အခန်း (၂၁၉-၂၂၀)

အပိုင်း ၂၁၉ - မြွေကို တွင်းထဲမှ မျှားခေါ်ခြင်း( အပိုင်း ၁ )

ရောင်စုံတိမ်တိုက် စံအိမ်တွင် ဝတ်စုံပြပွဲမှာ ဆက်လက် ကျင်းပနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ယွမ်ရှုသည် ဆေးလုံးတစ်လုံး သောက်ထားပြီး ကူချူတုန်း၏ မင်ယွီစစ်မှန်သောချီဖြင့် ကုသပေးမှုကြောင့် ပြပွဲ ပြီးဆုံးသည်အထိ အားတင်း၍ တောင့်ခံထားနိုင်ခဲ့သည်။

ကူမော့ မောင်နှမကို ဖိတ်ကြားခဲ့မိသည့်အတွက် သူမ အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်နေမိ၏။ အကယ်၍သာ သူတို့ မရှိခဲ့ပါက သူမသည် သေချာပေါက် အသက်အန္တရာယ် ကြုံတွေ့ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ စီစဉ်လာခဲ့ရသော ပြပွဲကြီးမှာလည်း ပျက်စီးသွားမည်မှာ သေချာလှပေသည်။ ယနေ့ ပြပွဲမှာ အလွန် အန္တရာယ်များခဲ့သော်လည်း ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားရုံမျှသာ ရှိခဲ့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ ရှိနေခဲ့၍ ယွမ်ရှုမှလွဲ၍ မည်သူမျှ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရခဲ့ချေ။ ဧည့်သည်များထဲမှ မည်သူမျှ အန္တရာယ် မကြုံခဲ့ရဘဲ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားရုံသာ ရှိခဲ့သည်။

ထို့ပြင် ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ မြန်ဆန်တိကျလွန်းသဖြင့် ပြခန်းကြီးမှာလည်း သိသိသာသာ ပျက်စီးသွားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ မဟာသိုင်းဆရာကြီးများ ပေးစွမ်းနိုင်သော လုံခြုံမှုကြောင့် ဧည့်သည်အနည်းငယ်သာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး အများစုမှာ ပြပွဲအပြီး စာချုပ်ချုပ်ဆိုရန် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ခြုံငုံကြည့်လျှင် ဝတ်စုံပြပွဲမှာ အနည်းငယ် အန္တရာယ်များခဲ့သော်လည်း အောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်ခဲ့သည်ဟု ဆိုရမည် ဖြစ်၏။

ထိုည၊ ခန်းမကြီးတစ်ခုအတွင်း...

ယွမ်ရှုသည် နောက်ဆုံး စာချုပ်ကို လက်မှတ်ရေးထိုးပြီးနောက် ဧည့်သည်ကို အနားယူရန် ပို့ဆောင်ပေးရန် အစေခံများကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ သူမသည် ဧည့်သည်ကို တံခါးဝအထိ ပြုံးရွှင်စွာ ပို့ဆောင်နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် သွေးတစ်လုတ် အန်ထုတ်လိုက်ရကာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပျော့ခွေသွားပြီး အနီးရှိ ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ဘက်သို့ လဲကျသွားလေတော့သည်။

ကူမော့က ခြေတစ်ဝက်ခန့် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်၏။

ယွမ်ရှု - "??"

သူမမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကူချူတုန်းက ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ယွမ်ရှုကို ဖမ်းထိန်းလိုက်ရင်း ခေါင်းကို အနည်းငယ် ယမ်းလိုက်၏။ ထို့နောက် ယွမ်ရှုကို ထိုင်ခုံတစ်ခုပေါ်တွင် အလျင်အမြန် ထိုင်ခိုင်းပြီး သူမ၏ ကျောကို ညင်သာစွာ ပုတ်ကာ အတွင်းဒဏ်ရာများကို ဖိနှိပ်ပေးရန် အတွင်းအားများ ထည့်သွင်းပေးလိုက်သည်။

ခေတ္တမျှ အကြာတွင် ယွမ်ရှုမှာ သတိပြန်လည်လာခဲ့၏။ သူမက အနောက်ရှိ ကူချူတုန်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ယနေ့တွင် ကူချူတုန်းက သူမကို အကြိမ်ကြိမ် ကူညီပေးခဲ့သည်ကို သတိရသွားကာ အားနာစွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်

"မိန်းကလေးကူ... ဒီတစ်ခါလည်း ရှင့်ကို ဒုက္ခပေးရပြန်ပြီ..."

ကူချူတုန်းက လက်ဝှေ့ယမ်းပြလျက် ပြန်ပြောသည်

"ရပါတယ်... တကယ်လို့ ကျေးဇူးတင်ချင်တယ်ဆိုရင် ဆုကြေးငွေလေး နည်းနည်း ထပ်ဆောင်းပေးလိုက်ပေါ့... ငွေစ တစ်ပြား၊ နှစ်ပြားဖြစ်ဖြစ်၊ သုံးဆယ်၊ ငါးဆယ်ဖြစ်ဖြစ် အဆင်ပြေပါတယ်..."

ယွမ်ရှုက ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ ရယ်မောလျက် မေးမြန်းသည် "မိန်းကလေးကူက ပိုက်ဆံကို အရမ်း သဘောကျတာလား..."

ကူချူတုန်းက ပြန်ပြောသည်

"ပိုက်ဆံကို ဘယ်သူက မကြိုက်ဘဲ နေမှာလဲ... ကိုယ့်အသက်ကို ရင်းပြီး အလုပ်လုပ်နေတာလေ၊ နောက်ဆုံးတော့ ပိုက်ဆံအတွက်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား..."

ယွမ်ရှုက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ် ယမ်းကာ ဆိုသည်

"ပိုက်ဆံအတွက် မဟုတ်ပါဘူး... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သက်သေပြဖို့ပါ..."

ကူချူတုန်းက ပြန်ပြောသည်

"နားမလည်ဘူး... မိန်းကလေးရဲ့ မိသားစုက မိန်းကလေးကို အမျိုးသမီး တစ်ယောက်မို့လို့ အထင်သေးကြတယ်လေ... မိန်းကလေးက ဒီလောက် ကြိုးစားနေရတာ၊ ရလာတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံးက ကိုယ်ပိုင် ပိုက်ဆံတွေချည်းပဲ မဟုတ်ဘူးလား..."

ယွမ်ရှုက ရယ်မောလျက် ရှင်းပြလေသည်

"ကျွန်မ မိသားစုက ကျွန်မကို အမျိုးသမီးမို့လို့ အထင်သေးလေလေ ကျွန်မက ပိုပြီး အားမရ ဖြစ်လေလေပဲ... အဲဒါကြောင့်ပဲ မိသားစု အကြီးအကဲ နေရာကို ကျွန်မ လုချင်တာပါ... သူတို့ အားလုံးကို ကျွန်မ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သက်သေပြချင်တာ၊ သူတို့ မှားတယ်ဆိုတာ သိစေချင်တာ... ကျွန်မက သူတို့အတွက် ပိုက်ဆံရှာပေးနေတာ မဟုတ်ဘူး၊ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ရှင်းလင်းမှုနဲ့ ကိုယ်ပိုင် ရည်မှန်းချက်တွေ၊ ခံယူချက်တွေအတွက် ကြိုးစားနေတာပါ..."

ကူချူတုန်းက လက်ဝှေ့ယမ်းပြလျက် ဆိုသည်

"ထားလိုက်ပါတော့၊ ထားလိုက်ပါတော့... ကျွန်မလည်း နားမလည်ပါဘူး... ကျွန်မ သတိပေးချင်တာကတော့ ကျန်းမာရေးက အရေးအကြီးဆုံးပဲ ဆိုတာကိုပါ... ကျန်းမာရေးသာ ချို့ယွင်းသွားရင် အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားမှာပဲလေ..."

ယွမ်ရှုက အနည်းငယ် ပြုံးလျက် ကူချူတုန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... ရှင်ပြောတာကို ကျွန်မ နားထောင်ပါ့မယ်..."

ကူချူတုန်းက ဆိုသည်

"အင်း... ဒါက အကြံပေးရုံသက်သက်ပါ... ဘယ်လို ပြောရမလဲတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မိန်းကလေးအနေနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်သင့်တယ်လို့ ထင်လို့ပါ..."

ယွမ်ရှုက လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်သည်

"ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေချာ ဂရုစိုက်ပါ့မယ်..."

ကူချူတုန်းက ဆိုသည်

"ကောင်းပါပြီ... ကျွန်မရဲ့ အတွင်းအားက ယွမ်မိသားစုရဲ့ မိုးတိမ်ပျံ စွမ်းအားနဲ့ သိပ်ပြီး မကိုက်ညီဘူးလေ... ဒဏ်ရာတွေကို အပြည့်အဝ တည်ငြိမ်သွားဖို့အတွက်တော့ မိန်းကလေး သေချာ အနားယူပြီး ဆေးသောက်မှ ရပါလိမ့်မယ်... ကဲ... ကျွန်မတို့ သွားတော့မယ်၊ မိန်းကလေးကို ထပ်မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကူချူတုန်းက မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

ကူမော့လည်း မတ်တတ်ရပ်ကာ ယွမ်ရှုကို လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ထွက်ခွာလာခဲ့၏။

ယွမ်ရှုသည် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ကူမော့၏ လက်မောင်းကို ဖက်ကာ ခုန်ပေါက် ထွက်ခွာသွားသော ကူချူတုန်းကို ကြည့်နေမိသည်။ သူတို့၏ ပုံရိပ်များ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပလာပြီး ပြုံးလျက် တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်

"လောကမှာ ဒီလောက် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးတဲ့ မိန်းကလေး ရှိနေပါလား... ရှင် အမြဲတမ်း ဒီလိုမျိုး လွတ်လပ်နေပါစေနော်..."

