အခန်း (၂၀၅-၂၀၆)

အခန်း ၂၀၅: စုဖန်းရှေးဟောင်းမြို့တော်

တစ်ချိန်တည်းတွင် ချီမြောင်ရွှမ်သည် ဒုတိယမင်းသား လီကျုံးချင့်ကို စစ်ဆေးမှု ပြီးဆုံးသွားပြီး ဆိုလိုက်သည်

"အဓိက အဆိပ်က မြဆိမ့်ဝိညာဉ်အရည် ဟုတ်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အရန်အဆိပ်က တစ်မျိုးထက် မကဘူး... စုစုပေါင်း ဆယ့်သုံးမျိုးတောင် ရှိတယ်... သုံးထားတဲ့ နည်းလမ်းတွေက အားလုံး မတူကြဘူး... မင်းကို သတ်ချင်တဲ့သူ အများကြီး ရှိပုံရတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းက ကံကောင်းပါတယ်

မင်းကို အဆိပ်ခတ်တဲ့သူတွေက တိုင်ပင်မထားဘဲ သူတို့ဘာသာသူတို့ လုပ်ခဲ့ကြတာ... စုစုပေါင်း အဆိပ် ဆယ့်လေးမျိုး ရှိတယ်... အားလုံးက ရောယှက်နေပြီး တစ်ခုနဲ့တစ်ခု အားဖြည့်ပေးနေတာ... တစ်ခု ဒါမှမဟုတ် အဲဒီထက်ပိုပြီး ညီမျှမှုကို ဖျက်ဆီးလိုက်ရင် မင်း သေသွားပြီပဲ... မင်းကို ကံကောင်းတယ်လို့ ပြောရမလား ကံဆိုးတယ်လို့ ပြောရမလားတောင် မသိတော့ပါဘူး..."

ဒုတိယမင်းသား လီကျုံးချင့်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ကုလို့ရလား..."

" 'လား' ကို ဖယ်လိုက်စမ်းပါ..."

ချီမြောင်ရွှမ်က ဆိုလိုက်သည်

"ငါ ချီမြောင်ရွှမ်က ဆေးဖိုး လက်ခံပြီးရင် ကုသမှု တစ်ခါမှ မအောင်မြင်တာ မရှိဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့အခြေအနေက နည်းနည်း ရှုပ်ထွေးတယ်... အချိန်တိုအတွင်းမှာ ရှင်းထုတ်လို့ မရဘူး... ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပါ မင်း ဒီမှာ အနည်းဆုံး ခုနစ်ရက် နေရလိမ့်မယ်..."

လီကျုံးချင့်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ဆိုလိုက်သည်

"ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ကယ်တင်ပေးပါ ဆရာ..."

ချီမြောင်ရွှမ်က ခေါင်းညိတ်ကာ ကူမော့ကို ကြည့်ပြီး ဆိုလိုက်သည်

"သူရဲကောင်းကူ... မင်း ငါ့ကို ကူညီရမယ်... ကောင်းပြီ သုံးရက်ပေါ့... ပထမသုံးရက်အတွင်း အရန်အဆိပ် ဆယ့်သုံးမျိုးကို ငါ ရှင်းထုတ်မယ် ပြီးရင် မြဆိမ့်ဝိညာဉ်အရည် အဆိပ်ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ငွေအပ်တွေကို သုံးမယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အလွန်အေးစက်တဲ့ အတွင်းအားကို သုံးပြီး မြဆိမ့်ဝိညာဉ်အရည် အဆိပ်ကို ငါ့ရဲ့ ငွေအပ်တွေကနေတစ်ဆင့် လုံးဝ ပိတ်ဆို့ထားဖို့ လိုတယ်... သုံးရက် အဆင်ပြေလား..."

ကူမော့က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ကာ ဆိုလိုက်သည်

"ကျေးဇူးပြုပြီး အမိန့်ပေးပါ စီနီယာ..."

ချီမြောင်ရွှမ်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်၏။

ချက်ချင်းပင် သူသည် သူ၏ ဆေးသေတ္တာကို ဖွင့်ကာ ပုလင်းများနှင့် အိုးများ အများအပြားကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဒုတိယမင်းသား သောက်ရန်အတွက် ဆေးလုံး အများအပြားကို ပြင်ဆင်လိုက်ကာ အပ်စိုက်ကုသခြင်းကို စတင်လိုက်သည်။ အပ်စိုက်သွင်းမှု တစ်ခုစီတွင် ကူမော့က မင်ယွိ အတွင်းအားနှင့် ရေခဲဝိညာဉ် အတွင်းအား ရောနှောမှုကို ငွေအပ်ထဲသို့ ပို့လွှတ်ပေးခဲ့သည်။

တုရှားက အမိန့်ကို အလျင်အမြန် ဆင့်ကဲပေးလိုက်၏။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် တစ်ရွာလုံးရှိ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ စုံထောက် ရာနှင့်ချီ၍ သတိထား အနေအထားတွင် ရှိနေခဲ့ကြသည်။

ညနေခင်း နေဝင်ချိန်ရောက်သော်။

ပိတ်လှောင်ထားသော အခန်းတစ်ခုအတွင်း ဒုတိယမင်းသား လီကျုံးချင့်သည် အဝတ်မပါဘဲ ရေနွေးများ ထွက်နေသော သစ်သားစည်ပိုင်းကြီးတစ်ခုထဲတွင် စိမ်နေပြီး အထဲတွင် ဆေးဘက်ဝင် အပင်များက ပွက်ပွက်ဆူနေ၏။

ချီမြောင်ရွှမ်က သူ၏ဘေးတွင် ဆေးဘက်ဝင်အပင်များကို ထောင်းနေပြီး ကူမော့ကမူ ငွေအပ်များပေါ်ရှိ ရေခဲဝိညာဉ် အတွင်းအားကို ဆက်လက် စစ်ဆေးနေခဲ့သည်။

ရုတ်တရက်၊

အဝေးမှ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ရှေးဟောင်း ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲကြီးတစ်ကောင် ၎င်း၏ တံဆိပ်ခတ်မှုမှ လွတ်မြောက်လာကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သကဲ့သို့ လူတို့၏ နားစည်များကို တုန်ခါသွားစေပြီး သူတို့၏ ဝိညာဉ်များကိုပါ တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ပေါက်ကွဲသံများ လှိုင်းလုံးများကဲ့သို့ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ အသံတစ်ခုစီတိုင်းက ကောင်းကင်ပြိုကျပြီး မြေကြီးကွဲအက်သွားသကဲ့သို့၊ မိုးကြိုးတစ်ထောင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့၊ သို့မဟုတ် ဖျက်ဆီးခြင်းစွမ်းအားများကို သယ်ဆောင်လာသော မြင်းတစ်ထောင် ပြေးလွှားသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။ ဟိန်းဟောက်သံများအောက်တွင် မြေကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေပြီး နစ်မြုပ်တော့မည့်အလား ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ..."

ချီမြောင်ရွှမ်မှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ယိမ်းယိုင်သွားကာ လက်ထဲရှိ ဆေးအိုးထဲမှ အနည်အနှစ်များ အားလုံး ဖိတ်စင်သွားခဲ့ပြီး သစ်သားစည်ပိုင်းထဲရှိ ဒုတိယမင်းသားမှာလည်း မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်၏။

ကူမော့က ချက်ချင်း တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ထွက်သွားလိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် ဟိန်းဟောက်သံများက ပေါက်ကွဲနေဆဲဖြစ်ပြီး မြေကြီးမှာလည်း တုန်ခါကာ ဖုန်တလုံးလုံး ထနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

သူ ထွက်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် တုရှား ပြေးဝင်လာသည်နှင့် ဆုံလိုက်ပြီး ဆိုလိုက်သည်

"စုဖန်းရှေးဟောင်းမြို့တော်... စုဖန်းရှေးဟောင်းမြို့တော် ပေါ်လာပြီ..."

ရွာထဲတွင် လူတိုင်း အလန့်တကြား ဖြစ်နေကြပြီး တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ စုံထောက် အများစုမှာ သတိထား အနေအထားတွင် ရှိနေကြ၏။

ကူမော့၊ ကူချူတုန်း၊ ချီမြောင်ရွှမ်၊ တုရှားနှင့် တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့၏ အမိန့်များဖြင့် မပတ်သက်သော အခြားလူအနည်းငယ်တို့သည် အလျင်အမြန် ပြေးထွက်လာကြပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီက ရွာအထက်ရှိ ချောက်ကမ်းပါးဆီသို့ ပျံသန်းရန် သူတို့၏ ပေါ့ပါးသော သိုင်းပညာများကို အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကူမော့မှလွဲ၍ အားလုံးက၊

ကမ္ဘာပျက်မည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုအလား အဝေးရှိ သဲကန္တာရကို စူးစိုက်ကြည့်ရှုရင်း တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။

လှောင်အိမ်ထဲမှ လွတ်မြောက်လာသော သားရဲအုပ်ကြီးတစ်အုပ်အလား လေပြင်းများက သဲကန္တာရတစ်ခွင်တွင် သောင်းကျန်းနေပြီး ရိုင်းစိုင်းစွာ ဟိန်းဟောက် အော်ဟစ်နေကြ၏။ လေပြင်းများ သယ်ဆောင်လာသော သဲမုန်တိုင်းများက အနက်ရောင် ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုအလား ဆူပွက်နေပြီး ကမ္ဘာမြေတစ်ခုလုံးကို အဆုံးမဲ့ ပရမ်းပတာထဲသို့ မြှုပ်နှံပစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားပုံရပေသည်။

