အခန်း (၇၉-၈၀)

အခန်း ၇၉ အကြောက်တရားနှင့် လိမ်လည်မှုများ

သေနတ်ပြောင်းဝအောက်တွင် ပေါင်းစပ်နေသော ခေါင်းသုံးလုံးနဲ့လူ မှာ ထိုမျှ ရမ်းကားစွာ မပြုမူရဲတော့ပေ။

အလယ်မှ ခေါင်းက ဆက်ပြောလာခဲ့သည်။ "အစပိုင်းတုန်းက ငါတို့ စပြီး လမ်းပျောက်တဲ့ ရက်အနည်းငယ်အကြာ ညတစ်ညမှာ ငါ့ညီက ရုတ်တရက် ပေါ်လာတယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက သူ ငါတို့ကို ကယ်ဖို့ လာတာလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ သူ လုံးဝ ရူးသွပ်နေပြီဆိုတာ ငါတို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။ ဓားတစ်လက်နဲ့ သူက ငါတို့ရဲ့ ဆရာကို သတ်ပစ်ခဲ့ပြီးတော့လေ..."

"ပြီးတော့ သူ့အသားကို စားခဲ့တာ။ အဲဒီအရူးကလေ တကယ်ပဲ လူကို စားခဲ့တာ"

"မဟုတ်ဘူး... ငါ့ညီက သေချာပေါက် အဲဒီလို..."

"အဲဒါ မင်းညီ မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါ နတ်ဆိုး ပဲ။ သူက လူသားစားတဲ့ကောင်"

"တော်... တော်ကြပါတော့"

ခေါင်းသုံးလုံးထဲတွင် စကားသိပ်မပြောသော တစ်ယောက်က ကျန်နှစ်ယောက်၏ ပါးစပ်များကို သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပိတ်လိုက်လေ၏။

ရဲချီယန်က ပစ်ခတ်မည်ကို ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် သိုးငယ်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြုံးပြလိုက်ကာ သူ၏ ဇာတ်လမ်းကို အမြန်ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။

"သူ တကယ်ကို ရူးသွားတာပါ။ လူတိုင်းရှေ့မှာ ဓားတစ်လက်နဲ့ ပါမောက္ခကို သတ်ပစ်ခဲ့ပြီး ပါမောက္ခရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို စားသောက်ကာ နှင်းတွေထဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တာ"

"ငါတို့က ပါမောက္ခအတွက် ကလဲ့စားချေချင်ခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီကောင်ကို မမီခဲ့ဘူး။ သူက လူတစ်ယောက်မှာ ရှိသင့်တဲ့ အမြန်နှုန်းမျိုးနဲ့ လုံးဝ မတူဘဲ အရမ်းမြန်လွန်းနေခဲ့တယ်။ ပြီးတော့လေ... ကျန်ခဲ့တဲ့ လူတွေက နှင်းမုန်တိုင်းထဲမှာ ဆယ်ရက်ကျော်လောက် လမ်းပျောက်နေခဲ့တယ်။ အဲဒီကောင်က ဘယ်ကမှန်းမသိ နေ့တိုင်း ပေါ်လာပြီး ငါတို့ထဲက တစ်ယောက်ကို သတ်၊ ပြီးရင် သူတို့ကို စားပစ်ခဲ့တာ"

"အားလုံး အဲဒီမှာ သေရတော့မယ်လို့ ထင်နေချိန်မှာပဲ ဧည့်လမ်းညွှန် က ပေါ်လာပြီး ငါတို့ကို ရှာတွေ့သွားကာ ဒီ တတိယမြောက် ထောက်ပံ့ရေးစခန်း ဆီကို ငါတို့ သုံးယောက်ကို ခေါ်လာခဲ့တာ"

"ဧည့်လမ်းညွှန်က တမြန်နေ့ကပဲ ထွက်သွားတာ။ တောင်အောက်ဆင်းတဲ့ လမ်းကြောင်းနဲ့ ဆက်သွယ်ရေးတွေ လုံးဝ ပြတ်တောက်သွားပြီဖြစ်လို့ အကူအညီရဖို့ သူကိုယ်တိုင် တောင်အောက်ကို ဆင်းရမယ်လို့ ပြောတယ်။ ဒီမှာ ခဏလောက် စောင့်နေဖို့ သူက ငါတို့ကို မှာခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ငါတို့က လူငယ်လေး မင်းကို စောင့်နေခဲ့တာပဲ။ မင်းက... မင်းက တကယ်ပဲ ငါတို့ကို ကယ်ဖို့ ဧည့်လမ်းညွှန် လွှတ်လိုက်တာ မဟုတ်လား"

ခေါင်းသုံးလုံး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ တောက်ပနေလေ၏။

သို့သော်လည်း ရဲချီယန်သည် သူတို့ မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်မပြခဲ့ပေ။

