အခန်း (၅၀၅-၅၀၆)

အခန်း ၅၀၅ မင်း ငါ့ကို ဖမ်းလို့မရဘူး

သို့သော် ပိုင်ကျီဟန်ကိုယ်တိုင်ကမူ ချုန်ရှန်းကို ကြည့်ပင်မကြည့်အားပေ။

သူ၏ အကြည့်တို့သည် မိမိ၏ လက်ဖဝါးပေါ်သို့သာ ခပ်မှိန်မှိန် ကျရောက်နေသည်။

သူ၏ အမူအရာက တည်ငြိမ်လွန်းလှပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို နက်နက်နဲနဲ စဉ်းစားနေသည့်ဟန် ပေါ်လွင်နေ၏။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌မူ

စွမ်းအင်များ စီးဆင်းလှုပ်ရှားနေသည်ကို အထင်အရှား ခံစားနေရသည်။

ယခင်အခိုက်အတန့်က သူ့ကို ထိမှန်ခဲ့သော မိစ္ဆာချီများသည် အပြင်ဘက်သို့ အလုံးစုံ ပေါက်ကွဲထွက်သွားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ထိုစွမ်းအင်များ၏ ထက်ဝက်နီးပါးသည် သူ့ကိုယ်နှင့် ထိတွေ့မိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် သန့်စင်ခြင်းနှင့် ပေါင်းစပ်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်များကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

(ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက်ပဲလား...)

ပိုင်ကျီဟန်သည် ရလဒ်ကို အေးအေးဆေးဆေးပင် အကဲဖြတ်လိုက်သည်။

မိစ္ဆာချီ၏ ထက်ဝက်ကို သူ၏ ကမ္ဘာဦးဖရိုဖရဲ ခန္ဓာကိုယ်က သန့်စင်သော ချီအဖြစ် တိုက်ရိုက် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်ရှိသော ထက်ဝက်ကသာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း-

၎င်းသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ မစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ။

အကြောင်းမူကား ချုန်ရှန်း၏ နည်းစနစ်စွမ်းအားသည် ကျယ်ပြန့်သော ဧရိယာအနှံ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး ဖြစ်၏

ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းမှာ အားပျော့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ကျန်ရှိသော စွမ်းအား၏ ထက်ဝက်ကိုလည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ထပ်မံစုပ်ယူလိုက်ပြန်သည်။

ကျန်ရှိနေသော အပိုင်းအစလေးမှာမူ သူ့ကို ထိခိုက်စေရန် အလွန်ပင် အားနည်းလွန်းလှသည်။

ပထမအဆင့်၌ရှိသော ကမ္ဘာဦးဖရိုဖရဲ ခန္ဓာကိုယ်၏ ခံစစ်စွမ်းအားနှင့် ယှဉ်လျှင် ထိုကဲ့သို့သော တိုက်ခိုက်မှုမျိုးမှာ ထည့်ပြောနေရန်ပင် မလိုတော့ပေ။

ထိခိုက်မှုဒဏ်မှာ အသေးအမွှားလေးပင် ဖြစ်သည်။

ပိုင်ကျီဟန်က သူ၏ လက်ချောင်းများကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

ထိုအခါမှသာ သူ၏ အကြည့်ကို မြှင့်လိုက်၏

တည်ငြိမ်သော မျက်လုံးများဖြင့် ချုန်ရှန်းကို ကြည့်လိုက်တော့သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ

ချုန်ရှန်းသည် နေရာမှာပင် ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ အေးခဲနေ၏။

သူ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ တုန်လှုပ်မှုများသည် ယခုတိုင် ဖုံးကွယ်၍မရသေးပေ။

ရှေ့တွင် မြင်တွေ့နေရသည့် မြင်ကွင်းမှာ လုံးဝ ယုတ္တိမရှိပေ။

သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုသည် ပိုင်ကျီဟန်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ကျရောက် ပေါက်ကွဲသွားသည်ကို သူ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလော

သို့သော်လည်း-

ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ထိုလူမှာမူ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သည့်အတိုင်းပင်။

ချုန်ရှန်းသည် ထိုမြင်ကွင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ၏ သူငယ်အိမ်များ တုန်ယင်လာသည်။

မျက်နှာပေါ်ရှိ တည်ငြိမ်သော ယုံကြည်မှုများမှာလည်း အက်ကွဲသွားခဲ့ပြီ။

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး...?"

