အခန်း (၂၅-၂၆)
Vol. 3 Ch. 25-26
အခန်း (၂၅) အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများ
နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လင်မိသားစုသည် ဖုန်းမိသားစု၊ ကောင်းမိသားစုတို့နှင့်အတူ မီးသလင်းကျောက်များကို ပူးတွဲတူးဖော်ကြပြီး ညနေစောင်းသည့်အခါ လျိုရန်ထံတွင် အရေအတွက် မှတ်သားကြ၏။ ထို့နောက်တွင်မှ အသီးသီး ခွဲခွာကာ တောကောင်ငယ်များ အမဲလိုက်ခြင်း၊ တဲထိုးခြင်းနှင့် စားသောက် ကျင့်ကြံရင်း အနားယူကြ၏။
ကောင်းယွီနှင့် ကောင်းမိသားစုမှ ကျင့်ကြံသူများသည် လင်မိသားစု သို့မဟုတ် ဖုန်းမိသားစုတို့နှင့် မည်သည့်အခါမျှ ပိုမိုနီးကပ်စွာ ဆက်ဆံခြင်း မရှိချေ။ နေ့စဉ် အလုပ်ပြီးသည်နှင့် သူတို့၏ သတ်မှတ်ထားသော နေရာ၌သာ အနားယူလေ့ ရှိကြ၏။
တူးဖော်ရေး တာဝန်ခံဖြစ်သူ လျိုရန်မှာမူ ညနေတိုင်း ကျောက်အရေအတွက် မှတ်သားပြီးလျှင် ကောင်းမိသားစုရှိရာသို့ သွားရောက်ကာ ညစာ စားလေ့ရှိ၏။ ၎င်းကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သူသည် ကောင်းယွီနှင့် ပိုမို ရင်းနှီးကြောင်း သိနိုင်ပေသည်။
လင်မိသားစုနှင့် ဖုန်းမိသားစုဝင်များမှာမူ အချင်းချင်း ရင်းနှီးပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် ပြီးခဲ့သည့် ရက်များအတွင်း အတူတူ သွားလာလှုပ်ရှားနေကြ၏။ ဤကိစ္စကို လင်ယွီရှီးအနေဖြင့် တားဆီးရန် မသင့်သဖြင့် မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်၍သာ နေလိုက်ရ၏။
လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က ဖြစ်ရပ်ပြီးနောက်တွင် လင်ယွီရှီးသည် ဖုန်းမိသားစုနှင့် အတူတူ ဝိုင်းဖွဲ့ခြင်း မရှိတော့ပေ။ သူမသည် ချင်လဲ့နှင့် ဖုန်းမိသားစုတို့ဖြင့် မရင်းနှီးသော အဖွဲ့သားအချို့နှင့်သာ အတူတူ ချက်ပြုတ်စားသောက်တော့၏။
သို့သော် ဖုန်းယိမှာမူ ပြီးခဲ့သည့် ပဋိပက္ခကို စိတ်ထဲမထားသည့်အလား နေ့စဉ် လင်ယွီရှီးနှင့် စကားပြောရန် အခွင့်အရေး ရှာတတ်၏။ တူးဖော်ရေး နယ်မြေခွဲဝေခြင်း သို့မဟုတ် တူးဖော်နည်းများ ဖလှယ်ခြင်း စသည်ဖြင့် အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုး ပေးတတ်၏။
ဖုန်းယိသည် ချင်လဲ့ကို မြင်သည့်အခါတိုင်းလည်း ဖော်ရွေစွာ နှုတ်ဆက်တတ်၏။ လင်ယွီရှီးသည် သူ၏ ယဉ်ကျေးပျူငှါမှုကို မြင်သည့်အခါ အမြဲတမ်း မျက်နှာတည်နေရန် အားနာသဖြင့် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ပြုံးပြ၍ စကားအနည်းငယ် ပြန်ပြောမိ၏။
ချင်လဲ့မှာမူ လင်မိသားစု၏ တူးဖော်ရေးတွင် ပါဝင်ခြင်း မရှိချေ။ နေ့ဘက်တွင် သူသည် အနီးနားရှိ တောင်တောများအတွင်း တစ်ကိုယ်တည်း လှည့်လည်သွားလာနေပြီး တိတ်ဆိတ်သော နေရာတစ်ခု ရှာကာ ကျင့်ကြံနေတတ်၏။ စားသောက်ချိန် ရောက်မှသာ လျှိုမြောင်အတွင်းသို့ ပြန်လာပြီး လင်မိသားစုဝင်များနှင့် အတူတူ စားသောက်လေ့ရှိသည်။
လင်မိသားစုက လူအ တစ်ယောက်ကို တူးဖော်ရေးသို့ ခေါ်လာခြင်းအပေါ် လျိုရန်က မည်သည့် သဘောထားမျှ မပေးပေ။ သူသည် ချင်လဲ့ကို အရေးမပါသူ တစ်ဦးအဖြစ်သာ သဘောထားပြီး မြင်သည့်အခါတိုင်းလည်း လျစ်လျူရှုထားတတ်၏။
အချိန်အတော်များများတွင် လျိုရန်မှာ မျက်စိမှေးကာ အနားယူနေတတ်ပြီး မိသားစု သုံးခုအကြား တူးဖော်ရေး နယ်မြေအတွက် ပြဿနာ အနည်းငယ် တက်မှသာ ကြားဝင် ဖြေရှင်းပေးလေ့ ရှိ၏။
ယနေ့တွင် ချင်လဲ့သည် ထုံးစံအတိုင်း ထမင်းစားချိန် နီးကပ်မှ လျှိုမြောင်ဝင်ပေါက်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ မိသားစု သုံးခုစလုံးမှ ကျင့်ကြံသူများသည် ယနေ့အတွက် တူးဖော်မှု မပြီးသေးသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ အမှန်စင်စစ် ကောင်းမိသားစုမှ ကျင့်ကြံသူ အများအပြားမှာ ကမ်းပါးယံ တစ်ခု၏ အနီးတွင် စုရုံးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုကမ်းပါးယံပေါ်တွင် အလွန်နက်သော တွင်းကြီးတစ်တွင်းကို တူးဖော်ထား၏။ ထိုတွင်းဝတွင် ကြိုးများဖြင့် တွဲလွဲခိုနေသော ကောင်းမိသားစုဝင် အချို့မှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ခပ်တိုးတိုး ပြောဆိုနေကြ၏။
