နန်ယန်မှ နဂါးသတ်ဖြတ်ခြင်း ၂

"ဒါဖြင့်ရင်... အဖြေက ထွက်သွားပြီပေါ့"

တောင်ပိုင်းနဂါးဘုရင်သည် နဂါးသိုက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် အရာအားလုံးအဆင်ပြေသွားမည်ဟု ယုံကြည်ကာ အသည်းအသန်ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ မသိနားမလည်သောလူငယ်လေးနှင့် ပတ်သက်၍မူ၊ သူဘာသာသူဆင်းသွားလျှင် အကောင်းဆုံးဖြစ်မည်၊ မဟုတ်လျှင်မူ...

ရှန်းယီ က ထွက်ခွာမည့် အမူအရာမရှိသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သောအခါ တောင်ပိုင်းနဂါးဘုရင်၏ ရယ်မောသံမှာ ပိုမိုကြမ်းတမ်းလာခဲ့၏။

"မဆင်းတာ ပိုကောင်းတာပေါ့။ မင်း မသွားတာက အကောင်းဆုံးပဲ"

နဂါး၏ ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ၎င်း၏ တောင်ပိုင်းဟုန်ကို လှုပ်ခတ်စေသည့် ဧရာမပုံရိပ်ကြီးမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဆင်းသက်လာခဲ့ရာ၊ မကြာမီမှာပင် ကျောက်တုံးပြာနန်းတော်သည် သူ၏မြင်ကွင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"အခုတော့ ငါ့အလှည့်ပဲ"

အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေ၍လားမသိ၊ တောင်ပိုင်းနဂါးဘုရင်သည် ကျောက်တုံးပြာနန်းတော်ခန်းမကြီးက သေဆုံးခြင်းနယ်မြေတစ်ခုကဲ့သို့ ပုံမှန်ထက် ပို၍တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို သတိမပြုမိခဲ့ပေ။

သွေးစအချို့သည် စိမ်းပြာနေသောအုတ်ချပ်များကြားတွင်လွင့်မျောနေပြီး လှိုင်းလုံးများ၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် လျင်မြန်စွာပြန့်ကျဲသွားခဲ့သည်။

သူသည် လူသားပုံသဏ္ဌာန်သို့ ပြောင်းလဲကာ ခန်းမအောက်မှ အောက်ခြေမမြင်ရသောချောက်နက်ကြီး၏ အပေါက်ဝသို့ မိုးကြိုးပစ်သည့်အလား ဆင်းသက်လိုက်သည်။

သူ၏ ရှေးဟောင်း ဝတ်ရုံရှည်မှာ စုတ်ပြတ်သတ်နေပြီဖြစ်ကာ၊မြင့်မားသော သူ၏ပုံရိပ်မှာ ကုန်းနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ အသွေးအသားများ ရောထွေးကာမူလပုံသဏ္ဌာန်ကိုပင် ခွဲခြား၍မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေခဲ့၏။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင်၊ သိပ်သည်းသော နဂါးချီများက သူ့ကိုဝန်းရံလာပြီး ဒဏ်ရာများကိုလျင်မြန်စွာ ပြုပြင်ပေးနေခဲ့သည်။

တောင်ပိုင်းနဂါးဘုရင်က ရုတ်တရက်နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ၊ ဝတ်ရုံနက်နှင့် ပုံရိပ်ကို အသားရောအရိုးပါ ဝါးမြိုပစ်ချင်သည့်အလား မုန်းတီးစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

သို့သော်လည်း သူ၏မျက်နှာထက်တွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခုပေါ်လာပြီး။

"မင်း ဘာလို့ နောက်ကလိုက်ရဲတာလဲ ငါမသိပေမဲ့၊ ဒါက ငါ့နယ်မြေပဲ"

ပြင်းထန်စွာဒဏ်ရာရထားသောကြောင့် နဂါးချီများက သူ့ကို ကောင်းကင်ဘုံနယ်ပယ် ပြီးပြည့်စုံခြင်းခွန်အားသို့ပြန်ရောက်အောင် မကူညီနိုင်သော်လည်း၊ သူ၏ အင်အားအပြည့်အဝပြန်ရရန် တစ်ခဏသာလိုအပ်ပေသည်။

