အခန်း (၂၉-၃၀)
Vol. 3 Ch. 29-30
အခန်း (၂၉) ရင်ဆိုင်တွေ့ဆုံခြင်း
သန်းခေါင်ယံ အချိန်။
ချင်လဲ့သည် လင်မိသားစုဝင်များကို ဦးဆောင်ကာ အာတိတ်တောင်တန်း အနက်ပိုင်းသို့ ရှေ့ဆုံးမှ လျှောက်လှမ်းနေ၏။ သူသည် ရံဖန်ရံခါ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရင်ဘတ်အိတ်ကပ်ထဲမှ မြေပုံတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ လရောင်အောက်တွင် သေချာကြည့်ရှုရင်း လမ်းကြောင်းအား ပြန်လည်ချိန်ညှိနေ၏။
အများအားဖြင့် သူသည် လင်မိသားစုဝင်များကို လမ်းဖြောင့်အတိုင်း ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း မဟုတ်ပေ။ ရှေ့တွင် ဝိညာဉ်သားရဲအုပ် ရှိနိုင်သည်ဟု သူယူဆသည့်အခါတိုင်း မလိုအပ်ဘဲ ထိပ်တိုက်မတွေ့စေရန် လမ်းလွှဲကာ ခေါ်ဆောင်သွားလေ့ရှိသည်။
ထိုကဲ့သို့ တောက်လျှောက် လမ်းလွှဲပြီး သွားနေရသဖြင့် အာတိတ်တောင်တန်းအတွင်းသို့ သူတို့ ရောက်ရှိနှုန်းမှာ သိပ်မမြန်လှပေ။
သို့သော်လည်း သူတို့၏ ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ဝိညာဉ်သားရဲများနှင့် ထိပ်တိုက်မတွေ့ခဲ့ရချေ။ တစ်ခါတစ်ရံ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်သားရဲ တစ်ကောင်နှစ်ကောင်နှင့် တိုးမိသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ သူတို့ကို လုံးဝ အန္တရာယ်မပြုနိုင်ခဲ့ပေ။
ချင်လဲ့သည် ကောင်းယွမ်၏ အလောင်းကို တွေ့ရှိခဲ့စဉ်ကတည်းက ဤအစီအစဉ်ကို တိတ်တဆိတ် ပြင်ဆင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သူသည် ထွက်ပြေးမည့် လမ်းကြောင်းကို အချိန်အတော်ကြာ လေ့လာထားခဲ့ပြီး ကိုယ်တိုင်လည်း လာရောက် စမ်းသပ်ကြည့်ရှုထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သူ၏ အဘိုးဖြစ်သူ ထားရစ်ခဲ့သော မြေပုံကြောင့် ဝိညာဉ်သားရဲများ စုဝေးရာနေရာများကို သူ ကောင်းကောင်းသိနေပြီး လင်မိသားစုဝင်များအား ဘေးအန္တရာယ်ကင်းအောင် လမ်းပြနိုင်ခြင်း ဖြစ်၏။
သို့သော်လည်း လင်မိသားစုဝင် အချို့ကမူ သူ့ကို လုံးဝ မယုံကြည်ကြသေးပေ...။
"ငါတို့ လမ်းပြန်လွှဲရဦးမှာလား" လင်ရှင်းသည် မတ်စောက်သော ကုန်းစောင်းတစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ကန့်ကွက်လိုက်သည်။ "ငါတို့ လမ်းဘယ်နှစ်ခါ လွှဲပြီးပြီလဲ။ အခုလိုသာ လမ်းမလွှဲခဲ့ရင် ငါတို့ ဒီတောနက်ထဲကနေ ထွက်ပြီး နင်ပြောတဲ့ ဆီးနှင်းမြူတောင်ကို ရောက်နေလောက်ပြီ။ ဝိညာဉ်သားရဲတွေ ဘာညာနဲ့ ပြောနေပေမဲ့ အခုထိ ဘာသားရဲခြေရာမှတောင် မတွေ့ရသေးဘူး။ ဒီလိုသာ လမ်းလွှဲနေရင် သူတို့ ငါတို့ကို အမှီလိုက်မိသွားလိမ့်မယ်"
"လမ်းမလွှဲချင်တဲ့လူရှိရင် အရှေ့ကို တည့်တည့်သွားနိုင်တယ်။ နင်တို့ သေတာ ရှင်တာက ငါနဲ့ မဆိုင်ဘူး" ချင်လဲ့က သူ့ကို လှည့်ပင်မကြည့်ဘဲ သူ မှန်ကန်သည်ဟု ယူဆထားသော လမ်းအတိုင်း ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းနေ၏။
"ဒီကောင်လေး... တော်တော် မာန်ကြီးနေပါလား" လင်ရှင်းက ချင်လဲ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဒေါသတကြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။
"ပါးစပ်ပိတ်စမ်း" လင်ယွီရှီးက အော်ပြောလိုက်၏။ "ချင်လဲ့ရဲ့ အမြော်အမြင်သာ မပါခဲ့ရင် ငါတို့အားလုံး ရေခဲပြင်နန်းတော်ကလူတွေ လက်ထဲမှာ သေနေတာ ကြာလှပြီ။ နင်က ဘာတွေကို ညည်းညူနေတာလဲ"
"သခင်မလေး... ကျွန်တော်ကတော့ ဒီအနားမှာ ဘာဝိညာဉ်သားရဲမှ မရှိဘူးလို့ပဲ ထင်တယ်။ ဒီလောက်ကြီး သတိထားနေစရာ မလိုပါဘူး။ ဖုန်းမိသားစုနဲ့ ရေခဲပြင်နန်းတော်ကလူတွေ ကျွန်တော်တို့နောက်ကို လိုက်နေလောက်ပြီ။ ဒီလိုသာ အချိန်ဆွဲနေရင် သူတို့ ကျွန်တော်တို့ကို အမှီလိုက်မိသွားမှာပဲ" လင်ရှင်းက ပြန်ပြော၏။
"တော်စမ်း။ အားလုံး ချင်လဲ့နောက်ကလိုက်ပြီး ဒီတောအုပ်ထဲကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်နိုင်အောင် လုပ်ကြစို့" လင်ဖုန်းက ပြောလိုက်၏။
လင်ရှင်းကဲ့သို့ စိတ်တိုနေသူမှာ အနည်းငယ်သာ ရှိပြီး ကျန်သူများမှာမူ လင်ယွီရှီးနှင့် လင်ဖုန်းကို ယုံကြည်ကြသဖြင့် ငြိမ်သက်စွာ လိုက်ပါလာကြ၏။
လင်ယွီရှီး၊ လင်ဖုန်းနှင့် လင်းရင်းတို့ ချင်လဲ့နောက်မှ အပြေးလိုက်ပါသွားကြသည့်အခါ လင်ရှင်းနှင့် ကျန်သူများမှာလည်း မတတ်သာဘဲ နောက်က လိုက်လာရတော့၏။
ညဉ့်အချိန်မှာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး မိုးသောက်ချိန် ရောက်သည့်တိုင်အောင် သူတို့သည် အနားမနေဘဲ တောအုပ်အတွင်းသို့ ဆက်လက် ပြေးလွှားနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်အတွင်း ချင်လဲ့သည် ဝိညာဉ်သားရဲများ ရှိနိုင်သော နေရာများကို ရှောင်ကွင်းရန် လူအုပ်ကြီးအား ထပ်မံ လမ်းလွှဲခေါ်ဆောင်ခဲ့သဖြင့် ခရီးစဉ်မှာ နောက်ကျနေပြန်၏။ လင်ရှင်းနှင့် အချို့သောသူများမှာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြသော်လည်း လင်ယွီရှီးနှင့် လင်ဖုန်းတို့၏ ငေါက်ငမ်းမှုကြောင့် တိတ်တဆိတ်သာ လိုက်လာခဲ့ကြ၏။