သူ၏ အသံသည် ပထမတွင် တိုးညင်းနေပြီး မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ထို့နောက် အသံမှာ ကျယ်လောင်လာ၏။

"မင်း ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ”

ဤတိုက်ခိုက်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိသွားရုံမျှဖြင့် သူ ဤမျှလောက် မတုန်လှုပ်ပေ။

အကြောင်းမှာ ပိုင်ကျီဟန်ကဲ့သို့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးတွင် မည်သူမျှ မခန့်မှန်းနိုင်သော ရတနာများ ရှိနေမည်ကို သူ ကောင်းကောင်း သိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ခံစစ်လက်နက်များ၊ အကာအကွယ်ပေးသည့် မန္တန်စာလိပ်များ၊ ဝှက်ဖဲရတနာများ—သူ့လို အဆင့်အတန်းမျိုးရှိသူ တစ်ယောက်အဖို့ အသက်ကယ် ရတနာအချို့ ဆောင်ထားနိုင်သည်မှာ မထူးဆန်းပေ။

တစ်ချက်တည်းနှင့် သတ်ပစ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ချုန်ရှန်း တစ်ခါမျှ အလေးအနက် မမျှော်လင့်ခဲ့ဖူးပေ

သို့သော်ငြားလည်း

ထိုတိုက်ခိုက်မှုသည် သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရစေသင့်သည်။

အစွမ်းထက်သော ရတနာတစ်ခုဖြင့် ခုခံခဲ့လျှင်ပင် ကျန်ရှိသော တိုက်ခိုက်မှု စွမ်းအားအချို့သည် သူ့ထံ ရောက်ရှိသွားရမည် ဖြစ်သည်။

အနည်းဆုံးတော့

သူ တစ်စုံတစ်ရာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရသင့်သည်။

သို့သော် ယခု ရှေ့တွင် ရပ်နေသော လူတွင်မူ ကုတ်ခြစ်ရာ တစ်ခုပင် မရှိပေ။

ဝတ်ရုံမှာလည်း စုတ်ပြဲခြင်း မရှိချေ။

ခံစစ်ရတနာ တစ်ခုခုကို အသုံးပြုလိုက်သည့် ဝိညာဉ်ရေးရာ တုံ့ပြန်မှု အရိပ်အယောင်ပင် မတွေ့ရပေ။

၎င်းမှာ

သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုသည် ပိုင်ကျီဟန်ကို လုံးဝ မထိတွေ့ခဲ့သလိုပင် ဖြစ်နေသည်။

သူ၏ ယခင်ဘဝ အမြင့်မြတ်ဆုံး အင်မော်တယ်အဖြစ် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ဖြတ်သန်းခဲ့သည့် အတွေ့အကြုံများ ရှိနေသော်လည်း ချုန်ရှန်းတစ်ယောက် ဆက်လက် တည်ငြိမ်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

သူသည် တစ်စုံတစ်ရာသော သဲလွန်စကို ရှာဖွေရန် ပိုင်ကျီဟန်ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

သို့သော် ပိုင်ကျီဟန်ကမူ သူ့ကို ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ကြည့်နေသည်။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင်မူ ခပ်ဖျော့ဖျော့ လှောင်ပြုံးတစ်ခုက ရှိနေဆဲသာ

အခြေအနေ တစ်ရပ်လုံးကို သူက သဘောကျနေသည့်အလားပင်။

ပိုင်ကျီဟန်က ပခုံးပေါ်မှ ဖုန်မှုန့်များကို အသာအယာ ခါထုတ်လိုက်သည်။

သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ နှေးကွေးပြီး ပျင်းရိငြီးငွေ့နေသည့်ဟန် ပေါ်သည်။

ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ပြီးမှသာ ချုန်ရှန်းဘက်သို့ မျက်လုံးကို ပင့်ကြည့်လိုက်၏

"ဒါ မင်းရဲ့ အကောင်းဆုံး တိုက်ကွက်လား?"

