အခန်း (၂၂၇-၂၂၈)

အပိုင်း (၂၂၇)- တကယ့် လက်သည် ပေါ်လာခြင်း

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အဘွားအိုလင်းသည်လည်း လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းထဲမှ ပြေးထွက်လာ၏။ သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်အလား ဖြစ်နေပြီး လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန် မြန်ဆန်လွန်းသဖြင့် သူမ၏ လမ်းကြောင်းကို မည်သူမျှ မမြင်နိုင်ခဲ့ချေ။ မရေမတွက်နိုင်သော လက်နက်ပုန်းများမှာ မိုးမခပန်းပွင့် မိုးစက်များအလား ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာပြီး စူးရှသော လေခွဲသံများနှင့်အတူ အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားများနှင့် ဘုရားဖူးများကို တိတိကျကျ ထိမှန်သွားလေသည်။

လက်နက်ပုန်းများ ထိမှန်သွားသော အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားများနှင့် ဘုရားဖူးများမှာ ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်များအလား နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားကြပြီး သွေးများ အန်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ ပြုတ်ကျသွားကြရာ သူတို့၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများ လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားတော့၏။

ကူမော့သည် ထိုက်ရွှီး နတ်ဘုရားသံချပ်ကာ ဆီသို့ ပြေးဝင်ရန် ချက်ချင်း ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း၊ သူတို့၏ နောက်ဆုံး ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုကဲ့သို့ပင် ထိုက်ရွှီး နတ်ဘုရားသံချပ်ကာ မှာ တိုက်ခိုက်ရန် ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝ မရှိခဲ့ချေ။ ကူမော့နှင့် အခြားသူများ ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ၎င်းသည် အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်သွားပြီး ခြေဖျားဖြင့် ဖွဖွလေး ဆောင့်ကာ စက်ယန္တရားတစ်ခုကို အသက်သွင်းလိုက်၏။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မြေအောက်နန်းတော် တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး နံရံများမှ ကျောက်တုံးများ ပြုတ်ကျလာကာ ထောက်တိုင်များပေါ်တွင်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အက်ကွဲကြောင်းများ ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် နားစည်ကွဲမတတ် ကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး နန်းတော်မှာ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသွားကာ မရေမတွက်နိုင်သော အုတ်ချပ်များနှင့် ဖုန်မှုန့်များ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ လွင့်စင်သွားတော့၏။

ကျောက်တုံးကြီးများမှာ အမြောက်ဆန်များအလား ပျံသန်းနေပြီး အချို့က မြေပြင်ကို ဖောက်ထွက်သွားကာ အချို့က ဧရာမ ကျင်းကြီးများ ဖြစ်ပေါ်စေလျက် လှိမ့်တက်နေသော မီးခိုးများနှင့် ဖုန်မှုန့်များက အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုသွားလေသည်။

ပေါက်ကွဲမှု၏ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေမှုကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ထိုက်ရွှီး နတ်ဘုရားသံချပ်ကာ သည် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး အပျက်အစီးများကြားမှ ကြယ်တံခွန်တစ်ခုအလား ထိုးထွက်သွား၏。

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သော် ကူမော့သည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ နောက်မှ ပျံသန်းလိုက်သွားကာ သူ၏ လက်များမှနေ၍ ပင့်ကူကြိုးမျှင် အမြောက်အမြားကို ပန်းထုတ်လိုက်သည်။ ပိုးကြိုးများမှာ လေထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ဆန့်ထွက်သွားပြီး ဧရာမ ပိုက်ကွန်ကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထိုက်ရွှီး နတ်ဘုရားသံချပ်ကာကို ချက်ချင်း ရစ်ပတ်ဖမ်းဆီးလိုက်၏。

လေထဲတွင် ပျံသန်းနေရင်း သူ၏ လက်မောင်းကြွက်သားများ တင်းမာသွားကာ ထိုက်ရွှီး နတ်ဘုရားသံချပ်ကာကို အောက်သို့ ဆွဲချရန် အားကုန်သုံး၍ ဆွဲလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အဘွားအိုလင်း လည်း ပျံသန်းထွက်လာပြီး ထိုက်ရွှီး နတ်ဘုရားသံချပ်ကာကို မြွေတစ်ကောင်အလား ရစ်ပတ်သွားမည့် သံမဏိကြိုး တစ်ချောင်းကို လျင်မြန်စွာ ပစ်လွှတ်လိုက်၏။

ကူမော့က ပင့်ကူကြိုးကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အဘွားအိုလင်းက သံမဏိကြိုးကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ မဟာသိုင်းဆရာကြီး နှစ်ဦးစလုံးက အားကုန်သုံး၍ ဆွဲလိုက်ကြရာ မြေပြင်မှ ပေ လေးဆယ်၊ ငါးဆယ်ခန့် အမြင့်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သော ထိုက်ရွှီး နတ်ဘုရားသံချပ်ကာ မှာ အလျင်အမြန် ထိုးကျလာတော့၏။

သို့သော်လည်း ထိုသို့ ကျဆင်းလာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ထိုက်ရွှီး နတ်ဘုရားသံချပ်ကာ မှ အားကောင်းလှသော စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လရောင်အလား မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပသွားသည်။

ဤစွမ်းအင်က ပင့်ကူကြိုးနှင့် သံမဏိကြိုး နှစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း ချိုးဖြတ်လိုက်ပြီး လေထဲတွင် ပြန့်ကျဲသွားသော မရေမတွက်နိုင်သည့် အပိုင်းအစလေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်၏。

အနှောင်အဖွဲ့များမှ လွတ်ကင်းသွားသော ထိုက်ရွှီး နတ်ဘုရားသံချပ်ကာ သည် ယခင်က ဆွဲချခံရမှုကြောင့် အနည်းငယ် ဟန်ချက်ပျက်သွားသော်လည်း၊ တာအိုဘုရားကျောင်း အနောက်ဘက်ရှိ ချောက်ကမ်းပါးဆီသို့ ချက်ချင်း လွင့်မျောသွားသည်။ ၎င်းသည် လေထဲတွင် ထူးဆန်းသော မျဉ်းကွေးတစ်ခုကို ဖန်တီးကာ အောက်ဘက်ရှိ စီးဆင်းနေသော မြစ်ရေထဲသို့ တည့်တည့် ထိုးဆင်းသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် ရေလှိုင်းလေးများသာ ကျန်ရစ်တော့၏。

"လိုက်ကြ..."

အဘွားအိုလင်းက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရှေ့မှ ဦးဆောင်ကာ ပျံသန်းဆင်းသွားပြီး ကူမော့ကလည်း အနီးကပ် လိုက်ပါသွားသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ရေထဲသို့ ခုန်ချရန် မရဲကြချေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုက်ရွှီး နတ်ဘုရားသံချပ်ကာ မှာ ရေထဲတွင် လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်စွမ်း ရှိကြောင်း သူတို့ သိထားပြီး ၎င်း၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားနိုင်ခြေ များသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး ကမ်းစပ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ကြ၏။ အဘွားအိုလင်းက သူမ၏ လက်ကို လှန်လိုက်ရာ သံလိုက်အိမ်မြှောင်နှင့် တူသော လက်ဖဝါးအရွယ် အဝိုင်းပြားလေး တစ်ခု ပေါ်လာပြီး၊ အပ်မှာ အရူးအမူး လည်ပတ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဦးတည်ရာ တစ်ခုသို့ သော့ခတ်သွားလေသည်။

"ဒါက ငါတို့ လင်းမိသားစုရဲ့ ကြယ်စင်ပုံစံ ခြေရာခံစာလိပ် ပဲ..."

အဘွားအိုလင်းက ရှင်းပြသည်

"အဲဒါကို အာကာသထဲက ဥက္ကာပျံ ကျောက်တုံးနဲ့ လုပ်ထားတာဖြစ်ပြီး သံလိုက်လို အာနိသင်မျိုး ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ သံလိုက်က သံကိုပဲ ဆွဲငင်နိုင်ပေမဲ့၊ ကြယ်စင်ပုံစံ ကျောက်တုံး အမှုန့်တွေကတော့ ဘယ်အရာဝတ္ထုမှာမဆို ကပ်ငြိနေနိုင်တယ်လေ... ငါ သံမဏိကြိုးနဲ့ ဆွဲတုန်းက ထိုက်ရွှီး နတ်ဘုရားသံချပ်ကာ ပေါ်မှာ ကြယ်စင်ပုံစံ ကျောက်တုံး တွေ ကပ်ထားခဲ့တာ..

. မိုင်သုံးဆယ် ပတ်လည် အတွင်းမှာ ခြေရာခံစာလိပ် က အဲဒါကို အာရုံခံနိုင်တယ်... ဒါက ငါတို့ လင်းမိသားစုရဲ့ အစွမ်းထက်ဆုံး ခြေရာခံ လက်နက်ဖြစ်ပြီး လောကမှာ တကယ့်ကို ထိပ်တန်းပါပဲ..."

