခါ ထိုအင်းကွက်မှာ ဝိညာဉ်စုစည်းခြင်း အတွက် ဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိသွား၏။
သူ၏ အဖိုးပြောပြချက်အရ အခြေခံ ဝိညာဉ်အင်းကွက် လေးကွက် ရှိ၏။ ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ကွက် ဖြစ်သည့် ဝိညာဉ်စုစည်းခြင်းသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို လက်နက်အတွင်းသို့ စုစည်းပေးနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
နောက်တစ်ခုမှာ ဝိညာဉ်သိုလှောင်ခြင်း ဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို သိုလှောင်ထားကာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထုတ်လွှတ်လျက် ပြင်းထန်သော စွမ်းအားကို ဖန်တီးနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
စွမ်းအားမြှင့်တင်ခြင်းသည် တတိယတစ်ကွက် ဖြစ်ပြီး လက်နက်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အဆပေါင်းများစွာ တိုးပွားသွားစေခြင်း ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးမှာ ကြံ့ခိုင်စေခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ လက်နက်၏ တောင့်တင်းခိုင်မာမှုကို မြှင့်တင်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။
ပန်းပဲပညာရှင် တစ်ဦးသည် ဤအခြေခံ လေးမျိုးကို ကျွမ်းကျင်ရမည်ဖြစ်သော်လည်း လူတစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး နားလည်မှုနှင့် စွမ်းဆောင်ရည်မှာ ကွာခြားတတ်သည်။ ချင်လဲ့သည် ကျန်ရှိသော အင်းကွက် သုံးကွက်ကိုလည်း ဆက်လက် စူးစမ်းကြည့်ရာ ၎င်းတို့မှာ အားလုံးသော အခြေခံ လေးမျိုးပင် ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့၏။ သို့သော် အခြေခံဟု ဆိုသော်လည်း အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးလွန်းလှသဖြင့် ကြည့်ရုံနှင့်ပင် ခေါင်းမူးသွားစေသည်။
နောက်ပိုင်းကာလများတွင် ချင်လဲ့သည် မိုးကြိုးမုန်တိုင်းများ ကျရောက်သည့်အခါတိုင်း ဂူအတွင်းရှိ မိုးကြိုးကွန်ရက်ကို အသုံးပြု၍ ကောင်းကင်မိုးကြိုး ချေမှုန်းခြင်း ပညာရပ်အား ပြင်းထန်စွာ ကျင့်ကြံတော့သည်။ သူသည် အဆင့် ၇ သို့ ရောက်ရှိပြီးဖြစ်သဖြင့် မိုးကြိုးလျှပ်စစ်များကို သူ၏ အရိုးတွင်းခြင်ဆီနှင့် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများအထိ စီးဝင်စေကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲနေ၏။
မိုးမရွာသည့် နေ့များတွင်မူ သူသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို စုဆောင်းကာ ဝိညာဉ်ပင်လယ်ကို ချဲ့ထွင်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခန္ဓာကိုယ်၏ အဓိက တိုက်ခိုက်ရေး အမှတ်အသားများမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ထုတ်လွှတ်နိုင်ရန် လေ့ကျင့်သည်။ ခန္ဓာကိုယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားသည့် အခါမျိုးတွင်မူ ဝိညာဉ်နှိမ်နှင်းခြင်း ပုတီးစေ့အတွင်းရှိ အင်းကွက်များကို စိတ်စွမ်းအားဖြင့် စူးစမ်းလေ့လာ၏။
တစ်လ ကုန်ဆုံးသွားသည့်တိုင် သူသည် ဝိညာဉ်စုစည်းခြင်း အင်းကွက်၏ သုံးပုံတစ်ပုံခန့်ကိုသာ မှတ်မိနိုင်သေးသည်။ သို့သော် ထူးခြားချက်မှာ သူ၏ စိတ်စွမ်းအားမှာ ထိုသို့ လေ့ကျင့်ရင်းဖြင့် တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုတိုးတက်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားရာ နှစ်လပင် ကျော်လွန်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ချင်လဲ့၏ စိတ်စွမ်းအားမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာသလို ကောင်းကင်မိုးကြိုး ချေမှုန်းခြင်း ပညာရပ်အတွက်လည်း ခိုင်မာသော အခြေခံတစ်ခု ရရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ယခုအခါ သူသည် လက်ချောင်းများ၊ လက်ဖဝါးများနှင့် ပုခုံးများမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို စိတ်ကြိုက် ထုတ်လွှတ်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သလို အဆင့် ၈ သို့ ရောက်ရှိရန်လည်း နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ခံစားရ၏။ သူသည် အလွန်ရှုပ်ထွေးလှသော ဝိညာဉ်စုစည်းခြင်း အင်းကွက်ကိုလည်း အသည်းအသန် အားထုတ်၍ အလွတ်မှတ်မိသွားပြီ ဖြစ်၏။