မွန်းတည့်ချိန်။
ချင်လဲ့နှင့် လင်မိသားစုဝင်အားလုံးမှာ တောနက်အတွင်းရှိ စမ်းချောင်းလေးတစ်ချောင်း အနီးတွင် လူစုလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ အမောတကော အသက်ရှူသံများမှာ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာ၏။
မနေ့ည သန်းခေါင်ယံမှ ယနေ့ မွန်းတည့်ချိန်အထိ လူတိုင်း အပြင်းအထန် ပြေးလွှားခဲ့ကြရသဖြင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များစွာ ကုန်ခမ်းခဲ့ရသည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ နွမ်းနယ်နေပြီး အစားလည်း မစားရသေးသဖြင့် မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ပြိုလဲသွားနိုင်သည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေ၏။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် အနားယူကာ အစာစားပြီး ခွန်အားပြန်ဖြည့်ရန် ရပ်နားလိုက်ကြခြင်း ဖြစ်၏။
အားလုံး စမ်းချောင်းနားတွင် စုရုံးကာ ချိုမြိန်သော စမ်းရေကို အငမ်းမရ သောက်ကြပြီး သူတို့ ပါလာသော အသားခြောက်များကို စားကြ၏။ ထို့နောက် ထိုင်လိုက်ကြပြီး အသက်ရှူနှုန်းကို ညှိကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များအား ပြန်လည် စုပ်ယူနေကြ၏။
လူတိုင်း အလွန်ပင် မောပန်းနေကြပြီ ဖြစ်၏။ ယခု အနားယူရသော အချိန်မှာ မည်မျှ တန်ဖိုးရှိကြောင်း သိထားကြသဖြင့် မည်သူမျှ စကားမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ အနားယူနေကြသည်။
ချင်လဲ့သည် ရေသောက်ကာ လင်ယွီရှီး ပေးသော အသားခြောက်အချို့ကို စားလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်မှေးကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပြန်လည်ဖြည့်တင်းသည့် ဆေးလုံး တစ်လုံးကို သောက်လိုက်၏။
"နင်က ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့် ဘယ်လောက်မှာ ရှိတာလဲ။ တစ်လမ်းလုံး ပြေးလာတာ အားလုံး ပင်ပန်းလို့ ပြိုလဲတော့မယ့် အဆင့် ရောက်နေပြီ၊ သခင်မလေးတောင် ချွေးတွေ ပြန်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ နင်ကတော့ အားအင်တွေ ရှိနေတုန်းပဲ..." လင်ရင်းသည် သူ၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။ သူမ၏ လှပသော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာလည်း သင်းပျံ့သော ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေ၏။ သူမ၏ မျက်လုံးများက ဝင်းလက်နေပြီး မေးလိုက်သည်။ "နင် တကယ်ပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကောင်းကောင်း ဖုံးကွယ်ထားနိုင်တာပဲ။ နင့်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်က သေချာပေါက် မနိမ့်ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်"
ဤနေရာတွင် ရှိနေသော လူများထဲတွင် ချင်လဲ့နှင့် လင်းရင်းက အသက်အငယ်ဆုံး ဖြစ်သည်။ ယခင်ကမူ သူမသည် သူ့ကို ဂရုမစိုက်ခဲ့သည့်အပြင် နားဝင်မချိုသော စကားများပင် ပြောခဲ့ဖူးသည်။
သို့သော်လည်း ချင်လဲ့၏ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားမှုကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမ၏ စိတ်ဝင်စားမှုမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးလာခဲ့ပြီး လင်ဖုန်းအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုထက်ပင် သာလွန်သွားတော့၏။
လင်မိသားစုတွင် ထူးချွန်သော လူငယ်များစွာ မရှိချေ။ တုဟန်နှင့် တုဖေးတို့ကို ထည့်မတွက်လျှင် သူမ သတိပြုမိသော တစ်ဦးတည်းသော လူငယ်မှာ လင်ဖုန်း ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ယခင်က သူမသည် လင်ဖုန်းအနားတွင်သာ အမြဲနေလေ့ရှိပြီး သူ့အပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ချင်လဲ့၏ မကြာသေးမီက ပြောင်းလဲသွားမှုမှာ သူမကို အံ့အားသင့်သွားစေပြီး နယ်မြေသစ်တစ်ခုအား ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။
ချင်လဲ့၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော နောက်ခံနှင့် ဖုံးကွယ်ထားသော လျှို့ဝှက်ချက်များကြောင့် သူမသည် ပို၍ပင် သိချင်စိတ် ပြင်းပြလာ၏။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ ဆွဲဆောင်ခံရမှုမှာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုအားကောင်းလာပြီး ချင်လဲ့အပေါ် ပိုမို အာရုံစိုက်လာမိခြင်း ဖြစ်၏။
"ဒီကောင်တွေတော့ တော်တော် သရုပ်ဆောင် ကောင်းကြတာပဲ" လင်ရှင်းက သူတို့ကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ ကြိတ်ကာ ကျိန်ဆဲနေ၏။ "ငါက လင်ဖုန်းကို မနိုင်တာ ထားပါတော့၊ အခု ဒီချင်လဲ့ကိုတောင် မနိုင်ရတော့ဘူးလား။ လင်းရင်းရယ်... ဘာလို့ သူ့အနားမှာ ကပ်နေရတာလဲ"
"သူ့ကို အနှောင့်အယှက် မပေးဘဲ ဒီအချိန်မှာ သေချာ ပြန်ပြီး ကျင့်ကြံနေစမ်း"
