အခန်း (၂၃-၂၄)
Vol. 3 Ch. 23-24
အခန်း (၂၃) လက်ချင်းချိတ်ခြင်း
လင်ယွီရှီးသည် ရေနွေးများ ပြင်ဆင်ပေးပြီးနောက် မနက်ဖြန်စောစော လာခေါ်မည်ဖြစ်ကြောင်း သတိပေးကာ ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်ခွာသွား၏။
ရေနွေးစည်ပိုင်းအတွင်း ကိုယ်ခန္ဓာအား စိမ်ထားရင်း ချင်လဲ့သည် ခေါင်းမော့ကာ အိမ်ထုတ်တန်းကို ကြည့်နေမိ၏။ သူသည် အတွေးနက်နေပြီး မျက်မှောင်များမှာလည်း စုကြုံနေ၏။
အဆင့် ၂ ဝိညာဉ်သားရဲ ငွေတောင်ပံ နတ်ဆိုးဝံပုလွေတစ်ကောင်၏ ခွန်အားမှာ ဝိညာဉ်ပေါက်ဖွားခြင်းအဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်၏။ အကယ်၍ ရေခဲဝိညာဉ်မြွေဟောက်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရပါက ငွေတောင်ပံ နတ်ဆိုးဝံပုလွေက အနိုင်ရရှိရန် အခွင့်အရေး ပိုများပေလိမ့်မည်။
သို့သော် ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ငွေတောင်ပံ နတ်ဆိုးဝံပုလွေများသည် အုပ်စုလိုက် နေထိုင်တတ်ကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် နတ်ဆိုးဝံပုလွေတောင်မှာ သူတို့၏ အသိုက်အမြုံလည်း ဖြစ်နေပြန်သည်။
"နှစ်တိုင်း မေလနဲ့ ဇွန်လတွေမှာ ငွေတောင်ပံ နတ်ဆိုးဝံပုလွေတွေဟာ နှင်းခဲကျောက် ဝံပုလွေဘုရင်ကို အခစားဝင်ဖို့ တောင်ထိပ်ကို သွားတတ်ကြပြီး ဇူလိုင်မှာ ပြန်လာကြတယ်။ သူတို့ ပြန်လာလို့ လူသားကျင့်ကြံသူတွေက သူတို့နယ်မြေကို သိမ်းပိုက်ထားတာ မြင်ရင်..."
လင်ယွီရှီး၊ လင်ဖုန်း၊ လင်ရင်းနှင့် အခြားသူများမှာ ဝံပုလွေအုပ်၏ ကိုက်ခဲဝါးမြိုခြင်းကို ခံနေရသည့် သွေးပျက်ဖွယ် မြင်ကွင်းမှာ ချင်လဲ့၏ စိတ်ထဲ၌ ပေါ်လာ၏။
အဘယ်ကြောင့်မှန်း မသိသော်လည်း လင်ယွီရှီး၏ နုနယ်သော ကိုယ်ခန္ဓာလေးမှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားမည့် အရေးကို တွေးမိသည့်အခါ သူသည် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ကာ တည်ငြိမ်အောင် မထားနိုင်တော့ပေ။
"မနက်ဖြန် မနက်စောစော ဆေးတောင်ကို အရင်သွားပြီး အဖိုးထုလုပ်ခဲ့တဲ့ ရုပ်တုကို သွားယူရမယ်။ နတ်ဆိုးဝံပုလွေတောင်က... အဖိုးမြေပုံပေါ်မှာ အမှတ်အသား လုပ်ထားတဲ့ နေရာပဲ"
ချင်လဲ့သည် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်ပြီးနောက်တွင်မှ စိတ်အနည်းငယ် ပြေလျော့သွား၏။ သူသည် စည်ပိုင်းအတွင်း ထိုင်နေရင်း စိတ်စွမ်းအားကို စုစည်းကာ ဝိညာဉ်နှိမ်နှင်းခြင်း ပုတီးစေ့အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်သိုလှောင်ခြင်း အင်းကွက်ကို စတင် လေ့လာတော့၏။
ဝိညာဉ်စုစည်းခြင်း၊ ဝိညာဉ်သိုလှောင်ခြင်း၊ စွမ်းအားမြှင့်တင်ခြင်းနှင့် ကြံ့ခိုင်စေခြင်း ဟူသော အင်းကွက်လေးကွက်အနက် သူသည် ဝိညာဉ်စုစည်းခြင်း အင်းကွက်ကို အလွတ်မှတ်မိပြီး ဖြစ်၏။ ယခုအခါ ကျန်ရှိသော သုံးကွက်ထဲမှ တစ်ကွက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စတင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
……
နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် လင်ယွီရှီးသည် လင်ဖုန်း၊ လင်ရင်းနှင့် အခြား လင်မိသားစုဝင်များနှင့်အတူ ချင်လဲ့၏ ကျောက်အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာ၏။
လင်ယွီရှီးသည် သူမ၏ လှပကျော့ရှင်းသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို ပေါ်လွင်စေသည့် အပြာရောင် ဝတ်စုံကျပ်လေးအား ဝတ်ဆင်ထား၏။ ၎င်းက သူမနောက်မှ လိုက်ပါလာသည့် လူငယ်များ၏ မျက်ဝန်းများကို အရောင်တောက်သွားစေသော်လည်း သူမ၏ အလှကို တည့်တည့်ကြည့်ရန်မူ အားလုံးမှာ ရှက်ရွံ့နေကြ၏။
"သခင်မလေး... တကယ်ပဲ သူ့ကို ခေါ်သွားမှာလား"
လင်ရှင်းသည် လင်ဖုန်းနှင့် ရွယ်တူခန့် ရှိပြီး အရပ်ရှည်ကာ မျက်ခုံးထူထူ၊ မျက်လုံးကြီးကြီးနှင့် နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းမွှေး ရှိ၏။ သူ၏ ကျင့်ကြံဆင့်မှာ အဆင့် ၆ ဖြစ်ပြီး လင်ယွီရှီးက ချင်လဲ့ကို ခေါ်လာခြင်းအပေါ် ကန့်ကွက်လိုသဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
"လင်ရှင်း... စကား အရမ်းများမနေနဲ့" လင်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ငေါက်ငမ်းလိုက်၏။
လင်ရှင်းသည် လင်ဖုန်းကို အနည်းငယ် ကြောက်ပုံရ၏။ လင်ဖုန်း၏ ငေါက်သံ ကြားသောအခါ သူ၏ နှုတ်ခမ်းမှာ တွန့်သွားသော်လည်း ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။
ချင်လဲ့၏ ကျောက်အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ လင်ယွီရှီးက ချိုသာသော အသံဖြင့် အော်ခေါ်လိုက်၏။ "ချင်လဲ့... ငါတို့ ထွက်တော့မယ်"
ခဏမျှ စောင့်သော်လည်း အိမ်ထဲမှ တုံ့ပြန်မှု မရှိသဖြင့် လင်ယွီရှီးမှာ အနည်းငယ် ကြောင်အ,သွား၏။ သူမသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်ကြည့်လိုက်ရာ အိမ်မှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး ချင်လဲ့၏ အရိပ်အယောင်ပင် မရှိချေ။
လင်ယွီရှီး၏ လှပသော မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်မှုများ ထင်ဟပ်သွား၏။ သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို ခပ်ဖွဖွကိုက်ကာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။
