အခန်း (၂၀၁-၂၀၂)

အခန်း ၂၀၁ ရှောင်ဖိုကျွင်း ပေါ်လာခြင်း

သွေးလက်ဝါး အဘွားအို၊ အရိုးပညာရှင် နှင့် ဝူချန် တို့ အားလုံး စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားကြ၏။ အစတုန်းက ရှောင်ဖိုကျွင်း၏ ကြမ်းတမ်းသော စကားများကို ကြားရသောအခါ ဤအဘိုးကြီးက ကူမော့ကို သတ်တော့မည်ဟု သူတို့အားလုံး ထင်မှတ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သွေးလက်ဝါး အဘွားအိုက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်ပြီး ပြောသည် ။

“ဒီအဘိုးကြီးက ကူမော့ကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ဖို့ သတ္တိရှိတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်နေတာ...”

ရှောင်ဖိုကျွင်းက အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်သည် ။

“ငါ မရူးသေးပါဘူး... သူက ကန် တိုင်းပြည်ရဲ့ ထိပ်တန်း မဟာသိုင်းဆရာကြီး ဆယ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်လေ... အဲဒီကောင်လေးက ဟန်ရေးပြနေတာပဲလို့ ငါ ထင်နေပေမဲ့ သူက တိုက်ပွဲကြီး တော်တော်များများ တိုက်ခဲ့ဖူးပြီး သူ့လက်ထဲမှာ သေခဲ့တဲ့ သိုင်းဆရာကြီးတွေလည်း မနည်းဘူးဆိုတာ အမှန်ပဲ... မင်းက ငါ့ကို တစ်ယောက်တည်း သွားသတ်ခိုင်းနေတာလား... အဲဒါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာနဲ့ ဘာကွာလို့လဲ...”

သွေးလက်ဝါး အဘွားအိုက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး မေးသည် ။

“ဒါဆို ကူမော့ကို ဘယ်လို မျှားထုတ်ဖို့ စီစဉ်ထားတာလဲ... ခင်ဗျား တိုက်ရိုက် ပေါ်လာရင်တော့ ကူမော့ ခင်ဗျားကို မသတ်ခင် သူ့ကို မျှားထုတ်ဖို့ အခွင့်အရေး ရမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်မ စိုးရိမ်မိတယ်...”

ရှောင်ဖိုကျွင်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောသည် ။

“အဲဒီ ခြံဝင်းထဲမှာ ကူမော့တို့ အုပ်စုနဲ့ ဒုတိယမင်းသားတို့ အုပ်စုအပြင် နောက်ထပ် လူနှစ်ယောက် ရှိသေးတယ်ဆိုတာ မေ့သွားကြပြီလား...”

သွေးလက်ဝါး အဘွားအို၏ မျက်နှာ မှောင်မိုက်သွားပြီး သူမက ပြောသည် ။

“ဆန်းရှောင်ထျန်း နဲ့ ဆန်းရှောင်ဟုန် ဆိုတဲ့ ဒီမြေးအဘိုး နှစ်ယောက်က တစ်ခုခု မှားယွင်းခဲ့ရင် ငါတို့အတွက် အရန်အစီအစဉ်တွေပဲလေ...”

ရှောင်ဖိုကျွင်းက ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့်။

“အခုက...” “ဒါက မထင်မှတ်ထားတဲ့ အရာ မဟုတ်ဘူးလား... ကူမော့ ပေါ်လာတာက အကြီးမားဆုံး မထင်မှတ်ထားတဲ့ ဖြစ်ရပ်ပဲ... အကယ်၍ မင်းတို့က သူတို့ကို အသုံးမချချင်ဘူးဆိုရင်တော့ ငါ သွားသေရုံပဲ ရှိတော့တာပေါ့... ကောင်းပြီလေ... ငါ သွားပါ့မယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ သေသွားရင်တောင် မင်းတို့ တာဝန် ပြီးမြောက်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

ဝူချန်က ပြောသည် ။

“အဘွား... ဒီမိစ္ဆာအိုကြီး ပြောတာ မှန်တယ်... ကူမော့က အကြီးမားဆုံး မထင်မှတ်ထားတဲ့ ဖြစ်ရပ်ပဲ...”

သွေးလက်ဝါး အဘွားအို ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီး မေးသည် ။

“မင်း ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ...”

ရှောင်ဖိုကျွင်းက ပြောသည်။

“ဆန်းရှောင်ဟုန် က ကလေးမလေး တစ်ယောက်ဆိုတော့ ဘယ်သူမှ သူ့ကို သတိထားမှာ မဟုတ်ဘူး... သူက ကူချူတုန်း ဆီ သွားရင်လည်း ဘယ်သူမှ သံသယဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး... သူ ကူချူတုန်း ကို အဆိပ်ခတ်တာ သေချာပေါက် အောင်မြင်လိမ့်မယ်... ကူချူတုန်း အဆိပ်မိသွားတဲ့အခါ ငါ ပေါ်လာပြီး ကူမော့ကို မျှားထုတ်မယ်... ငါ့ရဲ့ ခြေလှမ်းသိုင်းပညာကို မင်းတို့ သိပါတယ်... ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်လို့ ငါ မပြောပေမဲ့ ငါက ထွက်ပြေးဖို့ပဲ အာရုံစိုက်မယ်ဆိုရင် ငါ့ကို မိအောင် ဖမ်းနိုင်တဲ့သူ အလွန် ရှားလိမ့်မယ်... အဲဒီအခါကျရင် မင်းတို့က ဒုတိယမင်းသားကို လုပ်ကြံဖို့ အခွင့်အရေး ယူလို့ရပြီ... အခြေအနေကို ကောင်းကောင်း ထိန်းချုပ်နိုင်ရင် ဆန်းရှောင်ထျန်း နဲ့ ဆန်းရှောင်ဟုန် တို့တောင် ပေါ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး...”

သွေးလက်ဝါး အဘွားအိုက ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောသည် ။

“လောလောဆယ်တော့ ဒါက တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပဲ... မင်းတို့ ဘယ်လို ထင်ကြလဲ...”

အရိုးပညာရှင်က သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည် ။

“ကျွန်တော် သဘောတူပါတယ်...”

ထို့နောက် အုပ်စုက ဝူချန်ကို ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ဝူချန်က ဒုက္ခရောက်နေပုံရပြီး ပြောသည် ။

“ကျွန်တော် နည်းနည်းတော့ စိုးရိမ်တယ်... ကျွန်တော် သိရသလောက်တော့ ကူမော့နဲ့ ကူချူတုန်းတို့က ငယ်ငယ်ကတည်းက ခွဲလို့မရအောင် ရင်းနှီးကြတာ... အကယ်၍ ကျွန်တော်တို့က ကူချူတုန်းကို တိုက်ခိုက်ရင် ကူမော့ သေချာပေါက် ဒေါသထွက်လိမ့်မယ်... ပုံမှန်ဆိုရင် ငါတို့ ကျရှုံးရင်တောင် ထွက်ပြေးလို့ ရသေးတယ်... ဒါပေမဲ့ ကူမော့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိလို့ ကျရှုံးသွားရင်တော့ ငါတို့အတွက် လွတ်လမ်း ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး...”

ရှောင်ဖိုကျွင်းက ပြောသည် ။

“ဘယ်အဆင့်မှာ ကျရှုံးနိုင်တယ်လို့ မင်း ထင်လို့လဲ... ဆန်းရှောင်ဟုန် အဆိပ်ခတ်တာ ကျရှုံးမှာလား... ဒါမှမဟုတ် ငါ ကူမော့ကို မျှားထုတ်တာ ကျရှုံးမှာလား... ဒါမှမဟုတ် မင်းတို့ ဒုတိယမင်းသားကို လုပ်ကြံတာ ကျရှုံးမှာလား...”

“ယုတ္တိတန်တန် တွေးကြည့်ရင် ပထမ အဆင့် မကျရှုံးသရွေ့ နောက်ထပ် အဆင့်နှစ်ခုက ကျရှုံးဖို့ မရှိပါဘူး... ကူချူတုန်း အဆိပ်မိသွားရင် ကူမော့က ငါ့နောက်ကို မနားတမ်း လိုက်မှာ သေချာတယ်... ပြီးတော့ ကူမော့ ငါ့ကို ခဏလောက် မိအောင် မဖမ်းနိုင်ဖို့ ငါ့မှာ အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု ရှိတယ်... ဒုတိယမင်းသားကို လုပ်ကြံဖို့အတွက်ဆိုရင် မင်းတို့ ပြင်ဆင်နေတာ ဒီလောက် ကြာပြီပဲ... အခုမှ ကျရှုံးဦးမယ်ဆိုရင်တော့ ငါတို့ ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ဘူးပေါ့... အဆိုးဆုံး အခြေအနေဆိုရင် တူရှာ က မနက်ဖြန် ရောက်လာတော့မယ်...