ကူမော့သည် မျက်စိမမြင်ရသော်လည်း အကြမ်းဖျင်း အာရုံခံနိုင်သဖြင့် လက်မထောင်ပြကာ ချီးကျူးလိုက်သည်

"လင်းမိသားစုက ကန်တိုင်းပြည်ရဲ့ နံပါတ် ၁ လက်နက်ဖန်တီးတဲ့ မိသားစု ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ တကယ် တန်ပါတယ်..."

သူ၏ ချီးကျူးမှုမှာ စစ်မှန်လှ၏။ ဤပစ္စည်းမှာ သူ၏ ခြေရာခံ ဆေးမှုန့်ထက် များစွာ သာလွန်လှပေသည်။ သူ၏ ခြေရာခံ ဆေးမှုန့်မှာ မိုင်အနည်းငယ် အကွာအဝေးအတွင်း ပစ်မှတ်များကို သော့ခတ် မထားနိုင်ချေ။

သို့သော်လည်း သူတို့တွင် တူညီမှုများ ရှိကြပြီး နှစ်ခုလုံးမှာ ရေစိုခံနိုင်ကြသည်။ ကြယ်စင်ပုံစံ ကျောက်တုံးများက အရာဝတ္ထုများတွင် ကပ်ငြိနေသကဲ့သို့ပင်၊ ကူမော့၏ ဆေးမှုန့်မှာလည်း ၎င်း၏ ပြင်းထန်သော အအေးဓာတ်ကြောင့် အရည်ပျော်သွားမည် မဟုတ်ပေ။

အာနိသင်များမှာ ဆင်တူသော်လည်း ကြယ်စင်ပုံစံ ကျောက်တုံးများလောက်တော့ သေချာပေါက် မကောင်းချေ။ သူ၏ ဆေးမှုန့်မှာ သက်တမ်း ကန့်သတ်ချက် ရှိနေသည်။

ချက်ချင်းပင်...

အဘွားအိုလင်းသည် မြစ်ကမ်းပါး တစ်လျှောက် ကူမော့ကို ဦးဆောင်ကာ လိုက်လံ ရှာဖွေလေတော့၏။

မကြာမီ တောင်ပေါ်ရှိ တိုက်ပွဲသံများ ငြိမ်သက်သွားပြီး ကျောက်ချုံးယွဲ့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ ပျံသန်းဆင်းလာကာ ကူမော့နှင့် အဘွားအိုလင်းတို့နောက်သို့ အလျင်အမြန် လိုက်လာကြသည်။ ကျောက်ချုံးယွဲ့သည် ပြေးနေစဉ် လမ်းကြောင်းကို အမှတ်အသား လုပ်သွားပြီး တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့၏ အဓိက တပ်ဖွဲ့များ အမီလိုက်လာရန် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့၏။

ကူမော့နှင့် အဘွားအိုလင်းတို့သည် အဆက်မပြတ် လိုက်လံ ရှာဖွေခဲ့ကြပြီး နာရီဝက်ခန့် အကြာတွင် ဧရာမ တောင်ကြီးတစ်လုံး၏ တောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဤတောင်ကြီးမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးထွက်နေပြီး ကျောက်ဆောင်များ မတ်စောက်ကာ တောင်စောင်း တစ်လျှောက်တွင် နန်းတော်များနှင့် ဘုရားကျောင်းများ ပြန့်ကျဲနေပြီး၊ ၎င်းတို့၏ အနီရောင် နံရံများနှင့် အစိမ်းရောင် အမိုးကြွပ်များကို တောင်ကုန်းပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားကာ တောင်ထိပ်တွင် နေရာယူထားပြီး တိမ်တိုက်များကို ငုံ့ကြည့်နေရသဖြင့် တကယ့်ကို ခမ်းနားထည်ဝါလှသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေ၏။

"ချွန်းယန်ဘုရားကျောင်း!"

အဘွားအိုလင်း၏ မျက်နှာမှာ လေးနက်သွား၏။ သူမ အမြင်ချင်ဆုံး ရလဒ် ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမက လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်

"သူရဲကောင်းကူ... တစ်ဖက်လူက မရွေ့တော့ဘူး... သူတို့က ချွန်းယန်ဘုရားကျောင်း ထဲမှာပဲ..."

ကူမော့သည် ဤအချက်ကို ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားပြီးဖြစ်သဖြင့် အံ့အားသင့်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ သို့သော်လည်း သူ အနည်းငယ် နှမြောမိသွားသည်။ သူသည် စုန့်တန်းယန်နှင့် အကြိမ်အနည်းငယ် တွေ့ဆုံဖူးရုံမျှဖြင့် အရမ်း ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခြင်း မရှိသော်လည်း၊ သူမအပေါ်တွင် အမြင်ကောင်း ရှိခဲ့သည်။ သူမသည် တာအိုကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါကို အမှန်တကယ် ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်၏。

မကြာမီ...

ကျောက်ချုံးယွဲ့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး၊ များမကြာမီမှာပင် တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့မှ ထိပ်တန်း အရာရှိ နှစ်ရာ၊ သုံးရာခန့် လိုက်ပါလာကြသည်။

ချက်ချင်းပင် ကျောက်ချုံးယွဲ့က အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး ကြီးမားသော အဖွဲ့ကြီးသည် ချွန်းယန်ဘုရားကျောင်းဆီသို့ ဦးတည်သွားကြလေတော့၏။

ချွန်းယန်ဘုရားကျောင်း တံခါးဝတွင် တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့မှ အရာရှိ ရာပေါင်းများစွာ ပေါ်လာသောအခါ၊ တပည့်များမှာ ချက်ချင်းပင် တင်းမာသွားကြပြီး သတင်းပို့ရန် အလျင်အမြန် ပြေးသွားကြသည်။ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ဝင်များ ဝင်ရောက်လာခြင်းကို မည်သူမျှ မတားဆီးရဲကြချေ။

ဤနေရာမှာ မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရ ကဲ့သို့သော နေရာငယ်လေး မဟုတ်ဘဲ ချင်းကျိုးပြည်နယ် ဖြစ်သည်။ မြောက်ပိုင်းသဲကန္တာရတွင် သိုင်းဂိုဏ်းများမှ တပည့်များသည် တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့က အမှုတွဲများ ကိုင်တွယ်ခြင်းကို ဗြောင်ကျကျ ဟန့်တားရဲကြပြီး သူတို့ကို မည်သည့် လေးစားမှုမျှ မပြသကြသည်ကို ကူမော့ အမှန်တကယ် မြင်တွေ့ခဲ့ရဖူးသည်။ စကားပုံရှိသည့်အတိုင်း "မသိနားမလည်ခြင်းက ရဲတင်းမှုကို ဖြစ်စေသည်" ဆိုသကဲ့သို့ပင်။

ချင်းကျိုးပြည်နယ်မှာတော့ ကွဲပြားခြားနားသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ အထူးသဖြင့် ဂိုဏ်းကြီးသုံးခုနှင့် အဖွဲ့ကြီးလေးခု တည်ရှိရာ နေရာအဖြစ် သိုင်းလောကတွင် မြင့်မားသော အဆင့်အတန်းရှိသည့် ချွန်းယန်ဘုရားကျောင်း ပင် ဖြစ်သည်။ သဘာဝကျကျပင် တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့၏ အရေးပါမှုကို မည်သည့် တပည့်ကမျှ မသိဘဲ မနေနိုင်ချေ။

ထို့ကြောင့် ကျောက်ချုံးယွဲ့ ဦးဆောင်သော တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့မှ အရာရှိ နှစ်ရာ၊ သုံးရာခန့်သည် ချွန်းယန်ဘုရားကျောင်းအတွင်းသို့ အတင်း ဝင်ရောက်သွားကြပြီး ပင်မခန်းမဆောင်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားကြလေသည်။

"တပ်မှူးချုပ် ကျောက်!"

တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့သည် စန်းချင်ခန်းမဆောင် အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်မှာပင် ချွန်းယန်ဘုရားကျောင်း၏ ဘုရားကျောင်းသခင် စုန့်တန်းယန် သည် အဆင့်မြင့် အရာရှိ တစ်စုနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာ၏။ စုန့်တန်းယန်က အလျင်အမြန် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး လက်အုပ်ချီလျက် မေးမြန်းသည်

"တပ်မှူးချုပ် ကျောက်... ကြိုတင် အကြောင်းမကြားဘဲ ဘာလို့ ဒီလောက် အလျင်စလို ရောက်လာရတာလဲ... အရေးကြီးတဲ့ အမှုတစ်ခုခု ရှိလို့လား..."

ထိုသို့ပြောရင်း စုန့်တန်းယန်သည် ကူမော့နှင့် အဘွားအိုလင်းတို့ကိုလည်း လက်အုပ်ချီလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်

"အဘွားအိုလင်း၊ သူရဲကောင်းကူ... မင်းလည်း ရောက်လာတာပဲ... ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်..."

ကျောက်ချုံးယွဲ့သည် စုန့်တန်းယန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ မျက်နှာထား တင်းမာလျက် ဆိုသည်

"ဘုရားကျောင်းသခင် စုန့်... ခင်ဗျား ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ တကယ်ပဲ မသိတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့်ကို လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားနေတာလား..."