"...ငါပဲ အများကြီး တွေးနေခဲ့တာ ထင်ပါရဲ့။ သူ ငါ့စကားကို သေသေချာချာ နားမထောင်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်သလို၊ သူ ငါ့အပေါ် သံယောဇဉ်ရှိတယ်လို့ ငါ့ဘာသာ စိတ်ကူးယဉ်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် သူ ကြားပေမယ့် မကြားချင်ယောင် ဆောင်နေတာလား" လင်ယွီရှီးသည် ခါးသီးသော စိတ်ဖြင့် ခေါင်းခါကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင်လိုက်မိ၏။ သူမသည် ကျောက်အိမ်ပြင်သို့ ထွက်လာပြီးနောက် လေကို အဝဝရှူလိုက်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။ "သွားကြစို့"
ချင်လဲ့ မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ လင်ရှင်းသည် စိတ်ထဲမှ ကျိတ်၍ ဝမ်းသာနေမိ၏။ "ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုး တစ်ခု လျော့သွားတာပဲ၊ ဒုက္ခကင်းတာပေါ့"
"သခင်မလေး... စိတ်မပူပါနဲ့။ မျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်က သူ့ကို စောင့်ရှောက်ဖို့ တခြားသူတွေကို စီစဉ်ပေးမှာပါ" လင်ဖုန်းက သူမကို အကဲခတ်ကာ နှစ်သိမ့်လိုက်၏။
"ဟုတ်တယ်၊ တုမိသားစုဝင်တွေလည်း အခုတလော သိပ်ပြီး ရန်မလိုတော့ဘူး။ သူတို့ အလောတကြီး လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး" လင်ရင်းကလည်း ဝင်ပြော၏။
လင်ယွီရှီးက ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။ "သွားကြစို့၊ ငါတို့ ဆေးတောင်ကို ဖြတ်သွားမှာပဲ။ ဂူရှေ့ရောက်ရင် ငါ တစ်ခါလောက် ထပ်အော်ခေါ်ကြည့်ဦးမယ်။ သူ တကယ် မကြားဘူးဆိုရင်တော့ ထားခဲ့ကြတာပေါ့"
၎င်းကို ကြားသောအခါ လင်ဖုန်း၊ ရင်ယင်းနှင့် လင်ရှင်းတို့မှာ အံ့အားသင့်ကာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြ၏။
"အခုထိ လက်မလျှော့သေးဘူးလား။ သူမက အဲဒီကောင်ကို တကယ်ပဲ သတို့သားလောင်းလို့ သဘောထားပြီး သံယောဇဉ် ရှိနေတာလား။ နားမလည်နိုင်စရာပဲ..."
သူတို့သည် စိတ်ထဲမှ ခေါင်းခါရင်း လင်ယွီရှီးကို သံသယမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြ၏။ လူတိုင်း၏ ထူးဆန်းသော အကြည့်များအောက်တွင် လင်ယွီရှီးသည် ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ပင် ဆေးတောင်ဘက်သို့ ဦးဆောင် ထွက်ခွာခဲ့တော့၏။
နေမင်း တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာသည့်အချိန်တွင် လူဆယ်ဦးပါသော အဖွဲ့သည် ဆေးတောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။
ဆေးတောင်ပေါ်ရှိ တူးဖော်ရေး ဂူများကို ကြည့်ကာ လင်ယွီရှီးသည် အသက်ကို အဝရှူလိုက်ပြီး ရှိသမျှ အားမာန်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။ "ချင်လဲ့... ငါတို့ ထွက်တော့မယ်၊ နင် လိုက်မှာလား၊ မလိုက်ဘူးလား။ ငါတို့ တစ်နာရီ စောင့်မယ်၊ အဲဒီအချိန်အထိ နင် ထွက်မလာရင်တော့ ငါတို့ အရင်သွားတော့မယ်"
"အချိန်စောသေးတာပဲ၊ အားလုံးလည်း ဒီမှာ ခဏ အနားယူကြတာပေါ့" လင်ယွီရှီးသည် လှည့်ကြည့်ကာ ခပ်ပါးပါးလေး ပြုံးပြ၏။ သူမသည် အခြားသူများ မကျေမနပ် ဖြစ်မည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သန့်ရှင်းသော ကျောက်တုံးတစ်တုံးအား ရှာကာ ထိုင်ချလိုက်၏။
သူမ၏ ထိုကဲ့သို့သော သဘောထားကို မြင်သောအခါ သူတို့မှာလည်း မတတ်သာဘဲ အတူတူ စောင့်ဆိုင်းနေကြရတော့၏။
အချိန်များ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း ဆေးတောင်ပေါ်မှ မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ ပေါ်မလာပေ။ လင်ယွီရှီး၏ လှပသော မျက်ဝန်းများတွင် စိတ်ပျက်မှုများ တိုးလာနေပြီး စိတ်ထဲတွင်လည်း မသက်မသာ ဖြစ်နေရှာ၏။
"အဲဒီအရူး ကြားမှာ မဟုတ်ပါဘူး..." ခဏကြာ စောင့်ပြီးနောက် လင်ရှင်းက စိတ်မရှည်တော့ဘဲ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။ လင်ဖုန်းက သူ့ကို ခက်ထန်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်၏။
"သခင်မလေး... အချိန်စေ့ပြီ။ သူ လာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး" လင်ရင်းက တက်ကြွစွာ ထရပ်လိုက်၏။ သူမသည် လင်ဖုန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ ပျင်းရိစွာဖြင့် ကိုယ်ကို ဆန့်လိုက်ရာ သူမ၏ တင်းရင်းလှပသော ရင်အစုံမှာ အံ့အားသင့်ဖွယ် အလှတရားကို ဖော်ဆောင်နေ၏။ သူမက ချိုသာစွာ ပြောလိုက်၏။ "အစ်ကိုကြီးလင်... ငါတို့ စထွက်သင့်ပြီ မဟုတ်လား"
လင်ဖုန်းသည် သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကိုယ်ဟန်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းအနည်းငယ် ကိုက်သွားဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "သခင်မလေး... ဘယ်လိုထင်လဲ"
"သွားကြစို့" လင်ယွီရှီးက အသံတိုးတိုးဖြင့် စိတ်ပျက်စွာ ပြောလိုက်၏။
နတ်ဆိုးဝံပုလွေတောင်သည် အာတိတ်တောင်တန်းအတွင်း၌ပင် ရှိပြီး ကောင်းမိသားစုနှင့် အနီးဆုံး ဖြစ်သည်။ ကောင်းမိသားစု၊ ဖုန်းမိသားစုနှင့် လင်မိသားစုတို့မှာ မြူတိမ်ဆောင်၏ လက်အောက်ခံ အင်အားစုများ ဖြစ်ကြ၏။ နတ်ဆိုးဝံပုလွေတောင်ရှိ မီးသလင်းကျောက်တွင်းမှာ ကမ်းပါးယံပေါ်၌ ရှိသဖြင့် သာမန်လူတစ်ဦး တက်ရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှပြီး အမှားအယွင်း တစ်ခုခု ရှိပါက ပြုတ်ကျသေဆုံးနိုင်ပေသည်။