...

ညသန်းခေါင်ယံ၊ ထန်အန်းခရိုင်၊ လင်းမိသားစု။

လင်းရှန်ရှီးသည် အကြီးအကဲသစ် လင်းကူ၏ စာကြည့်ခန်းအတွင်းသို့ ဝင်လာပြီး တိုးတိုးလေး အစီရင်ခံလိုက်သည်

"အဖေ... ထုံထိုက်မြို့က ချင်းယဲ့ခန်းမရဲ့ စစ်ဆင်ရေး ကျရှုံးသွားပြီ..."

လင်းကူက ခေါင်းညိတ်ပြလျက်

"မျှော်လင့်ထားတဲ့ အတိုင်းပါပဲ... နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး၊ အဲဒီမှာ မဟာသိုင်းဆရာကြီး ကူမော့ ရှိနေတာကို ချင်းယဲ့ခန်းမက ယွမ်ရှုကို ပြန်ပေးဆွဲနိုင်မယ်ဆိုရင်မှ ထူးဆန်းနေမှာပေါ့... ချင်းယဲ့ခန်းမ က ဘာဖြစ်သွားတာလဲ မသိဘူး၊ ကူမော့ကို ဘာလို့ သွားပြီး ရန်စနေရတာလဲ..."

လင်းရှန်ရှီးက ရှင်းပြလေသည်

"ခုနလေးတင် အာဖူ ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာပြီး ပြောပြသွားတယ်... ချင်းယဲ့ခန်းမရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ကူမော့ကို ထိန်းချုပ်ပြီး သူတို့အတွက် အသုံးချဖို့တဲ့... ဒါကြောင့် သူတို့က ကူမော့ကို ချုံခိုတိုက်ခိုက်ဖို့ တမင် အကွက်ဆင်ခဲ့တာပါ... ရှန်းကွမ်ရှန်းကို ခေါ်လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းကလည်း ရှန်းကွမ်ရှန်းရဲ့ ကိုယ်ဖျော့ပညာနဲ့၊ ဝရမ်းပြေး ဖမ်းချင်နေတဲ့ ကူမော့ရဲ့ စိတ်ကို အသုံးချပြီး ကူမော့ကို ထောင်ချောက်ထဲ ဆွဲသွင်းဖို့အတွက်ပါပဲ..."

လင်းကုက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးမြန်းသည်

"ချင်းယဲ့ခန်းမက ရူးသွားပြီလား..."

လင်းရှန်ရှီးက ဆိုသည်

"ချင်းယဲ့ခန်းမက လူတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာ ရုပ်သေးဆေးလုံး တစ်လုံး ရထားတယ်လို့ ပြောပါတယ်... ဒဏ္ဍာရီလာ ရုပ်သေးဆေးလုံးကို လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ် တစ်ခုနဲ့ ပေါင်းစပ် အသုံးပြုလိုက်ရင် ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်တဲ့ လူဖြစ်ဖြစ် ရုပ်သေးရုပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲထိန်းချုပ်နိုင်တယ်တဲ့လေ... ဒါက ကောလာဟလတွေထဲမှာပဲ ကြားဖူးတဲ့ အရာတစ်ခုပါ... တကယ်လို့ ချင်းယဲ့ခန်းမက ဒါကို တကယ်ပဲ ရထားတယ်ဆိုရင်တော့ အမြတ်အများဆုံး ထွက်မယ့် နေရာမှာ သုံးချင်ကြမှာပေါ့... ကူမော့လို အစွမ်းထက်တဲ့ ဆရာကြီး တစ်ယောက်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်တာက အတန်ဆုံးပဲလေ..."

လင်းကုက မေးလိုက်သည်

"အဲဒါကို မင်း ယုံလား..."

လင်းရှန်ရှီးက ခေါင်းယမ်းလျက် ပြန်ဖြေသည်

"ကျွန်တော် မယုံပါဘူး... ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အရေးမကြီးဘူးလေ... အရေးကြီးတာက သူတို့ရဲ့ စစ်ဆင်ရေး ကျရှုံးသွားရုံတင် မကဘူး၊ ရှန်းကွမ်ရှန်းကပါ ကူမော့ရဲ့ အရှင်လတ်လတ် ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရတာပဲ... ပြီးတော့ ရှန်းကွမ်ရှန်းက ချင်းယဲ့ခန်းမရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို သိနေပုံရတယ်လေ... ဒါကြောင့် ချင်းယဲ့ခန်းမက ရှန်းကွမ်ရှန်းကို ကယ်ထုတ်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် နှုတ်ပိတ်ဖို့ ကြံစည်နေတာပေါ့..."

လင်းကု၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်

"ချင်းယဲ့ခန်းမက ငါတို့ကို ကူညီခိုင်းနေတာလား..."

လင်းရှန်ရှီးက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် အတည်ပြုသည်

"ဟုတ်ပါတယ်..."

လင်းကူက အေးစက်စွာ ဆိုသည်

"ချင်းယဲ့ခန်းမက ငါ့ကို သေတွင်းထဲ ပို့ချင်နေတာလား... ရှန်းကွမ်ရှန်းက ဖမ်းဆီးခံလိုက်ရပြီလေ၊ ငါက ဘယ်လိုလုပ် ကူညီပေးနိုင်မှာလဲ... အကျဉ်းထောင်ကို ဖောက်ပြီး သူ့ကို ကယ်ထုတ်ပေးရမှာလား... သူတို့ကို ငြင်းလိုက်စမ်း၊ မကူညီနိုင်ဘူးလို့..."

လင်းရှန်ရှီးက တိတ်ဆိတ်နေ၏။

လင်းကုက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ထိုင်ခုံပေါ်သို့ မှီချလိုက်သည်။ မကူညီဘဲ နေ၍ မဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိပါသည်၏။ အကြီးအကဲ နေရာကို ရယူရန် ချင်းယဲ့ခန်းမနှင့် ပူးပေါင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကတည်းက သူသည် ချင်းယဲ့ခန်းမ၏ ပင်လယ်ဓားပြ လှေပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ချင်းယဲ့ခန်းမတွင် သူ၏ အရှုပ်အရှင်းများစွာ ရှိနေပြီး ယင်းတို့သာ ပေါက်ကြားသွားပါက သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာမှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားမည်ဖြစ်ကာ လင်းရှန်တုန်းထက်ပင် ပို၍ သနားစရာကောင်းသော ဘဝသို့ ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။

လင်းရှန်ရှီးက ဆိုသည်

"အဖေ... နောင်တရနေစရာ မလိုပါဘူး... ချင်းယဲ့ခန်းမနဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ ရွေးချယ်လိုက်ကတည်းက သူတို့ရဲ့ ခြယ်လှယ်မှုအောက်ကို ရောက်သွားမယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ ကြိုသိထားပြီးသားပါ... အကျိုးအမြတ် ရရင်တော့ သဘာဝကျကျပဲ အဲဒီအတွက် ပေးဆပ်ရမှာပေါ့... အကြီးအကဲ နေရာကို ရတာနဲ့ အရှက်တကွဲ ဖြစ်ရတာက အန္တရာယ်နဲ့ အကျိုးအမြတ် အတူတူပါပဲ..."

လင်းကုက ခေါင်းညိတ်လျက် မေးမြန်းသည်

"ဒါဆို ငါတို့ ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲလို့ မင်းဘာပြောချင်တာလဲ..."

လင်းရှန်ရှီးက ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆိုသည်

"အဖေ... တကယ်တော့ ချင်းယဲ့ခန်းမရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေက အဖေ အရင်က ပြောခဲ့ဖူးတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို အတိအကျ သက်သေပြနေတာပါပဲ... လူတစ်ယောက်က ပါးနပ်လေလေ မောက်မာဖို့ လွယ်လေလေ၊ အရည်အချင်း ရှိလေလေ မောက်မာမှုကြောင့် အမှားလုပ်မိဖို့ လွယ်လေလေ တဲ့လေ..."

"ချင်းယဲ့ခန်းမက အခု မောက်မာမှုကြောင့် အမှားတွေ စလုပ်နေပြီ... ကူမော့ကို ရန်စဖို့ သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... သူတို့က သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားကို အထင်ကြီးလွန်းပြီး အမှားတွေ စလုပ်နေကြပြီ၊ လုပ်လေလေ အမှားများလေလေပဲ... အခု ကျွန်တော်တို့က သူတို့ရဲ့ အမှားတွေကို ပိုပြီး ကြီးထွားလာအောင် လုပ်ပေးလို့ ရတယ်လေ..."

"သူတို့က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အကူအညီကို လိုချင်နေတယ် မဟုတ်လား... ကျွန်တော်တို့ သူတို့ အမိန့်အတိုင်း လိုက်လုပ်ပေးလိုက်မယ်... ချင်းယဲ့ခန်းမရဲ့ အကြံကတော့ အခြေအနေကို အသုံးချဖို့ပဲ... ကျွန်တော်တို့ လင်းမိသားစုက အခု လျှူချန်မြို့မှာ လက်နက်ပြပွဲ လုပ်နေတယ်လေ၊ အဲဒီမှာ ချင်းယဲ့ခန်းမက ပိုပြီး စည်ကားအောင် လုပ်ဖို့ တောင်းဆိုနေတာ... လူများလေ ပိုကောင်းလေပေါ့... သူတို့က လျှူချန်မြို့မှာ အကျဉ်းလှည်းကို လုပြီး ရှန်းကွမ်ရှန်းကို ကယ်ထုတ်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် သတ်ပစ်ဖို့ ကြံစည်နေတာ သေချာတယ်..."

