အခန်း (၂၇၉-၂၈၀)

အခန်း ၂၇၉ - သူမ သေသွားပြီးနောက်မှာတော့ နင် တဖြည်းဖြည်း အသားကျသွားမှာပါ

ဓားအလင်းတန်း တစ်ချက်နှင့်အတူ။

အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားက တောင်ခြေမှ ပြေးထွက်လာခဲ့လေ၏။

နောက်တစ်ခဏတွင် အနက်ရောင် ဓားသွားက အနန္တတာအိုဂိုဏ်းချုပ်၏ အရှေ့တည့်တည့်သို့ ကျရောက်လာခဲ့ပေသည်။

"ချလွမ်"

အနန္တတာအိုဂိုဏ်းချုပ်က သူ၏ ဓားရှည်ကို မြှောက်ကာ ကာကွယ်လိုက်လေ၏။

လက်နက်များ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မိသော အသံက အနန္တတာအိုဂိုဏ်း၏ တောင်ထွတ်များတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့ပေသည်။

"ဟင်"

သိပ်မကြာမီမှာပင် အနန္တတာအိုဂိုဏ်းချုပ်က တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်းကို သတိပြုမိသွားခဲ့လေ၏။

ဤဓားရှည်က ယခုလေးတင် ရှောင်မို ကိုင်ဆောင်ထားခဲ့သော အဆင့်လေး မှော်ရတနာ မဟုတ်တော့ဘဲ မသေမျိုးလက်နက် တစ်ပါး ဖြစ်နေခဲ့ချေပြီ။

"ဘုန်း"

ရှောင်မိုက အားကုန်သုံးကာ အောက်သို့ ခုတ်ချလိုက်ရာ အနန္တတာအိုဂိုဏ်းချုပ်က ဥက္ကာပျံတစ်ခုကဲ့သို့ အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး တောင်ထွတ်တစ်ခု၏ ထိပ်ပိုင်းကို ပြိုကျသွားစေခဲ့လေတော့သည်။

အနန္တတာအိုဂိုဏ်းချုပ် ပြန်လည် ကုန်းရုန်းထလာချိန်တွင် ရှောင်မိုက ဓားရှည်ကို တစ်ဖန် ပြန်လည် ဆုပ်ကိုင်ကာ အောက်သို့ ခုတ်ချလာပြန်လေ၏။

အနန္တတာအိုဂိုဏ်းချုပ်က တိုက်ရိုက် မရင်ဆိုင်ရဲတော့ဘဲ ဘေးဘက်သို့သာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ရပေသည်။

သွေးချီများ ရောနှောနေသော ရှောင်မို၏ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသည့် ဓားချီက အနန္တတာအိုဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းကာကွယ်ရေး မှော်ဝင်္ကပါတွင် အပေါက်တစ်ခုကို တိုက်ရိုက် ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်လေ၏။

အနန္တတာအိုဂိုဏ်းချုပ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပေသည်။ သူမ နိုးထလာပြီးနောက် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တည်ကြည်လေးနက်စွာ တိုက်ခိုက်ရန် လိုအပ်နေပြီဟု ခံစားလိုက်ရလေတော့သည်။

ရှောင်မိုက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး တစ်ဖန် ပြန်လည် ခုတ်ချလိုက်လေ၏။

သူ၏ ခုတ်ချက်တိုင်းက အလွန်တရာ မြန်ဆန်လှပြီး တစ်ချက်ထက် တစ်ချက်က ပို၍ လေးလံလာခဲ့ပေသည်။

အနန္တတာအိုဂိုဏ်းချုပ်က ရှောင်မိုသည် ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ပုကျိုးတောင်ကြီးဖြင့် သူမထံသို့ တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် ထုချေနေသည်ဟုပင် ခံစားလိုက်ရလေတော့သည်။

တကယ်တမ်းတွင် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအတွက် မည်သည့် လက်နက်မဆို သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းရည်များကို ချဲ့ထွင်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

အလားတူပင်။

လက်နက်တစ်ခုအတွက်လည်း ကျင့်ကြံသူက ၎င်း၏ စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ အသုံးချနိုင်ရန် လုံလောက်သော စွမ်းရည် ပိုင်ဆိုင်ထားရမည် ဖြစ်၏။

ထိုသို့ဖြစ်ရန်အတွက် ကျင့်ကြံသူနှင့် လက်နက်ကြားရှိ လိုက်ဖက်ညီမှုကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရန် လိုအပ်လေသည်။

၎င်းကို အများအားဖြင့် အသုံးတည့်ခြင်းဟု ခေါ်ဆိုလေ့ရှိကြပေသည်။

နှစ်ဖက်စလုံးက သင့်လျော်သော လိုက်ဖက်ညီမှု ရှိမှသာ တစ်အပေါင်းတစ်၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုက နှစ်ထက် ပိုမို ကြီးမားနိုင်မည် ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအနေဖြင့် အဆင့်မြင့်မားပြီး အသုံးတည့်သော လက်နက်တစ်ခုကို ရှာတွေ့ရန်မှာ အလွန်တရာ ခက်ခဲလှပေသည်။

အကယ်၍ ရှာတွေ့ခဲ့မည်ဆိုပါက ကျင့်ကြံသူ အများစုက ၎င်းကို သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် မှော်ရတနာအဖြစ် သန့်စင်ရန် ရွေးချယ်ကြမည် ဖြစ်လေ၏။

ယခုအခါ အနန္တတာအိုဂိုဏ်းချုပ်၏ အမြင်တွင် ရှောင်မိုက ထိုကဲ့သို့သော လက်နက်မျိုးကို ရှာတွေ့ထားခဲ့ချေပြီ။

ဤမသေမျိုးလက်နက်က အလွန်အမင်း လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိပြီး သတ်ဖြတ်ရန်အတွက် မွေးဖွားလာသကဲ့သို့ပင်။

၎င်း၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် ရှောင်မို ကျင့်ကြံထားသော သွေးမိစ္ဆာဓားသိုင်းနှင့် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသည့် မိစ္ဆာချီများကို ၎င်းတို့၏ အမြင့်ဆုံး အတိုင်းအတာအထိ အသုံးချနိုင်ခဲ့လေ၏။

ထို့အပြင် ရှောင်မို၏ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းအားက ဤမသေမျိုးလက်နက်ကို ကန့်သတ်ချက်မရှိ အသုံးပြုနိုင်ရန် လုံလောက်နေခဲ့ပေသည်။

ထို့အပြင် မသေမျိုးလက်နက် အတွင်းရှိ လက်နက်ဝိညာဉ်က ရှောင်မိုကို လုံးဝ နာခံပြီး သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းတွင် ကူညီပေးကာ သူနှင့် လုံးဝ ပြီးပြည့်စုံစွာ ကိုက်ညီနေခဲ့လေ၏။

အနန္တတာအိုဂိုဏ်းချုပ်က သူမ၏ လက်ထုံကျင်သွားသည်အထိ ရိုက်ခတ်ခံနေရပြီး ကာကွယ်ရန် ခက်ခဲနေချိန်မှာပင်။

အနန္တတာအိုဂိုဏ်းချုပ်၏ အကြည့်က ရှောင်မို၏ အကြည့်နှင့် မတော်တဆ ဆုံတွေ့သွားခဲ့လေ၏။

ရှောင်မို၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တာအိုစည်းမျဉ်း ကွင်းများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပေသည်။

"သေစမ်း။"

အနန္တတာအိုဂိုဏ်းချုပ်က ဆိုးရွားသော ကြိုတင်ခံစားမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း အချိန်နှောင်းသွားခဲ့ချေပြီ။

သူမ၏ အသိစိတ်က တဖြည်းဖြည်း နစ်မြုပ်သွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေ၏။

သို့သော် အသက်တစ်ဝက်ရှူစာ အချိန်အတွင်းမှာပင် အနန္တတာအိုဂိုဏ်းချုပ်က ရှောင်မို၏ ကောင်းကင်ယောင်ပြပညာရပ်မှ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ပေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တိုလေး အတွင်းမှာပင် ရှောင်မို၏ "သွေးထောင်ချောက်" နှင့် "ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး သွေးရောင်ဟင်းလင်းပြင်" တို့က ဖြန့်ကျက်ပြီးသွားခဲ့ချေပြီ။

အနန္တတာအိုဂိုဏ်းချုပ်က သွေးရောင် မိစ္ဆာချီ ထောင်ချောက်ထဲတွင် လုံးဝ ပိတ်မိသွားခဲ့ပြီး သွေးရောင် သံကြိုးများက သူမ၏ လက်နှင့် ခြေထောက်များကို ချည်နှောင်ထားလေ၏။

ရှောင်မိုက အနန္တတာအိုဂိုဏ်းချုပ်၏ အရှေ့တွင် ရပ်နေခဲ့ပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားရှည်ကို မြှောက်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်ပေသည်။

အနက်နှင့် အနီရောင် မိစ္ဆာချီများက ရှောင်မို၏ ဓားကိုယ်ထည်ပေါ်တွင် တစ်ဖန် ပြန်လည် စုစည်းလာခဲ့လေ၏။

ရှောင်မိုကို ဗဟိုပြု၍ မိုင်တစ်သောင်း ပတ်လည်အတွင်း လောကကြီးက အဖြူနှင့် အမည်းအဖြစ် တစ်ဖန် ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှောင်မိုနှင့် သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားရှည် တစ်ခုတည်းသာ ထူးခြားသော အရောင်အသွေးကို ပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့လေတော့သည်။

