အခန်း (၃၉-၄၀)
Vol. 4 Ch. 39-40
အခန်း (၃၉) နတ်ဆိုးဝံပုလွေဘုရင်
ရေခဲပြင်နန်းတော် အဖွဲ့နှင့် ချင်လဲ့တို့အဖွဲ့သည် ငွေရောင်အတောင်ပံ နတ်ဆိုးဝံပုလွေများ၏ ဝိုင်းရံမှုကို အပြည့်အဝ ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ နှစ်ဖွဲ့စလုံးသည် အကွာအဝေးတစ်ခုတွင် အသီးသီး ခံစစ်ပြင်ထားကြပြီး တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် ကြည့်လိုက်သည့်အခါ အေးစက်လှသော အကြည့်များသာ ရှိကြ၏။
"ရန်တယ်ဝူက ဝိညာဉ်ပေါက်ဖွားခြင်း အဆင့်ရဲ့ အလယ်အလတ်အဆင့်မှာ ရှိတယ်။ သူက ရေခဲပြင်နန်းတော်မှာ ရက်စက်ယုတ်မာတဲ့နေရာမှာ နာမည်ကြီးပဲ။ သူ့လက်အောက်က ခန်းမသခင် သုံးယောက်ကလည်း ညီအစ်ကိုတွေဖြစ်ပြီး တန်မူ၊ တန်လင်း နဲ့ တန်စန်းလို့ ခေါ်ကြတယ်။ သူတို့က ဝိညာဉ်ပေါက်ဖွားခြင်း အဆင့် ကနဦးမှာ ရှိကြပြီး အနီးကပ်တိုက်ခိုက်ရေးမှာ ကျွမ်းကျင်ကြတယ်။ သူတို့ သုံးယောက် ပေါင်းရင် အဆင့်မြင့်တဲ့သူတွေကိုတောင် သတ်နိုင်တယ်လို့ သတင်းထွက်နေတာ"
လျိုရန်က ရေခဲပြင်နန်းတော်အဖွဲ့၏ အင်အားကို ချင်လဲ့နှင့် လင်မိသားစုအား ရှင်းပြနေ၏။ "ရန်ချင်းစုန် ဆိုတာကတော့ ရေခဲပြင်နန်းတော် သခင်လေးပဲ။ သူကလည်း ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၉ မှာ ရှိနေပြီး ဝိညာဉ်ပေါက်ဖွားခြင်းအဆင့်ကို ရောက်ဖို့ ခြေတစ်လှမ်းပဲ လိုတော့တာ။ သူ့အစွမ်းကလည်း ကြောက်စရာကောင်းတယ်..."
ချင်လဲ့သည် လျိုရန်၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ရင်း ရေခဲပြင်နန်းတော် ကျင့်ကြံသူများကို မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အသေအချာ လေ့လာနေ၏။ အစောပိုင်းက ရေခဲပြင်နန်းတော်အဖွဲ့တွင် လူ ၆၀ ခန့် ရှိသော်လည်း ယခုအခါ ၄၀ ပင် မပြည့်တော့ပေ။ သေဆုံးသူအများစုမှာ ဝိညာဉ်သားရဲများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် ဤနတ်ဆိုးဝံပုလွေများကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။
ရေခဲပြင်နန်းတော်၏ အင်အားမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပေသည်။ ရန်တယ်ဝူနှင့် တန်ညီအစ်ကို သုံးယောက်ကဲ့သို့သော ကျွမ်းကျင်သူများ ပါဝင်နေသဖြင့် ဝံပုလွေအုပ်စု၏ ခေါင်းဆောင်မှာပင် စစ်ကူခေါ်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ အဆင့် ၂ ဝိညာဉ်သားရဲများသည် ဝိညာဉ်ပေါက်ဖွားခြင်း အဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူများနှင့် အစွမ်းချင်း တူညီသော်လည်း ကျင့်ကြံသူများတွင် ဝိညာဉ်လက်နက်များ ရှိနေပါက ကျင့်ကြံသူများက အသာစီး ရနိုင်ပေသည်။
ရေခဲပြင်နန်းတော်အဖွဲ့သည် စနစ်တကျ လေ့ကျင့်ထားသူများဖြစ်ပြီး လက်နက်ကောင်းများလည်း ရှိကြသဖြင့် ဤဝံပုလွေအုပ်ကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ယခုအခါ ချင်လဲ့တို့အဖွဲ့ကိုပါ ဆွဲထည့်လိုက်ခြင်းဖြင့် ဝံပုလွေများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခွဲဝေယူစေကာ သူတို့အတွက် အခွင့်အရေး ပိုသာသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
ချင်လဲ့သည် ဤအခြေအနေမှ လွတ်မြောက်ရန် မျှော်လင့်ချက် အလွန်နည်းပါးနေသည်ကို သိရှိသဖြင့် သူ၏ အမူအရာမှာ ပိုမို လေးနက်လာတော့သည်။
ရန်တယ်ဝူက ခံစစ်ပြင်ရန် ညွှန်ကြားရင်း ရန်ချင်းစုန်ကို ချီးကျူးလိုက်သည်။ "ချင်းစုန်... ကောင်းတယ်။ လျိုရန်တို့အဖွဲ့ ရှိနေတော့ ငါတို့အတွက် ဖိအားတွေ လျော့သွားတာပေါ့။ ဒီတစ်ခါတော့ ပိုပြီး လွယ်ကူသွားလိမ့်မယ်"
ဖုန်းယီကမူ ချင်လဲ့နှင့် လင်ယွီရှီးကို မြင်ရသည့်အခါ ဒေါသကို မထိန်းနိုင်ဘဲ သူတို့ကို သတ်ဖြတ်ရန်နှင့် လင်ယွီရှီးကို နှိပ်စက်ရန်သာ စိတ်အားထက်သန်နေ၏။ သို့သော် ရန်တယ်ဝူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "မြူတိမ်ဆောင်အဖွဲ့ကို ဂရုစိုက်မနေနဲ့။ သူတို့က ငါတို့အတွက် ဝံပုလွေတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ခွဲယူပေးလိမ့်မယ်။ သူတို့အားလုံး ဝံပုလွေကိုက်ခံရပြီး သေသွားကြမှာ အသေအချာပဲ"
"အာဝူး..."