စုန့်တန်းယန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးမြန်းသည်

"တပ်မှူးချုပ် ကျောက် ရဲ့ စကားကို ဒီဆင်းရဲသား တာအိုရဟန်းက နားမလည်ပါဘူး..."

ကျောက်ချုံးယွဲ့က လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်

"ဆရာကြီးစုန့်... ခင်ဗျားနဲ့ ကျွန်တော် သိလာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပါပြီ၊ ရှင့်ရဲ့ စရိုက်ကို ကျွန်တော် အရမ်း လေးစားပါတယ်... ဒီကိစ္စက ခင်ဗျားနဲ့ ဘာမှ မသက်ဆိုင်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ရိုးရိုးသားသား မျှော်လင့်ပါတယ်..."

စုန့်တန်းယန်မှာ ပို၍ပင် နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားပြီး မေးမြန်းသည်

"တပ်မှူးချုပ် ကျောက်... တကယ်တော့ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ..."

ကျောက်ချုံးယွဲ့က ရှင်းပြလေသည်

"ကျွန်တော်တို့ ချင်းယဲ့ခန်းမ ခေါင်းဆောင်ရဲ့ တည်နေရာကို ခြေရာခံလာရင်း သူက ခင်ဗျားရဲ့ ချွန်းယန်ဘုရားကျောင်း ထဲကို ဝင်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားလို့ပါ..."

"ဘာ... ချင်းယဲ့ခန်းမ ခေါင်းဆောင် ဟုတ်လား..."

စုန့်တန်းယန်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်

"ကျွန်တော့် တပည့်တွေကို ချက်ချင်း စုပြီး စစ်ဆေးခိုင်းပါ့မယ်... ဒါနဲ့ တပ်မှူးချုပ် ကျောက်... တိကျတဲ့ အချိန်ကာလက ဘယ်အချိန်လောက်လဲဟင်... ဒီနေ့ ကျွန်မတို့ ဘုရားကျောင်းမှာ ဘုရားဖူးတွေ အတော်လေး များတယ်လေ... သေချာတာပေါ့၊ အခု ဘုရားကျောင်းထဲက လူတိုင်းက သံသယရှိသူတွေ ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်လည်း သေချာပေါက် စစ်ဆေးခံရမှာပါ..."

ကျောက်ချုံးယွဲ့က အဘွားအိုလင်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်

"အဘွားအို... တိကျတဲ့ နေရာကို ရှာတွေ့နိုင်မလား..."

အဘွားအိုလင်းက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဦးတည်ရာ တစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်၏。

ချက်ချင်းပင်...

လူတိုင်းက အလျင်အမြန် လိုက်သွားကြပြီး မကြာမီမှာပင် ဝင်းငယ်တစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားကြသည်။ အဘွားအိုလင်းက သူမ၏ လက်ထဲရှိ ခြေရာခံစာလိပ် ကို ကြည့်ကာ ဆိုသည်

"ဒီအထဲမှာပဲ..."

ကျောက်ချုံးယွဲ့က ချက်ချင်း လက်ဟန်ပြလိုက်ရာ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့မှ အရာရှိ တစ်စုက ဝင်းကို ချက်ချင်း ဝိုင်းရံလိုက်ကြ၏။

"ဒီအထဲမှာ ဘယ်သူ နေတာလဲ..."

ကျောက်ချုံးယွဲ့က မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ချွန်းယန်ဘုရားကျောင်းမှ လူတိုင်းက ဘုရားကျောင်းသခင် စုန့်တန်းယန်ကို ကြည့်လိုက်ကြ၏။

စုန့်တန်းယန်က ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်ကာ လက်အုပ်ချီလျက် ဖြေကြားသည်

"ကျွန်တော်ပါ..."

"ရှာစမ်း..."

ကျောက်ချုံးယွဲ့က ရှာဖွေရန် အမိန့်ပေးလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့မှ အရာရှိ အမြောက်အမြား ဝင်ရောက်သွားကြ၏။ စုန့်တန်းယန်က တစ်ခုခု မေးရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး မမေးတော့ဘဲ ဝင်းအတွင်းသို့သာ လိုက်ပါသွားလေသည်။

ဝင်းမှာ မကြီးမားလှဘဲ ပင်မခန်းမတစ်ခုနှင့် ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် အခန်းနှစ်ခန်းစီသာ ရှိပြီး ပရိဘောဂများမှာလည်း အလွန် ရိုးရှင်းလှသည်။ ထိုက်ရွှီး နတ်ဘုရားသံချပ်ကာ ကို ဝှက်ထားမည်ဆိုပါက အလွန် လွယ်ကူစွာ ရှာတွေ့နိုင်ပေမည်။

လူတိုင်းက အဘွားအိုလင်းကို ကြည့်လိုက်ကြ၏။

အဘွားအိုလင်းသည် ခြေရာခံစာလိပ် ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ ပင်မခန်းမသို့ ရောက်ရှိသွားရာ ထိုနေရာတွင် မြင့်မားသော နတ်ဘုရားရုပ်တု တစ်ခုကို ပူဇော်ထားသည်။

အဘွားအိုလင်းက ရုပ်တုကို ညွှန်ပြကာ ဆိုသည်

"ဒီမှာပဲ..."

ကျောက်ချုံးယွဲ့ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွား၏။

ထိုက်ရွှီး နတ်ဘုရားသံချပ်ကာ မှာ ဆယ်ပေကျော် မြင့်မားပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် ဝှက်ထားမည်ဆိုပါက အလွန် လွယ်ကူစွာ ရှာတွေ့နိုင်သော်လည်း ရုပ်တုအတွင်း၌ ဝှက်ထားပါက ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ချက်ချင်းပင် ကျောက်ချုံးယွဲ့က ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်ကာ ရုပ်တုကို သူ၏ လက်ဝါးဖြင့် ညင်သာစွာ ရိုက်လိုက်၏။ ရုပ်တုမှာ ချက်ချင်း အက်ကွဲသွားပြီး အတွင်းရှိ အခေါင်းပေါက်ဖြစ်နေသော ကျောက်တုံးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အပိုင်းအစများ ပြန့်ကျဲသွားသည်နှင့်အမျှ အတွင်း၌ မြင့်မားသော အနီရောင် သံချပ်ကာဝတ်စုံ တစ်ခု - ဒဏ္ဍာရီလာ ထိုက်ရွှီး နတ်ဘုရားသံချပ်ကာ ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတိုင်းက စုန့်တန်းယန်ကို အလိုအလျောက် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။

စုန့်တန်းယန်မှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေပုံရပြီး ဆိုသည်

"ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိဘူး... ဒီရုပ်တုက ဒီမှာ ရှိနေတာ ဆယ်နှစ်တောင် ရှိပြီလေ... အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် ဒီမှာတောင် မနေရသေးဘူး..."

"ဟုတ်ပါတယ်..."

ထိုစဉ်ထိုစဉ် ချွန်းယန်ဘုရားကျောင်းမှ လူအုပ်ကြားထဲမှ ဆံပင်ဖြူ တာအိုရဟန်း တစ်ပါး ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်လာပြီး ဆိုသည်

"ဒီဆင်းရဲသား တာအိုရဟန်း ရွှမ်စုန်ကျီး က အားလုံးကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်... ဒီကျောက်ရုပ်တုက ဒီမှာ ရှိနေတာ ဆယ်နှစ်တောင် ရှိပြီဆိုတာကို ဘုရားကျောင်းသခင် ကိုယ်စား ကျွန်တော် သက်သေခံနိုင်ပါတယ်... အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် သွားဝယ်ခဲ့တာပါ..."

ကျောက်ချုံးယွဲ့က ရွှမ်စုန်ကျီးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဆိုသည်

"ထိုက်ရွှီး နတ်ဘုရားသံချပ်ကာ က အထဲမှာ ဝှက်ထားတာလေ... အဲဒါက ကျောက်ရုပ်တုကို ဘယ်အချိန်က ဝယ်ခဲ့တာလဲဆိုတာနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ... ကျောက်ရုပ်တုကို မဝယ်ခင်ကတည်းက အခေါင်းပေါက် လုပ်ထားရမယ်လို့ ဆိုလိုတာလား... ဒီမှာ ထားလိုက်ရုံနဲ့ နတ်ဘုရားတွေရဲ့ အကာအကွယ် ရပြီး သာမန်လူတွေ ဖျက်ဆီးလို့ မရဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား..."