သူ၏ လက်ထဲရှိ သေနတ်ကို ချရန်လည်း ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။

ဤခေါင်းသုံးလုံးထံမှ ဇာတ်လမ်းမှာ ဟာကွက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေချေပြီ။

ရိက္ခာမပါဘဲ နှင်းထဲတွင် ဆယ်ရက်ကျော်ကြာ လမ်းပျောက်ပြီးနောက် သူတို့ အဘယ်ကြောင့် အအေးဒဏ်ကြောင့် မသေဆုံးခဲ့ရသနည်းဆိုသည်ကို ဖယ်ထားလိုက်ဦး။

ပြီးတော့ လူသားစားတာလား။

ပုံမှန် အရွယ်ရောက်ပြီး အမျိုးသားတစ်ဦးက သူတို့ရှေ့မှာ လူတစ်ယောက်ကို သတ်ပြီး သူတို့ရှေ့မှာပဲ အဲဒီလူကို စားသောက်နိုင်ပါ့မလား။

ဒီကောင်တွေ အကုန်လုံးက လိပ်တွေများလား။

လူသားစားခြင်း... အရူးလား။

သူ၏ အကြည့်များက ခေါင်းသုံးလုံးနဲ့လူ ၏ အောက်ပိုင်းတစ်ဝက်ဆီသို့ ဖြတ်ပြေးသွားလေ၏။

ယခင်က သူ သေချာ မလေ့လာခဲ့မိသော်လည်း သူတို့၏ အောက်ပိုင်းမှာ ပေါင်းစပ်နေသော ခြေထောက်သုံးချောင်းတည်းဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ အတွင်းဘက်တွင် အခြား ပိုလျှံနေသော အစိတ်အပိုင်းအချို့လည်း ပါဝင်နေပေသည်။

လူသားကို စားခဲ့သူမှာ တကယ်ပဲ ထိုအရူးသက်သက်သာ ဖြစ်နေပါ့မလား။

"မင်းတို့ လိမ်နေတယ်"

ရဲချီယန်၏ အသံမှာ အလွန် တည်ငြိမ်နေပြီး မည်သည့် ခံစားချက်ကိုမျှ ပိုင်းခြားသိမြင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့သော် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူ၏ရှေ့ရှိ ခေါင်းသုံးလုံးနဲ့လူ မှာ ဖော်ပြ၍မရသော အကြောက်တရားတစ်ခု သူတို့၏ နှလုံးသားထဲသို့ ရုတ်တရက် စီးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

"မင်းတို့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ဇာတ်လမ်းထဲမှာ တစ်ခုခု လိုနေတယ်လို့ မထင်ဘူးလား"

ခေါင်းသုံးလုံးမှာ စကားမပြောရဲတော့ဘဲ ထိုအကြောက်တရား ခံစားချက်က သူတို့ကို မွန်းကျပ်စေလေ၏။

"ငါ့ကို ပြောစမ်း... မင်းတို့ ဘာလို့ အခုလို ပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားရတာလဲ။ မင်းတို့ရဲ့ ဇာတ်လမ်းထဲမှာ အဲဒီအပိုင်း လိုနေတယ်လေ"

ဤစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခေါင်းသုံးလုံးနဲ့လူ ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ခဏတာ ဗလာကျင်းမှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။ ချက်ချင်းပင် အိမ်အပြင်ဘက်မှ နှင်းဘီလူးတစ်ကောင်၏ ဟိန်းဟောက်သံ ပဲ့တင်ထပ်သွားလေ၏။

သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စစ်မှန်သော သန့်စင်ခြင်းကျောက်တုံး က အလင်းရောင် ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ နှင်းဘီလူးမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

ခေါင်းသုံးလုံးနဲ့လူ က စူးရှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေ၏။

သူတို့၏ မျက်လုံးများမှ သွေးကဲ့သို့ နီရဲသော မျက်ရည်များ စီးကျလာချေပြီ။

"မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... ငါတို့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ဘူး။ ငါတို့ မစားရင် သေသွားလိမ့်မယ်... ငါတို့ သေသွားလိမ့်မယ်"

"ဆရာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စတေးဖို့ ပထမဆုံး ဆန္ဒရှိခဲ့တာပါ။ သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခဲ့တာ... အဲဒါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခဲ့တာ"

"သူပဲ... အဲဒီ ဒိုင်ယာရီ ရေးခဲ့တဲ့ အရူးက ငါတို့ကို ဒီလိုဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တာ"

ခေါင်းသုံးလုံးနဲ့လူ ၏ အခြေအနေမှာ ပိုမို၍ ရူးသွပ်လာလေ၏။

သူတို့၏ ပေါင်းစပ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားတစ်ခု၏ အထောက်အပံ့ကို ဆုံးရှုံးသွားသကဲ့သို့ လိမ်ကောက်ပြီး ပုံပျက်လာကာ ဤထူးဆန်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆက်လက် မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့ဘဲ ပြိုလဲသွားလေတော့သည်။