လင်ရင်းသည် ချင်လဲ့အနားတွင် ထိုင်ကာ စကားပြောနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အဝေးတွင် မဟုတ်သော လင်ယွီရှီး၏ စိတ်ထဲ၌ မတင်မကျ ဖြစ်သွား၏။ သူမက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လင်းရင်းကို ငေါက်လိုက်၏။
လင်ရင်းက နှုတ်ခမ်းလေးကို ဆူလိုက်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့ကာ စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးနေ၏။ 'ဘာလို့ ဒေါသထွက်နေတာလဲ။ နင်တို့က စေ့စပ်ထားရုံပဲ ရှိသေးတာလေ၊ လက်ထပ်ထားတာမှ မဟုတ်တာ၊ ဒီလောက်တောင် ကာကွယ်နေစရာ လိုလို့လား'
လင်မိသားစုဝင်များ အနားယူနေစဉ် ရေခဲပြင်နန်းတော်နှင့် ဖုန်းမိသားစုဝင်များမှာ တောအုပ်အတွင်း၌ ကောင်းမိသားစုဝင်များနှင့် လျိုရန်တို့ကို လိုက်လံ သတ်ဖြတ်နေကြ၏။
မည်သည့်အဖွဲ့ကမျှ ဤတောအုပ်အကြောင်းကို ကောင်းကောင်း မသိကြသဖြင့် လျှိုမြောင်ထဲမှ ပြေးထွက်လာစဉ်တွင် ဝိညာဉ်သားရဲအုပ်များနှင့် ခဏခဏ တိုးနေကြ၏။ သူတို့အတွက် ခရီးစဉ်မှာ လွယ်ကူမနေချေ။
ကောင်းမိသားစုနှင့် လျိုရန်တို့ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားစဉ်တွင် အဆင့် ၂ ရှိသော ရွှေကျောက်ဆောင်သားရဲ တစ်ကောင်နှင့် လမ်းမှာ တိုးခဲ့ကြ၏။ ထိုသားရဲမှာ အလွန်ပင် ဒေါသကြီးသဖြင့် သူတို့ကို ရူးသွပ်စွာ တိုက်ခိုက်တော့၏။ လျိုရန်နှင့် ကောင်းယွီတို့သည် ထိုသားရဲကို သတ်ရန် ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ခဲ့ရသဖြင့် အချိန်ကုန်သွားခဲ့ရသည်။
ရေခဲပြင်နန်းတော်နှင့် ဖုန်းမိသားစုဝင်များ လိုက်လံရှာဖွေနေစဉ်တွင်လည်း အဆင့် ၂ ရှိသော နဂါးချိုကြံ့များ၏ နယ်မြေထဲသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်မိသဖြင့် ကြံ့နှစ်ကောင်၏ ရူးသွပ်စွာ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံခဲ့ကြရ၏။ ရေခဲအိမ်တော်မှ ကျွမ်းကျင်သူများ ရောက်မလာမီ လူအချို့မှာ နင်းချေခံရကာ သေဆုံးခဲ့ရသည်။
အဖွဲ့ သုံးဖွဲ့စလုံးမှာ တောအုပ်အတွင်း လှုပ်ရှားနေကြသော်လည်း ဝိညာဉ်သားရဲများ၏ တည်နေရာကို မသိကြသဖြင့် လမ်းမလွှဲဘဲ သွားနေကြခြင်း ဖြစ်၏။ သူတို့၏ အရှိန်မှာ ချင်လဲ့တို့ထက် မြန်သော်လည်း ဝိညာဉ်သားရဲများနှင့် ခဏခဏ တိုးနေရသဖြင့် အကျအဆုံးများ ရှိနေကြ၏။
ရေခဲပြင်နန်းတော်တွင် အကျအဆုံးများ ရှိနေသော်လည်း ကျွမ်းကျင်သူ အများအပြား ပါလာသဖြင့် သူတို့၏ ခရီးစဉ်မှာ အတော်လေး ချောမွေ့နေသည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။
"ဒီမှာ ခြေရာအသစ်တွေ ရှိတယ်။ ဒါက ကောင်းမိသားစုရဲ့ ခြေရာတွေ မဟုတ်ဘဲ အရင်ဆုံး ထွက်ပြေးသွားတဲ့ လင်မိသားစုရဲ့ ခြေရာတွေ ဖြစ်ရမယ်" ရေခဲပြင်နန်းတော်မှ အဖိုးအိုတစ်ဦးက သုံးသပ်လိုက်၏။ ဤလူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်မှာ မမြင့်သော်လည်း ခြေရာခံခြင်းတွင် အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်၏။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ခဏမျှ ထိုင်ကြည့်ပြီးနောက် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ညွှန်ပြကာ အကြံပေးလိုက်သည်။ "သူတို့ရဲ့ ခြေရာတွေအရ ကျွန်တော်တို့နဲ့ သိပ်မဝေးတော့ဘူး။ အကြီးအကဲရန်... ကျွန်တော်တို့ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ခွဲပြီး သူတို့ကို သွားသတ်လို့ ရပါတယ်"
ရေခဲပြင်နန်းတော် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ယန်တယ်ဝူသည် ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် လူစုခွဲရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် ဖုန်းယိက ရုတ်တရက် ရှေ့ထွက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အကြီးအကဲရန်... လင်မိသားစုက အားအနည်းဆုံးပါ။ ကျွန်တော့် ဖုန်းမိသားစု တစ်ခုတည်းနဲ့တင် သူတို့ကို ရှင်းပစ်ဖို့ လုံလောက်ပါတယ်။ တစ်ဖက်မှာ ကောင်းယွီနဲ့ လျိုရန်တို့က ပိုအရေးကြီးပါတယ်။ လျိုရန်က ဝိညာဉ်ပေါက်ဖွားခြင်းအဆင့်မှာ ရှိနေတာဆိုတော့ သူ့ကို လျှော့တွက်လို့ မရဘူး။ လင်မိသားစုကိုတော့... ကျွန်တော့် မိသားစုကိုပဲ လိုက်သတ်ခွင့် ပေးပါ။ သူတို့ အားလုံးကို သတ်ပစ်နိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော် အာမခံပါတယ်"
"မင်း သေချာရဲ့လား" ယန်တယ်ဝူက တည်ငြိမ်သော မျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်၏။
"ဟုတ်ကဲ့... ပြဿနာ မရှိစေရပါဘူး" ဖုန်းယိက ပြုံးလျက် အာမခံလိုက်၏။
ယန်တယ်ဝူက ခေါင်းညိတ်ကာ အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောသည်။ "ဒါဆိုလည်း မင်းတို့ ဖုန်းမိသားစုပဲ လိုက်သွားကြတော့။ ပြဿနာ တစ်ခုခုရှိရင် ငါတို့ကို ပြန်လာရှာပါ၊ ငါ လူလွှတ်ပြီး ကူညီပေးမယ်"