ရွှမ်စုန်ကျီးမှာ ခေတ္တမျှ အရှက်ရသွားပြီး မှင်သက်သွား၏။

ကျောက်ချုံးယွဲ့က လှည့်ကာ စုန့်တန်းယန်ကို စူးစိုက်ကြည့်လျက် မေးမြန်းလိုက်သည် "ဘုရားကျောင်းသခင် စုန့် က နေ့လယ် ၁ နာရီ ၃၀ ကနေ ၃ နာရီ ၄၅ မိနစ် အတွင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

စုန့်တန်းယန်က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဖြေကြားသည်

"အဲဒီအချိန်အတွင်းမှာ ကျွန်တော်က ဒီဝင်းထဲမှာ အမြဲတမ်း စာဖတ်နေတာပါ... ချွန်းယန်ဘုရားကျောင်းက လူတိုင်း ဒါကို သိပါတယ်... ဒါက နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အလေ့အကျင့် တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့တာပါ... နေ့တိုင်း အဲဒီ နှစ်နာရီအတွင်းမှာ တာအိုကျမ်းစာတွေကို ဖတ်တာ ဒါမှမဟုတ် မှတ်စုရေးတာတွေ လုပ်လေ့ရှိပါတယ်..."

"သက်သေ ရှိလား..."

ကျောက်ချုံးယွဲ့က မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ရှိပါတယ်..."

စုန့်တန်းယန်က ဖြေကြားသည်

"ကျွန်တော့် တပည့်တွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ အလေ့အကျင့်တွေကို သိကြတယ်လေ... အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ရင် သူတို့က ကျွန်တော့်ကို လာမနှောင့်ယှက်ကြပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂျူနီယာညီငယ် ရွှမ်စုန်ကျီး က ယင်ဖူကျင်း ကို ဖတ်ရတာ အခက်အခဲ နည်းနည်း ရှိနေလို့ ကျွန်တော့်ဆီ အကူအညီ လာတောင်းခဲ့တယ်လေ... ကျွန်တော်တို့က လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်သောက်ချိန်လောက် အဲဒီအကြောင်းကို ဆွေးနွေးဖြစ်ခဲ့တယ်..."

ကျောက်ချုံးယွဲ့က ရွှမ်စုန်ကျီးကို ညွှန်ပြကာ မေးမြန်းသည်

"ဒါဆို သူက ခင်ဗျားရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သက်သေပေါ့..."

စုန့်တန်းယန်က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် အတည်ပြုသည်

"ဟုတ်ပါတယ်..."

ကျောက်ချုံးယွဲ့က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလျက် ဆိုသည်

"သူက ခင်ဗျားရဲ့ သက်သေ မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

စုန့်တန်းယန်က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်

"ဘာလို့လဲ..."

ကျောက်ချုံးယွဲ့က လက်ယပ်ခေါ်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့မှ အရာရှိတစ်ဦးက ရွှမ်စက္ကူ အချို့ကို ယူဆောင်လာပေး၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့မှ ကျွမ်းကျင်သူ အချို့က ရွှမ်စုန်ကျီးအနားသို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်သွားကြသည်။

ကျောက်ချုံးယွဲ့က ရွှမ်စက္ကူများကို ကိုင်ဆောင်လျက် ပြောကြားလိုက်သည်

"ဆန်းယွမ် ကုန်သည်အသင်း ဥက္ကဋ္ဌ လျိုဆန်းယွမ် က ချင်းယဲ့ခန်းမရဲ့ သူလျှိုပဲ... ဒီလူကို ရွှမ်စုန်ကျီး က ထောက်ပံ့ပေးထားတာ ဖြစ်ပြီး၊ ရွှမ်စုန်ကျီး က ဆန်းယွမ် ကုန်သည်အသင်းရဲ့ အမြတ်အစွန်းထဲက ဝေစုကို အမြဲတမ်း ရနေခဲ့တာလေ... ဒါကြောင့် သူ့ကို ဖမ်းလိုက်စမ်း!"

ကျောက်ချုံးယွဲ့၏ အမိန့်အရ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သော တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့မှ ကျွမ်းကျင်သူ အချို့က ရွှမ်စုန်ကျီးကို ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လိုက်ကြ၏။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် လူတိုင်း၏ အံ့အားသင့်မှုအတွက် ယေဘုယျအားဖြင့် သိုင်းပညာ စွမ်းရည်ဖြင့် နာမည်မကြီးသော ရွှမ်စုန်ကျီးမှာ ရုတ်တရက် အရှိန်အဝါ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ သူ၏ ပတ်လည်တွင် မတူညီသော စွမ်းအင်တစ်မျိုး စီးဆင်းလာသည်။ သူက သူ၏ ယပ်တောင်ကို တည်ငြိမ်စွာနှင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခတ်လိုက်ရာ သာမန် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုလို ထင်ရသော်လည်း ကြီးမားလှပြီး တားဆီးမရနိုင်သော စွမ်းအားများ ပါဝင်နေ၏。

တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့မှ ကျွမ်းကျင်သူများမှာ ကြီးမားလှသော စွမ်းအားဖြင့် ရိုက်ခတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ အလိုအလျောက် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအတော်များများ ဆုတ်သွားကြရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရွှမ်စုန်ကျီး၏ ပုံရိပ်မှာ ဖျတ်ခနဲ လှုပ်ရှားသွားပြီး၊ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ တောတွင်းရှိ ငှက်တစ်ကောင် သို့မဟုတ် ရေထဲရှိ ငါးတစ်ကောင်အလား သွက်လက်လှကာ အဝေးသို့ ပျံသန်းသွားလေတော့သည်။

ထိုစက္ကန့်ပိုင်းလေး အတွင်းမှာပင် ကူမော့နှင့် အခြားသူများ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်ပင် မရလိုက်မီမှာပင် ယပ်တောင်တစ်ခုက လေဟာနယ်ကို လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းလာ၏။

ယပ်တောင်၏ အရှိန်မှာ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်လှပြီး ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားသော မိုးကြိုးတစ်စင်းနှင့်ပင် တူနေသည်။ ရွှမ်စုန်ကျီးမှာ ယပ်တောင်၏ ရိုက်ချခံလိုက်ရသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ တည့်တည့် ထိုးကျသွားကာ ဖုန်မှုန့်များ လွင့်စင်သွားတော့၏။

ရွှမ်စုန်ကျီးကို ရိုက်ချပြီးနောက် ယပ်တောင်မှာ လေထဲတွင် လှည့်ပတ်သွားပြီး မြွေတစ်ကောင်အလား နောက်သို့ ပြန်လည် ခုန်ထွက်သွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လေဟာနယ်တွင် မှိန်ပျပျ လှိုင်းဂယက်လေးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ရောက်ရှိလာသူမှာ အဘိုးအို တာအိုရဟန်း တစ်ပါးဖြစ်ပြီး လမင်းရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ၊ ၎င်း၏ လွင့်နေသော အစအနများမှာ အစက်အပြောက် ကင်းစင်နေပြီး နတ်ပြည်မှ ဆင်းသက်လာသူ တစ်ဦးနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။

ဤသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ချင်းကျိုးပြည်နယ်၏ ထိပ်တန်း ဆရာကြီး၊ ကန်တိုင်းပြည် ကောင်းကင်စာရင်း အဆင့် (၅) ရှိ မဟာသိုင်းဆရာကြီး ဆရာကြီးလင်းရွှီး ပင် ဖြစ်လေသည်။

ဆရာကြီးလင်းရွှီး၏ ဆံပင်ဖြူများမှာ ဆီးနှင်းများအလား ဖြူဖွေးနေပြီး သပ်ရပ်စွာ ဖြီးသင်ထားကာ ဆံပင်တစ်မျှင်မျှပင် ရှုပ်ပွနေခြင်း မရှိဘဲ ရှေးဟောင်း သစ်သားဆံထိုး တစ်ခုဖြင့် ထုံးဖွဲ့ထား၏။ သူ၏ မျက်ခုံးရှည်များမှာ နားထင်အထိ ရောက်ရှိနေပြီး အဖျားများမှာ အနည်းငယ် အပေါ်သို့ ကော့တက်နေကာ၊ အသက်ဝင်နေသော မှင်ခြစ်ရာ နှစ်ခုအလား ဖြစ်နေသဖြင့် သူ့ကို အလွန် လောကီရေးရာနှင့် ကင်းကွာနေသော အသွင်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။

သူ၏ ပုံရိပ်ကို အနည်းငယ် ထိခိုက်စေသည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ သူ၏ မျက်လုံးများဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းတို့မှာ ပဲစေ့လေးနှစ်လုံးအလား အလွန် သေးငယ်နေသောကြောင့် ပင် ဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခွင်လုံးမှာ အလွန် တိတ်ဆိတ်သွား၏。

စုန့်တန်းယန်က ဆရာကြီးလင်းရွှီးကို ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လျက် ဆိုသည်

"ဆရာ... ကျွန်တော် အကွက်ဆင် ခံလိုက်ရတာပါ..."

"ငါ သိတယ်..."

ဆရာကြီးလင်းရွှီးက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် ကျောက်ချုံးယွဲ့ကို ကြည့်ကာ ဦးညွှတ်လျက် ဆိုသည်

"တပ်မှူးချုပ် ကျောက်... ကျွန်တော့် တပည့်က သေချာပေါက် အကွက်ဆင် ခံလိုက်ရတာဆိုတာကို ကျွန်တော် သိပါတယ်..."