မီးသလင်းကျောက်များသည် လက်နက်ဖန်တီးရာတွင် အသုံးအများဆုံးသော မီးအရင်းအမြစ်များ ဖြစ်၏။ မီးရှို့လိုက်သည့်အခါတွင် ၎င်းတို့သည် ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းပြီး ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများကို အရည်ကျိုရန် လိုအပ်သော အပူရှိန် ပေးစွမ်းနိုင်၏။
အရည်အသွေး ကွာခြားမှုအပေါ် မူတည်၍ ၎င်းတို့ကို အဆင့်ခွဲခြားထားသော်လည်း အနိမ့်ဆုံးမှာ အဆင့် ၃ ဝိညာဉ်ပစ္စည်း ဖြစ်ပြီး အကောင်းဆုံးမှာ အဆင့် ၅ ဖြစ်၏။ ၎င်းမှာ အလွန်အမင်း အဖိုးတန်လှသည် မဟုတ်သဖြင့် မြူတိမ်ဆောင်မှ အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူများကို လာရောက်တူးဖော်စေခြင်းမှာ အင်အားဖြုန်းတီးရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။
ထို့ကြောင့် မြူတိမ်ဆောင်သည် သူတို့၏ လက်အောက်ခံ အင်အားစု သုံးခုကို ပူးတွဲ တူးဖော်စေခြင်း ဖြစ်၏။ အဆုံးတွင် သူတို့ တူးဖော်ရရှိသော ကျောက်အရေအတွက်နှင့် အဆင့်အပေါ် မူတည်၍ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ပြန်လည် ဆုချမည် ဖြစ်သည်။
နတ်ဆိုးဝံပုလွေတောင်နှင့် အထီးကျန် တောင်ကုန်းမှာ လားရာချင်း ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်သဖြင့် ဆေးတောင်မှ ထွက်ခွာသည်နှင့် လမ်းခွဲရတော့မည် ဖြစ်၏။
လင်မိသားစုမှ လူဆယ်ဦးသည် ဆေးတောင်ခြေမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်ထွက်လာကြ၏။ လင်ယွီရှီးသည် နောက်ဘက်ရှိ ဆေးတောင်ကို လှည့်ကြည့်ကာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိပြီး စိတ်ပျက်စွာဖြင့် နတ်ဆိုးဝံပုလွေတောင်ဘက်သို့ ဦးတည်သော လမ်းပေါ်သို့ လျှောက်လှမ်းခဲ့တော့၏။
သူမ စိတ်မကြည်သည်ကို သိသဖြင့် မည်သူမျှ နှောင့်ယှက်ခြင်း မပြုကြပေ။ စကားများတတ်သော လင်ရှင်းပင်လျှင် ချင်လဲ့ ပေါ်မလာသဖြင့် ကျေနပ်ကာ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ချေ။
ရှေးဟောင်း သစ်ပင်ကြီးများအောက်တွင် လျှောက်လှမ်းရင်း အဖွဲ့သားများမှာ နတ်ဆိုးဝံပုလွေတောင်တွင် ကျောက်တူးရမည့်အကြောင်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စတင် စကားပြောလာကြ၏။ နောက်ပိုင်းတွင် လင်ဖုန်းနှင့် လင်ရင်းတို့ပါ ပါဝင်လာကြပြီး ရရှိမည့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများအကြောင်းကို စိတ်ကူးယဉ်နေကြ၏။
လင်ယွီရှီးသည် အခြားသူများနှင့် အနည်းငယ် ခပ်ခွာခွာတွင် တစ်ကိုယ်တည်း လမ်းလျှောက်နေ၏။ သူမသည် ခေါင်းငုံ့ကာ အတွေးနက်နေပြီး တစ်ခါတစ်ရံမှသာ ခေါင်းမော့၍ လမ်းကို ကြည့်၏။
ချင်လဲ့သည် အရူးမဟုတ်ဟု သူမ တဖြည်းဖြည်း ခံစားလာရသဖြင့် သူသည် သူမပြောသမျှကို ကြားနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယူဆကာ နတ်ဆိုးဝံပုလွေတောင်သို့ လိုက်ခဲ့ရန် ခေါ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော် အခုတော့ သူမလည်း သေချာ မသိတော့ပေ။
အခြား ဖြစ်နိုင်ခြေများကိုလည်း သူမ မတွေးချင်တော့ပေ။ ချင်လဲ့က သူမကို တမင် သက်သက် ရှောင်နေသည်ဟု ယုံကြည်ရမည့်အစား သူမပြောသည်အား မကြားလိုက်ခြင်း ဖြစ်မည်ဟုသာ ယုံကြည်ချင်နေမိ၏။
"နင် မကြားလိုက်တာ ဖြစ်မှာပါ။ ထားလိုက်ပါတော့လေ၊ ငါပဲ အထင်ကြီးနေခဲ့တာ" လင်ယွီရှီးသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်လိုက်၏။ သို့သော် သူမ ရှေ့လမ်းကို ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ စိတ်ထဲ၌ ခါးသီးမှုကို ခံစားနေရဆဲပင်။
သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ရုတ်တရက် ကြောင်အသွား၏။ သူမသည် မျက်လုံးကို မယုံနိုင်ဘဲ ပွတ်ကြည့်လိုက်ရာ မှေးမှိန်နေသော မျက်ဝန်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း တောက်ပလာ၏။ ခါးသီးနေသော နှုတ်ခမ်းများတွင်လည်း အလွန်လှပသော အပြုံးတစ်ခု ပွင့်လန်းလာတော့၏။
ရှေ့ဘက်ရှိ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အောက်တွင် ပိန်ပါးသော လူရိပ်တစ်ခုမှာ တောင့်တောင့်ကြီး မတ်တတ်ရပ်နေ၏။ သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ နှင်းစက်များဖြင့် စိုစွတ်နေသဖြင့် သူ စောင့်နေသည်မှာ မည်မျှ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း မသိနိုင်ပေ။
ထိုသူမှာ ချင်လဲ့မှလွဲ၍ မည်သူ ရှိနိုင်ဦးမည်နည်း။
လင်ယွီရှီး၏ နှလုံးသားမှာ ရုတ်တရက် ချိုမြိန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး မအောင့်နိုင်ဘဲ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်မိ၏။ သူမသည် ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောရင်း လေအဟုန်ကဲ့သို့ပင် ချင်လဲ့၏ ဘေးသို့ ပြေးသွားတော့၏။
လူအများရှေ့တွင် သူမသည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ချင်လဲ့၏ လက်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။ သူမသည် အံ့အားသင့်နေသော လင်မိသားစုဝင်များဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "သူက ငါတို့ကို ဒီမှာ စောင့်နေခဲ့တာပဲ"
လင်ဖုန်း၊ လင်ရင်း၊ လင်ရှင်းနှင့် အခြားသူများမှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားကြ၏။ သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ဤအလှည့်အပြောင်းကို ဦးနှောက်က မလိုက်နိုင်တော့ပေ။ "ဒီကောင်က... ဘယ်တုန်းက လူစောင့်ရမှန်း သိသွားတာလဲ"