လင်မိသားစုနှင့် ဖုန်းမိသားစုမှ ကျင့်ကြံသူများသည်လည်း ထူးဆန်းသော အခြေအနေကို သတိပြုမိသွားကြပြီး စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် အပေါ်သို့ တက်ကြည့်ကြတော့၏။
ရုတ်တရက် ကောင်းမိသားစုမှ ဖြူဖျော့သော လူငယ်လေး ကောင်းယွီသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး အပေါ်သို့ တက်လာသော လျိုရန်အား လက်ဝှေ့ယမ်းကာ အော်ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီးလျို၊ ဒီမှာ... ဒီကို လာကြည့်ပါဦး"
နေရောင်ခြည် ဖြာကျနေသည့် အောက်တွင် ကောင်းယွီ ခိုတွဲနေသော တွင်းဝအတွင်းမှ အလွန်လှပသော လိမ္မော်ရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေ၏။
"နေမီးကျောက်၊ ဒါ နေမီးကျောက်ပဲ။ အဆင့် ၃ မြင့်မြတ်ဝိညာဉ်ပစ္စည်းပဲ"
လျိုရန်သည် တွင်းဝသို့ မရောက်သေးသော်လည်း သူ၏ အတွေ့အကြုံအရ ၎င်းမှာ မည်သည် ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိရှိသွား၏။ သူသည် မအောင့်နိုင်ဘဲ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်မိပြီး သူ၏ ဝဝဖိုင်ဖိုင် မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ထင်ဟပ်လာတော့သည်။
နေမီးကျောက်သည် မြင့်မြတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ပစ္စည်းဖြစ်ပြီး မီးဂုဏ်သတ္တိရှိသော မြင့်မြတ်အဆင့် လက်နက်များကို ဖန်တီးရာတွင် အသုံးပြု၏။ ၎င်းသည် ဝိညာဉ်လက်နက်အတွက် လုံလောက်သော စွမ်းအင်ကို ပေးစွမ်းနိုင်၏။
ထို့ပြင် မီးဂုဏ်သတ္တိ ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံသူများသည်လည်း ထိုကျောက်အတွင်းရှိ မီးစွမ်းအင်ကို တိုက်ရိုက် ရယူကာ သူတို့၏ ကျင့်ကြံဆင့်အား မြှင့်တင်နိုင်ကြသည်။ သူတို့အတွက်မူ ၎င်းမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများထက်ပင် ပိုမို အစွမ်းထက်လှ၏။
အဆင့် ၃ မြင့်မြတ်အဆင့်ရှိသော နေမီးကျောက်တစ်တုံး၏ တန်ဖိုးမှာ အဆင့် ၄ သို့မဟုတ် ၅ ရှိသော သာမန် မီးသလင်းကျောက်များထက် များစွာ သာလွန်လှ၏။ မီးသလင်းကျောက်များသည် အခြေခံ မီးအရင်းအမြစ်သာ ဖြစ်သော်လည်း နေမီးကျောက်မှာမူ ဝိညာဉ် ထင်ရှားခြင်း အဆင့်နှင့် ဝိညာဉ် လမ်းကြောင်း အဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူများပင် အသုံးပြုနိုင်သော ဝိညာဉ်ပစ္စည်း ဖြစ်သည်။
နေမီးကျောက် တစ်တုံးသည် အဆင့် ၅ မီးသလင်းကျောက် ဆယ်တုံးထက်ပင် ပိုမို အဖိုးတန်သည်ဟု ဆိုလျှင်လည်း အပို မဟုတ်ပေ။
"နေမီးကျောက် ရှိတဲ့ နေရာတွေမှာ အပူချိန်က အလွန် မြင့်မားတတ်တယ်။ အနီးနားမှာ မီးသလင်းကျောက်တွေ ရှိနေတာ မဆန်းပါဘူး။ တကယ်တော့ ဒီကမ်းပါးယံမှာ မီးသလင်းကျောက်တွေ အများကြီး ထွက်ပေါ်နေတာဟာ ဒီနေမီးကျောက်ကြောင့် ဖြစ်ရမယ်" လျိုရန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရယ်မောရင်း ဆိုသည်။ "ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ မြူတိမ်ဆောင် ကံကောင်းတာပဲ။ လျှိုမြောင်ရဲ့ တစ်ဖက်တစ်ချက်မှာ နေမီးကျောက် ဘယ်လောက်တောင် ရှိနေမလဲ မသိဘူး။ နေမီးကျောက် ဆိုတာ... အမှောင်အသူရာ နန်းတော်နဲ့တောင် အကျိုးအမြတ်တွေ အများကြီး လဲလှယ်နိုင်တဲ့ အရာပဲ"
ထိုအချိန်တွင် အမြဲတမ်း အေးစက်တည်ငြိမ်နေသော ကောင်းယွီပင်လျှင် အားရပါးရ ရယ်မောနေတော့၏။
ဖုန်းမိသားစုနှင့် လင်မိသားစုဝင်များသည်လည်း နေမီးကျောက်များ ရှိကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားကြ၏။ ဤတစ်ကြိမ် တူးဖော်ရေးတွင် ပါဝင်သူများမှာ ကြီးမားသော ဆုလာဘ်များကို သေချာပေါက် ရရှိကြမည်ကို သူတို့ သိထားကြ၏။
"ကောင်းယွီ... နေမီးကျောက်က မီးသလင်းကျောက်နဲ့ မတူဘူး။ ဒီကိစ္စကို လူကြီးတွေဆီ ချက်ချင်း သတင်းပို့ရမယ်၊ ဒါမှ သူတို့က ပိုပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ ပညာရှင်တွေကို လွှတ်ပေးနိုင်မှာ" လျိုရန်က အသက်ကို အဝရှူလိုက်ပြီး ညွှန်ကြားလိုက်၏။ "မင်းတို့ ကောင်းမိသားစုက အနီးဆုံးပဲ။ မင်းအဖေဆီ သတင်းသွားပို့ဖို့ လူတစ်ယောက် ချက်ချင်း စီစဉ်လိုက်။ မြူတိမ်ဆောင်ကို အကြောင်းကြားပြီး အားလုံးကို ပြန်ပြီး စီစဉ်ခိုင်းလိုက်တော့"