အဲဒီအခါကျရင် သူက ဒုတိယမင်းသားကို အနီးကပ် ကာကွယ်နေတော့မှာဖြစ်ပြီး တံခါးခြောက်ချပ်က သိုင်းဆရာကြီးတွေနဲ့ဆိုရင် ငါတို့အတွက် အခွင့်အရေး ပိုတောင် နည်းသွားဦးမယ်...”

သွေးလက်ဝါး အဘွားအိုက ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“ဘာပြဿနာမှ ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး... ဆန်းရှောင်ဟုန် က ငါးနှစ် ခြောက်နှစ် အရွယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တော့ သူက အသက် သုံးဆယ် နီးပါး ရှိနေပြီလေ... သူ့ရဲ့ အဆိပ်ပညာက ဆန်းရှောင်ထျန်း ဆီကနေ အစစ်အမှန် အမွေရထားတာ... ဒါ့အပြင် သူ့ရဲ့ ငါးနှစ် ခြောက်နှစ် အရွယ် ရုပ်ရည်က လူတွေကို အရမ်း လှည့်စားနိုင်ပြီး သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားစေတယ်... ကူချူတုန်း လို ကောင်မလေး တစ်ယောက်ကို ကိုင်တွယ်ဖို့ဆိုတာ ဘာမှ မခက်ခဲပါဘူး...”

ဝူချန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောသည်။

“လူတိုင်းက ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူးလို့ ထင်ကြရင်တော့ ဒီအတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့...”

ညကောင်းကင်ယံတွင် ကြယ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေခဲ့၏။

ကူချူတုန်းသည် ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ ကျင့်ကြံနေစဉ် ရုတ်တရက် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် ဆန်းရှောင်ဟုန် ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်

“မမ... အိပ်ပြီလားဟင်...”

ကူချူတုန်း ထလာပြီး တံခါးဖွင့်လိုက်ရာ ဆန်းရှောင်ဟုန် သည် ပန်းကန်လုံး တစ်လုံးကို ဂရုတစိုက် သယ်ဆောင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူမက အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ရာ အထဲတွင် အခိုးအငွေ့များ ထွက်နေသော အသားဟင်း တစ်ပန်းကန် ရှိနေပေသည်။ ဆန်းရှောင်ဟုန် က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် ။

“အစ်မ က လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ... ကျွန်မကို သကြားလုံး ပေးခဲ့လို့ ကျွန်မက အသားဟင်းနဲ့ ပြန်ကျွေးတာပါ...”

ဆန်းရှောင်ဟုန် က မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာမှာ အပြစ်ကင်းစင်နေပြီး ဖောင်းအိနေသော ပါးလေးများက အလွန် ချစ်စရာ ကောင်းနေခဲ့၏။

ကူချူတုန်း အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ အသားဟင်းမှာ သိပ်ပြီး မွှေးကြိုင်နေခြင်း မရှိသလို သူမ၏ စားချင်စိတ်ကိုလည်း မလှုံ့ဆော်နိုင်ခဲ့ချေ။ သို့သော်လည်း ဆန်းရှောင်ဟုန် ၏ အပြစ်ကင်းသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း ကူချူတုန်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့၏။ ဤအသားဟင်း တစ်ပန်းကန်မှာ ထိုမိသားစုအတွက် အကောင်းဆုံး ပေးကမ်းနိုင်သည့် အရာ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူမ သိပေသည်။

ချက်ချင်းပင် ကူချူတုန်းက အသားဟင်းကို ယူလိုက်ပြီး ပြောသည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရှောင်ဟုန်...”

ဆန်းရှောင်ဟုန် က အလွန် ဝမ်းသာပြီး ဂုဏ်ယူနေသည့်ဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည် ။

“အစ်မ... အစ်မ ရဲ့ သိုင်းလောက ခရီးစဉ်တွေအကြောင်း ကျွန်မကို ပြောပြလို့ ရမလားဟင်... သိုင်းလောကက ဘယ်လိုလဲဆိုတာ ကျွန်မ တကယ် သိချင်လို့ပါ... ကျွန်မ မိဘတွေက သိုင်းလောကထဲ သွားခဲ့ကြတာ... အဘိုးကတော့ သူတို့က တရားမျှတမှုကို ထိန်းသိမ်းတဲ့ သူရဲကောင်းကြီးတွေတဲ့... ကျွန်မ ကြီးလာရင် သူတို့ ပြန်လာလိမ့်မယ်တဲ့...

သွေးလက်ဝါး အဘွားအို၊ အရိုးပညာရှင် နှင့် ဝူချန် တို့ အားလုံး စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားကြ၏။ အစတုန်းက ရှောင်ဖိုကျွင်း၏ ကြမ်းတမ်းသော စကားများကို ကြားရသောအခါ ဤအဘိုးကြီးက ကူမော့ကို သတ်တော့မည်ဟု သူတို့အားလုံး ထင်မှတ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သွေးလက်ဝါး အဘွားအိုက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်ပြီး ပြောသည်

“ဒီအဘိုးကြီးက ကူမော့ကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ဖို့ သတ္တိရှိတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်နေတာ...”

ရှောင်ဖိုကျွင်းက အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်သည်

“ငါ မရူးသေးပါဘူး... သူက ကန် တိုင်းပြည်ရဲ့ ထိပ်တန်း မဟာသိုင်းဆရာကြီး ဆယ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်လေ... အဲဒီကောင်လေးက ဟန်ရေးပြနေတာပဲလို့ ငါ ထင်နေပေမဲ့ သူက တိုက်ပွဲကြီး တော်တော်များများ တိုက်ခဲ့ဖူးပြီး သူ့လက်ထဲမှာ သေခဲ့တဲ့ သိုင်းဆရာကြီးတွေလည်း မနည်းဘူးဆိုတာ အမှန်ပဲ... မင်းက ငါ့ကို တစ်ယောက်တည်း သွားသတ်ခိုင်းနေတာလား... အဲဒါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာနဲ့ ဘာကွာလို့လဲ...”

သွေးလက်ဝါး အဘွားအိုက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး မေးသည် ။

“ဒါဆို ကူမော့ကို ဘယ်လို မျှားထုတ်ဖို့ စီစဉ်ထားတာလဲ... ခင်ဗျား တိုက်ရိုက် ပေါ်လာရင်တော့ ကူမော့ ခင်ဗျားကို မသတ်ခင် သူ့ကို မျှားထုတ်ဖို့ အခွင့်အရေး ရမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်မ စိုးရိမ်မိတယ်...”

ရှောင်ဖိုကျွင်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောသည် ။

“အဲဒီ ခြံဝင်းထဲမှာ ကူမော့တို့ အုပ်စုနဲ့ ဒုတိယမင်းသားတို့ အုပ်စုအပြင် နောက်ထပ် လူနှစ်ယောက် ရှိသေးတယ်ဆိုတာ မေ့သွားကြပြီလား...”

သွေးလက်ဝါး အဘွားအို၏ မျက်နှာ မှောင်မိုက်သွားပြီး သူမက ပြောသည် ။

“ဆန်းရှောင်ထျန်း နဲ့ ဆန်းရှောင်ဟုန် ဆိုတဲ့ ဒီမြေးအဘိုး နှစ်ယောက်က တစ်ခုခု မှားယွင်းခဲ့ရင် ငါတို့အတွက် အရန်အစီအစဉ်တွေပဲလေ...”

ရှောင်ဖိုကျွင်းက ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့်။

“အခုက...” “ဒါက မထင်မှတ်ထားတဲ့ အရာ မဟုတ်ဘူးလား... ကူမော့ ပေါ်လာတာက အကြီးမားဆုံး မထင်မှတ်ထားတဲ့ ဖြစ်ရပ်ပဲ... အကယ်၍ မင်းတို့က သူတို့ကို အသုံးမချချင်ဘူးဆိုရင်တော့ ငါ သွားသေရုံပဲ ရှိတော့တာပေါ့... ကောင်းပြီလေ... ငါ သွားပါ့မယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ သေသွားရင်တောင် မင်းတို့ တာဝန် ပြီးမြောက်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

ဝူချန်က ပြောသည်

“အဘွား... ဒီမိစ္ဆာအိုကြီး ပြောတာ မှန်တယ်... ကူမော့က အကြီးမားဆုံး မထင်မှတ်ထားတဲ့ ဖြစ်ရပ်ပဲ...”