"နင်တို့ အရင်သွားနှင့်ကြ" လင်ယွီရှီးသည် သူတို့၏ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှုနှင့် အံ့အားသင့်မှုများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အရှေ့မှ သွားရန် အမိန့်ပေးလိုက်၏။
လင်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများမှာ သူမနှင့် ချင်လဲ့ ဘေးမှ ဖြတ်သွားသည့်အခါ ထူးဆန်းသော အမူအရာများဖြင့် ခေါင်းကုတ်နေကြ၏။ လင်ရင်း၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများမှာမူ သရဲမြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။
လူတိုင်း သူတို့နှစ်ဦးကို ဖြတ်ကျော်သွားကြ၏။
"နင်ကတော့ တကယ်ပဲ၊ ငါ့ကို ခဏလောက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်သေးတယ်" အခြားသူများ အဝေးသို့ ရောက်သွားသည့်အခါတွင်မှ လင်ယွီရှီး၏ မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားပြီး ချင်လဲ့ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်၏။ သူမသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ခပ်ဖွဖွလေး ထုကာ ချိုသာစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။ "နင် လာတာ ကောင်းပါတယ်။ နင် လာတယ်ဆိုကတည်းက... ငါပြောတာတွေကို နင် ကြားတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။ ဟင်း... နင် ဘယ်လောက်အထိ ဆက်ပြီး ဟန်ဆောင်နိုင်ဦးမလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့"
ချင်လဲ့သည် အပြင်ပန်းတွင် မြင်နေရသကဲ့သို့ အရူးတစ်ယောက် မဟုတ်ကြောင်း သူမ ယခုအခါ လုံးဝ သေချာသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် အနည်းဆုံးတော့ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သတိကောင်းနေတတ်၏။
ချင်လဲ့မှာမူ ချက်ချင်း ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ငေးငေးငေါငေါပင် ဆက်ကြည့်နေ၏။ သူမ ပြောပြီးသွားသည့်အခါမှ သူ၏ လက်ကို သူမလက်ထဲမှ ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး လင်ဖုန်းတို့နောက်သို့ ဦးဆောင် ထွက်ခွာသွားတော့၏။
"ဟဲဟဲ... ဒါက စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတယ်လို့ နင် ထင်နေရင်လည်း ငါ နင်နဲ့အတူ ဆက်ပြီး ကစားပေးပါ့မယ်" သူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ လင်ယွီရှီးသည် တိုးတိုးလေး ရယ်မောရင်း ခေါင်းခါလျက် ချက်ချင်းပင် နောက်မှ လိုက်သွားတော့သည်။
အခန်း (၂၄) နတ်ဆိုးဝံပုလွေတောင်
နတ်ဆိုးဝံပုလွေတောင်သည် တောင်ထိပ်နှစ်ခုဖြင့် ဖွဲ့စည်းထား၏။
အဝေးမှ ကြည့်လျှင် ထိုတောင်ထိပ်နှစ်ခုမှာ ဝပ်စင်းလျက် တစ်ကောင်ကိုတစ်ကောင် မျက်နှာချင်းဆိုင်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ မော့၍ ဟိန်းဟောက်နေသည့် ဝံပုလွေကြီးနှစ်ကောင်နှင့် တူလှသည်။
ထိုတောင်ထိပ်နှစ်ခုကြားတွင် ကျယ်ပြော၍ မတ်စောက်သော လျှိုမြောင်ကြီး တစ်ခု ရှိ၏။ ထိုလျှိုမြောင်၏ ကမ်းပါးယံ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် မီးသလင်းကျောက်များ ကပ်ငြိနေကြပြီး ၎င်းတို့ကို တူးဖော်ရန်မှာ မတ်စောက်လှသော ကမ်းပါးယံများပေါ်သို့ ဦးစွာ တက်ရောက်ရမည် ဖြစ်၏။
သာမန်လူတစ်ဦးအဖို့ ထိုကမ်းပါးယံများပေါ်သို့ တက်ရောက်တူးဖော်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သော အရာပင်။ လူထုထက် များစွာ သာလွန်ကောင်းမွန်သော ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံ ရှိကြသည့်၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပြင်းထန်စွာ လေ့ကျင့်ထားကြသည့် ကျင့်ကြံသူများသာလျှင် ထိုကြီးမားသော တူးဖော်ရေး တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်နိုင်ကြ၏။
ချင်လဲ့နှင့် လင်ယွီရှီးတို့သည် အဖွဲ့သားများနှင့်အတူ နေဝင်ရိုးရီ အချိန်တွင် နတ်ဆိုးဝံပုလွေတောင်သို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။
လျှိုမြောင်၏ မတ်စောက်သော ကမ်းပါးယံ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ကြိမ်ကြိုးများစွာ ချိတ်ဆွဲထားသည်ကို သူတို့ ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်ကြ၏။ ထိုကြိုးများကို အားပြုလျက် ကောင်းမိသားစုနှင့် ဖုန်းမိသားစုမှ ကျင့်ကြံသူများသည် မျောက်များကဲ့သို့ ကမ်းပါးယံများပေါ်တွင် လူးလာတုံ့ခေါက်ရင်း ဆောက်များနှင့် ပေါက်တူးများကို အသုံးပြုကာ ကျောက်များ ထုခွဲတူးဖော်နေကြ၏။
နေဝင်ဆည်းဆာ၏ အလင်းရောင် အောက်တွင် လျှိုမြောင်ကမ်းပါးယံ တစ်လျှောက်၌ နီရဲတောက်ပသော အလင်းတန်းလေးများမှာ ဟိုတစ်ကွက် သည်တစ်ကွက်နှင့် လင်းလက်နေကြ၏။
ထိုနီရဲသော အလင်းတန်းများ လင်းလက်ရာ နေရာတိုင်းတွင် မီးသလင်းကျောက် အတုံးငယ်လေးများကို တွေ့ရှိနိုင်၏။ ထိုကျောက်မှာ နီမြန်းနေပြီး ဝိုးတဝါး ပုံဆောင်ခဲ ကိုယ်ထည်တစ်ခုကဲ့သို့ ရှိကာ နေရောင်ခြည်နှင့် ထိတွေ့သည့်အခါ တောက်ပလာခြင်း ဖြစ်၏။
ချင်လဲ့သည် ကမ်းပါးယံတစ်လျှောက် လင်းလက်နေသော မီးရောင်များကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်မိ၏။ "ဒါက မီးသလင်းကျောက် ဆိုတာလား..."