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကြီးအကဲရန်" ဖုန်းယိသည် ယန်တယ်ဝူကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုပြီးနောက် သူ၏ မိသားစုဝင်များကို ခေါ်ကာ လင်မိသားစု ထွက်ပြေးသွားသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်လံ ဖမ်းဆီးတော့၏။
"အကြီးအကဲရန်... ဖုန်းမိသားစုက တကယ်ပဲ လင်မိသားစုကို ရှင်းနိုင်ပါ့မလား" ခြေရာခံ ကျွမ်းကျင်သော ကျင့်ကြံသူက မေးလိုက်၏။
"ဖုန်းမိသားစုက ဟိုကောင်လေးက လင်မိသားစုက မိန်းကလေး နှစ်ယောက်ကို စိတ်ဝင်စားနေတာ၊ ဒါကြောင့် သူတို့ကိုပဲ လွှတ်ပေးလိုက်တာ။ အဲဒီကောင်လေးက ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိပါတယ်။ သူ သေချာ လုပ်ဆောင်ပါလိမ့်မယ်၊ အကျအဆုံး ရှိရင်လည်း ရှိပါစေပေါ့။ ငါတို့ရဲ့ အရှိန်နဲ့ ခွန်အားအရ လျိုရန်တို့ကို အရင်သတ်ပြီးမှ လင်မိသားစုကို သွားသတ်လည်း အလွန်ဆုံးရှိမှ တစ်ရက်ပဲ နောက်ကျမှာပါ" ယန်တယ်ဝူက ဂရုမစိုက်စွာ ပြောလိုက်၏။
"အကြီးအကဲရဲ့ အမြင်က တကယ်ကို နက်နဲလှပါတယ်" လူတိုင်းက မြှောက်ပင့် ပြောဆိုလိုက်ကြ၏။
......
"လင်မိသားစုက ငါတို့ထက် အများကြီး စောပြီး ထွက်သွားတာ၊ ဒါပေမဲ့ အခု သူတို့က ငါတို့နဲ့ သိပ်မဝေးဘူး။ ကြည့်ရတာ သူတို့ရဲ့ အရှိန်က တော်တော် နှေးနေပုံပဲ။ တော်တော် ထူးဆန်းတယ်" ဖုန်းလွန်က ရေခဲပြင်နန်းတော် အဖွဲ့မှ ထွက်လာပြီးနောက် ဇဝေဇဝါဖြင့် ပြောလိုက်၏။
"မင်းက လူအ တစ်ယောက်ကို ခေါ်ပြီး ပြေးနေရတာဆိုရင် ဘယ်လောက် မြန်နိုင်မှာလဲ။ ပြီးတော့ ဒီလမ်းတစ်လျှောက်မှာ ဝိညာဉ်သားရဲတွေကလည်း အပြည့်ပဲ။ ငါတို့ ရေခဲပြင်နန်းတော်နဲ့ အတူတူ သွားတာတောင် ဖုန်းကျဲတို့ လူအချို့ ဒဏ်ရာရခဲ့တယ်၊ ရေခဲပြင်နန်းတော်ကလည်း ၇ ယောက်တောင် ဆုံးရှုံးခဲ့ရတာလေ။ လင်မိသားစုကရော ဒီပြဿနာတွေကနေ လွတ်လိမ့်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား" ဖုန်းယိက လုံးဝ အံ့ဩခြင်း မရှိဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ရှင်းပြလိုက်၏။
"ဟုတ်သားပဲ" ဖုန်းလွန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ရယ်မောကာ ပြောသည်။ "ဟီးဟီး... ဟိုလင်ရင်းလေးရဲ့ အသားအရေကို ငါ ကြည့်နေတာ ကြာပြီ၊ တကယ့်ကို ဆွဲဆောင်မှု ရှိတာပဲ။ သူတို့နဲ့ တွေ့တဲ့အခါကျရင် အစ်ကိုကြီး... လက်လျှော့ပေးဦးနော်၊ သူ့ကို မတော်တဆ သတ်မမိစေနဲ့ဦး"
"စိတ်အေးအေးထားပါ အစ်ကိုကြီးလွန်၊ ကျွန်တော်လည်း စိတ်ဝင်စားပါတယ်။ သူတို့ကို ဖမ်းမိပြီးရင် အစ်ကိုကြီး အရင် ပျော်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုတွေကိုလည်း တစ်လှည့် ပေးစားရမယ်နော်" ဖုန်းကျဲက ရယ်မောကာ ပြော၏။
"မင်းတို့ ဒဏ်ရာရနေတာတောင် အဲဒီ အကျင့်ယုတ်တာက မပျောက်သေးဘူးပဲ။ ကောင်းပြီ... ငါ ပျော်လို့ သူ မသေဘူးဆိုရင် မင်းတို့အတွက် ချန်ထားပေးမယ်" ဖုန်းလွန်က ရယ်မောကာ ငေါက်လိုက်၏။
"လင်ယွီရှီးကိုတော့ ငါ ဖမ်းပြီး အိမ်ခေါ်သွားမယ်" ဖုန်းယိက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။ သူက လှည့်ကြည့်ပြီး မှာကြားလိုက်သည်။ "တိုက်ခိုက်တဲ့အခါ သတိထားကြ၊ သူ့ကို ဒဏ်ရာ မရစေနဲ့"
"ဟီးဟီး... သခင်လေးကတော့ ကျွန်တော်တို့နဲ့ မတူဘူးပဲ၊ တကယ့် ပန်းချစ်သူပါလား။ စိတ်ချပါ... သူ့ကို ဒဏ်ရာ မရစေရပါဘူး" ဖုန်းကျဲက ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်၏။
"သတိထားကြ၊ တစ်ယောက်မှ အလွတ်မပေးရဘူး။ ဒါက ဖုန်းမိသားစုရဲ့ လုံခြုံရေးနဲ့ ပတ်သက်နေတာမို့ ငါတို့ ရက်စက်မှ ရမယ်" ဖုန်းယိက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။
ဖုန်းမိသားစုဝင် အားလုံးကလည်း နားလည်ကြောင်း ပြန်ဖြေလိုက်ကြ၏။
တစ်နာရီခန့် ကုန်လွန်သွား၏။
ဖုန်းမိသားစု အဖွဲ့သည် ချင်လဲ့၊ လင်ယွီရှီးနှင့် အခြားသူများ အနားယူနေသော စမ်းချောင်းနားသို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်လာကြ၏။ အဝေးရှိ သစ်ပင်အုပ်များကြားမှ ဖုန်းယိနှင့် ကျန်သူများသည် လင်မိသားစုဝင်များ၏ အရိပ်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပေါ်လာပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ စတင် ဖြစ်ပေါ်လာတော့၏။
ဖုန်းယိ၏ အချက်ပြမှုဖြင့် ဖုန်းမိသားစု ကျင့်ကြံသူများသည် တိတ်တဆိတ် လူစုခွဲကာ ချင်လဲ့တို့ အဖွဲ့ကို ဝိုင်းပတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြ၏။
"ငါတို့ သူတို့ကို အမှီလိုက်မိပြီ"
ဝိုင်းထားသည့် စက်ဝိုင်း ပုံစံပြီးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဖုန်းယိက ပြုံးလိုက်၏။ သူသည် အနည်းငယ်မျှ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိဘဲ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်ကာ အခြား ဖုန်းမိသားစုဝင်များနှင့်အတူ ချင်လဲ့တို့ ရှေ့တွင် ပေါ်လာတော့သည်။
အခန်း (၃၀) သွေးရဲသံရဲတိုက်ပွဲ
"တောက်... မင်း ငါတို့ကို ဟိုနားဒီနား ပတ်ခေါ်နေလို့ သူတို့ ငါတို့ကို အမှီလိုက်မိသွားတာပဲ။ အခုတော့ ကျေနပ်ပြီလား"