သူ၏ လေသံမှာ ပေါ့ပါးနေသည်။

ပြက်လုံးထုတ်နေသလိုပင်။

"တကယ်လို့ ဒါပဲဆိုရင်တော့..."

သူ၏ အမူအရာတွင် စိတ်ပျက်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

"ငါ တကယ် စိတ်ပျက်မိတယ်"

ထိုစကားလုံးများသည် မည်သည့် တိုက်ခိုက်မှုထက်မဆို ပို၍ နာကျင်စေသည်။

ချုန်ရှန်း၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွား၏။

သူ ခက်ခက်ခဲခဲ ထိန်းချုပ်ထားသော ဒေါသများမှာ ထပ်မံ ပေါက်ကွဲလာပြန်သည်။

ဒီကောင်လေးက

ယခုအချိန်အထိ

သူ့ကို အထင်သေးနေတုန်းပင်။

ချုန်ရှန်း၏ မိစ္ဆာချီများ စတင် လှုပ်ခတ်လာသည်နှင့်အမျှ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အစောင့်များသည် လေထုထဲမှ ဖိအားများကို ထပ်မံ ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် ရုတ်တရက်

ချုန်ရှန်းက ရယ်မောလိုက်သည်။

အေးစက်ပြီး လှောင်ပြောင်သော ရယ်သံပင် ဖြစ်၏။

"ဟား... ဒါဆိုတော့ ဘာဖြစ်လဲ?"

သူသည် ရပ်နေသော ပုံစံကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည် တည့်မတ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ တုန်လှုပ်မှုများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ယုံကြည်မှုများ ပြန်လည် ကိန်းအောင်းလာသည်။

"မင်း အဲဒီ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံနိုင်တယ်ဆိုရင်ရော ဘာထူးမှာလဲ?"

သူ၏ အကြည့်မှာ စူးရှသွားသည်။

"ဒါက ဘာကိုမှ ပြောင်းလဲပစ်လို့ မရဘူး"

ချုန်ရှန်းက လက်ပိုက်လိုက်ပြီး ပိုင်ကျီဟန်ကို ဝင့်ကြွားသော အမူအရာဖြင့် ပြန်လည် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါက မင်းကို ငါ့ထက် ပိုသန်မာသွားစေတယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား?"

သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားသည်။ "အခြေအနေကို အထင်မှားမနေနဲ့။ အလွန်ဆုံးရှိလှ ငါတို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဘာမှလုပ်လို့ မရဘူးဆိုတဲ့ သဘောပဲ"

သူ၏ အသံမှာ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ချက်များ ပါဝင်နေသည်။

"မင်း ငါ့ကို မနိုင်သလို"

"ငါကလည်း မင်းကို နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

သူက စကားကို ခဏရပ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်မှာ

"ဒါပေမဲ့ ဒါက ရေရှည်တိုက်ပွဲ ဖြစ်လာမယ်ဆိုရင်တော့... မင်းဘက်ကပဲ အရှုံးပေးရလိမ့်မယ်လို့ ငါ အာမခံတယ်"

ချုန်ရှန်းတွင် အချက်နှစ်ချက်အပေါ် လုံးဝဥဿုံ ယုံကြည်ချက်ရှိသည်။

၎င်းတို့မှာ သူ၏အရှိန်အဟုန်နှင့်

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပင် ဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာနည်းလမ်းများဖြင့် သူ၏လက်ရှိ ရုပ်ကမ္ဘာကို သန့်စင်ပြီးနောက် ရှားပါးလှသော သယံဇာတ အရင်းအမြစ်များစွာဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် အချောကိုင်ခဲ့ရာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ထူးကဲသော အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

သူ၏ လှုပ်ရှားမှု နည်းစနစ်များနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင်

သူ့ကို ဖမ်းဆီးနိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

ပိုင်ကျီဟန်က သူထင်ထားသည်ထက် ပိုမြန်နေလျှင်ပင်...

၎င်းမှာ အရေးမကြီးပေ။

ပြတ်သားသော တိုက်ကွက်တစ်ခုကို မပေးနိုင်သရွေ့ ဤတိုက်ပွဲ၏ ရလဒ်မှာ ပြောင်းလဲမည်မဟုတ်ပေ

ချုန်ရှန်းက ပိုင်ကျီဟန်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်

သူ၏မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွား၏

"ကဲ ပြောစမ်းပါဦး ပိုင်ကျီဟန်... မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့ အနိုင်ယူဖို့ ကြံစည်ထားသလဲ?"