တောအုပ်အနက်ပိုင်းမှ အားပါလှသော အူသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံကို ကြားသည်နှင့် ဝိုင်းရံထားသော ဝံပုလွေအားလုံးက ကောင်းကင်ကို မော့လျက် ပြန်လည်ပြီး ထူးထူးခြားခြား အူလိုက်ကြ၏။ ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများတွင် သွေးဆာနေသော အမူအရာများ ပေါ်လာပြီး ရေခဲပြင်နန်းတော်နှင့် ချင်လဲ့တို့အဖွဲ့ရှိရာသို့ တစ်ပြိုင်နက် ခုန်အုပ် တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။
"အရင်ဆုံး ဝံပုလွေအုပ်ကို ရှင်းကြတာပေါ့" လျိုရန်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ခံစစ်အတွက် အသင့်ပြင်ခိုင်းလိုက်၏။ လျိုရန်သည် ရေခဲပြင်နန်းတော်အဖွဲ့ကို အခွင့်သာလျှင် တိုက်ခိုက်ရန် ကြံစည်ထားသော်လည်း ဝံပုလွေများက အလွန်မြန်ဆန်စွာ တိုက်ခိုက်လာသဖြင့် အစီအစဉ် ပြောင်းလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ချင်လဲ့၊ လင်ယွီရှီး၊ လင်ဖုန်းနှင့် ကောင်းယွီတို့သည် ရှေ့သို့ ထွက်လိုက်ကြပြီး ကျန်ရှိသူများက အလယ်မှနေ၍ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်ကြ၏။
"အာဝူး..."
ခွန်အားကြီးသော ဝံပုလွေ သုံးကောင်မှာ အတောင်ပံများကို ဖြန့်လျက် ချင်လဲ့တို့အဖွဲ့ရှိရာသို့ လေထဲမှ ပျံဝဲကာ ထိုးဆင်းလာကြတော့သည်။
"လာကြပြီ"
ချင်လဲ့မှာ အဘိုးချန်ထားခဲ့သော သစ်သားအရုပ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လျက် အသက်အား ပြင်းပြင်းရှူကာ တိုက်ပွဲအတွက် အာရုံစိုက်လိုက်၏။ လူတိုင်း၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစေးများ ထွက်ပေါ်နေပြီး အသက်ရှင်ရန်အတွက် အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ထားကြသည်။
"တိုက်ကြဟေ့"
"အစွမ်းကုန် ထုတ်ကြစို့"
"ငါတော့ ဝံပုလွေပါးစပ်ထဲမှာ အသေမခံနိုင်ဘူး၊ ရေခဲပြင်နန်းတော်ကလူတွေကိုပဲ အရင်သတ်မယ်"
လူအများ၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများ ဆူညံသွားတော့သည်။
"အာဝူး..."