"ကယ်... ငါတို့ကို ကယ်ပါဦး။ တောင်ပေါ်မှာပဲ... တောင်ရဲ့ အဆုံးသတ်မှာ။ အဲဒီနေရာကနေပဲ ငါတို့ ထွက်သွားနိုင်မှာ"

"တောင်းပန်ပါတယ်... တောင်းပန်ပါတယ်... တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါ အရမ်း ဗိုက်ဆာနေခဲ့လို့ပါ"

"ဘီလူးတွေပဲ... အဲဒီ ဘီလူးတွေ အကုန်လုံး ဒီရောက်နေကြပြီ"

နောက်ထပ် ဟိန်းဟောက်သံများ။

ကွာခြားချက်မှာ သစ်သားအိမ်အပြင်ဘက်ရှိ အသံများမှာ တစ်ခုတည်း မဟုတ်တော့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ယင်းအစား ၎င်းတို့မှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေလေ၏။

သူက မော့ကြည့်လိုက်သည်။

အရွယ်အစား အမျိုးမျိုးရှိသော နှင်းဘီလူး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ သစ်သားအိမ်ဆီသို့ ပြေးဝင်လာကြလေတော့သည်။

စစ်မှန်သော သန့်စင်ခြင်းကျောက်တုံး၏ အလင်းရောင်သည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဤနှင်းဘီလူးများကို မောင်းထုတ်ရန် စွမ်းဆောင်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

"သူတို့ အပြည့်အဝ အသွင်သဏ္ဌာန် ပေါ်လာပြီပေါ့လေ... ဒါပေမဲ့ ဒါကလည်း ကောင်းပါတယ်"

အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူသွင်းလိုက်ကာ ရဲချီယန်သည် ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ကောင်းကင်သိမ်းငှက် ကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေ၏။ လက်ထဲတွင် သေနတ်နှစ်လက်ဖြင့် သူက ခလုတ်များကို ဆွဲလိုက်လေတော့သည်။

ကျည်ဆန်များသည် နှင်းဘီလူးများ၏ ခေါင်းများ၊ ရင်ဘတ်များနှင့် ဝမ်းဗိုက်များကို တိကျစွာ ထိမှန်သွားလေ၏။

သူတို့၏ အသွင်သဏ္ဌာန်များ ပေါ်လာခြင်းက စစ်မှန်သော သန့်စင်ခြင်းကျောက်တုံး ၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ရှောင်လွှဲနိုင်စေခဲ့သော်လည်း ၎င်းက သူ၏ ကျည်ဆန်များကို နောက်ထပ် ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်တော့ကြောင်းကိုလည်း ဆိုလိုနေပေသည်။

ဆယ်စက္ကန့်အတွင်းမှာပင် နှင်းဘီလူးများ အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားလေတော့သည်။

သစ်သားအိမ်ထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသောအခါ ခေါင်းသုံးလုံးနဲ့လူ မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် တုန်ယင်လျက် လဲကျနေလေ၏။

နှင်းဘီလူးများ သေဆုံးသွားခြင်းနှင့်အတူ သူတို့၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တည်ငြိမ်မှုမှာ အတော်လေး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပုံရပေသည်။

အလယ်မှ ခေါင်းက အနည်းငယ် မော့လာကာ ရဲချီယန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်များတွင် ထိုမွန်းကျပ်ဖွယ်ကောင်းသော အကြောက်တရားများ ပြည့်နှက်နေဆဲ ဖြစ်လေ၏။

"ဟင်... မင်း စကားမပြောရဲလောက်အောင် ကြောက်နေတာလား"

နတ်ဆိုး ကတ်ပြား၊ သွေးဆောင်ဖြားယောင်းခြင်း။

ရဲချီယန်သည် ၎င်း၏ ဒုတိယမြောက် အာနိသင်စွမ်းအားကို ယခုလေးတင် အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ 【 ကိုယ်ခံစွမ်းအား ကို စားသုံးသည်၊ သင်၏ လုပ်ရပ်များသည် အကြောက်တရားကို လှုံ့ဆော်ပေးလိမ့်မည်။】

