အခန်း (၃၅-၃၆)
Vol. 4 Ch. 35-36
အခန်း (၃၅) ဝိညာဉ်လက်နက်ကို ပြုပြင်ခြင်း
မီးကျောက်များ၏ ပြင်းပြသော အပူရှိန်ကြောင့်လော သို့တည်းမဟုတ် အခြားသော အကြောင်းရင်းကြောင့်လော မသိရဘဲ လျိုရန်၏ နဖူးပြင်ဝယ် ချွေးစက်များ ပျံ့နှံ့စပြုနေပြီ ဖြစ်သည်။
မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် ခြောက်မြောင့်ပုံစံဒိုင်းကြီးကို မီးကျောက်များ၏ အပူရှိန်ဖြင့် နီရဲလာအောင် ပြုလုပ်နေသော ချင်လဲ့ကို ကြည့်ရင်း လျိုရန်၏ ရင်ထဲတွင်လည်း ဖော်ပြမရသော တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုများ စိုးမိုးနေ၏။ သူ၏ လက်သီးနှစ်ဖက်မှာလည်း သူတစ်ပါး မမြင်ကွယ်ရာတွင် တင်းတင်းဆုပ်ထားမိလျက် ရှိနေသည်။
"ပျက်နေတဲ့ အရာတစ်ခုပဲလေ။ ပြီးတော့ ဒီနေရာကနေ ငါတို့ အသက်ရှင်လျက် လွတ်မြောက်ဖို့တောင် မသေချာတဲ့ အခြေအနေမှာ သူ့ကို စမ်းကြည့်ခိုင်းတာကလည်း မမှားပါဘူး" လျိုရန်က တည်ငြိမ်ယောင်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်၏။
"အစ်ကိုလည်း ရူးသွားပြီ" ကောင်းယွီက ချင်လဲ့ကို အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း ဆိုသည်။ "ဒီလောက် ငယ်ရွယ်တဲ့ ပန်းပဲပညာရှင်မျိုး အစ်ကို မြင်ဖူးလို့လား။ အဆင့် ၅ ရှိတဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်လက်ကို ပြုပြင်နိုင်တဲ့သူက ဒီလောက် ငယ်ရွယ်နိုင်ပါ့မလား။ အစ်ကို ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ စွန့်စားရတာလဲ ကျွန်တော် တကယ် နားမလည်နိုင်ဘူး။ ဒါက အမှတ်နှစ်ထောင်တန်တဲ့ လက်နက်လေ၊ အခုတော့ ဒီကောင် ဖျက်ဆီးတာကို ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေတော့မှာလား။ တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ"
လျိုရန်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခါးသီးစွာ ပြုံးရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဆုံးဖြတ်မိသွားပြီလားဟု အတွေးဝင်ကာ နောင်တရိပ်များ ဖြတ်သန်းသွား၏။
ပန်းပဲပညာရှင် တစ်ယောက်အဖြစ် ရှင်သန်ကြီးထွားလာရန်မှာ အလွန်ရှည်လျားခက်ခဲသော လမ်းခရီး ဖြစ်သည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် အင်အားကြီးအဖွဲ့အစည်းများသာ ထိုသို့သော ပညာရှင်မျိုးကို မွေးမြူနိုင်ကြသည်။ ပန်းပဲ အတတ်ပညာကို လေ့ကျင့်ရာတွင် ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများစွာ အသုံးပြုရသဖြင့် အင်အားသေးငယ်သော အဖွဲ့အစည်းများမှာ မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ကြပေ။ ပန်းပဲပညာရှင်တစ်ဦး ပေါ်ထွန်းလာရန်မှာ အချိန်များစွာ ပေးဆပ်ရသကဲ့သို့ ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများကိုလည်း ပုံအောကာ သုံးစွဲရခြင်း ဖြစ်၏။
လင်မိသားစုတွင်မူ ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုး မရှိသည်မှာ အထင်အရှားပင် ဖြစ်သလို ချင်လဲ့မှာလည်း အလွန်ငယ်ရွယ်လွန်းနေသေး၏။
မည်သို့ပင် ကြည့်ရှုစေကာမူ ချင်လဲ့အား ထူးချွန်သော ပန်းပဲပညာရှင်တစ်ဦးအဖြစ် လက်ခံရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက် ရှိနေသည်။ ထို့ကြောင့် ကောင်းယွီက လျိုရန်ကို ရူးသွပ်သွားပြီဟု ထင်မြင်နေခြင်းမှာလည်း မဆန်းတော့ပေ။
"အားလုံးပဲ... တိတ်တိတ်နေပေးကြပါ"
လင်ယွီရှီးက မျက်ခုံးလေးများ တွန့်ကာ ဆိုလိုက်၏။ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ မီးကျောက်မှ ထွက်ပေါ်နေသော နီရဲသည့် မီးတောက်များကြောင့် ဝင်းပနေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဆူညံသံများကြောင့် ချင်လဲ့၏ အာရုံစူးစိုက်မှု ပျက်ပြားသွားမည်ကို သူမ အထူးစိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရုတ်ချည်း တိတ်ဆိတ်သွား၏။ မရေမတွက်နိုင်သော အကြည့်များသည် ချင်လဲ့၏ ကျောပြင်ဆီတွင် စုပြုံနေကြပြီး လူတိုင်း၏ မျက်နှာတွင် အံ့အားသင့်မှုများက အရိပ်ထင်နေကြသည်။
"ဟူး... ဟူး... ဟူး"
မီးကျောက်မှ ထွက်ပေါ်သော မီးတောက်များမှာ အလွန်ပြင်းထန်လှပြီး ခြောက်မြောင့်ပုံစံဒိုင်းကို နီရဲလာသည်အထိ အပူပေးနေ၏။ ဒိုင်းမျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ လိပ်ခွံပုံသဏ္ဌာန် အစီရင်များသည် ပြင်းပြသော အပူရှိန်အောက်တွင် တစ်ချက်တစ်ချက် နီရဲတောက်ပလာပြီး အလွန်ပင် လှပတင့်တယ်လှ၏။
"ဖျစ်... ဖျစ်"
အားလုံး စောင့်ကြည့်နေစဉ်မှာပင် ချင်လဲ့၏ ညာဘက်လက်ညှိုးမှ ဖြူစင်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဒိုင်းပေါ်ရှိ အစီရင်ဆီသို့ ဦးတည်လိုက်၏။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တန်းသည် ဒိုင်း၏ အစီရင်အပေါ်ပိုင်းသို့ ချက်ချင်း ထိမှန်သွားတော့သည်။
ထိုဝိညာဉ်စွမ်းအင်ထဲတွင် စိတ်စွမ်းအား အချို့လည်း ရောယှက်နေပြီး ခဏချင်းမှာပင် သူသည် ဒိုင်းနှင့် ဆက်သွယ်မှု ရရှိသွား၏။
သူသည် ဒိုင်းကို လက်ဖြင့် တိုက်ရိုက်ထိတွေ့ရန် မလိုပေ။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နှင့် စိတ်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ဒိုင်းအတွင်းပိုင်းရှိ ဝိညာဉ်အစီရင် နှစ်ခုလုံးအား သူ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်သည်။
စိတ်စွမ်းအားသည် ပင့်ကူအိမ်သဖွယ် ဖြန့်ကျက်သွားပြီး ဒိုင်းအတွင်းရှိ အစီရင်နှစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံလိုက်ကာ လိမ်ရှုပ်နေသော အပိုင်းအစများအား အမိအရ ဖမ်းဆွဲထားလိုက်၏။ ထို့နောက် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်သွားပြီး လိမ်ရှုပ်နေသော အစီရင်လမ်းကြောင်းများဆီသို့ စုပြုံရောက်ရှိသွားတော့သည်။