လင်ရှင်းသည် လက်ထဲတွင် ဓားရှည်ကို ကိုင်ကာ ရုတ်တရက် ထရပ်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသော ချင်လဲ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေ၏။
သူ့လိုပင် ထင်မြင်ယူဆနေကြသော လင်မိသားစုဝင် အတော်များများကလည်း ချင်လဲ့ကို ခါးသီးစွာ ကြည့်နေကြ၏။ ချင်လဲ့ အချိန်ဖြုန်းခဲ့သောကြောင့်သာ ဖုန်းမိသားစုဝင်များ သူတို့ကို အမှီလိုက်နိုင်ခြင်းဖြစ်သည်ဟု သူတို့ ယုံကြည်နေကြသည်။
ချင်လဲ့၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် မှေးသွားပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ ပိုမိုအေးစက်လာ၏။ သူသည် လင်ရှင်း၏ ရန်စမှုကို တစ်ခွန်းမျှ ပြန်မပြောခဲ့ပေ။
"ပါးစပ်ပိတ်စမ်း။ ဒါက ငါတို့ ရန်ဖြစ်နေရမယ့် အချိန်လား"
လင်ဖုန်းက ငေါက်လိုက်ပြီးနောက် ခဏအတွင်းမှာပင် သူ၏ မီးလျှံတိမ်တိုက်တူ ဝိညာဉ်လက်နက်ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ တူပေါ်တွင် မီးတောက်များ စတင်တောက်လောင်လာပြီး သူ၏ လက်မောင်းမှာလည်း နီရဲသွားကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အပူချိန်မှာလည်း သိသိသာသာ မြင့်တက်လာတော့၏။
လင်ယွီရှီးသည် သူမ၏ အောက်နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုက်ထားပြီး လေးနက်သော မျက်နှာဖြင့် ခါးမှ ငွေရောင်လက်ကောက်ကွင်း နှစ်ကွင်းကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ သူမသည် ချင်လဲ့၏ အရှေ့တွင် ကာရပ်လိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ ကပ်ပြောလိုက်၏။ "ဖုန်းယိက ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ၈ မှာ ရှိနေတာ၊ ဖုန်းမိသားစုဝင် အတော်များများကလည်း အဆင့် ၆ နဲ့ ၇ တွေပဲ။ သူတို့က ငါတို့ထက် လူနည်းပေမဲ့ ခွန်အားကတော့ ပိုကြီးတယ်။ လင်ရင်းမှာ တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံ မရှိဘူး၊ နင်ကလည်း... နင့်အကြောင်း ငါ သိပ်မသိဘူး။ သတိထားပါ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကြွားချင်တာနဲ့ ဘာမှ လျှောက်မလုပ်နဲ့ဦး"
သူမသည် စကားကို ရပ်လိုက်ပြီး ဖုန်းယိကို မော့ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဝမ်းနည်းစွာ မေးလိုက်၏။ "ဒါဟာ နင်တို့ တကယ်ပဲ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ နင်တို့ ဘာလို့ ဒါကို လုပ်ရတာလဲ"
လင်ရှင်း၊ လင်ရင်းနှင့် အခြားသူများမှာလည်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး စုရုံးလိုက်ကြပြီး ဖုန်းမိသားစု၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရန် လက်နက်များအား အသီးသီး ထုတ်ယူလိုက်ကြ၏။
"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ဖုန်းမိသားစုက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ကတည်းက ရေခဲပြင်နန်းတော်နဲ့ ပူးပေါင်းထားတာ။ အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကျမှ အစွမ်းပြချင်လို့ အခုထိ လူမသိအောင် နေခဲ့တာပဲ" ဖုန်းယိ၏ ချောမောသော မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးယောင်သန်းလျက် ဆိုသည်။ "နေမီးကျောက်က တန်ဖိုးကြီးလွန်းတယ်။ ကျောက်တွင်း တစ်တွင်းလုံးကို ရဖို့ဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ နောက်ကြောင်း ပေါ်သွားလည်း တန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီသတင်း အပြင်ကို မပေါက်ကြားအောင် ငါတို့ကတော့ ရက်စက်ရတော့မယ်"
ဖုန်းလွန်နှင့် ဖုန်းကျဲတို့ကလည်း ယုတ်မာစွာ ရယ်မောလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ လင်ရင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေ၏။ သူတို့ မည်သည်ကို ကြံစည်နေကြကြောင်း ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ချေ။
"ဖုန်းယိ... ငါတို့ အရင်က အတူတူ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ဖူးတာပဲ၊ အခုတော့ သွေးချောင်းစီးရတော့မှာလား" လင်ဖုန်းက အော်ဟစ်လိုက်၏။
"တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ဘူး။ ငါ မင်းတို့ကို မရှင်းနိုင်ရင် ရေခဲပြင်နန်းတော်ကို တာဝန်ယူရလိမ့်မယ်။ မင်းတို့ လျှိုမြောင်ထဲကနေ စောစော ထွက်သွားနိုင်ခဲ့တာက ငါ့ရဲ့ အမှားတစ်ခုပဲ။ အခုတော့ ငါ ဘာအမှားမှ အဖြစ်မခံနိုင်တော့ဘူး"
ဖုန်းယိသည်လည်း စိတ်ပျက်နေပုံရ၏။ ခဏအကြာတွင် သူက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။ "ယွီရှီး... အခုလို အချိန်မှာ ပြောဖို့ မသင့်တော်ပေမဲ့ ငါ ပြောပါရစေ။ မင်းကို ပထမဆုံး မြင်ကတည်းက ငါ မင်းကို ပိုင်ဆိုင်ချင်ခဲ့တာ။ ဒီနေ့ပြီးရင်တော့ ငါ တကယ် ပိုင်ဆိုင်နိုင်တော့မယ်။ စိတ်ချပါ၊ မင်းကိုတော့ ငါ အသက်ချန်ထားပေးမယ်။ မင်းကို ဖုန်းမိသားစုဆီ ခေါ်သွားပြီး ဘယ်မှ ထွက်မသွားနိုင်အောင် ပိတ်လှောင်ထားမယ်"