"အို..."

ပိုင်ကျီဟန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ခပ်ဖျော့ဖျော့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"မင်းက ကိုယ့်ကိုကိုယ် ယုံကြည်မှု တော်တော်ရှိပုံရတယ်"

သူ၏ အကြည့်သည် တည်ငြိမ်မြဲဖြစ်ပြီး ချုန်ရှန်းကို အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည့် အရာတစ်ခုအား စစ်ဆေးနေသကဲ့သို့ ကြည့်နေသည်။

"ဒါဟာ တကယ့်ယုံကြည်မှုလား..."

သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"ဒါမှမဟုတ် လူမိုက်တစ်ယောက်ရဲ့ မောက်မာမှုလားဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့"

ထိုစကားများ အဆုံးသတ်လိုက်သည်နှင့်

တစ်ပြိုင်နက်

ပိုင်ကျီဟန် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီဖြစ်သည်။

တိုက်ပွဲအတွင်း၌ စူးရှသော မြည်ဟီးသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ဟိန်းထွက်သွားသည်။

ရှူး

သူ၏ လက်ထဲတွင် ဓားတစ်လက် ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဓားပေါ်လာသည့် ခဏချင်းမှာပင် ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွား၏။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဝိညာဉ်ချီ များသည်ပင် သဘာဝအလျောက် တုံ့ပြန်နေကြသလိုပင်။

ရောက်ရှိနေသူအားလုံး မျက်လုံးများ ပြူးသွားကြသည်။

အထူးသဖြင့် ချုန်ရှန်းပင်။

(ဒါက)

သူ၏ သူငယ်အိမ်များ ချက်ချင်း ကျုံ့သွားသည်။

ယခင်ဘဝက အမြင့်မြတ်ဆုံး အင်မော်တယ်အဖြစ် အတွေ့အကြုံများ ရှိသော်လည်း ဤဓား၏ တကယ့်အဆင့်အတန်းကို သူ ချက်ချင်း မဆုံးဖြတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ပထမတစ်ချက် ကြည့်လိုက်လျှင်-

၎င်းသည် အထက်တန်း ကောင်းကင်အဆင့် ရတနာ တစ်ခုနှင့် တူနေသည်။

သို့သော် တစ်စုံတစ်ခုမှာ မှားယွင်းနေသလို ခံစားရသည်။

၎င်းမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါသည် နက်ရှိုင်းလွန်းလှသည်။

ဤလက်နက်သည် တမင်တကာ နှိပ်ကွပ်ခံထားရခြင်း သို့မဟုတ် ပျက်စီးသွားခြင်းကြောင့် ၎င်း၏ စစ်မှန်သော စွမ်းအားသည် ပိတ်လှောင်ခံထားရခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ခံစားရသည်။

သို့သော် ကျန်ရှိနေသူများမှာမူ ချုန်ရှန်းကဲ့သို့ အမြင်စူးရှမှုမျိုး မရှိကြပေ။

သူတို့အဖို့မူ

၎င်းမှာ ကောင်းကင်အဆင့် ရတနာတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။

၎င်းအချက်ကပင် သူတို့ကို တုန်လှုပ်စေရန် လုံလောက်လှချေပြီ။

ကြယ်ကြွေအင်ပါယာ အတွင်း၌ အထက်တန်း ကောင်းကင်အဆင့် ရတနာများမှာ ဒဏ္ဍာရီလာများသာ ဖြစ်သည်။

ထိုကဲ့သို့သော ရတနာမျိုး အင်ပါယာအတွင်း မပေါ်ထွန်းခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်ပြီ ဖြစ်သည်။

အင်ပါယာ၏ ဘဏ္ဍာတိုက်တွင်ပင် ထိုကဲ့သို့သော အရာမျိုး မရှိပေ။

သို့သော် ပိုင်ကျီဟန်ကမူ ၎င်းကို ဘာမဟုတ်သလိုမျိုး အေးအေးဆေးဆေးပင် ထုတ်သုံးလိုက်သည်။