"စကားပုံတစ်ခု ရှိတယ်လေ၊ လုပ်လေလေ အမှားများလေလေ တဲ့... တကယ်လို့ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ကသာ ချင်းယဲ့ခန်းမ လျှူချန်မြို့မှာ အကျဉ်းသားကို လုမယ်ဆိုတာ ကြိုသိနေပြီး ပြင်ဆင်ထားမယ်ဆိုရင်ကော...

အင်း... တကယ်လို့ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ကသာ ချင်းယဲ့ခန်းမရဲ့ စစ်ဆင်ရေး အောင်မြင်သွားသယောင် ဟန်ဆောင်ပြီး သူတို့ကို တိတ်တဆိတ် နောက်ယောင်ခံလိုက်မယ်ဆိုရင် ချင်းယဲ့ခန်းမကတော့ သေချာပေါက် ပေါ်လွင်သွားမှာပဲ..."

"တည့်တည့်ပြောရရင် ချင်းယဲ့ခန်းမရဲ့ အားသာချက်က မြေခွေးတွေလို ပုန်းအောင်းနေနိုင်တာပဲလေ... အမြဲတမ်း အရိပ်ထဲမှာ ပုန်းနေပြီး ဘယ်သူမှ ရှာမတွေ့နိုင်ဘူး... သူတို့ ဘယ်အချိန် ရုတ်တရက် ပေါ်လာမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ ကြိုမသိနိုင်တော့ အားလုံးက အငိုက်မိသွားကြတာပေါ့... အဲဒါအပြင် သူတို့ရဲ့ အရိုးကျုံ့ အသားပျော် အသွင်ပြောင်းပညာက တကယ်ကို အံ့သြစရာ ကောင်းတော့ အမြဲတမ်း လွတ်မြောက်သွားနိုင်ပြီး သူတို့ကို အရမ်း အစွမ်းထက်တယ်လို့ ထင်ရစေတာပဲ..."

"ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ သူတို့က မြေခွေးတစ်စု ပါပဲ... ပေါ်လွင်သွားပြီဆိုတာနဲ့ သူတို့က သေချာပေါက် ကျဆုံးမှာပဲ... ချင်းယဲ့ခန်းမသာ ပျက်စီးသွားရင် အဖေက အကြီးအကဲ နေရာမှာ တရားဝင် ဆက်ရှိနေမှာပေါ့... ချင်းယဲ့ခန်းမနဲ့ ပတ်သက်ရင်လည်း ကျွန်တော်တို့က သူတို့ အမိန့်အတိုင်းပဲ အမြဲ လိုက်လုပ်ခဲ့တာလေ..."

"သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို ဖော်ထုတ်မှာ မဟုတ်ဘူး... ချင်းယဲ့ခန်းမက လူအနည်းငယ် လွတ်သွားရင်တောင် ကျွန်တော်တို့က ဒီကိစ္စရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ရှိနေမှန်း သူတို့ သိမှာ မဟုတ်ဘူးလေ... တကယ်လို့ အခွင့်အရေး ရမယ်ဆိုရင်တော့ ကျန်နေတဲ့ ချင်းယဲ့ခန်းမက လူတွေကိုတောင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေ အဖြစ် အသုံးချလို့ ရနိုင်သေးတယ်..."

လင်းကူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး

"ရှန်ရှီး... ဒီကိစ္စကို မင်းကိုပဲ တာဝန်ပေးလိုက်မယ်... ဒါပေမဲ့ အဖေ အရင်က ပြောခဲ့သလိုပဲ အရာအားလုံးကို သတိထားပြီး လုပ်ပါ... တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ရော ချင်းယဲ့ခန်းမရော ကျွန်တော်တို့ သတင်းပေးလိုက်တာကို လုံးဝ မသိစေနဲ့... ချင်းယဲ့ခန်းမက လျှူချန်မြို့မှာ အကျဉ်းသားကို လုမယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ဆီ ဘယ်လို ပေးရမလဲဆိုတာ မင်း သိသင့်ပါတယ်..."

လင်းရှန်ရှီးက အတည်ပြုလိုက်သည်

"နားလည်ပါပြီ အဖေ..."

...

အရုဏ်တက်ချိန်၊ ကောင်းကင်မှာ စတင် လင်းထိန်လာပြီ ဖြစ်သည်။

လင်းမိသားစု ရွာရှိ ဘိုးဘွားအိမ်တော်၌၊ အသက် ရှစ်ဆယ်ကျော်ပြီဖြစ်သော အဘွားအိုလင်းသည် ထုံးစံအတိုင်း နံနက်စောစော ထ၍ ဗုဒ္ဓခန်းဆောင်တွင် ဘုရားစာ ရွတ်ဆိုနေ၏။ ဤသည်မှာ အဘွားအိုလင်း၏ အလေ့အကျင့် ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က အကြီးအကဲ နေရာမှ အနားယူကာ လင်းချွမ်ထံ အာဏာအားလုံး လွှဲပြောင်းပေးပြီးကတည်းက သူမသည် လင်းမိသားစု ရွာသို့ ပြန်လာပြီး သက်သတ်လွတ်စားကာ နေ့စဉ် ဘုရားစာ ရွတ်ဆိုနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ပုံရိပ်တစ်ခု တိတ်တဆိတ် ပေါ်လာ၏။ သူသည် ခါးကုန်းနေသော အဘိုးအို တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး လင်းမိသားစုဝင် တစ်ဦးဦးသာ သူ့ကို မြင်ပါက သေချာပေါက် မှတ်မိမည် ဖြစ်သည်။ ဤသူမှာ လင်းမိသားစုတွင် ဆယ်စုနှစ်များစွာ အလုပ်လုပ်ပေးခဲ့သော သစ္စာရှိ အစေခံဟောင်း တစ်ဦး ဖြစ်၏။ သူသည် နားမကြား၊ စကားမပြောနိုင်သူ ဖြစ်ပြီး နာမည်လည်း မရှိချေ။ အိမ်တော်ရှိ လူများက သူ့ကို ဆွံ့အအဘိုးအို ဟုသာ ခေါ်ကြသည်။

အဘွားအိုလင်းက လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မေးမြန်းသည်

"စုံစမ်းတာ ဘယ်လိုနေလဲ..."

ဆွံ့အအဘိုးအိုက အဘွားအိုလင်း အနားသို့ ခြေဆွဲလျက် လျှောက်လာပြီး စကားပြောဆိုလိုက်သည်

"အဘွားအို... သခင်လေး ရှန်ရှီးက သခင်လေး ရှန်တုန်းထက် အရင်ကတည်းက ရဲ့ရှောင်း နဲ့ ဆက်သွယ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို အရိပ် နဲ့ တခြားသူတွေ ရှာတွေ့ထားပါတယ်..."

အဘွားအိုလင်း၏ မျက်နှာမှာ မည်သည့် အမူအရာမျှ မရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်

"တစ်နည်းပြောရရင် ချင်းယဲ့ခန်းမနဲ့ တကယ် ပူးပေါင်းခဲ့တာက လင်းကူနဲ့ သူ့သား လင်းရှန်ရှီးတို့ပဲပေါ့... လင်းရှန်တုန်းကိုတော့ လင်းချွမ်ကို ဖြုတ်ချဖို့ အသုံးချခဲ့တာလေ၊ အဲဒါမှ လင်းကူက အာဏာရလာမှာကိုး..."

ဆွံ့အအဘိုးအိုက ထပ်မံ ဖြည့်စွက်သည်

"အဲဒါအပြင် သခင်လေး ရှန်ရှီးရဲ့ အစေခံ အာဖူ ဆီမှာလည်း ထူးဆန်းတာတွေ တွေ့ရတယ်... ကျွန်တော် သူ့ကို နှစ်ခါ တွေ့ဖူးတယ်၊ သူ့ရဲ့ အမူအကျင့်တွေက ပြောင်းလဲနေတယ်... ချင်းယဲ့ခန်းမက လူတစ်ယောက်ယောက်က အာဖူအဖြစ် ဟန်ဆောင်ပြီး သခင်လေး ရှန်ရှီးနဲ့ အကြီးအကဲတို့ဆီကို ဆက်သွယ်နေတယ်လို့ ကျွန်တော် သံသယရှိတယ်..."

အဘွားအိုလင်းက တည်ငြိမ်စွာ မိန့်ကြားသည်

"ဒါက ရူးသွပ်နေတာပဲ... သူတို့က မိသားစု တစ်ခုလုံးကို သေတွင်းထဲ ဆွဲချနေတာပဲ... ဆက်ပြီး စုံစမ်း..."

ဆွံ့အအဘိုးအိုက ဖြေကြားသည်

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

...