ငရဲချောက်ကမ်းပါးမှ ဆန့်ထုတ်လိုက်သော ဧရာမ အနက်ရောင်လက်ကြီးများအလား မြေပြင်မှ လေဆင်နှာမောင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့၏ အစွယ်များနှင့် လက်သည်းများကို ထုတ်ဖော်ကာ ကမ္ဘာဖျက်ဆီးမည့် စွမ်းအားများကို သယ်ဆောင်လာပြီး သဲကန္တာရတစ်ခုလုံးကို ထိုအဆုံးမဲ့ အမှောင်ထု ဝဲဂယက်ထဲသို့ စုပ်ယူရန် ကြိုးစားနေကြသည်။

ကမ္ဘာကြီးသည် အမှောင်ထုဖြင့် လွှမ်းခြုံခံထားရ၏။ နေရောင်ခြည်မှာ လုံးဝ ပိတ်ဆို့ခံထားရပြီး ထူထပ်သော မင်ရောင် အမှောင်ထုသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ သူတို့ ခြေအောက်ရှိ မြေကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေပြီး တုန်ခါမှုတစ်ခုစီတိုင်းက သူတို့၏ ဝိညာဉ်များကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ တုန်ခါထွက်သွားစေမည့်အလား ခံစားရစေသည်။

ထို့ပြင် ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဝါရောင် သဲပြင်ကြီးအတွင်းတွင် ရှေးဟောင်းမြို့တော်တစ်ခု၏ ပုံရိပ်က ပေါ်လာလိုက် ပျောက်သွားလိုက် ဖြစ်နေ၏။ မြို့ရိုးပေါ်ရှိ အကွက်အပျောက် အမှတ်အသားများမှာ ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သဲမုန်တိုင်း၏ ဖျက်ဆီးမှုအောက်တွင် ပို၍ပင် ထူးဆန်းပြီး ခန့်မှန်းရခက်ပုံရပေသည်။

တကယ်တမ်းတွင်၊

ရေတွင်းနက် ရွာသည် ထိုသဲမုန်တိုင်းနှင့် အတော်လေး ဝေးကွာပြီး အနည်းဆုံး လီနှစ်ဆယ်ခန့် ကွာဝေးပေသည်။ သို့သော် ထိုနေရာရှိ မြင်ကွင်းမှာ အလွန် ကြီးမားလှသဖြင့် ထိုအကွာအဝေးမှပင် မြင်နိုင်သေးပြီး သဲမုန်တိုင်း၏ ကြီးမားသော စွမ်းအားကို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်၏။

"လူတွေ သွားနေကြတယ်..."

ချန်ယန် မင်းသမီး လီလီက အဝေးရှိ တောင်ထွတ်တစ်ခုကို ညွှန်ပြကာ ရုတ်တရက် ဆိုလိုက်သည်

"အဲဒီလူတွေ ရူးနေကြတာလား..."

အားလုံးက ကြည့်လိုက်ကြရာ လူတစ်စုက မြင်းစီးကာ သဲမုန်တိုင်းဆီသို့ အလျင်အမြန် သွားနေကြသည်ကို အမှန်တကယ် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"လူတွေက ချမ်းသာဖို့အတွက် သေကြတယ် ငှက်တွေက အစာအတွက် သေကြတယ်..."

ချီမြောင်ရွှမ်က သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ သဲများကို ပုတ်ချကာ တဖြည်းဖြည်း ဆိုလိုက်သည်

"စုဖန်းရှေးဟောင်းမြို့တော်က နိုင်ငံတစ်ခုထက် ပိုချမ်းသာတဲ့ ရတနာသိုက် ရှိတယ်လို့ ပြောကြတယ်... မဟုတ်ဘူး တကယ်တော့ အဲဒါက နိုင်ငံတစ်ခုရဲ့ ဘဏ္ဍာတိုက်ဖြစ်ပြီး ရေတွက်လို့မရတဲ့ နတ်လက်နက်တွေနဲ့ သိုင်းပညာ ကျမ်းစာတွေ ရှိတာ... နဂါးဂူ ဒါမှမဟုတ် ကျားဂူဖြစ်နေရင်တောင် လူတွေက အဲဒီကို သွားရဲကြတာ သဲမုန်တိုင်းဆိုတာကို ထည့်ပြောစရာတောင် မလိုပါဘူး..."

လီလီက အံ့သြတကြီးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်

"အဲဒါ သဲမုန်တိုင်းလေ... အဲဒီထဲမှာ ပိတ်မိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ် အသက်ရှင်နိုင်မှာလဲ..."

ချီမြောင်ရွှမ်က သူ၏ ခါးရှိ ဝိုင်ဘူးကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး ရယ်မောကာ ဆိုလိုက်သည်

"မင်းတို့ လူငယ်တွေ စုဖန်းရှေးဟောင်းမြို့တော် အကြောင်း မကြားဖူးကြဘူးပဲ... နည်းနည်းပါးပါး သိရင်တောင် နာမည်လောက်ပဲ ဖြစ်မယ်..."

"ငါ အဘိုးကြီးချီမှာ ကြီးမားတဲ့ စွမ်းရည်တွေ မရှိပေမဲ့ ငါ အသက်ရှည်ရှည် နေခဲ့ရတယ်... အသက်လေးဆယ်... နှစ်သစ်ကူးမတိုင်ခင်က စုဖန်းရှေးဟောင်းမြို့တော်ကို တစ်ခါ မြင်ဖူးတယ်... မင်းတို့ စောင့်ကြည့်နေ သဲမုန်တိုင်းက မကြာခင် ပျောက်သွားလိမ့်မယ် ပြီးတော့ ဒဏ္ဍာရီလာ စုဖန်းရှေးဟောင်းမြို့တော်က အပြည့်အဝ ပေါ်လာလိမ့်မယ်... အခု အဲဒီကို အလောတကြီး သွားနေကြတဲ့ သူတွေအားလုံးက စုဖန်းရှေးဟောင်းမြို့တော် ပေါ်လာတဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို သိကြပြီး ပထမဆုံး သွားချင်နေကြတဲ့သူတွေချည်းပဲ..."

ကူချူတုန်းက အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

"စီနီယာချီ... ဒါပေမဲ့ စုဖန်းရှေးဟောင်းမြို့တော်က အရမ်း အန္တရာယ်များပြီး ဘယ်သူမှ အသက်ရှင်လျက် ပြန်မထွက်လာနိုင်ဘူးလို့ ကျွန်မတို့ ကြားဖူးတယ်နော်..."

ချီမြောင်ရွှမ်က ရယ်မောလိုက်သည်

"ဝင်ဖို့အတွက် စွမ်းရည်ရှိဖို့ လိုသေးတယ်လေ..."

စကားပြောရင်းဖြင့် ချီမြောင်ရွှမ်က တုရှားကို ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်

"စုံထောက်ချုပ်တု... ယွင်ကျိုးက ဒီသဲကန္တာရရဲ့ ဘေးမှာပဲလေ... ခင်ဗျားတို့ ယွင်ကျိုး တံခါးခြောက်ပေါက်ဂိုဏ်းမှာ ဒီအကြောင်း စာရွက်စာတမ်းတွေ မရှိဘူးလား..."

တုရှားက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြကာ ဆိုလိုက်သည်

"စုဖန်းရှေးဟောင်းမြို့တော်က အခုအချိန်အထိ ကိုးကြိမ် ပေါ်လာခဲ့ပြီး တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့မှာ သဘာဝကျကျ မှတ်တမ်းတွေ ရှိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မှတ်တမ်းတွေက နည်းပါးပြီး လက်ရှိကမ္ဘာက ရှေးဟောင်းမြို့တော်က တကယ်တော့ တံလျှပ်တစ်ခုလို့ပဲ ဖော်ပြထားတယ်... ဒါကြောင့် အကြိမ်တိုင်းမှာ လူအများကြီး အဲဒီကို သွားကြပေမဲ့ တကယ်တမ်း ဝင်ပေါက်ကို ရှာတွေ့ပြီး ဝင်နိုင်တဲ့သူက အလွန်နည်းတယ်..."

"ဒါ့အပြင် စုဖန်းရှေးဟောင်းမြို့တော်က ကြီးမားတဲ့ ဝင်္ကပါတစ်ခု ဖြစ်ပုံရပြီး ဝင်ပေါက်က အကြိမ်တိုင်း မတူညီတဲ့ နေရာတွေမှာ အမြဲပွင့်လိုက် ပိတ်လိုက် ဖြစ်နေတယ်... လောလောဆယ် ဘယ်လို ဝင်္ကပါမျိုးလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မဖော်ထုတ်နိုင်သေးဘူး ပြီးတော့ ရှေးဟောင်းမြို့တော်ရဲ့ တံလျှပ်က နေရာကို အမြဲပြောင်းလဲနေလို့ တိတိကျကျ ရှာရခက်တယ်..."