အားလုံးက ထိုအံ့အားသင့်မှုမှ မရုန်းထွက်နိုင်သေးခင်မှာပင်

ပိုင်ကျီဟန် ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လိုက်သည်။

သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ဝေဝါးသွား၏။

သူသည် ထာဝရဝိညာဉ်ဓားကို စူးရှသော အကွေးပုံစံဖြင့် ဝေ့ယမ်းကာ ချုန်ရှန်းထံသို့ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ချုန်ရှန်း၏ တုံ့ပြန်မှုသည်လည်း လျင်မြန်လှသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လျှပ်ခနဲ ဖြစ်သွား၏။

ဝှူး

သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် အရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ပျော်ဝင်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုပ်ဝတ္ထုတစ်ခုကဲ့သို့ မဟုတ်တော့ဘဲ လွင့်မျောနေသော အရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အချိန်မရွေး နေရာရွှေ့ပြောင်းနိုင်သည်။

ချုန်ရှန်း၏ အမြင်အရမူ

ပိုင်ကျီဟန် သူ့ကို ထိအောင် တိုက်ခိုက်နိုင်မည့် နည်းလမ်း လုံးဝမရှိပေ။

သူ၏ ယခင်ဘဝတွင် သူထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုသန်မာသော ကျင့်ကြံသူများသည်ပင် ဤနည်းစနစ်ကို ခြေရာခံရန် ခဲယဉ်းခဲ့ကြသည်။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝင့်ကြွားသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏ၌

ပိုင်ကျီဟန်၏ ဓားသည် ချုန်ရှန်း အစောပိုင်းက ရပ်နေခဲ့သည့် နေရာအတိအကျသို့ ကျရောက်လာသည်။

ဝုန်း

ထာဝရဝိညာဉ်ဓားသည် မြေပြင်ကို ထိမှန်သွားသည်။

မြေပြင်မှာ ချက်ချင်းပင် အက်ကွဲသွားတော့သည်။

တိုက်ပွဲကွင်းပြင် တစ်လျှောက်တွင် ကြီးမားသော အက်ကြောင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားပြီး ဓားချီများမှာ ပြင်းထန်သော လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ အပြင်ဘက်သို့ အဟုန်ပြင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မြေပြင်သည် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲအက်သွားချေသည်။

ကျောက်တုံးများနှင့် အပျက်အစီးများမှာ လေထဲသို့ လွင့်စင်သွား၏။

ထိုအက်ကွဲနေသော မြေပြင်ကြားမှ

အရိပ်တစ်ခုသည် ရုတ်တရက် လိမ်ယှက်သွားသည်။

ချုန်ရှန်း၏ ပုံရိပ်သည် ပုန်းကွယ်ရာမှ အတင်းအကျပ် ထွက်ပေါ်လာရသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် ပြူးကျယ်သွားသည်။

သို့သော် ချုန်ရှန်းသည် ထိတ်လန့်မသွားပေ။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထပ်မံ၍ လျှပ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြန်သည်။

ဝှူး

သူသည် ထပ်မံ၍ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တိုက်ပွဲကွင်းပြင်၏ တခြားတစ်နေရာတွင် ပေါ်လာပြန်သည်။

ပျက်စီးနေသော အိမ်ရာဝင်းအတွင်း သူ၏ ရယ်မောသံမှာ ဟိန်းထွက်နေသည်။

"ဟားဟားဟား”

သူ၏ အသံတွင် လှောင်ပြောင်မှုများ အထင်အရှား ပါဝင်နေသည်။

"အလကားပဲ”

သူ၏ ပုံရိပ်သည် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တစ်နေရာမှ တစ်နေရာသို့ လျှပ်တပြက် ပြောင်းလဲနေဆဲပင်။

"မင်းမှာ ကောင်းကင်အဆင့်ဓား ရှိနေတာနဲ့ပဲ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားမယ်လို့ ထင်နေတာလား?"

သူသည် ကျိုးပဲ့နေသော တံတိုင်းတစ်ခုပေါ်တွင် ပေါ်လာပြီး ပိုင်ကျီဟန်ကို မောက်မာသော အပြုံးဖြင့် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို မထိနိုင်ဘူး"

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ထပ်မံ လျှပ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြန်သည်။

တစ်ခါပြီးတစ်ခါ...