သွေးလက်ဝါး အဘွားအို ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီး မေးသည်

“မင်း ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ...”

ရှောင်ဖိုကျွင်းက ပြောသည်

“ဆန်းရှောင်ဟုန် က ကလေးမလေး တစ်ယောက်ဆိုတော့ ဘယ်သူမှ သူ့ကို သတိထားမှာ မဟုတ်ဘူး... သူက ကူချူတုန်း ဆီ သွားရင်လည်း ဘယ်သူမှ သံသယဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး... သူ ကူချူတုန်း ကို အဆိပ်ခတ်တာ သေချာပေါက် အောင်မြင်လိမ့်မယ်... ကူချူတုန်း အဆိပ်မိသွားတဲ့အခါ ငါ ပေါ်လာပြီး ကူမော့ကို မျှားထုတ်မယ်... ငါ့ရဲ့ ခြေလှမ်းသိုင်းပညာကို မင်းတို့ သိပါတယ်... ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်လို့ ငါ မပြောပေမဲ့ ငါက ထွက်ပြေးဖို့ပဲ အာရုံစိုက်မယ်ဆိုရင် ငါ့ကို မိအောင် ဖမ်းနိုင်တဲ့သူ အလွန် ရှားလိမ့်မယ်... အဲဒီအခါကျရင် မင်းတို့က ဒုတိယမင်းသားကို လုပ်ကြံဖို့ အခွင့်အရေး ယူလို့ရပြီ... အခြေအနေကို ကောင်းကောင်း ထိန်းချုပ်နိုင်ရင် ဆန်းရှောင်ထျန်း နဲ့ ဆန်းရှောင်ဟုန် တို့တောင် ပေါ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး...”

သွေးလက်ဝါး အဘွားအိုက ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောသည်

“လောလောဆယ်တော့ ဒါက တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပဲ... မင်းတို့ ဘယ်လို ထင်ကြလဲ...”

အရိုးပညာရှင်က သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်

“ကျွန်တော် သဘောတူပါတယ်...”

ထို့နောက် အုပ်စုက ဝူချန်ကို ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ဝူချန်က ဒုက္ခရောက်နေပုံရပြီး ပြောသည်

“ကျွန်တော် နည်းနည်းတော့ စိုးရိမ်တယ်... ကျွန်တော် သိရသလောက်တော့ ကူမော့နဲ့ ကူချူတုန်းတို့က ငယ်ငယ်ကတည်းက ခွဲလို့မရအောင် ရင်းနှီးကြတာ... အကယ်၍ ကျွန်တော်တို့က ကူချူတုန်းကို တိုက်ခိုက်ရင် ကူမော့ သေချာပေါက် ဒေါသထွက်လိမ့်မယ်... ပုံမှန်ဆိုရင် ငါတို့ ကျရှုံးရင်တောင် ထွက်ပြေးလို့ ရသေးတယ်... ဒါပေမဲ့ ကူမော့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိလို့ ကျရှုံးသွားရင်တော့ ငါတို့အတွက် လွတ်လမ်း ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး...”

ရှောင်ဖိုကျွင်းက ပြောသည်

“ဘယ်အဆင့်မှာ ကျရှုံးနိုင်တယ်လို့ မင်း ထင်လို့လဲ... ဆန်းရှောင်ဟုန် အဆိပ်ခတ်တာ ကျရှုံးမှာလား... ဒါမှမဟုတ် ငါ ကူမော့ကို မျှားထုတ်တာ ကျရှုံးမှာလား... ဒါမှမဟုတ် မင်းတို့ ဒုတိယမင်းသားကို လုပ်ကြံတာ ကျရှုံးမှာလား...”

“ယုတ္တိတန်တန် တွေးကြည့်ရင် ပထမ အဆင့် မကျရှုံးသရွေ့ နောက်ထပ် အဆင့်နှစ်ခုက ကျရှုံးဖို့ မရှိပါဘူး... ကူချူတုန်း အဆိပ်မိသွားရင် ကူမော့က ငါ့နောက်ကို မနားတမ်း လိုက်မှာ သေချာတယ်... ပြီးတော့ ကူမော့ ငါ့ကို ခဏလောက် မိအောင် မဖမ်းနိုင်ဖို့ ငါ့မှာ အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု ရှိတယ်... ဒုတိယမင်းသားကို လုပ်ကြံဖို့အတွက်ဆိုရင် မင်းတို့ ပြင်ဆင်နေတာ ဒီလောက် ကြာပြီပဲ... အခုမှ ကျရှုံးဦးမယ်ဆိုရင်တော့ ငါတို့ ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ဘူးပေါ့... အဆိုးဆုံး အခြေအနေဆိုရင် တူရှာ က မနက်ဖြန် ရောက်လာတော့မယ်...”

ခေါင်းလေးစောင်းပြီး ပြောနေသော ဆန်းရှောင်ဟုန် ကို ကြည့်ရင်း ကူချူတုန်းသည် လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်က သူမ၏ မိဘများ ပြန်လာလိမ့်မည်ဟု အပြစ်ကင်းစွာ ယုံကြည်ခဲ့သော သူမကိုယ်သူမ ပြန်မြင်နေရသည့်အလား ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရ၏။

“ကောင်းပါပြီ... အထဲဝင်ခဲ့လေ... အစ်မက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောပြမယ်...”

ကူချူတုန်းက တံခါးဖွင့်ပေးပြီး ဆန်းရှောင်ဟုန် ကို အထဲဝင်ခိုင်းလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပင်မအိမ်ရှိ အမှောင်ထုထဲတွင် အဘိုး ဆန်း သည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး လေအေးပေးခံနေသည့်အလား ရှိနေသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ မျက်လုံးမှေးကာ ခြံဝင်းထဲရှိ အရာအားလုံးကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။ ဆန်းရှောင်ဟုန် က ကူချူတုန်း ၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မှေးမှိန်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်...

ကူချူတုန်း ၏ အခန်းထဲမှ အော်ဟစ်သံ တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် သစ်သားနံရံ ပွင့်ထွက်သွားသော ကျယ်လောင်သည့် အသံကြီးနှင့်အတူ ပုံရိပ်တစ်ခု ပြေးထွက်လာခဲ့၏။

အဘိုး ဆန်း က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး

“ဒီကောင်မလေး ဘာလို့ လှုပ်ရှားလိုက်တာလဲ... အဆိပ်ခတ်ပြီးရင် ထွက်လာရမှာ မဟုတ်ဘူးလား...” ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

“အဘိုး... ကယ်ပါဦး...”

သို့သော် ခြံဝင်းထဲရှိ ထိုပုံရိပ်ထံမှ ဤဟစ်အော်သံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အဘိုး ဆန်း ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။ အပြင်သို့ လွင့်ထွက်လာသူမှာ ကူချူတုန်း မဟုတ်ဘဲ ဆန်းရှောင်ဟုန် ဖြစ်နေကြောင်း သူ သိလိုက်ရပေသည်။

ချက်ချင်းပင်...

အဘိုး ဆန်း ခုန်ထလိုက်၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကူချူတုန်းသည် ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပြေးထွက်လာပြီး သူမ၏ နောက်တွင် ကူမော့နှင့် ချန်ရှိုယွမ် တို့လည်း သူတို့၏ အခန်းထဲမှ ထွက်လာကြသည်။

ကူချူတုန်းက ဟစ်အော်လိုက်သည်

“အစ်ကို... အဲဒီကောင်မလေး ကျွန်မကို အဆိပ်ခတ်တယ်...”

ကူမော့၏ မျက်နှာ မှောင်မိုက်သွားခဲ့၏။

ဆန်းရှောင်ဟုန် သည် ကူချူတုန်း ဆီ သွားခဲ့သည်ကို သူ သိပေသည်... သူ ခံစားမိပြီး ဆန်းရှောင်ဟုန် က ကူချူတုန်း ၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကိုလည်း သိသည်...