"ဟုတ်ကဲ့" ကောင်းယွီက ချက်ချင်းပင် အော်ပြောလိုက်၏။ "ကောင်းယွမ်၊ အိမ်ကို အမြန် ပြန်တော့။ နှစ်ရက်အတွင်း ဒီသတင်းကို မိသားစုဆီ ရောက်အောင် ပို့ရမယ်"
ကောင်းယွမ်သည် ပြန်ပင် မဖြေတော့ဘဲ ကမ်းပါးယံပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ကောင်းမိသားစုရှိရာဘက်သို့ အသည်းအသန် ပြေးထွက်သွားတော့၏။
"နောက်ကျနေပြီ။ အားလုံးပဲ တောကောင်တွေ အမဲလိုက်ကြ၊ ဒီညတော့ ပျော်ပျော်ပါးပါး သောက်စားပြီး အောင်ပွဲခံကြတာပေါ့" လျိုရန်က ပြုံးလျက် အားလုံးကို အားပေးလိုက်၏။ "မနက်ဖြန်ကစပြီး မီးသလင်းကျောက် တူးတာကို ခေတ္တရပ်ပြီး ဒီနေမီးကျောက်ကိုပဲ အာရုံစိုက် တူးကြမယ်။ စိတ်မပူကြပါနဲ့၊ ဒီတစ်ခါတော့ မိသားစု သုံးခုစလုံးက ကြီးမားတဲ့ အကျိုးပြုမှုတွေ လုပ်ခဲ့တာဆိုတော့ ဘယ်မိသားစုမှ ဆုလာဘ် လက်လွတ်မခံစေရဘူး"
အားလုံးထံမှ ဟိန်းဟောက်သော တုံ့ပြန်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာ၏။
မိသားစု သုံးခုစလုံးမှ ကျင့်ကြံသူများသည် အသီးသီး လူစုခွဲကာ အနီးနားရှိ တောအုပ်များအတွင်း အမဲလိုက်ရန်နှင့် အောင်ပွဲခံရန်အတွက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ထွက်ခွာသွားကြတော့၏။
"ငါတို့ ကံကောင်းတာပဲ။ နေမီးကျောက်ရဲ့ တန်ဖိုးက မြို့တစ်မြို့နဲ့တောင် ညီမျှတယ်။ မြူတိမ်ဆောင်အတွက်တောင် ဒါက ရှားပါးပစ္စည်းပဲ။ ဒီတစ်ခါ တူးဖော်ရေးမှာ ပါဝင်ခွင့်ရတာ တကယ်ကို အချိန်ကိုက်ပဲ။ အလုပ်ပြီးသွားရင် ငါတို့ ရမယ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေက မျှော်လင့်ထားတာထက်တောင် ပိုဦးမယ်။ ဒါဆိုရင် ငါ အဆင့် ၇ ကို သေချာပေါက် တက်နိုင်တော့မှာပဲ" လင်ရှင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ရင်း ဆို၏။
လင်ဖုန်းနှင့် လင်ရင်းတို့မှာလည်း ပြုံးပျော်နေကြသလို လင်ယွီရှီးမှာလည်း ထူးမခြားနားပင်။ သူမ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းများမှာလည်း အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် လင်းလက်နေ၏။
နောက်တစ်နေ့ နံနက် အရုဏ်တက်ချိန်တွင် မိသားစု သုံးခုစလုံးမှာ နေမီးကျောက်များကို တူးဖော်ရန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ထွက်ခွာသွားကြ၏။ ချင်လဲ့မှာမူ ထုံးစံအတိုင်း ဝအောင်စားပြီးနောက် လျှိုမြောင်အတွင်းမှ ထွက်လာခဲ့၏။
သူသည် တောင်ပေါ်ရှိ တိတ်ဆိတ်သော တောအုပ်အတွင်း တစ်ကိုယ်တည်း ကျင့်ကြံနေ၏။ ယနေ့တွင် သူ၏ ကံမှာ အတော်လေး ကောင်းပုံရ၏၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ကောင်းကင်ယံမှာ တဖြည်းဖြည်း အမှောင်ကျလာပြီး မကြာမီမှာပင် မိုးခြိမ်းသံများကို ကြားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်၏။
သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အောက်တွင် ချင်လဲ့သည် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ ကောင်းကင်မိုးကြိုး ချေမှုန်းခြင်း ပညာရပ်ကို အာရုံစိုက် ကျင့်ကြံနေ၏။
"ဖျစ်... ဖျစ်... ဖျစ်..."
သူ၏ လက်ချောင်းများကြားတွင် သေးငယ်သော လျှပ်စစ်စွမ်းအင် တန်းလေးများမှာ လျှပ်စစ်မြွေကလေးများကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေကြ၏။
သူသည် ကျင့်စဉ်အတွင်းသို့ ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ အာရုံစိုက်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို သူ၏ အရိုးများအတွင်းသို့ စီးဝင်စေသည့်အခါ သူ၏ ရင်ဘတ်အတွင်းမှ မိုးခြိမ်းသံသဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ၎င်းမှာ ကောင်းကင်ယံမှ ဟိန်းဟောက်သံနှင့် အပြန်အလှန် တုံ့ပြန်နေသည့်အလားပင်။
"ဂျိမ်း... ဒလိန်း... ဂျိမ်း"
ကောင်းကင်ယံတွင် နားကွဲမတတ် မိုးခြိမ်းသံများနှင့်အတူ လျှပ်စီးတန်းများမှာ တစ်ကြောင်းနှင့်တစ်ကြောင်း ယှက်နွယ်နေကြ၏။ ထိုလျှပ်စီးတန်းများသည် တောအုပ်အပေါ်တွင် ဝဲပျံနေပြီးနောက် ချင်လဲ့၏ ဆွဲဆောင်မှုကြောင့် သူ၏ ဘေးပတ်လည်သို့ စုရုံးလာကြ၏။
"ဂျိမ်း..."
မိုးခြိမ်းသံများ သူ၏ ဘေးတွင် အဆက်မပြတ် မြည်ဟည်းနေပြီး ကောင်းကင်မှ လျှပ်စီးတန်းများမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ တည့်တည့် ကျရောက်လာတော့၏။
"အား..."