လှုပ်ရှားမှု တိုင်းတွင် ဝေဝါးနေသော နောက်

ကျန်ပုံရိပ်များသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"ငါ့ကို အနိုင်ယူဖို့ဆိုရင်..."

သူ၏ အသံသည် လမ်းကြောင်းပေါင်းစုံမှ တစ်ပြိုင်နက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်း အရင်ဆုံး ငါ့ကို ဖမ်းမိအောင် အရင်လုပ်ရလိမ့်မယ်" ချုန်ရှန်း၏ ရယ်သံမှာ ပို၍ ကျယ်လောင်လာသည်။

"ဒါပေမဲ့ အဲဒါက မင်း ဘယ်တော့မှ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်တဲ့ အရာပဲ"

အခန်း ၅၀၆ သေစေနိုင်လောက်သော အားနည်းချက်

ပိုင်ကျီဟန်၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

တိုက်ပွဲကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ဟိန်းထွက်နေသော မောက်မာသည့် ရယ်သံများမှာ သူ့ကို အနည်းငယ်မျှပင် အနှောင့်အယှက် မပေးနိုင်ခဲ့ပေ။

ထိုအစား

သူ၏ အကြည့်တွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"အဲဒါ တကယ်ပဲလား?"

သူသည် ထာဝရဝိညာဉ်ဓားကို အသာအယာ မြှင့်လိုက်သည်။

ဓားသွားတစ်လျှောက်တွင် ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများ စုစည်းလာသည်နှင့်အမျှ ဓားမြှောင်မှာ တလက်လက် တောက်ပလာ၏။

ထို့နောက်

"အရိပ်ကိုးပါးစီးဆင်းနေတဲ့ အလင်းဓားသိုင်း”

ပိုင်ကျီဟန်၏ ပုံရိပ်သည် ရုတ်တရက် ဝေဝါးသွားသည်။

နောက်တစ်ခဏ၌

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

ပိုင်ကျီဟန်နှင့် ထပ်တူကျသော ပုံရိပ်ကိုးခုသည် တိုက်ပွဲကွင်းပြင်အနှံ့ ပေါ်ထွက်လာပြီး တစ်ဦးချင်းစီမှာ ထာဝရဝိညာဉ်ဓား တစ်လက်စီကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။

သူတို့၏ အရှိန်အဝါများသည်လည်း ခွဲခြား၍မရနိုင်အောင် တူညီလွန်းလှသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အစောင့်များမှာ အံ့အားသင့်ကာ အသက်ရှူမှားသွားကြ၏။

"ဒါ ပိုင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ အမှတ်အသားဖြစ်တဲ့ အရိပ်ကိုးပါး စီးဆင်းနေတဲ့အလင်းဓားသိုင်းပဲ”

"ကိုးခုတောင်လား...? ဘယ်သူက အစစ်လဲ?"

သို့သော် ချုန်ရှန်းကမူ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"အလကားပဲ”

သူ၏ အသံသည် အရိပ်များကြားမှ ဟိန်းထွက်လာသည်။

"ဒီလိုမျိုးနဲ့ ငါ့ကို လှည့်စားလို့ရမယ် ထင်နေတာလား?"

သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ထပ်မံ လျှပ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး လွင့်မျောနေသော အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ နေရာရွှေ့လိုက်သည်။

သူ၏ အမြင်အရမူ-

မည်သည့် နည်းစနစ်ဖြစ်စေ၊ ၎င်းမှာ ကောင်းကင်အဆင့် နည်းစနစ်ဖြစ်နေပါစေ... အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။

သူ၏ နည်းစနစ်သညိ တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းကို ရှောင်တိမ်းနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ပိုင်ကျီဟန်က ပုံရိပ်တူ မည်မျှပင် ဖန်တီးပါစေ၊ သူ့ကို ဖမ်းမိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

နောက်တစ်ခဏတွင်

ပိုင်ကျီဟန် ကိုးဦးလုံး တစ်ပြိုင်နက် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