သူ့အဖိုး၏ လက်နက်ဖန်တီးခြင်းဆိုင်ရာ အသေးစိတ် ရှင်းပြချက်များအရ ပန်းပဲပညာရှင် တစ်ဦးသည် ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများကို အရည်ကျိုသည့် အခါတိုင်း မီးအရင်းအမြစ်၏ အကူအညီ လိုအပ်ကြောင်း သူ သိရှိထား၏။
၎င်းမှာ နားလည်ရန် အလွန်လွယ်ကူလှ၏။ သာမန် ပန်းပဲဆရာများပင်လျှင် သံရည်ကျိုသည့်အခါ မီးလိုအပ်သကဲ့သို့ လက်နက်ဖန်တီးရာတွင်လည်း မီးလိုအပ်မည်မှာ သဘာဝပင်။ ဤအခြေခံ အဆင့်ကို ကျော်လွှားရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။
သို့သော် ပန်းပဲပညာရှင်များ အသုံးပြုသော မီးအရင်းအမြစ်မှာ ပန်းပဲဆရာများ ထင်းမီး အသုံးပြုခြင်းနှင့် သိသိသာသာ ကွဲပြား၏။
ပန်းပဲပညာရှင်များအတွက် မီးအရင်းအမြစ်ကို နည်းလမ်းသုံးမျိုးဖြင့် ရရှိနိုင်၏။ ပထမနည်းလမ်းမှာ ပန်းပဲပညာရှင် ကိုယ်တိုင်က မီးဂုဏ်သတ္တိရှိသော ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံထားခြင်းဖြင့် သူတို့၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အား လက်နက်ဖန်တီးရန် မီးအရင်းအမြစ်အဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း ဖြစ်၏။ ဤနည်းလမ်းမှာ ကျင့်ကြံသူ၏ ကျင့်ကြံဆင့်အပေါ် များစွာ မူတည်ပြီး စိတ်စွမ်းအားနှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကိုလည်း အလွန်အမင်း ကုန်ခမ်းစေ၏။
သူ့အဖိုး ဝိညာဉ်လက်နက်များကို ပြုပြင်သည့်အခါ ဤမီးအရင်းအမြစ်မျိုးအား အသုံးပြုခဲ့သည်ကို သူ မြင်ဖူး၏။ မီးဂုဏ်သတ္တိ ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံထားသော ပန်းပဲပညာရှင်များသည် မည်သည့်နေရာတွင်မဆို လက်နက်များအား ဖန်တီးနိုင်သဖြင့် အလွန်အဆင်ပြေလှ၏။ သို့သော် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကုန်ခမ်းမှု များပြားသလို ကျင့်ကြံဆင့်အပေါ်တွင်လည်း များစွာ မူတည်နေပြန်သည်။
ဒုတိယနည်းလမ်းမှာ မြေကမ္ဘာ၏ အမြုတေရှိ မီးလျှံများကို ရယူခြင်း သို့မဟုတ် မီးတောင်၏ ပြင်းထန်သော မီးတောက်ကို အသုံးပြု၍ လက်နက်ဖန်တီးခြင်း ဖြစ်၏။ ယေဘုယျအားဖြင့် ပညာရှင်များသည် ကြီးမားသော လက်နက်များကို ပြုပြင်ရန် လိုအပ်သည့် အခါမျိုးတွင်မှသာ ဤနည်းလမ်းအား အသုံးပြုတတ်ကြ၏။ မီးတောင်များကို လက်နက်ဖန်တီးရာ နေရာအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသော အထူးပြု ပန်းပဲပညာ ဂိုဏ်းများပင် ရှိပြီး မီးတောင်၏ ပြင်းထန်သော မီးတောက်များကို ပန်းပဲဆောင်များသို့ သွယ်တန်းကာ အသုံးပြုကြ၏။
မြေကမ္ဘာ၏ စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုသည့် ဤနည်းလမ်းမှာ စိတ်ကြိုက်နေရာတွင် အသုံးပြု၍မရဘဲ သတ်မှတ်ထားသော နေရာတွင်သာ လုပ်ဆောင်နိုင်၏။ သို့သော် အားနည်းချက် ရှိသကဲ့သို့ အားသာချက်လည်း ရှိ၏။ ဤနည်းလမ်းမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကုန်ခမ်းမှု အလွန်နည်းပါးပြီး ကျင့်ကြံဆင့်အပေါ်တွင်လည်း မူတည်ခြင်း မရှိချေ။
တတိယနှင့် နောက်ဆုံးနည်းလမ်းမှာ မီးသလင်းကျောက်ကဲ့သို့သော မီးဂုဏ်သတ္တိရှိ ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများကို အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်၏။ ထိုဝိညာဉ်ပစ္စည်းများကို မီးရှို့လိုက်သည့်အခါ ၎င်းတို့သည် လက်နက်ဖန်တီးရန်အတွက် မီးအရင်းအမြစ် ဖြစ်လာကြ၏။
ဤမီးအရင်းအမြစ်မျိုးသည် ပညာရှင်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ကုန်ခမ်းခြင်း မရှိသလို ကျင့်ကြံဆင့်အပေါ်တွင်လည်း မူတည်ခြင်း မရှိပေ။ ထို့ပြင် သယ်ဆောင်သွား၍လည်း ရသဖြင့် လက်နက်ဖန်တီးသူများ အသုံးအများဆုံး နည်းလမ်းလည်း ဖြစ်၏။
သို့သော် ဤမီးအရင်းအမြစ်မှာ ကုန်ဆုံးသွားတတ်သော အရာဖြစ်ပြီး ကျောက်တစ်တုံးကို အသုံးပြုတိုင်း ထိုကျောက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားမည် ဖြစ်၏။
ဤမီးအရင်းအမြစ် သုံးမျိုးစလုံးမှာ ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများကို အရည်ကျိုနိုင်စွမ်း ရှိကြပြီး အမျိုးအစား တစ်ခုစီတွင် အားသာချက်၊ အားနည်းချက် ကိုယ်စီ ရှိကြ၏။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ပန်းပဲပညာရှင်များသည် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးအား ပေါင်းစပ်အသုံးပြုခြင်းဖြင့် တစ်ခုချင်းစီ၏ အားသာချက်များကို ရယူတတ်ကြသေးသည်။
အဆင့် ၇ သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်တွင် ချင်လဲ့သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အပြင်သို့ ထုတ်လွှတ်နိုင်ပြီ ဖြစ်၏။ ၎င်းမှာ သူသည် ဝိညာဉ်လက်နက်များကို စစ်မှန်သော စွမ်းအားအပြည့်ဖြင့် စတင် အသုံးပြုနိုင်ပြီဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။
မကြာသေးမီက ချင်လဲ့သည် ဝိညာဉ်နှိမ်နှင်းခြင်း ပုတီးစေ့အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်အင်းကွက်များကို အမြဲမပြတ် မှတ်သားနေခဲ့သဖြင့် ပန်းပဲပညာနှင့် ပတ်သက်၍ အတွေးအမြင်အချို့ ရရှိနေပြီ ဖြစ်၏။
မီးသလင်းကျောက်များသည် လက်နက်ဖန်တီးရန် အခြေခံအကျဆုံး မီးအရင်းအမြစ်သာ ဖြစ်သော်လည်း သူ့အတွက်မူ လွယ်လွယ်ကူကူ ရရှိနိုင်သော အရာမဟုတ်ပေ။
သူသည် လင်ယွီရှီးနှင့်အတူ နတ်ဆိုးဝံပုလွေတောင်သို့ လိုက်ပါလာခြင်းမှာ အကြောင်းရင်း နှစ်ခုကြောင့် ဖြစ်၏။ ပထမအချက်မှာ လင်ယွီရှီး ဒုက္ခနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ကို စိုးရိမ်ခြင်းဖြစ်ပြီး ဒုတိယအချက်မှာ ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်လက်အား ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးကြည့်ရန်အတွက် မီးသလင်းကျောက် အချို့ကို ရယူလိုခြင်း ဖြစ်၏။