လျှပ်စီးများ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်လာသည့်အခါ ချင်လဲ့မှာ မအောင့်နိုင်ဘဲ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်မိ၏။ သူ၏ ဆံပင်များမှာ လောင်ကျွမ်းသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေ၏။
ပြင်းထန်သော လျှပ်စစ်စီးကြောင်းမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပိုင်းသို့ ချက်ချင်းပင် တိုးဝင်သွားပြီး အရှိန်ပြင်းစွာ ပြေးလွှားနေသည့် မြင်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူ၏ အသားမျှင်များကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။
သူ၏ ကြွက်သားများနှင့် သွေးကြောများအတွင်း၌ ပူလောင်နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး လျှပ်စစ်စီးကြောင်းမှာ ကျင့်စဉ်၏ စီးဆင်းမှုအတိုင်း သူ၏ ရင်ဘတ်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါ နာကျင်မှုမှာ အဆပေါင်းများစွာ တိုးသွားတော့၏။ ၎င်းမှာ မခံမရပ်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သဖြင့် မြေကြီးပေါ်တွင် လူးလှိမ့်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားသည်။
"အရမ်း ကြောက်စရာ ကောင်းတာပဲ။ ဒီအတိုင်းဆိုရင် ငါ တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ လုပ်ရမယ်"
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွက် ခိုင်မာသော အခြေခံ ရရှိရန် မိုးကြိုးဒဏ်ကို တိုက်ရိုက် ခံယူရမည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူသည် မတ်တတ်ရပ်ရန်ပင် မတတ်နိုင်သဖြင့် အချိန်မရွေး သေဆုံးသွားနိုင်သည်ဟု စိုးရိမ်လာ၏။
ဆေးတောင်အတွင်းရှိ ထူးဆန်းသော ဝင်္ကပါများသည် မိုးကြိုးများကို အားပျော့သွားစေပြီး ကွန်ရက်များဖြင့် ခွဲထုတ်ပေးသဖြင့် သူ ကျင့်ကြံရသည်မှာ ပို၍ လွယ်ကူခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
ယခုမူ ထိုဝင်္ကပါများ မရှိဘဲ မိုးကြိုးဒဏ်ကို တိုက်ရိုက် ခံယူရန်မှာ သူ့အတွက် ခက်ခဲလွန်းလှသေးသည်။ သူသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ညှိယူကာ မိုးကြိုးများကို အနည်းငယ်သာ ဆွဲဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။
သူသည် ကျင့်စဉ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ လည်ပတ်စေလိုက်သည့်အခါ ကောင်းကင်ယံမှ မိုးကြိုးများမှာ သိသိသာသာ လျော့နည်းသွား၏။ ကျရောက်လာသော မိုးကြိုးများမှာလည်း ပို၍ အားပျော့သွားသဖြင့် သူ ကျင့်ကြံရန် ပို၍ အဆင်ပြေသွားတော့၏။
"ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံဆင့် ပိုမြင့်လာပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ ပိုပြီး ထူထဲလာတဲ့အခါ... ဒီကျင့်စဉ်က ပိုပြီး ပြင်းထန်တဲ့ မိုးကြိုးတွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်မှာလား။ အဲဒီလိုဆိုရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ ပိုပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ မိုးကြိုးတွေကို ခေါ်ယူပြီး ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆက်ပြီး သန်မာအောင် လုပ်နိုင်မှာပဲ"
"အဖိုး ပြောခဲ့ဖူးတာအရဆိုရင် ငါက ဒီကျင့်စဉ်ကို ပျက်ကွက်မှု မရှိဘဲ စွဲစွဲမြဲမြဲ ကျင့်ရမယ်။ ငါက နဝမကောင်းကင်ယံရဲ့ မိုးကြိုးစွမ်းအားကို သုံးပြီး ငါ့ရဲ့ အသား၊ ကြွက်သား၊ သွေးကြော၊ အရိုးနဲ့ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါတွေကို အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ သန်မာအောင် လုပ်နိုင်ရင် ငါက ကောင်းကင်မိုးကြိုးခန္ဓာကို ရလိမ့်မယ်။ အဲဒီအဆင့်ကို ရောက်ရင် ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အရည်အသွေးပိုင်းအရ ပြောင်းလဲသွားပြီး အတွေးတစ်ချက်နဲ့တင် ငါ့ကိုယ်ထဲက မိုးခြိမ်းသံတွေကို မြည်ဟည်းစေနိုင်လိမ့်မယ်။ ဒါတင်မကဘူး၊ နေပူရှိန်ပြင်းတဲ့ အချိန်မှာတောင် နဝမကောင်းကင်ယံရဲ့ အဝေးဆုံးနေရာကနေ မိုးကြိုးတွေကို တိုက်ရိုက် ခေါ်ယူနိုင်ပြီး တစ်ကမ္ဘာလုံးကို တုန်လှုပ်စေနိုင်မှာ"
သူ့အဖိုး ချင်ရှန်း ပြောပြခဲ့ဖူးသော ကောင်းကင်မိုးကြိုးခန္ဓာ အကြောင်းကို ပြန်လည် စဉ်းစားမိသည့်အခါ သူ၏ စိတ်ထဲ၌ လိုလားတောင့်တမှုများ ပြင်းပြလာ၏။ သူသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ရန်အတွက် မိုးကြိုးများကို ပိုမို ဆွဲဆောင်လိုက်ရာ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လျှပ်စီးတန်းများနှင့် မိုးခြိမ်းသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့၏။
မည်မျှ ကြာသွားသည်ကို သူ မသိပေ။ အဆုံးတွင် မိုးကြိုးများ ရပ်တန့်သွားပြီး မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းလာတော့၏။
သူသည် မိုးထဲတွင် အတော်ကြာအောင် ဆက်လက် ကျင့်ကြံနေစဉ် ရုတ်တရက် သူ၏ ဘေးပတ်လည်မှ တောကောင်ငယ်လေးများ၏ အော်သံနှင့်အတူ ပြင်းထန်သော သွေးညှီနံ့ကို ရလိုက်၏။
ချင်လဲ့သည် စိတ်ထဲ၌ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီး ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ကျင့်ကြံခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်၏။ သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ထိုအော်သံများ ရှိရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။
သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အောက်တွင် မြေဝံပုလွေ အချို့မှာ စုရုံးနေကြ၏။ သူတို့သည် ရွှံ့နွံထဲရှိ အရာတစ်ခုကို လက်သည်းများဖြင့် ကုတ်ခြစ်နေကြပြီး သွေးချင်းချင်းနီနေသည့်တိုင်အောင် ကိုက်ခဲနေကြ၏။
မြေဝံပုလွေများသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုတတ်သူများ မဟုတ်သဖြင့် ဝိညာဉ်သားရဲဟု မသတ်မှတ်နိုင်ချေ။ ချင်လဲ့အတွက်လည်း အန္တရာယ် မရှိပေ။ ထို့ပြင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် လျှပ်စစ်စွမ်းအင်များ ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် သူ ချဉ်းကပ်သွားသည်နှင့် ထိုဝံပုလွေများမှာ ထွက်ပြေးသွားကြတော့၏။
"ဒါ... ဒါက... ကောင်းယွမ်" ချင်လဲ့သည် အရှေ့သို့ ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူဖျော့သွားပြီး ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိ၏။
အလောင်းမှာ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားနှင့် ရုပ်သွင်ကို ကြည့်ကာ သေဆုံးသူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း ချင်လဲ့ ချက်ချင်း သိလိုက်ရ၏။
သူသည် ကောင်းမိသားစုမှ ကျင့်ကြံသူ ကောင်းယွမ်ပင် ဖြစ်၏။
သူသည် မနေ့ညကမှ ကောင်းမိသားစုထံ သတင်းပို့ရန် အမိန့်ပေးခြင်း ခံရသောသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံဆင့်မှာ အဆင့် ၆ ဖြစ်သဖြင့် မြေဝံပုလွေများက သူ့ကို သတ်နိုင်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။