သွေးမိစ္ဆာဓားသိုင်း၏ နောက်ဆုံးကွက် - ကောင်းကင်ဖြိုခွဲခြင်း။

ဤခုတ်ချက်တွင် ရှောင်မို ပိုင်ဆိုင်သမျှ အရာအားလုံး ပါဝင်နေခဲ့ပေသည်။

ဓားက အောက်သို့ ခုတ်ချလိုက်လေ၏။

အနန္တတာအိုဂိုဏ်းချုပ်၏ အနောက်ဘက် မိုင်တစ်ရာခန့်အထိ ရှောင်မို၏ ခုတ်ချက်ကြောင့် ကွဲဟသွားပြီး နက်ရှိုင်းသော တွင်းနက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာကာ လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်ရှိ မြင့်မားသော တောင်ထွတ်များနှင့် မြစ်များ အားလုံးက ထက်ပိုင်းပိုင်းခံလိုက်ရလေတော့သည်။

ကြမ်းတမ်းလှသော ဓားချီများက မိုင်တစ်သောင်းအထိ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့ပေသည်။

လူသား၊ မိစ္ဆာ သို့မဟုတ် သားရဲဖြစ်စေ။

ရှောင်မို၏ ဓားချီကို ခံစားလိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူတို့ အားလုံးက ငရဲတံခါးပေါက်ရှေ့တွင် လမ်းလျှောက်နေရသည့်အလား တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကြလေတော့သည်။

ဓားချီများ ပြယ်လွင့်သွားခဲ့လေ၏။

အနန္တတာအိုဂိုဏ်းချုပ်လည်း နှစ်ပိုင်းကွဲသွားခဲ့ချေပြီ။

အနန္တတာအိုဂိုဏ်းချုပ်က ခေါင်းငုံ့ကာ သွေးမြူခိုးများအဖြစ် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားသော သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းမော့ကာ ရှောင်မိုကို ကြည့်လိုက်လေ၏။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သေဆုံးရတော့မည်ဆိုသည့် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုများ မပါဝင်ဘဲ ရှောင်မိုအပေါ် ဒေါသများသာ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေသည်။

"ရှောင်မို၊ အရင်တုန်းကလည်း မင်း ငါ့ကို မသတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ အခုဆိုရင် ငါ့ကိုသတ်ဖို့ဆိုတာ ပိုတောင် မဖြစ်နိုင်သေးတယ်။"

သူမက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေ၏။

"စောင့်နေလိုက်ပါ။ အချိန်ဘယ်လောက်ပဲ ကြာကြာ၊ နှစ်တစ်ထောင်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ နှစ်တစ်သောင်းပဲ ဖြစ်ဖြစ် တစ်နေ့နေ့ကျရင် ငါကိုယ်တိုင် မင်းကို ပြန်သတ်မယ်။"

သူမ၏ စကားသံ အဆုံးတွင် အနန္တတာအိုဂိုဏ်းချုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်က သွေးမြူခိုးများအဖြစ် လုံးဝ ပျော်ဝင်သွားပြီး ပြန့်ကျဲသွားခဲ့လေတော့သည်။ အနန္တတာအိုဂိုဏ်းချုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ယခင်က စီးဝင်ခဲ့သော ရွှေရောင် အလင်းတန်းများက ကျောက်ရုပ်တုဆီသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့ပေသည်။

ကျောက်ရုပ်တုပေါ်တွင် ကြွေထည်ကဲ့သို့ အက်ကြောင်းများ ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ကျောက်ရုပ်တုက ရာသီဥတုဒဏ်ကြောင့် ပျက်စီးသွားသည့်အလား ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လေထဲတွင် ပြန့်ကျဲသွားခဲ့လေတော့သည်။

"သူ နိုင်သွားပြီလား။ ရှောင်မိုက တကယ်ပဲ နိုင်သွားတာလား။"

ချင်းယွမ်က လေထဲတွင် ရပ်နေသော ရှောင်မိုကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများက မှန်သားကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေကာ သူမ အိပ်မက်မက်နေသလားဟုပင် တွေးတောနေမိလေ၏။

အသက် သုံးထောင်ကျော်နေပြီဖြစ်သော ချင်းယွမ်က အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်လွန်းသဖြင့် ခုန်တက်လုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အနန္တတာအိုဂိုဏ်းချုပ်၏ ဘက်တွင် ရပ်တည်ခဲ့သော ရှာခုံးကဲ့သို့သော ကျင့်ကြံသူများ၏ ရင်ထဲတွင် အလွန်အမင်း ရှုပ်ထွေးနေခဲ့ကြလေ၏။

အစပိုင်းတွင် သူတို့က သူတို့၏ ဂိုဏ်းချုပ်အပေါ် အလွန်အမင်း ယုံကြည်မှု ရှိခဲ့ကြပြီး သူက နတ်ဘုရား၏ စွမ်းအားကို လုယူကာ ဒဏ္ဍာရီထဲက ပျောက်ဆုံးသွားသော ဒုတိယအဆင့်သို့ ခြေချနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ထားခဲ့ကြပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ထိုနတ်ဘုရားက နှစ်ပေါင်းများစွာ တံဆိပ်ခတ်နှောင်ခံထားရပြီး အလွန်အမင်း အားနည်းနေချိန်တွင် သူတို့၏ ဂိုဏ်းချုပ်က ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်းအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိနေရုံသာမက အနန္တတာအိုဂိုဏ်း၏ ကံကြမ္မာအထောက်အပံ့များကိုပင် စုပ်ယူထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ဂိုဏ်းချုပ်က ထိုနတ်ဘုရား၏ ဝင်ပူးခြင်းကို ခံလိုက်ရလေ၏။

အကယ်၍ ထိုသို့သာ ဖြစ်ခဲ့မည်ဆိုပါက ကိစ္စမရှိပေ။ ဤနတ်ဘုရားက ယခုလေးတင်မှ ပြန်လည် နိုးထလာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး အဖော်အပေါင်း မရှိသေးချေ။ အကယ်၍ သူက ဤလောကကြီးတွင် တစ်ခုခု လုပ်ဆောင်ချင်မည်ဆိုပါက သူ့ကို ကူညီမည့်သူများ သေချာပေါက် လိုအပ်လိမ့်မည် ဖြစ်၏။

သူတို့က နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ လက်ပါးစေများ ဖြစ်လာရန် အလွန်ပင် ဆန္ဒရှိကြပြီး ဂုဏ်ယူနေခဲ့ကြပေသည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် ထိုနတ်ဘုရားက တကယ်ပင် ရှောင်မို၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရလေ၏။

နတ်ဘုရားကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော အမျိုးသား။

ဤနတ်ဘုရားက မပြည့်စုံဘဲ အားနည်းနေလျှင်တောင်မှ သူက နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်နေဆဲပင်။

သူတို့ သိထားသလောက်ဆိုလျှင် နတ်ဘုရားများကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သော အမျိုးသားများက ရှေးဟောင်းခေတ်၏ ဒဏ္ဍာရီများထဲတွင်သာ ရှိခဲ့ဖူးလေ၏။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ရှောင်မိုက ချင်းယွမ်ရှိရာသို့ ပျံသန်းဆင်းသက်လာခဲ့ပြီး "မင်စွန်း" ကို သွေးမိစ္ဆာ၏ အရှေ့တွင် ထိုးစိုက်လိုက်လေသည်။

ချင်းယွမ်က မှော်မန္တန်တစ်ခုကို ချက်ချင်း ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ ဝိညာဉ်ချည်နှောင်ကျောက်စိမ်းက အလင်းရောင်များ ထုတ်လွှတ်လာခဲ့ပေသည်။

အလင်းရောင်၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် သွေးမိစ္ဆာ၏ ယန်ဝိညာဉ်က သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့လေ၏။

သို့သော် သွေးမိစ္ဆာက သတိမရလာခဲ့ချေ။ သူမက သတိလစ် မေ့မြောနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

"အရင်ဆုံး ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ်ကို ပြန်ကြစို့။" ချင်းယွမ်က ရှောင်မိုကို ပြောလိုက်လေ၏။

"ကောင်းပါပြီ။"

ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သွေးမိစ္ဆာကို ပွေ့ချီကာ ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ်ဆီသို့ လေထဲတွင် ခြေလှမ်းလိုက်လေသည်။

ရှာခုံးကဲ့သို့သော မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသည့် ကျင့်ကြံသူများက ရှောင်မို၏ အားနည်းနေသော အငွေ့အသက်ကို အာရုံခံမိလိုက်ကြပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ မသေမျိုးလက်နက်ကို တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြလေ၏။

ရှောင်မိုက တကယ်ပင် အစွမ်းထက်ကြောင်းကို သူတို့ ဝန်ခံကြပေသည်။ လောကကြီးထဲရှိ ကျင့်ကြံသူတိုင်းကို သူတို့၏ တည်ရှိမှုကိုပင် သံသယဝင်သွားစေလောက်အောင် အစွမ်းထက်ပြီး နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို သတ်ဖြတ်နိုင်လောက်အောင် စွမ်းအားကြီးမားလှလေ၏။

သို့သော် လက်ရှိ ရှောင်မိုက လမ်းဆုံးသို့ ရောက်နေချေပြီ။ ဒါက သူ့ကို သတ်ဖြတ်ရန် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ သူတို့က ရှောင်မိုကို သတ်ဖြတ်နိုင်မည်ဆိုပါက မသေမျိုးလက်နက်ကို ရရှိနိုင်ရုံသာမက ရှောင်မို သေဆုံးသွားပြီးနောက် အနန္တတာအိုဂိုဏ်းနှင့် ပတ်သက်သမျှ အရာအားလုံးက အများကြီး ပိုမို ရိုးရှင်းသွားမည် ဖြစ်လေ၏။