ချီယန်ရှန်း နှင့် ယဲ့ကျိုးတို့၏ တားဆီးမှုမရှိတော့လျှင်၊ ရှန်းယီတစ်ယောက်တည်းကို ရင်ဆိုင်ရန်မှာ လုံလောက်လှသည်။

"ခင်ဗျား နယ်မြေ ဟုတ်လား"

ရှန်းယီက တည်ငြိမ်စွာကြည့်နေခဲ့၏။ သူ၏ အသံမှာ လှောင်ပြောင်ခြင်းကင်းမဲ့နေသော်လည်း၊ ၎င်းက တောင်ပိုင်းနဂါးဘုရင်ကို မျက်လုံးများ မှေးသွားစေပြန်သည်။

မကြာသေးခင်ကလည်း ဤလူငယ်သည် ဤကဲ့သို့သော အမူအရာမျိုးပြုလုပ်ခဲ့ပြီးနောက် အခြေအနေများပြောင်းလဲသွားကာ မြောက်ပိုင်းဟုန်မှ လူများ အလွယ်တကူထွက်ခွာသွားခဲ့ကြ၏။

ယခုလည်း ထိုပုံစံအတိုင်းပင် ဖြစ်နေပြန်သည်။

တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါးသည် နဂါးသိုက်ရှေ့တွင် သူ့ကိုခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းရှိသည်ဟု သူ လုံးဝ မယုံကြည်သော်လည်း တောင်ပိုင်းနဂါးဘုရင်သည် မသိစိတ်ဖြင့်ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်မိ၏။

ဤအကြည့်ကပင် တစ်ခုခုမှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ့ကို သိရှိသွားစေခဲ့သည်။

ကျောက်တုံးပြာခန်းမကြီးမှာ အလွန်တိတ်ဆိတ်လွန်းနေပြီး၊ ဤမျှရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်နေသော်လည်း သူ၏ သားသမီးမြေးမြစ်များ သို့မဟုတ် နတ်ဆိုးစစ်သည်တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ပေါ်မလာခဲ့ပေ။

သူ၏ နှာခေါင်းက သွေးနံ့ကို ရရှိလိုက်၏။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်သွေးနံ့အပြင် သေချာစွာခွဲခြားကြည့်လိုက်သောအခါ ရင်းနှီးသောအနံ့အသက်များစွာကို သူ ခွဲခြားလိုက်နိုင်ပါသည်။

"တောင်ပိုင်းဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါး..."

သွေးများက တောင်ပိုင်းနဂါးဘုရင်၏ နဖူးမှတစ်ဆင့် မျက်လုံးထဲသို့စီးကျလာပြီး သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်ကို ပိုမိုရုပ်ဆိုးသွားစေခဲ့သည်။

လူသုံးဦးတည်းသာ လာခဲ့ခြင်းမှာ မဆန်းတော့ပေ၊ ကျန်ရှိသော တောင်ပိုင်းဟုန်ဂိုဏ်းချုပ်များသည် သူ၏ နဂါးနန်းတော်တွင် ဖရိုဖရဲဖြစ်အောင် လာရောက်လုပ်ဆောင်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူက ဒေါသတကြီးဖြင့် ရှန်းယီ၏ အသက်ကိုယူကာ သူ၏အမုန်းတရားများကို ဖြေဖျောက်ရန် အားယူလိုက်စဉ်မှာပင်၊ တောင်ပိုင်းနဂါးဘုရင်က ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်သော်လည်း သူ၏ အမူအရာမှာ ရုတ်တရက်ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

မှောင်မည်းနေသော ရေအောက်ပတ်ဝန်းကျင်တွင်၊ အရိပ်အယောင်များတစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုသူများထဲတွင် အားအနည်းဆုံးသူပင်လျှင် တာအိုပေါင်စည်းခြင်းနယ်ပယ်အဆင့်တွင် ရှိနေကြ၏။

အမှန်စင်စစ် ထိုကဲ့သို့သောဖြစ်တည်မှုများသည် တောင်ပိုင်းနဂါးဘုရင်အတွက် မည်သည့် ကြီးမားသောခြိမ်းခြောက်မှုမျိုးကိုမျှ မပေးနိုင်ပေ။

