အခန်း (၇၃-၇၄)

အခန်း ၇၃ အကြမ်းဖက် အဖွဲ့အစည်း

ဘေးခန်းတွင်။

ကျောက်လင်သည် အခန်းတစ်ခုလုံးကို ထိုးဖောက်ရိုက်ချိုးဝင်ရောက်လာသော ဂီယာပုံစံ သံတုံးကြီးကို ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်နေမိလေ၏။

ဂီယာ၏ အလယ်ဗဟိုကို သံကြိုးတစ်ချောင်းဖြင့် ချိတ်ဆက်ထားပေသည်။

ချွင်ခနဲ မြည်သံများနှင့်အတူ ထိုဂီယာမှာ သံကြိုးဖြင့် အနောက်သို့ ပြန်လည်ဆွဲယူသွားခြင်း ခံလိုက်ရလေတော့သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

ရဲချီယန်က အခန်းထဲသို့ ဝင်လာကာ သူ၏ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေ၏။

နံရံတွင် ပေါက်သွားသော အပေါက်ကြီးမှတစ်ဆင့် စက်ယန္တရားတပ်ဆင်ထားသော လူတစ်ယောက်က သူ့ပတ်လည်တွင် ဂီယာခုနစ်ခု လည်ပတ်နေစေရန် သံကြိုးများကို ထိန်းချုပ်နေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရပေသည်။

"ဖန်ဟော့... အေးအေးဆေးဆေး လက်နက်ချစမ်း"

"..."

ဖန်ဟော့... ရှားပါးလှသော ထိုအမည်ကို သူ အထင်မမှားခဲ့ဘူးဆိုလျှင်။

သူ၏ အမြင်အာရုံကို ပြောင်းလဲကြည့်လိုက်ရာ ဂီယာအသုံးပြုသူ၏ ရှေ့ရှိ တိုက်လေယာဉ်တစ်စင်းပေါ်တွင် ပါးစပ်၌ ဆေးပြင်းလိပ်ခဲကာ နေကာမျက်မှန်အနက်ရောင် တပ်ဆင်ထားသော လူတစ်ယောက် မတ်တပ်ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေ၏။

"ပျင်းရိခြင်းရဲ့ လက်ပါးစေ... မင်းက ငါ့ကို ဖမ်းနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား"

ဂီယာများကို ထိန်းချုပ်ထားသော ထိုလူမှာ မှုန်ကုပ်သော မျက်နှာအမူအရာ ရှိနေချေပြီ။ သူက သံကြိုးများကို လွှဲယမ်းလိုက်ကာ ဖန်ဟော့ထံသို့ ဂီယာများစွာကို ထပ်မံ လည်ပတ်စေလွှတ်လိုက်ပြန်သည်။

"သခင်ကြီးကို စော်ကားတာ ငါ ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး"

ပျံသန်းလာသော ဂီယာများသည် ဖန်ဟော့ထံသို့ မရောက်မီမှာပင် ဆဋ္ဌဂံပုံစံ အကာအကွယ်ဒိုင်းတစ်ခု၏ တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး အခြားလမ်းကြောင်းများဆီသို့ လွင့်ထွက်သွားလေ၏။

ထိုအထဲမှ တစ်ခုမှာ ကျောက်လင်ရှိရာ နေရာသို့ တိုက်ဆိုင်စွာ ထပ်မံ ပျံသန်းလာခဲ့ပေသည်။

မိန်းကလေးငယ်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်သွားကာ သူမရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ခြေထောက်များ ချည်နှောင်ခံထားရသကဲ့သို့ လှုပ်ရှား၍မရ ဖြစ်နေလေတော့သည်။

"ကျွတ်"

ဒိုင်း—

အခန်းမှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားချေပြီ။

သူမကို အခန်းထဲမှ ဆွဲထုတ်လာခဲ့သော ရဲချီယန်ကို ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်ရင်း ကျောက်လင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်နေလေ၏။

"ချီ... အကိုချီယန်"

"လမ်းလျှောက်နိုင်လား"

"လျှောက်... လျှောက်နိုင်ပါတယ်"

ရေပူစမ်း တည်းခိုခန်းထဲမှ ထွက်လာသောအခါ လမ်းပေါ်တွင် လူအုပ်ကြီးတစ်ခု စုရုံးနေပြီ ဖြစ်သည်။ တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်မှာ ဘေးတွင် ရပ်နေကာ ငိုတော့မည့်အလား ဖြစ်နေချေပြီ။

"သောက်ကျိုးနည်းပါကွာ... မင်းတို့ တိုက်ကြခိုက်ကြမယ်ဆိုရင် တောထဲတောင်ထဲ သွားမတိုက်နိုင်ကြဘူးလား"

"သူဌေး... အပေါ်မှာ ဘာဖြစ်သွားတာလဲဆိုတာ သိလား"