အကယ်၍ ရှောင်မိုသာ မသေဆုံးဘဲ ပြန်လည် ကျန်းမာလာမည်ဆိုပါက သူတို့က အနန္တတာအိုဂိုဏ်းတွင် နေရာမရှိတော့ရုံသာမက လက်စားချေလိုစိတ် ပြင်းထန်သော ရှောင်မိုက သူတို့ကို ကမ္ဘာမြေ၏ အဆုံးတိုင်အောင်ပင် လိုက်လံ သတ်ဖြတ်လိမ့်မည် ဖြစ်ပေသည်။

ရှာခုံးနှင့် အခြားသော ကျင့်ကြံသူများက အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး လှုပ်ရှားရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြလေ၏။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်မှာပင် ရှောင်မိုက ခေါင်းမော့ကာ သူတို့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

ထိုအကြည့်တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် ရှာခုံးနှင့် အခြားသူများက ခေါင်းမှ ခြေဖျားအထိ အရိုးထဲစိမ့်ဝင်သွားလောက်အောင် အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ကြရပေသည်။ သူတို့၏ အသက်ရှူနှုန်းများကပင် အနည်းငယ် အားနည်းသွားပြီး သူတို့၏ နှလုံးခုန်နှုန်းများက ထိန်းမရအောင် မြန်ဆန်လာခဲ့လေ၏။

ယခုအချိန်တွင် သူတို့က ရှောင်မိုကို သေချာပေါက် သတ်ဖြတ်နိုင်ကြောင်း သိထားကြသော်လည်း ကြောက်ရွံ့မှုက သူတို့ကို ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းမျှ မလှမ်းရဲအောင် တားဆီးထားခဲ့လေတော့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် စစ်လီက ပန်းတစ်သောင်းတောင်ထွတ်မှ ပျံသန်းထွက်လာခဲ့ပြီး ဓားတိုတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရှောင်မိုကို ကာကွယ်ပေးလိုက်လေ၏။

လော်ချာခန်းမ၏ ခန်းမသခင်၊ ကွေ့ယွင်တောင်ထွတ်သခင်နှင့် အခြားသော ခန်းမသခင်များ၊ တောင်ထွတ်သခင်များနှင့် အကြီးအကဲ အတော်များများကလည်း ရှောင်မို၏ အရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး ရှာခုံးနှင့် အခြားသူများကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်ကြပေသည်။

ရှာခုံးနှင့် အခြားသူများ၏ မျက်ခုံးများက တွန့်ကွေးသွားခဲ့လေ၏။

သူတို့က ဘက်ရွေးချယ်ပြီးသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအဘိုးကြီးများ၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် သူတို့ အောင်မြင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

"သွားကြစို့။"

ရှာခုံးက သူ၏ဘေးရှိ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို အော်ဟစ်ပြောလိုက်ပြီး အနန္တတာအိုဂိုဏ်းထဲမှ ပထမဆုံး ပျံသန်းထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

အခြားသော ကျင့်ကြံသူများကလည်း သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြလေ၏။

ရှာခုံးနှင့် အခြားသူများ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ရှောင်မိုက သူ၏ အရှေ့တွင် ရပ်နေသော အကြီးအကဲများ၊ ခန်းမသခင်များနှင့် တောင်ထွတ်သခင်များကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့ တစ်ဦးချင်းစီကို မှတ်သားထားလိုက်လေသည်။

ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ရှောင်မိုက သွေးမိစ္ဆာကို ကုတင်ပေါ်တွင် ချထားပေးလိုက်ပေသည်။

ချင်းယွမ်က သွေးမိစ္ဆာ၏ သွေးခုန်နှုန်းကို ချက်ချင်း စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လိပ်ပြာပုံစံ အပ်အိတ်တစ်ခုကို ဖွင့်ကာ သွေးမိစ္ဆာကို စိုက်အပ်ကုသပေးပြီး ဆေးလုံးအမျိုးမျိုးကို တိုက်ကျွေးလိုက်လေ၏။

နောက်ဆုံးတွင် ချင်းယွမ်က သွေးမိစ္ဆာကို ထူမပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ အနောက်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ သွေးမိစ္ဆာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ထည့်သွင်း၍ သူမ၏ ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးလေတော့သည်။

ရှောင်မိုက ဆရာဖြစ်သူ၏ ဖြူရော်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ဘေးမှသာ စောင့်ဆိုင်းနေရုံမှတစ်ပါး အခြားမတတ်နိုင်ခဲ့ချေ။

ပညာရပ်တိုင်းတွင် ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင် အထူးပြုမှုများ ရှိကြပေသည်။ အစ်မကြီးချင်းယွမ်က ပန်းပဲနှင့်ရုပ်သေးကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ရုံသာမက ဆေးပညာရှင် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပြီး နယ်ပယ်နှစ်ခုစလုံးတွင် နက်ရှိုင်းသော အောင်မြင်မှုများ ရှိထားလေ၏။

တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် ချင်းယွမ်က မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ သူမ၏ ကျောပြင်တစ်ခုလုံး ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေခဲ့ပေသည်။

ချင်းယွမ်က ပါးပြင်ပေါ်ရှိ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခြေထောက်များကို ကုတင်ဘေးတွင် တွဲလောင်းချထားလိုက်လေ၏။

"အစ်မကြီးချင်းယွမ်၊ သွေးမိစ္ဆာ အခြေအနေ ဘယ်လိုနေလဲ။" ရှောင်မိုက မေးလိုက်သည်။

ချင်းယွမ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာက အလွန်အမင်း ရှုပ်ထွေးကာ စိတ်ပျက်နေသည့်အသွင် ပေါ်လွင်နေခဲ့ပေသည်။ "နင့်ဆရာရဲ့ ထျန်းမင် အပ်စိုက်မှတ်ထဲကို နင့်ရဲ့ သွေးချီတွေ ထည့်သွင်းကြည့်လိုက်ပါ။ ပြီးရင် နင် သိလာလိမ့်မယ်။"

ရှောင်မိုက ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ သူ၏ သွေးချီများကို သွေးမိစ္ဆာ၏ ထျန်းမင် အပ်စိုက်မှတ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်လေ၏။

သိပ်မကြာမီမှာပင် ရှောင်မိုက တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်းကို သတိပြုမိသွားခဲ့ပေသည်။

ရှောင်မို၏ အမြင်တွင် သွေးမိစ္ဆာ၏ သက်စောင့်မီးတောက်က အားနည်းနေသော်လည်း ၎င်းက ဒဏ်ရာများကြောင့်သာ ဖြစ်သင့်သည်ဟု ထင်ထားခဲ့လေ၏။

အစ်မကြီးချင်းယွမ်၏ ကုသမှုအပြီးတွင် ဒဏ်ရာများက တည်ငြိမ်သွားသင့်ပေသည်။

သို့သော် သွေးမိစ္ဆာ၏ သက်စောင့်မီးတောက်က တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်းသတ်လုနီးပါး ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ကြောင်းကို ရှောင်မို ခံစားလိုက်ရလေ၏။

သွေးမိစ္ဆာ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အချိန်အကြာကြီးကတည်းက ကြီးမားသော ပြဿနာများ ရှိနေခဲ့ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

"အစ်မကြီးချင်းယွမ်၊ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။" ရှောင်မိုက ခေါင်းမော့ကာ ချင်းယွမ်ကို ကြည့်လိုက်လေ၏။ "ဒီတစ်ခါ သူ အရမ်းဆိုးဆိုးရွားရွား ဒဏ်ရာရသွားလို့လား။"

"ဟူး" ချင်းယွမ်က သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။ "ဆိုးရွားတာက ဒီဒဏ်ရာ မဟုတ်ပါဘူး။ အရင်ဒဏ်ရာပါ။"

ချင်းယွမ်က ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသော သွေးမိစ္ဆာကို ကြည့်ရင်း ဆက်ပြောလိုက်လေ၏။

"နင့်ဆရာရဲ့ ပါရမီက နင်နဲ့ မယှဉ်နိုင်ပေမဲ့ လောကကြီးမှာတော့ ရှားပါးနေတုန်းပါပဲ။ နှစ်တစ်သောင်းမှာ တစ်ခါ တွေ့ရခဲတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပေါ့။ ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်းအဆင့်ကို ရောက်ဖို့ဆိုတာ သူမအတွက် အိတ်ထဲက ပစ္စည်းတစ်ခုကို ယူသလိုမျိုး လွယ်ကူတဲ့ ကိစ္စလေးတစ်ခု သက်သက်ပါ။

လူအများစုက နင့်ဆရာကို အနန္တတာအိုဂိုဏ်းရဲ့ နောက်ထပ် ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့တောင် ယုံကြည်ထားခဲ့ကြတာ။

ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း သုံးထောင်တုန်းက နင့်ဆရာက ဒဏ်ရာတစ်ခု ရသွားခဲ့တယ်။"

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း သုံးထောင်တုန်းက ဟုတ်လား။"

ရှောင်မိုက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ထိုအချိန်က နဂါးနက်ဂိုဏ်းချုပ် သူ့ကို ပြောခဲ့သည့် စကားများကို ပြန်လည် သတိရသွားခဲ့လေ၏။

နဂါးနက်ဂိုဏ်းချုပ်က သူသည် သွေးမိစ္ဆာ၏ တပည့်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ပထမဆုံး မေးခဲ့သည်မှာ သူ၏ ဆရာဖြစ်သူ၏ ဒဏ်ရာများ အကြောင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် နဂါးနက်ဂိုဏ်းချုပ်က အသေးစိတ် ရှင်းပြမသွားခဲ့ချေ။