ချီမြောင်ရွှမ်က ခေါင်းညိတ်ကာ ဆိုလိုက်သည်

"ငါ နားလည်ထားတာလည်း အဲဒီလိုပဲ... တံလျှပ်ပေါ်လာတဲ့ အချိန်နဲ့ နေရာက မတူညီကြဘူး..." "ဟုတ်တယ် ဒါပေမဲ့ ဝင်ပေါက်တွေ အားလုံးက တံလျှပ်တွေထဲမှာ ရှိတာ... ဒါကြောင့် အဲဒီလူတွေက ရှေးဟောင်းမြို့တော် ပေါ်လာတာကို မြင်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် သဲမုန်တိုင်းကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ အဲဒီကို အလောတကြီး သွားကြတာ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့သာ သတိမထားရင် လွဲသွားပြီး နောက်တစ်ခါ ဘယ်မှာပေါ်လာမလဲဆိုတာ မသိနိုင်လို့ပဲ..."

ကူချူတုန်းက မေးလိုက်သည်။

"ဒီရှေးဟောင်းမြို့တော်က တစ်ရက်ပဲ ပေါ်လာတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

ချီမြောင်ရွှမ်က ခေါင်းခါကာ ဆိုလိုက်သည်

"သေချာပေါက် မဟုတ်ဘူးလေ... အဲဒါက အနှစ်လေးဆယ်မှာ တစ်ခါ ဆယ့်တစ်လပိုင်း ဆယ့်ခြောက်ရက်နေ့မှာ ပွင့်တယ် ပြီးတော့ သဲကန္တာရထဲမှာ ပေါ်လာလိုက် ပျောက်သွားလိုက် ဖြစ်နေတာ... အခုထိ ဝင်ပေါက် ရှာတွေ့တဲ့သူရှိတယ်လို့ မကြားဖူးသေးဘူး... တစ်ခါတလေကျရင် အကြာကြီး ပေါ်နေတတ်တယ် တစ်ရက် ဒါမှမဟုတ် တစ်နေကုန်လောက်ပေါ့ တစ်ခါတလေကျရင် တစ်နာရီ ဒါမှမဟုတ် နာရီဝက်လောက်ပဲ ပေါ်လာပြီး လဝက်လောက်ကြာအောင် ရှိနေတတ်တယ်..."

"ဒါဆို ဘာလို့ ဒီကိစ္စက မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရမှာ သိပ်ပြီး အာရုံစိုက်မှု မရသလို ဖြစ်နေတာလဲ..."

ကူချူတုန်းက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

ချီမြောင်ရွှမ်က ရယ်မောလိုက်သည်

"ကောင်မလေး... ဒီအရာက လေးလတစ်ခါ ပေါ်လာတာ မဟုတ်သလို လေးနှစ်တစ်ခါ ပေါ်လာတာလည်း မဟုတ်ဘူး အနှစ်လေးဆယ်မှ တစ်ခါ ပေါ်လာတာလေ... တံလျှပ်တစ်ခုနဲ့ တူတဲ့အရာကို အနှစ်လေးဆယ်လောက် ပျံ့နှံ့နေတဲ့ ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုကို ဘယ်နှယောက်က ယုံကြမှာလဲ... ပြီးတော့ တံလျှပ်တွေက သဲကန္တာရမှာ မကြာခဏ ပေါ်လာတတ်တာပဲ... ဒါက အနှစ်လေးဆယ် မပြောနဲ့ ဆယ်နှစ်တစ်ခါ ပေါ်လာရင်တောင် ယုံမယ့်သူ သိပ်မရှိဘူး... အရေးအကြီးဆုံးက အဲဒါက အမြဲတမ်း ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုပဲ ဖြစ်နေတာ ဘယ်သူမှ တကယ်တမ်း ဝင်သွားပြီး ပြန်ထွက်လာတာ မရှိဘူး ပြီးတော့ ရတနာတွေ ဒါမှမဟုတ် သိုင်းပညာကျမ်းစာတွေ ယူလာတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းလည်း မရှိဘူး... အဲဒါက ပိုလို့တောင် ယုံရခက်သေးတယ်..."

ကူချူတုန်းက သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ယုံဖို့ အဲဒီလောက်ခက်တယ်ဆိုရင် ဘာလို့ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးတဲ့နောက် ပွင့်တဲ့အချိန်တိုင်း လူတွေက သွားနေကြတုန်းပဲလဲ..."

ချီမြောင်ရွှမ်က ပြုံးကာ ဆိုလိုက်သည်

"လူတွေက ချမ်းသာဖို့အတွက် သေကြတယ် ငှက်တွေက အစာအတွက် သေကြတယ်... သိုင်းလောကမှာ အသည်းအသန်ဖြစ်နေတဲ့ လူတွေဆိုတာ ဘယ်တော့မှ ရှားပါးတာ မဟုတ်ဘူး... အဲဒီလူတွေက ဘယ်အခွင့်အရေးကိုမှ လက်လွှတ်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး... ပြီးတော့... ဟီးဟီး တစ်ယောက်ယောက်က နောက်ကွယ်ကနေ ဒီကို ကြိုးကိုင်ပြီး စုဖန်းရှေးဟောင်းမြို့တော်ရဲ့ ဒဏ္ဍာရီကို ပျံနှံ့အောင် မလုပ်ထားဘူးဆိုတာ ပြောရခက်တယ်..."

"ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ..."

"ငါ ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ..."

ချီမြောင်ရွှမ်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ဆိုလိုက်သည်

"ငါ ခန့်မှန်းကြည့်ရုံပါ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ချီမြောင်ရွှမ်က ကူမော့အနီးသို့ တိုးကပ်သွားပြီး ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်

"ဟေး ကူမော့... သူရဲကောင်းကူ... မင်း ဘာလို့ တစ်ခါလောက် မစမ်းကြည့်တာလဲ... မင်းရဲ့ သိုင်းပညာစွမ်းရည်တွေနဲ့ဆို မင်းက တော်တော်လေး စွမ်းဆောင်နိုင်ပါတယ်... အတိုင်းအဆမရှိတဲ့ ရတနာသိုက်ကြီးနဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း သိုင်းပညာကျမ်းစာတစ်ခု အထဲမှာ တကယ် ရှိနေမလား ဘယ်သူသိမှာလဲ..."

"ခင်ဗျား ဘာလို့ မသွားတာလဲ..."

"ငါ့ရဲ့ သိုင်းပညာစွမ်းရည်တွေက နိမ့်ကျတယ်လေ..."

ချီမြောင်ရွှမ်က ရယ်မောကာ ဆိုလိုက်သည်

"ဒီလိုလုပ်ပါလား မင်းသွားရင် ငါလည်း သွားမယ်... မင်းက ငါ့ကို ကာကွယ်ပေး ပြီးတော့ ငါက မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ကုပေးမယ်... မင်း ချက်ချင်း သေမသွားသရွေ့ မင်းအသက်ကို သေချာပေါက် ကယ်တင်ပေးနိုင်တယ်... ငါတို့ အဖွဲ့ဖွဲ့ကြစို့..."

ကူမော့က လက်ယမ်းကာ ဆိုလိုက်သည်

"ထားလိုက်ပါတော့... ကျွန်တော့်မှာ လေ့ကျင့်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ သိုင်းပညာစွမ်းရည်တွေ ရှိနေပါပြီ... ပိုက်ဆံနဲ့ ရတနာတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့လည်း ကျွန်တော့်မှာ ရည်မှန်းချက် မရှိပါဘူး... ဓားသမားအဖြစ်ကနေ ရလာတဲ့ ဆုကြေးငွေတွေကို သုံးရတာကိုပဲ သဘောကျတာ..."

တကယ်တော့ ရှေးဟောင်းမြို့တော်၏ မှန်ကန်မှုမှာ အတော်လေး မြင့်မားပေသည်။ အတိုင်းအဆမရှိသော ရတနာသိုက် ရှိ၊ မရှိ မသေချာသော်လည်း အထဲတွင် သိုင်းပညာကျမ်းစာတစ်ခု ရှိနေနိုင်ချေမှာ အလွန် မြင့်မား၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပိုင်ချီလျောင်ကို သတ်လိုက်သောအခါ ဟယ်ချန်ချင်းသည် ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ်၏ မူလပုံစံကို စုဖန်းရှေးဟောင်းမြို့တော်မှ ယူဆောင်လာဖွယ်ရှိကြောင်း သူ သိခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ်မှာ သူ စိတ်ကူးထားသလောက် အားမကောင်းသော်လည်း ထူးဆန်းသော သွေးကြောရှစ်သွယ်ကို စွန့်ပစ်သည့် ၎င်း၏ နည်းလမ်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားပြီး မှတ်သားလောက်ပေသည်။ ထို့အပြင် ဟယ်ချန်ချင်းသည် ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ် မိတ္တူတစ်စောင်ကိုသာ ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်းက အထဲတွင် တစ်မူတည်းသာ ရှိသည်ဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ချေ။

သို့သော်၊

၎င်းက ကူမော့အတွက် မည်သည့် ဆွဲဆောင်မှုမျှ မရှိပေ။

သူသည် သိုင်းပညာစွမ်းရည် မြောက်မြားစွာကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး အားလုံးကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ကြိုးစားအားထုတ်မှုဖြင့် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့အား လေ့ကျင့်ရန် နတ်သိုင်းပညာကျမ်းစာ အများအပြား ပေးလျှင်ပင် သူ့ကို သိပ်ပြီး စိတ်ဝင်စားစေမည် မဟုတ်ချေ။ ထို့အပြင် သူသည် သိုင်းပညာရပ်များ၏ အကြီးမားဆုံး ရတနာသိုက်ဖြစ်သော စနစ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထား၏။ ၎င်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက စုဖန်းရှေးဟောင်းမြို့တော်မှာ သေတ္တာငယ်လေးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပြီး သူ့အတွက် ဆွဲဆောင်မှု မရှိချေ။

ငွေကြေးနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူသည် လုံလောက်ပြီဟု အမြဲ ယုံကြည်ထားပေသည်။

ချက်ချင်းပင်၊

ကူမော့က လှည့်ကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။

ကူမော့ လှည့်ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ချီမြောင်ရွှမ်က အလျင်အမြန် လိုက်သွားကာ ဆိုလိုက်သည်

"ဟေး ကူမော့... မင်း တကယ် စိတ်မဝင်စားဘူးလား..."