ထုံထိုက်မြို့၊ ရောင်စုံတိမ်တိုက် စံအိမ်။

ရောင်စုံတိမ်တိုက် စံအိမ်မှာ ယနေ့တွင်လည်း စည်ကားနေဆဲ ဖြစ်၏။ ဝတ်စုံပြပွဲမှာ ယမန်နေ့က ပြီးဆုံးသွားခဲ့သော်လည်း မနေ့က ဧည့်သည် အများစုမှာ ရှိနေဆဲဖြစ်သဖြင့် စံအိမ်မှာ စည်ကားနေသေးခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ မွန်းတည့်ချိန်ခန့်မှသာ ဧည့်သည်များ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ခွာသွားကြကာ စံအိမ်မှာ ဖြည်းညင်းစွာ တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့မှာမူ ရှန်းကွမ်ရှန်းအတွက် တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့မှ ဆုငွေ ပေးပို့လာမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့ကြ၏။ ရှန်းကွမ်ရှန်းမှာ သာမန် ဝရမ်းပြေး မဟုတ်သဖြင့် ခရိုင်အစိုးရနှင့် တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့တစ်ခုတည်းနှင့် သူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို အတည်ပြုရန် မလုံလောက်ချေ။

မွန်းလွဲပိုင်းတွင်...

တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့မှ အရာရှိတစ်စု ရောင်စုံတိမ်တိုက် စံအိမ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ထိုသူမှာ ချင်းကျိုးပြည်နယ် တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့၏ တပ်မှူးချုပ် နှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးဖြစ်သော ကျောက်ချုံးယွဲ့ (ဝိညာဉ်ဖမ်းဆီးသူ) ဖြစ်ကြောင်း ယွမ်ရှုက ကူမော့ထံသို့ အလျင်အမြန် သတင်းပို့လိုက်၏။ သူသည် ချင်းကျိုး ကောင်းကင်စာရင်း၏ ထိပ်တန်း မဟာသိုင်းဆရာကြီး ဆယ်ဦးအနက် အဆင့်ငါး နေရာတွင် ရှိသူ ဖြစ်သည်။

ပြောရမည်ဆိုလျှင် ချင်းကျိုးပြည်နယ်၏ ကောင်းကင်စာရင်းမှာ ပြည်နယ် ရှစ်ခု၏ စာရင်းများအနက် စိတ်ဝင်စားစရာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်၏။

ချင်းကျိုးပြည်နယ်တွင် သိုင်းလောက၏ ဂိုဏ်းကြီးသုံးခု၊ အဖွဲ့ကြီးလေးခု နှင့် မိသားစုကြီးခုနစ်ခု တို့အနက်မှ သုံးခု ရှိနေပြီး၊ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ ပါဝင်ပါက အင်အားအကြီးဆုံး သိုင်းအင်အားစု ငါးခု ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ချင်းကျိုးပြည်နယ်၏ ကောင်းကင်စာရင်းမှာ အတော်လေး သိမ်မွေ့ပြီး ရှုပ်ထွေးလှ၏။ ထိပ်တန်း မဟာသိုင်းဆရာကြီး ဆယ်ဦး၏ အရေအတွက်မှာ အလွန် မျှတစွာ ခွဲဝေထားပြီး အင်အားစု ငါးခုမှ နှစ်ဦးစီ ပါဝင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်းကျိုးပြည်နယ်ကဲ့သို့ သိုင်းပညာ အလွန် အားကောင်းသော ဒေသတစ်ခုတွင် မဟာသိုင်းဆရာကြီးဟု သတ်မှတ်နိုင်သူ ဆယ်ဦးသာ ရှိမည်ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်သဖြင့် ယင်းမှာ အနည်းငယ် ချဲ့ကားထားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ မဟာသိုင်းဆရာကြီး ဆယ်ဦးသာ ရှိနေရခြင်းမှာ ကောင်းကင်စာရင်းတွင် နေရာ ဆယ်ခုသာ ရှိသောကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊ မဟာသိုင်းဆရာကြီး ဆယ်ဦးသာ ရှိနေခြင်းကြောင့် မဟုတ်ပေ။

အစွမ်းအထက်ဆုံး ဆယ်ဦးမှာ အင်အားစုတစ်ခုစီမှ နှစ်ဦးစီ အတိအကျ မျှတစွာ ပါဝင်နေခြင်းမှာလည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။ သို့သော်လည်း ကောင်းကင်စာရင်းကို လုံးဝ မယုံကြည်သင့်သော်လည်း၊ စာရင်းဝင်သူများမှာ သေချာပေါက် သာမန် ပုဂ္ဂိုလ်များ မဟုတ်ကြချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ချင်းကျိုးပြည်နယ်မှာ သိုင်းဆရာကြီးများစွာ ရှိသော ပြည်နယ်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်စာရင်းဝင် မဟာသိုင်းဆရာကြီးများ၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ အနည်းငယ် ချဲ့ကားထားနိုင်သော်လည်း သူတို့သည် သေချာပေါက် အရည်အချင်းရှိသူများ ဖြစ်ရမည်၊ မဟုတ်ပါက ကြီးမားသော ဟာသကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း အခြားဂိုဏ်းများမှ ကောင်းကင်စာရင်းဝင် မဟာသိုင်းဆရာကြီးများ၏ အရေအတွက်မှာ ချဲ့ကားထားနိုင်သော်လည်း တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ကတော့ သေချာပေါက် ထိုသို့ မဟုတ်ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့၏ မဟာသိုင်းဆရာကြီးများသည် တပ်မှူးချုပ်အဖြစ် မခန့်အပ်ခံရမီ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ အတွင်း၌ ပထမဆုံး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သက်သေပြပြီး သိုင်းလောကကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိကြောင်း ပြသရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကူမော့နှင့် ကျောက်ချုံးယွဲ့တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မြင်သည်နှင့် တစ်ဖက်လူထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အားကောင်းလှသည့် အရှိန်အဝါကို ချက်ချင်း အာရုံခံမိကြပြီး၊ ၎င်းမှာ ယွင်ကျိုးပြည်နယ် တပ်မှူးချုပ် တုရှား ထက်ပင် ပိုမို ပြင်းထန်သော လူသတ်လိုသည့် အရှိန်အဝါမျိုး ဖြစ်နေ၏။

ကျောက်ချုံးယွဲ့က လက်ဆုတ်လျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည် "ဆရာကြီးကူ... တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်..."

ကျောက်ချုံးယွဲ့၏ ဆံပင်များမှာ တစ်ဝက်ခန့် ဖြူနေပြီး ခေါင်းပေါ်တွင် ထုံးထားကာ မုတ်ဆိတ်မွေးရှည်များ ရှိ၏။ သူသည် အနက်ရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အားပါသော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာကာ ထူးခြားသော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ကျောက်ချုံးယွဲ့က ဆက်လက်ပြောကြားသည်

"ကျွန်တော်က ချင်းကျိုးပြည်နယ် တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ရဲ့ တပ်မှူးချုပ် ကျောက်ချုံးယွဲ့ ပါ... ပြောရရင် ကျွန်တော်က ဆရာကြီးကူနဲ့ နည်းနည်းတော့ ပတ်သက်မှု ရှိပါတယ်... ကျွန်တော်က ယွင်ကျိုးပြည်နယ် တပ်မှူးချုပ် တုရှားနဲ့ ခင်မင်လာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီလေ... လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်က မြို့တော်ကို အစီရင်ခံစာ သွားတင်တုန်းက တုရှားက ခင်ဗျားအကြောင်း အများကြီး ပြောပြခဲ့တာပါ... သူက ခင်ဗျား လောကမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်လို့ ပြောခဲ့တာ... အစကတော့ ကျွန်တော် နည်းနည်း သံသယဝင်မိပေမဲ့ ဒီနေ့ ရှင့်ရဲ့ ခန့်ညားလှတဲ့ အရှိန်အဝါကို မြင်လိုက်ရတော့ တုရှားက လုံးဝ ချဲ့ကားပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိလိုက်ရပြီ..."

ကူမော့က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်၏။

အပိုင်း ၂၂၀- မြွေကို တွင်းထဲမှ မျှားခေါ်ခြင်း( အပိုင်း ၂ )

ယခင်က သူသည် ဒေါသကြီးသူများမှာ ပွင့်လင်းပြီး ဖားတတ်သူများ မဟုတ်ဟု ထင်ခဲ့မိသည်။ သို့သော် ယွင်ကျိုးပြည်နယ် တပ်မှူးချုပ် တုရှား၊ ချင်းကျိုးပြည်နယ် တပ်မှူးချုပ် ရှဲ့မင်ကျုံး နှင့် ယခု ချင်းကျိုးပြည်နယ် တပ်မှူးချုပ် ကျောက်ချုံးယွဲ့ တို့ကဲ့သို့သော လူများစွာနှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက် သူ၏ အမြင်များ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ထိုသူများအားလုံးမှာ သိုင်းလောကတွင် ဖြောင့်မတ်ပြီး ဒေါသကြီးသူများအဖြစ် နာမည်ကြီးကြသဖြင့်၊ သူတို့နှင့် ပေါင်းသင်းရန် ခက်ခဲမည်ဟု လူအများက ထင်မှတ်ထားကြသည်။

သို့သော် ထိုသူများနှင့် ဆက်ဆံကြည့်ပြီးနောက်တွင်မူ ကူမော့သည် ထိုသူများအားလုံးမှာ အလွန် စကားပြောကောင်းကြပြီး ချီးကျူးစကားများကို အလွယ်တကူ ပြောဆိုနိုင်ကြကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။ ဤအချက်က လောကတွင် စကားကောင်းကောင်း မပြောတတ်သူ မရှိဘဲ၊ စကားကောင်းကောင်း ပြောချင်စိတ် မရှိသူသာ ရှိကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

အပြန်အလှန် ဖားယားခြင်းမှာ အကောင်းဆုံး နည်းဗျူဟာဖြစ်ရာ ကူမော့ကလည်း လက်အုပ်ချီလျက် ပြန်လည်ပြောကြားလိုက်သည်

"တပ်မှူးချုပ် ကျောက်ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ကျွန်တော် ကြားဖူးတာ ကြာပါပြီ... ခင်ဗျားရဲ့ သံမဏိခြေထောက်တွေက သိုင်းလောကမှာ နာမည်ကျော်ကြားသလို ပြည်နယ် ရှစ်ခုနဲ့ ခရိုင် ခုနစ်ဆယ့်သုံးခု အပေါ်မှာလည်း သြဇာအာဏာ ကြီးမားလှပါတယ်... ခုနက တပ်မှူးချုပ် ကျောက် အပြင်မှာ ရှိနေတုန်းကတောင် တောင်ကြီးတစ်လုံးလို အားကောင်းလှတဲ့ အရှိန်အဝါကို ကျွန်တော် ခံစားမိလိုက်တယ်..."