သူက အကျဉ်းချုပ်မျှသာ ပြောခဲ့ပြီးနောက် တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားသည့်အလား အကြောင်းအရာကို ဟွန်တွန်း သတင်းစဉ်ဆီသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေ၏။

"ဟုတ်တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း သုံးထောင်တုန်းက နင့်ဆရာက နင့်ရဲ့ ဆရာဘွားဘွားရဲ့ သဲလွန်စတွေကို အမြဲတမ်း လိုက်ရှာနေခဲ့တာ။

နင် သိချင်မှ သိလိမ့်မယ်။ နင့်ဆရာက မိဘမဲ့ တစ်ယောက်လေ။

နင့်ဆရာ အသက် သုံးနှစ်အရွယ်မှာ နင့်ရဲ့ ဆရာဘွားဘွားက သူမကို တောင်ပေါ်ကို ခေါ်လာခဲ့တာ။

သွေးမိစ္ဆာအတွက်ကတော့ စီနီယာကျိုးက သူမရဲ့ မိခင်လိုပါပဲ။

အဲဒီအချိန်တုန်းက နင့်ဆရာက တားမြစ်နယ်မြေ တစ်ခုထဲကို မတော်တဆ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး သူမရဲ့ မူလအရိုးတွေနဲ့ ဝိညာဉ်သွေးကြောတွေ လုံးဝနီးပါး ပျက်စီးသွားခဲ့တယ်။

ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ပဲ နင့်ဆရာက ဂိုဏ်းကို အောင်မြင်စွာ ပြန်ရောက်လာနိုင်ခဲ့တယ်။

အဲဒီနောက်မှာ နင့်ဆရာက တားမြစ်ကျင့်စဉ် တစ်ခုကို ကျင့်ကြံခဲ့ပြီး သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင် မဟာတာအိုလမ်းကြောင်းကို ယဇ်ပူဇော်ကာ ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်းအဆင့်ကို ရောက်ရှိနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးကို စွန့်လွှတ်ပြီး သူမရဲ့ အသက်ကို အတင်းအကျပ် ဆွဲဆန့်ခဲ့တယ်။

အကယ်၍ ဒီတိုက်ပွဲကြီးသာ မဖြစ်ခဲ့ဘူးဆိုရင် နင့်ဆရာက အခုချိန်မှာ အသက်ရှင်ဖို့ အနှစ်ငါးဆယ်ပဲ ကျန်တော့မှာပါ။

ပြီးတော့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ သူမက ထပ်ပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရသွားတော့ သူမရဲ့ ရောဂါဟောင်းကို ပြန်လည် နှိုးဆွလိုက်သလို ဖြစ်သွားတယ်။ သွေးမိစ္ဆာ၊ သူမ..."

ချင်းယွမ်က စကားပြောနေရင်း သူမ၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းလေးကို ညင်သာစွာ ကိုက်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျက်ရည်များ ရစ်သိုင်းလာခဲ့လေ၏။

အစ်မကြီးချင်းယွမ်က ဆက်မပြောတော့သော်လည်း ရှောင်မိုက သူမ၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သွားခဲ့ပေသည်။

ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသော သွေးမိစ္ဆာကို ကြည့်ရင်း ရှောင်မိုက အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့လေ၏။

"ငါ သူမအတွက် ဆေးသွားယူပြီး နည်းနည်းလောက်—"

ချင်းယွမ်က သူမ၏ အသက်ကို နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် ထပ်ဆွဲဆန့်နိုင်မလားဟု ပြောချင်ခဲ့သော်လည်း စကားလုံးများက သူမ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့နေပြီး ချဉ်စူးစူး အရသာကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

သူမက မျက်တောင်များထောင့်ရှိ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး ဘယ်လို စကားဆက်ပြောရမလဲ ဆိုတာကိုပင် မသိတော့ချေ။

"ပင်ပန်းသွားပြီ အစ်မကြီးချင်းယွမ်။ အခုကစပြီး သူမကို ကျွန်တော်ပဲ ပြုစုစောင့်ရှောက်ပါ့မယ်။" ရှောင်မိုက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်လေ၏။

"အင်း။" ချင်းယွမ်က သွေးမိစ္ဆာကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

ရှောင်မိုက ကုတင်ခေါင်းရင်းတွင် ထိုင်ကာ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသော အမျိုးသမီးကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့ပေသည်။

"ကောင်လေး၊ ငါ မင့်ကို တကယ် သဘောကျသွားပြီ။ အခုကစပြီး မင်းက ငါ့ရဲ့ တပည့်ပဲ။ မင်း နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ။"

"ဒါကို မှတ်ထား။ အဆင့်နှစ်ဆင့်အတွင်းမှာ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားရင် မင်းဘာသာမင်း ဖြေရှင်း။ အဆင့်နှစ်ဆင့် အထက်ဆိုရင်တော့ ဒီအဘွားကြီးက မင်းကို ကျောထောက်နောက်ခံ ပေးထားမယ်။"

"ကောင်လေး၊ အရက်သောက်မလား။"

"စာဖတ်နေတာလား။ ငါ စာဖတ်နေတာလေ။ ဧကရာဇ်ဦးလေးငယ်က စာအုပ်မဟုတ်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ။"

"အာ၊ အရမ်း ဒုက္ခများတာပဲ။ အခုကစပြီး ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စအဝဝက မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့တယ်။"

"တာအိုလက်တွဲဖော် ဟုတ်လား။ ဒီလောကကြီးမှာ ငါနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်မှ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ ငယ်ငယ်တုန်းကဆိုရင် မင်းရဲ့ အခုအရွယ်လောက်ဆို ငါ တကယ်ပဲ မင်းကို သဘောကျမိကောင်း ကျမိမှာပါ။"

"ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် မင်း ငါ့ကို ဆရာလို့ တစ်ခါမှ မခေါ်ဖူးဘူးနော်။"

"မြန်မြန်၊ မြန်မြန် ဆရာလို့ ခေါ်စမ်းပါ၊ ငါ့ကို ကြားခွင့်ပေးပါ။ လာပါ၊ လာပါကွာ"

သူမ၏ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ရင်း သွေးမိစ္ဆာနှင့် ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခဲ့ရသည့် မြင်ကွင်းများက ရှောင်မို၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ကွက်ပြီးတစ်ကွက် အဆက်မပြတ် ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့လေ၏။

ရှောင်မို၏ ရင်ထဲတွင် သူမက ဆရာတစ်ယောက်နှင့် လုံးဝ မတူခဲ့ချေ။

သို့သော် ဤကဲ့သို့သော ဆရာမျိုးကသာ သူ့ကို ကောင်းမွန်သော ကလေးဘဝတစ်ခု ပိုင်ဆိုင်နိုင်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူက အနန္တတာအိုဂိုဏ်းတွင် ရမ်းကားနေချိန်တိုင်း သူ့နောက်တွင် မေးခွန်းထုတ်ခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ အမြဲတမ်း ရပ်တည်ပေးခဲ့သည်ကလည်း ဤကဲ့သို့သော ဆရာမျိုးပင် ဖြစ်လေ၏။

ထို့အပြင် သူ့အတွက် မသေမျိုးလက်နက် တစ်ပါးကို သွန်းလုပ်ပေးနိုင်ရန် သူမ၏ နတ်ဝိညာဉ်ကို ယဇ်ပူဇော်ကာ သံသရာလည်ခြင်းကို စွန့်လွှတ်ရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သည်ကလည်း ဤကဲ့သို့သော ဆရာမျိုးပင် ဖြစ်ချေသည်။

ရှောင်မိုက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ၏ အတွေးများကို အတိတ်အမှတ်ရစရာများထဲမှ ပြန်လည် ဆွဲထုတ်လိုက်လေ၏။

သူက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သွေးမိစ္ဆာအတွက် စောင်ကို သေချာ ခြုံပေးလိုက်ပေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် သွေးမိစ္ဆာ၏ မျက်တောင်လေးများက ညင်သာစွာ လှုပ်ခတ်သွားခဲ့လေ၏။ သူမ၏ မျက်လုံးများက ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လာပြီးနောက် လှောင်ပြောင်နေသလို၊ ကစားချင်သလို မျက်လုံးများက ရှောင်မို၏ အကြည့်နှင့် ဆုံတွေ့သွားခဲ့လေတော့သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ နင် နည်းနည်းလေး မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေသလိုပဲ ကောင်လေးရဲ့။" သွေးမိစ္ဆာ၏ အရောင်အသွေး ကင်းမဲ့နေသော နှုတ်ခမ်းလေးများက အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားခဲ့ပေသည်။ "ဘာတွေ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေလို့လဲ။ နင့်ဆရာက ဖြေရှင်းပေးနိုင်ပါတယ်။"

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။" ရှောင်မိုက ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်လိုက်လေ၏။ "တစ်ယောက်ယောက် သေတော့မှာဆိုတော့ ကျွန်တော် နည်းနည်း အသားမကျသေးလို့ပါ။"

"အဲဒီလိုလား။" သွေးမိစ္ဆာက ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။ "ဘာမှတော့ တတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမ သေသွားပြီးနောက်မှာတော့ နင် တဖြည်းဖြည်း အသားကျသွားမှာပါ။"

ရှောင်မို: "..."

"ဒါပေမဲ့၊ နင် သိလား..."