သူ အနီးကပ် ကြည့်လိုက်သည့်အခါ အနီးနားရှိ မြေသားများမှာ ပွနေသည်ကို တွေ့ရ၏။ ထို့ပြင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းမှုကြောင့် မြေကျင်းအသေးလေးတစ်ကျင်းမှာ ပေါ်ထွက်နေ၏။ အနီးအနားတွင် မိုးကြိုးကြောင့် ပေါက်ကွဲထားသော အမှတ်အသားများလည်း ရှိနေ၏...။
သူ ချက်ချင်း နားလည်သွား၏။ ကောင်းယွမ်သည် မနေ့ညကတည်းက တစ်စုံတစ်ဦး၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရပြီးနောက် ကျွမ်းကျင်စွာ မြှုပ်နှံခြင်း ခံထားရခြင်း ဖြစ်သည်။
ချင်လဲ့ ကျင့်ကြံနေစဉ် မိုးကြိုးများကို ဆွဲဆောင်လိုက်သည့်အခါ ထိုမိုးကြိုးမှာ ဤနေရာအား တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားပုံရ၏။ ထို့နောက် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းမှုကြောင့် မြေသားများ တိုက်စားခံရကာ အလောင်းမှ သွေးနံ့များ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့နောက်တွင်မှ မြေဝံပုလွေများ ရောက်လာပြီး စားသောက်ကြခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
"သူက မနေ့ညကတည်းက အသတ်ခံလိုက်ရတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူက ဘာလို့ သတ်မှာလဲ။ သူက ကောင်းမိသားစုကို သတင်းသွားပို့မယ့်သူလေ... ဘယ်သူ လုပ်တာလဲ။ အနီးအနားမှာ တခြား အင်အားစုတွေ ပုန်းအောင်းနေတာလား" ချင်လဲ့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စိတ်ပူပန်လာတော့သည်။
လင်မိသားစု၏ ယခုတစ်ကြိမ် တာဝန်မှာ သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမို ခက်ခဲနိုင်ကြောင်း သူ သိရှိလိုက်ရ၏။ သူတို့သည် လမ်းတွင် ရှိနေနိုင်သော ငွေတောင်ပံ နတ်ဆိုးဝံပုလွေများကိုသာမက မသိရသေးသော အခြား အင်အားစု တစ်ခုကိုပါ ရင်ဆိုင်ရဖွယ် ရှိနေသည်။
အခန်း (၂၆) ရေအောက်လှိုင်းများ
ချင်လဲ့သည် ကောင်းယွမ်၏ အလောင်းအား ပြန်လည်မြှုပ်နှံပြီး အနီးနားရှိ သဲလွန်စအားလုံးကို ဖျက်ဆီးလိုက်၏။ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် မိုးချုပ်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် လျှိုမြောင်ရှိရာသို့ ပြန်လည်လျှောက်လှမ်းလာခဲ့၏။
မိုးက တဖြည်းဖြည်း တိတ်သွားပြီ ဖြစ်၏။
သူ လျှိုမြောင်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ လင်၊ ဖုန်း နှင့် ကောင်း မိသားစု သုံးခုစလုံးမှ ကျင့်ကြံသူများသည် ကမ်းပါးယံများပေါ်တွင် ကျောက်တူးနေကြဆဲ ဖြစ်သည်ကို တွေ့ရ၏။ သူတို့အားလုံးမှာ မိုးရေထဲတွင် စိမ်ထားသော ကြက်ကလေးများကဲ့သို့ တစ်ကိုယ်လုံး စိုရွှဲနေကြသော်လည်း သူတို့၏ စိတ်အင်အားမှာမူ နေမီးကျောက်ကြောင့် တက်ကြွနေကြပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကိုပင် မေ့လျော့နေကြပုံရသည်။
တာဝန်ခံ လျိုရန်ပင်လျှင် ထုံးစံအတိုင်း အနားယူမနေတော့ဘဲ နေမီးကျောက် စတင်တွေ့ရှိသည့် နေရာသို့ ရောက်ရှိနေ၏။ သူသည် အလုပ်ရှုပ်နေသော မိသားစုဝင်များကို ကြည့်ကာ တစ်ဦးတစ်ယောက်မှ နေမီးကျောက်များအား ခိုးယူဝှက်ဖွက်ခြင်း မရှိစေရန် သေချာစွာ စောင့်ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင်လည်း အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရမှုများ ထင်ဟပ်နေ၏။
ယခင်က မီးသလင်းကျောက်များနှင့် ပတ်သက်၍ သူသည် သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မီးသလင်းကျောက်မှာ တန်ဖိုး သိပ်မရှိလှသလို ဤမိသားစု သုံးခုစလုံးတွင်လည်း ပန်းပဲပညာရှင် မရှိသဖြင့် သူတို့ ခိုးယူမည် မဟုတ်ကြောင်း စိတ်ချထားသောကြောင့် ဖြစ်၏။
သို့သော် နေမီးကျောက်မှာမူ လုံးဝ ကွဲပြား၏။
မြင့်မြတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများ၏ တန်ဖိုးမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားလှ၏။ အကယ်၍ ဤမိသားစု သုံးခုမှ တစ်ဦးဦးက နေမီးကျောက် တစ်တုံးကို ခိုးယူသွားနိုင်ပါက ရေခဲကျောက်မြို့တော်ရှိ လေလံရုံများတွင် ကြီးမားသော ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုနှင့် ချက်ချင်း လဲလှယ်နိုင်ပေသည်။
ထို့ကြောင့် လျိုရန်သည် မည်သူမျှ ခိုးယူခြင်း မပြုနိုင်စေရန် မျက်တောင်မခတ် စောင့်ကြည့်နေရခြင်း ဖြစ်၏။
"ညီမလေး ရင်းအာ... ခဏနေရင် အစ်ကိုကြီးနဲ့ အတူတူ အရက်သောက်ရအောင်လား" ဖုန်းလွန်က လင်းရင်းကို ရမ္မက်ဇောများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း ဖိတ်ခေါ်လိုက်၏။ "အစ်ကိုကြီးက လင်ဖုန်းထက် အများကြီး ပိုသန်မာသလို၊ နင့်ကို ပိုပြီးလည်း ဂရုစိုက်နိုင်တယ်၊ ဟဲဟဲ"
မိုးရေစိုရွှဲနေသဖြင့် လင်းရင်း၏ ခန္ဓာကိုယ် အကောက်အဆက်များမှာ အထင်အရှား ပေါ်လွင်နေပြီး ၎င်းမှာ အခြားသူများ၏ ရိုင်းစိုင်းသော အတွေးများကို နှိုးဆွပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
သူမသည် ကြိုးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ကာ ကမ်းပါးယံပေါ်တွင် လှုပ်ရှားနေသဖြင့် သူမ၏ တင်ပါးအလှမှာ အနည်းငယ် ပေါ်လွင်နေသည်။ အနီးနားရှိ ဖုန်းနှင့် ကောင်း မိသားစုမှ ကျင့်ကြံသူများသည်လည်း သူမကို ရမ္မက်ဇောဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း တံတွေး ခိုးမြိုနေကြတော့၏။
သို့သော် သူတို့ထဲတွင် ဖုန်းလွန် တစ်ဦးတည်းသာလျှင် ထိုသို့ စကားထုတ်ပြောရဲခြင်း ဖြစ်၏။ ကောင်းမိသားစုဝင်များမှာမူ တစ်ခွန်းမျှ မဟကြချေ။
ဖုန်းလွန်သည် ဖုန်းယိ၏ ဝမ်းကွဲညီအစ်ကိုဖြစ်ပြီး အဆင့် ၇ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ဖြစ်၏။ ယခင်တစ်ခါ ချင်လဲ့ကို ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပြောဆိုသဖြင့် လင်ယွီရှီး၏ ငေါက်ငမ်းခြင်းအား ခံခဲ့ရသူမှာလည်း သူပင် ဖြစ်၏။
ထိုစဉ်က လင်ယွီရှီး၏ ဆုံးမခြင်းနှင့် ဖုန်းယိ၏ ဟန့်တားခြင်းကြောင့် ဖုန်းလွန်သည် အတော်ကြာအောင် ငြိမ်နေခဲ့၏။ သို့သော် ယနေ့တွင် အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် ရိုင်းစိုင်းလာသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။
"နင့်အမေကို သွားကြည့်လိုက်ဦး" လင်းယင်းသည် ဆူးရှိသော နှင်းဆီလေးတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ပင်။ သူမသည် ဖုန်းလွန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ မညှာမတာ ဆဲဆိုလိုက်၏။
"ဖုန်းလွန်၊ ပါးစပ်ကို စောင့်စည်းစမ်း" လင်ဖုန်းကလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မအောင့်နိုင်ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်၏။
"ဟဲဟဲ... နင့်ပါးစပ်လေးက တော်တော် ဆိုးတာပဲ၊ စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်။ ငါ သဘောကျတယ်" ဖုန်းလွန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရန်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ထူးထူးဆန်းဆန်း ရယ်မောလိုက်၏။ "ဒီအတိုင်း ဆက်ပြီး ဆိုးနိုင်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်၊ မဟုတ်ရင် သိပ်ပျော်ဖို့ ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး..."