ဒါပေမဲ့ သူတို့ စကားပြောနေတာကိုတော့ သူ အာရုံမစိုက်ခဲ့သလို တမင်လည်း နားမထောင်ခဲ့ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ကူချူတုန်း လှုပ်ရှားလိုက်တာကို သူ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရတယ်...

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ညဉ့်နက်၍ တိတ်ဆိတ်နေပြီး လရောင်အောက်ရှိ ခြံဝင်းထဲမှ ညှိုးနွမ်းနေသော သစ်ပင်အနည်းငယ်၏ အရိပ်များမှလွဲ၍ ဘာအသံမှ မရှိချေ။ အဘိုး ဆန်း သည် အရိပ်ထဲမှ ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှပေသည်။

သူ၏ လက်များကို မြှောက်လိုက်ရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူ၏ လက်ဖဝါးများမှ ထူထဲသော အနက်ရောင် မြူခိုးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်းတို့အတွင်းတွင် မရေမတွက်နိုင်သော ပိုးမွှားများက ကူမော့တို့ဆီသို့ အစွယ်များ ထုတ်ကာ ခုန်အုပ်လာကြရာ သူတို့ကို ဝါးမျိုတော့မည့် ကြမ်းကြုတ်သော နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။

မြူခိုးများ ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် ပန်းများနှင့် အပင်များ ချက်ချင်း ညှိုးနွမ်းသွားပြီး မြေပြင်မှာ မည်းနက်အောင် လောင်ကျွမ်းသွားကာ စူးရှပြီး ပုပ်ဟောင်သော အနံ့ဆိုးကြီး လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားခဲ့၏ ။အလွန် အဆိပ်ပြင်းကြောင်း သိသာလှပေသည်။ ထူထဲသော မြူခိုးများမှာ ဝဲကရိုကာ လှိုင်းထနေပြီး အဆုံးမရှိသည့်အလား ဖြစ်နေကာ ကူမော့တို့၏ ဆုတ်လမ်းကို ချက်ချင်း ပိတ်ဆို့လိုက်ပေသည်။

ကူမော့သည် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ကာ ရှေ့သို့ လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ထုတ်လိုက်၏။ သူ၏ လက်ဝါးမှ လေပြင်းမှာ ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်သွားခဲ့သည်။ လက်ဝါးလေ ရိုက်ခတ်သည့် နေရာတိုင်းတွင် လှိုင်းထနေသော မြူခိုးများမှာ အတင်းအကျပ် ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရပြီး ဘေးနှစ်ဖက်သို့ အလျင်အမြန် ပြန့်ကျဲကာ သဲလွန်စမရှိ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပေ၏။

ဤကြားဟနေသော အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ အဘိုး ဆန်း သည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရပြီး လဲကျနေသော ဆန်းရှောင်ဟုန် ၏ ဘေးသို့ ပြေးသွားကာ သူမကို ကောက်ချီလိုက်ပြီး သူ၏ ခြေဖျားများဖြင့် မြေပြင်ကို ဖွဖွလေး ထိလိုက်ကာ လွတ်မြောက်ရန် သူ၏ ခြေလှမ်းသိုင်းပညာ ကို အသုံးပြုရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

“ဘယ်ကို သွားချင်နေတာလဲ...”

ကူချူတုန်း၏ အေးစက်သော ဟစ်အော်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမသည် ကောချန်မိစ္ဆာဓား ကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူမ၏ မျက်လုံးများမှ ထက်မြက်သော သတ်ဖြတ်လိုသည့် စိတ်ဆန္ဒများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့၏။

အဘိုး ဆန်း သည် သူ၏ ခြေဖျားများဖြင့် အမိုးစွန်းကို ထိလိုက်ရုံသာ ရှိသေးချိန်တွင် ဘေးဘက်မှ ဓားသံတစ်ချက် ရုတ်တရက် မြည်ဟည်းသွားပြီး..လေကို ဆွဲဖြဲသွားခဲ့၏။ ကူချူတုန်း၏ ကောချန်ဓား မှ ထူးဆန်းသော သွေးနီရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမ၏ ဓားစွမ်းအင်မှာ လေထဲတွင် သွေးနီရောင် ကြက်ခြေခတ်တစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားကာ ၎င်း ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် လေထုကို လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည်။

ကြက်ခြေခတ်ပုံစံ ဓားစွမ်းအင်မှာ လေကို ထိုးဖောက်သွားချိန်တွင် စူးရှသော တစ္ဆေငိုသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်စားချေချင်သော ဝိညာဉ်များက ဓားသွားပေါ်တွင် တွယ်ကပ်ကာ အသက်ကို တောင်းဆိုနေသည့်အလားပင်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လေထုထဲမှ တရှဲရှဲ မြည်သံများနှင့်အတူ စူးရှတောက်ပသော ကြက်ခြေခတ်ပုံစံ ဓားစွမ်းအင် အတော်များများ လေဟာနယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အဘိုး ဆန်း နှင့် ဆန်းရှောင်ဟုန် တို့ဆီသို့ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ပစ်လွှတ်သွားခဲ့ပေသည်။

ကူချူတုန်း၏ ကောချန်ဓား မှာ သူမ၏ သခင်မ၏ ဒေါသကို သိမြင်သွားသည့်အလား ထူးဆန်းသော အနီရောင် အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင် ညအမှောင်ထုကို သွေးနီရောင် ဆိုးပေးလိုက်၏။ ဓားစွမ်းအင်မှာ ပိုမို၍ ယုတ်မာလာကာ လေဟာနယ်ကို တရှဲရှဲ မြည်သံနှင့်အတူ ဆွဲဖြဲပစ်နေခဲ့သည်။

အဘိုး ဆန်း မှာ အချိန်မီ မရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ဘဲ ဓားစွမ်းအင်မှာ သူနှင့် ဆန်းရှောင်ဟုန် ကို ချက်ချင်း ထိမှန်သွားခဲ့၏။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ချက်ချင်း အေးခဲသွားပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ဘဲ သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန်တရာ ကြောက်လန့်နေသော အမူအရာများ ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များပေါ်တွင် သွေးလမ်းကြောင်းများ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာပြီး ကြက်ခြေခတ်ပုံစံ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဒဏ်ရာများ ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့၏။

“ဒုန်း” ဟူသော အသံနှင့်အတူ မြေးအဘိုး နှစ်ယောက်စလုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျသွားပြီး ဒဏ်ရာများမှ သွေးများ ဒလဟော ထွက်လာကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်နှံ့သွားခဲ့ရာ...

အေးစက်သော လရောင်အောက်တွင် အထူးပင် ကြေကွဲစရာ ကောင်းနေခဲ့ပေ၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...

အရှေ့ဘက် ဘေးအိမ်တွင် တည်းခိုနေသော တုန်းယန် အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ မှ အဖွဲ့ဝင် အများအပြား ထွက်လာကြသည်။ ဟွမ်ယင် နှင့် ရှောင်ဇီရန် တို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ တံခါးဝတွင် ရပ်နေကြပြီး တင်းမာကာ သတိကြီးစွာဖြင့် ခြံဝင်းကို စောင့်ကြည့်နေကြ၏။

ကူချူတုန်း၏ ဓားချက်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူတို့ အားလုံး လုံးဝ မှင်သက်သွားကြပြီး အထူးသဖြင့် ရှောင်ဇီရန် ၏ မျက်နှာမှာ မယုံကြည်နိုင်မှုနှင့် အံ့သြမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ဟွမ်ယင် က ရှောင်ဇီရန် ကို သံသယများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။

ရှောင်ဇီရန် ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားခဲ့သည်။ ဖြူဖြူနုနု လူငယ်မိန်းကလေး တစ်ယောက်မှာ သိုင်းပညာ မကျွမ်းကျင်နိုင်ဘူးဟု သူ ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ပြောခဲ့သည်များကို သူ ပြန်လည် သတိရမိသွား၏။

သို့သော်လည်း တကယ့် လက်တွေ့မှာတော့ ဤလူငယ် မိန်းကလေးမှာ သိုင်းပညာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ကျွမ်းကျင်ရုံသာမက အလွန်လည်း ပြင်းထန်လှပေသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအခါ ရှောင်ဇီရန် ၏ စိတ်ထဲတွင် ပို၍ လေးလံနေသောအရာမှာ သူသည် ကူမော့တို့ အုပ်စုကိုသာ အကဲဖြတ် မှားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ အဘိုး ဆန်း နှင့် သူ၏ မြေးမလေးတို့မှာလည်း သိုင်းဆရာကြီးများ ဖြစ်နေခြင်းပင်။ သူတို့ အသတ်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သော်လည်း အနိုင်ရသူများမှာ မိတ်ဆွေလား ရန်သူလား ဆိုသည်ကို သူ မသိခဲ့ချေ။

ချက်ချင်းပင် ရှောင်ဇီရန် က စုံစမ်းမေးမြန်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း သူ စကားမပြောမီမှာပင်...