သွေးမိစ္ဆာက လက်လှမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ ဖြူဖွေးသော လက်ချောင်းလေးဖြင့် ရှောင်မို၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်လေ၏။

"သေတော့မယ့် အဲဒီလူက ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲပြီး သေမယ့်အချိန်ကို စောင့်မနေချင်ဘူးတဲ့။ သူမက အပြင်ထွက်ပြီး လမ်းလျှောက်ချင်သေးတယ်တဲ့။ အရူးလေး၊ နင် သူမကို အဖော်ပြုပေးဖို့ ဆန္ဒရှိလား။"

အခန်း ၂၈၀ - ပန်းခင်းကြီးထဲမှာ ငါ့ကို နင် ရှာတွေ့နိုင်မလား

ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ်၏ ဝိညာဉ်စမ်းရေတွင်းမှ ကျန်းနှစ်ဆယ်ခန့် အကွာတွင်။

ရှောင်မိုက သစ်ပင်တစ်ပင်၏ အနောက်တွင် ရပ်နေခဲ့ပြီး သူ၏ ကိုယ်ဟန်က ဘေးရှိ ဖီးနစ်သစ်ပင်ကဲ့သို့ မြင့်မားကာ မတ်မတ်ရပ်နေခဲ့ပေသည်။

သူက ခေါင်းမော့ကာ သစ်ရွက်များကြားမှတစ်ဆင့် ပြာလဲ့နေသော ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်နေခဲ့လေ၏။

တိုက်ပွဲကြီးကြောင့် အနန္တတာအိုဂိုဏ်း၏ အထက်ကောင်းကင်ယံတွင် တိမ်တစ်လိပ်မျှပင် မရှိခဲ့ချေ။

သူ၏အနောက်ဘက်မှ စမ်းရေသံများက ညင်သာစွာ ထွက်ပေါ်နေပြီး တောအုပ်ထဲရှိ အင်းဆက်ပိုးမွှားများ၏ အသံများနှင့် ရောနှောကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပို၍ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားစေခဲ့ပေသည်။

နံ့သာတိုင်တစ်တိုင်စာ အချိန်ကြာပြီးနောက် ရှောင်မို၏ အနောက်ဘက်မှ သစ်ရွက်ခြောက်များ နင်းမိသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သွေးမိစ္ဆာက ရှောင်မို၏ အရှေ့တွင် ရပ်နေခဲ့ပေသည်။

ဝိညာဉ်စမ်းရေတွင်းတွင် ရေချိုးပြီးနောက် သူမက သန့်ရှင်းသော အနီရောင် ဝတ်စုံကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ ဆံကေသာရှည်များက ပခုံးပေါ်တွင် ကျဆင်းနေကာ စမ်းရေများကြောင့် အနည်းငယ် စိုစွတ်နေခဲ့လေ၏။

သူမ၏ မျက်နှာက ဖြူရော်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူမထံမှ ယဉ်ပါးမှုမရှိသော၊ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အငွေ့အသက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေဆဲပင် ဖြစ်ပေသည်။

အခြေအနေများ မည်သို့ပင် ရှိနေပါစေ ဤအမျိုးသမီးက အမြဲတမ်း ဤမျှ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေသည့်အလားပင်။

"ဘာလဲ။ နင်က ဘာလို့ ငါ့ကို စိုက်ကြည့်နေရတာလဲ ကောင်လေးရဲ့။ ငါက အရမ်းလှတယ်ဆိုတာ နင် နောက်ဆုံးတော့ သဘောပေါက်သွားပြီလား။" သွေးမိစ္ဆာ၏ နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားပြီး ရှောင်မို၏ အကြည့်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"သာမန်ပါပဲ။" ရှောင်မို၏ မျက်နှာအမူအရာက ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူက သွေးမိစ္ဆာကို စိုက်ကြည့်နေခြင်းမှာ သူမ၏ အသွင်အပြင်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ သက်စောင့်မီးတောက်က အချိန်မရွေး ငြိမ်းသတ်သွားတော့မည့်အလား ပို၍ပို၍ အားနည်းလာနေသောကြောင့် ဖြစ်လေ၏။

"ငါတို့ ဘယ်သွားကြမလဲ။"

ရှောင်မိုက မေးလိုက်ပေသည်။

သွေးမိစ္ဆာက လမ်းလျှောက်ထွက်ချင်သည်ဟု ပြောသဖြင့် ရှောင်မိုက သဘာဝကျစွာပင် သူမနှင့်အတူ လိုက်ပါလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် လမ်းမလျှောက်ခင် သွေးမိစ္ဆာက ဝိညာဉ်စမ်းရေတွင်းတွင် ရေသွားချိုးပြီး အဝတ်အစား လဲလှယ်ခဲ့လေသည်။

ရှောင်မိုက ကျန်းနှစ်ဆယ်ခန့် အကွာမှ စောင့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ငါ မသိဘူး။ ဒီအတိုင်း လျှောက်သွားကြတာပေါ့။"

သွေးမိစ္ဆာက လက်နောက်ပစ်ကာ လမ်းလျှောက်သွားပြီး သူမ၏ စကတ်အောက်ရှိ ခြေတံရှည်များက ရှေ့သို့ လှမ်းသွားခဲ့လေ၏။ လေညင်းလေးတစ်ချက် တိုက်ခိုက်သွားရာ သူမ၏ စကတ်က ခြေထောက်များနှင့် ကပ်သွားပြီး နီးပါး ပြီးပြည့်စုံသော ပုံသဏ္ဌာန်ကို ဖော်ပြနေခဲ့ပေသည်။ တိမ်တိုက်ပုံစံ ပန်းထိုးဖိနပ်လေးများကို ဝတ်ဆင်ထားသော သူမ၏ ခြေဖဝါးလေးများက မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေပြီး တောအုပ်ထဲရှိ ကျောက်ခဲများကို တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် ကန်ကျောက်နေခဲ့လေ၏။

အသက်သုံးထောင်ကျော်နေပြီဖြစ်သော ဤအမျိုးသမီးက ယခုအခါ နွေဦးရာသီတွင် အပြင်ထွက်လည်နေသော မိန်းကလေးငယ်လေး တစ်ဦးနှင့် တူနေခဲ့ပေသည်။

ရှောင်မိုက ဘာမှမပြောဘဲ သူမ၏ ဘေးမှသာ လိုက်ပါသွားခဲ့လေ၏။

အနီရောင် ဝတ်စုံနှင့် အနက်ရောင် အင်္ကျီတို့က ဆန့်ကျင်ဘက် အရောင်များ ဖြစ်နေသော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် အတူတကွ လမ်းလျှောက်နေကြရာ အနည်းငယ် လိုက်ဖက်ညီနေသည့်အသွင် ပေါ်လွင်နေခဲ့ပေသည်။

နံ့သာတိုင်တစ်တိုင်စာခန့် အချိန်ကြာပြီးနောက် သွေးမိစ္ဆာက အနန္တတာအိုဂိုဏ်း၏ မိစ္ဆာတစ်သောင်းမြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေ၏။

အနန္တတာအိုဂိုဏ်းတွင် ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး ဂိုဏ်းချုပ်က တစ်ရက်အတွင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကာ ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ မသေမျိုးအဆင့်နှင့် ကျောက်စိမ်းသန့်စင်ခြင်းအဆင့် အထွတ်အထိပ် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားများက သေဆုံးသွားခြင်း သို့မဟုတ် ထွက်ပြေးသွားခြင်းများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ရာ သုံးပုံဆယ်ပုံခန့်သာ ကျန်ရှိတော့ပေသည်။

သို့သော် မိစ္ဆာတစ်သောင်းမြို့တော်က စည်ကားနေဆဲပင် ဖြစ်လေ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျင့်ကြံသူ အများစုက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သာ ဂရုစိုက်ကြပြီး အထက်လူကြီးများ၏ ကိစ္စများက သူတို့နှင့် ဘာဆိုင်ပါမည်နည်း။

အကယ်၍ ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာမည်ဆိုလျှင်တောင်မှ ၎င်းကို ထိန်းထားပေးရန် ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲများ ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလော။

အနန္တတာအိုဂိုဏ်းကြီး ပျက်စီးသွားမည်ဆိုလျှင်တောင်မှ ပျက်စီးသွားပါစေ။ သူတို့က အခြားဂိုဏ်းတစ်ခုကို ပြောင်းသွားရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် မိစ္ဆာတစ်သောင်းမြို့တော်တွင် ယနေ့နံနက်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက ကျင့်ကြံသူများ အားလုံး၏ ပြောစမှတ်တွင် ရေပန်းစားနေခဲ့ချေပြီ။

လမ်းဘေးရှိ အရက်ဆိုင်များ၊ စည်ကားနေသော ပြည့်တန်ဆာရုံများ၊ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်များ သို့မဟုတ် စားသောက်ဆိုင်များ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို ကျင့်ကြံသူတိုင်းက ၎င်းအကြောင်းကို ဆွေးနွေးနေခဲ့ကြလေ၏။

ရှောင်မိုနှင့် သွေးမိစ္ဆာတို့က မြို့တော်၏ လမ်းမများပေါ်တွင် လျှောက်သွားနေချိန်တွင် ကျင့်ကြံသူ အများအပြားက သူတို့ကို ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားခဲ့ကြပေသည်။

ထိုကျင့်ကြံသူများ အားလုံးက အံ့သြမှင်တက်သွားကြပြီး ရပ်တန့်ကာ သူတို့နှစ်ဦးကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြလေ၏။ ထို့နောက် ကွင်းဆက် တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုကဲ့သို့ ကျင့်ကြံသူ ပိုများလာကာ ရှောင်မိုနှင့် သွေးမိစ္ဆာတို့ကို သတိပြုမိလာကြလေတော့သည်။

သူတို့က မသိစိတ်အလျောက် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို မချဉ်းကပ်ရဲကြဘဲ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေသည်။

သို့သော် ရှောင်မိုနှင့် သွေးမိစ္ဆာတို့က ဤအရာများ တစ်ခုကိုမျှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြချေ။