"ပါးစပ်ပိတ်စမ်း" ဖုန်းယိက အေးစက်စွာ အော်လိုက်၏။
ဖုန်းလွန်သည် ဖုန်းယိကို သိသိသာသာ ကြောက်ပုံရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းငုံ့ကာ နှုတ်ဆိတ်သွားတော့၏။
ထိုအချိန်တွင် သူ၏ ဘေးရှိ အခြား ဖုန်းမိသားစုဝင်များ၏ မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ပေါက်နေပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို စောင့်မျှော်နေကြသည့်အလား ရှိနေ၏။
"တော်ပြီ၊ ရန်မဖြစ်ကြနဲ့တော့။ ဒီနေ့အတွက်တော့ ဒီမှာပဲ ရပ်ကြစို့" လျိုရန်က မျက်လုံးမှေးကာ ကြားဝင်ပြောလိုက်၏။ "မဆိုးဘူး၊ ဒီနေ့ မိသားစု သုံးခုစလုံး ပေါင်းပြီး နေမီးကျောက် ၁၁ တုံး တူးနိုင်ခဲ့တယ်။ အရင်ရက်တွေက တူးခဲ့တာထက်စာရင် ဒီနေ့ရလဒ်က အများကြီး ပိုတန်ဖိုးရှိတယ်။ အားလုံး စိတ်ချပါ၊ မြူတိမ်ဆောင်က မင်းတို့ကို မတရား မလုပ်စေရဘူး"
လျိုရန်၏ ညွှန်ကြားချက်အရ ကျင့်ကြံသူများသည် ကမ်းပါးယံပေါ်မှ တဖြည်းဖြည်း ဆင်းလာကြ၏။ လျှိုမြောင်အောက်ခြေသို့ ရောက်သည်နှင့် အများစုမှာ သူတို့၏ တဲများသို့ ပြန်ကာ အဝတ်အစားလဲရန် ပြင်ဆင်ကြတော့၏။
လင်ယွီရှီးသည် အပြာရောင် တိုက်ပွဲဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မိုးရေစိုနေသဖြင့် သူမ၏ လှပသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ ပေါ်လွင်နေ၏။ အနီးနားရှိ ဖုန်းယိမှာလည်း သူမထံမှ အကြည့်မခွာနိုင် ဖြစ်နေရှာသည်။
ချင်လဲ့ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သည့်အခါ လင်ယွီရှီးက ချိုသာစွာ ပြုံးပြလိုက်၏။ သူမသည် နဖူးပေါ်မှ စိုစွတ်နေသော ဆံပင်များကို သပ်တင်ရင်း ဆိုသည်။ "ငါ လင်းရင်းနဲ့ အဝတ်အစား သွားလဲလိုက်ဦးမယ်။ ခဏနေရင် နင်စားဖို့ တစ်ခုခု လုပ်ပေးမယ်နော်"
လင်ယွီရှီးနှင့် လင်းရင်းတို့မှာ တဲတစ်လုံးတည်းတွင် အတူနေကြခြင်း ဖြစ်၏။ သူတို့ နှစ်ဦး တဲအတွင်း၌ အဝတ်အစား လဲနေမည်ကို သိရှိနေကြသော အနီးနားရှိ ကျင့်ကြံသူများမှာ စိတ်ရိုင်းများ ဝင်လာကြပြီး ထိုတဲအား ဖောက်ထွင်းကြည့်မြင်ချင်စိတ်များ ပေါက်နေကြတော့၏။
မကြာမီ လင်ယွီရှီးနှင့် လင်းယင်းတို့ အဝတ်အစားလဲပြီး ထွက်လာကြ၏။ လင်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများလည်း အဝတ်အစားလဲပြီးနောက် အားလုံး လူစုလိုက်ကြ၏။
"တောက်... အဲဒီ ဖုန်းမိသားစုက ကောင်တွေ၊ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ရိုင်းလာတာလဲ မသိဘူး။ အရင်ရက်တွေက အဆင်ပြေနေတာကို။ အခုကျမှ လင်းရင်းကို တမင် စော်ကားလာတယ်" လင်ရှင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အဝေးမှ ဖုန်းမိသားစုဝင်များကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်၏။ "မနေ့ညကလည်း သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က နေမကောင်းဘူးဆိုပြီး အိမ်ပြန်သွားသေးတယ်။ ငါ့အမြင်တော့ အဲဒီကောင်က ဘာမှ ဖြစ်ပုံမရပါဘူး၊ နေမီးကျောက် တွေ့တဲ့ သတင်းကို အိမ်ပြန်ပို့တာ နေမှာ"
ချင်လဲ့၏ နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူသည် ဖုန်းမိသားစုရှိရာသို့ မသိမသာ လှမ်းကြည့်လိုက်မိ၏။
"ဟဲဟဲ... ဟိုလူအကို ကြည့်စမ်း" ဖုန်းမိသားစုဘက်တွင် ဖုန်းလွန်သည် ချင်လဲ့၏ အကြည့်ကို တွေ့သွားပြီး ထူးဆန်းစွာ ရယ်မောလိုက်၏။ "သူလား... သခင်လေး သဘောကျနေတဲ့ မိန်းကလေးနဲ့ စေ့စပ်ထားတဲ့သူပေါ့... လင်မိသားစု အရှင်သခင်လည်း ဒီလူအနဲ့ ပေါင်းပြီး အတူတူ အသွားပြီ ထင်တယ်"
"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီ လင်မိသားစုက တုလို့ နာမည်ရတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ ဖိအားပေးတာကို ခံနေရလို့ ခေါင်းတောင် မဖော်ရဲဘူးတဲ့။ လင်ချန်းဟွေးဆိုရင် အဲဒီမိန်းမကြောင့် သေရတာတောင် သူတို့ ဘာမှ မပြောရဲကြဘူး" အနီးနားရှိ လူတစ်ဦးကလည်း လင်မိသားစု၏ အရှက်ရဖွယ် ကိစ္စများကို ပြောဆိုကာ လှောင်ပြောင်နေကြတော့၏။
မိသားစု နှစ်ခုမှာ အတော်လေး ဝေးကွာသော နေရာတွင် ရှိနေသော်လည်း ဖုန်းမိသားစုဘက်မှ ပြောဆိုသံများမှာ လွင့်ပျံလာသဖြင့် လင်မိသားစုဝင်များ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ ပျက်လာကြ၏။
"ဒီဖုန်းမိသားစုက ကောင်တွေ ဆေးမှားသောက်ထားကြတာလား" လင်ရှင်းက ချက်ချင်း ထရပ်ကာ ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်၏။ "သခင်မလေး... ကျွန်တော် သွားပြီး သူတို့ ပါးစပ်ကို ပိတ်ပစ်ရမလား"