ချင်လဲ့သည် မျက်လုံးများကို တင်းတင်းပိတ်ကာ ယခင်ကထက် ပိုမိုပြင်းထန်သော အာရုံစူးစိုက်မှုဖြင့် ကျင့်ကြံလိုက်၏။ သူ၏ အသိစိတ်ဖြင့် လိမ်ရှုပ်နေသော လမ်းကြောင်းများကို ခံစားရင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များအား တဖြည်းဖြည်း တိုးမြှင့်ကာ အဓိကနေရာများဆီသို့ စီးဆင်းသွားစေရန် ထိန်းချုပ်လိုက်၏။
သူသည် အလျင်စလို မပြုမူဘဲ လက်နက်၏ အတွင်းပိုင်းနှင့် မမြင်ကွယ်ရာ အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို အသေအချာ ခံစားနေ၏။
ခြောက်မြောင့်ပုံစံဒိုင်းကို ကျောက်တုံး လေးတုံးဖြင့် ထောက်ကန်ထားပြီး မီးကျောက်များက အတွင်းပိုင်းမှ အဆက်မပြတ် အပူပေးနေသည်။ ဒိုင်း၏ အရှေ့ဘက်မျက်နှာပြင်မှာပင် တဖြည်းဖြည်း နီရဲလာပြီ ဖြစ်သည်။ ချင်လဲ့သည် မီးကျောက်များနှင့် ဒိုင်းအနားတွင် ကပ်၍ အာရုံစိုက်နေကာ သူ၏လက်ညှိုးမှ ထွက်ပေါ်နေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ ဒိုင်းပေါ်ရှိ လိပ်ခွံပုံသဏ္ဌာန် အစီရင်ပေါ်တွင် ထွင်းထုနေသည့် ကိရိယာတစ်ခုအလား ဖြစ်နေ၏။
ဤပုံစံအတိုင်း ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နေရင်း သူသည် တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်သွားကာ ရေကန်ထဲမှ ဆယ်ယူထားသူအလား ဖြစ်နေ၏။
အချိန်တို့မှာ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွား၏...။
သူ၏ အသိစိတ်မှာ ဒိုင်း၏ အစိတ်အပိုင်းများပေါ်တွင်သာ စုစည်းနေပြီး သေးငယ်သော ပြောင်းလဲမှုများကိုပင် လွတ်မသွားစေရန် အစွမ်းကုန် အာရုံစိုက်နေသည်။ မီးကျောက်၏ အပူရှိန်ကြောင့် ဒိုင်းအတွင်းပိုင်းမှ မာကျောသော အစိတ်အပိုင်းများသည် တဖြည်းဖြည်း ပျော့ပြောင်းလာပြီး အရည်ပျော်တော့မည့်အလား ရှိနေ၏။
အချိန်ကျပြီ ဖြစ်သည်။
ရေကာတာ ပွင့်သွားသကဲ့သို့ပင် ဖိနှိပ်ထားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် လိမ်ရှုပ်နေသော အစီရင်လမ်းကြောင်းများဆီသို့ ရုတ်ချည်း တိုးဝင်သွားတော့သည်။
သူ၏ စိတ်စွမ်းအား လမ်းပြမှုအောက်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် သူ ကြိုတင်စီစဉ်ထားသည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်ပါသွားပြီး ဘက်ပေါင်းစုံမှ ဝင်ရောက်ကာ လိမ်ရှုပ်နေသော လမ်းကြောင်းများကို ချက်ချင်း ရှင်းထုတ်လိုက်တော့၏။
"ဘုန်း..."
ပိတ်ဆို့နေသော ဝိညာဉ်အစီရင်မှာ ယခုအခါ လုံးဝ ပွင့်လင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဆင်းရန်အတွက် မည်သည့် အတားအဆီးမျှ မရှိတော့ပေ။ ၎င်းတို့သည် ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း အစီရင်အတွင်းရှိ စွမ်းအားမြှင့်တင်ခြင်း အစီရင်ဆီသို့ စီးဝင်သွားပြီး ထိုမှတစ်ဆင့် အစိတ်အပိုင်း ခြောက်ခု ကွဲထွက်ကာ ဒိုင်း၏ အနားခြောက်ဖက်ဆီသို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်။
"ဟူး... ဟူး... ဟူး"
ဒိုင်း၏ အနားခြောက်ဖက်မှ ငွေရောင်အလင်းတန်း ခြောက်တန်း ရုတ်ခြည်း ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် အနားတွင် ရှိနေသော လင်မိသားစုဝင်များသည် ထိတ်လန့်တကြား နောက်ဆုတ်သွားကြ၏။
လျိုရန်သည် မျက်နှာပေါ်ရှိ ချွေးများကို သုတ်နေရင်း ရင်းနှီးလှသော အလင်းတန်း ခြောက်ခုကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရင်သွားပြီး မျက်လုံးများတွင် ဖော်ပြမရသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ "အောင်မြင်ပြီကွ၊ အောင်မြင်ပြီ။ ချင်လဲ့ တကယ် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ" သူ ဟစ်အော်လိုက်တော့သည်။
သူ၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် လင်မိသားစုဝင် အားလုံးမှာ တုန်လှုပ်သွားကြပြီး ချင်လဲ့ကို မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် စိုက်ကြည့်နေကြ၏။
"ဘုရားရေ... သူ တကယ် လုပ်နိုင်ခဲ့တာပဲ" လင်ယွီရှီး၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းတွင်လည်း အံ့အားသင့်ဝမ်းသာသည့် အပြုံးလေး ပေါ်လာ၏။ သူမ မည်သည့် စကား ပြောရမှန်းပင် မသိတော့ပေ။
"မီးကျောက်က မီးတွေကို ငြှိမ်းလို့ရပြီ" ချင်လဲ့က နုန်းခွေနေသော ရွှံ့ညွန်ပုံစံမျိုး မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားရင်း သတိပေးလိုက်၏။ "ဒိုင်း အေးသွားပြီဆိုရင် ပြန်သုံးလို့ ရပါပြီ။ အခု ငါ အရမ်း ပင်ပန်းနေလို့ ခဏ နားလိုက်ဦးမယ်"
ဝိညာဉ်လက်နက် ပြုပြင်ရသည်မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နှင့် စိတ်စွမ်းအားကို ဤမျှအထိ ကုန်ဆုံးစေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ၎င်းမှာ ကောင်းကင်မိုးကြိုးနှိမ်နင်းခြင်း ကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်သည်ထက်ပင် ပိုမိုပင်ပန်းလှ၏။ ခဏလေးအတွင်းမှာပင် သူ လုံးဝ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။
ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ကုန်ဆုံးသွားသည်သာမက စိတ်စွမ်းအားများလည်း များစွာ ကုန်ဆုံးသွားခြင်း ဖြစ်၏။ အလွန်အမင်း အာရုံစူးစိုက်ရသဖြင့် သူသည် တင်းကျပ်နေပြီး မည်သည့်အချိန်မဆို သတိလစ်သွားနိုင်သည့် ခံစားချက်ကြီးကို ခံစားနေရသည်။ ဤလက်နက်ပြုပြင်ခြင်း အတွေ့အကြုံမှာ... တကယ်ပင် နက်နဲလှပြီး မည်သည့်ကျင့်စဉ်ထက်မဆို ပိုမိုပင်ပန်းလှပေသည်။