သို့သော် ပုံမှန်ထက် များပြားလှသော အရေအတွက်ကြောင့် သူ အနည်းငယ်စိုးရိမ်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ပါသည်။

ထိုပုံရိပ်များ၏ မျက်နှာကို သူ မြင်လိုက်ရသည့် အချိန်အထိပင်။

တောင်ပိုင်းနဂါးဘုရင်၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် စူးရှသွားခဲ့၏။

ဤသူများသည် တောင်ပိုင်းဟုန်ဂိုဏ်းခုနစ်ဂိုဏ်းမှ စုဆောင်းထားသောအခြားနေရာမှ မဟာမိတ်များ မဟုတ်ကြပေ။

၊ ဤပုံရိပ်များအားလုံးမှာ ခြွင်းချက်မရှိ မဟာနတ်ဆိုးကြီးများသာ ဖြစ်နေခဲ့ကြသည်။

ထို့ပြင် သူတို့မှာ ၎င်းနှင့် လွန်စွာစိမ်းသကါမနေခဲ့ပေ။

အေးစိမ့်တောင် ဘိုးဘေး၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တောင်ပိုင်းနဂါးဘုရင်မှာ နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်မိတော့သည်။

"မင်း မသေသေးဘူးလား"

နောက်ဆုံးတွင် သူ မှတ်မိသွားခဲ့လေပြီ၊ သူတို့အားလုံးမှာ အနောက်ပိုင်းဟုန်မှ နတ်ဆိုးများ ဖြစ်ကြသည်။

ယခုအချိန်တွင် ထိုနတ်ဆိုးကြီးများ အားလုံးသည် အေးစက်သောအကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြပြီး၊ သူတို့ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသောသတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များမှာ အဆိုင်အခဲပင်ဖြစ်လာတော့မည့်အတိုင်းပင်။

"မင်းတို့တွေ တောင်ပိုင်းဟုန်ဂိုဏ်းခုနစ်ဂိုဏ်းဘက်ကို ကူးပြောင်းသွားကြတာပေါ့"

တောင်ပိုင်းနဂါးဘုရင်က အံကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်၏။ တောင်ပိုင်းဟုန်က အစောပိုင်းတွင် အဘယ်ကြောင့် ထူးထူးခြားခြားပြုမူနေခဲ့သည်ကို သူ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏ စကားမဆုံးသေးခင်မှာပင် သူ၏ အမူအရာမှာ တစ်ဖန်ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။

ဟာသပဲ၊သူ သံသယရှိသကဲ့သို့သာဆိုလျှင် တောင်ပိုင်းဟုန် ဂိုဏ်းချုပ်များ၏ အစောပိုင်းက သရုပ်ဆောင်မှုများမှာ အလွန်ပင်ပီပြင်လွန်းလှပါသည်။

အခြားသူများကို သူ ယုံကြည်နိုင်သော်လည်း၊ ယဲ့ကျိုး၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ သေချာပေါက်ဟန်ဆောင်၍ မရနိုင်ပေ။

ထို့အပြင် တောင်ပိုင်းဟုန်ဂိုဏ်းခုနစ်ဂိုဏ်း၏ နည်းပါးလှသောအရင်းအမြစ်များဖြင့်၊ ဤနတ်ဆိုးကြီးများကို သိမ်းသွင်းရန် မည်သည့်အရင်းအနှီးကို သူတို့အသုံးပြုနိုင်မည်နည်း။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့်၊ သူ၏ ရှေ့မှောက်မှ မြင်ကွင်းက အခြားသောအင်အားစုတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားစေခဲ့၏။

တောင်ပိုင်းနဂါးဘုရင်သည် ရှန်းယီကို ခေါင်းမှအစခြေအဆုံး သေချာစွာစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ မယုံနိုင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်ပေသည်။

"နတ်ဆိုးတစ်သောင်းခန်းမ လား"

"မင်းက နတ်ဆိုးခန်းမရဲ့ အရှင်သခင်လား"