ထိုခဏတွင်ပင် တောအုပ်ထဲမှ ထူးခြားသော အူသံတစ်သံ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ချင်လဲ့တို့အဖွဲ့ကို တိုက်ခိုက်ရန် အနားသို့ ရောက်နေသော ဝံပုလွေ သုံးကောင်မှာ ထူးဆန်းစွာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားကြ၏။ သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်က အလွန်ထူးဆန်းသော အမိန့်တစ်ခု ပေးလိုက်ပုံရသဖြင့် သူတို့မှာ အံ့အားသင့်ကာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဟင်... ဘာဖြစ်တာလဲ" လင်ဖုန်းက မှင်တက်လျက် မေးလိုက်၏။
ချင်လဲ့ကိုယ်တိုင်လည်း ကြောင်အသွားရသည်။ ပြေးဝင်လာသော ဝံပုလွေ သုံးကောင်မှာ ရုတ်တရက် လမ်းကြောင်းပြောင်းသွားပြီး ချင်လဲ့တို့အဖွဲ့ကို ကျော်ဖြတ်ကာ ရေခဲအိမ်တော်အဖွဲ့ရှိရာသို့သာ ဦးတည်သွားကြတော့သည်။ ထို့နောက်မှ လိုက်ပါလာသော ဝံပုလွေများမှာလည်း ချင်လဲ့တို့အဖွဲ့အား လုံးဝ လျစ်လျူရှုကာ ရေခဲအိမ်တော်အဖွဲ့ကိုသာ ဝိုင်းအုံ တိုက်ခိုက်ကြတော့၏။
"ကျိန်စာတိုက်မိတာလား... ငါ တကယ့်ကို သရဲမြင်နေတာလား" လင်ရှင်းက အားလျော့စွာ မြေပြင်ပေါ် ထိုင်ချလိုက်မိသည်။
"ဘုရားရေ... ငါ မြင်တာ မမှားပါဘူးနော်။ ငါ့မျက်စိတွေများ ကွယ်သွားတာလား၊ သူတို့ ဘာလို့ ငါတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တာလဲ" လင်ရှောင်က တုန်ရီစွာ မေးမြန်းနေ၏။
"ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ..." လျိုရန်လည်း အံ့အားသင့်လျက် မြေပြင်ပေါ် ထိုင်ချလိုက်မိသည်။
ရေခဲပြင်နန်းတော်ဖက်တွင်မူ လူတိုင်းမှာ အံ့အားသင့် ထိတ်လန့်သွားကြ၏။ "ဘာလို့ သူတို့ မြူတိမ်ဆောင်အဖွဲ့ကို မတိုက်တာလဲ။ ဒီဝံပုလွေတွေ မျက်စိကန်းနေလို့လား" သူတို့ အော်ဟစ်နေကြသည်။ သူတို့ မည်သို့ပင် တွေးတောပါစေ ဤအခြေအနေမှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သောအရာပင်။
"ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ... ဒီဝံပုလွေတွေ ဘာလို့ ငါတို့ကို ကျော်သွားတာလဲ။ ခုနက သူတို့မှာ သတ်ဖြတ်လိုတဲ့ အရှိန်အဝါတွေ အပြည့်ရှိနေတာ ငါ အသေအချာ မြင်ခဲ့တာပဲ" လင်ယွီရှီးကလည်း အံ့အားသင့်လျက် တွေးမရ ဖြစ်နေတော့သည်။
"ဝံပုလွေခေါင်းဆောင်ရဲ့ အူသံကြောင့်ပဲ" ကောင်းယွီက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်၏။
လူတိုင်း သူ့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။
"ခေါင်းဆောင်က အမိန့်အသစ် ပေးလိုက်လို့ အရှေ့က ဝံပုလွေတွေ ငါတို့ကို ကျော်သွားတာ။ ဘာလို့လဲဆိုတာ ငါလည်း မသိပေမဲ့ တစ်ခုတော့ သေချာတယ်၊ ဝံပုလွေခေါင်းဆောင်က ငါတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တာပဲ"
လူတိုင်းမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လျက် ပို၍ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြ၏။ ဝံပုလွေဘုရင်က သူတို့ကို အဘယ်ကြောင့် လွှတ်ပေးရသနည်း။
ထိုအချိန်မှာပင်...
ခွန်အားကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ် ၃ မီတာခန့် ရှည်လျားသည့် ငွေဖြူရောင် ဝံပုလွေကြီး တစ်ကောင်သည် တောအုပ်ထဲမှ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ဤဝံပုလွေကြီးမှာ အဆင့်တစ်ခု ပိုမိုမြင့်မားကြောင်း သိသာလှပြီး ၎င်း၏ အတောင်ပံများမှ စွမ်းအားများမှာလည်း ဟုန်ဟုန်တောက်နေ၏။ ၎င်းမှာ ဤဝံပုလွေအုပ်စု၏ ခေါင်းဆောင် နတ်ဆိုးဝံပုလွေဘုရင်ပင် ဖြစ်ရပေမည်။
၎င်းသည် တိုက်ခိုက်ခံနေရသော ရေခဲပြင်နန်းတော်အဖွဲ့ကို လှည့်ပင်မကြည့်ဘဲ ချင်လဲ့တို့အဖွဲ့ရှိရာသို့သာ ဦးတည် လျှောက်လှမ်းလာတော့သည်။
"အဲဒါ... အဲဒါ အဆင့် ၃ ဝိညာဉ်သားရဲပဲ"
ရန်တယ်ဝူသည် ဝံပုလွေဘုရင်၏ အစွမ်းကို ခံစားမိသည်နှင့် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ရပြီး မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်လာတော့သည်။ အဆင့် ၃ သားရဲသည် ဝိညာဉ်ထင်ရှားခြင်း အဆင့် ရှိသော ကျင့်ကြံသူနှင့် အစွမ်းချင်း တူညီရာ ဤနေရာရှိ လူအားလုံးကို အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။
သို့သော် ထိုဝံပုလွေကြီးမှာ သူ့ကို အာရုံမစိုက်ဘဲ ချင်လဲ့တို့အဖွဲ့ရှိရာသို့သာ သွားနေသည်အား မြင်သောအခါ ရန်တယ်ဝူမှာ ထူးဆန်းသော အတွေးတစ်ခု ဝင်လာ၏။ "ဒီဝံပုလွေဘုရင်က သူတို့ကို ကိုယ်တိုင် ဘာလို့ သွားသတ်ချင်နေတာလဲ။ သူတို့ ဘာတွေများ လုပ်မိလို့လဲ..."
"ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အဆင့် ၃ သားရဲကြီးပါလား..." လျိုရန်မှာလည်း မျက်နှာပြာနှမ်းလျက် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ "သူ ကိုယ်တိုင် တိုက်ခိုက်တော့မှာပဲ။ ငါတို့ ဘာတွေများ လုပ်မိခဲ့လို့လဲ"
ထိုခဏတွင် လင်မိသားစုနှင့် ကောင်းမိသားစုဝင် အားလုံးမှာ အေးစက်သော ခံစားမှုကို ရရှိလိုက်ကြပြီး သွေးများပင် ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
ချင်လဲ့သည် သစ်သားအရုပ်ကို ကိုင်လျက် လျှောက်လှမ်းလာသော ဝံပုလွေဘုရင်အား စိုက်ကြည့်နေ၏။ သူသည် ဝံပုလွေဘုရင်၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ အလွန်ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ရရှိလိုက်သည်။ "ဒီဝံပုလွေဘုရင်က ငါ့ဆီကို လာနေတာပဲ"
အမှန်ပင်... ဝံပုလွေဘုရင်သည် သူ့ဆီသို့ တည့်တည့် လျှောက်လာနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝံပုလွေဘုရင်၏ မျက်လုံးများတွင် အသိဉာဏ်မြင့်မားသော သတ္တဝါများတွင်သာ ရှိတတ်သည့် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ၊ လွမ်းဆွတ်မှုများ အရိပ်ထင်နေ၏။
၎င်းသည် ချင်လဲ့၏ လက်ထဲရှိ သစ်သားအရုပ်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ချင်ရှန်း၏ သစ်သားအရုပ်ပင်။
ချင်လဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး လျှပ်စစ်စီးသွားသကဲ့သို့ တုန်လှုပ်သွားရသည်။ ယခုမှပင် သူ အားလုံးကို နားလည်သွားတော့သည်။ ဝံပုလွေ သုံးကောင် အဘယ်ကြောင့် တိုက်ခိုက်မှု ရပ်သွားသနည်း၊ ဝံပုလွေဘုရင်၏ ရည်ရွယ်ချက်က မည်သည်ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
"အားလုံး... အားလုံး မလှုပ်ကြနဲ့။ တစ်ယောက်မှ မလှုပ်နဲ့"
ချင်လဲ့သည် သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲက နှလုံးမှာ အပြင်သို့ ခုန်ထွက်တော့မတတ် ခံစားနေရ၏။ သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလျက် လူတိုင်းကို မလှုပ်ရန် အမိန့်ပေးကာ သူကိုယ်တိုင် ဝံပုလွေဘုရင်ရှိရာသို့ ရှေ့သို့ တိုးထွက်လိုက်၏။
လူတိုင်း၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များကြားတွင် ချင်လဲ့သည် ဝံပုလွေဘုရင်ရှေ့တွင် ရပ်ကာ သစ်သားအရုပ်ကို အထက်သို့ မြှောက်ကိုင်လိုက်သည်။
ခမ်းနားထည်ဝါလှသော ငွေရောင်ဝံပုလွေကြီးမှာ အနားသို့ ရောက်ရှိလာ၏။ လူတိုင်း၏ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော မျက်လုံးများရှေ့တွင် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ဝံပုလွေဘုရင်မှာ အသာအယာ ဝပ်ဆင်းလိုက်ပြီး သူ၏ လျှာဖြင့် ထိုသစ်သားအရုပ်ကို ညင်သာစွာ ဂရုတစိုက်ဖြင့် လျက်လိုက်သည်။
ထိုသည်ကို မြင်လိုက်ရာ လူတိုင်းမှာ ကျောက်ရုပ်များအလား မှင်တက်သွားကြတော့သည်။
အခန်း (၄၀) စစ်နိုင်သီးနှံများကို သိမ်းပိုက်ခြင်း
ငွေရောင် နတ်ဆိုးဝံပုလွေဘုရင်သည် ချင်ရှန်း၏ သစ်သားအရုပ်ကို ကြည်ညိုလေးစားစွာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် အလွန်ညင်သာ ဂရုတစိုက်ရှိလှသော လျှာဖြင့် လျက်လိုက်၏။
ချင်လဲ့၏ မျက်လုံးများမှာ ဝိုင်းစက်သွားရသည်။ သူသည် ဝပ်ဆင်းနေသော ဝံပုလွေဘုရင်နှင့် သူ၏လက်ထဲမှ အရုပ်ကို တစ်လှည့်စီကြည့်ရင်း ဤအရုပ်အား မှတ်မိသည်မှာ သာမန်ဝံပုလွေ မဟုတ်ဘဲ ဝံပုလွေတို့၏ ဘုရင်ဖြစ်နေကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။
ယခုမှပင် သူ၏ တင်းမာနေသော အာရုံကြောများမှာ လျော့ကျသွားပြီး သေမင်းလက်မှ သီသီလေး လွတ်မြောက်လာခဲ့သည့် ခံစားချက်ကို ရရှိလိုက်တော့သည်။
ကျန်ရှိသူများမှာမူ မျက်နှာများ ပြာနှမ်းလျက်ရှိ၏။ သူတို့သည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် အကွာတွင်ရှိသော ကြောက်မက်ဖွယ် သားရဲကြီးကို ကြည့်ကာ ဦးနှောက်များပင် အလုပ်မလုပ်တော့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့မျက်စိရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်နေသော မြင်ကွင်းမှာ ထိတ်လန့်မှုကို ဆယ်ဆမက တိုးပွားစေခဲ့သည်။
"အာဝူး... ဝူး..."