ရဲချီယန်က အနားသို့ လျှောက်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ကျနေသော ရထားဒင်္ဂါး အနည်းငယ်ကို ကောက်ယူရန် ကူညီပေးရင်း အခွင့်ကောင်းယူကာ မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"ဟူး... ကျေးဇူးပါပဲကွာ။ အပေါ်က နှစ်ယောက်... ဆေးပြင်းလိပ်နဲ့ တစ်ယောက်က အကြမ်းဖက် အဖွဲ့အစည်းက အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်တယ်၊ သူ့နောက်က တစ်ယောက်ကတော့ ကြယ်တစ်ထောင်မြို့တော် က အဆင့်မြင့် စစ်ဆေးရေးမှူးလေ။ ဆေးပြင်းလိပ်နဲ့ကောင်က ဟိုလူ့ဆီက ရှားပါးပစ္စည်းတစ်ခုကို ခိုးသွားတာတဲ့။ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ပမာဏတစ်ခုအထိ စုဆောင်းမိရင် တစ်ခုခု ဖြစ်လာမယ်လို့တော့ ပြောတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အသေးစိတ်ကိုတော့ ငါလည်း မသိပါဘူး။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ဒီအကြမ်းဖက် အဖွဲ့အစည်းတွေ ဘာတွေးနေကြလဲဆိုတာ ငါ နားမလည်နိုင်ဘူး"

"အေးချမ်းပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိတဲ့ ဘဝက မကောင်းဘူးလားကွာ။ ဘာလို့ အမြဲတမ်း တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်နေရမှာလဲ။ အထက်က သခင်ကြီးတွေက ငါတို့ အရင်ကလို အေးချမ်းတဲ့ ဘဝတွေ နေထိုင်နိုင်ဖို့ ဒီမြို့တွေကို တည်ဆောက်ဖို့ အများကြီး ကြိုးစားခဲ့ရတာ။ သူတို့က ဘာလို့ အပြောင်းအလဲတွေ လုပ်ချင်နေရတာလဲ"

ဖန်ဟော့ကို ကြည့်နေသော တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်၏ အကြည့်များတွင် ရှုပ်ထွေးမှုများနှင့် ဖုံးကွယ်ထားသော မနာလိုမှု အနည်းငယ်တို့ ပါဝင်နေလေ၏။

"အကြမ်းဖက် အဖွဲ့အစည်း"

ရဲချီယန်က မျက်တောင်ခတ်လိုက်ကာ ကောင်းကင်ယံတွင် ထွက်ပြေးနေသော ဖန်ဟော့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ဘေးရှိ အင်ပါယာအမိန့်တော် ချက်ဘောက်စ် ကို တိတ်ဆိတ်စွာ လှမ်းကြည့်လိုက်လေတော့သည်။

"အေးလေ... မင်း မသိဘူးလား။ အော်... နားလည်ပါပြီ။ မင်းတို့က ရထားမောင်းနှင်သူ အသုတ်သစ်တွေ ဖြစ်ရမယ်။ အချိန်ကို ကြည့်ရတာ မင်းတို့အသုတ် ဒီကမ္ဘာကို ရောက်လာရမယ့် အချိန်ပဲလေ။ ဒီနေ့ ဘာလို့ စီးပွားရေး ဒီလောက်ကောင်းနေတာလဲလို့ ငါ တွေးနေတာ။ အချိန်တွေက တကယ် မြန်လွန်းပါတယ်၊ စဉ်းစားကြည့်တော့ ငါ ဒီကမ္ဘာမှာ နေလာတာ ဆယ့်နှစ်နှစ်တောင် ရှိသွားပြီပဲ"

တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်က အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားပြီး ရဲချီယန်မှာ လူသစ် တစ်ယောက်ဖြစ်နေသောကြောင့် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်မထားခဲ့ပေ။

"အသေးစိတ်ကိုတော့ ငါကိုယ်တိုင်လည်း သိပ်မရှင်းပါဘူး။ အထက်တန်းလွှာက သခင်ကြီးတချို့က ကြီးမားတဲ့ ပလက်ဖောင်းကမ္ဘာ တချို့မှာ မြို့ကြီးတွေ အများကြီး တည်ဆောက်ခဲ့တယ်ဆိုတာပဲ ငါ သိတယ်။ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ ဒီကမ္ဘာကို ရောက်လာတဲ့သူတိုင်း တည်ငြိမ်တဲ့ ဘဝတစ်ခု ရရှိဖို့နဲ့ တောကြိုတောင်ကြားတွေထဲမှာ အသက်စွန့်ပြီး ရထား တွေ မောင်းနေစရာ မလိုတော့ဖို့ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အရာတချို့ကို စုဆောင်းဖို့ အထက်လူကြီးတွေကို ဒေါသထွက်စေတဲ့ အကြမ်းဖက် အဖွဲ့အစည်းတွေက လူတွေ အများကြီး ရှိနေသေးတယ်လေ၊ ဒါကြောင့် သူတို့ကို အကြမ်းဖက်သမားတွေအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ကြတာပေါ့"