အပိုင်း (၂၂၈) - တကယ့် လက်သည် ပေါ်လာခြင်း

ကျောက်ချုံးယွဲ့သည် ချင်းကျိုးပြည်နယ် တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့၏ တပ်မှူးချုပ် ဖြစ်သော်လည်း ဆရာကြီးလင်းရွှီး၏ ရှေ့တွင် မောက်မာစွာ မနေရဲချေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆရာကြီးလင်းရွှီးမှာ ကန်တိုင်းပြည်၏ အဆင့် (၅) ဆရာကြီး ဖြစ်ရုံသာမက တာအိုဘာသာတွင် တော်ဝင်ပုရောဟိတ် ကျန်းတာအိုယီ ပြီးလျှင် ဒုတိယမြောက် ခေါင်းဆောင်အဆင့်ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

အဲဒါအပြင် ဧကရာဇ်မင်းကလည်း တာအိုဘာသာကို တန်ဖိုးထားပြီး ဆရာကြီးလင်းရွှီးကို ဧကရာဇ်မင်းကိုယ်တိုင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ခေါ်ယူတွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသည်။

ချက်ချင်းပင် ကျောက်ချုံးယွဲ့က လက်အုပ်ချီလျက် ဆိုသည်

"ဆရာကြီး... ဘုရားကျောင်းသခင် စုန့် က အကွက်ဆင်ခံရတာ ဟုတ်မဟုတ် ကျွန်တော် အခုလောလောဆယ် အတိအကျ မပြောနိုင်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော်က ဥပဒေကို တရားမျှတစွာ ကိုင်တွယ်မှာဖြစ်ပြီး ဘုရားကျောင်းသခင် စုန့်ကို ဘယ်တော့မှ မတရား မလုပ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ နိုင်ငံတိုင်းမှာ သူ့ဥပဒေနဲ့သူ ရှိသလို၊ မိသားစုတိုင်းမှာလည်း သူ့စည်းကမ်းနဲ့သူ ရှိပါတယ်... ဘုရားကျောင်းသခင် စုန့်က အရမ်းကို သံသယဖြစ်စရာ ကောင်းနေလို့ သူက ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပြီး တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ကို ကျွန်တော်နဲ့ အတူတူ လိုက်ခဲ့ဖို့ လိုပါတယ်..."

ဆရာကြီးလင်းရွှီးက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ယမ်းလိုက်ပြီး သေလုမြောပါး ဖြစ်နေသော ရွှမ်စုန်ကျီးကို ညွှန်ပြကာ ဆိုသည်

"မင်းက ရွှမ်စုန်ကျီးကိုတော့ ခေါ်သွားလို့ ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စုန့်တန်းယန်ကိုတော့ မရဘူး... ဒါပေမဲ့ သူက ချွန်းယန်ဘုရားကျောင်းမှာပဲ ဆက်နေမယ်လို့တော့ ငါ အာမခံနိုင်တယ်... တကယ်လို့ မင်း ငြင်းလို့မရတဲ့ သက်သေ ရှာတွေ့ခဲ့ရင် ငါ မင်းကို ထပ်မတားတော့ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူ မင်းတို့ရဲ့ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ကို လိုက်သွားလို့ မရဘူး..."

ကျောက်ချုံးယွဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ထိုက်ရွှီး နတ်ဘုရားသံချပ်ကာ ကို ညွှန်ပြကာ မေးမြန်းသည်

"ဒါက ငြင်းလို့မရတဲ့ သက်သေ မဟုတ်ဘူးလား..."

"မဟုတ်ဘူး..."

ဆရာကြီးလင်းရွှီးက ဆိုသည်။

"ဒါဆိုရင် ဆရာကြီး အနေနဲ့ ဘာကိုများ ငြင်းလို့မရတဲ့ သက်သေလို့ ထင်ပါသလဲ..."

ကျောက်ချုံးယွဲ့က မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ငါ မသိဘူး၊ အဲဒါက မင်းရဲ့ အလုပ်လေ..."

ဆရာကြီးလင်းရွှီးက ဆိုသည်။

ကျောက်ချုံးယွဲ့က ဒေါသကို ထိန်းရန် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ပြောကြားသည်

"ဆရာကြီး... အခု သက်သေအထောက်အထား အားလုံးက ဘုရားကျောင်းသခင် စုန့် ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ညွှန်ပြနေတယ်... အဲဒါအပြင် အရင်က ထန်အန်းခရိုင်မှာ ဘုရားကျောင်းသခင် စုန့် က ဆရာကြီးကူရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို တမင်တကာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မတော်တဆပဲဖြစ်ဖြစ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့တယ်လေ... အဲဒီနောက် သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ချင်းယဲ့ခန်းမက ဆရာကြီးကူကို ရုပ်သေးဆေးလုံး နဲ့ ထိန်းချုပ်ဖို့ ကြံစည်ပြီး ရှန်းကွမ်ရှန်းကို သုံးပြီး သူ့ကို အဝေးရောက်သွားအောင် မြှူဆွယ်ခဲ့တာပဲ..."

"အစီအစဉ် ကျရှုံးသွားပြီးတဲ့နောက် ဘုရားကျောင်းသခင် စုန့် က ဝရမ်းပြေး သခင်မလျှူ ရဲ့ သဲလွန်စတွေကို ချက်ချင်း ပေးလာတယ်... သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ရှင်းနေတာပဲလေ၊ ဆရာကြီးကူရဲ့ သိုင်းပညာကို အထင်သေးမိမှန်း သိသွားလို့ သူ့ကို ချင်းကျိုးကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားစေချင်တာလေ... ဒီလို တိုက်ဆိုင်မှုမျိုးကို ဘုရားကျောင်းသခင် စုန့် ကိုယ်တိုင်တောင်... ဆရာကြီး ကိုယ်တိုင်တောင် ဒါတွေ အားလုံးက တိုက်ဆိုင်မှု သက်သက်ပဲလို့ ယုံကြည်ပါသလား..."

"လျူချန်မြို့မှာ ချင်းယဲ့ခန်းမရဲ့ အကျဉ်းထောင် ဖောက်မှုဖြစ်တယ်၊ ပြီးတော့ တိုက်ဆိုင်စွာပဲ ဘုရားကျောင်းသခင် စုန့် က ထပ်ပေါ်လာတယ်၊ ပြီးတော့ တိုက်ဆိုင်စွာပဲ ကျွန်တော်တို့ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ရဲ့ အစီအစဉ်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြန်တယ်... ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ စုံစမ်းကြည့်တဲ့ အခါမှာလည်း တိုက်ဆိုင်စွာပဲ ဘုရားကျောင်းသခင် စုန့် က အကွက်ဆင်ခံရပြန်တယ် - တစ်ယောက်ယောက်က ပေါင်ထောင်ချီလေးတဲ့ ထိုက်ရွှီး နတ်ဘုရားသံချပ်ကာ ကို သူ့ရဲ့ ဝင်းထဲမှာ သူ့မျက်စိအောက်မှာတင် လာထားပြီး သူ့ကို အကွက်ဆင်သွားနိုင်ခဲ့တယ်ပေါ့..."

"ဒါပေမဲ့ ဘုရားကျောင်းသခင် စုန့် က ပုံမှန်အားဖြင့် ဒီနေရာမှာ အနှောင့်အယှက် မရှိဘဲ ကျမ်းစာတွေ ဖတ်ပြီး မှတ်စုတွေ ရေးနေတတ်တယ်လေ၊ ပြီးတော့ ဒီနေ့ကျမှ တိုက်ဆိုင်စွာပဲ သူ တစ်ချိန်လုံး ဒီမှာ ရှိနေခဲ့တယ်ဆိုတာကို သက်သေပြနိုင်မယ့် သက်သေတစ်ယောက် ရှိနေပြန်တယ်... ဒီလောက် တိုက်ဆိုင်မှုတွေ အများကြီးနဲ့ဆိုတော့ ဘုရားကျောင်းသခင် စုန့် ကိုယ်တိုင် ပြောရင်တောင် သူ ယုံပါ့မလားလို့ ဆရာကြီး ထင်ပါသလဲ..."

ဆရာကြီးလင်းရွှီးမှာ ဘယ်လို ခုခံကာကွယ်ရမှန်း မသိတော့သဖြင့် ခေါင်းမာမာနှင့်ပင် ဆိုလိုက်သည်

"စုန့်တန်းယန် က အကွက်ဆင်ခံရတာလို့ ငါ အတည်ပြုနိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်လူက ဒီလို ထောင်ချောက်မျိုး ဆင်ထားပြီဆိုမှတော့ သူတို့မှာ အရန်အစီအစဉ် သေချာပေါက် ရှိမှာပဲ... ဒါကြောင့် စုန့်တန်းယန်သာ အခု မင်းတို့နဲ့အတူ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ကို လိုက်သွားရင် သူ့ရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်ကြောင်း သက်သေပြဖို့ အခွင့်အရေး ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး... နောက်ပိုင်းမှာ နောက်ကွယ်က လူက စုန့်တန်းယန် အပြစ်ကင်းစင်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်မယ့် အထောက်အထား အဆက်မပြတ်ကို မင်းတို့ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ဆီ သေချာပေါက် ပို့လာမှာပဲ..."