"ငါ အများကြီး မပြောတော့ပါဘူး။ ဒီဝိညာဉ်ဆေးလုံးတွေကို အရင် လက်ခံလိုက်ပါ၊ မြန်မြန် နေကောင်းအောင် သုံးလိုက်ဦး" လျိုရန်က လျှောက်လာပြီး ဝိညာဉ်ပြန်လည်ဖြည့်တင်းခြင်း ဆေးလုံး တစ်ပုလင်းလုံးကို ပေးလိုက်၏။ ထို့နောက် သူက ချင်လဲ့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "...အရင်က ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို အားလုံး မေ့လိုက်ပါ။ ငါ မင်းကို ကျေးဇူးကြွေး တစ်ခု တင်သွားပြီ။ တကယ်လို့ ငါ အသက်ရှင်ပြီး ဒီကနေ လွတ်မြောက်သွားရင် နောင်တစ်ချိန် လင်မိသားစု ဘာအခက်အခဲပဲ ကြုံကြုံ ငါ့ဆီ လာခဲ့ပါ။ ငါ ကူညီနိုင်သမျှ အကုန် ကူညီပေးမယ်လို့ ကတိပေးတယ်"
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုလျို" ချင်လဲ့ တစ်ခွန်းမျှ မပြောရသေးခင်မှာပင် လင်ယွီရှီးက ဝမ်းသာအားရ ပြုံးပြကာ ကျေးဇူးတင်လိုက်၏။
လျိုရန်သည် မြူတိမ်ဆောင်အတွင်း အတော်လေး ရာထူးရှိသူ ဖြစ်သည်ကို သူမ သိထား၏။ ယခုကဲ့သို့ လျိုရန်၏ ကတိကို ရရှိလိုက်သဖြင့် သူတို့ တောအုပ်အတွင်းမှ ခိုးထွက်လာသည့် ကိစ္စအတွက် အပြစ်ပေးခံရမည် မဟုတ်တော့သည့်အပြင် တုဟိုင်ထျန်းကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက်လည်း လျိုရန်ထံမှ အကူအညီ ရနိုင်ခြေ ရှိသွားပြီ ဖြစ်၏။
"ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်မနေနဲ့၊ ချင်လဲ့ကိုပဲ ကျေးဇူးတင်ပါ" လျိုရန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။ ထို့နောက် သူက တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး သူ့ခေါင်းကို ရိုက်ကာ စနောက်လိုက်သည်။ "ဒီလိုမဟုတ်လည်း မလိုတော့ပါဘူး။ ဟားဟား၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်က မိသားစုဝင်တွေ ဖြစ်တော့မှာကို ငါ မေ့သွားတယ်"
လျိုရန်၏ စနောက်မှုကြောင့် လင်ယွီရှီးမှာ မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားပြီး ပြုံးလိုက်မိ၏။ သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးလေးများသည် ချင်လဲ့ထံသို့ ကြည်နူးမှုများဖြင့် ရောက်ရှိသွား၏။
ချင်လဲ့မှာမူ ဆေးလုံးများကို ရသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် သုံးလုံး မျိုချလိုက်၏။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် မျက်လုံးများကို ပိတ်ထားပြီး ပြန်လည် နာလန်ထူရန်အတွက်သာ အာရုံစိုက်နေသဖြင့် သူတို့ ပြောဆိုနေသည်များကို မကြားသိသလို ရှိနေ၏။
"နင်တို့က ဘာရပ်ကြည့်နေကြတာလဲ။ အချိန်ရှိခိုက် အားအင်တွေ ပြန်ဖြည့်ကြလေ" လင်ယွီရှီးက လင်မိသားစုဝင်များကို ပြုံးရင်းနှင့်ပင် လှည့်၍ ဟောက်လိုက်၏။
ထိုအခါမှသာ ချင်လဲ့ လက်နက်ပြုပြင်သည်ကို အံ့အားသင့်တကြီး ဝိုင်းကြည့်နေကြသော လင်မိသားစုဝင်များသည် သတိပြန်ဝင်လာကြပြီး ချင်လဲ့အား တစ်လှည့်စီ ကြည့်ကာ သူတို့၏ နေရာများဆီသို့ ပြန်သွား၍ ကျင့်ကြံနေကြတော့သည်။
ကောင်းယွီနှင့် ကျန်သော ကောင်းမိသားစုဝင် နှစ်ယောက်မှာမူ ချင်လဲ့က ဒိုင်းကို အမှန်တကယ် ပြုပြင်နိုင်သွားသည်အား မြင်သောအခါ မျက်နှာများ ပျက်ယွင်းသွားပြီး တစ်ခွန်းမျှ မပြောတော့ပေ။
လျိုရန်နှင့် လင်ယွီရှီးတို့၏ စကားကို ကြားသောအခါ လျိုရန်သည် လင်မိသားစုကို အပြစ်ပေးတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း ကောင်းယွီ သိလိုက်၏။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသများ တိတ်တဆိတ် ပွက်လောရိုက်နေသော်လည်း လျိုရန်ကို စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုတော့ဘဲ သူ့လူများနှင့်အတူ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
……
"ဒီနေရာပဲ၊ သူတို့ ဒီမှာ ရှိခဲ့တာ" ခြေရာခံ ကျွမ်းကျင်သော ရေခဲပြင်နန်းတော် ကျင့်ကြံသူက အဖွဲ့ကို ချင်လဲ့တို့ နားခိုခဲ့သည့် နေရာဆီသို့ ခေါ်ဆောင်လာ၏။ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "လင်မိသားစုလည်း ဒီမှာ ရှိနေခဲ့ပုံရတယ်။ ခြေရာတွေအရဆိုရင် သူတို့အားလုံး ပူးပေါင်းသွားကြပြီ"
"အတော်ပဲ၊ သူတို့အားလုံးကို တစ်ခါတည်း သုတ်သင်ပစ်လို့ ရတာပေါ့။ ဒါက ငါတို့အတွက် အားအင် သက်သာတယ်" ရေခဲပြင်နန်းတော်မှ အကြီးအကဲ ယန်တယ်ဝူက ထူးဆန်းစွာ ရယ်မောပြီး သူ့ဘေးရှိ ဖုန်းယိကို ကြည့်ကာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့ ဖုန်းယိ၊ ငါတို့လက်က ဘယ်သူမှ လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး"
ရေခဲပြင်နန်းတော် ကျင့်ကြံသူများသည်လည်း အကြီးအကဲ၏ စကားကို ကြားသောအခါ လှောင်ပြောင်သည့် အမူအရာများ ပြုလုပ်ကြ၏။ သူတို့က ဖုန်းမိသားစု သုံးယောက်ကို ကြည့်သော အကြည့်များမှာ အထင်သေးသည့် အသွင်ဆောင်နေ၏။
ဖုန်းယိမှာမူ အလွန်ပင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်မှ အမြဲရှိနေတတ်သော အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်၏။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင်မူ မုန်းတီးမှုနှင့် သတ်ဖြတ်လိုသည့် ဆန္ဒများသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ "ငါ့လူတွေအတွက် ကလဲ့စားချေဖို့ သူတို့ အားလုံးကို ငါကိုယ်တိုင် သတ်မယ်" သူက တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်၏။
"အချိန်တန်ရင်တော့ လင်မိသားစုက ကောင်မလေး နှစ်ယောက်ကို... ငါကပဲ တာဝန်ယူပြီး မင်းလက်ထဲကို သုံးရက်လောက် ထည့်ပေးလိုက်မယ်။ သုံးရက်ကြာရင် သူတို့ရဲ့ အလောင်းတွေကို ငါ့ဆီ ပြန်လာပြရင် ရပြီ" ယန်တယ်ဝူက ရယ်မောလိုက်၏။
ဖုန်းယိက တစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားမိ၏။ "ချင်လဲ့၊ လင်ယွီရှီး၊ မင်းတို့ စောင့်နေလိုက်ကြ"
"ဒီညတော့ သူတို့ကို မှီမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မဖြစ်ရင် မနက်ဖြန် သူတို့ကို တွေ့မှာပါ။ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခါက သားရဲတွေနဲ့သာ မတိုးခဲ့ရင် လျိုရန်တို့ အားလုံး သေကုန်တာ ကြာပါပြီ။ ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ ကံကောင်းမှာပါ" ခြေရာခံသမား အဘိုးကြီးက မျက်ခုံးတွန့်ကာ ပြောလိုက်၏။