"အဘွားဖန်၊ ဆန်းလော့အရက် တစ်အိုးပေးပါ။"

အရက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ သွေးမိစ္ဆာက ဆိုင်ရှင်အဘွားကြီးကို လှမ်းခေါ်လိုက်လေ၏။

"အို၊ သွေးမိစ္ဆာ၊ သက်သာရဲ့လား။ အဆင်ပြေရဲ့လား။ နင် တော်တော်လေး ဆိုးဆိုးရွားရွား ဒဏ်ရာရသွားတယ်လို့ ငါ ကြားလိုက်တယ်။"

ခါးစည်းအေပရွန်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် အရက်ဆိုင်ရှင် အဘွားကြီးက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်ပေသည်။

"ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။" သွေးမိစ္ဆာက ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေ၏။ "ငါ နည်းနည်း သက်သာလာတာနဲ့ အဘွား ချက်ထားတဲ့ အရက်ကို သောက်ချင်လို့ ရောက်လာတာ။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သွေးမိစ္ဆာက သူမ၏ ခါးမှ အနီရောင် အရက်ဘူးကို ဖြုတ်လိုက်လေသည်။ အရက်ဘူးပေါ်တွင် သွေးမိစ္ဆာပန်း တစ်ပွင့်ကို ရိုက်နှိပ်ထားပေသည်။

သွေးမိစ္ဆာက အရက်ဘူးကို ဆိုင်ရှင်အဘွားကြီးထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်လေ၏။ "ပုံမှန်အတိုင်းပဲ အပြည့်ထည့်ပေးပါ။"

"ကောင်းပါပြီ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ငါ ချက်ထားတဲ့ ဆန်းလော့အရက်အိုးက အရမ်းကောင်းတယ်။ နင့်အတွက် ငါ သိမ်းထားတာ။" အဘွားဖန်က အရက်ဘူးကို ယူကာ အတွင်းဘက်ဆုံးရှိ အရက်အိုး၏ တံဆိပ်ကို ဖွင့်ပြီး သွေးမိစ္ဆာအတွက် ဖြည့်ပေးလိုက်လေ၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဘွား။" သွေးမိစ္ဆာက အရက်ဘူးကို ယူကာ ရှောင်မိုကို တံတောင်ဖြင့် တွတ်လိုက်လေသည်။ "နင် ဘာလုပ်ဖို့ ရပ်နေတာလဲ။ ပိုက်ဆံရှင်းလေ။"

ရှောင်မိုက အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆယ်တုံးကို ကမ်းပေးလိုက်ပေသည်။

ရှောင်မို ပိုက်ဆံရှင်းနေချိန်တွင် သွေးမိစ္ဆာက ဆိုင်ရှင်အဘွားကြီးကို နှုတ်ဆက်ပြီး အရက်သောက်ကာ လျှောက်သွားနေခဲ့ချေပြီ။

ရှောင်မိုက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူမနောက်သို့သာ လိုက်ပါသွားရလေတော့သည်။

အဘွားဖန်က လက်ထဲရှိ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ဆရာနှင့် တပည့်တို့၏ ထွက်ခွာသွားသော ပုံရိပ်များကို ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ဆက်လက် မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ချေ။

မိစ္ဆာတစ်သောင်းမြို့တော်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ရှောင်မိုက သွေးမိစ္ဆာနောက်သို့ လိုက်ကာ တောင်ထွတ်တစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေ၏။

ဤတောင်ထွတ်က ဂိုဏ်းထဲရှိ မည်သူ့ကိုမျှ မပိုင်ဆိုင်ဘဲ သာမန် ဖုန်းဆိုးတောင် တစ်တောင်မျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ရှောင်မိုက ပို၍ နက်ရှိုင်းစွာ လျှောက်သွားလေလေ၊ သူ၏ အရှေ့တွင် အုတ်ဂူမှတ်တိုင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ကျောက်တိုင်ပေါ်တွင် "ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ်၏ ဒသမမြောက် တောင်ထွတ်သခင် ကျိုးရူရှီ၏ အုတ်ဂူ" ဟု ရေးထွင်းထားပေသည်။

သွေးမိစ္ဆာက အုတ်ဂူမှတ်တိုင်၏ အရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ သူမ၏ အရက်ဘူးကို ဖွင့်လိုက်ရာ ကြည်လင်သော အရက်များက ဘူးဝမှ ဖြည်းညှင်းစွာ စီးကျလာပြီး အုတ်ဂူမှတ်တိုင်၏ အရှေ့တွင် ဘယ်မှညာသို့ မျဉ်းဖြောင့်တစ်ကြောင်း ဆွဲလိုက်သည့်အလား ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

"ဒီနေရာက ငါ့ဆရာရဲ့ အုတ်ဂူဖြစ်သလို နင့်ရဲ့ ဆရာဘွားဘွားရဲ့ အုတ်ဂူလည်း ဖြစ်တယ်။"

သွေးမိစ္ဆာက အရက်ဘူးကို ပိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အကြည့်ကို အုတ်ဂူမှတ်တိုင်ပေါ်တွင် စူးစိုက်ထားကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ အသက် သုံးနှစ်အရွယ်၊ ဘာမှ နားမလည်သေးတဲ့ အရွယ်မှာ နင့်ရဲ့ ဆရာဘွားဘွားက ငါ့ကို တောင်ပေါ်ကို ခေါ်လာခဲ့တာ။

သူမက ငါ့ကို ကျင့်စဉ်ပညာရပ်တွေ သင်ပေးပြီး ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တယ်။

ငါ့အတွက် သူမက ငါ့ရဲ့ ဆရာတစ်ယောက်တင် မကဘဲ ငါ့ရဲ့ မိခင်လိုပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက သူမကို မကြိုက်ခဲ့ဘူး။ သူမက အရမ်း စကားများလွန်းတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။"

စကားပြောနေရင်း သွေးမိစ္ဆာ၏ နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နူးညံ့မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့လေ၏။ "နင့်ရဲ့ ဆရာဘွားဘွားက ငါ့အပေါ် အရမ်း၊ အရမ်းကို တင်းကျပ်ခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ နင့်ဆရာ ငါကလည်း ငယ်ငယ်တုန်းက အရမ်း ခေါင်းမာခဲ့တာ။

အထူးသဖြင့် ငါ့ရဲ့ ပါရမီကို ငါ ရှာတွေ့ပြီးသွားတဲ့ အချိန်မှာ ငါက ပိုပြီးတော့တောင် ခေါင်းမာလာခဲ့သေးတယ်။

ဒါကြောင့် နင့်ရဲ့ ဆရာဘွားဘွားက ငါ့ကို ခဏခဏ ရိုက်လေ့ရှိတယ်။

သူမက ငါ့ကို ရိုက်ရင် ငါက ပြန်ခံချတယ်။

ငါ ပြန်မခံချနိုင်ရင် သူမက ငါ့ကို ထပ်ရိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ငါက အလျှော့မပေးဘဲ ထပ်ပြီး ပြန်ခံချတယ်။

တကယ်တော့ နင့်ဆရာ ငါက ငါကြီးလာပြီး ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က အဲဒီအဘွားကြီးထက် သာသွားတဲ့အခါ သူမကို ချိတ်ဆွဲပြီး ရိုက်မယ်လို့တောင် တွေးခဲ့ဖူးသေးတယ်။

သူမက ငါ့ကို နေ့တိုင်း ရိုက်ခဲ့တာ။ ဒါကြောင့် သူမကိုလည်း အရိုက်ခံရတဲ့ အရသာကို မြည်းစမ်းခိုင်းပြီး သူမရဲ့ တင်ပါးကြီး ပွင့်ထွက်သွားတဲ့အထိ ရိုက်ပစ်မယ်လို့ တွေးခဲ့တာ။"

"တကယ်ကို လိမ္မာတဲ့ သမီးလေးပဲ" ဟု ရှောင်မိုက မသိစိတ်အလျောက် ရေရွတ်လိုက်မိသော်လည်း ဒုတိယအကြိမ် ပြန်တွေးကြည့်သောအခါ ၎င်းက တကယ်ပင် သွေးမိစ္ဆာ၏ စတိုင်လ်နှင့် တူနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပေသည်။

"တကယ်ကို လိမ္မာတဲ့ သမီးလေးပဲ ဟုတ်လား။ ဟားဟားဟားဟား။" သွေးမိစ္ဆာက ခဏတာ အံ့သြသွားပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်ရာ မျက်ရည်များပင် ထွက်ကျလာခဲ့လေ၏။ "တကယ်ကို လိမ္မာတဲ့ သမီးလေးပဲ ဟားဟား။ ဒီလို စကားလုံးမျိုးကို ငါ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးတာပဲ။ နင်က လူတွေကို လှောင်ပြောင်တဲ့ နေရာမှာ တော်တော်လေး တော်တာပဲ ကောင်လေးရဲ့။"

မျက်တောင်များထောင့်ရှိ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီးနောက် သွေးမိစ္ဆာ၏ ရယ်မောသံက တဖြည်းဖြည်း ရပ်တန့်သွားခဲ့လေ၏။ သူမက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပေသည်။ "ဒါပေမဲ့ နင့်ရဲ့ ဆရာဘွားဘွားက အရိုးဖြူ တားမြစ်နယ်မြေမှာ သေဆုံးသွားပြီလို့ ငါ သိလိုက်ရတဲ့ အချိန်တုန်းက ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျသွားသလို ငါ ခံစားခဲ့ရတယ်။