"ကျွန်တော် ပြောသားပဲ ခင်ဗျားအသက် ခုနစ်ဆယ် ရှစ်ဆယ်တောင် ရှိနေပြီ ဘာလို့ အခုထိ စပ်စုချင်နေရတာလဲလို့..."

"ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံး နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံထက် ပိုချမ်းသာတာလေ..."

"..."

ထို့နောက်၊

တုရှား၊ လီလီနှင့် သူတို့အဖွဲ့တို့လည်း ပြန်လှည့်လာကြသည်။

လီလီက ကူချူတုန်းဘေးမှ လိုက်လာပြီး မေးလိုက်သည်။

"ချူတုန်း... အဲဒီစုဖန်းရှေးဟောင်းမြို့တော်ကို နင် ဘယ်လိုထင်လဲ..."

"ငါလား..."

ကူချူတုန်းက ခေါင်းခါကာ ဆိုလိုက်သည်

"ငါ့မှာ ဘာအမြင်မှ မရှိဘူး... ငါ့အစ်ကို သွားချင်ရင် ငါသွားမယ် ငါ့အစ်ကို မသွားဘူးဆိုရင် ငါမသွားဘူး... နင်ရော..."

လီလီက တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဆိုလိုက်သည်

"ငါက မင်းသမီးလေ ပိုက်ဆံ မလိုဘူး... နန်းတွင်း လက်နက်တိုက်ထဲမှာလည်း နတ်သိုင်းပညာကျမ်းစာတွေ အများကြီး ရှိတယ်... ငါ သင်ချင်ရင် အချိန်မရွေး သင်လို့ရတယ်... အဲဒီရှေးဟောင်းမြို့တော်ကို ငါ သေချာပေါက် စိတ်မဝင်စားဘူး... ပြီးတော့ ဒဏ္ဍာရီအရ စုဖန်းရှေးဟောင်းမြို့တော်က နိုင်ငံငယ်လေးတစ်ခုရဲ့ မြို့တော်တဲ့ ငါတို့ရဲ့ တာ့ကန်လောက်တော့ သေချာပေါက် မကောင်းနိုင်ဘူး... ငါတို့ တာ့ကန်မြို့တော်ရဲ့ သိုင်းပညာတွေကိုတောင် ငါ စိတ်မဝင်စားပါဘူး..."

ကူချူတုန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ဆိုလိုက်သည်

"မှန်ပုံရပါတယ်... စုဖန်းရှေးဟောင်းမြို့တော်ထဲမှာ ရှိတာတွေထက် နင့်ဆီမှာ ပိုကောင်းတာတွေ ရှိတယ်လေ..."

"နင် သဘောကျရင် အဲဒါတွေ နင့်ကို ပေးလို့ရတယ်..."

လီလီက ဆိုလိုက်သည်။

"ဘာကိုလဲ..."

ကူချူတုန်းက မေးလိုက်၏။

"သိုင်းပညာကျမ်းစာတွေရယ် ရွှေငွေကျောက်မျက်ရတနာတွေရယ်ပေါ့..."

လီလီက လက်ကို နောက်ပစ်ကာ ကူချူတုန်းရှေ့တွင် ခုန်ပေါက်သွားရင်း ဆိုလိုက်သည်။ သူမက ကူချူတုန်းကို မော့ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်

"ချူတုန်း... မြို့တော်ကို ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ပါလား... နင် ဘယ်သိုင်းပညာကို သင်ချင်သင် နန်းတွင်း လက်နက်တိုက်ထဲကနေ ငါ ယူပေးမယ်... အော် ငါ နင့်ကို လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ပြောပြမယ် ငါ့မှာ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီးရှိတဲ့ ဘဏ္ဍာတိုက်လေးတစ်ခု ရှိတယ်... နင့်ကို မြို့တော်အနှံ့ လိုက်ပို့ပေးလို့ရတယ် နင်ဝယ်ချင်တာမှန်သမျှ ဝယ်လို့ရတယ်..."

"နောက်မှပေါ့..."

ကူချူတုန်းက ဆိုလိုက်သည်

"ရက်အနည်းငယ်နေရင် ငါ့အစ်ကိုနဲ့အတူ နှစ်သစ်ကူးအတွက် အိမ်ပြန်တော့မှာ... တကယ်လို့ နောက်မှ မြို့တော်ကို သွားဖို့ အခွင့်အရေးရရင် နင့်ကို လာရှာမယ်လေ ပြီးရင် နင် ငါ့ကို လိုက်ပြပေါ့..."

"အိုကေ ဒါဆို သဘောတူတယ်နော်..."

လီလီက အလွန် လေးနက်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်

"ဒီတစ်ခါ ငါ ပြန်ရောက်သွားရင် ငါ့အိမ်တော်က တံခါးစောင့်တွေနဲ့ အစောင့်တွေကို အကြောင်းကြားထားမယ်... နင် မြို့တော်ကို သွားတဲ့အခါ ငါ့ကိုရှာဖို့ မင်းသမီးအိမ်တော်ကို တိုက်ရိုက်သွားလိုက်... ငါ နန်းတော်ထဲမှာ မနေတော့ဘူး ကိုယ်ပိုင်အိမ်တော်ရှိနေတာ နှစ်အတော်ကြာပြီ... အဲဒီအခါကျရင် ငါ့အိမ်မှာ နင် တည်းလို့ရတယ်..."

ကူချူတုန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ဆိုလိုက်သည်

"အဆင်ပြေတယ်..."

ချီမြောင်ရွှမ် ပြောခဲ့သလိုပင်။

ရှေးဟောင်းမြို့တော် ပေါ်လာပြီး မကြာမီမှာပင် သဲမုန်တိုင်းများ ကွယ်ပျောက်သွားကာ သဲကန္တာရထဲတွင် ရှေးဟောင်းမြို့တော်တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့၏။ သို့သော် မြို့တော်၏ ပုံရိပ်မှာ ကြာရှည်မခံဘဲ နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ဘယ်နေရာမှာ ပြန်ပေါ်လာမည်ကိုတော့ မသိရချေ။

ကူမော့က သိပ်ပြီး အာရုံမစိုက်ဘဲ ရွာထဲတွင်နေကာ ဒုတိယမင်းသား လီကျုံးချင့်၏ အဆိပ်ကို ဖြေရှင်းရန် ကူညီပေးရင်း ဆေးပညာနှင့် ပတ်သက်၍ ချီမြောင်ရွှမ်နှင့် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးနေခဲ့သည်။

သူသည် ဆေးပညာနှင့် အဆိပ်ပညာတို့တွင် ဆရာတစ်ဆူဖြစ်ပြီး သိုင်းလောကတွင် ဆေးပညာကျွမ်းကျင်သူအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသော်လည်း သူနှင့် ချီမြောင်ရွှမ်ကြားရှိ ကွာဟချက်မှာ သိုင်းပညာတွင် ကျိုးချင်းဖုန်းနှင့် ချီထျန်ရှူးတို့ကြားရှိ ကွာဟချက်နှင့် ညီမျှပေသည်။

တတိယမြောက်နေ့ ပြီးနောက်၊

လီကျုံးချင့်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ အရန်အဆိပ် ဆယ့်သုံးမျိုး ရှင်းလင်းသွားခဲ့၏။ ထို့နောက် ချီမြောင်ရွှမ်သည် တစ်ခုတည်းသော အဆိပ်ဖြစ်သည့် မြဆိမ့်ဝိညာဉ်အရည် အဆိပ်ကိုသာ အာရုံစိုက်ခဲ့ပြီး ကူမော့၏ အလွန်အေးစက်သော အတွင်းအားကို မလိုအပ်တော့ချေ။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့သည် ချန်ရှိုယွမ်နှင့်အတူ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ ပို၍ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် ချန်ရှိုယွမ်က ယွင်ကျိုးသို့ လမ်းပြပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့သည် ချန်လင်ခရိုင်သို့ ပြန်ရန် အစီအစဉ် မရှိချေ။ ထို့အစား သူတို့သည် ရေတွင်းနက် ရွာမှစတင်ကာ ယွင်ကျိုးသို့ မတူညီသော လမ်းကြောင်းမှ ပြန်ခဲ့ကြပြီး ချန်ရှိုယွမ်က ပိုတိုသော လမ်းကြောင်းကို ညွှန်ပြပေးခဲ့သည်။

သူတို့ သတ်ဖြတ်ခဲ့သော အလိုရှိနေသည့် ရာဇဝတ်ကောင်များနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူတို့ စိုးရိမ်စရာ မလိုချေ။ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့သည် သူတို့၏ ဆုကြေးငွေများကို လျှော့ချပေးမည် မဟုတ်ပေ။