"ကောင်းပြီ၊ အချိန်မဖြုန်းကြနဲ့တော့" ယန်တယ်ဝူက ခေါင်းညိတ်ပြီး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "ဒါကို မြန်မြန် အပြတ်ဖြတ်ပြီး နတ်ဆိုးဝံပုလွေတောင်ကို ပြန်ပြီး နေမီးကျောက်တွေကို သွားတူးရမယ်။ တကယ်လို့ အချိန်တွေ အကြာကြီး ဆွဲနေပြီး မြူတိမ်ဆောင်က ငါတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိသွားရင် အဲဒီကျောက်တွေကို တူးဖို့ မလွယ်တော့ဘူး"
……
ချင်လဲ့သည် ကျင့်ကြံရာမှ တဖြည်းဖြည်း နိုးထလာ၏။
မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည့်အခါ သူကလွဲ၍ ကျန်ရှိသူများ အားလုံး ခရီးထွက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူတို့ အားလုံးက သူ့ကို လမ်းပြန်ပြပေးရန် မျှော်လင့်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ကောင်းယွီပင်လျှင် ချွင်းချက်မရှိဘဲ စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သူ နိုးလာသည်ကို မြင်မှ ကောင်းယွီက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ဆိုသည်။ "အခုမှ မသွားရင်တော့ မိုးလင်းတော့မှာပဲ"
"နင် အရမ်း လောနေရင် အရင်သွားလို့ ရပါတယ်" လင်ရှင်းက ကောင်းယွီကို နောက်ပြောင်လိုက်၏။ "ဒါပေမဲ့ နင် လမ်းမှားပြီး သားရဲတွေရဲ့ အသိုက်ထဲ ရောက်ပြီး သေသွားရင်တော့ ရေခဲပြင်နန်းတော်အတွက် အလုပ်သက်သာသွားမှာပေါ့"
ကောင်းယွီက အံကြိတ်လိုက်သော်လည်း စကား ပြန်မပြောပေ။ သူ၏ အမူအရာမှာ ယခင်အတိုင်း အေးစက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
"သွားကြစို့" ချင်လဲ့က ခေါင်းညိတ်ကာ ရှေ့မှ ပြန်လည်ဦးဆောင်လိုက်၏။
သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို လည်ပတ်လိုက်သည့် ခဏမှာပင် ချင်လဲ့၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွား၏။ သူ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ် အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုသန့်စင်ကာ သိသာထင်ရှားလာသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရ၏။ ဤတွေ့ရှိမှုကြောင့် သူ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားရသည်။
"ငါ ဝိညာဉ်လက်နက်ကို ပြင်နေတုန်းက ငါ့ရဲ့ အာရုံစူးစိုက်မှုက အမြင့်ဆုံးအဆင့်ကို ရောက်နေခဲ့ပြီး ငါ့ရဲ့ စိတ်၊ ခန္ဓာနဲ့ ဝိညာဉ်တွေက အကောင်းဆုံး အခြေအနေမှာ ရှိနေခဲ့တာပဲ။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နဲ့ စိတ်စွမ်းအားတွေကို အသုံးပြုပြီး အစီရင်ကို ပြုပြင်တဲ့ ဖြစ်စဉ်က တကယ့်ကို ထူးခြားတဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ။ လက်နက်ကို ပြင်လိုက်တာက ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နဲ့ စိတ်စွမ်းအားတွေ တကယ်ပဲ တိုးတက်လာခဲ့တာပဲ။ ဒါဟာ... တကယ်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်ပုံရတယ်"
ချင်လဲ့သည် တွေးရင်းဖြင့် အားအင်များကို တဖြည်းဖြည်း လည်ပတ်လိုက်၏။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း စီးဆင်းနေစဉ် အပ်စိုက်မှတ်များကို ဖြတ်သန်းသွားတိုင်း စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားနေရ၏။
"ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေက သွေးကြောလမ်းကြောင်းတွေထဲ စီးဝင်သွားသောအခါ အပ်စိုက်မှတ်တွေကနေတစ်ဆင့် အစွမ်းတွေကို ထုတ်ဖော်နိုင်တယ်။ ဒါဟာ အဆင့် ၈ ကို ရောက်တော့မယ့် လက္ခဏာပဲ။ ငါ့ရဲ့ အပ်စိုက်မှတ်တွေထဲက နာကျင်မှုတွေက... ငါ အဆင့် ၈ ကို ရောက်တော့မှာလား"
ခဏမျှ ချင်လဲ့သည် ထိုခံစားချက်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ခံစားနေရင်း သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။
အခန်း (၃၆) ငွေရောင်အတောင်ပံ နတ်ဆိုးဝံပုလွေ
ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ လမ်းခရီးတွင် ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့်၏ ပထမအဆင့် ခြောက်ဆင့်မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုဆောင်း၍ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အကြမ်းခံနိုင်အောင် လေ့ကျင့်ပေးရခြင်း ဖြစ်ရာ အတော်လေး ရိုးရှင်းလွယ်ကူသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။
သို့သော် အဆင့် ၇ မှ စတင်ကာ အဆင့်တက်လှမ်းရန်မှာ အဆပေါင်းများစွာ ခက်ခဲသွားပြီး အဆင့်တစ်ဆင့်စီ တိုးတက်ရန်မှာ ယခင်ထက် ပိုမိုအားထုတ်ရလေသည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် ပါရမီထူးချွန်သူများပင်လျှင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ၊ ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများကို အသုံးပြု၍ ခါးသီးစွာ ကျင့်ကြံအားထုတ်မှသာ အသက်နှစ်ဆယ်မတိုင်မီ ဝိညာဉ်ပေါက်ဖွားခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနိုင်ရန် မျှော်လင့်နိုင်ကြခြင်း ဖြစ်၏။
ယခုနှစ်တွင် ချင်လဲ့သည် အသက် ၁၅ နှစ်သာ ရှိသေးသော်လည်း အဆင့် ၇ သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ သူ၏ တိုးတက်မှုအရှိန်မှာ အလွန်ပင် တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှပေသည်။
ထိုခဏတွင် ချင်လဲ့သည် သူ၏ အပ်စိုက်မှတ်များမှ စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားနေရ၏။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ဝက်ခန့်က သူ၏ ခါးသီးသော ကျင့်ကြံအားထုတ်မှုများကြောင့် အဆင့် ၈ သို့ တက်လှမ်းရန် နီးကပ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။
လူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင် အပ်စိုက်မှတ်ပေါင်း ၇၂၀ ရှိ၏။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သည် အပ်စိုက်မှတ်များကို ဖြတ်သန်း၍ ခန္ဓာကိုယ်ပြင်ပသို့ ထုတ်လွှတ်နိုင်ပြီဆိုပါက ထိုသူအား အဆင့် ၈ သို့ ရောက်ရှိပြီဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။ ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၈ ၏ အနှစ်သာရမှာ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ အပ်စိုက်မှတ်များကို သန့်စင်လေ့ကျင့်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။
အကယ်၍ နည်းလမ်းမှန်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး အပ်စိုက်မှတ်တစ်မှတ်အား ဖွင့်လှစ်ကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ စိမ့်ထွက်စေနိုင်ပါက ကျန်ရှိသော အပ်စိုက်မှတ်များကို ဖွင့်လှစ်ရန်မှာ အလွန်လွယ်ကူသွားမည် ဖြစ်သည်။ အဆင့် ၇ မှ အဆင့် ၈ သို့ ကူးပြောင်းရန် ပထမဆုံးခြေလှမ်းမှာ အပ်စိုက်မှတ်တစ်မှတ်အတွင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ကိန်းအောင်းလာစေရန်နှင့် ၎င်းမှတစ်ဆင့် ပြင်ပသို့ ထုတ်လွှတ်နိုင်ရန် ပြုလုပ်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။
သူ၏ အပ်စိုက်မှတ်များသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် စီးဆင်းရာ လမ်းကြောင်းသဖွယ် အလုပ်လုပ်နိုင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် အဆင့် ၈ သို့ အမှန်တကယ် တက်လှမ်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
သူသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် ဆက်လက်ကျင့်ကြံနေ၏။ သူ၏ အပ်စိုက်မှတ်အား ထိုးဖောက်နိုင်ရန်အတွက် အားအင်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စုစည်းလိုက်၏။ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သည် စမ်းချောင်းလေးတစ်သွယ်အလား ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း စီးဆင်းနေသည်။ ထို့နောက် စိတ်စွမ်းအား တစ်ခုကို ပေါင်းစပ်ကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် စီးဆင်းရာ လမ်းကြောင်းများကို အာရုံခံကြည့်သောအခါ ၎င်းတို့သည် ကြွက်သားများ၊ ကြောလမ်းကြောင်းများနှင့် အပ်စိုက်မှတ်များအတွင်းသို့ စီးဝင်နေသည်အား မှိန်ဖျဖျ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။
သူသည် အပ်စိုက်မှတ် တစ်မှတ်ချင်းစီကို ခံစားနေရသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ များပြားလွန်းသဖြင့် တစ်ခုချင်းစီအား ခွဲခြားသိမြင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သေးပေ။ သူသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စုစည်းကာ ရင်ဘတ်ရှိ အမည်မသိ အပ်စိုက်မှတ်တစ်မှတ်အတွင်းသို့ ရုတ်တရက် အတင်းအကျပ် ထိုးသွင်းလိုက်၏။
"ဂျိန်း... ဂျိန်း... ဝုန်း"
ထူးဆန်းသော လျှပ်စစ်စီးဆင်းသံနှင့်အတူ မိုးခြိမ်းသံကြီးသည် ထိုအပ်စိုက်မှတ်မှတစ်ဆင့် သူ၏ အသိစိတ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်လာတော့သည်။ သူ အတင်းအကျပ် ထိုးသွင်းလိုက်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ ထိုအပ်စိုက်မှတ်အတွင်းသို့ လုံးဝ မစိမ့်ဝင်နိုင်ဘဲ မိုးကြိုးနှင့် လျှပ်စစ်အတားအဆီးတစ်ခုက ပိတ်ဆို့ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ အပြင်ဘက်တွင်သာ ရပ်တန့်နေတော့၏။
"ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ"
သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဗလာနတ္ထိ ဖြစ်သွားပြီး ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းနေရင်းမှ ဘေးဘက်သို့ ယိုင်ထွက်သွားကာ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။
"ဘာဖြစ်တာလဲ... အရမ်းပင်ပန်းနေလို့လား။ ဒီမှာ ခဏလောက် ထပ်နားကြမလား" လင်ယွီရှီးက သူ့နောက်မှ အမြန်ဖမ်းထိန်းလိုက်ရင်း တိုးတိုးလေး မေးမြန်းလိုက်၏။ ချင်လဲ့က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး သူ ဘာမှမဖြစ်ကြောင်း အမူအရာပြကာ ပြန်လည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်၏။
သူမ၏ နူးညံ့လှသော လက်ကလေးများ၏ အထိအတွေ့ကို ချင်လဲ့ သဘောကျမိသော်လည်း ယခုအချိန်မှာ ထိုသို့သော ကိစ္စများအတွက် အချိန်မဟုတ်ကြောင်း သူ သိထားသည်။ "ခုနက အာရုံနည်းနည်း လွင့်သွားလို့ပါ။ အခုကစပြီး သတိထားပါ့မယ်၊ ငါ ဘာမှမဖြစ်ဘူး" ထိုသို့ ဆိုကာ သူမအနားမှ ခွာလျက် ရှေ့မှ ဆက်လက် ဦးဆောင်လိုက်၏။
လျိုရန်နှင့် ကျန်ရှိသူများမှာမူ သူတို့နှစ်ယောက်ကို သံသယဖြင့် ကြည့်နေကြသော်လည်း သူတို့ ပြန်လည်လှုပ်ရှားလာသည်နှင့် နောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါလာကြ၏။
"ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အပ်စိုက်မှတ် ခုနစ်ရာ့နှစ်ဆယ်လုံးက... မထင်မှတ်ဘဲ မိုးကြိုးနဲ့ လျှပ်စစ်စွမ်းအင်တွေ နေရာယူထားတာပဲ။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ ကြောလမ်းကြောင်းထဲ စီးဆင်းတဲ့အခါ ဒီမိုးကြိုးစွမ်းအင်တွေ ဘယ်က ရောက်လာသလဲလို့ ငါ တွေးနေခဲ့တာ။ ငါ့ရဲ့ အပ်စိုက်မှတ်တွေထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေခဲ့တာကိုး။ ဒါဆိုရင် ငါ ကောင်းကင်မိုးကြိုးနှိမ်နင်းခြင်း ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်နေတုန်းက ငါ့ရဲ့ အပ်စိုက်မှတ်တွေကိုပါ တစ်ခါတည်း သန့်စင်ပြီးသား ဖြစ်နေခဲ့တာပေါ့...