နတ်ဆိုး ကတ်ပြား ၏ စွမ်းရည်မှာ သူ စိတ်ကူးထားသည်ထက်ပင် ပိုမို၍ ထိရောက်နေလေ၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအာနိသင်မှာ စားသုံးလိုက်သော ကိုယ်ခံစွမ်းအား တိုးလာသည်နှင့်အမျှ ပိုမို အားကောင်းလာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယခုလေးတင် သူက ခေါင်းသုံးလုံးနဲ့လူ ကို စိတ်လွတ်သွားပြီး ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်သွားစေလောက်အောင် အကြောက်တရား ဝင်သွားစေရန် ကိုယ်ခံစွမ်းအား ၁၀ မှတ်ကိုသာ အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"အခု မင်း စကားပြောလို့ရပါပြီ။ မင်းတို့ လူစားခဲ့တာကို ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ငါ သိချင်တာက မင်းတို့ ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်သွားရတာလဲ ဆိုတာပဲ"

ဤနေရာတွင် ရဲချီယန်၏ လေသံမှာ ရုတ်တရက် အတော်လေး ပျော့ပျောင်းသွားလေ၏။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက မင်းတို့ကို ကယ်ဖို့ ဒီကို ရောက်နေတာပါ။ အခြေအနေကို ငါ နားလည်သွားရင် မင်းတို့ကို ခေါ်သွားပေးမယ်။ အခွင့်အရေးရှိရင် မင်းတို့ရဲ့ မူလအခြေအနေကို ပြန်ရောက်ဖို့လည်း ငါ ကြိုးစားကူညီပေးပါ့မယ်။ ဒါက နတ်ဆိုး နှင်ထုတ်သူ တစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါ့ရဲ့ တာဝန်ပဲလေ"

【သွေးဆောင်ဖြားယောင်းခြင်း၊ စိတ်စွမ်းအား ကို စားသုံးသည်၊ သင်၏ လိမ်လည်မှုများကို ယုံကြည်စေလိမ့်မည်။】

ခေါင်းသုံးလုံးစလုံး မော့လာကြကာ သူ၏ လိမ်လည်မှုကို ချက်ချင်းပင် ယုံကြည်သွားကြလေတော့သည်။

"နတ်ဆိုး နှင်ထုတ်သူ... ဘုရားရေ... ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ နတ်ဆိုး နှင်ထုတ်သူတွေ တကယ် ရှိနေတာပဲ"

"ဆရာ... ကျွန်တော် ပြောပြပါ့မယ်... ကျွန်တော်တို့ ပြောပြပါ့မယ်"

သုံးယောက်ထဲတွင် အကြောက်ဆုံးဖြစ်သော ခေါင်းကပင် သူတို့၏ ပြောင်းလဲသွားရခြင်း အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြလာလေ၏။

ဧည့်လမ်းညွှန် တောင်အောက်ဆင်းသွားပြီးနောက် ဒီနေရာကို ရောက်နေပြီဖြစ်သလို လူတွေလည်း အများကြီး သေဆုံးခဲ့ပြီဖြစ်တဲ့အတွက် သူတို့ သုံးယောက်က လက်ဗလာနဲ့သာ ပြန်သွားခဲ့ရင် လူသားစားခြင်းရဲ့ ဆိုးရွားတဲ့ သက်ရောက်မှုနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက သူတို့ရဲ့ အနာဂတ်မှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်ဟု တွေးခဲ့ကြပေသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ထောက်ပံ့ရေးစခန်း မှ ရိက္ခာများကို ယူဆောင်ကာ မြေပုံပေါ်ရှိ နောက်ဆုံး ခရီးပန်းတိုင် ဖြစ်သော နှင်းတောင်၏ အမြင့်ဆုံးနေရာဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့ကြသည်။

ထိုနေရာတွင် သူတို့ စားသောက်ခဲ့သော သိပ္ပံနည်းကျ လေ့လာရေးအဖွဲ့ ဝင်များသည် အနာအဆာကင်းမဲ့စွာဖြင့် ထိုနေရာ၌ ပေါ်လာခဲ့ကြလေ၏။

ထို့အပြင် ထိုဒိုင်ယာရီကို ရေးသားခဲ့သော အရူးလည်း အပါအဝင် ဖြစ်သည်။

ထိုအရူးနှင့် နှင်းဘီလူးတစ်ကောင်က အတူတူ မတ်တပ်ရပ်နေကာ သူတို့ သုံးယောက်ကို ပြုံး၍ ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

ထို့နောက် အရာအားလုံး အမှောင်ကျသွားပြီး သတိပြန်လည်လာချိန်တွင်တော့ သူတို့သည် ဤနေရာသို့ ပြန်ရောက်နေခဲ့ကာ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာလည်း ယခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့၏ အောက်ပိုင်း ခြေလက်များတွင် ပိုလျှံနေသော လူ့အစိတ်အပိုင်းများမှာ သူတို့ စားသောက်ခဲ့သော သိပ္ပံနည်းကျ လေ့လာရေးအဖွဲ့ဝင်များထံမှပင် ဖြစ်လေ၏...