"ဒါဆိုရင်တော့ နင် ငါ့ကို သတ်ရမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ငါက နင့်ကို သတ်ရမယ်။ တခြား နည်းလမ်း မရှိဘူး" လင်ယွီရှီးက အေးစက်စွာ ပြန်ပြောလိုက်၏။
ဖုန်းယိက ရယ်မောပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ဖုန်းလွန်နှင့် အခြားသူများကို တိုက်ခိုက်ရန် အချက်ပေးလိုက်၏။
"သတ်ကြ" ဖုန်းလွန်က ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။
ဖုန်းမိသားစု ကျင့်ကြံသူများသည် ချက်ချင်းပင် တိုးဝင်လာကြပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်ကာ သူတို့၏ လက်နက်များအား အသုံးပြုကြတော့၏။ သူတို့၏ အရှိန်အဝါမှာ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသော ဆာလောင်မွတ်သိပ်သည့် ကျားသစ်များကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။
ဖုန်းမိသားစုတွင် စုစုပေါင်း ၉ ယောက် ရှိ၏။ ဖုန်းယိအပြင် အခြားသူ နှစ်ဦးမှာလည်း ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ၇ တွင် ရှိနေကြပြီး လက်ဝါးများအတွင်းမှ ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေ၏။
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လင်မိသားစု၌ အဆင့် ၈ ရှိသော လင်ယွီရှီးနှင့် အဆင့် ၇ ရှိသော လင်ဖုန်းတို့မှလွဲ၍ ကျန်သူများမှာ အဆင့် ၅ နှင့် ၆ များသာ ဖြစ်ကြ၏။ လူဦးရေမှာ ဖုန်းမိသားစုထက် များသော်လည်း အခြေခံ ခွန်အားမှာမူ များစွာ လျော့နည်းနေ၏။ ထို့ကြောင့်လည်း ဖုန်းယိသည် ဤလူအနည်းငယ်ဖြင့် လင်မိသားစုကို သတ်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ချက် ရှိနေခြင်း ဖြစ်၏။
"ဖုန်းလွန်... မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက်က ငါပဲ" လင်ဖုန်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။
သူသည် မီးလျှံတိမ်တိုက်တူကို လှည့်ပတ်လိုက်ပြီး ဖုန်းမိသားစုမှ အဆင့် ၇ ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သော ဖုန်းလွန်နှင့် စတင် တိုက်ခိုက်တော့၏။ သူတို့ နှစ်ဦးမှာ ခွန်အားချင်း တူညီနေသဖြင့် အကြိတ်အနယ် ရှိလှ၏။
ဖုန်းယိက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် အဝါရောင် လက်ကိုင်ပါသော ဓားရှည်ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်လိုက်ရုံဖြင့် တစ်မီတာကျော် ရှည်လျားသော ထက်မြက်သည့် အဝါရောင် ဓားအလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာ၏။
"ယွီရှီး... မင်း အဆင့် ၈ ကို ရောက်သွားတာကို ငါ ဂုဏ်ပြုပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါက ဒီအဆင့်ကို လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ခွဲကတည်းက ရောက်နေတာ။ ငါ့ရဲ့ ဒီသက်တံဓားက အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်လက်နက်ပဲ။ မင်းရဲ့ လက်ကောက်ကတော့ အဆင့်လေးပဲ ရှိသေးတာလေ။ ဟဲဟဲ... မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုမှ ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"
"ဒါဆိုလည်း လာစမ်းကြည့်လေ"
လင်ယွီရှီး၏ မျက်နှာမှာ တုန်ယင်သွားပြီး သူမ၏ ဆံပင်အနက်ရောင်များမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံသွားတော့၏။ ထို့နောက် သူမ လက်ထဲရှိ ငွေရောင်ကွင်း နှစ်ကွင်းမှာ ငွေရောင် အလင်းဝိုင်းများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။
"ချွင်... ချွင်"
ကွင်းနှစ်ကွင်း ရိုက်မိသံမှာ အလွန်ပင် စူးရှလှပြီး ထိုအသံလှိုင်းမှာ ဖုန်းယိ၏ စိတ်ဓာတ်ကို တုန်လှုပ်သွားစေ၏။
ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ လင်ယွီရှီးသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်စွာဖြင့် ဖုန်းယိဆီသို့ တိုးဝင်သွား၏။ သူမ၏ ဘယ်ဘက်လက်မှ ငွေရောင်ကွင်းမှာ ဖုန်းယိ၏ ဦးခေါင်းဆီသို့ ငွေရောင် အလင်းတန်းအဖြစ် ပျံသန်းသွားတော့၏။
"အရင်ကထက် အများကြီး ပိုအားကောင်းလာတာပဲ"
ဖုန်းယိက ဂရုမစိုက်သလို ပြုံးကာ သူ၏ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။ ချက်ချင်းပင် ရွှေရောင် သက်တံအလင်းတန်း သုံးတန်းမှာ သူမ၏ ငွေရောင်ကွင်းကို ကာကွယ်လိုက်၏။
လင်ယွီရှီးသည် တစ်ခွန်းမျှ ပြန်မပြောဘဲ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အစွမ်းကုန် အသုံးပြုကာ ဖုန်းယိအား ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နေတော့၏။
ဖုန်းယိမှာမူ အစမှ အဆုံးအထိ တည်ငြိမ်နေပြီး သူမ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ကုန်ခမ်းသွားသည်အထိ စောင့်ကာ သူမကို အရှင်ဖမ်းရန် ကြံစည်နေပုံရ၏။
အခြားတစ်ဖက်တွင် လင်ဖုန်းနှင့် ဖုန်းလွန်တို့မှာ အကြိတ်အနယ် ရှိနေသော်လည်း အဆင့် ၇ ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သော ဖုန်းကျဲကိုမူ လင်မိသားစုဝင်များ မယှဉ်နိုင် ဖြစ်နေကြ၏။