ကျောက်ချုံးယွဲ့က လေးနက်သော လေသံဖြင့် မေးမြန်းသည်

"ဆရာကြီး... ကျွန်တော်တို့ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့က တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ အသုံးချခံ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ဆရာကြီး ထင်နေတာလား..."

"အခုလည်း အဲဒီလို ဖြစ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

ကျောက်ချုံးယွဲ့မှာ သူ၏ ဒေါသကို မနည်း ထိန်းချုပ်ထားရ၏

သူက ဆိုသည်

"ဆရာကြီး... ခင်ဗျား အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ပြောနေတာပဲ... စုန့်တန်းယန်က ချင်းယဲ့ခန်းမရဲ့ ခေါင်းဆောင်ဆိုတာ သက်သေပြနိုင်မယ့် အထောက်အထားတွေ အများကြီး ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခငှဗျားကတော့ သူ အပြစ်ကင်းကြောင်း သက်သေပြနိုင်မယ့် အထောက်အထား ဘာတစ်ခုမှ မရှိဘူးလေ... ဒီနေ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ကို ကျွန်တော် ခေါ်သွားမှာပဲ... ဆရာကြီး... နိုင်ငံတော်ရဲ့ ဥပဒေတွေကို စိန်ခေါ်ဖို့ သေချာ စဉ်းစားပြီးပြီလား..."

ဆရာကြီးလင်းရွှီးက သက်ပြင်းချလျက် အကူအညီမဲ့စွာဖြင့်

"ဟူး... တပ်မှူးချုပ် ကျောက်... ခင်ဗျား ကျွန်တော် အခက်မတွေ့စေချင်ပါဘူး... ခင်ဗျားရှုထောင့်က ကြည့်ရင် စုန့်တန်းယန်ကို မဖမ်းဘဲနေဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဆရာတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်တော့်တပည့် မတရားခံရတာကိုလည်း ကျွန်တော် ဒီအတိုင်း ကြည့်မနေနိုင်ပါဘူး..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဆရာကြီးလင်းရွှီးက စုန့်တန်းယန်ကို ကြည့်ကာ ဆိုသည်

"ငါ သူတို့ကို တားထားပေးမယ်... မင်း တောင်အောက်ဆင်းပြီး မြို့တော်မှာရှိတဲ့ မင်းရဲ့ ဆရာတူဦးလေးဆီ သွားလိုက်..."

"ဆရာ..."

"အပိုတွေ လုပ်မနေနဲ့..."

ဆရာကြီးလင်းရွှီးကဆရာကြီးလင်းရွှီးက ပြောလိုက်သည်

"ငါက သင်္ချိုင်းထဲ ရောက်ခါနီးနေပြီ၊ နောက်ထပ် အများကြီး အသက်မရှင်ရတော့ပါဘူး... မင်းက ငယ်ပါသေးတယ်၊ ချွန်းယန်ဘုရားကျောင်းရဲ့ အနာဂတ်က မင်းပခုံးပေါ်မှာ ရှိတယ်... မင်း မတရားခံရတာ ငါသိတယ်၊

ဒါပေမဲ့ အခု မင်းအတွက် ငါ သက်သေမပြပေးနိုင်ဘူး၊ မင်းကို တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ဆီ သွားပြီး အသေခံဖို့လည်း ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး... မင်းရဲ့ ဆရာတူဦးလေးဆီ သွားပါ၊ အဲဒါမှ မင်းရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်ကြောင်း သက်သေပြဖို့ အခွင့်အရေး ရမှာ..."

ဆရာကြီးလင်းရွှီးက သူ့ရှေ့မှာတင် ဗြောင်ကျကျ အကွက်ဆင်နေသည်ကို ကြားသောအခါ ကျောက်ချုံးယွဲ့၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မိုက်သွား၏။ ယခုအချိန်အထိ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော အဘွားအိုလင်းမှာ ဒေါသတကြီး ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်

"မင်း... လူ ယုတ်မာအို... မင်းက ငါ့ကို မရှိဘူးလို့များ ထင်နေတာလား... ဒီနေ့ မင်း သူ့ကို ဘယ်လို ကာကွယ်မလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်..."

ဆရာကြီးလင်းရွှီးက အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် ဆိုသည်

"ညီမလေး လင်း... ကိုယ့်တပည့်အကြောင်း ကိုယ် အသိဆုံးပါ၊ သူက ချင်းယဲ့ခန်းမနဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး..."

အဘွားအိုလင်းက ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောသည်

"အပိုတွေ... မင်းရဲ့ ဒီတပည့်က ငါတို့ လင်းမိသားစုရဲ့ မျိုးဆက် နှစ်ဆက်စာ အကြီးအကဲတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ မင်း သိလား... ငါ့ရဲ့ လင်းမိသားစုက သူ့ကြောင့် လုံးဝ ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရပြီ! မင်း... အဘိုးကြီး... မင်းက ကာကွယ်ပေးဦးမလို့လား... ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ မင်း ဘာတွေများ တိုးတက်လာလဲဆိုတာ ငါ စမ်းသပ်ကြည့်ဦးမယ်..."

အဘွားအိုလင်း စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမ၏ တောင်ဝှေးကို မြေကြီးပေါ်သို့ ဆောင့်ချလိုက်ရာ အားကောင်းလှသော အတွင်းအား လှိုင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူမက လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်

"တပ်မှူးချုပ် ကျောက်... သူရဲကောင်းကူ... ဒီအဘိုးကြီးကို ကျုပ်ဆီ ထားခဲ့လိုက်ပါ... ရှင်တို့ နှစ်ယောက်က စုန့်တန်းယန်ကို သွားဖမ်းကြ၊ ဘယ်လိုလဲ..."

"ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်..."

ကျောက်ချုံးယွဲ့က ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်ပြီး မေးမြန်းသည်

"သူရဲကောင်းကူ... ခင်ဗျားကော... အော်..."

သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ ဘေးတွင် ရှိနေသော ကူမော့မှာ ပျောက်ကွယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူက အလျင်အမြန် လိုက်ရှာကြည့်ရာ ကူမော့နှင့် သူ၏ ညီမ ကူချူတုန်းတို့မှာ ထိုက်ရွှီး နတ်ဘုရားသံချပ်ကာ ကို လေ့လာနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏。

"သူရဲကောင်းကူ... တိုက်ပွဲ ဖြစ်တော့မယ်နော်..."

ကျောက်ချုံးယွဲ့က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကူမော့သည် မြေပြင်ပေါ်၌ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ လဲကျနေသော ထိုက်ရွှီး နတ်ဘုရားသံချပ်ကာကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်နေရင်း ဆိုသည်

"ကျွန်တော်တို့ တိုက်ကြမှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူ့ကို တိုက်ရမလဲ ဆိုတာကတော့ မသေချာသေးဘူး..."

လူတိုင်းမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြ၏။

ကျောက်ချုံးယွဲ့က အလျင်အမြန် မေးမြန်းလိုက်သည်

"သူရဲကောင်းကူ... ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ..."

ကူမော့က ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုသည်

"တပ်မှူးချုပ် ကျောက်... ဒီလောကမှာ ထိုက်ရွှီး နတ်ဘုရားသံချပ်ကာ နှစ်စုံ ရှိနေနိုင်တယ်လို့ ရှင် ထင်လား..."

ကူမော့၏ စကားကြောင့် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြ၏။

ကျောက်ချုံးယွဲ့က အလျင်အမြန် ပြန်ပြောသည်

"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... ဖန်တီးခဲ့တဲ့ နှစ်ရာပေါင်းများစွာ အတွင်းမှာ လူအများကြီးက ထိုက်ရွှီး နတ်ဘုရားသံချပ်ကာကို အတုခိုးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြပေမဲ့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... သွန်းလုပ်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ရှာဖို့ ခက်ခဲရုံတင် မကဘူး၊ ဖန်တီးမှု နည်းပညာကလည်း လုံးဝ ယှဉ်လို့မရပါဘူး..."

ကူမော့က ဆိုသည်

"ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက အဲဒါပဲလေ... ထိုက်ရွှီး နတ်ဘုရားသံချပ်ကာက အရမ်း ရှုပ်ထွေးတယ်... ချွန်းယန်ဘုရားကျောင်းက လူတွေတောင် သူ့ရဲ့ အတွင်းပိုင်း ဖွဲ့စည်းပုံကို နားမလည်ကြဘူး... ဒါကြောင့် လက်နက်ဖန်တီးတဲ့ ဆရာကြီး တစ်ယောက်က တူညီတဲ့ မာကျောတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ရလာပြီး အပြင်ပန်းက လုံးဝ တူညီတဲ့ ထိုက်ရွှီး နတ်ဘုရားသံချပ်ကာကို လုပ်လိုက်တယ်... ပြီးတော့ အတွင်းပိုင်းကိုလည်း အတုခိုးပြီး အချိန်တိုအတွင်းမှာ တူညီတဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေကို ရအောင် လုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ဘယ်သူကမှ အတုအစစ် ခွဲခြားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ..."