မျက်မမြင် လူငယ်လေးက ရုတ်တရက် ရှေ့တိုးလိုက်ပြီး ခေါင်းမော့ကာ ဟစ်အော်လိုက်သည်ကို သူ မြင်လိုက်ရ၏

“ကြောက်တတ်တဲ့ လူယုတ်မာ... အပြင်ထွက်ခဲ့စမ်း...”

ဤဟစ်အော်သံမှာ ခေါင်းလောင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ အသံလှိုင်းများ လိမ့်ဆင်းလာကာ အားကောင်းသော အတွင်းအားများကို သယ်ဆောင်လာပြီး ဆူပွက်နေသော မြစ်တစ်ခုကဲ့သို့ ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။

အသံလှိုင်းများ ရောက်ရှိရာ နေရာတိုင်းတွင် ဒြပ်ရှိသော လှိုင်းတွန့်များ လေထဲတွင် ပြန့်နှံ့သွားသည့်အလား ဖြစ်နေ၏။ ခြံဝင်းထဲရှိ လေးလံသော ကျောက်ပြားများမှာ ကြီးမားလှသော အင်အား၏ ရိုက်ခတ်မှုကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ထက်မြက်သော အက်ကွဲသံများနှင့်အတူ ကြေမွသွားခဲ့သည်။

အုတ်ကြွပ် အပိုင်းအစများမှာ အမြောက်ဆန်များကဲ့သို့ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားပြီး ခြံဝင်းနံရံကို ထိမှန်ကာ မရေမတွက်နိုင်သော ချိုင့်ခွက်ငယ်လေးများကို ချန်ရစ်ခဲ့ပေ၏။

ရှောင်ဇီရန် နှင့် အခြားသူများမှာ သတိဝင်လာသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် သူတို့၏ နားများကို ပိတ်ထားလိုက်ကြပြီး ကူမော့ကို ကြောက်လန့်တကြား စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကြေမွနေသော အုတ်ကြွပ်များကြားမှ ပုံရိပ်တစ်ခု ပျံထွက်လာပြီး အမိုးပေါ်သို့ ဆင်းသက်သွားခဲ့၏။ ၎င်းမှာ ထူးခြားသော ဆံပင်နီများ ရှိသည့် အဘိုးအို တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏ ခါးတွင် အရက်ဘူး တစ်ဘူး ချိတ်ထားကာ ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာလိုက်သည်

“ယွင်ပြည်နယ်ရဲ့ သူရဲကောင်းကြီး ကူမော့... နာမည်နဲ့ လိုက်ဖက်တာပဲ... တကယ်ပဲ အတွင်းအား သိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက်ပဲ... ဒါပေမဲ့ ဒီလောက် နည်းပါးတဲ့ အရည်အချင်းတွေနဲ့တော့ ငါ ရှောင်ဖိုကျွင်း ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဖြစ်နိုင်သေးဘူး...”

အခန်း ၂၀၂: အလိုရှိ ရာဇဝတ်ကောင် လေးဦးကို သတ်ဖြတ်ခြင်း

ညဉ့်အမှောင်မှာ မင်ရည်ကဲ့သို့ နက်မှောင်နေပြီး အဆောက်အအုံများကြားတွင် လေတဝုန်းဝုန်း တိုက်ခတ်သံမှလွဲ၍ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။ ရှောင်ဖိုကျွင်း သည် အမိုးပေါ်တွင် တစ်ကိုယ်တည်း ရပ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို တုန်လှုပ်သွားစေသော ရူးသွပ်သည့် ရယ်မောသံတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ကာ သူ၏ အရက်ဘူးကို အောက်ဘက်ရှိ ခြံဝင်းဆီသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်၏။

အရက်ဘူးမှာ လေထဲတွင် စက်ဝန်းခြမ်းပုံစံ ရေးဆွဲသွားခဲ့သည်။ လေထဲတွင် ရှောင်ဖိုကျွင်း သည် ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်ပြီး ပခုံးများကို နိမ့်ကာ တံတောင်ဆစ်များကို ချလိုက်ရာ သူ၏ လက်ဖဝါးတွင် မှောင်မိုက်သော...

အလင်းရောင် တစ်ချက် တောက်ပသွားပြီးနောက် အားကောင်းပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းသော လက်ဝါးရိုက်ချက် တစ်ခုကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။ ဤလက်ဝါးရိုက်ချက် ကျရောက်လာသည်နှင့်အမျှ ပတ်ဝန်းကျင် လေထုမှာ မျက်မြင်မရသော ဧရာမ လက်ဝါးကြီး တစ်ခုဖြင့် ဖိသိပ်ခံလိုက်ရသည့်အလား တုံးအသည့် “တဝုန်းဝုန်း” အသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အရက်ဘူးမှာ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ကြေမွသွားပြီး အထဲမှ အရက်များမှာ လက်ဝါးလေကြောင့် ချက်ချင်း ဝါးမျိုခံလိုက်ရကာ မီးပင်လယ်ကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။ ပြင်းထန်သော မီးတောက်များမှာ ခြံဝင်းဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားပြီး...

ညကောင်းကင် တစ်ဝက်ကို နီရဲသွားစေခဲ့သည်။ ခဏတာအတွင်း အပူလှိုင်းများ လိမ့်ဆင်းလာပြီး လောကကြီးကို ပြာအဖြစ် လောင်ကျွမ်းစေတော့မည့်အလားပင်။

“ဟွန့်...”

ညဇီးကွယ် တစ်ကောင်၏ ဟစ်အော်သံကဲ့သို့ အေးစက်သော နှာမှုတ်သံ တစ်ချက်က မီးပင်လယ်ထဲရှိ ဆူညံသံများကို ချိုးဖျက်သွားခဲ့၏။ ကူမော့က သူ၏ လက်ဝါးကို မြှောက်ကာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံမျှ ပြုလုပ်လိုက်သော်လည်း ၎င်းမှာ ပြင်းထန်သော မီးတောက်များကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ငြိမ်းသတ်နိုင်သည့် စွမ်းအား ရှိနေခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတည်ရှိခဲ့သည့်အလားပင်။

မီးလောင်မှုကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ရှောင်ဖိုကျွင်း သည် သူ၏ ခြေဖျားများဖြင့် အမိုးအုတ်ကြွပ်များကို ဖွဖွလေး ထိလိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရွေ့လျားသွားပြီး အမိုးစွန်းများနှင့် ခေါင်မိုးများကြားတွင် ခုန်ပေါက်ကာ ခုန်ပေါက်မှု အနည်းငယ်ဖြင့် ညအမှောင်ထုထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူ ပြေးနေစဉ်တွင် သူ မြန်လွန်းနေသဖြင့် ကူမော့ မလိုက်နိုင်မှာကို စိုးရိမ်သဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

သို့သော်လည်း...

သူ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ရေခဲတိုက်တစ်ခုထဲသို့ ကျရောက်သွားသည့်အလား ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ သွေးများမှာ ချက်ချင်း အေးခဲသွားခဲ့သည်။

ရေကဲ့သို့ တောက်ပနေသော လရောင်က သူ့နောက်ကွယ်ရှိ လမ်းများပေါ်တွင် ဖြာကျနေပြီး ကူမော့သည် လမင်းပေါ်မှ ဆင်းသက်လာသော နတ်သားတစ်ဦးကဲ့သို့ မှေးမှိန်သော လရောင်များဖြင့် ဝန်းရံခံထားရကာ...