ကူမော့သည်လည်း ချီးကျူးစကားများကို မဆိုင်းမတွ တရစပ် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

ကျောက်ချုံးယွဲ့သည် ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ အလွန် ကျေနပ်သွား၏။

အမှန်တကယ်တော့ ကူမော့ရော ကျောက်ချုံးယွဲ့ပါ နှစ်ဦးလုံးမှာ ချီးကျူးဖားယားခံရမှုများနှင့် မစိမ်းကြဘဲ ကြားရလွန်းသဖြင့် ငြီးငွေ့နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် တူညီသော ချီးကျူးစကားများပင် ဖြစ်လင့်ကစား မတူညီသော လူများထံမှ ထွက်ပေါ်လာပါက ခံစားချက်မှာ ကွာခြားလှပေသည်။

အကယ်၍ သာမန်လူတစ်ယောက်က သူတို့ကို ချီးကျူးမည်ဆိုပါက ကူမော့ရော ကျောက်ချုံးယွဲ့ပါ နှစ်ဦးလုံး အလေးထားမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူတို့နှစ်ဦး အပြန်အလှန် ချီးကျူးကြသောအခါတွင်မူ ၎င်းမှာ အပြန်အလှန် အသိအမှတ်ပြုမှုနှင့် လေးစားမှုတစ်ခုအဖြစ် ခံစားရလေသည်။

ရုတ်တရက် လေထုမှာ ပိုမို သက်သောင့်သက်သာ ရှိသွားတော့၏။

နှုတ်ဆက်စကားများ ပြောဆိုပြီးနောက် ကျောက်ချုံးယွဲ့က ငွေစက္ကူ အထပ်လိုက်ကို ထုတ်ယူကာ ဆိုသည်

"ဆရာကြီးကူ... ဒါက ကျွန်တော်တို့ ဌာနချုပ်က ဆုငွေပါ... ဒီနေ့ ကျွန်တော် ဒီကို လာတာက ဒါကို ခင်ဗျား လာပို့ပေးတာပါ၊ ပြီးတော့ ချင်းကျိုးပြည်နယ် တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ ကိုယ်စား ရှန်းကွမ်ရှန်းကို ဖမ်းဆီးပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်... ခင်ဗျားကြောင့် ပြည်သူတွေ ဘေးကင်းသွားသလို ရှန်းကွမ်ရှန်းရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေဆုံးသွားခဲ့ရတဲ့ ဝိညာဉ်တွေလည်း အေးချမ်းစွာ နားခိုနိုင်ကြပါပြီ..."

ကူမော့က ငွေစက္ကူများကို ယူ၍ ကူချူတုန်းထံ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်လည်ပြောကြားသည်

"မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို အပြစ်ပေးပြီး လူယုတ်မာတွေကို ရှင်းလင်းတာက ကျွန်တော်တို့ သိုင်းသမားတွေရဲ့ တာဝန်ပါပဲ..."

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဆက်လက် စကားပြောဆိုကြပြီး မကြာမီမှာပင် သာမန် သိုင်းဆရာကြီးများကဲ့သို့ သဘာဝကျကျ သိုင်းပညာ ဗဟုသုတများကို ဖလှယ်ကြတော့၏။

နှစ်ဦးလုံးမှာ မဟာသိုင်းဆရာကြီးများ ဖြစ်ကြသော်လည်း သူတို့သည် ယခင်က တစ်ခါမှ သိုင်းပညာ အတူတူ မဆွေးနွေးဖူးကြချေ။ သဘာဝကျကျပင် သူတို့၏ ဆွေးနွေးမှုများမှ မတူညီသော အမြင်များကို ရရှိကြပြီး တစ်ဦးစီ၏ ကျွမ်းကျင်မှု မရှိသော အပိုင်းများကို အခြားတစ်ဦးက ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ခဲ့သည်။

ကူမော့၏ အတွင်းအား ကျင့်ကြံမှုက ကျောက်ချုံးယွဲ့ကို အမြင်သစ်များ ရရှိစေသလို၊ ကျောက်ချုံးယွဲ့၏ အားသာချက်ဖြစ်သော ခြေထောက်သိုင်းများမှာလည်း ကူမော့တွင် မရှိသေးသော အရာများ ဖြစ်နေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် စကားပြောခဲ့ကြပြီး ကျောက်ချုံးယွဲ့သည် ရောင်စုံတိမ်တိုက် စံအိမ်တွင် ညစာပင် စားခဲ့လေသည်။

ညစာစားပြီးနောက် အချိန်လည်း နှောင်းလာပြီဖြစ်ရာ ကျောက်ချုံးယွဲ့က ကူမော့ကို ပြောကြားလိုက်သည်

"ဆရာကြီးကူ... က ချင်းယဲ့ခန်းမရဲ့ ခေါင်းဆောင်ကို ဖမ်းဖို့ အရမ်း စိတ်ဝင်စားနေတယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားပါတယ်..."

ကူမော့က မေးမြန်းလိုက်သည်

"တပ်မှူးချုပ် ကျောက်... ဆီမှာ ချင်းယဲ့ခန်းမနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သဲလွန်စတွေ ရှိလို့လား..."

ကျောက်ချုံးယွဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုသည်

"ရှန်းကွမ်ရှန်းကို ဖမ်းဆီးပေးခဲ့တဲ့ သူရဲကောင်းကူကို ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ... သူ့ဆီမှာ ချင်းယဲ့ခန်းမကို ရှာဖွေဖို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်မယ့် အရေးကြီးတဲ့ သဲလွန်စတွေ ရှိနေတယ်လေ... ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က အကျဉ်းထောင် ဖောက်ခံရတဲ့ ကိစ္စကြောင့် ကျွန်တော်တို့ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့က ဟာသတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ရတယ်လေ... ပြီးခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်လုံးလုံး ချင်းယဲ့ခန်းမကို ကျွန်တော် စုံစမ်းနေခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ ချင်းယဲ့ခန်းမက အရမ်းကို သိုသိုသိပ်သိပ် နေနိုင်တယ်၊

အဓိက အကြောင်းရင်းကတော့ သူတို့ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ သဘာဝကြောင့်ပါပဲ... တခြား အဖွဲ့အစည်းတွေနဲ့ မတူဘဲ ချင်းယဲ့ခန်းမမှာ အဖွဲ့အစည်း ဖွဲ့စည်းပုံပဲ ရှိပြီး ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နေရာ အတည်တကျ မရှိဘူးလေ... ခေါင်းဆောင်ကို မဖမ်းမိသရွေ့ ချင်းယဲ့ခန်းမက လူတွေကို ဘယ်လောက်ပဲ သတ်သတ် အချည်းနှီးပါပဲ... ဒီချင်းယဲ့ခန်းမက အရမ်းကို ထူးဆန်းတယ်...

တခြား မိစ္ဆာအဖွဲ့အစည်းတွေမှာ စည်းစိမ်ရှာဖို့ဖြစ်ဖြစ်၊ အာဏာရှာဖို့ဖြစ်ဖြစ် လျှို့ဝှက်ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိတတ်ကြပေမဲ့ ဒီချင်းယဲ့ခန်းမကတော့ သိုင်းလောကမှာ ပရမ်းပတာ ဖြစ်အောင် သက်သက် လုပ်နေသလိုပဲ... သူတို့ရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေ အားလုံးက တစ်လိုင်းတည်း သွားတာ၊ လွတ်လပ်တဲ့ လူတစ်စုလိုပဲ...

ဒီလို ထူးခြားတဲ့ လက္ခဏာတွေကြောင့်ပဲ ချင်းယဲ့ခန်းမကို ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုမှ ကိုင်တွယ်လို့ မရခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ ဆရာကြီးကူ ဖမ်းပေးလိုက်တဲ့ ရှန်းကွမ်ရှန်းက ဒီမနက် ကျွန်တော်နဲ့ တွေ့တဲ့အခါ အပေးအယူ တစ်ခု လုပ်ခဲ့တယ်လေ... သူက ချင်းယဲ့ခန်းမနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အရေးကြီးတဲ့ သဲလွန်စတွေ သူ့ဆီမှာ ရှိတယ်လို့ ပြောပြီး၊ တကယ့် ချင်းယဲ့ခန်းမကို ရှာဖွေဖို့ ကျွန်တော်တို့ကို ကူညီနိုင်တယ်တဲ့..."

ကူမော့က ပြုံးလျက် ဆိုသည်

"သူက သေချာပေါက် အပေးအယူ တောင်းမှာပေါ့... အသက်ရှင်ခွင့် ရဖို့လား..."