ကျောက်ချုံးယွဲ့က လေးနက်သော လေသံဖြင့် မေးမြန်းသည်

"ဆရာကြီးကူ... ခင်ဗျား ဆိုလိုတာက ဒါက အတုလို့ ပြောချင်တာလား..."

ကူမော့က ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ဆိုသည်

"တကယ်တော့ သိုင်းလောကက ဘယ်သူမှ မသိသေးတဲ့ နောက်ထပ် သရုပ်မှန် တစ်ခု ကျွန်တော့်မှာ ရှိသေးတယ်... ကျွန်တော်က ဆေးပညာ ဆရာကြီး တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်ပါတယ်... ရေနဲ့ မီးဒဏ်ကို ယာယီ ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး အရောင်အဆင်း၊ အသွင်သဏ္ဌာန်နဲ့ အနံ့အသက်မရှိတဲ့ ခြေရာခံ ဆေးမှုန့်တစ်မျိုးကို ကျွန်တော် ဖန်တီးထားတယ်လေ..."

"အရင်က ထိုက်ရွှီး နတ်ဘုရားသံချပ်ကာ နဲ့ ကျွန်တော် တိုက်ခိုက်တုန်းက၊ အဲဒီ သံချပ်ကာ အပိုင်းအစပေါ်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အထူးဆေးမှုန့်ကို ကျွန်တော် ကပ်ထားခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒါ လုံးဝ မရှိတော့ဘူး..."

ကူမော့က ဆေးမှုန့်ကို ထုတ်ယူကာ ကျောက်ချုံးယွဲ့ထံ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ဆိုသည်

"တပ်မှူးချုပ် ကျောက်... ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆေးမှုန့်က အစစ်ဟုတ်မဟုတ် စမ်းသပ်ကြည့်လို့ ရပါတယ်..."

လူတိုင်းက အချင်းချင်း တီးတိုး ပြောဆိုလာကြပြီး၊ လှုပ်ရှားရန် ပြင်ဆင်နေပြီဖြစ်သော ဆရာကြီးလင်းရွှီးမှာ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ပျော်ရွှင်သော အမူအရာ ရှိနေ၏。

အဘွားအိုလင်းက ဆိုသည်

"ဆရာကြီးကူ... ရှင့်ရဲ့ ဆေးပညာကို ကျွန်မ သံသယဝင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်လူကသာ သတိထားမယ်ဆိုရင် ရှင့်ရဲ့ ဆေးမှုန့်ကို အလွယ်တကူ ဖယ်ရှားပစ်လို့ ရပါတယ်... ဒါလေးကိုပဲ အခြေခံပြီး ထိုက်ရွှီး နတ်ဘုရားသံချပ်ကာ က အတုပါလို့ သက်သေပြဖို့ ခက်ခဲပါတယ်..."

ကူမော့က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုသည်

"တကယ်ပါပဲ..."

ထို့နောက်ထို့နောက် သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး ထိုက်ရွှီး နတ်ဘုရားသံချပ်ကာ၏ ရင်ဘတ်နေရာကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ကာ ပြောကြားသည်

"ဒီမှာ ခြစ်ရာတစ်ခု ရှိတယ်၊ ထိုက်ရွှီး နတ်ဘုရားသံချပ်ကာ ပေါ်က တစ်ခုတည်းသော ခြစ်ရာပဲ... ဒါက ဘယ်လို ဖြစ်လာတာလဲဆိုတာ ဘယ်သူများ သိလဲ..."

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စုန့်တန်းယန်က ဝင်ပြောသည်

"မကြာသေးခင်က သိုင်းလောကမှာ ကောလာဟလ တစ်ခု ထွက်နေတယ်... ဆရာကြီးကူ က လျှူချန်မြို့မှာ ထိုက်ရွှီး နတ်ဘုရားသံချပ်ကာ နဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်တဲ့... ရှင့်ရဲ့ နတ်လက်နက်ဖြစ်တဲ့ ကောချန်မိစ္ဆာဓား က ပြိုင်ဘက်ကင်း နတ်လက်နက် တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ နှစ်ရာပေါင်းများစွာ မပျက်စီးခဲ့တဲ့ ထိုက်ရွှီး နတ်ဘုရားသံချပ်ကာ ပေါ်မှာ အမှတ်အသားတစ်ခု ချန်ထားနိုင်ခဲ့တယ်လို့ ကြားပါတယ်..."

ကူမော့က ဆိုသည်

"အဲဒါ မှန်ပါတယ်..."

အဘွားအိုလင်းက မေးမြန်းသည်

"ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ ခြစ်ရာ ရှိနေတယ် မဟုတ်လား... ကွဲပြားနိုင်လို့လား..."

"မဟုတ်ဘူး..."

ကူမော့က ဆိုသည်

"ခြစ်ရာက လုံးဝ အတူတူပါပဲ... ဒါပေမဲ့ ပြိုင်ဘက်က ခြစ်ရာကိုပဲ အတုခိုးနိုင်ပြီး ကောချန်ဓား အကြောင်းကိုတော့ နားမလည်ပါဘူး... တိတိကျကျ ပြောရရင် သိုင်းလောကက လူတွေက ကျွန်တော့်ဓား နာမည်က ကောချန်မိစ္ဆာဓား လို့ပဲ သိကြတာ၊ ဘာလို့ မိစ္ဆာဓားလို့ ခေါ်လဲဆိုတာကို သူတို့ မသိကြဘူးလေ... ဒါကြောင့် ပြိုင်ဘက်က ခြစ်ရာကိုပဲ အတုခိုးနိုင်ပေမဲ့ မိစ္ဆာဓားရဲ့ မိစ္ဆာစွမ်းအားကိုတော့ အတုမခိုးနိုင်ပါဘူး..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက်...

ကူမော့သည် ကူချူတုန်း၏ လက်ထဲမှ ကောချန်မိစ္ဆာဓားကို ယူလိုက်ပြီး ခုတ်ချလိုက်ရာ လူတိုင်း၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် ထိုက်ရွှီး နတ်ဘုရားသံချပ်ကာ ပေါ်၌ ယခင်တစ်ခုနှင့် လုံးဝ တူညီသော နောက်ထပ် အမှတ်အသားတစ်ခုကို ချန်ရစ်ခဲ့၏။

သို့သော်လည်း ကူမော့က ကောချန်မိစ္ဆာဓားကို ညင်သာစွာ ကပ်လိုက်သောအခါ၊ သူ အခုလေးတင် ပြုလုပ်ခဲ့သော ခြစ်ရာပေါ်တွင် သွေးရောင် မိစ္ဆာမီးတောက်လေး တစ်ခု မှိန်ပျပျ ပေါ်လာလေသည်။

အခန်းထဲတွင် အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ကူမော့က ဆက်လက်ပြောကြားသည်

"တာအိုဘုရားကျောင်းမှာ ကျွန်တော်တို့ ကြုံခဲ့ရတဲ့ ထိုက်ရွှီး နတ်ဘုရားသံချပ်ကာ နဲ့ ပတ်သက်ပြီး အဲဒီ ဓားစွမ်းအင်နဲ့ မိစ္ဆာစွမ်းအား ရှိနေတာကို ကျွန်တော် ခံစားမိခဲ့တယ်... ဒါကြောင့် အဲဒီတစ်ခုက အစစ်ဖြစ်ပြီး ဒီတစ်ခုကတော့ အတုပါ... ဒါကြောင့် အခု ကျွန်တော့်မှာ မေးခွန်းတစ်ခု ရှိလာတယ်..."

ကူမော့က အဘွားအိုလင်းကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်

"အဘွားအိုလင်း... အဘွားအိုက အစစ်ဖြစ်တဲ့ ထိုက်ရွှီး နတ်ဘုရားသံချပ်ကာ ပေါ်မှာ ကြယ်စင်ပုံစံ ကျောက်တုံး တွေကို ဖြူးထားခဲ့တာလေ... အဲဒါကို အဘွားအိုတို့ လင်းမိသားစုရဲ့ ခြေရာခံစာလိပ် ကို သုံးပြီး ဒီအတုဖြစ်တဲ့ ထိုက်ရွှီး နတ်ဘုရားသံချပ်ကာ ကို ဘယ်လိုလုပ် ခြေရာခံနိုင်ခဲ့တာလဲ ဆိုတာကို ကျွန်တော့်ကို ရှင်းပြပေးနိုင်မလား... ပြီးတော့ ဒီအတုဖြစ်တဲ့ ထိုက်ရွှီး နတ်ဘုရားသံချပ်ကာ ပေါ်မှာလည်း ကြယ်စင်ပုံစံ ကျောက်တုံး အမှုန့်တွေ ရှိနေသေးတယ်နော်..."

အဘွားအိုလင်းက လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်

"မင်းက ဒါကို အတုလို့ ပြောပေမဲ့ ဒါက မင်းစကား သက်သက်ပဲလေ... ငါ ခြေရာခံခဲ့တာက အစစ်ပါ... ဒါက အတုဆိုတာကို မင်း ဘယ်လို သက်သေပြမလဲ... လောကမှာ ထိုက်ရွှီး နတ်ဘုရားသံချပ်ကာ နှစ်ခု ရှိနေတယ်ဆိုတာကို မင်း ဘယ်လို သက်သေပြမလဲ..."