"စကားမစပ် သူတို့အကြောင်း သတင်းပေးရုံနဲ့တင် ရထားဒင်္ဂါး တွေ အများကြီး ဆုချခံရနိုင်တယ်လို့ ကြားတယ်။ ဟီး... ငါ ဘယ်တော့များမှ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်နဲ့ ဆုံရမလဲ မသိပါဘူးလေ"

ရဲချီယန်က မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်လေ၏။

"သူဌေး ဆုံရမှာပါ... ဒါမှမဟုတ် ဆုံတောင် ဆုံဖူးနေပြီလား မသိဘူး"

"ဟားဟား... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲကွ။ အထက်တန်းလွှာတွေကြားက အဲဒီလို အားပြိုင်မှုမျိုးကို အဆင့် ၄ ရထား ကိုတောင် မအောင်မြင်ဘဲ ဒီမှာပဲ နေကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ငါ့လို အရှုံးသမားတစ်ယောက် မြင်ခွင့်ရမယ့် အရာမှ မဟုတ်တာ"

တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်ကာ သူ၏ ပြောင်နေသော ခေါင်းကို ကုတ်လျက် ထွက်သွားရန် လှည့်လိုက်လေ၏။ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ သူ၏ ကျောပြင်မှာ အနည်းငယ် အထီးကျန်ဆန်နေပုံ ပေါ်လေသည်။

ရဲချီယန်က မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်၊ ဤတည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်မှာ များများစားစား သိပုံမပေါ်ပေ။

အမှန်တကယ်တော့ သူသည် ကတ်ပြား အစီအစဉ် တည်ရှိမှုအကြောင်းကို လုံးဝ သိရှိထားခြင်း မရှိပေ။

"တစ်ယောက်ယောက်က ကတ်ပြား အစီအစဉ် တစ်ခုလုံးကို တကယ်ပဲ စုဆောင်းမိသွားရင် တကယ်တော့ ဘာတွေ ဖြစ်လာမှာလဲ"

"အကိုချီယန်..."

ကျောက်လင်က အနောက်ဘက်မှနေ၍ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ညင်သာစွာ ဆွဲလိုက်လေ၏။

လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျောက်လင်၏ မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရပေသည်။

"ကျွန်မ... ကျွန်မရော ဟိုသူဌေးလိုပဲ ဒီမှာ နေခဲ့သင့်လား..."

"ဒါက မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စလေ... ငါ့ကို ဘာလို့ လာမေးနေတာလဲ"

"...တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်မကြောင့် အစ်ကို ဒုက္ခရောက်ရပြီ။ ကျွန်မရဲ့ ကံဆိုးမှုတွေကြောင့်သာ မဟုတ်ရင်..."

ရဲချီယန်က သူမ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်လေ၏။

"မင်း ငါ့ကို ရထားဒင်္ဂါး တွေ ပေးခဲ့တယ်လေ။ မင်း ဒီမှာပဲ နေခဲ့ဖို့ဖြစ်ဖြစ် ရှေ့ဆက်သွားဖို့ဖြစ်ဖြစ် မဆုံးဖြတ်ရသေးခင်အထိ ငါ့ဘေးမှာ နေတာက တရားမျှတတဲ့ အလဲအလှယ်တစ်ခုပဲ။ မင်းရဲ့ ကံဆိုးမှုတွေက ငါ့ကို သက်ရောက်လာရင်တောင် ဒါက ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ရွေးချယ်မှုပဲ၊ မင်းနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ မင်း နေခဲ့ချင်တယ်ဆိုရင် အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုခု ရှာပြီး ခုလေးတင်က တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင် ဦးလေးကြီးကို သွားမေးကြည့်လိုက်၊ သူ့မှာ အတွေ့အကြုံရှိတယ်။ ဒါပါပဲ... မနက်ဖြန် ငါ လုပ်စရာတွေ ရှိသေးတယ်"

တည်းခိုခန်းတွင် အပေါက်ကြီးတစ်ခု ပေါက်သွားသော်လည်း အခန်းများစွာမှာ ထိခိုက်မှု မရှိခဲ့ပေ။

ပိုင်ရှင်က ရဲချီယန်ကို အခန်းသစ်တစ်ခုသို့ ပြောင်းရွှေ့ပေးခဲ့သည်။

ထိုညက တခြား မည်သည့်အရာမှ ထပ်မဖြစ်ခဲ့ချေ။

————

နောက်တစ်နေ့တွင်။

သူ နိုးလာသောအခါ မနက် ကိုးနာရီပင် ထိုးနေချေပြီ။

ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်လာပြီးကတည်းက ဤအိပ်စက်ခြင်းမှာ သူ၏ အကြာဆုံး အိပ်စက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ရထားတွဲ ပေါ်ရှိ ကုတင်များက ကောင်းမွန်သော်လည်း ထိုနေရာတွင် အန္တရာယ်က အမြဲတမ်း အနီးအနား၌ ရှိနေသောကြောင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှု ခံစားချက်တစ်ခု အမြဲရှိနေတတ်ပေသည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင် သူသည် လူသားယဉ်ကျေးမှု အငွေ့အသက်များ အားကောင်းပြီး တည်ငြိမ်မှုဟုခေါ်သော အကြောင်းတရားဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည့် ကြယ်တစ်ထောင်မြို့တော် တွင် ရှိနေလေ၏။