ကျောက်ချုံးယွဲ့က ဖြေကြားသည်

"ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး၊ သူ မပြောဘူးလေ... သူက သူ့ရဲ့ အပေးအယူကို မပြောခင် ချင်းကျိုးပြည်နယ် တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ရဲ့ တပ်မှူးချုပ်ကို အရင် တွေ့ချင်တယ်လို့ တောင်းဆိုထားတာ..."

ကူမော့က ဆိုသည်

"သူက အချိန်ဆွဲဖို့ ကြိုးစားနေတာလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်... ရှန်းကွမ်ရှန်းက ဒါကို မသိဘဲ မနေနိုင်ပါဘူး... သူ ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ ပြစ်မှုတွေအရ သူ ဘယ်လို လျှို့ဝှက်ချက်တွေကိုပဲ ပြောပြပြောပြ သူ့အသက်ကို ကယ်လို့ မရဘူးဆိုတာ သူ သိမှာပါ... သူက ချင်းယဲ့ခန်းမက သူ့ကို လာကယ်ဖို့ အချိန်ဆွဲနေတာလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်..."

ကျောက်ချုံးယွဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြသည်

"ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒါကြောင့်ပဲ သူ့ဆီမှာ ချင်းယဲ့ခန်းမနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အရေးကြီးတဲ့ သတင်းတွေ တကယ် ရှိနေနိုင်တယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ ကောက်ချက်ချလို့ ရတာပေါ့၊ အဲဒါကြောင့်ပဲ သူတို့က လာကယ်မယ်လို့ သူ ယုံကြည်နေတာလေ..."

ကူမော့က သံသယဖြင့် မေးမြန်းသည်

"ချင်းယဲ့ခန်းမက လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်ကလို အကျဉ်းထောင် ဖောက်မယ့် ကိစ္စကို ထပ်လုပ်ဖို့ ကြံစည်နေတာလား..."

ကျောက်ချုံးယွဲ့က ဆိုသည်

"အဲဒီလောက်ထိတော့ မဆိုးပါဘူး... တကယ်တော့ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ဖြစ်ခဲ့တာတွေ အားလုံးက ကောလာဟလတွေပါ၊ အလွန်အကျွံ ချဲ့ကားထားတာပါ... ချင်းယဲ့ခန်းမက ကျွန်တော်တို့ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ရဲ့ အကျဉ်းထောင်ထဲကနေ လူလာလုနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းမထက်ပါဘူး...

အဲဒီတုန်းက ရှင်းထိုက်ချုံး ကို ဖမ်းမိတာက ချင်းကျိုးပြည်နယ်မှာ ကျွန်တော်တို့ ကိုင်တွယ်လို့ မရတဲ့ အမှုတချို့ သူ့ဆီမှာ ရှိနေလို့ သူ့ကို မြို့တော်က တာလီကျောင်းတော်ဆီ လွှဲပေးခဲ့ရတာလေ... သူ့ကို လာခေါ်တဲ့ တာလီကျောင်းတော် ဒု-ဝန်ကြီးက သိုင်းသမားတွေကို အထင်သေးတဲ့ အရပ်ဘက် အရာရှိတစ်ယောက် ဖြစ်နေတော့ ပဋိပက္ခ နည်းနည်း ဖြစ်ခဲ့ကြတာပေါ့...

ကျွန်တော်တို့ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ကလည်း ဒေါသထွက်ပြီး သူ့ကို လွှဲပေးလိုက်ပြီးနောက်မှာ လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့ဘူးလေ... အဲဒီ တာလီကျောင်းတော် ဒု-ဝန်ကြီးက မောက်မာစွာနဲ့ သူ့ကို ခေါ်သွားပေမဲ့ မြို့ပြင်တောင် မရောက်ခင်မှာ လုခံလိုက်ရတာပဲ... အဲဒါကြောင့် သိုင်းလောကမှာ ကျွန်တော်တို့ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ရဲ့ အကျဉ်းထောင် ဖောက်ခံရတယ်လို့ ကောလာဟလတွေ ပျံ့သွားတာလေ...

ကျွန်တော်တို့ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့အတွက် အရှက်ရစရာ ကောင်းတာက အကျဉ်းသားက ကျွန်တော်တို့ မျက်စိအောက်မှာတင် လုခံလိုက်ရပြီး သူ ဘယ်မှာ ပုန်းနေလဲဆိုတာကိုတောင် ကျွန်တော်တို့ ရှာမတွေ့ခဲ့တာပဲ..."

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကူချူတုန်းက အံ့သြစွာဖြင့် ဝင်ပြောသည်

"အော်... ဒီလိုလား... သိုင်းလောကက ကောလာဟလတွေက တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ... ချင်းယဲ့ခန်းမက တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ရဲ့ အကျဉ်းထောင်ထဲ ဝင်ပြီး လူကယ်နိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်တယ်လို့ ကျွန်မ တကယ် ထင်နေခဲ့တာ..."

ကျောက်ချုံးယွဲ့က ရယ်မောလျက် ဆိုသည်

"မိန်းကလေးကူက အကျဉ်းထောင်ကို မရောက်ဖူးလို့ ဖြစ်မှာပါ... အကျဉ်းထောင်ကို ရောက်ဖူးတဲ့ လူတိုင်းကတော့ အဲဒီလို ကောလာဟလတွေကို ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး... အကျဉ်းထောင်လို့ ခေါ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက အဲဒီထောင်ကို မြေအောက်မှာ တည်ဆောက်ထားလို့ပဲ...

ဝင်ပေါက်က လူတစ်ယောက်ပဲ ဝင်လို့ရအောင် ကျဉ်းမြောင်းပြီး အရပ်ရှည်တဲ့လူတွေဆိုရင် ခေါင်းငုံ့ပြီးတောင် ဝင်ရတာ... အကျဉ်းသားတွေကို မြေအောက် ဂူတွေထဲမှာ သော့ခတ်ထားတာလေ... အဲဒီလို တည်ဆောက်ပုံမျိုးနဲ့ဆိုတော့ တစ်ယောက်ယောက်က အကျဉ်းထောင်ထဲ ဝင်သွားပြီဆိုရင် အပြင်ဘက် လမ်းကြောင်းကို စောင့်ဖို့ လူအနည်းငယ်ပဲ လိုအပ်တာ...

အထဲကို လူဘယ်လောက်ပဲ ဝင်သွားပါစေ အချည်းနှီးပါပဲ... လူတစ်ယောက်က လူတစ်သောင်းကိုတောင် တားထားနိုင်တာလေ... အဆိပ်ငွေ့လေး နည်းနည်း လွှတ်လိုက်ရုံနဲ့တင် ခွေးရိုက်သလို အလွယ်လေး ပြီးသွားမှာ... ဘယ်သူကများ အကျဉ်းထောင်ကို ဖောက်ဝင်နိုင်မှာလဲ... တကယ် ကျယ်ဝန်းပြီး လွတ်လပ်တဲ့ အကျဉ်းထောင်တွေကတော့ ပြစ်ဒဏ်မချရသေးတဲ့ သံသယရှိသူတွေနဲ့ သာမန် သူခိုးတွေကို ထားတဲ့ ချုပ်နှောင်ရေး စင်တာတွေပဲ ရှိတာ..."

ကူချူတုန်းက အံ့သြစွာဖြင့် မေးမြန်းသည်

"ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ သိုင်းလောကက လူအများကြီးက အဲဒါကို ယုံနေကြတာလဲ..."

ကျောက်ချုံးယွဲ့က ရယ်မောလျက် ပြောသည်

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အကျဉ်းထောင်ကို ရောက်ဖူးတဲ့ လူဆယ်ယောက်မှာ ရှစ်ယောက်၊ ကိုးယောက်က သေသွားကြပြီလေ... အပြင်မှာ သွားလာလှုပ်ရှားနေတဲ့ လူတွေထဲက ဘယ်သူကများ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ အကျဉ်းထောင်ကို သွားမှာလဲ... ဒါကြောင့် အကျဉ်းထောင်ရဲ့ တကယ့် အခြေအနေကို သိတဲ့လူက သိပ်မရှိဘူးလေ..."

ကူချူတုန်းက ခေါင်းညိတ်လျက် ဆိုသည်

"နားလည်ပါပြီ..."

ကျောက်ချုံးယွဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် ကူမော့ကို ပြောကြားလိုက်သည်

"ဒါကြောင့် ချင်းယဲ့ခန်းမက လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်ကလို ထပ်လုပ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... ကျွန်တော့်ရဲ့ ကောက်ချက်အရဆိုရင် သူတို့က လမ်းမှာ လူလုဖို့ သေချာပေါက် ကြိုးစားမှာပဲ... ချန်ယွမ်မြို့ကို ပြန်မယ့် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လမ်းကြောင်းအရ ချင်းယဲ့ခန်းမ လူလုဖို့ အသင့်တော်ဆုံး နေရာ သုံးခု ရှိတယ်၊ အဲဒီအထဲမှာ လျှူချန်မြို့ က ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံးပဲ..."

ကူမော့က မေးမြန်းသည်

"သတင်းရထားလို့လား..."

ကျောက်ချုံးယွဲ့က ခေါင်းယမ်းလျက် ပြန်ပြောသည်

"မရထားပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း လျှူချန်မြို့မှာ လင်းမိသားစုက လက်နက်ပြပွဲ လုပ်နေတယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရတယ်လေ... သိုင်းလောကသားတွေ အများကြီး ရောက်နေတော့ မြို့က အတော်လေး ရှုပ်ထွေးနေမှာပဲ၊ အဲဒါက လှုပ်ရှားဖို့ အလွယ်ဆုံးနဲ့ ထွက်ပြေးဖို့ အလွယ်ဆုံး နေရာပဲလေ..."