"ဒါက ကျိန်စာတစ်ခုပဲ... နတ်ဆိုး ရဲ့ ကျိန်စာတစ်ခု။ သေချာပေါက် ငါတို့က နတ်ဆိုး တစ်ကောင်ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်"

အခန်း ၈၀ ပြင်ပလူကို ထောင်ချောက်ဆင်ခြင်း

"အော်... ဟုတ်သားပဲ၊ အဲဒီနှင်းဘီလူးရဲ့ ဓာတ်ပုံတွေကိုလည်း ငါတို့ ရိုက်ထားသေးတယ်"

"..."

ရဲချီယန်က မျက်လုံးကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ကာ သူတို့သုံးယောက် အိတ်ကပ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လာသော ဓာတ်ပုံများကို ကြည့်လိုက်လေ၏။

ဤဓာတ်ပုံမှာ အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသလို ရှိပေသည်။

ဒါက ဒုတိယမြောက် ထောက်ပံ့ရေးစခန်း မှာ သူ ရှာတွေ့ခဲ့တဲ့ ပုံနဲ့ အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား။

ပိုမို ရှင်းလင်းပြတ်သားနေသည်မှလွဲ၍ တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေလေတော့သည်။

ရုတ်တရက် သူ တစ်ခုခုကို တွေးမိသွားချေပြီ။

ဓာတ်ပုံကို ခဏမျှ ရှာဖွေကြည့်လိုက်ရာ အလွန်သေးငယ်သော အဖုအထစ်လေးတစ်ခုကို သူ တကယ်ပင် တွေ့ရှိသွားလေ၏။

၎င်းကို အတင်းအကျပ် ဆွဲဖြဲလိုက်သောအခါ ဓာတ်ပုံထက် ပိုကြီးသော စက္ကူပိုင်းတစ်ခု ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

"ဒီစာကို မင်းတို့ ထည့်ထားတာလား"

ခေါင်းသုံးလုံးက မသိကြောင်း ပြသသည့်အနေဖြင့် တပြိုင်နက် ခေါင်းခါပြလိုက်ကြလေ၏။

ရဲချီယန်က စာကို ဖွင့်ဖတ်လိုက်သည်။

"မင်း ဒါကို မြင်လား၊ မင်း မြင်အောင် ကြည့်ရမယ်။ အဲဒီ တခြားကမ္ဘာတစ်ခုကို ငါ ဆက်ပြီး လွှမ်းမိုးထားနိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘူး။ ဒါက နောက်ဆုံး မက်ဆေ့ချ်ပဲ။ ကျေးဇူးပြုပြီး မင်း နှင်းတောင်ထိပ်ကို တက်ပြီး အဲဒီမှာရှိတဲ့ လက်တွေ့ဘဝ ကွဲလွဲမှု ကိရိယာကို သွားပိတ်ပေးပါ။ အဲဒီလိုမှမဟုတ်ရင် ဒီနှင်းတောင်ကြီးက တခြား လောကတစ်ခုထဲကို လုံးဝ ကျဆင်းသွားလိမ့်မယ်။ တောင်းပန်ပါတယ်... ငါ တကယ်ကို တောင်းပန်ပါတယ်"

"..."

လက်တွေ့ဘဝ ကွဲလွဲမှုတဲ့လား၊ တခြား လောကတဲ့လား။

မဖြစ်နိုင်တာ၊ ဒီအဆင့် ၆ မစ်ရှင် ဘူတာ က တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် ယုတ္တိမတန်တာလား။

သူတို့က ဒီလို အဆင့်မြင့်တဲ့ အရာတွေကိုတောင် ဖန်တီးထားတာလား။

ရဲချီယန်၏ မျက်လုံးက အနည်းငယ် တဖျပ်ဖျပ် ခတ်သွားကာ မက်ဆေ့ချ်ပါသော စက္ကူကို တိတ်ဆိတ်စွာပင် သိမ်းဆည်းလိုက်လေ၏။

ထိုသို့ဆိုလျှင် ဤစာပါ အကြောင်းအရာအရ သူသည် နောက်ထပ် တောင်ထိပ်သို့ သွားရမည်သာ ဖြစ်ပေသည်။

ဒါပေမဲ့... တစ်ခုခုတော့ လွဲချော်နေသလို မဟုတ်ဘူးလား။

ပထမဆုံး စာကို မြင်လိုက်ရသည့် အချိန်မှစ၍ သူ့ကို နောက်ထပ် ခရီးပန်းတိုင်ဆီသို့ လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။

ဤရှာဖွေတွေ့ရှိမှုများ အားလုံးမှာ သူ့ကို တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားစေရန် ဖန်တီးထားသကဲ့သို့ ရှိနေပေသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ အရာအားလုံးမှာ တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိရန် ရည်မှန်းချက်ကို ပိုမို ယုတ္တိတန်စေရန် ပုံဖော်ထားခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