တစ်နေ့သော ညနေခင်းတွင် သူ ကျောက်အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ သုံးလတိုင်တိုင် မတွေ့ရသော လင်ယွီရှီးက ပြုံးလျက် စောင့်ကြိုနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
"သုံးလတောင် ရှိပြီ၊ နင်ကတော့ အရင်အတိုင်းပဲနော်။ တကယ်ပါပဲ... နင့်ရဲ့ သတို့သမီးလောင်းကို တွေ့တာတောင် နည်းနည်းလေးမှ မပျော်ဘူးလား" လင်ယွီရှီးက ဆိုသည်။ သူမသည် အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံဖြင့် သန့်ရှင်းလန်းဆန်းနေပြီး သူမ၏ ပါးပြင်များမှာ ကျန်းမာစွာ နီမြန်းလျက် မျက်ဝန်းများမှာလည်း တက်ကြွနေသည်။
"နင့်ကျေးဇူးကြောင့် ငါ အဆင့် ၈ ကို ရောက်သွားပြီ" သူမက ဝမ်းသာအားရ ပြောပြ၏။ သူမသည် သွေးကြောတစ်ရာဆေးလုံးနှင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ၏ အကူအညီဖြင့် သုံးလအတွင်း အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ချင်လဲ့သည်လည်း သူမအတွက် စိတ်ထဲမှ ဝမ်းသာနေမိ၏။
"နင်စားဖို့ အရသာရှိတာတွေ ငါကိုယ်တိုင် ချက်လာတယ်" ထိုသို့ ဆိုကာ သူမက ဟင်းလျာများကို ပြင်ဆင်ပေး၏။ ချင်လဲ့သည်လည်း အားမနာတမ်း စားသောက်လိုက်ရာ အလွန်ပင် အရသာရှိကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
စားသောက်နေစဉ်အတွင်း လင်ယွီရှီးက မြူတိမ်ဆောင်မှ အမိန့်တစ်ခု ရောက်ရှိလာကြောင်း ပြောပြသည်။ ၎င်းမှာ နတ်ဆိုးဝံပုလွေတောင်ရှိ မီးသလင်းကျောက်များ တူးဖော်ရန် လင်မိသားစု၊ ဖုန်းမိသားစုနှင့် ကောင်းမိသားစုတို့မှ လူအင်အား ပို့ဆောင်ပေးရန် ဖြစ်၏။ လင်ယွီရှီးသည် အဆင့် ၈ သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သဖြင့် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်အဖြစ် သွားရောက်ရမည် ဖြစ်၏။
"အဖေက ညီမလေးကို အိမ်မှာပဲ ကျင့်ကြံစေချင်လို့ ငါပဲ သွားရမှာ။ ငါသွားရင် လင်ဖုန်းနဲ့ လင်ရင်းတို့လည်း ပါသွားကြမှာဆိုတော့ နင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့မှာကို ငါ စိတ်မချဘူး။ ဒါကြောင့် နင်လည်း ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါလား" သူမက တောင်းဆိုလိုက်၏။
"နတ်ဆိုးဝံပုလွေတောင်..." ချင်လဲ့သည် သူ၏ အဖိုး ချန်ထားခဲ့သော မြေပုံကို သတိရလိုက်ပြီး ရင်ထဲ၌ တုန်လှုပ်သွား၏။
"နင် ဘာမှမပြောဘူးဆိုတော့ သဘောတူတယ်လို့ ငါ မှတ်ယူလိုက်မယ်နော်။ မနက်ဖြန်မနက် ငါ လာခေါ်မယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ အဲဒီမှာ မြူတိမ်ဆောင်က လူတွေလည်း ရှိသလို တခြားမိသားစုတွေလည်း ပါမှာဆိုတော့ ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိပါဘူး" လင်ယွီရှီးက ပြုံးရွှင်စွာ ပြောဆိုပြီးနောက် ရေချိုးရန် ရေနွေးများ သွားရောက် ပြင်ဆင်ပေးပြန်၏။
သူမ ထွက်သွားသည့်အခါ ချင်လဲ့၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်လေးနက်သွားတော့၏။
"နတ်ဆိုးဝံပုလွေတောင်မှာ တခြားသားရဲတွေ မရှိတာက အဲဒီနေရာဟာ အဆင့် ၂ ဝိညာဉ်သားရဲ ငွေတောင်ပံ နတ်ဆိုးဝံပုလွေရဲ့ နယ်မြေ ဖြစ်နေလို့ပဲ။ အဖိုးရဲ့ မြေပုံအရဆိုရင် အဲဒီဝံပုလွေတွေဟာ မေလနဲ့ ဇွန်လတွေမှာ တောင်ထိပ်ကို သွားတတ်ကြပြီး ဇူလိုင်လလောက်မှ ပြန်လာတတ်ကြတယ်။ အခုက ဇွန်လကုန်တော့မှာ ဆိုတော့..."
ချင်လဲ့သည် ရေချိုးခန်းအတွင်းမှ သီချင်းတညည်းညည်းဖြင့် ရေပြင်ပေးနေသော လင်ယွီရှီးကို ကြည့်ရင်း စိတ်ပူပန်လာတော့သည်။