လင်ရှင်းနှင့် လင်ရင်းတို့ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်သော်လည်း ဖုန်းကျဲ၏ လှံတို လက်ချက်ကြောင့် အထိနာနေကြ၏။
ယခုအချိန်တွင် လင်ရှင်း၏ ရင်ဘတ်တွင် သွေးရဲသံရဲ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်၏။ ဖုန်းကျဲက ဆက်မတိုက်လျှင်ပင် လင်ရှင်းမှာ သွေးထွက်လွန်၍ သေဆုံးနိုင်သော အခြေအနေ ဖြစ်နေ၏။
ကျန်ရှိနေသော ကျင့်ကြံသူများမှာလည်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ရောထွေး တိုက်ခိုက်နေကြ၏။ အခြေအနေကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဖုန်းမိသားစုက အသာစီးရနေပြီး လင်မိသားစုဝင်များမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဒဏ်ရာရနေကြသဖြင့် မကြာမီ ရှုံးနိမ့်တော့မည်မှာ သေချာလှ၏။
တိုက်ပွဲ တစ်ပွဲလုံးတွင် ချင်လဲ့ တစ်ယောက်သာ မလှုပ်မယှက် ရှိနေပြီး ဖုန်းမိသားစုဝင် တစ်ဦးမှလည်း သူ့ကို လာရောက် တိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိချေ။
သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် ချင်လဲ့မှာ ရပ်နေသော လူအ,တစ်ယောက်သာ ဖြစ်၏။ သူ့ကို သတ်ချင်သည့် အချိန်တွင် သတ်၍ ရသည် မဟုတ်လော။ လူအ,တစ်ယောက်အတွက် အဘယ်ကြောင့် အားအင် ကုန်ခံနေကြမည်နည်း။
ထိုသည်က ချင်လဲ့ မျှော်လင့်ထားသော အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်၊
အခြားသူများ ဂရုမစိုက်မိသည့် အချိန်တွင် ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ပြီး အသာစီးရယူဖို့ သူ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ တစ်ဖက်လူကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် အသေ သတ်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို သူ စောင့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
"ဖုတ်..."
လင်မိသားစုဝင် တစ်ဦး၏ လက်ထဲမှ ငွေရောင်လှံမှာ လွင့်ထွက်သွားပြီး ချင်လဲ့၏ အရှေ့သို့ လာကျ၏။
လက်နက်မဲ့သွားသော ထိုလင်မိသားစုဝင်မှာ ဝမ်းဗိုက်ကို အထိုးခံလိုက်ရ၏။ သူသည် အနာကျင်ဆုံး အော်ဟစ်လိုက်ရင်း သူ၏ ဒဏ်ရာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဖုန်းမိသားစုဝင်၏ လည်ပင်းအား အတင်းဖက်ကာ ချိုးပစ်ရန် ကြိုးစားတော့၏။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ၏ လက်ထဲတွင် လက်နက် မရှိတော့သလို ဒဏ်ရာမှာလည်း ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် ရင်ဘတ်ကို အထိုးခံရပြန်ကာ သွေးအိုင်ထဲသို့ လဲကျသွားတော့၏။
သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ရန်သူကို မသတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ သေဆုံးသွားရခြင်း ဖြစ်သည်။
"လင်ယန်" လင်ရှင်း၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲလာ၏။ သူ၏ ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများမှာ လည်ပင်းအထိ စီးကျနေ၏။ သူသည် ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်ရင်း ထိန်းမနိုင် သိမ်းမရ ဖြစ်သွားတော့၏။
"အခုမှ စိတ်ပူနေတာလား။ ဟားဟား... ငါ မင်းကို မင်းရဲ့ ညီလေးဆီကို အခုပဲ လွှတ်ပေးလိုက်ပါ့မယ်"
ဖုန်းကျဲက ယုတ်မာစွာ ပြုံးလိုက်၏။ သူ၏ လက်ထဲရှိ ဝိညာဉ်လှံတိုမှ စူးရှသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လင်ရင်းနှင့် လင်ရှင်း၏ မျက်လုံးများကို ဝေဝါးသွားစေ၏။
ထိုအချိန်တွင် သူသည် လင်ရင်း၏ ရင်သားများကို ရမ္မက်ဇောဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လင်ရှင်း၏ နှလုံးသားတည့်တည့်သို့ လှံတိုဖြင့် ထိုးလိုက်တော့၏။
"အချိန်ကျပြီ"
အစကတည်းက မလှုပ်မယှက် ရှိနေသော ချင်လဲ့သည် သူ၏ အရှေ့ရှိ ငွေရောင်လှံကို ကောက်ယူပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မိုးကြိုးလျှပ်စီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များအား လှံအတွင်းသို့ အစွမ်းကုန် ထည့်သွင်းလိုက်သည်။
ဤငွေရောင်လှံမှာ ဝိညာဉ်လက်နက် မဟုတ်သဖြင့် ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်များကို မခံနိုင်ဘဲ ကွဲအက်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ချင်လဲ့က ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ၏ ခါးကို လှည့်ကာ ငွေရောင်လှံကို အစွမ်းကုန် ပစ်လွှတ်လိုက်တော့၏။
"ဂျိမ်း... ဂျိမ်း... ဖြန်း... ဖြန်း"
ထိုငွေရောင်လှံမှာ ကမ္ဘာပျက်မတတ် ပြင်းထန်သော မိုးကြိုးလျှပ်စီးတစ်တန်းကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။ လှံအတွင်းမှ လျှပ်စစ်စီးကြောင်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပြီး ဖုန်းကျဲ၏ နှလုံးသားဆီသို့ တိုးဝင်သွားတော့၏။
"ဝုန်း..."