ထောင်ချောက်တစ်ခုများလား။

သူက တောင်ပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်လေ၏။

နှင်းတောင်၏ အထွတ်အထိပ်မှာ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ရှိနေပေသည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ"

ရဲချီယန်က တိုးတိတ်စွာ ရယ်မောလိုက်ကာ တံခါးပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့လေ၏။

သူ ထွက်သွားတော့မည်ကို မြင်သောအခါ ခေါင်းသုံးလုံးနဲ့လူ က မြေပြင်ပေါ်မှ သူ၏ ခြေရင်းသို့ အပြေးအလွှား ရောက်လာကာ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ပြောလာခဲ့သည်။

"ညီ... ညီလေး... မင်း ငါတို့ကို ခေါ်မသွားဘူးလား"

ရဲချီယန်က သူတို့ကို တည်ငြိမ်စွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ကြင်နာပြီး တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်ကာ သူတို့၏ ပခုံးများကို ခါးကိုင်း၍ ပုတ်လိုက်လေ၏။

"တောင်ပေါ်က ပြဿနာကို ငါ သွားရှင်းမလို့၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒါက မင်းတို့ကို ဒီလိုဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တဲ့ တရားခံပဲလေ။ အဲဒါကို ဖြေရှင်းလိုက်မှ မင်းတို့ရဲ့ မူလအသွင်အပြင်ကို ပြန်ရောက်နိုင်မှာ။ ငါ့ကို ဒီမှာ စောင့်နေ... ငါ မင်းတို့ကို တောင်အောက် ခေါ်သွားပေးမယ်"

လိမ်လည်မှု အသက်ဝင်သွားချေပြီ။

တတိယမြောက် ထောက်ပံ့ရေးစခန်း မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ရဲချီယန်သည် လမ်းသရဲဆိုင်ကယ်ပေါ်သို့ တက်ကာ ဆက်လက် တက်လှမ်းသွားလေတော့သည်။

အဆုံးသတ်ရောက်ရန် အကွာအဝေး အနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသေးပြီး ရှေ့တွင် လမ်းသရဲ တက်၍မရနိုင်သော လုံးဝ မတ်စောက်သည့် ဆင်ခြေလျှောတစ်ခု ရှိနေပေသည်။

ရဲချီယန်က ၎င်းကို သူ၏ လုံခြုံရေးသေတ္တာထဲသို့ ရိုးရှင်းစွာ ထည့်လိုက်ပြီး ဗိုက်စင်သီး တစ်လုံးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထုတ်ယူကာ တစ်ကိုက် ကိုက်စားလိုက်လေ၏။ နှင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေသော ခြေရာတစ်ခုကို သူ မတော်တဆ တွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။

"ဒီခြေရာက ဝေါလီ ရဲ့ ခြေရာလား၊ အဲဒီကောင်လေးလည်း ဒီရောက်နေတာလား။ ဒါပေမဲ့ ရှေ့နားမှာ ပျောက်သွားတယ်...”

ထူးဆန်းသော ဖြစ်ပေါ်တိုးတက်မှုက ရှုပ်ထွေးဖွယ်ရာ ကောင်းလှပေသည်။

သို့သော် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ သွားကြည့်ရမည်သာ ဖြစ်လေ၏။

ကွာ— ကွာ

ကောင်းကင်ယံတွင် သွေးကဲ့သို့ နီရဲသော မျက်လုံးများမှလွဲ၍ လုံးဝ အနက်ရောင်ဖြစ်နေသော ကျီးကန်းနတ်ဆိုး တစ်ကောင်သည် လေထဲတွင် ဝဲပျံနေလေ၏။

နတ်ဆိုး ကတ်ပြား - ကြိုတင်သတိပေးသူ ၏ ပထမဆုံး စွမ်းရည်မှာ သေမင်းကို ကြိုတင်ဟောကိန်းထုတ်နိုင်ပြီး ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်သော ဤကျီးကန်းကို ဆင့်ခေါ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းက အော်ဟစ်လိုက်သောအခါ ရှေ့တွင် သေမင်း ရှိနေကြောင်းကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အချိန် နှစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း ရဲချီယန်သည် နောက်ဆုံးတွင် ဤနှင်းတောင်၏ အမြင့်ဆုံးနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ မြေပုံပေါ်ရှိ နောက်ဆုံး ခရီးပန်းတိုင်လည်း ဖြစ်လေ၏။

သို့သော် ခေါင်းသုံးလုံးနဲ့လူ ညီအစ်ကိုများ ပြောသကဲ့သို့ နှင်းဘီလူးတစ်ကောင်နှင့် အရူးတစ်ယောက် ရှိမနေခဲ့ပေ။

ဤနေရာမှာ ဗလာကျင်းနေလေ၏။

တောင်ထိပ်ရှိ ကြီးမားလှသော လွင်ပြင်ကျယ်ကြီးပေါ်တွင် ဖြူစင်သော နှင်းများသာ ရှိနေချေသည်။