အဲဒီနေ့တုန်းက ငါ ခြံဝင်းထဲမှာ အချိန်အကြာကြီး၊ အရမ်းကို အကြာကြီး ထိုင်နေခဲ့တယ်။

အဲဒီအချိန်ကျမှ အဲဒီအဘွားကြီးက ငါ့အတွက် တကယ်ကို အရေးပါမှန်း ငါ သဘောပေါက်သွားခဲ့တာ။"

သွေးမိစ္ဆာက လက်လှမ်းကာ အုတ်ဂူမှတ်တိုင်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်လေ၏။ "ဒီတောင်က နင့်ရဲ့ ဆရာဘွားဘွား မွေးဖွားခဲ့တဲ့ နေရာပဲ။ သူမ သေသွားရင် သူမကို ဒီမှာ မြှုပ်နှံပေးဖို့ သူမ တစ်ခါက ပြောခဲ့ဖူးတယ်။

ငါ သူမရဲ့ အလောင်းကို ရှာမတွေ့ခဲ့တော့ သူမအတွက် အုတ်ဂူအတုတစ်ခုပဲ တည်ဆောက်ပေးနိုင်ခဲ့တယ်။ အဲဒါက ဒီအုတ်ဂူပဲ။

ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ ငါ ပိုပြီး တွေးကြည့်လေလေ၊ တစ်ခုခု မှားနေတယ်လို့ ငါ ခံစားရလေလေပဲ။ ပြီးတော့ နင့်ရဲ့ ဆရာဘွားဘွားက မသေသေးဘူးလို့ ငါ ခံစားခဲ့ရတယ်။

အဲဒီနောက် ငါ လိုက်ရှာခဲ့တယ်။

နောက်ဆုံးတော့ ငါ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်။

အဲဒါက ရှေးဟောင်း သင်္ချိုင်းတစ်ခုပဲ။

အဲဒီ ရှေးဟောင်း သင်္ချိုင်းက ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် ဘယ်သူ့ရဲ့ သင်္ချိုင်းလဲဆိုတာကို ငါ မသိပေမဲ့ အဲဒီအထဲက အန္တရာယ်တွေက အခုချိန်ထိ ပြန်တွေးကြည့်ရင်တောင် ငါ့ကို ကြက်သီးထစေတုန်းပဲ။"

"အဲဒီ ရှေးဟောင်း သင်္ချိုင်းထဲမှာ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီး ရတနာတွေ အများကြီး ရှိပြီး အဲဒီအထဲက မှော်ဝင်္ကပါတွေက အရမ်းကို နက်ရှိုင်းတယ်။ ကျင့်ကြံသူ အများအပြားက အဲဒီ ရှေးဟောင်း သင်္ချိုင်းထဲ ခြေချလိုက်တာနဲ့ သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်လွင့်စင် ပျက်စီးခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ငါလည်း အဲဒီနေရာမှာ ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ရသွားခဲ့တာပဲ။"

သွေးမိစ္ဆာက ခေါင်းလှည့်ကာ ရှောင်မိုကို လေးနက်စွာ ကြည့်လိုက်လေ၏။

"ချင်းယွမ်ရဲ့ စရိုက်အရဆိုရင် ငါ သတိလစ်နေတုန်း သူမက နင့်ကို အရာအားလုံး ပြောပြပြီးလောက်ပြီ။

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း သုံးထောင်တုန်းက ငါ အနန္တတာအိုဂိုဏ်းကို ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် ချင်းယွမ်ကို ငါက ရှေးဟောင်း သင်္ချိုင်းထဲက ရှေးဟောင်း မှော်ဝင်္ကပါ တစ်ခုကို မချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့လို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရခဲ့တာလို့ ပြောခဲ့တယ်။

တကယ်တော့ ငါ သူမကို လိမ်ခဲ့တာ။"

"ငါ အဲဒီနေရာမှာ ရှေးဟောင်း အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ရဲ့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်နဲ့ တွေ့ခဲ့ပြီး သူမနဲ့ တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု ဆင်နွှဲခဲ့ရတယ်။ သူမရဲ့ ဝင်္ကပါ အသုံးပြုမှုက အရမ်းကို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းတယ်။

သူမရဲ့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်ကို ငါ ဖိနှိပ်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်သွေးကြောတွေနဲ့ မူလအရိုးတွေက လုံးဝနီးပါး ပျက်စီးသွားခဲ့တယ်။

ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ပဲ ငါ အဲဒီ ရှေးဟောင်း သင်္ချိုင်းထဲမှာ တားမြစ်ကျင့်စဉ် တစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး မဟာတာအိုပေါ်က ငါ့ရဲ့ အနာဂတ်ကို အနှစ်သုံးထောင်လောက် အသက်ရှင်ဖို့အတွက် လဲလှယ်ခဲ့ရတယ်။

ပြီးတော့ အဲဒီ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်ရဲ့ လက်ထဲကနေ ငါ အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းရင်းက ဒီအရာကြောင့်ပဲ။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သွေးမိစ္ဆာက သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းရောင် သော့တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်လေ၏။ သော့ပေါ်တွင် နားလည်ရခက်သော ရှေးဟောင်း အက္ခရာများ ဖုံးလွှမ်းနေပေသည်။

"ဒါက ဘာလဲ။" ရှောင်မိုက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေ၏။

"ဘယ်သူသိမှာလဲ။"

သွေးမိစ္ဆာက ခေါင်းခါလိုက်ပေသည်။

"ဒါက ရှေးခေတ်ကတည်းက တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ်ရဲ့ တောင်ထွတ်သခင်တွေရဲ့ အမှတ်အသားပဲ။ အဲဒီ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်ရဲ့ လက်ထဲမှာ ငါ သေရတော့မယ့် အချိန်တုန်းက ဒီသော့ကနေ စူးရှတောက်ပတဲ့ အလင်းရောင်တွေ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။

အဲဒီ ရှေးဟောင်း အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူက မြေကြီးပေါ်မှာ မှင်တက်စွာ ရပ်နေခဲ့ပြီး တောင်းပန်ပါတယ် လို့ အဆက်မပြတ် ရေရွတ်နေခဲ့တယ်။

တကယ် ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ ငါ မသိပေမဲ့ အဲဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး သူမကို ရှင်းလင်းလိုက်ဖို့ပဲ ငါ တတ်နိုင်ခဲ့တယ်။"

"အခုတော့။" သွေးမိစ္ဆာက ရှေ့သို့ လှမ်းသွားကာ ရှောင်မို၏ လည်ပင်းတွင် ကျောက်စိမ်းသော့ကို ဆွဲပေးလိုက်လေ၏။ "နင့်ရဲ့ ဆရာဘွားဘွားရဲ့ သက်သေအဖြစ်နဲ့ ဒီသော့က အခု နင့်အတွက် ဖြစ်သွားပြီ။ အခုကစပြီး ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ်ကို နင့်ဆီ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပြီ။"

ကျောက်စိမ်းသော့ကို ကြည့်ရင်း ရှောင်မို၏ မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေခဲ့ပေသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါ နည်းနည်း ပင်ပန်းနေပြီ။ ပြန်ကြစို့။" သွေးမိစ္ဆာက ရှောင်မို၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး တောင်ထွတ်ပေါ်မှ ထွက်ခွာသွားလေ၏။

သို့သော် ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ်သို့ ပြန်လည်ပျံသန်းလာစဉ် သွေးမိစ္ဆာ၏ ပျံသန်းမှုအရှိန်က တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးလာပြီး သူမ၏ မျက်ခွံများကလည်း ပို၍ပို၍ လေးလံလာကာ အိပ်ပျော်တော့မည့်အသွင် ပေါ်လွင်နေခဲ့ပေသည်။

သူ၏ဘေးရှိ သွေးမိစ္ဆာကို ကြည့်ရင်း ရှောင်မိုက သူ၏ မျက်လွှာကို မချဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အစ်မကြီးချင်းယွမ်က သွေးမိစ္ဆာအတွက် ဆေးလုံးများကို သန့်စင်နေဆဲပင် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် သွေးမိစ္ဆာ၏ သက်စောင့်မီးတောက်က မီးပွားလေး အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး အစ်မကြီးချင်းယွမ်၏ ဆေးလုံးများကို စောင့်ဆိုင်းရန် လုံလောက်မည် မဟုတ်ချေ။

ဆေးလုံးများ ရောက်လာလျှင်တောင်မှ ဆေးလုံးများက အသုံးဝင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

"ငါ အရမ်း ပင်ပန်းနေပြီ။ ငါ တစ်နှစ်လောက် ပျံသန်းလာရသလိုပဲ ခံစားရတယ်။" ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သွေးမိစ္ဆာက သမ်းဝေလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်မောင်းများကို ခေါင်းပေါ်တွင် ယှက်ထားကာ အကြောဆန့်လိုက်ရာ သူမ၏ ဝတ်စုံက သူမ၏ ကောက်ကြောင်းအလှများကို ပိုမို ပေါ်လွင်သွားစေခဲ့လေ၏။

"ဒါဆို နင့်အခန်းကို ပြန်ပြီး အနားယူလိုက်လေ။" ရှောင်မိုက ပြောလိုက်ပေသည်။

"မလိုပါဘူး။" သွေးမိစ္ဆာက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး တောင်ထိပ်ရှိ ချောက်ကမ်းပါးစွန်းကို ကြည့်လိုက်လေ၏။ "ကောင်လေး၊ ဟိုမှာ ငါနဲ့အတူ လာထိုင်ပေး။"

"ကောင်းပါပြီ။"