ချင်လဲ့မှာ အလွန်ပင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေတော့သည်။ သူ၏ အပ်စိုက်မှတ်များထဲရှိ မိုးကြိုးစွမ်းအင်များက သူ၏ နောက်ထပ် ကျင့်ကြံမှုအပေါ် မည်သို့ သက်ရောက်မှု ရှိမည်ကို မသိနိုင်သလို ၎င်းမှာ ကောင်းကျိုးလော ဆိုးကျိုးလော ဆိုသည်ကိုလည်း မဝေခွဲနိုင်ပေ။
"အချိန်ရရင်တော့ ဒါကို သေချာ စေ့စေ့ငုငု လေ့လာရမယ်။ အဆင့် ၈ ကို တက်ဖို့ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ အပ်စိုက်မှတ်တွေက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ထုတ်လွှတ်နိုင်ရမယ်။ အခုတော့ မိုးကြိုးစွမ်းအင်တွေက အပ်စိုက်မှတ်တွေကို နေရာယူထားတော့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ ဝင်လို့မရဘူး ဖြစ်နေတယ်။ ဒါဟာ ငါ့ရဲ့ အဆင့်တက်လှမ်းမှုကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမလားပဲ..."
ခရီးနှင်နေစဉ်အတွင်း ထိုအတွေးများကို လက်တွေ့စမ်းသပ်ရန် မဝံ့သဖြင့် သူသည် လမ်းပြရန်အတွက်သာ အာရုံပြန်စိုက်လိုက်၏။
သူတို့သည် မှောင်မိုက်သော တောအုပ်အတွင်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ခရီးနှင်လာကြရာ ကောင်းကင်ယံမှာ တဖြည်းဖြည်း လင်းပွင့်လာတော့သည်။ ဝေးကွာသော အရပ်၌ တိမ်တိုက်များထဲသို့ ထိုးထွက်နေသော တောင်ထိပ်မြင့်ကြီးတစ်ခုကို သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။
"အဲဒါ နှင်းမြူတောင်ပဲ" လျိုရန်က နဖူးပေါ်မှ ချွေးများကို သုတ်ရင်း အားတက်သရော ပြောလိုက်၏။ "အဲဒီတောင်ထဲမှာ မြူတိမ်ဆောင်က ကျင့်ကြံသူတွေ ရံဖန်ရံခါ သွားလာတတ်ကြတယ်။ တကယ်လို့ သားရဲလိုက်လံဖမ်းဆီးတဲ့ အဖွဲ့တစ်ခုခုနဲ့သာ တွေ့ရင် ငါတို့ရဲ့ အင်အားက အများကြီး တိုးတက်သွားလိမ့်မယ်။ အနည်းဆုံးတော့ အဲဒီတောင်ကနေတစ်ဆင့် အိမ်ပြန်လို့ ရပြီ၊ အာတိတ်တောင်တန်းကြီးရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွေကို ထပ်ပြီး ဖြတ်သန်းနေစရာ မလိုတော့ဘူး"
သူ၏ စကားကြောင့် လူတိုင်းသည် သက်ပြင်းကို ခပ်ဖွဖွ ချလိုက်ကြ၏။ သူတို့အားလုံး မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
"ဒီနေ့ တစ်ရက်ကိုတော့ အရင်ဆုံး ကျော်ဖြတ်နိုင်ဖို့ လိုတယ်။ ဒီနေ့က ငါတို့အတွက် အခက်ခဲဆုံး နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဒီတောအုပ်ထဲကနေ အသက်ရှင်လျက် လွတ်မြောက်မှသာ နှင်းမြူတောင်ကို ရောက်နိုင်မှာ" ကောင်းယွီက လူတိုင်း၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ရေလောင်းသတ်လိုက်သကဲ့သို့ ပြောဆိုလိုက်၏။
ထိုစကားကြောင့် လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ၎င်းမှာ အမှန်တရားဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိထားကြရာ သတိကို လျှော့၍ မဖြစ်သေးပေ။
ခရီးကို ဆက်လက် နှင်လာကြ၏။
မကြာမီမှာပင် နေမင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး နေရောင်ခြည်တန်းများသည် သိပ်သည်းသော သစ်ရွက်များကြားမှတစ်ဆင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လှံတိုများအလား ထိုးကျနေတော့သည်။
"ရပ်လိုက်ကြ" လျိုရန်က အလွန်ပင် လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် တိုးတိုးလေး အော်ဟစ်လိုက်၏။ "ငါတို့ ရှေ့မှာ... ဝိညာဉ်သားရဲတွေ အများကြီး ချဉ်းကပ်လာနေပြီ။ မကောင်းတော့ဘူး၊ သူတို့ ရောက်လာကြပြီ"
လျိုရန်သည် ဝိညာဉ်ပေါက်ဖွားခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသူဖြစ်ရာ ကျန်ရှိသူများထက် အဆင့်တစ်ခု မြင့်မားနေသဖြင့် ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေကို ဦးဆုံး သိရှိနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ချင်လဲ့က ဝိညာဉ်သားရဲအုပ်တွေနဲ့ မတွေ့ဘူးလို့ ပြောထားတာ မဟုတ်လား" ကောင်းမိသားစုဝင် တစ်ယောက်က မေးမြန်းလိုက်၏။
"ဝိညာဉ်သားရဲတွေက သက်မဲ့ပစ္စည်းမှ မဟုတ်တာ၊ တစ်နေရာတည်းမှာ အမြဲနေမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ အခုထိ ငါတို့ တစ်ကောင်မှ မတွေ့ခဲ့တာကပဲ ချင်လဲ့ရဲ့ လမ်းပြမှု မှန်ကန်တယ်ဆိုတာ သက်သေပြနေတာပဲ" လျိုရန်က ထိုသူကို စိုက်ကြည့်ကာ ဆက်လက် ပြောဆိုလိုက်၏။ "ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုပဲ။ ဝိညာဉ်သားရဲတွေ လှုပ်ရှားနေချိန်မှာ ဘယ်သူမှ သူတို့ ဘယ်မှာ ပေါ်လာမလဲဆိုတာ မှန်ကန်အောင် မခန့်မှန်းနိုင်ဘူး"
"အစ်ကိုလျို... ကျွန်မတို့ ရှောင်ကွင်းလို့ မရဘူးလား" ဝိညာဉ်သားရဲအုပ်များ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုကို သိထားသော လင်ယွီရှီးက စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလိုက်၏။
လျိုရန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ခါးသီးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်လို့ မရတော့ဘူး၊ သူတို့ အနားကို ရောက်နေပြီ။ ငါ မျှော်လင့်တာကတော့... အဆင့်မြင့်တဲ့ သားရဲတွေ မဟုတ်ဖို့ပါပဲ။ မဟုတ်ရင်တော့ ငါတို့ ဒုက္ခရောက်ပြီ"