လူအများအပြား ဤနေရာတွင် နေထိုင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်မှာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပေ။

ရေမိုးချိုးပြီးနောက်။

တည်းခိုခန်းမှ စီစဉ်ပေးသော နံနက်စာကို စားသောက်ပြီးချိန်တွင်။

သူ အခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် ကျောက်လင်က မျက်လုံးအောက်တွင် ကြီးမားလှသော အမည်းရောင် စက်ဝန်းကြီးများဖြင့် တံခါးဝတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ သူ့ကို မော့ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေတော့သည်။

"အကိုချီယန်..."

"ဘာလုပ်နေတာလဲ"

ကျောက်လင်က သူမကိုယ်သူမ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံ မပေါ်စေရန် အတင်းအကျပ် ပြုံးပြလိုက်လေ၏။

"ကျွန်မ အိပ်လို့မရဘူး"

"ကျွန်မ... ကျွန်မ ဒီမှာ မနေတော့ဘူး"

သူမက ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ပြတ်သားမှုများ ပြည့်နှက်နေချေပြီ။

"ကျွန်မ စဉ်းစားပြီးပြီ၊ ဒီမှာ နေခဲ့ရင်တောင် ကျွန်မရဲ့ အဲဒီ ပါရမီ က ကျွန်မရဲ့ အသက်ကို အချိန်မရွေး ယူသွားနိုင်တယ်လေ။ ရထား ဆက်စီးတာက ပိုကောင်းပါတယ်... အပြင်ဘက်မှာ ကျွန်မကို အသက်ရှင်စေမယ့် တစ်ခုခုကို ရှာတွေ့နိုင်ကောင်းရဲ့ မဟုတ်လား"

ရဲချီယန်က ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ကာ ကျောက်လင်ကို အနည်းငယ် အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်လေ၏။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် ကျောက်လင် တစ်ယောက် ရှေ့ဆက်သွားရန် ရွေးချယ်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သို့သော် ဤသည်ကလည်း ကောင်းမွန်ပါသည်။ အရည်အချင်းပြည့်မီသော ကုန်သွယ်ရေး မိတ်ဖက်တစ်ဦးအနေဖြင့် ကံကောင်းခြင်း / ကံဆိုးခြင်း မှတ်တိုင် မှ သူမ ရရှိသောအရာများစွာမှာ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာမည်သာ ဖြစ်ပေသည်။

"ငါ့ကို ဘာလို့ လာမေးနေတာလဲ... မင်း ဆက်သွားချင်ရင် ဆက်သွားပေါ့။ ရော့ ဒါလေး ယူထား... အဲဒါက မင်းကို လန်းဆန်းသွားစေလိမ့်မယ်"

လေဟာနယ်ထဲမှ သူ၏ လက်ထဲသို့ ဗိုက်စင်သီး တစ်လုံး ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ကျောက်လင်၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ပစ်ပေးလိုက်လေ၏။

"ငါ ရထားသွားယူမလို့... မင်း လိုက်ခဲ့မလား"

"လိုက်ခဲ့မှာပေါ့၊ ကျွန်မက အစ်ကို့ကို ရထားဒင်္ဂါး တွေ ပေးထားတာပဲလေ၊ ဒါကြောင့် အဆုံးအထိ လိုက်ရမှာပေါ့"

အခန်း ၇၄ သူ့ရထားက အဆင့် ၅

မနေ့ညက ဖန်ဟော့နှင့် ဂီယာများကို ကစားတတ်သော အဆင့်မြင့် စစ်ဆေးရေးမှူးတို့၏ တိုက်ပွဲမှာ ထင်ထားသည်ထက် များစွာ ပိုမို ကြီးမားသော သက်ရောက်မှု ရှိခဲ့ပေသည်။

ငှားရမ်းထားသော ပျံသန်းနိုင်သည့် ကော်ဇောပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း အနီးအနားရှိ လမ်းအချို့မှာ အတိုင်းအတာ အမျိုးမျိုးဖြင့် ပျက်စီးနေသည်ကို တွေ့ရလေ၏။

အဖြူရောင် အဝတ်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော အလောင်းအချို့ကို အပျက်အစီးများကြားမှ သယ်ထုတ်လာကြသည်။

အပေါက်များ၏ ပုံသဏ္ဌာန်များကို ကြည့်ရသည်မှာ အများစုက အဆင့်မြင့် စစ်ဆေးရေးမှူး ၏ ဂီယာများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာပုံရပေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်တော့ ဖန်ဟော့မှာ သေကျေဒဏ်ရာရမှု အများအပြား မဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပေ။