ရှောင်မိုနှင့် သွေးမိစ္ဆာတို့က ချောက်ကမ်းပါးစွန်းသို့ လျှောက်သွားလိုက်ကြလေ၏။

ရှောင်မို ထိုင်လိုက်သည်နှင့် သွေးမိစ္ဆာက "ဟေးရှူး" ဟု အသံပြုလိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်ချကာ သူမ၏ ကျောပြင်ကို ရှောင်မိုနှင့် မှီထားလိုက်ပေသည်။

"အင်း၊ သက်တောင့်သက်သာ ရှိလိုက်တာ။"

သွေးမိစ္ဆာက ရှောင်မို၏ ကျောပြင်ကို ပွတ်သပ်ကာ သက်တောင့်သက်သာ ရှိသော အနေအထားသို့ နေရာယူလိုက်လေ၏။

ဆရာနှင့် တပည့်တို့က ချောက်ကမ်းပါးစွန်းတွင် ကျောချင်းကပ်ကာ ထိုင်နေခဲ့ကြပေသည်။

သွေးမိစ္ဆာက သူမ၏ ခေါင်းကို ရှောင်မို၏ ကျောပြင်ပေါ်တွင် မှီထားပြီး အဝေးသို့ ငေးကြည့်နေခဲ့လေ၏။

တောင်ပေါ်ရှိ တောအုပ်ထဲမှ လေညင်းလေး တစ်ချက် တိုက်ခိုက်လာရာ မြေကြီးနှင့် သစ်ရွက်ရနံ့များ ပါလာပြီး သူမ၏ ဆံပင်များကို ညင်သာစွာ လှုပ်ခတ်သွားစေခဲ့ပေသည်။

ပျံ့ကျဲနေသော ငှက်အချို့က ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်ပျံသွားကြပြီး သူတို့ ဘယ်သွားနေမှန်းပင် မသိနိုင်ကြချေ။

"ကောင်လေး။" သွေးမိစ္ဆာက တိုးညင်းစွာ ခေါ်လိုက်လေ၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။" ရှောင်မို၏ လေသံက ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ငါ့ကို ဆရာလို့ ခေါ်ပေးပါ။ တစ်ခါလောက်ပဲဖြစ်ဖြစ်။" သွေးမိစ္ဆာ၏ နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ယခင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော နူးညံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။ "နင် ငါ့ကို အဲဒီလိုခေါ်တာကို ငါ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။"

ရှောင်မို: "..."

"ငါ့ကို ခေါ်ပါ၊ ငါ့ကို ခေါ်ပေးပါ။ မြန်မြန် ခေါ်ပေးပါနော်။"

သွေးမိစ္ဆာက နှုတ်ခမ်းကို စူထားလိုက်ရာ အဲဒီညက သူမ အရက်မူးနေချိန်ကအတိုင်းပင် ဖြစ်နေခဲ့ပေသည်။

ရှောင်မိုက ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘဲ ခေါ်လိုက်ရလေ၏။ "ဆရာ"

ရှောင်မို၏ အသံကို ကြားသောအခါ သွေးမိစ္ဆာက အနည်းငယ် အံ့သြသွားပြီးနောက် ပြုံးကာ သူမ၏ မျက်လွှာကို ချလိုက်လေ၏။ "ထပ်ခေါ်ပါဦး။"

"ဆရာ"

သွေးမိစ္ဆာက သူမ၏ ဒူးများကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် တောက်ပနေခဲ့ပေသည်။ "ထပ်ခေါ်ပါဦး။"

"ဆရာ"

"ထပ်ခေါ်ပါဦး၊ ကျယ်ကျယ်လေး ခေါ်လေ။"

"ဆရာ" ရှောင်မိုက ထပ်ခေါ်လိုက်လေ၏။ "ဆရာ၊ ဘယ်နှစ်ခါလောက် ထပ်ခေါ်ဖို့ လိုသေးလဲ။"

သွေးမိစ္ဆာက လှည့်ကာ ရှောင်မို၏ ခေါင်းအနောက်ဘက်ကို ပုတ်လိုက်လေသည်။ "နင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ ကောင်လေးရဲ့။ ငါ့ကို ဆရာလို့ ခေါ်တာက သဘာဝကျတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။"

ရှောင်မို: "..."

"ဒါပေမဲ့"

သွေးမိစ္ဆာက ရှောင်မိုကို ခပ်ပြင်းပြင်း မှီချလိုက်ရာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် လှပသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့လေ၏။ "နင်က ငါ့ကို ဆရာလို့ ခေါ်တဲ့အခါ တကယ်ကို နားထောင်လို့ ကောင်းတာပဲ။"

ရှောင်မိုက သူမကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦး တစ်ဖန် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ကြပေသည်။

"ဟေး၊ ကောင်လေး။" အတန်ကြာပြီးနောက် သွေးမိစ္ဆာက တစ်ဖန် တိုးညင်းစွာ စကားစလိုက်ပြန်လေ၏။ "သံသရာလည်ပြီး နောက်ဘဝရောက်တဲ့အခါ လူတစ်ယောက်က သူ ဖြစ်ချင်တာကို ဖြစ်ခွင့်ရနိုင်မယ်လို့ နင် ထင်လား။"

"ဘယ်သူသိမှာလဲ။" ရှောင်မိုက ပြန်ဖြေလိုက်လေ၏။ "ခင်ဗျားက ဘာဖြစ်ချင်လို့လဲ။"

"ငါလား။" သွေးမိစ္ဆာက ခေါင်းခါလိုက်ပေသည်။ "ငါက သွေးမိစ္ဆာပန်း တစ်ပွင့် ဖြစ်ချင်တယ်။"

"သွေးမိစ္ဆာပန်း ဟုတ်လား။"

"အင်း။"

သွေးမိစ္ဆာက ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။

"ငါ့ဆရာက ငါ့ကို သွေးမိစ္ဆာလို့ နာမည်ပေးခဲ့တာက ငါ့ကို သွေးမိစ္ဆာပန်းခင်းထဲမှာ စွန့်ပစ်ခံထားရတာကို သူမ တွေ့ခဲ့လို့လေ။

နောက်ဘဝကျရင် ငါက ပန်းတစ်ပွင့် ဖြစ်လာမယ်ဆိုရင် အဲဒါကလည်း မဆိုးပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ စကားမစပ်၊ ငါသာ တကယ်ပဲ သွေးမိစ္ဆာပန်း တစ်ပွင့် ဖြစ်သွားမယ်ဆိုရင် ပန်းခင်းကြီးထဲမှာ ငါ့ကို နင် ရှာတွေ့နိုင်မလား။"

"သေချာပေါက်ပါပဲ။" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။ "ပန်းခင်းထဲမှာ အရုပ်ဆိုးဆုံး တစ်ပွင့်က ခင်ဗျားပဲ ဖြစ်ရမယ်။"

"နင် ဘာပြောလိုက်တယ်။"

သွေးမိစ္ဆာက သူ၏ ခေါင်းအနောက်ဘက်ကို တစ်ဖန် ထပ်ရိုက်ချင်ခဲ့သော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် သွေးမိစ္ဆာက အလွန်၊ အလွန်ကို ပင်ပန်းနေသည်ဟု ခံစားနေရပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများကလည်း အရမ်းကို လေးလံနေကာ အိပ်ချင်လွန်းနေခဲ့ချေပြီ။

"ဒီအဘွားကြီးက အရုပ်ဆိုးဆုံး မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီအဘွားကြီးက၊ ဒီအဘွားကြီးက..." သွေးမိစ္ဆာက ခေါင်းညိတ်ကာ ရှောင်မို၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲရင်း သူမ၏ အသံက ပို၍ပို၍ တိုးဝင်သွားခဲ့လေ၏။ "ဒီအဘွားကြီးက အလှဆုံးပါကွယ်။"

"လှလှ၊ ဆိုးဆိုးပါပဲ။" ရှောင်မိုက သူ၏ အနောက်ရှိ အမျိုးသမီး၏ သက်စောင့်မီးတောက်ကို မခံစားရသလောက်ပင် ဖြစ်နေခဲ့ချေပြီ။ "အကယ်၍ ခင်ဗျားသာ တကယ်ပဲ သွေးမိစ္ဆာပန်း တစ်ပွင့် ဖြစ်လာမယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားကို မတူညီတဲ့ အနောက်ဘက်ဒေသ တစ်ခုမှာ ပွင့်လန်းခွင့် ပေးမယ်။"

"မတူညီတဲ့ အနောက်ဘက်ဒေသ ဟုတ်လား။" သွေးမိစ္ဆာ၏ မျက်ခွံများက တစ်ဝက်ခန့် ပိတ်နေပြီး သူမ၏ အသက်ရှူသံများကလည်း ပို၍ပို၍ အားနည်းလာခဲ့လေ၏။ "ဘယ်လိုမျိုး မတူညီတဲ့ အနောက်ဘက်ဒေသလဲ။"

"စည်းမျဉ်းတွေရှိတဲ့ အနောက်ဘက်ဒေသပေါ့။" ရှောင်မိုက ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"စည်းမျဉ်းတွေရှိတဲ့ အနောက်ဘက်ဒေသ... အဲဒါ တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ..."

သူမ၏ မျက်လုံးများက တဖြည်းဖြည်း မှိတ်သွားပြီး သူမ၏ အသံက ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားခဲ့လေ၏။

ရှောင်မို၏ လက်ချောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူမ၏ အားများက တဖြည်းဖြည်း လျော့ရဲသွားပြီး သူမ၏ ခေါင်းလေးက ညင်သာစွာ ကျဆင်းသွားကာ အိပ်ပျော်သွားသည့်အလား စကားဆက်မပြောတော့ချေ။

ရှောင်မိုက ခေါင်းမော့ကာ ပြာလဲ့နေသော ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်လိုက်လေ၏။

"ဟုတ်တယ်။ အဲဒါ တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ..."