မှေးမှိန်သော နောက်ဆက်တွဲ အရိပ်အနည်းငယ်ကို ချန်ရစ်ခဲ့ပြီး သူ့နောက်သို့ အလျင်အမြန် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ လွင့်မျောနေသော တိမ်တိုက်များနှင့် စီးဆင်းနေသော ရေများကဲ့သို့ ပေါ့ပါးပြီး ကျက်သရေရှိလှကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူ့ထံမှ သုံးကိုက်ခန့် အကွာအဝေးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကူမော့က လက်ဝါးရိုက်ချက် တစ်ခုကို ထုတ်သုံးလိုက်ရာ ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ သူ၏ လက်ဖဝါးတွင် စုစည်းလာသည့်အလား ဖြစ်ပြီး အနက်ရှိုင်းဆုံး ငရဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည့်အလား နဂါးတစ်ကောင်၏ ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဟိန်းဟောက်သံကြောင့် ရှောင်ဖိုကျွင်း ၏ နားစည်များ နာကျင်သွားပြီး သူ၏ စိတ်မှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားကာ ကြောက်လန့်မှုများက ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ သူ့ကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့၏။ ဤ သေခြင်းရှင်ခြင်း အခိုက်အတန့်တွင်...

ရှောင်ဖိုကျွင်း စဉ်းစားရန် အချိန်မရှိတော့ချေ။ သူသည် သူ၏ အဆိပ်ငါးပါး နတ်မီးတောက် လက်ဝါး ကို ရူးသွပ်စွာ အသက်သွင်းလိုက်ရာ သူ၏ လက်ဖဝါးများမှာ မည်းနက်သွားပြီး အတင်းအကျပ် ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

လက်ဝါးနှစ်ဖက်မှာ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ နားကွဲမတတ် “ဝုန်း” ဟူသော အသံကြီးနှင့်အတူ ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံသွားခဲ့၏။ ရှောင်ဖိုကျွင်း သည် ပေါင်တစ်ထောင် အလေးချိန်ရှိသော တူကြီးတစ်ချောင်းကဲ့သို့ လွှမ်းမိုးနိုင်သော အားကောင်းသည့် အင်အားတစ်ခု သူ့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ကာကွယ်ရေးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကြေမွသွားခဲ့သည်။

သူသည် ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ လွင့်စင်သွားပြီး လေထဲတွင် စက်ဝန်းခြမ်းပုံစံ ရေးဆွဲကာ ပေအတော်များများ အကွာအဝေးတွင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သဖြင့် ကျောက်ပြားများကို မရေမတွက်နိုင်သော အပိုင်းအစများအဖြစ် ကြေမွသွားစေခဲ့၏။

ရှောင်ဖိုကျွင်း သည် မနည်း ရုန်းကန်ထရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ ရင်ဘတ်အတွင်း သွေးများ ဆူပွက်နေပြီး သူ၏ ကလီစာများ ကျိုးကြေသွားသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် ချိုမြိန်သော အရသာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ၏ အောက်ရှိ ကျောက်ပြားများကို စွန်းထင်သွားစေသော သွေးတစ်ပွက် အန်ချလိုက်၏။

သူ၏ ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ပြီး မနီးမဝေးရှိ အမိုးပေါ်တွင် ရပ်နေသော ကူမော့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သော်လည်း ဘာအသံမှ ထွက်မလာခဲ့ဘဲ သွေးများသာ ပန်းထွက်လာခဲ့၏။ ထို့နောက် သူ၏ လည်ပင်းမှာ ပျော့ခွေသွားပြီး သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ အသက်မပါတော့ဘဲ လဲကျသွားတော့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်နေပြီး သေဆုံးသွားချိန်အထိ သူသည် လက်ဝါးရိုက်ချက် တစ်ချက်တည်းကိုပင် မခံနိုင်ခဲ့သည်ကို မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေခဲ့၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...

ကူမော့၏ စိတ်ထဲတွင် စနစ်၏ အသိပေးချက် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

[ကြယ်သုံးပွင့် အလိုရှိ ရာဇဝတ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်း]

[ကြယ်သုံးပွင့် ဆုကြေးကို ရရှိပါသည် – ရေခဲပိုးကောင်]

[အခုပဲ ရယူမလား]

ကူမော့သည် အခုချက်ချင်း မရယူခဲ့ချေ။ အကြောင်းမှာ ယခုက အချိန်ကောင်း မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေ၏။

သူသည် မီးတောက်နီ မိစ္ဆာအိုကြီး နောက်သို့ လိုက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် ရွာထဲရှိ လူတိုင်းနီးပါး ထွက်ပေါ်လာကြပြီး ခြံဝင်းကို ဝိုင်းရံထားကြကြောင်း သူ ခံစားမိလိုက်သည်။ မီးတောက်နီ မိစ္ဆာအိုကြီး၊ အဘိုး ဆန်း နှင့် ဆန်းရှောင်ဟုန် တို့က သူ့ကို တမင်သက်သက် မျှားထုတ်လိုက်ပုံရပေသည်။

တကယ်ပဲ...

ကူမော့ ခန့်မှန်းခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေခဲ့၏။ သို့သော်လည်း မထင်မှတ်ထားသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ မီးတောက်နီ မိစ္ဆာအိုကြီး နှင့် သူ၏ အုပ်စုသည် ဆန်းရှောင်ဟုန် ၏ ကျရှုံးမှုကို မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘဲ သူမသည် ကူချူတုန်း လက်ချက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိပြီးနောက် တိုက်ရိုက် ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ရှောင်ဖိုကျွင်း အနေဖြင့် ကူမော့၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိရန် သူ့ကိုယ်သူ ထုတ်ဖော်ပြသရန်မှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

ကူမော့က ရှောင်ဖိုကျွင်း နောက်သို့ လိုက်သွားချိန်တွင် ရွာထဲရှိ အခြားသူများက လျင်မြန်စွာ တိုက်ခိုက်လာကြသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ခြံဝင်းအတွင်း၌ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားနေပြီး...

သိုင်းဆရာကြီး တစ်ရာ နှစ်ရာခန့်ရှိသော လူအုပ်ကြီးမှာ တုန်းယန် အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ဝင် များဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာကြ၏။

ကူချူတုန်း နှင့် ချန်ရှိုယွမ် တို့သည်လည်း တိုက်ပွဲတွင် ပါဝင်လာကြသည်။ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ အံ့သြသွားကြပြီး နေ့ဘက်က သူတို့ မြင်ခဲ့ရသော ရွာသားများ အားလုံးမှာ လူသတ်သမားများအဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြချေ။

သူတို့၏ ပစ်မှတ်မှာ ရှင်းလင်းလှပေသည်: အားနည်းပုံရသော သခင်လေး ပင် ဖြစ်၏။ သူတို့မှာ ဤခြံဝင်းတွင် တိုက်ဆိုင်စွာ တည်းခိုမိသဖြင့် ဤဆိုးရွားသော အခြေအနေထဲတွင် ပါဝင်သွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“သခင်မလေး ကူ... ကျွန်တော်တို့ ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာထဲ ရောက်နေပြီ...”

ချန်ရှိုယွမ် က သူတို့ တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်နေရစဉ် ကျောချင်းကပ်လျက် ပြောလိုက်သည်။ တိုက်ခိုက်သူများမှာ သူတို့ကို စိတ်မဝင်စားကြောင်း သိသာလှပေသည်; လူဒါဇင်ကျော်ခန့်က သူတို့ကို ဝိုင်းရံထားသော်လည်း မည်သူကမျှ ပြင်းပြင်းထန်ထန် မတိုက်ခိုက်ကြချေ။ သူတို့ အားလုံးက သတိကြီးစွာဖြင့် ဟန်ပြတိုက်ခိုက်နေကြပြီး အဓိကအားဖြင့် သူတို့ကို မောပန်းသွားအောင် လုပ်ဆောင်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

ကူချူတုန်းက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ...”

ချန်ရှိုယွမ် က ဆက်လက်၍ အသံလွှင့်လိုက်သည်

“အခုလေးတင် သူရဲကောင်း ကူ ကို မျှားထုတ်သွားတဲ့ မီးတောက်နီ မိစ္ဆာအိုကြီး အပြင် ဒီမြင်ကွင်းမှာ နာမည်ကျော် မိစ္ဆာ သိုင်းဆရာကြီး သုံးယောက်ကို ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရတယ်... သူတို့အားလုံးက ကျွန်တော်တို့ တံခါးခြောက်ချပ် ရဲ့ အဓိက ပစ်မှတ်တွေပဲ: အရိုးပညာရှင်၊ သွေးလက်ဝါး အဘွားအို နဲ့ လူသတ်သမား ဝူချန် တို့ပဲ... ဒီလေးယောက်က သာမန်လူတွေ မဟုတ်ဘူး... သူတို့က ချင်းကျိုး နဲ့ ဟုန်ပြည်နယ် က နာမည်ကြီး မိစ္ဆာ သိုင်းဆရာကြီးတွေ ဖြစ်ကြပြီး လကိုးကွယ်ဂိုဏ်း ရဲ့ လနီ တမန်တော် တွေ ဖြစ်ကြသလို သူတို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းကလည်း အတော်လေး မြင့်တယ်...”