"လင်မိသားစုက သတင်းလာပို့တာပါ" လင်ယွီရှီးက ချိုသာစွာ အော်ပြောလိုက်၏။
လျှိုမြောင်အောက်ခြေတွင် မြူတိမ်ဆောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်ယောက်မှာ ကျောမှီကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေ၏။
သူသည် ကောင်းကင်ယံမှ နေဝင်ဆည်းဆာကို ပျင်းရိစွာ ကြည့်နေရင်း လင်မိသားစုဝင်များထံသို့ အကြည့်ရောက်သွား၏။ သူက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ သူတို့အား လာရန် အချက်ပြပြီး ပြောသည်။ "ငါက လျိုရန်ပါ၊ အထက်က ဒီကိစ္စကို တာဝန်ပေးထားတဲ့သူပေါ့။ အင်း... ဒီနေ့တော့ နောက်ကျသွားပြီ။ မနက်ဖြန် မနက်ကစပြီး ဖုန်းမိသားစု၊ ကောင်းမိသားစုတို့နဲ့အတူ တူးဖော်ရေးမှာ ပါဝင်ရမယ်။ မင်းတို့ တူးလို့ရသမျှ မီးသလင်းကျောက်တွေကို ငါ့ဆီ လာအပ်ရမယ်၊ ငါက အရေအတွက် မှတ်သားမယ်။ အလုပ်ပြီးသွားရင်တော့ မြူတိမ်ဆောင်ကနေ တန်ဖိုးနဲ့ညီတဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို အခကြေးငွေအဖြစ် ပေးလိမ့်မယ်"
လျိုရန်သည် အသက် ၃၀ ခန့် ရှိပုံရပြီး ဝဝဖိုင်ဖိုင် ခန္ဓာကိုယ် ရှိ၏။ သူသည် မုတ်ဆိတ်ရှည် ထားထားပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အမြဲတမ်း ပြုံးစစ ဖြစ်နေကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေတတ်သူ ဖြစ်ပုံရသည်။
"အစ်ကိုကြီးလျို... ဒါတွေက ဒီနေ့ ဖုန်းမိသားစုက တူးလို့ရတဲ့ ကျောက်တွေပါ" ရုပ်ရည်ချောမောပြီး တောင့်တင်းသော ကိုယ်ခန္ဓာရှိသည့် လူငယ်တစ်ဦးမှာ အပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာပြီး လျိုရန်၏ ရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ်သို့ အထုပ်တစ်ထုပ်ကို ပစ်တင်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူသည် လင်မိသားစုဘက်သို့ လှည့်ကာ တက်ကြွစွာ ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "လင်ဖုန်း... မတွေ့တာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲ"
ထိုလူငယ်မှာ အလွန် ချောမောလှပပြီး အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထား၏။ သူ၏ အဝတ်အစား အနားသတ်များတွင် ရွှေချည်ထိုးထားသဖြင့် အလွန်ပင် အဖိုးတန်ပြီး ထူးခြားလှပနေ၏။
သူသည် လင်ဖုန်းကို မေးခွန်းမေးနေသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများမှာမူ လင်ယွီရှီးထံသို့သာ စူးစိုက်နေ၏။ သူသည် ခြေလှမ်းကျယ်ကျယ်ဖြင့် လျှောက်လာပြီး နေရောင်ခြည်ကဲ့သို့ တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။ "လင်ယွီရှီး၊ ဟားဟား... ဒီတစ်ခါ လင်မိသားစုက နင်ကိုယ်တိုင် လူအုပ်စုကို ဦးဆောင်လာတာကိုး။ မတွေ့တာ တော်တော်ကြာပြီနော်"
"အင်း... နှစ်နှစ်ရှိပြီ" လင်ယွီရှီးက အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်၏။
"သူက ဘယ်သူလဲ" လင်ရင်းက ဘေးမှ လူများကို မေးလိုက်၏။
"သူက ဖုန်းမိသားစုရဲ့ ဒုတိယ သခင်လေး ဖုန်းယိလေ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ကတည်းက သူက အဆင့် ၇ ကို ရောက်နေတာ၊ အခုဆိုရင် အဆင့် ၈ ကို သေချာပေါက် ရောက်နေလောက်ပြီ။ သူ့အစ်ကို ဖုန်းခိုင်ကတော့ မြူတိမ်ဆောင်ရဲ့ အမာခံတပည့် တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။ ဘာမှ အဆင်မပြေတာ မရှိရင် ဒီကောင်လည်း အသက် ၂၀ မတိုင်ခင်မှာ ဝိညာဉ်ပေါက်ဖွားခြင်းအဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ပြီး သူ့အစ်ကိုနောက်ကို လိုက်သွားလိမ့်မယ်"
ကြမ်းတမ်းသော ပုံစံရှိသည့် လင်ရှင်းသည် ဖုန်းယိကို အားကျသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေ၏။ သူသည် အသံကို နှိမ့်ကာ လင်ရင်းကို ရှင်းပြလိုက်၏။ "လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က သခင်မလေး၊ လင်ဖုန်းနဲ့ ငါတို့ အာတိတ်တောင်တန်းထဲမှာ ရှိနေတုန်းက သူတို့နဲ့ အဖွဲ့ဖွဲ့ပြီး ဝိညာဉ်သားရဲတွေကို အမဲလိုက်ခဲ့ကြဖူးတယ်။ အဲဒီတုန်းက သူတို့နဲ့ ခင်မင်မှု ရှိခဲ့တာပေါ့။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ဖုန်းယိက သခင်မလေးအပေါ် စိတ်ဝင်စားခဲ့ဖူးတယ်..."
"အဆင့် ၄ မီးသလင်းကျောက် ကိုးတုံး၊ မဆိုးဘူးပဲ။ မနက်ဖြန်လည်း ဆက်ပြီး ကြိုးစားပါဦး" လျိုရန်က အရေအတွက်ကို မှတ်သားရင်း မျက်လုံးမှေးကာ ပြုံးလျက် ဖုန်းယိကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
ထိုအချိန်တွင် ဖုန်းမိသားစုမှ အခြား ကျင့်ကြံသူ ကိုးဦးလည်း ကမ်းပါးယံမှ ဆင်းလာကြ၏။
သူတို့သည် ဖုန်းယိ၏ ဘေးတွင် ရပ်ကာ ပြုံးလျက် မီးသလင်းကျောက် တူးဖော်နည်းများအား အပြန်အလှန် ဖလှယ်နေကြသလို လင်မိသားစုဘက်ကိုလည်း အကဲခတ်နေကြ၏။ သူတို့၏ အကြည့်များမှာ လင်ယွီရှီးနှင့် လင်ရင်းတို့ထံသို့သာ အဓိက ရောက်ရှိနေကြပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တိုးတိုးပြောကာ ရယ်မောနေကြသေးသည်။
ဖုန်းမိသားစုမှ ကျင့်ကြံသူ ဆယ်ဦးစလုံးမှာ ကျင့်ကြံဆင့် အဆင့် ၅၊ ၆ နှင့် ၇ များ ဖြစ်ကြပြီး အရေးကြီးဆုံးသည်... သူတို့အားလုံးမှာ အမျိုးသားများ ဖြစ်နေခြင်းပင်။
သူတို့သည် အနည်းငယ် စောစီးစွာ ရောက်ရှိနေခဲ့ကြသဖြင့် ရက်အနည်းငယ်ကြာ ကျောက်တူးရင်း ပျင်းရိနေခဲ့ကြ၏။ ယခုအခါ လတ်ဆတ်သော အလှနတ်သမီးလေးများ ဖြစ်ကြသည့် လင်ယွီရှီးနှင့် လင်ရင်းတို့ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် တောက်ပသွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြတော့၏။