အရုဏ်တက်ချိန်တွင် ထွက်ပေါ်လာသော နေမင်းက သဲခုံများကို ရွှေဝါရောင်အဖြစ် ဆိုးရံလိုက်၏။ ရွာထဲမှ မြင်းခွာသံများ ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး ရှေးဟောင်းမြို့တော်ပေါ်မှ ပျံသန်းလာသော သဲစာကလေး အကောင်အနည်းငယ်ကို လန့်ဖျပ်သွားစေကာ သူတို့၏ တောင်ပံများက နံနက်ခင်း၏ ပိုးသားအလင်းရောင်ကို ဆုတ်ဖြဲသွားခဲ့သည်။

တုရှား၊ ချီမြောင်ရွှမ်နှင့် လီကျုံးချင့်တို့သည် ကူမော့နှင့် အခြားသူများကို ရွာမှ လိုက်ပို့ပေးခဲ့ကြသည်။ မခွဲခွာမီ လီကျုံးချင့်က ကူမော့ကို ဘေးသို့ခေါ်ကာ အကြောင်းအရာ အများအပြား ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း အားလုံးမှာ ကျေးဇူးတင်စကားများသာဖြစ်ပြီး ကူမော့ မျှော်လင့်ထားသည့် စည်းရုံးရေးစကားများ မဟုတ်ချေ။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လီလီသည် ကူချူတုန်း၏ လက်ကိုကိုင်ကာ အချိန်အတော်ကြာ စကားပြောပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် လွှတ်ပေးခဲ့သည်။

ကူချူတုန်းသည် သူမ၏ ကုလားအုတ်ပေါ်သို့ တက်ကာ လီလီကို လက်ပြနှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကူမော့ကို မှီရန် သူမ၏ မြင်းကို အလျင်အမြန် စီးနင်းသွားခဲ့သည်။

"ဒီအချိန်တောအတွင်း လီလီက နင့်ကို ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ..." ကူမော့က မေးလိုက်၏။

ကူချူတုန်းက ဆိုလိုက်သည်

"သူ့ဆီ စာရေးဖို့နဲ့ မြို့တော်ကို ပို့ပေးဖို့ သတိရပါလို့ ပြောတာ... မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်ရင် သူက ငါ့ဆီ စာရေးမယ်လို့ ပြောတယ်..."

ကူမော့က ရယ်မောလိုက်သည်

"သူက နင့်နဲ့သူငယ်ချင်း ဖြစ်ချင်တယ်လို့ ဆိုလိုတာလား..."

ကူချူတုန်းက သက်ပြင်းချကာ ဆိုလိုက်သည်

"သူငယ်ချင်းဖြစ်တာတော့ ကောင်းပါတယ် ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ တခြား ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနေမလား စိုးရိမ်ရတယ်... သူက ငါနဲ့ တမင်တကာ ရင်းနှီးအောင် လုပ်ပြီး ဒုတိယမင်းသား လီကျုံးချင့်အတွက် အစ်ကို့ကို စည်းရုံးဖို့ ကြိုးစားနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်လေ..."

"နင် အဲဒီလို ထင်လို့လား..."

ကူမော့က မေးလိုက်၏။

"ဘယ်သူသိမှာလဲ..."

ကူချူတုန်းကကူချူတုန်းက ဆိုလိုက်သည်

"သူက အဲဒီလောက် မကောက်ကျစ်ဘူးလို့တော့ ခံစားရတယ် ဒါပေမဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက မြို့တော်ကနေ နယ်စပ်အထိ လီကျုံးချင့်ကို ကြိုဆိုဖို့ လူတွေကို ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်လာတာဆိုတော့ သူလည်း တော်တော် ဉဏ်များမှာပဲ... ဟူး... ထားလိုက်ပါတော့ ငါ နားမလည်တော့ဘူး ထပ်လည်း မတွေးချင်တော့ဘူး နှစ်သစ်ကူးအတွက် အိမ်ပဲ မြန်မြန်ပြန်ရအောင်..."

ကူမော့က ပြုံးကာ ဆိုလိုက်သည်

"ဒီတစ်ခါ ပြန်ဖို့ အချိန်အများကြီး ရပါသေးတယ် နှစ်သစ်ကူး ဈေးဝယ်ထွက်ကြတာပေါ့..."

"ဦးလေးချွီရယ် အဒေါ်ချွီရယ် ချွီရှောင်ရယ် အော် ဟုတ်သားပဲ ထန်ပုရီတို့ကို မတွေ့ရတာ ကြာပြီ..."

ကူချူတုန်းက ဆိုလိုက်သည်

"ငါတို့ မထွက်လာခင် ထန်မိသားစုက ထန်ပုရီအတွက် အိမ်ထောင်းရေးတွေ့ဆုံပွဲ တစ်ခု စီစဉ်ပေးခဲ့တယ်လေ ဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲ မသိဘူး..."

"အဲဒီလိုလား..."

ကူမော့က ရယ်မောလိုက်၏

"ဒါပေမဲ့ ဒါက ပုံမှန်ပါပဲ... ထန်ပုရီလည်း မငယ်တော့ဘူးလေ... ကြီးမားပြီး ဂုဏ်သတင်းကြီးတဲ့ ထန်မိသားစုက အမွေဆက်ခံဖို့အတွက် အစိုးရိမ်ဆုံးပဲ... သူသာ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ ဆက်ပြီး အချိန်ဆွဲနေရင် သူ့အဖေက သူ့ကို ရိုက်လိမ့်မယ်..."

ကူချူတုန်းက ပြုံးကာ ဆိုလိုက်သည်

"သူက သူ့အဖေရဲ့ အရိုက်ခံရတာ တော်တော်များနေပြီဆိုတော့သူ့ အဖေကို ကြောက်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကူမော့က ထပ်လောင်းပြောဆိုလိုက်သည်

"ဒါနဲ့ ရှန်ပိုင်လည်း မကြာခင် လက်ထပ်တော့မှာ ဖြစ်မယ်... သူ့မင်္ဂလာဆောင်မှာ သွားပြီး သောက်ရမယ်..."

ကူချူတုန်းက ဆိုလိုက်သည်

"အစ်ကိုရှန်နဲ့ သူ့ရဲ့ ဂျူနီယာညီမလေးက ကလေးဘဝ ချစ်သူတွေလေ... သူတို့ လက်ထပ်သင့်တာ ကြာလှပြီ..."

"..."

လမ်းလျှောက်ရင်း စကားပြောနေစဉ်၊

ကူချူတုန်းက ရုတ်တရက် ဆိုလိုက်သည်

"အစ်မရန်က ငါ့ဆီ စာရေးပြီးလောက်ပြီလား မသိဘူး..."

"သေချာပေါက် ရေးပြီးလောက်ပြီပေါ့... ငါထင်တာတော့ အခုလောက်ဆို အစ်မယန်က ထျန်းကျူတောင်ကို လည်ပတ်နေလောက်ပြီ ဟုတ်တယ်မလား..."

"..."

မြင်းခွာသံများ တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သဲခုံများ လှိုင်းထနေကာ သဲကန္တာရ၏ အထီးကျန်မီးခိုးငွေ့များသာ ပျင်းရိစွာ လွင့်မျောနေခဲ့သည်။

သဲကန္တာရ နေမင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုအဖွဲ့သည် မြင်းများကိုစီးကာ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားကြပြီး အနီရောင် နေရောင်ခြည် မှေးမှိန်သွားသည်နှင့်အမျှ ဖုန်တလုံးလုံး ထသွားစေခဲ့၏။

သူတို့၏ အရိပ်များမှာ ရှည်လျားနေပြီး သူတို့ လာခဲ့သောလမ်းမှာ ပို၍ တိုတောင်းသွားသကဲ့သို့ ထင်ရပေသည်။

အခန်း ၂၀၆:မသေမျိုးများ

ကျွီယန်း ခရိုင်၊ ရေတွင်းနက် ရွာ၌။

ကူမော့နှင့် သူ၏အဖွဲ့ ထွက်ခွာသွားခြင်းက ယခုအခါ လူရာနှင့်ချီရှိနေပြီဖြစ်သော ရေတွင်းနက် ရွာအပေါ် မည်သည့် သက်ရောက်မှုမျှ မရှိခဲ့ချေ။ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စုဖန်းရှေးဟောင်းမြို့တော်နှင့် ပတ်သက်၍မူ ၎င်းတို့သည် နောက်ရက်များတွင် ရေတွင်းနက် ရွာအနီး၌ ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာခြင်း မရှိသဖြင့် သဘာဝကျကျ မည်သည့် စူးစမ်းရှာဖွေသူများကိုမျှ ဆွဲဆောင်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ဘဲ အခြေအနေများမှာ တည်ငြိမ်နေခဲ့ပေသည်။

ယနေ့နံနက်စာ စားပြီးနောက် လီကျုံးချင့်သည် ထုံးစံအတိုင်း ချီမြောင်ရွှမ်ထံ ကုသမှုခံယူရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

သူ တံခါးပြင်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တုရှားကို မြင်လိုက်ရသည်။

"အရှင်မင်းသား... ဆရာချီဆီ သွားမလို့လား..."

လီကျုံးချင့်က ခေါင်းညိတ်ကာ ဆိုလိုက်သည်...

"ဟုတ်တယ်..."

တုရှားက ဆိုလိုက်သည်...