သို့သော် ကျီးကန်းက အော်ဟစ်နေဆဲပင်။

၎င်းမှာ စုန်းမ ဖြစ်ပေသည်။

"သွားစမ်း"

အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် ကောင်းကင်ယံရှိ ကျီးကန်းသည် အမြင့်မှ ဆင်းသက်လာကာ နှင်းပြင်တစ်ခု၏ အထက်တွင် လျင်မြန်စွာ ရပ်တန့်သွားလေ၏။ ၎င်းက နှစ်ခါပင် မအော်ရသေးမီ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာကာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သော လက်ကြီးတစ်ဖက်ကြောင့် အမှုန့်အဖြစ် ကြိတ်ချေခံလိုက်ရလေတော့သည်။

လေဟာနယ်ထဲမှ ဧရာမ နှင်းဘီလူးကြီးတစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

၎င်းသည် အခြားနှင်းဘီလူးများကဲ့သို့ ရဲချီယန်ထံသို့ ပြေးမဝင်လာဘဲ လူသားတစ်ဦးကဲ့သို့ လှောင်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလာကာ ဤသို့ ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။

"မင်း ထောင်ချောက်ထဲ ကျသွားပြီ"

ဂွပ်... ဂွပ်... ဂွပ်

ပတ်ဝန်းကျင် အရပ်ရပ်မှ နှင်းဘီလူးများ ပိုမို ထွက်ပေါ်လာကာ သူ့ကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြလေ၏။

ဘယ်နေရာမှန်းမသိ ထွက်ပေါ်လာသော ဤဘီလူးများ အားလုံးမှာ ထိုလှောင်ပြောင်သော အပြုံးများကို တပ်ဆင်ထားကြပြီး ရဲချီယန်ကို သူတို့ သတ်ဖြတ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသော၊ သူတို့၏ သနားညှာတာမှုအောက်တွင် ရှိနေသည့် သိုးသူငယ်လေးတစ်ကောင်အဖြစ် သဘောထားနေကြချေပြီ။

ရုတ်တရက် နှင်းဘီလူး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ ပဲ့တင်ထပ်သွားလေ၏။

"ဟီးဟီး... နောက်ထပ် ကံဆိုးတဲ့ အရူးတစ်ယောက် ထောင်ချောက်ထဲ ကျလာပြန်ပြီ။ မင်းတို့က လှည့်စားဖို့ တကယ် လွယ်တာပဲ။ သဲလွန်စလို့ ခေါ်တဲ့အရာတွေကို နည်းနည်းလေး ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်လိုက်တာနဲ့ မင်းတို့က ယုံသွားကြတာပဲ... ဟီးဟီး"

"မင်း ဘယ်သူလဲ"

ထိုအသံမှ ပြောဆိုလိုက်သော စကားလုံးများသည် နှင်းဘီလူး တစ်ကောင်စီ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အက္ခရာ တစ်လုံးစီ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်လေ၏။

"ငါ... ငါက မင်းတို့ ပြင်ပလူတွေကို အမဲလိုက်တဲ့ သူရဲကောင်းပဲ။ အဲဒီ ရထား နဲ့ ရောက်လာတဲ့ မင်းတို့အကုန်လုံးက ဒီကမ္ဘာကို ရောက်လာရင် လုယက် ဖျက်ဆီးဖို့ပဲ သိကြတာ။ ဘာမှ ကျန်မှာမဟုတ်တော့ဘူး။ ဒီကမ္ဘာက ငါတို့ပိုင်တာ... မင်းတို့နဲ့ မဆိုင်ဘူး။ မင်းတို့ ပြင်ပလူတွေက ဘာကိုမှ ယူသွားလို့ မရဘူး"

ပြင်ပလူဆိုတာ... ရထားမောင်းနှင်သူ တွေကို ရည်ညွှန်းတာ မဟုတ်ဘူးလား။

ဒါကြောင့် အဲဒီလို ဖြစ်နေတာကိုး။

"ဒါဆို... အဲဒီစာထဲက လက်တွေ့ဘဝကွဲလွဲမှု နဲ့ တခြား လောကဆိုတာတွေ အကုန်လုံးကလည်း အတုတွေပဲပေါ့"

အသံက ဆက်လက် လှောင်ပြောင်လာလေ၏။

"အရူးကောင်... အဲဒါက အစစ်ပေါ့။ မင်းကို ပြောပြရမှာ ငါ မကြောက်ပါဘူး၊ ဘူတာလို့ မင်းတို့ခေါ်တဲ့ ဒီနေရာမှာ ကမ္ဘာနှစ်ခု ရှိတယ်။ ငါက မင်းရဲ့ ဘေးနားမှာပဲ ရှိနေတာ၊ ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့ကို မမြင်နိုင်ဘူး၊ မထိတွေ့နိုင်ဘူး၊ မခံစားနိုင်ဘူးလေ။ ဟားဟား"