"အစ်ကိုကြီးလျို... ဒါကတော့ ကောင်းမိသားစုကပါ"
အခြား လူငယ်တစ်ဦးလည်း ပျံဆင်းလာ၏။ ထိုလူငယ်မှာ အနက်ရောင် ကျင့်ကြံသူ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်မှာ ပခုံးသို့ပင် ထိလုနီးပါး ဖြစ်နေ၏။ သူ၏ အကြည့်များမှာ လျှို့ဝှက်နက်နဲပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းအိမ်ထဲတွင် မကောင်းသော အရိပ်အယောင်များ ကိန်းအောင်းနေ၏။
"အဲဒါ ကောင်းယွီလေ၊ ကောင်းမိသားစုရဲ့ အငယ်ဆုံး သခင်လေးပေါ့။ သူ့အစ်မ နှစ်ယောက်စလုံးက မြူတိမ်ဆောင်ကို ဝင်သွားကြပြီ။ ကောင်းမိသားစု အရှင်သခင်က သူ့ကို အရမ်း အလိုလိုက်တာ။ သူ့ရဲ့ စရိုက်ကတော့... နည်းနည်း ထူးဆန်းတယ်။ အသက်က ၁၆ နှစ်ပဲ ရှိဦးမယ်၊ ဖုန်းယိထက် တစ်နှစ်ငယ်တယ်။ မကြာသေးခင်ကပဲ သူ အဆင့် ၈ ကို တက်သွားပြီလို့ ကြားလိုက်ရတယ်"
ဤတစ်ကြိမ်တွင် လင်ရင်းက မမေးရသေးခင်မှာပင် လင်ရှင်းက အသံကို နှိမ့်ကာ ထိုလူငယ်၏ နောက်ခံကို ရှင်းပြလိုက်၏။
ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လင်ရှင်း၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားပြီး သူက ဆက်ပြောပြ၏။ "ဒီကောင်းယွီကို... နင် သတိထားသင့်တယ်။ သူက နည်းနည်း ရူးကြောင်ကြောင် နိုင်တယ်လို့ သတင်းထွက်နေတာ၊ အရင်တုန်းကလည်း မိန်းကလေး အချို့ကို သတ်ခဲ့ဖူးတယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ အင်း... သူ့ကို မဆွမိအောင် သတိထား၊ မဟုတ်ရင် ပြဿနာတွေ အများကြီး တက်နိုင်တယ်"
လင်ရှင်း၏ စကားများကြောင့် လင်ရင်းမှာ ကျောချမ်းသွား၏။ သူမသည် အမြဲတမ်း လင်ဖုန်း၏ ရှေ့တွင် ဟန်လုပ်တတ်သော်လည်း ကောင်းယွီ၏ ဖြူဖျော့သော မျက်နှာနှင့် မကောင်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသော အေးစက်စက် မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မသိမသာ ခြေလှမ်းဆုတ်ကာ လင်ဖုန်း၏ အနီးသို့ ကပ်သွားမိ၏။ သူမသည် သိသိသာသာပင် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
"အဆင့် ၄ ငါးတုံး၊ အဆင့် ၃ ခြောက်တုံးနဲ့ အဆင့် ၅ တစ်တုံး၊ မဆိုးတဲ့ ရလဒ်ပဲ" လျိုရန်သည် ခါးကို မတ်လိုက်ပြီး ခေတ္တမျှအကြာတွင် ကောင်းယွီဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆို၏။
ချင်လဲ့က သူတို့ကို သေသေချာချာ အကဲခတ်နေမိ၏။ လျိုရန်သည် ကောင်းယွီနှင့် စကားပြောသည့်အခါ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် မှီမနေတော့ဘဲ မတ်မတ်ထိုင်လိုက်သည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်၏။ ၎င်းမှာ လျိုရန်သည် ဤလူကို ပိုမို အလေးထားနေခြင်းပင် ဖြစ်၏။
ကောင်းယွီ၏ အနည်းငယ် အေးစက်သော မျက်လုံးများသည် လင်မိသားစု အဖွဲ့သားများကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်သွားပြီးနောက် ကောင်းမိသားစုမှ အခြားသူများနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားတော့၏။ သူတို့သည် လျှိုမြောင်၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ လျှောက်သွားကာ သူတို့ စားသောက်ရန်အတွက် မီးစတင် ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။
"လင်ဖုန်း၊ ယွီရှီး... ငါတို့နဲ့အတူ ညစာစားဖို့ လာခဲ့ကြပါဦး" ဖုန်းယိက ပျူငှါစွာ ဖိတ်ခေါ်လိုက်၏။
"မလိုပါဘူး။ ငါတို့ ကိုယ်ပိုင် အစားအစာတွေ ပါလာပါတယ်။ ဒါ့အပြင် လမ်းမှာလည်း တောကောင်လေးအချို့ကို သတ်ခဲ့သေးတယ်၊ ဒုက္ခ မပေးချင်တော့ပါဘူး" လင်ယွီရှီးက ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်လိုက်၏။
"ယွီရှီး... နင်ကလည်း အရမ်း ယဉ်ကျေးပြနေတာပဲ။ မတွေ့တာ နှစ်နှစ်တောင် ရှိပြီပဲဟာ။ အားလုံး အတူတူ သောက်စားရင်း စကားပြောကြရအောင်လေ။ ငါ့မျက်နှာကိုတောင် အားမနာဘူးလား" ဖုန်းယိက ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်၏။
"ဒါဆိုရင်လည်း... ကောင်းပါပြီလေ" လင်ယွီရှီးသည် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိသဖြင့် လင်မိသားစုကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဖုန်းမိသားစု၏ နေရာသို့ လိုက်ပါသွားတော့၏။
ဖုန်းမိသားစုမှ ကျင့်ကြံသူများသည် လျင်မြန်စွာပင် မီးမွှေးကာ အရက်အိုးများကို ထုတ်လိုက်ကြ၏။ သူတို့သည် ချက်ပြုတ်ပြီးသား အသားများကိုလည်း ထုတ်ကာ လင်မိသားစုဝင်များအား ထိုင်ရန် ပြုံးလျက် ဖိတ်ခေါ်ကြ၏။
လင်ဖုန်း၊ လင်ရှင်းနှင့် အခြားသူများမှာ ဖုန်းမိသားစုဝင် အချို့နှင့် ရင်းနှီးပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် အားမနာတမ်းပင် ထိုင်လိုက်ကြ၏။ သူတို့သည် လမ်းတွင် သတ်လာခဲ့သော တောယုန်များ၊ တောကြက်များနှင့် အခြား တောကောင်ငယ်လေးများကို ထုတ်ကာ မီးပေါ်တွင် တင်လိုက်ကြ၏။ သူတို့သည် ဖုန်းမိသားစုဝင်များနှင့် ရယ်မောစကားပြောရင်း အသားကင်များကို ကျွမ်းကျင်စွာ ပြင်ဆင်နေကြတော့သည်။
"ချင်လဲ့... ငါ့ဘေးမှာ ထိုင်" လင်ယွီရှီးက ချင်လဲ့ကို မသိမသာ ဆွဲကာ သူမ၏ နံဘေးတွင် ထိုင်စေ၏။ ခဏအကြာတွင် ဖုန်းယိ ကမ်းပေးလိုက်သော အသားကင်ကို သူမက လှမ်းယူကာ ချင်လဲ့၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ဆို၏။ "ဒီနေ့ တစ်နေ့လုံး ခရီးဆက်လာရတာဆိုတော့ နင် ဗိုက်ဆာနေမှာပဲ။ ဒါကို အရင်စားပြီး ဝမ်းပြည့်အောင် ဖြည့်ထားဦး။ ငါ နင်စားဖို့ တောကြက်အချို့ သွားကင်ပေးမယ်"
ဖုန်းယိမှာမူ အလှနတ်သမီးလေးကို စိတ်ကျေနပ်စေရန်အတွက် သူကိုယ်တိုင် ကင်ထားသော အသားတစ်ဖဲ့ကိုပင် မစားဘဲ လင်ယွီရှီးအား ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။