ကူမော့က မေးလိုက်သည်

"ဒါဆို သူတို့ကို ပြန်ပြီး အကွက်ဆင်ဖို့ စီစဉ်နေတာပေါ့..."

ကျောက်ချုံးယွဲ့က ခေါင်းညိတ်လျက် ဆိုသည်

"တကယ်လို့ အစီအစဉ် အောင်မြင်သွားရင်တော့ အဲဒါက ကြီးမားတဲ့ အချိုးအကွေ့ တစ်ခု ဖြစ်သွားမှာပဲ... တကယ်လို့ စစ်ဆင်ရေး ကျရှုံးသွားရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး... ရှန်းကွမ်ရှန်းရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို ဖျက်ဆီးလိုက်ခြင်းအားဖြင့် သူက သဲလွန်စတွေကို ရိုးရိုးသားသား ဖော်ထုတ်လာအောင် ဖိအားပေးနိုင်မှာပါ၊ အဲဒါကလည်း ကြီးမားတဲ့ အချိုးအကွေ့ တစ်ခုပါပဲ...

ဒါကြောင့် သူရဲကောင်းကူ ကို ချင်းကျိုးမှာ ခဏလောက် ဆက်နေဖို့ ကျွန်တော် ဖိတ်ခေါ်ချင်ပါတယ်... တိုးတက်မှု တစ်ခုခု ရှိတာနဲ့ ချက်ချင်း အကြောင်းကြားပါ့မယ်... ခင်ဗျား ချင်းယဲ့ခန်းမကို စိတ်ဝင်စားနေသလို၊ ကျွန်တော်တို့ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ကလည်း ခင်ဗျားလို ဆရာကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ အကူအညီကို အများကြီး လိုလားနေပါတယ်..."

ကူမော့က ဆိုသည်

"ကျွန်တော်တို့လည်း ချန်ယွမ်မြို့ကို ပြန်မှာပါပဲ... တပ်မှူးချုပ် ကျောက်... လမ်းကြုံရင် ကျွန်တော်တို့ကို ခေါ်သွားလို့ ရမလား..."

ကျောက်ချုံးယွဲ့က ပြန်ဖြေသည်

"ဝမ်းသာအားရနဲ့ ခေါ်သွားပါ့မယ်..."

...

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့သည် ထုံထိုက်မြို့မှ ထွက်ခွာကာ ချန်ယွမ်မြို့သို့ ဦးတည်လိုက်ကြ၏။

သို့သော် သူတို့သည် တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့၏ အဖွဲ့နှင့် မပူးပေါင်းခဲ့ချေ။ ယင်းအစား ကျောက်ချုံးယွဲ့၏ အစီအစဉ်အရ ရုပ်ဖျက်ထားသော တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ အရာရှိတစ်ဦးက သူတို့ကို နောက်လမ်းများမှတစ်ဆင့် လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားပြီး ကျောက်ချုံးယွဲ့ သတ်မှတ်ထားသော အကျဉ်းသား လုယူနိုင်သည့် နေရာများသို့ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ထက် အမြဲတမ်း စော၍ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။

နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသော တဏှာရူး ရှန်းကွမ်ရှန်းမှာ ကန်တိုင်းပြည်တွင် မဟာသိုင်းဆရာကြီး အများစုထက်ပင် ပိုမို နာမည်ကြီးသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် တိုင်းပြည်၏ နံပါတ် ၁ ရမ္မက်သမားဖြစ်ပြီး အမည်ဆိုးဖြင့် အလွန် ကျော်ကြားကာ သူ၏ ပြစ်မှုများမှာ ပြည်နယ် ရှစ်ခုလုံးနီးပါးတွင် ရှိနေသည်။

ထို့ကြောင့် သူ ဖမ်းဆီးခံရသည့် သတင်းမှာ လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားပြီး ဖမ်းဆီးခံရသည့် နေ့မှာပင် ချင်းကျိုးပြည်နယ် အနှံ့အပြားသို့ ရောက်ရှိသွားကာ နှစ်ရက်၊ သုံးရက် အတွင်းမှာပင် ကြီးမားသော ဂယက်ရိုက်မှုကြီး ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့၏။

ရှန်းကွမ်ရှန်းကို ချန်ယွမ်မြို့သို့ ခေါ်ဆောင်လာပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားသောအခါ လူအများအပြားက သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် အစိုးရလမ်းမကြီးသို့ တမင် လာရောက်ခဲ့ကြသည်။

သုံးရက်တိုင်တိုင် ချောမွေ့စွာ ခရီးနှင်ပြီးနောက် စတုတ္ထမြောက်နေ့တွင် သူတို့သည် လျှူချန်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။

...

လျှူချန်မြို့ရှိ တည်းခိုခန်းတစ်ခုတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော သိုင်းလောက ခရီးသည် အချို့ အစာစားနေကြသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ရိုးရှင်းစွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ထူးခြားမှု မရှိသော အသွင်အပြင်များ ရှိကြ၏။ သို့သော် အနောက်ဘက်ဆုံးတွင် ထိုင်နေသူကို တစ်စုံတစ်ယောက်ကသာ မှတ်မိပါက အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားကြမည် ဖြစ်သည်၊

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ခေါက်ဆွဲကို ဖြည်းညင်းစွာ စားနေသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ချွန်းယန်ဘုရားကျောင်း၏ ဘုရားကျောင်းသခင်၊ ချင်းကျိုး ကောင်းကင်စာရင်း အဆင့် (၂) ရှိသော စုန့်တန်းယန် ပင် ဖြစ်နေသောကြောင့်တည်း။

ထိုအချိန်တွင် စုန့်တန်းယန်သည် သက်သတ်လွတ် ခေါက်ဆွဲကို စားသုံးနေစဉ် လူငယ်တစ်ယောက် ဝင်လာပြီး သူ၏ ဘေးတွင် ထိုင်ကာ တိုးတိုးလေး အစီရင်ခံလိုက်သည်

"ဆရာ... ဦးလေး ရွှမ်ချန် ရဲ့ သဲလွန်စကို ရပါပြီ..."

စုန့်တန်းယန်သည် ပန်းကန်ကို အလျင်အမြန် ချလိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖိနှိပ်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်

"သူ ဘယ်မှာလဲ..."

တပည့်ဖြစ်သူက ပြန်လည်ဖြေကြားသည်

"တောင်ပိုင်းမြို့က စန်းချင်ဂိုဏ်း က ရှာတွေ့တာပါ... စန်းချင်ဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင်ရဲ့ အဆိုအရ ဦးလေး ရွှမ်ချန်က လတ်တလော တောင်ပိုင်းမြို့က ပထမတန်းစား တည်းခိုခန်း မှာ တည်းခိုနေပြီး၊ နေ့ခင်းဘက်တွေမှာ မှောင်ခိုဈေးကွက်က လူတွေနဲ့ တိတ်တဆိတ် တွေ့နေတယ်တဲ့... တစ်ခုခု ရောင်းဖို့ ကြံစည်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်... ကျွန်တော်တို့ ပထမတန်းစား တည်းခိုခန်းကို သွားပြီး သူ့ကို စောင့်နေလို့ ရပါတယ်..."

စုန့်တန်းယန်က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် တိုးတိုးလေး ဆိုသည်

"ကောင်းပြီ... ခုနစ်နှစ်တောင် ကြာခဲ့ပြီ... ငါတို့ နောက်ဆုံးတော့ သူ့ကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီပဲ... ဒီတစ်ခါတော့ သူ့ကို သေချာပေါက် သတ်ရမယ်..."

ချွန်းယန်တပည့် ပြောဆိုခဲ့သော ဦးလေးရွှမ်ချန် ဆိုသည်မှာ ချင်းကျိုးပြည်နယ် သိုင်းလောကတွင် ဒဏ္ဍာရီလာ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်၏။ တာအိုဆရာရွှမ်ချန် ဟု လူသိများပြီး ချွန်းယန်ဘုရားကျောင်း၏ ယခင် ဘုရားကျောင်းသခင် လင်းရွှီး ၏ တပည့်ကြီး ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော ခုနစ်နှစ်က သူသည် ချွန်းယန်ဘုရားကျောင်းမှ သစ္စာဖောက် ထွက်ပြေးသွားခဲ့ရာ ချင်းကျိုး သိုင်းလောကတွင် အတော်လေး ဂယက်ရိုက်သွားခဲ့၏။

သူ သစ္စာဖောက်ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ဆရာကြီးလင်းရွှီးက ဘုရားကျောင်းသခင် နေရာကို စုန့်တန်းယန်ထံ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ခြင်းကြောင့် တာအိုဆရာရွှမ်ချန်မှာ မကျေမနပ် ဖြစ်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ စုန့်တန်းယန်၏ နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်မှုကြောင့်ဟု သူ ယုံကြည်ခဲ့ပြီး ပြင်းထန်သော ရန်ငြိုးများ ထားရှိကာ စုန့်တန်းယန်ကို သတ်ဖြတ်ရန် တိတ်တဆိတ် ကြံစည်ခဲ့၏။