သူ၏ စကားမဆုံးမီမှာပင်၊ တောင်ပိုင်းနဂါးဘုရင်သည် မသိစိတ်ဖြင့် နဂါးသိုက်ဘက်သို့ နောက်ဆုတ်လိုက်၏။

အနောက်ပိုင်းဟုန်ကို ကမောက်ကမဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်ပြီး အထိအခိုက်မရှိပြန်ထွက်လာနိုင်သော အင်အားစုမျိုးကို သူ၏ ယခုအခြေအနေဖြင့် မရင်ဆိုင်နိုင်ပေ။

ထိုအချိန်မှာပင် သူသည် ပို၍ကြီးမားသော ပုံရိပ်တစ်ခုနှင့် တိုက်မိသွားခဲ့၏။

ခြောက်ကပ်ကပ်နိုင်သော ခပ်တိုးတိုးအသံများက သူ၏ နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

"သူက ခန်းမသခင် မဟုတ်ဘူး၊ သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ အရှင်သခင်"

"ကျွန်တော်ကတော့ အရှေ့ဘက်ခန်းမသခင်ပဲ"

"နဂါးဘိုးဘိုး၊ခင်ဗျား ဘာလို့ အခုထိ ဒူးမထောက်သေးတာလဲ..."

"ငါ့အရှင်ကို ဦးညွှတ်စမ်း"

ထိုတိုးတိုးပြောသံများသည် ရုတ်တရက် မိုးကြိုးပစ်သည့်အလား ကျယ်လောင်လာခဲ့၏။

တောင်ပိုင်းနဂါးဘုရင်သည် ဒေါသတကြီး နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ တောက်ပသော ရွှေရောင်များဖြင့်ဖွဲ့စည်းထားသည့်အလား ဧရာမနဂါးလူသားပုံရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

၎င်း၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေလေ၏။

ထက်ရှသောလက်သည်းတစ်စုံမှာ သူ၏ ကျောပြင်ထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာထိုးဝင်နေပြီး၊ လက်ချောင်း ဆယ်ချောင်းက တင်းမာနေသောကြွက်သားများကို ရက်စက်စွာညှစ်ထားကာ သူ့ကို အရှင်လတ်လတ် ဆုတ်ဖြဲပစ်ရန်ရည်ရွယ်ထားသည်မှာ သိသာလှပါသည်။

"အား..."

ပြင်းထန်လှသောနာကျင်မှုကြောင့် တောင်ပိုင်းနဂါးဘုရင်မှာ နာကျင်စွာအော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ လက်သည်းများကို ရမ်းခါလိုက်ကာ ခယ်ရှစ်စန်း၏ ပခုံးများကို ပြင်းထန်စွာထုနှက်လိုက်ရာ၊ မြင့်မားသော ထိုပခုံးများမှာတစ်ခဏအတွင်း ကြေမွသွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ခယ်ရှစ်စန်း၏ အမူအရာမှာ တစ်ချက်မျှပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။ သူ၏ လက်သည်းများက နဂါးဘုရင်၏ အရေပြားနှင့် အသားများကို ဖြည်းညှင်းစွာဆုတ်ဖြဲနေစဉ်မှာပင် သူက ရက်စက်စွာ ပြုံးနေဆဲဖြစ်ပေ၏။

"မင်းရဲ့ အရှင်အတွက် သေပေးလိုက်စမ်း"

တောင်ပိုင်းနဂါးဘုရင်သည် သူ၏ နတ်ဆိုးစွမ်းအားနှင့် နဂါးချီများကို အသည်းအသန်စုစည်းလိုက်ပြီး၊ ဤထူးဆန်းသော နဂါးနတ်ဆိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အမှုန့်ခြေပစ်ရန်ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ ကျောပြင်မှာ အေးစက်သွားသည်ကိုခံစားလိုက်ရပေသည်။

သူက ထိတ်လန့်တကြားနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

နက်မှောင်ကာနီရဲနေသောဝတ်ရုံရှည်တစ်ခု လွင့်ပျံနေသည်ကိုမြင်လိုက်ရပြီး၊ ရှန်းယီသည် လက်တစ်ကမ်းအကွာအဝေးသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ အရှိန်အဝါများမှာ အစွန်းကုန်မြင့်တက်လာပြီး၊ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ရှန်းယွဲ့အဖြစ် နောက်တစ်ကြိမ်ပြောင်းလဲသွားကာ၊ မိုးပြာရောင်ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံး သူ့နောက်သို့ ပါလာသည့်အလား ရှိနေလေ၏။