ငွေရောင်ဝံပုလွေဘုရင်သည် အသံတိုးတိုးဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် အူလိုက်ပြီး သစ်သားအရုပ်ကို မခွဲနိုင်မခွာရက်ကြည့်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း နောက်ဆုတ်သွား၏။
"အာဝူး..."
ဝေးကွာသောနေရာမှ နောက်ထပ် အားပါလှသော အူသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအခါမှ ဝံပုလွေဘုရင်သည် ခေါင်းကို လုံးဝ လှည့်လိုက်ပြီး ငွေရောင်လျှပ်စီးတန်းတစ်တန်းအလား ရေခဲပြင်နန်းတော် အဖွဲ့ရှိရာသို့ ဦးတည်ကာ ခုန်အုပ်လိုက်တော့သည်။
"ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်"
၎င်း၏ ငွေရောင်အတောင်ပံများ ဖြန့်ကျက်လိုက်သည်နှင့် တောက်ပသော အဖြူရောင် ဓားသွားများသဖွယ် စွမ်းအင်တန်းများမှာ ရေခဲပြင်နန်းတော်၏ ခံစစ်အဝိုင်းပေါ်သို့ မိုးရွာသကဲ့သို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။
"ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း"
ပေါက်ကွဲသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ အဖြူရောင်ဓားသွားများသည် စွမ်းအင်များကို ရုပ်လုံးဖော်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့သည် ရေခဲပြင်နန်းတော်၏ ခံစစ်အား ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။ ရေခဲပြင်နန်းတော် ကျင့်ကြံသူ အများအပြားမှာ ထိုစွမ်းအင်ဓားများအောက်တွင် အသားစများ အဖြစ် လွင့်စင်ကာ သွေးချင်းချင်းနီလျက် လဲကျသွားကြတော့သည်။
ရန်တယ်ဝူပင်လျှင် မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်လာပြီး ရင်ထဲတွင် အေးစက်သွားရ၏။ ထိုသားရဲကြီး တိုက်ပွဲထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူက အလောတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ငါတို့ သူတို့ကို မတားနိုင်တော့ဘူး။ လူစုခွဲပြီး ဖောက်ထွက်ကြ။ ကိုယ့်အသက်ကို ကိုယ်ရှာကြတော့"
ရေခဲပြင်နန်းတော် ကျင့်ကြံသူ အားလုံးမှာ ထိုစကားကြောင့် တုန်လှုပ်သွားကြပြီး ၎င်းတို့၏ ခံစစ်ကို ဖျက်လျက် အိမ်ခြေရာမဲ့ ခွေးအုပ်များအလား ဦးတည်ချက်မဲ့ ထွက်ပြေးကြတော့သည်။
ဝံပုလွေဘုရင် မရောက်လာခင်အထိ ၎င်းတို့၏ ခံစစ်မှာ အတော်လေး ခိုင်မာသဖြင့် ဝံပုလွေများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို တောင့်ခံနိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခု အဆင့် ၃ သားရဲကြီး ကိုယ်တိုင် ပါဝင်လာသည့်အခါတွင်မူ အခြေအနေအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ၎င်း၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် ရေခဲပြင်နန်းတော်၏ ခံစစ်တစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် လုံလောက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဝိညာဉ်ပေါက်ဖွားခြင်းအဆင့် အလယ်အလတ် ရှိသော ရန်တယ်ဝူပင်လျှင် ဝံပုလွေဘုရင်ကို မယှဉ်နိုင်ကြောင်း သိထားသဖြင့် ဤအခြေအနေတွင် မျက်ကန်းတစ္ဆေမကြောက် ခုခံနေခြင်းမှာ သေလမ်းသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ လူစုခွဲ ထွက်ပြေးခြင်းကသာ အသက်ရှင်ရန် မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ် ရှိပေလိမ့်မည်။
သူ၏ အမိန့်မှာ မမှားပေ။
ထိုခဏတွင် ရေခဲပြင်နန်းတော် ကျင့်ကြံသူများသည် အရပ်မျက်နှာအသီးသီးသို့ ထွက်ပြေးနေကြပြီး နတ်ဆိုးဝံပုလွေများ၏ အမဲလိုက်ခြင်းကို ခံနေရတော့သည်။ အချို့မှာ ချက်ချင်းပင် အကိုက်ခံရကာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားကြ၏။ သူတို့၏ အဝတ်အစားများ ဆုတ်ဖြဲခံရသည့်အခါ မီးသလင်းကျောက် အမြောက်အမြားမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လွင့်စင်ကျလာတော့သည်။
ထိုကျောက်များကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် နတ်ဆိုးဝံပုလွေများမှာ ပိုမို ကြမ်းတမ်းလာပြီး ကျင့်ကြံသူများကို ယခင်ကထက် ပို၍ ရက်စက်စွာ လိုက်လံ သတ်ဖြတ်ကြတော့သည်။
"...မီးသလင်းကျောက်တွေ။ ဒါကြောင့် ဒီဝံပုလွေတွေက သူတို့ကို ဒီလောက် ဒေါသတကြီး တိုက်နေတာကိုး" ချင်လဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာပြီး လျိုရန်အား အသံတိုးတိုးဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။ "တကယ်လို့ အစ်ကိုတို့ဆီမှာ မီးသလင်းကျောက်တွေ ဒါမှမဟုတ် နေမီးကျောက်တွေ ရှိရင် အမြန်ဝှက်ထားလိုက်ပါ။ အထူးသဖြင့် ဝံပုလွေတွေ မမြင်စေနဲ့"
"ဟင်... ဘာလို့လဲ" လျိုရန်က အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူက ဆက်ပြောသည်။ "သူတို့ဆီက ကျောက်တွေက ငါတို့ တူးဖော်ထားတာတွေလေ။ ဝံပုလွေတောင်ကနေ ထွက်လာတော့ ငါ ကောင်းမိသားစုကို ခွဲပေးခဲ့တာ၊ သူတို့ အသတ်ခံရတော့ ရေခဲပြင်နန်းတော်က အကုန်လုသွားတာပဲ..."