နာကလော့လမ်း အမှတ် ၄၄။

တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဘုရားကျောင်းထဲသို့ ဝင်သွားသောအခါ ဘုန်းတော်ကြီး ဦးလေးက ကြမ်းပြင်ကို လှည်းကျင်းနေလေ၏။

သူတို့နှစ်ဦး ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ကြင်နာတတ်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်သည်။

"ရောက်လာကြပြီလား၊ မင်းရဲ့ရထားကို ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းပြီးသွားပြီ။ သွားရအောင်... ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ပြီး သွားကြည့်ရအောင်"

အပြုံးတုနဲ့လူ။

ဤသည်မှာ ဘုန်းတော်ကြီး ဦးလေးကို ဖန်ဟော့ ခေါ်ဆိုသော အမည်ပင် ဖြစ်သည်။

အင်ပါယာအမိန့်တော် အဖွဲ့အစည်းတွင် ပုံမှန်လူဟူ၍ မရှိကြောင်း ရှာယာ ပြောခဲ့သည်ကို ပြန်လည်သတိရလိုက်ပြီး

ရဲချီယန်သည် ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်ကထက် ပိုမို၍ သတိထားနေမိလေ၏။

ဘုရားကျောင်း၏ အနောက်ဘက်တွင်။

ဘူတာရုံ အတွင်း၌ ရထား နှစ်စင်း ရှိနေပြီး အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသလို တစ်စုံတစ်ရာ ထူးဆန်းနေသော ရထားတစ်စင်းက ရဲချီယန်၏ မျက်လုံးများကို ဖမ်းစားသွားလေတော့သည်။

"ဒါက ငါ့ရဲ့ရထားလား"

"ဘာလဲ... မင်း မမှတ်မိဘူးလား"

ဘုန်းတော်ကြီး ဦးလေးက အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ပြောလိုက်သည်။

သန့်ရှင်းပြီး အသစ်စက်စက်၊ သပ်ရပ်ကာ ဟန်ချက်ညီနေလေ၏။

ဤသည်မှာ သူ၏ရှေ့ရှိ ရထားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရဲချီယန်၏ ပထမဆုံး အထင်အမြင်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

မူလက အရွယ်အစား လုံးဝ မတူညီသော ရထားတွဲ များနှင့် စက်ခေါင်းတွဲ မှာ ယခုအခါတွင် တူညီသော သတ်မှတ်ချက်များ ရှိနေချေပြီ။

မူလက သံချေးတက်နေသော သတ္တုဖြစ်သည့် ရထား၏ အပြင်ဘက်အလွှာမှာ အသစ်စက်စက် သံမဏိအရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေ၏။

ရဲချီယန်က ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ လက်လှမ်း၍ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။

ရထား၏ အသေးစိတ် အချက်အလက်များက သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ထွက်ပေါ်လာလေတော့၏။

ရထားမောင်းနှင်သူ၊ ရဲချီယန်

ရထား၊ စက်ရုံမှ အသစ်စက်စက်

ရထားတွဲ များအားလုံးသည် တူညီသော သတ်မှတ်ချက်များ ရှိလိမ့်မည်

ရထား၏ ကြံ့ခိုင်မှုအား အပြည့်အဝ ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးသွားသည်

"ကြံ့ခိုင်မှုအား"

ဘုန်းတော်ကြီး ဦးလေးက ရဲချီယန်ကို ပြုံး၍ ကြည့်နေလေ၏။

"ဟီးဟီး... အဲဒါကို မင်းရဲ့ရထားရဲ့ သက်စောင့်အားလို့ သဘောထားလို့ရပါတယ်။ ကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ အခြေခံအားဖြင့်တော့ အသုံးမဝင်ပါဘူး။ အော်... စကားမစပ် ရထားဆေးသုတ်ဖို့ သုံးလို့ရတဲ့ အရာတစ်ခုခုများ မင်းဆီမှာ ရှိလားလို့ တွေးနေတာ။ တစ်ချိန်တည်းမှာ မင်းရဲ့ရထားအပြင်ဘက် အရောင်ကိုပါ ငါ ပြောင်းပေးလို့ရတယ်လေ"

"ဆေးသုတ်ဖို့လား... ငါ့ဆီမှာ တကယ်ရှိမယ် ထင်တယ်"

ရဲချီယန်က ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားကာ ရထားအတွင်းသို့ လျှောက်သွားလိုက်လေ၏။ ရထားတွဲ များ၏ အရွယ်အစားမှာ ပုံမှန်ဖြစ်သွားသော်လည်း အတွင်းပိုင်း နေရာလွတ်မှာတော့ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။

သူက သေတ္တာတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ဒါတွေ အဆင်ပြေမယ်လို့ ထင်လား"

နူးညံ့သော ပတ္တမြား (အဆင့် ၁)

အဖြူရောင် အရွက် (အဆင့် ၁) ၊ အဖြူရောင် ကျောက်တုံး (အဆင့် ၁)