ဓားအလင်းတန်း ကိုးခုသည် ကြွေလွင့်နေသော ကြယ်များကဲ့သို့ တိုက်ပွဲကွင်းပြင်၏ နေရာအသီးသီးသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

ဝုန်း

ဝုန်း

ဝုန်း

ထာဝရဝိညာဉ်ဓားသည် မြေပြင်ကို အကြိမ်ကြိမ် ထိမှန်သွားသည်။

တစ်ချက်စီတိုင်းသည် မြေပြင်ကို အက်ကွဲသွားစေ၏။

ဓားချီများ ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်နှင့်အမျှ ပျက်စီးနေသော အိမ်ရာဝင်းအတွင်း ကြီးမားသော အက်ကြောင်းကြီးများ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

မြေပြင်သည် ထိုဖိအားကို မခံနိုင်သည့်အလား တုန်ခါနေ၏။

ထိုအခါ

အက်ကွဲနေသော အရိပ်တစ်ခုအတွင်းမှ

ပုံရိပ်တစ်ခု လိမ်ယှက်ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချုန်ရှန်း၏ ပုံရိပ်သည် ထပ်မံ၍ အတင်းအကျပ် ထွက်ပေါ်လာရပြန်သည်။

သူ၏ မျက်ခုံးများမှာ အနည်းငယ် တွန့်ကြေသွား၏။

သူ အပြည့်အဝ တုံ့ပြန်ခြင်း မပြုနိုင်မီမှာပင်

ပိုင်ကျီဟန် ကိုးဦးလုံးက သူ့ကို ဝိုင်းရံလိုက်

သည်။

ဓားကိုးလက်သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျရောက်လာတော့သည်။

ချုန်ရှန်းက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

သူသည် ခုခံရန်ပင် စိတ်မကူးပေ။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထပ်မံ လျှပ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း အရိပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

ဓားများသည် သူ့ကို ဖြတ်သန်းသွားမည်ဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏ၌

ရှူး

ဓားသွားများသည် သိသိသာသာပင် ထိမှန်သွားခဲ့သည်။

ချုန်ရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တိုက်ခိုက်မှု အများအပြားကို တစ်ပြိုင်နက် ခံစားလိုက်ရသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကြည့်ရှုနေသူများမှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြ၏။

"သူ ထိသွားပြီ”

သို့သော် တစ်စုံတစ်ခုမှာ မှားယွင်းနေသည်။

ချုန်ရှန်း၏ ပုံရိပ်မှာ ထိုနေရာ၌ပင် မတ်တပ်ရပ်လျက် ရှိနေဆဲပင်

လုံးဝ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရခြင်း မရှိပေ။

ဓားများသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သိသိသာသာ ထိမှန်သွားခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ ဘာကိုမှ မထိသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

မြူခိုးများကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်သလိုပင်။

ချုန်ရှန်း၏ နှုတ်ခမ်းများသည် လှောင်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ဖြည်းည်းချင်း တွန့်ကွေးသွားသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပုံစံသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။

"ဟား..."

သူ့ထံမှ တိုးညင်းသော ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ငါ မင်းကို ပြောပြီးသားပဲ"

သူ၏ အကြည့်မှာ ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"မင်း ငါ့ကို မထိနိုင်ဘူး"

အရိပ်နည်းစနစ်ကို ထပ်မံ အသက်သွင်းလိုက်သည်နှင့်အမျှ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထပ်မံ ဝေဝါးသွားပြန်သည်။

"ဒီအခြေအနေမှာ ငါက ပြိုင်ဘက်ကင်းသူပဲ”

သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို အသာအယာ ဖြန့်လိုက်ပြီး ပိုင်ကျီဟန်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုက ထိသွားတယ်ဆိုရင်တောင်... အဲဒါက ဘာမှ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး"

သူ၏ အပြုံးသည် ပို၍ ကျယ်ပြန့်လာသည်။

"တကယ်တမ်း တည်ရှိမနေတဲ့ အရာတစ်ခုကို မင်း ဘယ်လိုမှ ထိတွေ့လို့ မရဘူး"

ပိုင်ကျီဟန်သည် ချုန်ရှန်း၏ မောက်မာသော ကြေညာချက်ကို ချက်ချင်း တုံ့ပြန်ခြင်း မပြုဘဲ နားထောင်နေခဲ့သည်။