“လနီ တမန်တော်” ဆိုသော စကားကို ကြားသောအခါ ကူချူတုန်းသည် လကိုးကွယ်ဂိုဏ်း အတွင်း သူတို့၏ အဆင့်အတန်းကို ချက်ချင်း နားလည်သွားခဲ့၏။

လကိုးကွယ်ဂိုဏ်း ကို စနစ်နှစ်ခုဖြင့် ခွဲခြားထားသည်။ တစ်ခုမှာ ရိုးရာ တပည့်များ ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုမှာ နောက်ပိုင်းမှ ဝင်ရောက်လာသော သိုင်းဆရာကြီးများ ဖြစ်ကြကာ လကိုးကွယ်ဂိုဏ်း တမန်တော်များ ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။ အဆင့်လေးဆင့် ရှိပေသည်: လဖြူ တမန်တော်၊ လနက် တမန်တော်၊ လနီ တမန်တော် နှင့် သန့်စင်သော တမန်တော် တို့ ဖြစ်ကြ၏။

သန့်စင်သော တမန်တော် ၏ အဆင့်အတန်းမှာ ဌာနခွဲမှူး တစ်ဦးနှင့် တူညီပြီး လနီ တမန်တော် မှာမူ ခန်းမဆောင် သခင် တစ်ဦးနှင့် ညီမျှပေသည်။

ကူချူတုန်းသည် ယခင်ကလည်း လကိုးကွယ်ဂိုဏ်း နှင့် ဆက်ဆံခဲ့ဖူးပြီး အထူးသဖြင့် ယွင်ပြည်နယ်ရှိ ကောင်းမှုနှင့် မကောင်းမှုကြား မဟာစစ်ပွဲကြီးအတွင်းက ဖြစ်ပေ၏။ ဌာနခွဲ တစ်ခုနှင့် ခန်းမဆောင် ကိုးခု သာ ရှိသော်လည်း သူတို့သည် ယွင်ပြည်နယ်၏ ဖြောင့်မတ်သော သိုင်းလောက တစ်ခုလုံးကို စစ်ဆင်နွှဲနိုင်ခဲ့ကြသည်။

ယခုအခါ သူတို့သည် ဌာနခွဲ တစ်ခု၏ သုံးပုံတစ်ပုံနှင့် ညီမျှသော ခန်းမဆောင် သခင် လေးဦးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း စေလွှတ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဤသည်မှာ သခင်လေး ၏ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာမှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေပြီး လကိုးကွယ်ဂိုဏ်း က သူ့အပေါ် မည်မျှ အလေးထားကြောင်းကိုလည်း သက်သေပြနေပေ၏။

ထို့ကြောင့် ချန်ရှိုယွမ် က သူတို့ ကြီးမားသော ပြဿနာထဲ ရောက်နေပြီဟု ပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကူချူတုန်းမှာ ကူကယ်ရာမဲ့မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး အသံလွှင့်လိုက်သည်

“ကျွန်မတို့က ပြဿနာ သွားရှာတာမှ မဟုတ်တာ... သူတို့က အရင် တိုက်ခိုက်တာလေ... ဒါ့အပြင်...”

“ကျွန်မအစ်ကိုနဲ့ ကျွန်မက လကိုးကွယ်ဂိုဏ်း နဲ့ ရန်သူဖြစ်နေတာ ကြာလှပေါ့... အကြွေးတွေ အများကြီး ရှိနေတာ... သန်းတွေ အများကြီး ရှိနေတာကို ငါတို့ မစိုးရိမ်ပါဘူး...”

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် လကိုးကွယ်ဂိုဏ်း မှာ သူတို့၏ ထမင်းအိုး ဖြစ်သည်ဟုပင် ကူချူတုန်း ခံစားလိုက်ရ၏။သူတို့ ဓားဖမ်းသမား အနေဖြင့် ရှာဖွေရရှိသော ငွေများ၏ ထက်ဝက်နီးပါးမှာ လကိုးကွယ်ဂိုဏ်း မှ အလိုရှိ ရာဇဝတ်ကောင် များဆီမှ ရရှိခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...

ခြံဝင်းအတွင်း၌ အရိုးပညာရှင်၊ ဝူချန် နှင့် သွေးလက်ဝါး အဘွားအို တို့သည် တိုက်ခိုက်မှုကို ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်နေကြပြီး မိစ္ဆာ သိုင်းဆရာကြီး အုပ်စုကြီးမှာ တုန်းယန် အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ မှ လူကိုးဦးဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားကြ၏။

စစ်ဘက်နောက်ခံ ရှိသည့်အတွက် ထိုလူကိုးဦးသည် သာမန် သိုင်းပညာရှင်များထက် အများကြီး သာလွန်သော မကြောက်မရွံ့သည့် စိတ်ဓာတ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်ဟု ဆိုရမည် ဖြစ်ပေ၏။ လူကိုးဦးသာ ရှိသော်လည်း တကယ်တော့ ရှစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ အမျိုးသမီး ဟွမ်ယင် မှာ သခင်လေး ကို သူမ၏ ဓားဖြင့် ကာကွယ်ပေးနေသောကြောင့် ဖြစ်ပေ၏ ။

ကျန် ရှစ်ဦးမှာ အရေအတွက်အားဖြင့် ရှစ်ဦးတည်းသာ ရှိသော်လည်း မိစ္ဆာ သိုင်းဆရာကြီး တစ်ရာကျော်ကို အင်အားသုံး၍ လွှမ်းမိုးထားနိုင်ပုံ ရပေသည်။

ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်မှုများအတွင်း ရှစ်ဦးစလုံး ဒဏ်ရာရခဲ့သော်လည်း မည်သူမျှ မသေဆုံးခဲ့ချေ။ အခြေအနေ ဆိုးရွားနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်ရှိနေသော အဖွဲ့ဝင်များသည် သခင်လေး ကို စောင့်ကြပ်လျက် ဝိုင်းရံမှုကို ချိုးဖျက်ရန် မြေနံရံကို တိုက်ခိုက်ကာ ဖောက်ထွက်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း သွေးလက်ဝါး အဘွားအို နှင့် သူမ၏ အုပ်စုမှာ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားကြပြီး အပြင်ဘက်မှလည်း ဝိုင်းရံထားသော လူများ ရှိနေခဲ့၏။

ရှစ်ဦးမှာ အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာလိုက်ကြပြီး သခင်လေး ကို ကာကွယ်ရန် ကျောက်နံရံကို အကာအကွယ်အဖြစ် အသုံးပြုကာ မနားတမ်း ခုတ်ပိုင်း တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ သို့သော် သူတို့၏ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဟုန် ရှိသော်လည်း ရန်သူ အရေအတွက် များပြားမှုနှင့် အမျိုးမျိုးသော လျှို့ဝှက်လက်နက်များ၊ အဆိပ်များကို မခံနိုင်တော့ချေ။ မကြာမီမှာပင် သူတို့ထဲမှ လေးဦး သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး ကျန် လေးဦးသာ ဆက်လက် တောင့်ခံထားရတော့၏။

“နောက်မဆုတ်နဲ့...”

အခြေအနေမှာ ခဏတာ တန့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သွေးလက်ဝါး အဘွားအို က ဟစ်အော်လိုက်သည်

“မြန်မြန် တိုက်ကြ... မဟုတ်ရင် ကူမော့ ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်...”