ပထမတစ်ခုမှာ ယိုယွီစံအိမ် တွင် ရရှိခဲ့သော ဆုလာဘ်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။

ဒုတိယတစ်ခုမှာတော့ အဖြူရောင်တောအုပ် တွင် ဝေါလီ စုဆောင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အနီနဲ့ အဖြူလား... ဟီးဟီး... ရပါတယ်။ အဓိကအရောင်အနေနဲ့ ဘယ်အရောင်ကို ရွေးချယ်ချင်လဲ"

"အဖြူရောင်ပေါ့"

အရွက်များနှင့် ကျောက်တုံးများကို စက်တစ်ခုအတွင်းသို့ ထည့်လိုက်လေ၏။

မကြာမီမှာပင် အဖြူရောင် ဆေးများက သစ်သားစည်ပိုင်းတစ်ခုအတွင်းသို့ ပြည့်လျှံလာခဲ့သည်။

ဘုန်းတော်ကြီး ဦးလေးက လက်လှမ်း၍ ရှေ့သို့ ပက်ဖျန်းလိုက်လေ၏။

ရထား၏ အပြင်ဘက်မှာ တဖြည်းဖြည်း အဖြူရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ အချိန်တိုအတွင်း ပြောင်းလဲခြင်း လုပ်ငန်းစဉ် ပြီးဆုံးသွားလေတော့သည်။

"ငါ့ရဲ့ လက်ရာက မဆိုးဘူးလို့ ထင်ရတယ်"

သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ သူ၏ မျက်မှန်တစ်ဖက်တည်းပါသော မျက်မှန်ကို လက်ဖြင့် ချိန်ညှိလိုက်ပြီး ရဲချီယန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်လေ၏။

"စကားမစပ်... ငါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်မဆက်ရသေးဘူး မဟုတ်လား။ ဟုမ်းစ်ရိုင်ယန်... လူတိုင်းကတော့ ငါ့ကို ရိုင်ယန်လို့ ခေါ်ကြတယ်။ တခြား ဘာမှမရှိတော့ဘူးဆိုရင် မင်းရဲ့ရထားနဲ့အတူ မင်း ထွက်သွားလို့ရပါပြီ"

ရိုင်ယန်... ချက်ဘောက်စ် ထဲမှ ထိုလူ၏ အမည်ကို ရဲချီယန် မှတ်မိသွားလေ၏။

ထင်တဲ့အတိုင်း သူကလည်း အင်ပါယာအမိန့်တော် အဖွဲ့အစည်း၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်နေပေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... အခု သွားလိုက်ပါတော့မယ်"

ရထားကို ကြယ်တစ်ထောင်မြို့တော်၏ ပင်မဂိတ်ပေါက်ဆီသို့ ပြန်လည် တည်နေရာ ရွှေ့ပြောင်းခြင်း ပြုလုပ်ရန် သော့ကို အသုံးပြုလိုက်လေ၏။

ရဲချီယန်သည် မည်သည့် တွေဝေမှုမျှမရှိဘဲ ကျောက်လင်နှင့်အတူ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

ရိုင်ယန် အမည်ရှိသော ဤလူက သူ့ကို သက်တောင့်သက်သာ မရှိစေသော်လည်း အတိအကျ ဘယ်နေရာမှာ သက်တောင့်သက်သာ မရှိဖြစ်ရသလဲဟု မေးလာလျှင် သူ သေချာ မပြောပြနိုင်ပေ။

သူတို့နှစ်ဦး ထွက်သွားပြီးနောက် ရိုင်ယန်၏ အပြုံးမှာ လျော့ပါးသွားခြင်း မရှိဘဲ သူ၏ အကြည့်များက အခြားရထားတစ်စင်းပေါ်တွင် ကျရောက်နေလေ၏။

ပါးစပ်တွင် ဆေးပြင်းလိပ်ခဲထားသော လူက ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အေးစက်နေပေသည်။

"အဲဒီအပြုံးကို သိမ်းလိုက်စမ်း၊ ရွံစရာကောင်းတယ်"

"ညီအစ်ကို ဖန်ဟော့... မင်း အဲဒီလိုပြောတာကို ငါ မကြိုက်ဘူးနော်။ အပြုံးတုနဲ့လူ ကို မရိုက်နဲ့ ဆိုတဲ့ စကားပုံတစ်ခု ရှိတယ်လေ။ ငါသာ ဆက်ပြုံးနေမယ်ဆိုရင် ဘယ်သူမှ ငါ့ကို ရိုက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။ ဟားဟားဟား... စကားမစပ် မနေ့က မင်းရဲ့ ရိတ်သိမ်းမှု ဘယ်လိုနေလဲ။ ပျင်းရိခြင်းရဲ့ ခွေးတွေက မင်းကို လိုက်ဖမ်းရင်း လူငါးရာကျော်ကို မှားယွင်းသတ်ဖြတ်မိပြီး လမ်းငါးလမ်းကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တယ်။ အဲဒါက တော်တော်ကြီးကျယ်တဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ"