"တကယ်တော့ သက်သေပြဖို့က မခက်ပါဘူး..."

ကူမော့က ဆိုသည်

"တပ်မှူးချုပ် ကျောက်... လင်းမိသားစုက အရေးကြီးတဲ့ အဆင့်မြင့် အဖွဲ့ဝင် ဘယ်သူ ပျောက်နေလဲဆိုတာကို သိရအောင် ထန်အန်းခရိုင်က လူတွေဆီ ချက်ချင်း ခိုစာ ပို့ပေးပါ... ထိုက်ရွှီး နတ်ဘုရားသံချပ်ကာရဲ့ အရေးပါမှုအရ ဘယ်သူမဆို သုံးခွင့်ရှိဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး..."

စုန့်တန်းယန်က ဝင်ပြောသည်

"ဟုတ်ပါတယ်... ထိုက်ရွှီး နတ်ဘုရားသံချပ်ကာက ပျံသန်းနိုင်ပေမဲ့ ဒီကနေ ထန်အန်းခရိုင်အထိ ပျံသန်းလို့ မရပါဘူး၊ လမ်းမကြီးပေါ်မှာလည်း ဗြောင်ကျကျ ပေါ်လာရဲမှာ မဟုတ်ဘူးလေ... တကယ်လို့ ကျွန်တော့်ကို အကွက်ဆင်တာ လင်းမိသားစုက လူတစ်ယောက်သာ တကယ်ဆိုရင်၊ ထိုက်ရွှီး နတ်ဘုရားသံချပ်ကာကို ထိန်းချုပ်နေတဲ့သူက တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ရဲ့ ခိုစာတွေထက် အရင် ထန်အန်းခရိုင်ကို ရောက်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး..."

"အဲဒါအပြင် ထိုက်ရွှီး နတ်ဘုရားသံချပ်ကာ က အရမ်း လေးလံပြီး ရှုပ်ထွေးတယ်လေ... အတွင်းအား ကျင့်ကြံမှုမှာ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေတဲ့သူ တစ်ယောက်မှသာ ထိုက်ရွှီး နတ်ဘုရားသံချပ်ကာကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ထိန်းချုပ်နိုင်မှာပါ... အဲဒီအတွက် အဆင့်မြင့် အဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ လိုအပ်သလို အတွင်းအား ဆရာကြီး တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်ဖို့ လိုပါတယ်... ဘယ်အဖွဲ့အစည်းမှာမှ အဲဒီလို လူမျိုး အများကြီး မရှိပါဘူး... လင်းမိသားစုမှာ ဆယ်ယောက်ထက် ပိုရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး... စုံစမ်းဖို့က လွယ်ကူပါတယ်... သူတို့က စီးပွားရေး ကိစ္စနဲ့ အပြင်ထွက်သွားတယ် ဆိုရင်တောင် သဲလွန်စတွေ ရှိနေမှာပါပဲ..."

ကူမော့က ထပ်မံ ဖြည့်စွက်သည်

"လင်းမိသားစုရဲ့ တခြား မဟာသိုင်းဆရာကြီးဖြစ်တဲ့ ယခင် အကြီးအကဲ လင်းချွမ် ကို အဓိကထားပြီး စုံစမ်းပါ..."

ကျောက်ချုံးယွဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြသည်

"ကောင်းပြီ... ကျွန်တော် အခုပဲ သတင်းပို့လိုက်ပါ့မယ်..."

ကူမော့က အဘွားအိုလင်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်

"အဘွားအိုလင်း... ခဏလောက် စောင့်ဖို့ အဆင်ပြေရဲ့လား..."

"စောင့်တာပေါ့!"

အဘွားအိုလင်း၏ သဘောထားမှာ အလွန် ပြတ်သားလှ၏။ သူမသည် ကူမော့ဆီသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားကာ လုံးဝ အရှက်မရှိဘဲ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်

"ရှင် ဘာပရိယာယ်တွေ သုံးနိုင်မလဲဆိုတာကို ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်..."

အဘွားအိုလင်း၏ သဘောထားကို မြင်သောအခါ ထိုနေရာရှိ လူအများအပြားက ကူမော့၏ ခန့်မှန်းချက် မှားယွင်းနေသလားဟု စတင် သံသယဝင်လာကြသည်။

သို့သော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...

ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ အဘွားအိုလင်း၏ လက်ထဲရှိ တောင်ဝှေးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ငွေရောင်ကြိုးမျှင်များက တောင်ဝှေးရိုးတံထဲမှ တွင်းထဲမှ ထွက်လာသော မြွေများအလား ပစ်ထွက်လာကာ ကူချူတုန်းဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွား၏။ ဤငွေရောင်ကြိုးမျှင်များ၏ အရှိန်မှာ အလွန် အံ့မခန်း မြန်ဆန်လှပြီး ထူထပ်သော မိုးမခပန်းပွင့် မိုးစက်များအလား ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေသည်။

ဤကြိုးမျှင်များမှာ မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပစ်ချလိုက်သည့် ငါးဖမ်းပိုက်တစ်ခုအလား လေထဲတွင် ကွေ့ကောက် သွားလာနေပြီး၊ ပတ်လည် သုံးပေအတွင်းရှိ ထွက်ပေါက် အားလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားလေသည်။

လေထုကို ခွဲထွက်သွားသော ငွေရောင်ကြိုးမျှင်များ၏ အသံမှာ အလွန် တိုးညင်းလှသော်လည်း စူးရှပြီး တောက်ပသော အသံတစ်ခု ပါဝင်နေကာ အေးစက်သော အပြာရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် လင်းလက်နေ၏။ သေချာစွာ ကြည့်မည်ဆိုပါက ကြိုးမျှင်တစ်ခုစီ၏ အဖျားတွင် ရွှေပါးလွှာစလေး တစ်ခုစီ သုတ်လိမ်းထားသည်ကို တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ "မိုးမခပန်းပွင့် မိုးစက်" ပညာရပ်၏ ကွဲပြားသော ပုံစံတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ အတွင်းအား ကာကွယ်ရေးများကို ချိုးဖျက်ရန် အထူး ဒီဇိုင်းဆွဲထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကူချူတုန်းမှာ အသည်းအသန် ကာကွယ်နေရပြီး သူမ၏ အကာအကွယ် စွမ်းအင်များမှာ တဖျတ်ဖျတ် တောက်ပနေချိန်တွင်၊ မရေမတွက်နိုင်သော ကြိုးမျှင်များက မြွေများအလား သူမဆီသို့ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်လာကြ၏။ ဤထက်မြက်ပြီး သေစေနိုင်သော ကြိုးမျှင်များသည် ကူချူတုန်း၏ အကာအကွယ် အရှိန်အဝါကို "ချီ" ဟူသော ကြည်လင်သည့် အသံနှင့်အတူ ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်သွားလေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကူမော့သည် ရှေ့သို့ ခုန်ထွက်သွားပြီး သူ၏ ရှည်လျားသော လက်မောင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ ကူချူတုန်း၏ ပခုံးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး၊ ထိုအရှိန်ကို အသုံးပြု၍ လျင်မြန်စွာ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာလိုက်၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် သူ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဟိန်းဟောက်သံကြီး တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုအလား အားကောင်းလှသော မီးတောက်များက တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ကြိုးမျှင်များကို ချက်ချင်း ဝါးမြိုသွားတော့၏။ ပြင်းထန်သော အပူရှိန်ကို သယ်ဆောင်ထားသည့် မီးတောက်များက ကြိုးမျှင်များကို လောင်ကျွမ်းစေပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။

အခြေအနေ မကောင်းတော့ကြောင်း မြင်သောအခါ အဘွားအိုလင်းသည် ပြတ်သားစွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး သူမ၏ တောင်ဝှေးကို ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ဆီသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်၏။ တောင်ဝှေးမှာ လေထဲတွင် မိုးကြိုးသံအလား ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲသွားပြီး ဖုန်မှုန့်များ လွင့်စင်သွားစေသည်။ ပြန်ကန်အားကို အသုံးပြု၍ သူမသည် ပေတစ်ရာခန့် နောက်သို့ ခုန်ဆုတ်သွားပြီး၊ နံရံများနှင့် ခေါင်မိုးကြွပ်များကို ဖြတ်ကျော်ကာ သူမ၏ ခြေဖျားများက အမိုးစွန်းများကို ဖွဖွလေး ထိရုံမျှဖြင့် ဇီးကွက်တစ်ကောင်အလား လေထဲသို့ ပျံတက်သွားလေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မဟာသိုင်းဆရာကြီး သုံးဦးဖြစ်သော ဆရာကြီးလင်းရွှီး၊ စုန့်တန်းယန် နှင့် ကျောက်ချုံးယွဲ့ တို့က ခြုံခို တိုက်ခိုက်လာကြလေတော့သည်။