သို့သော်လည်း သူမ စကားမဆုံးမီမှာပင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားပြီး မိစ္ဆာ ကျင့်ကြံသူများ အားလုံး၏ အရှိန်အဟုန်မှာ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။

ဝိုင်းရံခံထားရသော ရှောင်ဇီရန် နှင့် သူ၏ အုပ်စုသည် ခုနကတင် အရူးအမူး တိုက်ခိုက်နေကြသော လူသတ်သမားများ ဘာကြောင့် ရပ်တန့်သွားကြသလဲ ဆိုတာကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။ မိစ္ဆာ ကျင့်ကြံသူများ၏ အကြည့်အတိုင်း လိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ မီးတောက်နီ မိစ္ဆာအိုကြီး နောက်ကို လိုက်သွားခဲ့သော မျက်မမြင် လူငယ်လေး ပြန်ရောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

အမိုးပေါ်တွင် လရောင်မှာ စူးရှတောက်ပနေခဲ့သည်။

ကူမော့သည် ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသည့်အလား ဖြစ်ပြီး သွေးလက်ဝါး အဘွားအို နှင့် အခြားသူများကို ကြက်သီးမွေးညင်း ထသွားစေခဲ့၏။

“ကျစ်... အဲဒီ ရှောင်ဖိုကျွင်း အဘိုးကြီး ဘာလုပ်နေတာလဲ... ကူမော့ကို တားထားမယ်လို့ သူ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား... အခု ဘယ်လောက်တောင် ကြာသေးလို့လဲ... လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် သောက်ချိန်တောင် မရှိသေးဘူးလေ...”

အရိုးပညာရှင်က မကျိန်ဆဲဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

“သူရဲကောင်းကြီး ကူ...”

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သွေးလက်ဝါး အဘွားအို က မှိုင်းညို့သော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်

“ကျွန်မတို့ ရှင့်ရဲ့ ကိစ္စတွေကို ဘယ်တုန်းကမှ ဝင်မစွက်ဖက်ခဲ့ပါဘူး... ကျွန်မတို့ သတ်ချင်တဲ့ လူကလည်း ရှင်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူးလေ... ကျွန်မတို့ကို မျက်နှာသာ ပေးလို့ ရမလား...”

ယခုအချိန်တွင်...

တုန်းယန် အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ မှ လူများမှာ သူတို့ သတိလက်လွတ် ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြ၏။ မျက်မမြင် လူငယ်လေးမှာ သူတို့ ထင်မှတ်ထားခဲ့သလို သိုင်းပညာ သာမန်လောက်သာ ရှိသည့် သာမန် ချမ်းသာသော သခင်လေး တစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူသည် သိုင်းလောကတွင် နာမည်ကျော် သိုင်းဆရာကြီး တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

လက်ရှိ အခြေအနေအရဆိုလျှင် ထိုလူသတ်သမားများ အားလုံးမှာ မျက်မမြင် လူငယ်လေးကို ကြောက်နေကြကြောင်း သိသာလှပေသည်။ အကယ်၍ မျက်မမြင် လူငယ်လေးသာ ကူညီရန် ဆန္ဒရှိပါက သူတို့သည် ဤအကျပ်အတည်းကို ကျော်လွှားနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ခဏတာအတွင်း ရှောင်ဇီရန် နှင့် အခြားသူများမှာ မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ပြီး ကူညီပေးမည့် ဖြောင့်မတ်သော သူရဲကောင်းတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံရရန် ဆုတောင်းနေခဲ့ကြ၏။

လူတိုင်းက ကူမော့၏ တုံ့ပြန်မှုကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

“ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ အရင် စပြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့တာက ခင်ဗျားတို့ မဟုတ်လား... ကျွန်တော့် ညီမ ကို ခင်ဗျားတို့ လက်ဖျားနဲ့ ထိခဲ့ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို မျက်နှာသာ ပေးခိုင်းနေတာလား...”

ကူမော့က ပြောလိုက်၏။

ကူမော့၏ စကားများက မိစ္ဆာ ကျင့်ကြံသူများ၏ နှလုံးသားထဲသို့ ချက်ချင်းပင် ကြောက်ရွံ့မှုများ သွတ်သွင်းလိုက်ပြီး သူတို့ အားလုံး စိုးရိမ်လာကြတော့သည်။

ကူမော့၏ စကားကြောင့် လူတိုင်း တိုက်ခိုက်လိုစိတ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အရိုးပညာရှင် က အလျင်အမြန် ဟစ်အော်လိုက်သည်။

“ဘာကို ကြောက်နေကြတာလဲ... ငါတို့ လူတွေ အများကြီး ရှိတာပဲလေ... ကူမော့က ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်ပါစေ သူက လူသားပဲ... နတ်ဘုရားမှ မဟုတ်တာ... သူ့ရဲ့ အတွင်းအားတွေ မကုန်ခင်အထိ ငါတို့ အားလုံးကို သူ မသတ်နိုင်ပါဘူး...”

သွေးလက်ဝါး အဘွားအို က သူမ၏ မျက်လုံးများကို လှန်လိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးသွားတော့၏။ လုံးဝနီးပါး တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် အရိုးပညာရှင် နှင့် ဝူချန် တို့သည်လည်း အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ ထွက်ပြေးသွားကြသဖြင့် ကျန်ရှိနေသော မိစ္ဆာ ကျင့်ကြံသူများမှာ တွေဝေစွာဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ ပြန့်ကျဲ ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။

ရှောင်ဇီရန် အပါအဝင် တုန်းယန် အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ဝင် များမှာလည်း မှင်သက်သွားကြ၏။ ခုနကတင် အရိုးပညာရှင် ပြောတာကို ကြားပြီး အဲဒီလူတွေက ကူမော့ကို တိုက်ခိုက်တော့မယ်လို့ သူတို့ ထင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ ကူမော့ ပြောတဲ့ စကား တစ်ခွန်းတည်းနဲ့တင် သူတို့ ဒီလောက်အထိ ကြောက်လန့်ပြီး အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးကို ပြန့်ကျဲ ထွက်ပြေးသွားကြလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ဘူး...

“အစ်ကို...”

ကူချူတုန်းသည် ကူမော့၏ ဘေးသို့ ချက်ချင်း ပျံသန်းရောက်ရှိလာပြီး ပြောသည် ။

“အဲဒီ လူအုပ်ကြီးထဲမှာ အရိုးပညာရှင်၊ သွေးလက်ဝါး အဘွားအို နဲ့ ဝူချန် တို့ ပါဝင်နေတယ်... သုံးယောက်စလုံးက တံခါးခြောက်ချပ် ကနေ ဆုကြေးငွေ အများကြီး ထုတ်ခံထားရတဲ့ အလိုရှိ ရာဇဝတ်ကောင် တွေပဲ...”

ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် ကူမော့၏ စိတ်ထဲတွင် စနစ်၏ အသိပေးချက် အသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

[ပစ်မှတ်အသစ် တွေ့ရှိပါသည်]

[အလိုရှိနေသော ပစ်မှတ်: သွေးလက်ဝါး အဘွားအို]

[တာဝန် အဆင့်: ကြယ်သုံးပွင့်]

[တာဝန် ဆုကြေး: အမြင့်ဆုံးအဆင့် ဆေးကျမ်း]

[ပစ်မှတ်အသစ် တွေ့ရှိပါသည်]

[အလိုရှိနေသော ပစ်မှတ်: အရိုးပညာရှင်]

[တာဝန် အဆင့်: ကြယ်နှစ်ပွင့်]

[တာဝန် ဆုကြေး: အသက်ပေးဆေးလုံး]

[ပစ်မှတ်အသစ် တွေ့ရှိပါသည်]

[အလိုရှိနေသော ပစ်မှတ်: ဝူချန်]

[တာဝန် အဆင့်: ကြယ်သုံးပွင့်]

[တာဝန် ဆုကြေး: အမြင့်ဆုံးအဆင့် အဆိပ်ကျမ်း]

ကူမော့က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး...

သူ၏ လက်ထဲတွင် ပျံသန်းနေသော ဓားမြှောင် တစ်လက် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ပြန့်ကျဲ ထွက်ပြေးနေကြသော မိစ္ဆာ ကျင့်ကြံသူများကို ခံစားမိရင်း သူက ပြောလိုက်သည်

“အဲဒီလူတွေ ဘယ်မှာလဲ... ငါ့ကို ဦးတည်ချက် ပြစမ်း...”

ကူချူတုန်းက ဦးတည်ချက် တစ်ခုကို ချက်ချင်း လက်ညိုးထိုးပြပြီး ပြောဆိုသည်။

“ကိုက် တစ်ရာလောက်မှာ ဝူချန်...”

ထို့နောက် သူမက အခြား ဦးတည်ချက် တစ်ခုကို လက်ညိုးထိုးပြပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

“ကိုက် တစ်ရာ့နှစ်ဆယ်ကျော်မှာ သွေးလက်ဝါး အဘွားအို... အရှေ့ဘက် ကိုက် သုံးဆယ်မှာ အရိုးပညာရှင်...”