ဖန်ဟော့က ဆေးပြင်းလိပ်ကို သောက်ပြီးသွားသောအခါ နောက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်ပြန်သည်။

"အဲဒီ လူငါးရာကျော်ထဲမှာ သုံးရာကျော်က အောက်ခြေရပ်ကွက် ထဲကို အမောင်းခံရမှာကို ငြင်းဆန်တဲ့ မြို့ထဲက အိုးမဲ့အိမ်မဲ့တွေလေ။ ဖျက်ဆီးခံရတဲ့ လမ်းငါးလမ်းထဲက အဆောက်အအုံတော်တော်များများကို ဈေးပေါပေါနဲ့ ဝယ်ပြီး ပြန်ရောင်းကြလိမ့်မယ်။ ဘယ်သူက အကျိုးအမြတ်ရသွားမယ်လို့ မင်း ထင်လဲ"

"ဟီးဟီး... ငါ မသိပါဘူး။ မင်း အလိုက်ခံရပြီး လမ်းငါးလမ်းကို ဖောက်ထွက်သွားတယ် ဆိုတာပဲ ငါ သိတယ်"

သူ၏ နောက်ပြောင်မှုများကို ဖန်ဟော့က လျစ်လျူရှုထားသည်ကို မြင်သောအခါ ရိုင်ယန်က သူ၏ အပြုံးကို တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ထိန်းချုပ်လိုက်ကာ ပုံမှန်လေသံဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။

"ခုလေးတင်က ကောင်လေးကို မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ"

"သူ့ရထားက အဆင့် ၅... မင်း စိတ်ကူးကြည့်လို့ရလား။ လူသစ် ကာလကနေ အခုလေးတင် ထွက်လာတဲ့ ရထားက အဆင့် ၅ တဲ့လေ။ ရှာယာက သူ့ကို မီးစွဲကျောက်တုံး ပေးဖို့ သေချာသလောက် ရှိပေမဲ့ အဆင့် ၅ ပစ္စည်းတွေကျတော့ရော... အဲဒါတွေကို သူ ဘယ်က ရခဲ့တာလဲ"

ဖန်ဟော့က ဆေးပြင်းလိပ်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ သောက်နေလေ၏။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူက စကားတစ်ခွန်းကို နောက်ဆုံးတွင် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်လေတော့သည်။

"အဲဒီစကားပုံက ဘာတဲ့လဲ"

"ဘာလဲ"

"အဆုံးအစမရှိတဲ့ ကမ္ဘာကြီးမှာ အဆုံးအစမရှိတဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေတွေ ရှိတယ်တဲ့။ သူက ရှာယာကို အဲဒီလို ရှုပ်ထွေးပြီး ယုတ္တိမတန်တဲ့ ချိတ်ပိတ်ခံထားရတာကနေ လွှတ်ပေးနိုင်တယ်ဆိုရင် သူ ဘယ်လို ပါရမီ မျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်လို့ မင်း ထင်လဲ"

"ဘယ်သူသိမှာလဲ... အများဆုံးတွေ့ရတတ်တဲ့ ပါရမီ တွေကလွဲရင် ကျန်တာတွေက အကုန်လုံး မတူညီကြဘူးလေ။ အဲဒါထက်စာရင် အဲဒီအရူးမရဲ့ လက်ထဲမှာရှိတဲ့ ဘုရားစူး ကတ်ပြား အပိုင်းအစတွေကို ငါ ပိုပြီး စပ်စုချင်နေတာ။ သူမဆီကနေ အဲဒါတွေကို ငါတို့ လုယူဖို့ ကြိုးစားသင့်လား။ ဆယ့်ငါးနှစ် ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာ ငါက အဲဒီမိန်းမထက် အားနည်းတယ်လို့ မထင်တော့ဘူး"

ဖန်ဟော့က နေကာမျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်ကာ ရိုင်ယန်ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေ၏။

"ငါ့ကို ဘာလို့ အဲဒီလို ကြည့်နေတာလဲ"

"ငါ အရူးတစ်ယောက်ကို ကြည့်နေတာလေ။ အဲဒီမိန်းမရဲ့ ကောင်းကင်တမန် ကတ်ပြား အစီအစဉ်ကို မင်း မေ့သွားပြီလား။ အဲဒီအရာကို လုံးဝ သတ်လို့မရဘူး... အဲဒီလိုမှမဟုတ်ရင် သူမ အဲဒီတုန်းက ချိတ်ပိတ်ခံရမှာ မဟုတ်ဘူး"

"အဲဒါ တကယ် နှမြောစရာပဲ..."