"ထားလိုက်ပါ၊ သူတို့က ကွယ်ရာမှာ ပြောနေတာပဲဟာ၊ ဂရုစိုက်မနေပါနဲ့တော့" လင်ယွီရှီးက လက်ကာပြလိုက်ပြီး သူမကိုယ်တိုင်လည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည့် ပုံစံဖြင့် ပြောသည်။ "မနေ့ကစပြီး ဖုန်းမိသားစုဝင်တွေ တကယ်ကို ထူးဆန်းလာတယ်။ ဖုန်းယိ ငါ့ကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေကလည်း ပိုပြီး ရိုင်းလာသလိုပဲ"
"ဖုန်းမိသားစုမှာ တစ်ခုခု ပြဿနာ ရှိနေတာလား" လင်ဖုန်းက လေးနက်စွာ မေးလိုက်၏။
"သူတို့မှာ ဘာပြဿနာ ရှိနိုင်မှာလဲ" လင်ယွီရှီးက ခေါင်းခါရင်း ပြောသည်။ "မြူတိမ်ဆောင်က လျိုရန် ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ။ ဖုန်းမိသားစုကလည်း ငါတို့လိုပဲ မြူတိမ်ဆောင်ရဲ့ လက်အောက်ခံ မိသားစုပဲဟာ။ မြူတိမ်ဆောင်ကသာ ဖုန်းမိသားစုကို ဖျက်ဆီးချင်ရင် ဒါက အလွန် လွယ်ကူတဲ့ ကိစ္စပဲ။ ပြီးတော့ ဖုန်းခိုင်ကလည်း မြူတိမ်ဆောင်ထဲမှာ ရှိနေတာပဲ၊ သူတို့က ဘာပြဿနာ လုပ်ရဲမှာလဲ"
"ဟုတ်တော့လည်း ဟုတ်သားပဲ" လင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ဆက်မပြောတော့ပေ။
ချင်လဲ့သည် တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်ရင်း သူ၏ စိတ်ထဲ၌ လှိုင်းများ ထန်နေ၏။ သူသည် သဲလွန်စတစ်ခုကို လျှို့ဝှက်စွာ ရရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
သူသည် ဖုန်းမိသားစုဘက်ကို ငေးကြည့်ရင်း သတိအပြည့် ထားလိုက်၏။ ကောင်းယွမ် သေဆုံးခြင်းမှာ အိမ်ပြန်သွားသော ဖုန်းမိသားစုဝင်နှင့် သက်ဆိုင်နေသည်မှာ သေချာသလောက် ရှိနေ၏။
သာမန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် ဖုန်းမိသားစုသည် မြူတိမ်ဆောင်မှ လျိုရန်၏ မျက်စိအောက်တွင် မကောင်းမှု လုပ်ရဲမည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်မှာမူ ကွဲပြား၏။
နေမီးကျောက်၏ တန်ဖိုးမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလွန်းလှ၏။ ထို့ပြင် ဤနေရာ တစ်ခုလုံးမှာ နေမီးကျောက်တွင်းကြီး ဖြစ်နေသဖြင့် တန်ဖိုးမှာ ဖြတ်မရနိုင်အောင်ပင်။ ၎င်းမှာ အချို့သော သူများအတွက် စွန့်စားရန် ထိုက်တန်သော အရာ ဖြစ်သည်။
ချင်လဲ့သည် ဆက်လက် စဉ်းစားကြည့်သည့်အခါ သူ၏ အတွေးများမှာ လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်က အတွေ့အကြုံများ ရှိခဲ့ဖူးသည့်အလား လျင်မြန်စွာပင် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်လာ၏။
'ငါသာ ဖုန်းမိသားစု ဖြစ်နေရင်၊ ပြီးတော့ တန်ဖိုးဖြတ်မရတဲ့ ဒီနေမီးကျောက်တွေကို ခိုးယူဖို့အတွက် မြူတိမ်ဆောင်ကို အာခံဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားရင် ငါ ဘာလုပ်မလဲ'
ချင်လဲ့သည် မိမိကိုယ်ကို မေးခွန်းထုတ်ကြည့်ရာ သူ၏ စိတ်ထဲ၌ စိုးရိမ်မှုများ ပိုမို ပြင်းထန်လာ၏။
သူ ရရှိလိုက်သော အဖြေမှာ ဤလျှိုမြောင်အတွင်းရှိ သိရှိထားသူ အားလုံးကို သတ်ပစ်ရန်ပင်။ လင်မိသားစု၊ ကောင်းမိသားစုနှင့် လျိုရန် တစ်ယောက်မှ အသက်မချန်ထားရန်ပင် ဖြစ်၏။
အားလုံးကို သတ်ပစ်မှသာ နေမီးကျောက် သတင်း ပေါက်ကြားမည် မဟုတ်ဘဲ သူတို့က ဤနေရာအာယ အပိုင်စီးကာ မြူတိမ်ဆောင် မသိမီ ကျောက်အားလုံးကို တူးဖော်နိုင်မည် ဖြစ်၏။
ထိုသို့ တွေးတောပြီးနောက် ဖုန်းမိသားစု ကျင့်ကြံသူများကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များကို သူ တွေ့လိုက်ရ၏။
အကယ်၍ ထိုအတိုင်းသာ မှန်ကန်ပါက ဖုန်းမိသားစု၏ မျက်လုံးထဲတွင် လင်မိသားစုဝင်များမှာ သတ်ဖြတ်ရန် စောင့်နေသော သိုးငယ်လေးများသဖွယ် ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သူတို့သည် လင်းရင်းနှင့် လင်ယွီရှီးတို့အပေါ် ထားရှိသော ရိုင်းစိုင်းသည့် စိတ်ရိုင်းများကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
တိတ်ဆိတ်သော ညတစ်ည ကုန်ဆုံးသွား၏။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ချင်လဲ့သည် ကျင့်ကြံရန် အပြင်သို့ မသွားတော့ဘဲ လျှိုမြောင်အတွင်း၌သာ နေကာ မိသားစု သုံးခုစလုံး ကျောက်တူးနေသည်ကို လူအ တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ငေးကြည့်နေ၏။
သူသည် ဖုန်းမိသားစုဝင်များ၏ အမူအရာကို သေချာစွာ စောင့်ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့သည် ကျောက်တူးရာတွင် အခြား မိသားစုများကဲ့သို့ စိတ်ပါလက်ပါ မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
ခဏခဏ ဆိုသလို ဖုန်းမိသားစုဝင်များသည် အခြားသူများ အာရုံစိုက်နေချိန်တွင် သူတို့၏ ကျောပြင်များကို သတ်ဖြတ်လိုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်မှာ သိသာလှ၏။