"ဒီနှင်းဘီလူးတွေကို မင်း ဆင့်ခေါ်ထားတာလား။ မင်း ဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက သေရတော့မှာပဲဟာ... ငါ့ကို ပြောပြပါ၊ ငါ သိသိကြီးနဲ့ပဲ သေပါရစေ"

သူ၏ စကားများက အခြားကမ္ဘာရှိ အမည်မသိ တည်ရှိမှုကို ပိုမို၍ မာနထောင်လွှားသွားစေကာ ရဲချီယန်၏ ဘေးတွင် ဝဲပျံနေသော နတ်ဆိုး ကတ်ပြား ကို လုံးဝ သတိမထားမိစေတော့ပေ။

"သေချာပေါက် ငါပေါ့။ ငါ့စိတ်ထဲမှာ နှင်းဘီလူးတစ်ကောင်ရဲ့ ပုံရိပ် ရှိနေသရွေ့ ငါက သူတို့ကို မင်းတို့ကမ္ဘာဆီ ဆက်တိုက် ဆင့်ခေါ်နိုင်တယ်။ မင်းရဲ့ သေနတ်ပစ်စွမ်းရည် ကောင်းရင်တောင်မှ သူတို့အရေအတွက် လုံလောက်နေသရွေ့ မင်းကို ငါ့ရဲ့ အစားအစာ ဖြစ်လာအောင် ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လုပ်နိုင်တယ်"

"ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ။ ဒါဆို... တတိယမြောက် ထောက်ပံ့ရေးစခန်းက ပေါင်းစပ်နေတဲ့ လူသုံးယောက်ကရော မင်းရဲ့ လက်ချက်ပဲလား။ သူတို့က မင်းရဲ့ ကြံရာပါတွေလား"

ရဲချီယန်က လက်ထဲရှိ နတ်ဆိုး ကတ်ပြားကို ကစားရင်း ဆက်လက် မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"အဲဒီ သုံးယောက်က သူတို့ရဲ့ အဖော်တွေကို စားခဲ့ကြတာလေ။ ဒီကမ္ဘာရဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူတို့ကို ငါ အပြစ်ပေးရမှာပေါ့။ ဒီမှာက ငါ စိတ်ကူးလိုက်ရုံနဲ့ အရာအားလုံးကို လုပ်နိုင်တယ်... လူသုံးယောက်ကို ပေါင်းစပ်ပစ်တာက အသေးအဖွဲလေးပါ"

"နားလည်ပါပြီ"

ရဲချီယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။

"ဒါဆို... နောက်ဆုံး မေးခွန်းတစ်ခု"

ထိုအသံပိုင်ရှင်မှာ ရှင်းပြ၍မရသော တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း အတိအကျ ဘာမှန်းမသိ ဖြစ်နေပေသည်။

"မင်းမှာ မေးခွန်းတွေ အရမ်းများတာပဲ... ငါ..."

"ရှူး... ငါပြောတာကိုပဲ နားထောင်စမ်းပါ"

နတ်ဆိုး ကတ်ပြား က သူ၏ အနောက်တွင် ဝဲပျံနေလေ၏။

"မင်း သေရမယ် မဟုတ်လား"

"ငါ သေရမှာပေါ့။ နေပါဦး... မင်းကို ငါ ဘာလို့ ဖြေနေရတာလဲ"

ကွာ—

နတ်ဆိုး ကတ်ပြား - ကြိုတင်သတိပေးသူ ၏ ဒုတိယမြောက် အာနိသင်။

အရွယ်ရောက်ပြီး လူတစ်ယောက်အရွယ်အစားရှိသော ကျီးကန်းနတ်ဆိုး တစ်ကောင်သည် ဤနှင်းများဖုံးလွှမ်းနေသော နေရာတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

၎င်း၏ ကြီးမားလှသော ငှက်ခြေထောက်များက ရုတ်တရက် အောက်သို့ ကုတ်ချလိုက်ရာ မူလက ဗလာကျင်းနေသော နေရာလွတ်မှာ စတင် ပုံပျက်လာလေတော့သည်။

"မင်းကို တွေ့ပြီ"

"မင်းက တခြားကမ္ဘာတစ်ခုမှာ ရှိနေတယ်ဆိုမှတော့..."

"နေရာမှတ်စမ်း—"

နေရာရွှေ့ပြောင်းအမှတ်အသား ၏ တတိယမြောက် အမှတ်မှာ ထိုအခြား နေရာလွတ်ထဲသို့ ဆင်းသက်သွားလေ၏။

ထို့နောက်။

"ခရီးစဉ်—တည်နေရာပြောင်းရွှေ့ခြင်း"