"သွားစရာ မလိုတော့ဘူး... ဆရာချီက ခုလေးတင် ကျွန်တော့်ကို လာနှုတ်ဆက်သွားတယ်... အင်း သူက အရှင်မင်းသား သောက်ဖို့ ဆေးလုံးတစ်လုံး ချန်ထားခဲ့တယ်... ဤဆေးလုံးကို သောက်လိုက်ရင် မြဆိမ့်ဝိညာဉ်အရည် အဆိပ် လုံးဝ ပျောက်ကင်းသွားလိမ့်မယ်လို့ ပြောတယ်..."

စကားပြောရင်းဖြင့် တုရှားက လီကျုံးချင့်ထံသို့ ကြွေပုလင်းငယ်တစ်ခုကို ကမ်းပေးလိုက်၏။

လီကျုံးချင့်က ကြွေပုလင်းကို ယူလိုက်ပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်...

"ဆရာချီက ဘာလို့ နှုတ်မဆက်ဘဲ ထွက်သွားရတာလဲ..."

တုရှားက ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြန်မေးလိုက်သည်...

"ဆရာချီ ဘာလို့ နှုတ်မဆက်ဘဲ ထွက်သွားရလဲဆိုတာ အရှင်မင်းသား တကယ် နားမလည်တာလား..."

လီကျုံးချင့်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာနှင့် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်...

"သူကလည်း ငါ့ရဲ့ အမှုထမ်းဖို့ ကမ်းလှမ်းချက်ကို လက်မခံချင်ဘူး ထင်တယ်... ကူမော့လည်း ဒီလိုပဲ ဆရာချီလည်း ဒီလိုပဲလေ... ဟူး ဒီလို ထူးချွန်တဲ့သူတွေသာ နန်းတွင်းမှာ အမှုထမ်းကြရင် ပြည်သူအားလုံးအတွက် ကောင်းချီးတစ်ခု ဖြစ်လာမှာပဲ..."

တုရှားက ဆက်ပြောလိုက်သည်...

"အရှင်မင်းသား... ဆရာချီက အေးအေးချမ်းချမ်း နေရတဲ့ ဘဝကို ကျင့်သားရနေပြီး ရာထူးမယူချင်ပေမဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အရှင်မင်းသားနဲ့ အတူနေပြီးတဲ့နောက် အရှင်မင်းသားရဲ့ အုပ်ချုပ်ရေး အတွေးကို လေးစားနေတုန်းပဲ ပြီးတော့ အရှင်မင်းသားမှာ ပညာရှိတဲ့ မင်းတစ်ပါးရဲ့ အရည်အချင်းတွေ ရှိတယ်လို့ ထင်နေတယ်... အရှင်မင်းသားရဲ့ လက်ရှိ အခက်အခဲကို သိလို့ သူက အရှင်မင်းသားအတွက် လူတစ်ယောက်ကို အထူး အကြံပြုသွားတယ်..."

"ဘယ်သူလဲ..."

လီကျုံးချင့်က အလျင်အမြန် မေးလိုက်၏။

တုရှားက ဆိုလိုက်သည်...

"ချင်းကျိုးရဲ့ နံပါတ်တစ် ကျွမ်းကျင်သူ ရဲ့ကျင့်လန်ပဲ... ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ဟောင်းနဲ့ လက်ရှိ သိုင်းမဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ဒုတိယခေါင်းဆောင်လေ... အရှင်မင်းသားက တာ့ကန်ကနေ ဝေးကွာနေတာ ကြာပြီဆိုတော့ သူ့အကြောင်း ကြားဖူးမှာ မဟုတ်ဘူး... သူက မကြာသေးမီ နှစ်တွေအတွင်းကမှ ပေါ်ထွက်လာတဲ့ လူငယ်ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်ပဲ..."

"သူက အသက်သုံးဆယ်ကျော်ပဲ ရှိသေးပေမဲ့ သူ့ရဲ့ သိုင်းပညာစွမ်းရည်တွေက ထူးခြားတယ်... မူလက သူက ကန်နိုင်ငံရဲ့ မဟာသိုင်းဆရာကြီး ဆယ်ပါးထဲက တစ်ပါးအဖြစ် အသစ်တိုးမြှင့်ခံရတာ ဒါပေမဲ့ စာရင်းဝင်ပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ချင်းကျိုးမှာ မဟာသိုင်းဆရာကြီးတွေရဲ့ တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ကူမော့က မဟာသိုင်းဆရာကြီး ဆယ်ပါးထဲက တစ်ပါး ဖြစ်လာခဲ့တယ်... သူက လက်ရှိ ကန်နိုင်ငံရဲ့ သိုင်းလောကမှာ ကူမော့ပြီးရင် ဒုတိယမြောက် အထူးချွန်ဆုံး လူငယ်ပါရမီရှင်ပဲ..."

လီကျုံးချင့်မှာ တစ်ခဏမျှ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်သွားပြီး ဆိုလိုက်သည်...

"ဒီရဲ့ကျင့်လန်က ဒီလောက် ထူးချွန်ပြီး သိုင်းလောကမှာ ကြီးမားတဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ် ရှိနေတာ... သူက ငါ့ရဲ့ စည်းရုံးမှုကို လက်ခံပါ့မလား... ငါ့လူ ဖြစ်လာပါ့မလား...

တုရှားက လေးနက်သော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်...

"ဆရာချီရဲ့ အကြံပြုချက်က အဆင်ပြေသင့်ပါတယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်က ချင်းကျိုးမှာ ရဲ့ကျင့်လန်နဲ့ သူ့ရဲ့ ဂျူနီယာညီလေး ချူထျန်းချင်းတို့ရဲ့ ညီအစ်ကို သံယောဇဉ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဆူပူအုံကြွမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့တယ်... သူတို့ရဲ့ ကာလရှည်ကြာ နားလည်မှုလွဲမှားခြင်းတွေ ပြေလည်သွားပြီး သူတို့ရဲ့ အင်အားစုတွေ ပေါင်းစည်းသွားတယ်...

ဒါပေမဲ့ ရှေးစကားရှိသလို တောင်တစ်တောင်တည်းမှာ ကျားနှစ်ကောင် အတူနေလို့မရဘူးလေ... ကာလတိုလေးအတွက် ညီအစ်ကို သံယောဇဉ်ကို အားကိုးပြီး ငြိမ်းချမ်းရေးကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ပေမဲ့ ရေရှည်မှာ ပဋိပက္ခတွေ သေချာပေါက် ပေါ်လာပြီး နောက်ဆုံး ရလဒ်က သူတို့ကို ရန်သူတွေ ဖြစ်သွားစေမှာ သေချာတယ်..."

"ရဲ့ကျင့်လန်က ဒါကို ကောင်းကောင်းသိလို့ ချင်းကျိုး သိုင်းမဟာမိတ်အဖွဲ့ကနေ ထွက်ပြီး တခြားတစ်ခုခု လုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပဲ... ဆရာချီရဲ့ အဆိုအရ ရဲ့ကျင့်လန်က စစ်ရေးဗျူဟာမှာ ကျွမ်းကျင်ပြီး အစိုးရအလုပ် လုပ်ဖို့ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ဆန္ဒရှိခဲ့ပေမဲ့ သင့်တော်တဲ့ အခွင့်အရေး မရခဲ့ဘူးတဲ့..."

"အရှင်မင်းသား နားလည်ထားသလိုပဲ နန်းတွင်းမှာ တိုးတက်ဖို့ လမ်းကြောင်းက ခက်ခဲသလို လွယ်လည်းလွယ်ကူပါတယ်... အဲဒါက စွမ်းဆောင်ရည်နဲ့ မဆိုင်ဘဲ ဩဇာကြီးမားတဲ့ မိသားစု ဒါမှမဟုတ် မှူးမတ်အသိုင်းအဝိုင်းရဲ့ နောက်ခံ ရှိမရှိဆိုတာနဲ့ပဲ ဆိုင်တယ်... ဒါကြောင့် ရဲ့ကျင့်လန်က သိုင်းလောကထဲမှာပဲ အမြဲတမ်း ရောနှောနေခဲ့တာ... အခု သူက သိုင်းမဟာမိတ်အဖွဲ့ကနေ ထွက်ပြီး တခြား ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုတွေ လုပ်ဖို့ စဉ်းစားနေတဲ့အချိန်ဆိုတော့ ဒါက အရှင်မင်းသား သူ့ကို စည်းရုံးဖို့ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပဲ..."

"အခု သူ ဘယ်မှာလဲ..."

လီကျုံးချင့်က အလျင်အမြန် မေးလိုက်၏။

တုရှားက ပြန်ဖြေလိုက်သည်...

"ချင်းကျိုး သိုင်းမဟာမိတ်အဖွဲ့ကို တည်ထောင်ပြီးတဲ့နောက် ရဲ့ကျင့်လန်က ဒဏ်ရာတွေ သက်သာအောင် နားနေမယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ဆရာချီဆီမှာ သွားနေတယ်..."

လီကျုံးချင့်က အလျင်စလို ဆိုလိုက်သည်...

"စုံထောက်ချုပ်တု... ခရီးစဉ်ကို အမြန်ဆုံး စီစဉ်ပေးလို့ ရမလား... ငါ ကိုယ်တိုင် နွေဦးနတ်ဘုရားတောင်ကြားကို သွားဖို့ လိုတယ်..."

"သွားလို့ ရပါတယ်..."

တုရှားက ဆိုလိုက်သည်...