အလှနတ်သမီးလေးက ထိုအသားကင်ကို သူမဘေးမှ ချင်လဲ့အား တိုက်ရိုက် ပေးလိုက်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ပေ။ ၎င်းက ဖုန်းယိကို သိသိသာသာပင် အံ့အားသင့်သွားစေပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားတော့၏။
"ဒီညီလေးက ဘယ်သူလဲ" ဖုန်းယိက ပြုံးလျက် မေးလိုက်၏။
ချင်လဲ့၏ မျက်နှာမှာ သစ်သားတုံး တစ်တုံးကဲ့သို့ပင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ လူမှုရေးလည်း မသိသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။ သူသည် အသားကင်ကို ကိုင်ကာ ဘာယဉ်ကျေးမှုမှ မရှိသည့်အလား စားနေတော့၏။
"သူက ငါနဲ့ စေ့စပ်ထားတဲ့သူပါ" လင်ယွီရှီးက တုံ့ပြန်လိုက်၏။
ဖုန်းယိ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးမှာ ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ မှောင်မှောင်မည်းမည်း ဖြစ်သွား၏။ သူက အားတင်းရယ်မောကာ မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်တုန်းက စေ့စပ်လိုက်တာလဲ။ နင့်အဖေက ငါ့ဖုန်းမိသားစုကို ဘာလို့ သတင်းမပေးတာလဲ။ ငါ တကယ်ပဲ ဘာသတင်းမှ မရခဲ့ဘူး"
ဖုန်းမိသားစုမှ အခြား ကျင့်ကြံသူများ၏ မျက်နှာများမှာလည်း ကြောင်အသွားကြပြီး ချင်လဲ့ကို မသိမသာ အကဲခတ်နေကြတော့၏။
သူတို့ ချင်လဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ ထုံထုံအအ ပုံစံကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် တစ်ခုခု မှားနေပြီဟု ခံစားလိုက်ရကာ ပို၍ပင် သိချင်စိတ် ပြင်းပြလာကြသည်။
"ဒါက စေ့စပ်ရုံတင်ပဲလေ၊ သိပ်ပြီး အရေးကြီးတဲ့ အရာမှ မဟုတ်တာ။ ဒါကြောင့်လည်း ငါ့အဖေက လူတိုင်းကို ကြေညာဖို့ မလိုဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ။ အဲဒါကြောင့် နီးစပ်တဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို သတင်းမပေးဖြစ်တာပါ" လင်ယွီရှီးက ခပ်ပါးပါးလေး ပြုံးပြလိုက်၏။ ချင်လဲ့ အစာဝါးနေသည့် အသံကို ကြားရသည့်အခါ သူသည် တမင် သက်သက် လုပ်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိရှိလိုက်၏။ သူမသည် သူ့ကို စိတ်ထဲမှ ရယ်ရမလား ငိုရမလား မသိတော့ဘဲ အပြစ်တင်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ တွေးမိသည်။ 'ဒီလူ... နင်တော့ စိတ်ထဲကနေ ရယ်နေမှာပဲ၊ ငါ့ကို တမင် သက်သက် အရှက်ခွဲနေတာပဲ'
"လင်ရှင်း... ဒီကောင်က ဘယ်သူလဲ။ ငါအရင်က မမြင်ဖူးသလိုပဲ၊ သူက နည်းနည်း..." ဖုန်းမိသားစု ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးက စမ်းတဝါးဝါး မေးလိုက်၏။
လင်ရှင်းက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ မထီမဲ့မြင် ပြုလိုက်ပြီး "သူက ငါတို့ လင်မိသားစုက မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီကောင်က ဦးနှောက်မှာ ပြဿနာရှိနေတဲ့ လူအ တစ်ယောက်ပဲ။ ခေါင်းဆောင်က ဘာလို့ သူ့ကို သခင်မလေးနဲ့ စေ့စပ်ပေးခဲ့တာလဲဆိုတာ ငရဲကပဲ သိလိမ့်မယ်" သူက ဆို၏။
"ငါ ထင်သားပဲ၊ သူ့ရဲ့ ထုံထုံအအ ပုံစံကို ကြည့်ဦး။ သူက တကယ့်ကို လူအ တစ်ယောက်ပဲကိုး" ထိုလူက ထူးထူးဆန်းဆန်း ရယ်မောလိုက်၏။
"ဝူး"
သူမလက်ထဲမှ မီးတောက်နေသော အသားကင်တုတ်မှာ အသားနှင့်အတူ မီးတန်းတစ်တန်းသဖွယ် ပျံထွက်သွားပြီး ထိုလူ၏ ရင်ဘတ်ကို တည့်တည့် ထိမှန်သွားတော့၏။
အထိမှန်ခံရသော လူမှာ မအောင့်နိုင်ဘဲ ညည်းတွားလိုက်ရ၏။ ထို့နောက် သူသည် ချက်ချင်း ထရပ်ကာ သူ၏ ရင်ဘတ်မှ မီးပွားများကို မလောင်ကျွမ်းစေရန် အလျင်အမြန် ဖယ်ရှားလိုက်၏။ သူသည် လှည့်ကြည့်ကာ လင်ယွီရှီးကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်၏။
"စကားပြောရင် သတိထားပြော" လင်ယွီရှီးက အော်ပြောလိုက်ပြီး သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများမှာ ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။ "ဧည့်ဝတ်ကျေတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" သူမသည် ချက်ချင်း ထရပ်ပြီး ဖုန်းယိဘက်သို့ လှည့်ပြောကာ ချင်လဲ့ကို ဆွဲ၍ ထွက်ခွာသွားတော့၏။
ဖုန်းယိနှင့် အခြားသူများအားလုံး၏ မျက်နှာများမှာ အနေရခက်သွားကြ၏။ ဖုန်းယိက သူ၏ မိသားစုဝင်ကို အလျင်အမြန် ဆူပူလိုက်သလို လင်ဖုန်းနှင့် လင်ယင်းတို့မှာလည်း အခြေအနေကို ကြည့်ကာ နှုတ်ဆက်၍ လင်ယွီရှီး၏ နောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြတော့၏။
လင်ယွီရှီးသည် ချင်လဲ့ကို လျှိုမြောင်၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ ခေါ်လာ၏။ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ခက်ထန်ကာ အေးစက်နေ၏။ သူမသည် လင်ဖုန်းနှင့် အဖွဲ့သားများ ရောက်လာသည်အထိ စောင့်နေပြီး လင်ရှင်းကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ "မိသားစုဝင်တွေ ရှေ့မှာဆိုရင် ငါ ဂရုမစိုက်ပေမယ့် သူစိမ်းတွေ ရှေ့မှာ အဲဒီလို ထပ်ပြောရဲရင်တော့ ငါ့ရဲ့ ဒေါသကို ခံရမယ်လို့သာ မှတ်ထားလိုက်"
အမြဲတမ်း နူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံရသော သူမက ရုတ်တရက် ထိုကဲ့သို့ ပြတ်သား၍ အကြောင်းပြချက် မရှိအောင် တင်းမာသွားသဖြင့် လင်ရှင်းမှာ စိတ်ထဲမှ အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်နှာမှာ နီမြန်းကာ ခေါင်းငုံ့ ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့"
ချင်လဲ့၏ မျက်နှာမှာမူ သစ်သားတုံးကဲ့သို့ပင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားမှာမူ နွေးထွေးသွားတော့သည်။