သူ၏ သွယ်လျသောညာဘက်လက်မှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ရှေ့သို့ဆန့်ထွက်လာပြီး၊ သွေးစွမ်းအင်ဖုံးလွှမ်းနေသောလက်ဖဝါးမှာ တောင်ပိုင်းနဂါးဘုရင်၏ မြင်ကွင်းထဲတွင် လျင်မြန်စွာကြီးမားလာခဲ့သည်။

စွပ်

မိုးပြာရောင်ကောင်းကင်ယံရှိ ရှန်းယွဲ့၏ အင်အားအပြည့်အဝဖြင့်၊ ရှန်းယီ၏ လက်သည် တောင်ပိုင်းနဂါးဘုရင်၏လည်ပင်းရှိ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိချန်ထားခဲ့သော ဒဏ်ရာထဲသို့ ပြင်းထန်စွာထိုးဝင်သွားခဲ့ပါသည်။

ပူလောင်နေသော နတ်ဆိုးသွေးများကြားတွင်၊ သူသည် တောင်ပိုင်းနဂါးဘုရင်၏ လည်ပင်းရိုးကို တင်းတင်းကြိတ်ကာဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ အပ်တစ်ချောင်းကဲ့သို့သော မီးခိုးရောင်မြူခိုးများသည် ရှန်းယီ၏ လက်ချောင်းထိပ်များမှလှိုင်းထလာပြီး တောင်ပိုင်းနဂါးဘုရင်၏ အရိုးအဆစ်တိုင်းဆီသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့လေသည်။

ထိုမီးခိုးရောင်မြူခိုးများသည် ကပ်ဘေးတစ်သောင်းနှလုံးမဲ့တာအိုဖြင့် သန့်စင်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အဆုံးမရှိသောနာကျည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ၊၎င်း၏ ရက်စက်မှုမှာ အစောပိုင်းက သတ်ဖြတ်လိုသောဆန္ဒထက် များစွာကျော်လွန်နေခဲ့သည်။

၎င်းသည် တောင်ပိုင်းနဂါးဘုရင်၏ အသားနှင့် အရိုးများကို ရူးသွပ်စွာတိုက်စားနေခဲ့လေသည်။

"မင်း... မင်း"

တောင်ပိုင်းနဂါးဘုရင်၏ လည်ချောင်းမှာ အထိုးဖောက်ခံလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ အသံမှာ ဗလုံးဗထွေး ဖြစ်နေသော်လည်း စစ်မှန်သောထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။

သူ့နောက်တွင် ခယ်ရှစ်စန်း၏ လက်ဖဝါးများမှတစ်ဆင့်ရက်စက်လှသော နတ်ဆိုးစွမ်းအားများမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်လာနေသည်။

နီရဲသောနတ်ဆိုးစွမ်းအားနှင့် မီးခိုးရောင်မြူခိုးများက တစ်ပြိုင်တည်းဖျက်ဆီးနေကြပြီး၊ ပြန်လည်မကောင်းမွန်သေးဘဲ ပြင်းထန်စွာဒဏ်ရာရထားသည့် နတ်ဆိုးခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ၊ အကြောင်းရင်းများစွာကြောင့် တောင်ပိုင်းနဂါးဘုရင်သည် နောက်ဆုံးတွင်သေခြင်းတရား၏ အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

၎င်းသည် အသည်းအသန်ရုန်းကန်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

ခယ်ရှစ်စန်းသည် ဓားတစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်သကဲ့သို့၊သွေးများ စိုရွှဲနေသော လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်ကိုဆွဲထုတ်လိုက်ပြီးနောက် တောင်ပိုင်းနဂါးဘုရင်ကို တင်းကြပ်စွာဖက်ထားလိုက်ကာ၊ သူ၏ ထူထဲသောလက်မောင်းများဖြင့် တောင်ပိုင်းနဂါးဘုရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်သွားသည်အထိ ညှစ်ထားလိုက်ပါသည်။

ဂျွတ် ဂျွတ်

"ခင်ဗျား ဘယ်ကိုထွက်ပြေးနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလဲ..."