"သစ်ပင်ကြီးတွေရဲ့ အနားမှာ ကပ်နေကြ၊ ခံစစ်ပုံစံ ယူထားကြ။ သူတို့ကို တုံ့ပြန်ဖို့ အသင့်ပြင်ထား" ကောင်းယွီက အံကြိတ်ရင်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။
လူတိုင်းသည် ထိတ်လန့်သွားကြ၏။ လင်မိသားစုရော ကောင်းမိသားစုပါ အမြန်ဆုံး စုစည်းကာ ခံစစ်ပုံစံ ယူလိုက်ကြပြီး ဝိညာဉ်သားရဲအုပ် ရောက်ရှိလာမည်ကို ဂရုတစိုက် စောင့်ဆိုင်းနေကြတော့သည်။
"ငါတို့ ကံမဆိုးပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းရမှာပဲ။ နှင်းမြူတောင်ကို ရောက်ဖို့ နီးနေပြီလေ၊ ဘာမှ မဖြစ်ပါစေနဲ့" လင်ရင်းက တိုးတိုးလေး ဆုတောင်းနေ၏။
လူတိုင်းသည် သူမကဲ့သို့ပင် ဆုတောင်းနေကြပြီး ချဉ်းကပ်လာသော ဝိညာဉ်သားရဲအုပ်မှာ အနိမ့်ဆုံးအဆင့် သားရဲများ ဖြစ်ပါစေဟု မျှော်လင့်နေကြသည်။
"ဝူး..."
ရုတ်တရက်ပင် ရှေ့ဘက်တောအုပ်အတွင်းမှ နှစ်မီတာခန့် ရှည်လျားပြီး ကျောပေါ်တွင် အတောင်ပံနှစ်ဖက် ပါရှိသော ငွေရောင်ဝံပုလွေကြီး တစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာ၏။
"ငွေရောင်အတောင်ပံ နတ်ဆိုးဝံပုလွေ။ မဖြစ်နိုင်တာ... အဲဒါ တကယ်ပဲ မိစ္ဆာဝံပုလွေပဲ။ သွားပြီ" လင်ရှင်းသည် ထွက်ပေါ်လာသော ဝိညာဉ်သားရဲကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ညည်းတွားလိုက်တော့သည်။
ထိုဝံပုလွေ ပေါ်လာသည်နှင့် လူတိုင်း၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားပြီး မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်မှုများက အထင်းသား ပေါ်လာ၏။ သူတို့အားလုံးမှာ လင်ရှင်းကဲ့သို့ပင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွားကြသည်။ ငွေရောင်အတောင်ပံ နတ်ဆိုးဝံပုလွေများသည် လူသားအသားကို စားသုံးရသည်အား အလွန်နှစ်သက်ကြသူများ ဖြစ်ကြ၏။ လူသားနှင့် တွေ့ဆုံပါက သူတို့သည် လုံးဝ လွှတ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။
"တောအုပ်ထဲက ထွက်ခွာနိုင်ဖို့ နီးစပ်နေပြီလေ။ အခုမှ ဒီဝံပုလွေနဲ့ တွေ့ရတယ်ဆိုတော့ ကောင်းကင်ကြီးက ငါတို့ကို တကယ်ပဲ အဆုံးသတ်စေချင်တာလား" လင်ဖုန်းက ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်၏။
"အင်း... ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ တကယ် သေရတော့မှာပဲ။ ဒီဝံပုလွေတွေက တစ်ကောင်တည်း ပေါ်လာတတ်တာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့မှာ ဘာအခွင့်အရေးမှ မရှိတော့ဘူး" လင်ရှောင်က အားကိုးရာမဲ့စွာ ပြောလိုက်၏။
"ရေခဲပြင်နန်းတော်ရဲ့ လက်ထဲကနေ အသက်လုပြီး ပြေးလာခဲ့ရတာ။ အခုမှ ဒီဝံပုလွေတွေရဲ့ ကိုက်ဖြတ်တာကို ခံရမယ်ဆိုတော့ ငါ တကယ် မကျေနပ်နိုင်ဘူး။ ဒီလို ဖြစ်မယ်မှန်း သိရင် ရေခဲပြင်နန်းတော်နဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့ပါတယ်။ တစ်ယောက်လောက်ကို သတ်နိုင်ရင်တောင် တန်သေးတယ်" ကောင်းမိသားစုဝင် တစ်ယောက်က ပြောဆိုလိုက်၏။
သူတို့ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေစဉ်မှာပင် ငွေရောင်အတောင်ပံ နတ်ဆိုးဝံပုလွေများ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ဝံပုလွေများ ပိုမိုများပြားလာသည်နှင့်အမျှ သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်များမှာ ပိုမိုကျဆင်းသွားကာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများသာ စိုးမိုးနေတော့သည်။
ဤဝံပုလွေများသည် အဆင့် ၂ သားရဲများ ဖြစ်ကြပြီး ဝိညာဉ်ပေါက်ဖွားခြင်း အဆင့်ရှိသော ကျင့်ကြံသူများကိုပင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိကြ၏။ ဤအဖွဲ့တွင် ဝိညာဉ်ပေါက်ဖွားခြင်း အဆင့်ရှိသူမှာ လျိုရန် တစ်ဦးတည်းသာ ရှိပြီး သူသည်လည်း ကနဦးအဆင့်မှာသာ ရှိသေး၏။ အကယ်၍ တစ်ဦးချင်း တိုက်ခိုက်ရမည်ဆိုပါက မည်သူမှ ဤဝံပုလွေတစ်ကောင်ကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ယခုအခါ သူတို့၏ ရှေ့တွင် ငွေရောင်အတောင်ပံ နတ်ဆိုးဝံပုလွေပေါင်း တစ်ဆယ့်တစ်ကောင်အထိ ပေါ်ထွက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် သူတို့ ဘယ်သို့လျှင် မျှော်လင့်ချက် မပျက်ဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။
သို့သော် ဤလူအားလုံးထဲတွင် ထိုဝံပုလွေများကို မြင်သော်လည်း မျှော်လင့်ချက် မပျက်သူမှာ ချင်လဲ့ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိ၏။ သူသည် မျှော်လင့်ချက် မပျက်ရုံသာမက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကိုပင် တိတ်တဆိတ် ခံစားနေရ၏။ သူသည် နှုတ်ခမ်းကို လျက်လိုက်ပြီး ရင်ဘတ်အတွင်းရှိ အရုပ်အား စမ်းကြည့်ရင်း တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေ၏။
"ဒီလောက် မြန်မြန် တွေ့ရမယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ နှမြောစရာပဲ၊ ရေခဲပြင်နန်းတော်က လူတွေသာ အခု မှီလာရင် တကယ်ကို ပြည့်စုံသွားမှာ..."