ကြယ်တစ်ထောင်မြို့တော် တွင် အဆင့် ၄ အထက် ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူ၍ မရနိုင်သော်လည်း အခြားတစ်ဖက်တွင်တော့ အဆင့် ၄ အောက် ပစ္စည်းများကို အလွယ်တကူ ရရှိနိုင်ပေသည်။

ရဲချီယန်သည် ကုန်တိုက်တွင် ဈေးဝယ်နေလေ၏။

မီးဖိုတစ်လုံး၊ အဆင့် ၃ ရေသန့်စင်စက်ကြီးတစ်လုံးနှင့် အပင် အားဆေးရည် ၅၀၀ လီတာ တစ်ဘူးလုံးပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ ရထားဒင်္ဂါး များမှာ ၅ ပြားသာ ကျန်ရှိတော့သည်အထိ သုံးစွဲလိုက်လေ၏။ ဝယ်ယူထားသော ပစ္စည်းများကို ရထား၏ ဥမင်လိုဏ်ခေါင်း ဆေးတောင့်ဆီသို့ စာတိုက်မှတစ်ဆင့် တိုက်ရိုက်ပေးပို့လိုက်ပြီး ရထားပေါ်သို့ တက်ရောက်ပြီးနောက် ၎င်းတို့ကို တိုက်ရိုက် တပ်ဆင်နိုင်ပေသည်။

ဤမြို့တွင် သင်၌ ငွေရှိလျှင် အတော်လေး ကောင်းမွန်သော ဘဝတစ်ခုတွင် နေထိုင်နိုင်ပေသည်။

သို့သော် သင်၌ ငွေမရှိလျှင်တော့ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသွားလေတော့သည်။

တူညီသော ဇုန်အတွင်းရှိ အခြား ရထားမောင်းနှင်သူ များမှာ ချက်ဘောက်စ် ထဲတွင် ညည်းညူနေကြချေပြီ။

"သောက်ကျိုးနည်းပါကွာ... ဒီမြို့မှာ ဘာလို့ အရာအားလုံးက ပိုက်ဆံပေးရတာလဲ။ အိမ်သာသွားတာတောင် ပိုက်ဆံပေးရတယ်။ သေလိုက်ပါတော့... ငါ ရထားဒင်္ဂါး တွေကို ဘယ်က သွားရမှာလဲ"

"ကံကောင်းလို့ ငါ အရင်က ရထားဒင်္ဂါး တချို့ကို စုထားမိတယ်။ ဒီက ပစ္စည်းတွေက အဲဒီ အမြတ်ကြီးစားတွေထက် အများကြီး ပိုသက်သာတယ်။ ဟေး... ငါ အဆင့် ၃ ကို တိုက်ရိုက် အဆင့်မြှင့်တင်ပြီးသွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဆင့် ၄ မီးစွဲကျောက်တုံး ကို ငါ ဘယ်က သွားရမှာလဲ"

"အဲဒီပစ္စည်းကို အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုခု ဝင်မှပဲ ရနိုင်တာ။ ငါကတော့ တစ်ခု ဝင်ပြီးသွားပြီ"

"ငါလည်း အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ဝင်ခဲ့တယ်။ အဲဒီလူတွေက ငါ့ရထားထဲက သယံဇာတတွေ အကုန်လုံးကို လွှဲပေးစေချင်နေတာ။ အခုဆို ငါ ထွက်လို့တောင် မရတော့ဘူး။ မင်းတို့တွေ သတိထားကြနော်"

"ထပ်မပြောနဲ့တော့၊ အဖမ်းမခံရအောင် သတိထား"

"သောက်ကျိုးနည်းပါကွာ... ငါ့ကို ရထားဒင်္ဂါး တချို့လောက် ဘယ်သူ ချေးနိုင်မလဲ။ နောက်မှ ငါ နှစ်ဆ ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်"

"အပေါ်က လူကို မယုံနဲ့။ သူ လာကီဗီ လောင်းကစားရုံမှာ လောင်းကစားလုပ်တာ စက်ခေါင်းတွဲ တစ်ခုပဲ ကျန်တော့တာ။ သူ့ကို ချေးတာက ပိုက်ဆံတွေကို လွှင့်ပစ်နေတာနဲ့ အတူတူပဲ"

"လောင်းကစားသမားတွေ သေသင့်တယ်"

"ဟူး... ငါ ကြက်ကြော် တချို့လောက် တကယ် ဝယ်ချင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အရမ်း ဈေးကြီးတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က တကယ်ပဲ တတ်နိုင်လို့လား"

"ကြယ်တစ်ထောင်မြို့တော် မှာ ဘယ်သူရှိလဲ။ ငါ အငှားယာဉ် စီးလာတာ လမ်းတစ်ဝက်မှာ ပိုက်ဆံကုန်သွားလို့။ ယာဉ်မောင်းက ငါ့ကို လမ်းတစ်ဝက်မှာ ချထားခဲ့ပြီး အခု ငါ အပြန်လမ်း ရှာမတွေ့တော့ဘူး။ ထွက်ခွာရမယ့်အချိန်ကနေ သုံးရက်အတွင်း မထွက်သွားရင် အိုးမဲ့အိမ်မဲ့အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရပြီး အဖမ်းခံရမယ်လို့ တခြားသူတွေဆီက ကြားတယ်"