"အဲဒီ ဝံပုလွေတောင်က ဒီနတ်ဆိုးဝံပုလွေတွေရဲ့ အသိုက်ပဲလေ" ချင်လဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်၏။
ချက်ချင်းပင် လျိုရန် သဘောပေါက်သွားပြီး ကောင်းယွီကို သတိထားရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ ကောင်းယွီက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် စိတ်မရှည်စွာ ပြန်ပြောသည်။ "ငါက ငတုံး မဟုတ်ပါဘူး"
"ချင်လဲ့... ဝံပုလွေဘုရင်က အဘိုးချင်ရှန်းရဲ့ အရုပ်ကို ဘာလို့ အဲဒီလို လုပ်ရတာလဲ။ နင့်ရဲ့ အရုပ်ထဲမှာ ဘယ်လို လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေတာလဲ" လင်ရင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မျက်နှာလေး နီမြန်းလျက် မေးလိုက်၏။
ချင်လဲ့က မသိနိုးနား အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ငါကိုယ်တိုင်လည်း သိပ်မသေချာဘူး"
"ဟွန့်... ကပ်စေးနှဲလိုက်တာ၊ ဘာမှလည်း ပြောမပြဘူး" လင်ရင်းက နှုတ်ခမ်းလေးစူကာ စိတ်ကောက်သွားတော့သည်။
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ငါတို့ အသက်ရှင်နေတာ ချင်လဲ့ကြောင့်ပဲ" လျိုရန်က ပြုံးလျက် ချင်လဲ့၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မစိုးရိမ်နဲ့၊ မင်းရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေကို ငါ့မျက်စိနဲ့ အသေအချာ မြင်ခဲ့တယ်။ မြူတိမ်ဆောင်ကို ပြန်ရောက်ရင် ငါ အကုန်လုံးကို တစ်လုံးမကျန် တင်ပြပေးမယ်။ ဟဲဟဲ... ရေခဲပြင်နန်းတော်ရဲ့ အထိနာမှုတစ်ခုတည်းနဲ့တင် မင်းအတွက် တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ ဆုလာဘ်တွေ ရမှာပါ"
ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ လင်ယွီရှီးနှင့် လင်မိသားစုဝင် အားလုံးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြုံးပျော်သွားကြသည်။ ကောင်းယွီက တစ်ချက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သော်လည်း စကားတော့ ဝင်မပြောပေ။
"အခုတော့ ရေခဲပြင်နန်းတော်ကလူတွေ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပြေးနေကြပြီ။ ကြည့်ရတာ ဒီဖြစ်ရပ်ကနေ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်မယ့်သူ သိပ်မရှိနိုင်ဘူး" ချင်လဲ့သည် ရေခဲပြင်နန်းတော်ဖက်မှ အခြေအနေကို အကဲခတ်နေ၏။
ဝံပုလွေဘုရင်ကိုယ်တိုင်က ရန်တယ်ဝူကို မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်နေပြီး ၎င်းကို သတ်ဖြတ်ရန် တောအုပ်အနက်ပိုင်းအထိ လိုက်လံ အမဲလိုက်နေသည်။ အခြားကျင့်ကြံသူများမှာလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဝံပုလွေများ၏ ကိုက်ဖြတ်ခြင်းအား ခံနေရရာ မြင်ကွင်းမှာ တကယ့်ကို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။
နတ်ဆိုးဝံပုလွေ တစ်ကောင်မှ ချင်လဲ့တို့အဖွဲ့ကို မထိပါးကြပေ။ သူတို့သည် ချင်လဲ့တို့ အဖွဲ့ကို တမင်တကာ ရှောင်ကွင်းသွားကြ၏။ ချင်လဲ့သည် ဝံပုလွေများက လူသားချင်း ခွဲခြားနိုင်စွမ်း ရှိ မရှိ မသေချာသဖြင့် ကျန်ရှိနေသော ရေခဲပြင်နန်းတော်က လူများကို လိုက်လံ မသတ်ရန် ကျန်သူများကို သတိပေးလိုက်၏။ မှားယွင်းပြီး အမဲလိုက်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ရေခဲပြင်နန်းတော် ကျင့်ကြံသူများ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လျက် သေဆုံးနေကြသည်ကို ဘေးမှနေ၍ အေးအေးဆေးဆေး ကြည့်နေလိုက်ကြသည်။ ကာလရှည်ကြာစွာ အရှက်တကွဲ ထွက်ပြေးခဲ့ရသဖြင့် ထိုလူယုတ်မာများ သေဆုံးနေသည်ကို မြင်ရသည်မှာ သူတို့အတွက် ကျေနပ်စရာပင် ဖြစ်၏။
တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဝံပုလွေများကို မမြင်ရတော့ပေ။ သွေးချင်းချင်းနီနေသော အလောင်း နှစ်ဆယ်ခန့်နှင့် ချင်လဲ့တို့အဖွဲ့သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။
"ဒီရေခဲပြင်နန်းတော် ကျင့်ကြံသူတွေဆီမှာ ပစ္စည်းကောင်းတွေ ရှိမှာပဲ" လျိုရန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။ "ဝံပုလွေတွေလည်း ခဏတော့ ပြန်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီတော့ မင်းတို့ အကုန်လုံး ရှာကြတော့။ ပစ္စည်းကောင်းတွေ့ရင် ငါ့ကို ပေးစရာမလိုဘူး၊ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ သိမ်းထားကြ။ ငါ ဘာမှမမြင်သလို နေပေးမယ်"
ထိုစကားအဆုံးတွင် လူတိုင်းမှာ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လျက် အလောင်းများဆီသို့ ပြေးသွားကြတော့သည်။ မြင်ကွင်းမှာ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော်လည်း သူတို့မှာ ဂရုမစိုက်နိုင်ဘဲ ပစ္စည်းများကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လုယက်သိမ်းပိုက်ကြ၏။ ဝံပုလွေများသည် အသားနှင့် သွေးကိုသာ စိတ်ဝင်စားကြသဖြင့် လက်နက်များ၊ ဝိညာဉ်ဆေးပြားများ၊ ဝိညာဉ်ကျောက်များနှင့် အခြားတန်ဖိုးရှိ ပစ္စည်းများကိုမူ လုံးဝ ထိပါးခြင်း မရှိကြပေ။
ယခင်ကဆိုလျှင် မြူတိမ်ဆောင်သည် လက်အောက်ခံ မိသားစုများအား စစ်နိုင်သီးနှံများကို မိမိဘာသာ သိမ်းဆည်းခွင့် မပြုခဲ့ပေ။ မြူတိမ်ဆောင်သို့ အပ်နှံပြီးမှသာ ပြန်လည် ခွဲဝေပေးလေ့ ရှိသည်။ ယခုကဲ့သို့ လျိုရန်က အကုန်လုံးကို ပေးသိမ်းခြင်းမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှသော အခွင့်အရေး ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် လင်ယွီရှီးနှင့် လင်ရင်းတို့ပင်လျှင် သွေးစွန်းမည်ကို မမှုဘဲ ပစ္စည်းများအား ဝိုင်းဝန်း သိမ်းဆည်းကြတော့သည်။
လူအုပ်ထဲတွင် ကောင်းယွီနှင့် ချင်လဲ့တို့ နှစ်ယောက်သာ လျိုရန်အနားတွင် ရပ်နေခဲ့ကြ၏။
"ချင်လဲ့... မင်း ဘာလို့ မသွားတာလဲ" လျိုရန်က အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်၏။ ကောင်းယွီမှာမူ မိသားစု ချမ်းသာသူဖြစ်သဖြင့် စိတ်မဝင်စားသည်မှာ မဆန်းသော်လည်း ချင်လဲ့က အဘယ်ကြောင့် ငြိမ်နေကြောင်း သူ စဉ်းစားမရ ဖြစ်နေသည်။ လင်မိသားစုမှာ မြူတိမ်ဆောင် လက်အောက်ခံများထဲတွင် အဆင်းရဲဆုံး ဖြစ်သည် မဟုတ်လော။
"လင်မိသားစုဝင်တွေ အကုန်သွားနေတာပဲ၊ ကျွန်တော် မပါလည်း ရပါတယ်။ ကောင်းမိသားစုကလည်း တစ်ယောက်ပဲ သွားတာဆိုတော့ အကျိုးအမြတ် အများစုက လင်မိသားစုဆီပဲ ရောက်မှာပါ" ချင်လဲ့က အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ဖြေလိုက်၏။ ထို့နောက် သူက လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုလျို... မိစ္ဆာဝံပုလွေတွေရဲ့ အသိုက်က ဝံပုလွေတောင်မှာပါ။ မေလ ဒါမှမဟုတ် ဇွန်လလောက်ဆိုရင် သူတို့က နှင်းဝံပုလွေဘုရင်ကို သွားရောက် ခစားဖို့အတွက် အာတိတ်တောင်တန်း အနက်ပိုင်းကို သွားတတ်ကြပြီး ဇူလိုင်လလောက်မှ ပြန်လာတတ်ကြတယ်။ တကယ်လို့ နန်းတော်က နေမီးကျောက်ကို တကယ် လိုချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ရှေ့နှစ် ဝံပုလွေတွေ မရှိတဲ့အချိန်ကျမှ တူးဖော်ဖို့ ကျွန်တော် တောင်းဆိုချင်ပါတယ်..."
နတ်ဆိုးဝံပုလွေများသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့သည်။ ဝံပုလွေဘုရင်က သူ့အဘိုး၏ အရုပ်ကို ကြည့်ခဲ့ပုံအရ ၎င်းတို့မှာ သူ၏ အဘိုးကို အလွန် ချစ်ခင်လေးစားကြကြောင်း ချင်လဲ့ သိရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် မြူတိမ်ဆောင်က ကျောက်တူးဖော်သည့်အခါ ထိုဝံပုလွေများကို သတ်ဖြတ်ခြင်း မပြုစေလိုပေ။
"သူတို့က နှင်းဝံပုလွေဘုရင်ကို ခစားဖို့ သွားကြတာ ဟုတ်လား" လျိုရန်၏ မျက်နှာမှာ လေးနက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "မင်း ဒါကို သေချာလား"
ချင်လဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
လျိုရန်က သက်ပြင်းချလျက် ဆိုသည်။ "ဒါကို ငါ အထက်လူကြီးတွေကို တင်ပြလိုက်မယ်။ တကယ်လို့ မင်းပြောသလိုဆိုရင်တော့... ငါ့အမြင်မှာ မြူတိမ်ဆောင်က ဒီကျောက်တူးဖော်ရေးကို လက်လျှော့ရလိမ့်မယ်။ မေလနဲ့ ဇွန်လမှာ ဝံပုလွေတွေ မရှိရင်တောင် ငါတို့ ဝံပုလွေတောင်ကို သွားတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"
"ဘာလို့လဲ" အေးစက်နေသော ကောင်းယွီပင်လျှင် ဝင်မေးလိုက်မိသည်။
"ဒီဝံပုလွေအုပ် တစ်အုပ်တည်းနဲ့တင် မြူတိမ်ဆောင် အတွက် ခေါင်းခဲစရာပဲ။ တူးဖော်ရေးကို ဆက်လုပ်ချင်ရင် အမှောင် အသူရာ ခန်းမဆီကနေ အင်အားချေးရလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီဝံပုလွေတွေက နှင်းဝံပုလွေဘုရင်ရဲ့ အနွယ်ဝင်တွေဆိုရင်တော့... မေ့လိုက်တာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ မြူတိမ်ဆောင်တင် မကဘူး အမှောင်အသူရာ ခန်းမတောင်မှ နှင်းဝံပုလွေဘုရင်ကို ရန်မစရဲဘူး" လျိုရန်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။
"နှင်းဝံပုလွေဘုရင်က အဲဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်တာလား" ကောင်းယွီက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်၏။
လျိုရန်က ခေါင်းညိတ်လျက် ဆိုသည်။ "ငါလည်း အခြေအနေ အသေးစိတ်ကိုတော့ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အထက်က အမိန့်ထုတ်ထားတာက အာတိတ်တောင်တန်းကို ဖြတ်သွားရင် အဲဒီ အနက်ပိုင်းမှာရှိတဲ့ ရေခဲတောင်တွေကို ရှောင်သွားဖို့ပဲ။ အဲဒီမှာ ကျင့်ကြံနေတဲ့ စွမ်းအားကြီး ဝိညာဉ်သားရဲတွေကို မနှောင့်ယှက်ဖို့ပဲ၊ နှင်းဝံပုလွေဘုရင်က အဲဒီထဲမှာ အစွမ်းအထက်ဆုံး တစ်ကောင်ပဲ"
"ငါ သိသလောက်တော့ အဲဒီအမိန့်က အမှောင်အသူရာ ခန်းမဆီက လာတာ၊ ဒါပေမဲ့... သူတို့တောင်မှ နောက်ဆုံးအဆင့် အာဏာပိုင်တွေ မဟုတ်သေးဘူး"
"ဒါဆို ဘယ်သူက အမိန့်ပေးတာလဲ" ချင်လဲ့ပင်လျှင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။
"အမှောင်အသူရာ ခန်းမဆိုတာ သံနက်အဆင့် ရှိတဲ့ အင်အားစုတစ်ခုပဲ။ သူတို့က မြူတိမ်ဆောင်နဲ့ ရေခဲပြင်နန်းတော်ကို အမိန့်ပေးနိုင်ပေမဲ့ သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း တခြားတစ်ယောက်ကို အမှီပြုနေရတာ။ အဲဒီ အဆင့်မြင့် အင်အားစုတွေက ငါတို့နဲ့ အလှမ်းဝေးလွန်းပါတယ်။ အဲဒါကြောင့် အများကြီး တွေးမနေပါနဲ့တော့။ ငါတို့ကတော့ အထက်က အမိန့်ပေးတာကိုပဲ လိုက်နာရမယ်၊ ဒါမှပဲ အသက်ရှင်နိုင်မှာ။ မဟုတ်ရင် အမှားယွင်း တစ်ခုတည်းနဲ့တင် ငါတို့ တစ်မျိုးနွယ်လုံး ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်တယ်"
ချင်လဲ့နှင့် ကောင်းယွီတို့သည် ထိုစကားကို တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်ရင်း ဤကမ္ဘာကြီး၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဥပဒေသများနှင့် အဆင့်အတန်း ခွဲခြားမှုများအား ပိုမို သိရှိနားလည်လာခဲ့ကြသည်။