"ဒါပေမဲ့ အရှင်မင်းသား... ရှေးစကားရှိသလို မင်းက စွမ်းရည်ရှိတဲ့ အမတ်တွေကို ရွေးချယ်သလို အမတ်တွေကလည်း ပညာရှိတဲ့ မင်းကို ရွေးချယ်ကြတယ်... ဒီရဲ့ကျင့်လန်က သာမန်လူ မဟုတ်ဘူး... ရဲ့ကျင့်လန်က ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းအစ ကြီးမားရုံသာမက ချင်းကျိုး သိုင်းလောကတစ်ခုလုံး နီးပါးက သူ့နောက်မှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ အရှင်မင်းသား နားလည်ထားရမယ်...

ချင်းကျိုး သိုင်းလောကက နန်းတွင်းကို ဩဇာမလွှမ်းမိုးနိုင်သလို နန်းတွင်းမှာ အရှင်မင်းသားကို ပေးနိုင်တဲ့ အကူအညီက မှူးမတ်မိသားစုတွေလောက် မကြီးမားပေမဲ့ ချင်းကျိုး သိုင်းလောကက ချင်းကျိုးရဲ့ လူတန်းစား အလွှာပေါင်းစုံကို ကိုယ်စားပြုပြီး သူ့ရဲ့ စီးပွားရေး ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုက သာမန် မှူးမတ်မိသားစုတွေထက် မနည်းပါဘူး... ဒုတိယအချက်က ချင်းကျိုးက သိုင်းကျွမ်းကျင်သူ အများအပြားကို အရှင်မင်းသား အသုံးပြုနိုင်တယ်ဆိုတာကိုလည်း ဆိုလိုတယ်..."

လီကျုံးချင့်က အလျင်အမြန် ဆိုလိုက်သည်...

"စုံထောက်ချုပ်တု... စိတ်ချပါ ငါ နားလည်ပါတယ်... နိုင်ငံ့သူရဲကောင်း တစ်ယောက်နဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ လေးစားမှုမျိုးနဲ့ သူ့ကို ဆက်ဆံပါ့မယ် သူ့ကို ဘယ်တော့မှ ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထားမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ကောင်းကင်ယံတွင် အဝါရောင် သဲများ လွင့်ပျံနေပြီး မြောက်လေက ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်နေကာ ကျယ်ပြောပြီး လူသူကင်းမဲ့သော သဲကန္တာရကြီးက မြေပြင်တစ်လျှောက်တွင် ဖြန့်ကြက်နေပေသည်။ မျက်စိတစ်ဆုံးတွင် အဆုံးအစမဲ့ အသက်မဲ့နေသော သဲခုံများကိုသာ မြင်တွေ့ရပြီး ပူပြင်းလှသော နေရောင်အောက်တွင် မျက်စိကျိန်းမတတ် ရွှေရောင် တောက်ပနေ၏။

ရုတ်တရက် အလွန်မြန်ဆန်လှသော မြင်းခွာသံများကြောင့် တိတ်ဆိတ်မှုမှာ ကျိုးပျက်သွားခဲ့ပြီး သိုင်းသမားတစ်စုက အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် မြင်းစီးလာကြသည်။

မြင်းခွာများက ဖုန်တလုံးလုံး ထသွားစေသော်လည်း သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်ရှိ စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကိုမူ မဖုံးကွယ်နိုင်ချေ။

သူတို့ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ အချို့မှာ သူတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။ သဲကန္တာရ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာကို စိုက်ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်...

"အားလုံးပဲ... စုဖန်းရှေးဟောင်းမြို့တော်က ရှေ့မှာတင်ပဲ... ဒီအခွင့်အရေးကြီးကို လက်လွှတ်မခံကြနဲ့..."

"အဘိုးမား... သတိထားနော် အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဟားဟား... မကြာသေးခင်က မင်း ကိုယ်လုပ်တော်တစ်ယောက်ကို ခိုးပြေးလာတယ်လို့ ကြားတယ်... တကယ် လှတဲ့သူလေးတဲ့... သူမ တခြားတစ်ယောက်နဲ့ ပါမသွားအောင် သတိထားအုံး..."

စုဖန်းရှေးဟောင်းမြို့တော်သည် အန္တရာယ်များပြီး တစ်ခဏမျှ ပေါ့ဆမှုက သေစေနိုင်ကြောင်း သူတို့ သိထားသော်လည်း လူအုပ်ကြီးက ရယ်မော နောက်ပြောင်နေကြ၏။ မည်သူကမျှ ဂရုစိုက်ပုံ မပေါ်ချေ။ ဤသည်မှာ သိုင်းလောကဖြစ်ပြီး အသည်းအသန်ဖြစ်နေသော လူများ ဘယ်သောအခါမျှ မရှားပါးပေ။ လူတွေက ချမ်းသာဖို့အတွက် သေကြတယ် ငှက်တွေက အစာအတွက် သေကြတယ် ဟူသော စကားကို ပြီးပြည့်စုံစွာ သရုပ်ဖော်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သိုင်းသမားများက မြင်းများကို ဒေါက်တင်လိုက်ရာ မြင်းများက ဟီမြည်လျက် အိပ်မက်ဆန်သော တံလျှပ်ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားကြပေသည်။ ရှေးဟောင်းမြို့တော်သည် ထူးဆန်းသော အလင်းနှင့် အရိပ်များကြားတွင် ပေါ်လာလိုက် ပျောက်သွားလိုက် ဖြစ်နေပြီး ၎င်း၏ ခမ်းနားသော မြို့ရိုးများနှင့် မိုးထိနေသော အဆောက်အအုံများက ၎င်း၏ အတိတ်က ဘုန်းကျက်သရေနှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုများကို သက်သေပြနေ၏။

"စုဖန်းရှေးဟောင်းမြို့တော်ထဲမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း သိုင်းပညာကျမ်းစာတွေ ရှိတယ်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်... အဲဒါကို ရရင် သိုင်းလောကကို လွှမ်းမိုးနိုင်တယ်တဲ့... မကြာသေးခင်က ဆူပူအုံကြွမှု ဖြစ်စေခဲ့တဲ့ ချုံးဆန်းဂိုဏ်း ကိစ္စလေ... ပိုင်ချီလျောင်ရဲ့ ဖုတ်ကောင်လို သိုင်းပညာကို စုဖန်းရှေးဟောင်းမြို့တော်ထဲကနေ ယူလာခဲ့တာ..." ပိန်လှီသော အမျိုးသားတစ်ဦးက သူ၏ ကွဲအက်နေသော နှုတ်ခမ်းများကို လျက်ကာ ဆိုလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် တောင့်တမှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

"သိုင်းပညာတွေက သိပ်အရေးမကြီးပါဘူး... စုဖန်းက တစ်ချိန်က စုဖန်းနိုင်ငံရဲ့ ဧကရာဇ်မြို့တော်ဖြစ်ပြီး ရေတွက်လို့မရတဲ့ ရှားပါး ရတနာတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်... နည်းနည်းလောက် ယူလာရင်တောင် ဇိမ်ကျကျ နေသွားဖို့ လုံလောက်ပြီ..."

ဘေးရှိ တောင့်တင်းသော အမျိုးသားတစ်ဦးက ဝင်ပြောလိုက်၏။

သူတို့ စကားပြောနေစဉ် ထိုအဖွဲ့သည် ရှေးဟောင်းမြို့တော်နှင့် တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာခဲ့သည်။

ဘယ်နှစ်ယောက် အောင်မြင်စွာ ဝင်ရောက်နိုင်မည် သို့မဟုတ် ဘယ်နှစ်ယောက် အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်လာနိုင်မည် ဆိုသည်ကို မည်သူကမျှ မဆွေးနွေးခဲ့ကြချေ။

တစ်ချိန်တည်းတွင်၊

အဝေးရှိ လူသူကင်းမဲ့သော တောင်တစ်တောင်ပေါ်၌ ချီမြောင်ရွှမ်သည် ကျောက်တုံးတစ်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ပျက်စီးနေသော ရှေးဟောင်းမြို့တော်ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားနေသူများကို ကြည့်နေခဲ့၏။ သူ၏ဘေးတွင် ဝါးခမောက် ဆောင်းထားသော ဓားသမားတစ်ဦး ရပ်နေပေသည်။ ဓားသမားက ခမောက်ကို တဖြည်းဖြည်း ချွတ်လိုက်ရာ သူ၏ အစစ်အမှန် မျက်နှာ ပေါ်လာခဲ့၏။ သူကား အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ချင်းကျိုး၏ နံပါတ်တစ် ကျွမ်းကျင်သူ ရဲ့ကျင့်လန် ဖြစ်ပေသည်။

"ဒီလူတွေထဲက ဘယ်နှစ်ယောက် တကယ် ဝင်နိုင်မယ်လို့ ထင်လဲ..."

ရဲ့ကျင့်လန်က သူ၏ ခမောက်ကို ခြေရင်းတွင်ချကာ တဖြည်းဖြည်း မေးလိုက်သည်။။

"ငါ မသိဘူး..."

ချီမြောင်ရွှမ်က ဆိုလိုက်သည်...

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီတံလျှပ်ထဲက ရှေးဟောင်းမြို့တော်ရဲ့ ဝင်ပေါက်ကို အောင်မြင်စွာ ရှာတွေ့ခဲ့တဲ့သူတွေထဲက ဘယ်သူမှ အသက်ရှင်လျက် ပြန်မထွက်လာဘူးဆိုတာတော့ ငါ သိတယ်..."

"အဲဒီလောက်တောင် သေချာလို့လား..."