ငွေရောင်လှံအတွင်းရှိ ပြင်းထန်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲသွားတော့၏။
လှံ၏ ထိပ်ဖျားမှာ အပိုင်းပိုင်း ကွဲထွက်သွားပြီး မြေပြိုသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲအားမှာ ဖုန်းကျဲ၏ ကျောပြင်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားကာ ကြီးမားသော အပေါက်ကြီးတစ်ပေါက် ဖြစ်သွားစေ၏။ သွေးများ၊ အသားစများနှင့် အရိုးများမှာ ရောထွေးကာ လွင့်စင်သွားတော့၏။ တကယ့်ကို ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်၏။
ဖုန်းကျဲမှာ အော်သံပင် မထွက်နိုင်ဘဲ ချက်ချင်း သေဆုံးသွားခဲ့ရ၏။
လင်ရင်းနှင့် လင်ရှင်းတို့မှာ မျက်လုံးများ ဝေဝါးနေစဉ် သေရတော့မည်ဟု ထင်ကာ မျှော်လင့်ချက် ကုန်နေခဲ့ကြ၏။
သို့သော်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ် ပေါက်ကွဲသံကို ကြားလိုက်ရပြီး မျက်လုံးများ ပြန်လည် ကြည်လင်လာသည့်အခါ ဖုန်းကျဲ၏ သွေးရဲသံရဲ ဖြစ်နေသော အလောင်းကို သူတို့၏ ခြေရင်းတွင် တွေ့လိုက်ရ၏။
သူတို့ နှစ်ဦးမှာ မည်သို့ ဖြစ်သွားမှန်း မသိဘဲ ကြောင်အ,သွားကြ၏။ သူတို့ သတိပြန်ဝင်လာသည့် အခါတွင်မှ ချင်လဲ့သည် သူတို့အနားသို့ ရောက်လာပြီး ဖုန်းကျဲ၏ ဝိညာဉ်လှံတိုအား ကောက်ယူလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။
"ဟေ့ကောင်၊ မင်းက ဒီလိုအချိန်မှာတောင် အခွင့်အရေး ယူနေတာလား" လင်ရှင်းက သတိဝင်လာပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။ "ငါ မင်းကို တကယ် သတ်ချင်နေတာကွ"
သူ ဆဲဆိုပြီးခင်မှာတင် ချင်လဲ့က လှံတိုကို ကိုင်ကာ လင်ဖုန်းရှိရာဘက်သို့ ဦးတည်သွားပြီ ဖြစ်၏။
ချင်လဲ့က မိုးကြိုးလျှပ်စီးကို အသုံးပြုပြီး ဖုန်းကျဲကို သတ်လိုက်သည်မှာ တစ်ခဏအတွင်းသာ ဖြစ်၏။
မျက်စိဝေနေသော လင်ရင်းနှင့် လင်ရှင်းတို့ မမြင်လိုက်ရသလို တိုက်ပွဲတွင် အာရုံစိုက်နေကြသော အခြားသူများလည်း မရိပ်မိလိုက်ကြပေ။ ထို့ကြောင့် မည်သို့ ဖြစ်သွားသည်ကို မည်သူမှ မရှင်းပြနိုင်ခဲ့ကြချေ။
"ဖုန်းကျဲ ဘယ်လို သေသွားတာလဲ" လင်ရင်းက အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်၏။
"နတ်ဆိုးပဲ သိလိမ့်မယ်" လင်ရှင်းက အံကြိတ်ကာ အသက်ရှူပြင်းပြင်း ရှူလိုက်၏။ "အဲဒါတွေ ထားလိုက်ပါတော့၊ ငါ့ညီလေးအတွက် လက်စားချေရမယ်။ ဟိုကောင်တွေကို အပိုင်းပိုင်း ပိုင်းပစ်မယ်"
"အင်း..." လင်ရင်းကလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ ကျန်ရှိနေသော ဖုန်းမိသားစုဝင်များကို လင်ရှင်းနှင့်အတူ ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်ကြတော့၏။
ထိုအချိန်တွင် ချင်လဲ့မှာ ဖုန်းလွန်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွား၏။ သူ၏ လက်ထဲတွင် ဖုန်းကျဲဆီမှ ရခဲ့သော အဆင့်သုံး ဝိညာဉ်လှံတိုကို ကိုင်ထား၏။ ယင်းသည် သူ ပထမဆုံး ကိုင်ဖူးသည့် တကယ့် ဝိညာဉ်လက်နက် ဖြစ်သည်။
သူက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို လှံအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းကာ စိတ်စွမ်းအားဖြင့် လှံအတွင်းပိုင်းကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် တုန်ခါသွားပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်ပေါက်သွားတော့သည်။