တောင်ပိုင်းနဂါးဘုရင်၏ နားထဲတွင် ခယ်ရှစ်စန်း တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သော စကားမှာ သေမင်း၏ ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ပင်။

၎င်းသည် နောက်သို့လှည့်၍ မရတော့ဘဲ ရှန်းယီ၏ တည်ငြိမ်သော မီးခိုးရောင်မျက်လုံးများကိုသာ စိုက်ကြည့်ရန် အတင်းအကျပ်ဖိအားပေးခံလိုက်ရသည်။

ရှန်းယီ၏ အစစ်အမှန်မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို သိရှိသွားပြီး၊ ထိုမီးခိုးရောင်မျက်လုံးများကို တစ်ဖန် ပြန်လည်မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ တောင်ပိုင်းနဂါးဘုရင်မှာ တစ်ကိုယ်လုံးတုန်ယင်သွားခဲ့၏။

ကောင်းကင်ဘုံနယ်ပယ် နှောင်းပိုင်းမှ အစွမ်းထက်သော မဟာနတ်ဆိုးကြီးပင်လျှင် သူ့ကို အလုပ်အကျွေးပြုကာ သူ့အတွက်သေပေးရန်ပင် လိုလားနေခဲ့သည်။

ဤနန်ယန်ဂိုဏ်းချုပ်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုမှာ သူ၏မျှော်လင့်ထားခြင်းထက် များစွာ ကျော်လွန်နေပေလိမ့်မည်။

"ကျုပ်လည်း... အရှင်သခင်ကို... အလုပ်အကျွေးပြုဖို့... လိုလားပါတယ်..."

၎င်းသည် နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော အင်အားကို အသုံးပြု၍ သနားညှာသာရန်အသနားခံစကား ဆိုလိုက်သည်။

ရှန်းယီသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ လည်ပင်းရိုးမှာ မီးခိုးရောင် မြူခိုးများ၏ တိုက်စားမှုကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် အလွန်ပင်ကြွပ်ဆတ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ မီးခိုးရောင်မြူခိုးများမှာ ဖြည်းညှင်းစွာပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ သူ၏ နက်မှောင်သောသူငယ်အိမ်ထဲတွင် မောပန်းနွမ်းနယ်မှုအစအချို့ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုကိုမျှ သူမပေးခဲ့ပေ။

ရှန်းယီသည် သူ၏ လက်ဖဝါးထဲမှ ခွက်ခနဲအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်အထိ သူ၏ လက်ချောင်းများကို အလေးအနက်ထား၍ညှစ်လိုက်လေသည်။

ဘန်း

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ သောင်းကျန်းနေသော နတ်ဆိုးစွမ်းအားများသည် တောင်ပိုင်းနဂါးဘုရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုတစ်ခဏအတွင်း ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်၏။

ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခါစထူထပ်လှသောဒဏ်ရာများမှာ ပြန်လည်ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့သည်။

မီးခိုးရောင်မြူခိုးများ အားလုံးစုစည်းသွားပြီးနောက်၊ ခုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်သော ၎င်း၏ နှလုံးသားကို ဝန်းရံကာတစ်ခဏအတွင်းအမှုန့်ခြေပစ်လိုက်လေသည်။

...

တောင်ပိုင်းနဂါးဘုရင်၏ မျက်လုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့သွားခဲ့၏။ ၎င်းသည် ရှန်းယီကိုသာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

လူငယ်လေးက သူ၏ လည်ချောင်းမှ လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည်ဆွဲထုတ်လိုက်သည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

တောင်ပိုင်းနဂါးဘုရင်သည် အင်အားအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားသည့်အလား ၎င်း၏ ဦးခေါင်းကို ငိုက်ချလိုက်ပြီး၊ ဘန်းခနဲအသံနှင့်အတူ လွင့်ပျံနေသော ဝတ်ရုံရှည်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့လေ၏။