ရဲ့ကျင့်လန်က ဆိုလိုက်သည်...

"အဲဒီတုန်းက ခင်ဗျား အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်လာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား... လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်လေးဆယ်က ဟယ်ချန်ချင်းလည်း အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်လာခဲ့တာပဲလေ..."

ချီမြောင်ရွှမ်က ရယ်မောလိုက်သည်...

"အဲဒီတုန်းက ငါ အဲဒီထဲမှာ သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတာ ပြီးတော့ အခုထိ လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခံနေရတုန်းပဲ... လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်လေးဆယ်က ဟယ်ချန်ချင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ အဲဒီ အသုံးမကျတဲ့ကောင်ကို ထည့်မပြောနဲ့ သူ့အကြောင်း တွေးလိုက်တာနဲ့ ငါ ဒေါသထွက်တယ်..."

"အဲဒီတုန်းက သူ အကျိုးအမြတ်တွေ ရပြီးရင် ရှေးဟောင်းမြို့တော်ကို ဆက်ရှာဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပြီး သူ့ကို အသက်ရှင်အောင်ထားဖို့ ငါ့အသက်ကို စွန့်စားခဲ့ရတာ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရမှာ သူ့ရဲ့ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုနဲ့သာ သေချာရှာဖွေရင် တကယ်ကို ရှာတွေ့နိုင်တယ်လေ... မရှာတွေ့ရင်တောင် ကြီးမားတဲ့ ဆူပူအုံကြွမှု ဖြစ်စေပြီး လူတွေပိုသိလာကာ မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ တစ်ခုလုံးကို ရှာဖွေစေနိုင်တယ်..."

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီအစား သူက ခွေးချေးလို ဖုတ်ကောင်ကျင့်စဉ်ကို စွဲလမ်းသွားပြီး နောက်ဆုံး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားခဲ့တယ်... သူ့ကို ကာကွယ်ဖို့ ငါခံခဲ့ရတဲ့ ဓားချက်ဒါဇင်ပေါင်းများစွာက အချည်းနှီး ဖြစ်သွားတာပဲ..."

ရဲ့ကျင့်လန်က ဆိုလိုက်သည်...

"ဘာလို့ မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရမှာ ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် ရတနာရှာဖွေမှုကို မစတာလဲ..."

"ငါ ဘယ်လိုလုပ် ရဲမှာလဲ..."

ချီမြောင်ရွှမ်က ဆိုလိုက်သည်...

"ငါ့ကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်နေတဲ့ အဘိုးကြီး တစ်ယောက် ရှိတယ်လေ... မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရမှာ ငါ့ရဲ့စွမ်းအား နည်းနည်းလေး သုံးလိုက်တာနဲ့ သူက သတိထားမိပြီး အရူးခွေးတစ်ကောင်လို ငါ့ကို လိုက်တော့တာပဲ... ဒါက နှစ်ရာချီနေပြီဆိုတာ မင်းသိလား... အကြိမ်တိုင်း ငါလာခဲ့ပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်လေးဆယ်ကမှ စွန့်စားဖို့ သတ္တိမွေးနိုင်ခဲ့တာ ပြီးတော့ အဲဒီ အသုံးမကျတဲ့ ဟယ်ချန်ချင်းနဲ့ သွားဆုံတာပဲ..."

ရဲ့ကျင့်လန်က ချီမြောင်ရွှမ်ကို သံသယဖြင့် ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်...

"ခင်ဗျား တကယ်ပဲ နှစ်ရာချီ အသက်ရှင်ခဲ့တာလား..."

"မင်း အခုထိ ငါ့ကို မယုံသေးဘူးလား..."

ချီမြောင်ရွှမ်က ဆိုလိုက်သည်...

"ဘာလဲ ငါ မင်းအတွက် ရယူလာတဲ့ ချီလင်သွေးက အားမလောက်သေးလို့လား..."

ရဲ့ကျင့်လန်က ဆိုလိုက်သည်...

"ချီလင်သွေးက အရမ်း အားကောင်းတယ် ဒါကတော့ ငြင်းလို့မရပါဘူး ဒါပေမဲ့ အဲဒါက မသေနိုင်တာနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး မဟုတ်လား..."

ချီမြောင်ရွှမ်က ရယ်မောလိုက်သည်...

"အလုပ်ကို သေချာလုပ်စမ်းပါ... မင်းအတွက် အခွင့်အရေးတစ်ခု ငါ ရယူပေးထားပြီးပြီ... ဒုတိယမင်းသားနဲ့ အဆက်အသွယ်လုပ်ပြီး ကန်နိုင်ငံရဲ့ နန်းတွင်းကို မင်း ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်... အဲဒီအခါကျရင် စုဖန်းရှေးဟောင်းမြို့တော်ထဲက အဲဒီဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုကို ရှာဖို့ သူတို့ တပ်တွေ စေလွှတ်လိမ့်မယ်... အဲဒီကျရင် မသေနိုင်ဘူးဆိုတာ တကယ်ဖြစ်နိုင်လား ဆိုတာ မင်း သိရလိမ့်မယ်..."

ရဲ့ကျင့်လန်က တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဆိုလိုက်သည်...

"ကျွန်တော် ပါရင်တောင် ခင်ဗျား အထဲကို ဝင်လို့မရဘူးလား..."

ချီမြောင်ရွှမ်က ဆိုလိုက်သည်...

"အခက်အခဲက စုဖန်းရှေးဟောင်းမြို့တော်ထဲကို ဝင်ဖို့ မဟုတ်ဘူး နှစ်ရာချီအောင် ငါ့ကို လိုက်ဖမ်းနေတဲ့ အဲဒီအဘိုးကြီးပဲ... သူ ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်လဲဆိုတာ ငါ လုံးဝ မသိဘူး... မင်းနဲ့ ကူမော့ ပါရင်တောင် ငါ ယုံကြည်မှု မရှိဘူး..."

ချီမြောင်ရွှမ်က ဝိုင်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်...

"အဲဒီကောင်လေး ကူမော့အကြောင်း ပြောရရင် ငါ သူ့ကို တကယ်ပဲ ပိုပိုပြီး သဘောကျလာပြီ... ငါ နှစ်ရာချီ အသက်ရှင်လာတာ ဒီလို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့သူမျိုး တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး... သူ့ကိုယ်တွင်းကနေ ထွက်လာတဲ့ အဲဒီလို အငွေ့အသက်မျိုး... သူက ဒီကမ္ဘာက လူနဲ့ မတူဘူး..."

ရဲ့ကျင့်လန်က အချိန်အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ဆိုလိုက်သည်...

"အဲဒီတုန်းက တွမ့်ဟွမ်ချောက်ကမ်းပါးမှာ သေသွားတဲ့ ချီလင် ရယ် နောက်ပိုင်း လုချန်ယန်ရယ် အခု ကျွန်တော်ရယ်က ခင်ဗျားလက်ထဲက စမ်းသပ်မှုတစ်ခုပဲပေါ့... အဲဒါတွေ အားလုံးပေါင်းရင်တောင် သူတို့က ကူမော့လောက် ခင်ဗျားအတွက် အရေးမကြီးဘူး မဟုတ်လား..."

ချီမြောင်ရွှမ်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်...

"မင်းက လုချန်ယန်တို့နဲ့ မတူပါဘူး... မင်းက အခုအချိန်အထိ ငါ့ရဲ့ အအောင်မြင်ဆုံး စမ်းသပ်မှုတစ်ခုပဲ ဒါကြောင့် အမှန်တရားကို သိဖို့ အရည်အချင်း ပြည့်မီတယ်... လုချန်ယန်နဲ့ အဲဒီ... အင်း နာမည်တော့ မမှတ်မိတော့ဘူး အရမ်းများလွန်းလို့လေ... အဲဒီလူတွေက ဘာမှမသိဘဲ သေသွားကြတာ..."

"ကျွန်တော်က သူတို့ထက် ပိုအားကောင်းလို့လား..."

"မဟုတ်ဘူး ငါ့ရဲ့ စမ်းသပ်မှုက ပိုအောင်မြင်သွားလို့..."

ရဲ့ကျင့်လန်က အချိန်အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ဆိုလိုက်သည်...

"အဲဒီဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု လူတွေနဲ့ ခင်ဗျား တကယ် ဘာလုပ်ချင်တာလဲ..."

ချီမြောင်ရွှမ်က တဖြည်းဖြည်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ဆိုလိုက်သည်...

"မင်းအလှည့်ရောက်ရင် မင်း သိလာမှာပါ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ချီမြောင်ရွှမ်က သူ၏ တင်ပါးပေါ်ရှိ ဖုန်များကို ပုတ်ချကာ ဆိုလိုက်သည်...

"သွားကြစို့ နွေဦးနတ်ဘုရားတောင်ကြားကို... ဒုတိယမင်းသားက မကြာခင် မင်းကို လာတွေ့လိမ့်မယ်..."

"ဒုတိယမင်းသားကို အဆိပ်ခတ်ခဲ့တာ ခင်ဗျားလို့ သံသယရှိတယ်..."

"မင်း ခန့်မှန်းတာ မှန်တယ်..."

"ဒီနေ့အတွက် ခင်ဗျား ဆယ်နှစ်တောင် စီစဉ်ခဲ့တာလား..."

"ငါ့စိတ်ကူးပေါက်လို့ လုပ်ခဲ့တာပါ..."