"ချင်လဲ့..." ထိုခဏတွင် လင်ယွီရှီးသည် သူ့အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး သူနှင့်အတူ ယှဉ်တွဲရပ်လိုက်၏။ သူမသည် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ့အား ကြည့်ကာ လှပသော်လည်း ဝမ်းနည်းရိပ်သန်းနေသော အပြုံးလေးဖြင့် ဆိုရှာသည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်... နင့်ကို ဒီတောင်ထဲကို မခေါ်လာခဲ့သင့်ဘူး။ နင်သာ မလာခဲ့ရင် ဒီလို အန္တရာယ်တွေနဲ့ တွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့... ငါနဲ့အတူ ဒီမှာ သေရမှာလည်း မဟုတ်ဘူး"
လေပြေလေးတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာပြီး သူမ၏ နဖူးပေါ်ရှိ ဆံပင်လေးများကို လွင့်ပျံ့စေရာ သူမအား ပိုမို သနားစဖွယ် ဖြစ်စေ၏။ သူမ၏ နုနယ်သော လက်ကလေးသည် ချင်လဲ့၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏ တည်ရှိနေမှုအား ခံစားနေကာ လက်ဖဝါးမှ ထွက်ပေါ်နေသော အပူရှိန်ကို ရယူနေ၏။ ဤသို့ ပြုမူလိုက်ခြင်းက သေခြင်းတရားနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူမအား တည်ငြိမ်စေပုံရသည်။
"ဒီမှာ သေရမယ် ဟုတ်လား... အဲဒါကတော့ မသေချာသေးဘူး..." ချင်လဲ့က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။
"နင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ" လင်ယွီရှီး၏ အပြုံးလေးမှာ ခါးသီးသွား၏။ "ဒါတွေ အားလုံးက ငါ့အပြစ်တွေပါ။ ငါကသာ နင့်ကို ခေါ်မလာခဲ့ရင် နင် ဒီလို ဘေးဒုက္ခနဲ့ ကြုံရမှာ မဟုတ်ဘူး"
"ငါ့ဘာသာ လိုက်ချင်လို့ လိုက်လာခဲ့တာပါ" ချင်လဲ့က ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ ပြောလိုက်၏။
သူ၏ စကားကြောင့် လင်ယွီရှီး၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားရပြီး သူမက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။ "နင်က... တကယ့်ကို သဘောကောင်းပြီး ကြင်နာတတ်တဲ့သူပဲ။ သူတစ်ပါးကို ဘယ်လို ကာကွယ်ရမလဲဆိုတာလည်း သိတယ်။ ငါတို့ စေ့စပ်တဲ့နေ့က လက်ချင်းတွဲခဲ့ကြတုန်းက... အဲဒီအချိန်ကတည်းက ငါ ဒါကို သိခဲ့သင့်တာ။ ဒါပေမဲ့ အခုမှ သိရတာကလည်း နောက်ကျတယ်လို့ မဆိုနိုင်ပါဘူး"
ချင်လဲ့မှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သေခြင်းတရားနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော အချိန်တွင် အမြဲတမ်း ကြံ့ခိုင်တတ်သော လင်ယွီရှီးသည် ဤမျှအထိ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ စိတ်ဓာတ်ကို ထုတ်ဖော်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
"အာဝူး..."
ဝံပုလွေ အူသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ခွန်အားကြီးမားသော ငွေရောင်အတောင်ပံ နတ်ဆိုးဝံပုလွေ တစ်ဆယ့်တစ်ကောင်မှာ ရုတ်တရက် ခုန်အုပ်လာကြတော့သည်။ သူတို့၏ ငွေရောင်အတောင်ပံများကို ဖြန့်ကျက်ကာ ခုန်တက်လိုက်ကြသဖြင့် လေထဲတွင် ပျံဝဲနိုင်ကြပြီး အရှိန်မှာလည်း အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှ၏။
ဝံပုလွေများ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လွတ်မြောက်နိုင်မည့် မျှော်လင့်ချက်လေးမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားရတော့သည်။ လျိုရန် အပါအဝင် လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှုများ စိုးမိုးနေပြီး ဤဘေးဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်ရန် မည်သို့မျှ မစဉ်းစားနိုင်ကြတော့ပေ။ သူတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မှီတွဲလျက်သာ နေနိုင်ကြတော့သည်။
"ဒီဝံပုလွေတွေ ငါ့အသားကို ကိုက်ဖြတ်စားတာကို ငါ မကြည့်ချင်ဘူး။ လူတွေ ပြောကြတာတော့... ဒီဝံပုလွေတွေက သေပြီးသားလူရဲ့ အသားကို မစားဘူးတဲ့" ကောင်းမိသားစုဝင် တစ်ယောက်က ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် သူ၏ ဓားကို မြှောက်လိုက်၏။ သူသည် အရှင်လတ်လတ် စားသုံးခံရခြင်းမှ ကင်းဝေးရန် မိမိကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်တော့မည် ဖြစ်၏။
"မသေခင် ခဏလောက် စောင့်ပါဦး" ချင်လဲ့က လေးနက်သော အသံဖြင့် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်၏။
မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့နေသော၊ ကြောက်ရွံ့နေသော၊ သံသယဝင်နေသော အကြည့်များကြားတွင် ချင်လဲ့သည် ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်လိုက်၏။ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်နေသော ဝံပုလွေအုပ်ကို မျက်နှာမူလျက် သူ၏ အဘိုးပေးခဲ့သော သစ်သားအရုပ်အား ထုတ်ယူကာ အထက်သို့ မြှောက်ကိုင်လိုက်သည်။