ဖုန်းမိသားစုက ယခုအချိန်ထိ လက်မလှုပ်သေးခြင်းမှာ သူတို့၏ လက်ရှိ အင်အား မလုံလောက်သေးသောကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း ချင်လဲ့ သိရှိလိုက်၏။ သူတို့သည် စစ်ကူများကို စောင့်နေကြခြင်း ဖြစ်ပြီး စစ်ကူများ ရောက်လာသည်နှင့် ဤလျှိုမြောင်အတွင်းရှိ လူအားလုံးကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ကြတော့မည် ဖြစ်သည်။
ဖုန်းမိသားစု၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရိပ်မိသွားပြီးနောက် ချင်လဲ့သည် ထုံးစံအတိုင်း တောအုပ်အတွင်းသို့ ပြန်လည် ထွက်ခွာခဲ့၏။ သို့သော် သူသည် ကျင့်ကြံခြင်း မပြုတော့ဘဲ အမှောင်ထဲမှနေ၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စောင့်ကြည့်နေတော့၏။
'အခု ဇူလိုင်လ ရောက်နေပြီ။ အဖိုးပြောတာ မမှားရင် ငွေတောင်ပံ နတ်ဆိုးဝံပုလွေတွေ မကြာခင် ပြန်လာတော့မယ်။ အဲဒီ ဝံပုလွေတွေသာ မရှိရင် လင်ယွီရှီးကို အသိပေးပြီး ဖုန်းမိသားစု စစ်ကူတွေ မလာခင် နတ်ဆိုးဝံပုလွေတောင်ကနေ ချက်ချင်း ထွက်သွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဝံပုလွေတွေ ရောက်လာနိုင်ခြေ ရှိနေတော့ အပြောင်းအလဲတွေ အများကြီး ရှိနိုင်တယ်...'
ချင်လဲ့သည် အမှောင်ထဲမှနေ၍ အခြေအနေကို သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်ရင်း လျို့ဝှက်စွာ ပြင်ဆင်နေ၏။
ထိုသို့ဖြင့် သုံးရက် ကုန်ဆုံးသွား၏။
လွန်ခဲ့သော သုံးရက်အတွင်း ဖုန်းမိသားစုသည် လင်မိသားစု၊ ကောင်းမိသားစုတို့နှင့် ခဏခဏ ပြဿနာ ဖြစ်ပွားခဲ့၏။ လျိုရန်ပင်လျှင် မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ ဖုန်းမိသားစု၏ ရိုင်းစိုင်းမှုများအတွက် ဖုန်းယိကို ပြင်းထန်စွာ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခဲ့ဖူးသည်။
သို့သော် အားလုံးက ထိုသို့ ဖြစ်ရခြင်းမှာ နေမီးကျောက်များ တွေ့ရှိရသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှု လွန်ကဲနေခြင်းကြောင့်ဟုသာ ထင်နေကြ၏။
မည်သူမှ ပိုပြီး နက်နက်နဲနဲ မတွေးတောမိကြပေ...။
ယနေ့တွင် ချင်လဲ့သည် နေ့ဘက်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စောင့်ကြည့်ရုံသာမက ညဘက် လင်မိသားစုဝင်များ အိပ်ပျော်နေချိန်တွင်လည်း လျို့ဝှက်စွာ ထွက်ခွာ၍ တောအုပ်အတွင်း ကင်းလှည့်နေ၏။
အချိန်တွက်ချက်မှုအရ ဖုန်းမိသားစု၏ စစ်ကူများသည် အချိန်မရွေး ရောက်လာနိုင်သဖြင့် သူ သတိအကြီးဆုံး ထားနေရခြင်း ဖြစ်၏။
သန်းခေါင်ယံ အချိန်တွင် သူသည် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ သစ်ကိုင်းများကြား၌ ပုန်းအောင်းနေ၏။ သူသည် မျက်စိမှေးကာ အနားယူနေစဉ် ရုတ်တရက် ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရ၏။
သူသည် သစ်ရွက်များကြားမှ ခေါင်းပြူ၍ လရောင်အောက်တွင် အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူဖျော့သွားပြီး နှလုံးခုန်သံများ မြန်လာတော့၏။ ၎င်းမှာ ရေခဲပြင် နန်းတော်မှ လူများ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။
ရင်ဘတ်တွင် ရေခဲအပိုင်းအစများ တံဆိပ် ပါရှိသော ကျင့်ကြံသူ ငါးဆယ်မှ ခြောက်ဆယ် ခန့်မှာ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ချဉ်းကပ်လာနေကြ၏။
သူတို့သည် အသံမထွက်စေရန် ခြေလှမ်းများကို တမင် ဖွဖွနင်းလာကြခြင်း ဖြစ်၏။ သူတို့သည် လျှိုမြောင်အတွင်းရှိ အိပ်မောကျနေသူများကို ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက် သတ်ဖြတ်ရန် ပြင်ဆင်လာကြသည်မှာ ထင်ရှားလှ၏။
အရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသူမှာ မျက်နှာ ချောင်ကျနေပြီး ရက်စက်သော မျက်လုံးများ ရှိသည့် လူတစ်ဦး ဖြစ်၏။ သူသည် ရေခဲပြင် နန်းတော်မှ အကြီးအကဲ တစ်ဦး ဖြစ်ပုံရပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံဆင့်မှာ ဝိညာဉ်ပေါက်ဖွားခြင်းအဆင့် အလယ်အလတ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီမှာ သေချာလှ၏။
ချင်လဲ့သည် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှသာ ကြည့်ပြီးနောက် ကျောချမ်းသွားကာ သစ်ပင်ပေါ်မှ အလျင်အမြန် ဆင်းသက်လိုက်၏။
သူသည် အသံမထွက်စေရန် သတိထားရင်း လျှိုမြောင်ရှိရာသို့ အမြန် ပြန်လာခဲ့၏။ ထိုသူများနှင့် အတော်လေး ဝေးကွာသွားမှသာ သူ၏ အရှိန်ကို မြှင့်တင်၍ မြေပြင်ပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားသွားတော့သည်။