သို့သော် သူ၏ စစ်ဆင်ရေး မစတင်မီ ညတွင် သူ၏ ဂျူနီယာ ညီငယ်က သူ့ကို ရှာတွေ့သွားခဲ့ရာ ဒေါသအလျောက် တာအိုဆရာရွှမ်ချန်သည် သူ၏ ဂျူနီယာ ညီငယ်ကို သတ်ဖြတ်ကာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီး သိုင်းလောကအတွင်းသို့ အဝေးကြီး ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ဤကိစ္စသည် စုန့်တန်းယန်၏ ရင်ထဲတွင် အမြဲတမ်း ဆူးတစ်ချောင်းအဖြစ် တည်ရှိနေခဲ့ပြီး သူ၏ ဂျူနီယာ ညီငယ်အတွက် လက်စားချေရန် တာအိုဆရာရွှမ်ချန်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှာဖွေနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

မကြာသေးမီက ချန်မိသားစု အကြီးအကဲ အသတ်ခံရမှုကြောင့် စုန့်တန်းယန် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသည့် အချိန်ကျမှသာ ချွန်းယန်ဘုရားကျောင်းသည် တာအိုဆရာရွှမ်ချန်၏ တည်နေရာကို နောက်ဆုံးတွင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကူမော့က ယဲ့ရှောင်းကို သတ်ဖြတ်ပြီး ချန်နှင့် လင်း မိသားစု ကိစ္စများ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် စုန့်တန်းယန်သည် တာအိုဆရာရွှမ်ချန်ကို အလျင်အမြန် စတင် ခြေရာခံခဲ့ပြီး လျှူချန်မြို့အထိ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်မှာ ရက်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်၏။

ဤရက်များအတွင်း စုန့်တန်းယန်မှာ အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ပြီး၊ ယနေ့မှသာ ခိုင်မာသော သဲလွန်စတစ်ခုကို နောက်ဆုံးတွင် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချက်ချင်းပင် စုန့်တန်းယန်သည် သူ၏ တပည့်များကို ဦးဆောင်ကာ ပထမတန်းစား တည်းခိုခန်းသို့ ဗျူဟာမြောက် ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ရန်နှင့် တာအိုဆရာရွှမ်ချန် ပြန်အလာကို စောင့်ဆိုင်းရန် ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

...

လျှူချန်မြို့မှာ စည်ကားနေ၏။ လမ်းဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ ဆိုင်များမှာ လူများဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေသည်။ အထူးသဖြင့် ဤကာလအတွင်း လင်းမိသားစုသည် လျှူချန်မြို့တွင် လက်နက်ပြပွဲ တစ်ခု ကျင်းပနေပြီး ၎င်းမှာ အခြေခံအားဖြင့် အရောင်းမြှင့်တင်ရေး ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ကာ သိုင်းသမား အများအပြားကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သဖြင့် လျှူချန်မြို့မှာ တက်ကြွပြီး စည်ကားသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်နေ၏။

လမ်းမပေါ်တွင် စနစ်ကျပြီး အားပါသော ခြေသံများ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် ထက်မြက်သော ဓားများ ချိတ်ဆွဲထားကာ အေးစက်သော မျက်နှာထားများ ရှိသည့် တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့မှ အရာရှိ ဆယ်ဂဏန်းခန့် ပါဝင်သော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့သည် အကျဉ်းလှည်း တစ်စီးကို လျှူချန်မြို့အတွင်းသို့ ဖြည်းညင်းစွာ အစောင့်အရှောက်ဖြင့် ခေါ်ဆောင်လာကြသည်။

အကျဉ်းလှည်းအတွင်း၌ တစ်နိုင်ငံလုံး၏ နံပါတ် ၁ ရမ္မက်သမား ဟု လူသိများသော ရှန်းကွမ်ရှန်းမှာ ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲနှင့် သနားစရာကောင်းသော အသွင် ရှိနေသော်လည်း သူသည် တစ်ခါတစ်ရံ ခေါင်းမော့ကြည့်တတ်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် နာကြည်းမှုနှင့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှုများ ထင်ဟပ်နေ၏။ လမ်းပေါ်ရှိ လူများက ဝိုင်းအုံလာကြပြီး လက်ညှိုးထိုးကာ အချင်းချင်း တီးတိုး ပြောဆိုနေကြသည်။

ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့သည် လူအုပ်ထဲတွင် ရောနှောနေပြီး နှစ်ဦးလုံး ဝါးခမောက်များ ဆောင်းထားကြသည်။ သိုင်းသမားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော လျှူချန်မြို့တွင် သူတို့၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုမှာ သာမန်သာ ဖြစ်ပြီး အလားတူ ဝတ်ဆင်ထားသူများမှာ အလွန် အတွေ့ရများသည်။

မကြာမီ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့၏ အဖွဲ့သည် အသွားအလာ အရှုပ်ထွေးဆုံး နေရာဖြစ်သည့် လမ်းဆုံတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာ၏။ ရုတ်တရက် လမ်းပေါ်ရှိ တစ်စုံတစ်ယောက်က မီးခိုးဗုံး အများအပြားကို ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံအချို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထူထပ်သော မီးခိုးများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာကာ လမ်းမတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။ စည်ကားနေသော လမ်းမကြီးမှာ ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားပြီး ထိတ်လန့်နေသော အရပ်သားများမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ထွက်ပြေးကြကာ အော်ဟစ်သံများနှင့် ကျိန်ဆဲသံများ ရောယှက်နေ၏။

မျက်နှာဖုံးတပ်ထားသော လူတစ်စုက မီးခိုးများကြားမှ တစ္ဆေများအလား ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားများကို ဝှေ့ယမ်းကာ အကျဉ်းလှည်းများဆီသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ အရာရှိများကလည်း သူတို့၏ ဓားများကို ချက်ချင်း ဆွဲထုတ်လိုက်ကြပြီး လက်နက်ချင်း ထိခတ်သံများ လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

မီးခိုးများအတွင်း တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ အရာရှိများမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရပ်သားများကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ နှောင့်နှေးနေခဲ့ရသည်။ မျက်နှာဖုံးတပ် လူများကမူ ရက်စက်ပြီး အတားအဆီးမရှိဘဲ သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုများမှာ ကြမ်းတမ်းလှ၏။ လူအင်အား နည်းပါးချိန်တွင် သူတို့သည် လူအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက် ပုန်းအောင်းကာ လွတ်မြောက်လေ့ ရှိကြသည်။

ကူမော့မှာ ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်နေသော လူအုပ်ကြားတွင် ပုန်းကွယ်လျက် တည်ငြိမ်စွာ ရှိနေ၏။ ယနေ့ သူ ပြီးမြောက်ရမည့် အခြားတာဝန်များ ရှိနေသဖြင့် သူ ဝင်ရောက် မစွက်ဖက်ခဲ့ချေ။ သူသည် သူ၏ လက်ကို သိမ်မွေ့စွာ မြှောက်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းများကို လျင်မြန်စွာနှင့် မမြင်ရလောက်အောင် ခတ်လိုက်ရာ အရောင်အဆင်းနှင့် အနံ့အသက်မရှိသော အမှုန့်များ လွင့်ပျံသွားပြီး မျက်နှာဖုံးတပ် လူများအပေါ်သို့ ချက်ချင်း ကပ်ငြိသွားလေသည်။

ဤအမှုန့်မှာ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့၏ အထူးပြုလုပ်ထားသော ခြေရာခံဆေး ဖြစ်ပြီး ကျောက်ချုံးယွဲ့က သူ့ကို သင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သာမန်လူများ မမြင်နိုင်သော၊ အရောင်အဆင်းနှင့် အနံ့အသက်မရှိသော သာမန် ဖုန်မှုန့်များနှင့် တူပြီး အရေပြားပေါ် ကပ်ငြိသွားပါက ဆယ်ရက်မှ လဝက်အထိ ကျန်ရှိနေမည် ဖြစ်သည်။ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့၏ အထူးဆေးရည်များနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက ထူးခြားသော ခြေရာခံမှု ရလဒ်များကို ရရှိနိုင်ပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထူထပ်သော မြူခိုးများအတွင်းရှိ မျက်နှာဖုံးတပ် ပညာရှင်အချို့မှာ မဟာသိုင်းဆရာကြီး ကျောက်ချုံးယွဲ့နှင့် ရင်ဆိုင်နေကြရပြီ ဖြစ်သည်။ ဤပညာရှင်များ အားလုံးမှာ အလွန် အစွမ်းထက်ကြပြီး၊ အထူးသဖြင့် မြူခိုးများကို အသုံးပြု၍ ပေါ်လာလိုက် ပျောက်သွားလိုက် လုပ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်ကြသဖြင့် သူတို့၏ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုများက ကျောက်ချုံးယွဲ့ကို အချိန်တိုအတွင်း ဟန့်တားထားနိုင်ခဲ့၏။

အခြားသူများမှာမူ သူတို့၏ လမ်းကြောင်းကို ဖောက်ထွက်လာကြပြီး အကျဉ်းလှည်းဆီသို့ သွားနေပုံရသည်။

ရုတ်တရက် လမ်းမရှည်ကြီးပေါ်တွင် မြင်းခွာသံများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်းမှာ လျှူချန်မြို့၏ ခရိုင်ဝန် ဖြစ်ပြီး အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာသော စစ်သားတစ်စုကို ဦးဆောင်လာခြင်း ဖြစ်၏။ ခရိုင်ဝန်သည် အရပ်မြင့်သော မြင်းပေါ်တွင် စီးနင်းလျက် ခန့်ညားသော အမူအရာဖြင့် ဟောက်လိုက်သည်

"သူတို့ကို ဝိုင်းထား... ဒီသစ္စာဖောက်တွေ ဒီနေ့ ဘယ်ကို ပြေးမလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်... သူတို့က တကယ့်ကို ရဲတင်းလွန်းတယ်..."