ထိုအစား

သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့အားသင့်သည့် အရိပ်အယောင် ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပေါ်လာသည်။

အံ့အားသင့်ရုံမျှသာ...။

ချုန်ရှန်း၏ နည်းစနစ်သည် ဤမျှအထိ ဒုက္ခပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ချုန်ရှန်း၏ စွမ်းရည်အကြောင်း သူ သိပ်မသိသော်လည်း ၎င်းမှာ အရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားနိုင်သည်ဟူသော အချက်မှာ ကိုင်တွယ်ရ တကယ်ပင် ခက်ခဲလှသည်

သို့သော် ထိုအံ့အားသင့်မှုမှာ ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သည်။

မှန်ပါသည်

အမှန်စင်စစ်တော့

ချုန်ရှန်းကို ကိုင်တွယ်ရန် သူ့တွင် နည်းလမ်းမရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ ဤတိုက်ပွဲကို ချက်ချင်း အဆုံးသတ်လိုပါက သူ၏ ကံကြမ္မာဖြတ်တောက်ခြင်းဓားချက်ကို အသုံးပြုလိုက်ရုံသာ ရှိသည်။

ပိုင်ကျီဟန်သည် ထာဝရဝိညာဉ်ဓားကို လက်မှ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ကံကြမ္မာကိုပင် ဖြတ်တောက်နိုင်စွမ်းရှိသော တိုက်ကွက်ကို ချုန်ရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်က ခံနိုင်ရည်ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ မယုံကြည်ပေ။

အကယ်၍ ချုန်ရှန်းက ထိုတိုက်ကွက်ကို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ခဲ့လျှင်မူ

သူ့ကို သတ်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ ဝန်ခံရပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်လာရန်မှာ လုံးဝ ယုတ္တိမရှိပေ။

သို့သော်ငြားလည်း

ပိုင်ကျီဟန်သည် ထိုတိုက်ကွက်ကို ယခုအချိန်တွင် ထုတ်မပြရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

အကြောင်းမှာ ချုန်ရှန်းကို သတ်ပစ်လိုက်ခြင်းမှာ နှမြောစရာကောင်းသည်ဟု သူ ခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ဖြစ်နိုင်လျှင် သူ့ကို အသက်ချမ်းသာပေးပြီး အနောက်ဘက်အင်ပါယာများအကြောင်း သတင်း အချက်အလက်များကို မေးမြန်းလိုသေးသည်။

ထို့အပြင်

သူ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော အချက်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အစောပိုင်းက သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုများသည် ချုန်ရှန်းကို အမှန်တကယ် ဒဏ်ရာမရစေခဲ့သော်လည်း အရေးကြီးသော အချက်တစ်ခုကိုမူ ဖော်ပြပေးခဲ့သည်။

ချုန်ရှန်း ပေါ်လာတိုင်း၊

ပျောက်ကွယ်သွားတိုင်း

သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဉ်ချီ တုန်ခါမှုများမှာ မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေသည်။

စွမ်းအင် သုံးစွဲမှုသည် အဆမတန် များပြားလွန်းလှသည်။

ပိုင်ကျီဟန်၏ စူးရှသော အာရုံများက ၎င်းကို ဖမ်းဆီးရမိခဲ့ချေပြီ။

ထိုသို့ အရိပ်အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းထားရန်မှာ ချီစွမ်းအင် အမြောက်အမြား လိုအပ်

သည်။

သာမန် လှုပ်ရှားမှု နည်းစနစ်များထက် များစွာ ပိုမိုကုန်ကျသည်။

အကယ်၍ ချုန်ရှန်းသာ ၎င်းကို အကြိမ်ကြိမ် ဆက်လက် အသုံးပြုနေမည်ဆိုလျှင်

သူ၏ ချီစွမ်းအင်များမှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

ပိုင်ကျီဟန်၏ အကြည့်မှာ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွား၏

(ဒါက မင်းရဲ့ အားနည်းချက်ပဲ...)

တစ်ဖက်တွင်မူ

ချုန်ရှန်းသည် ပိုင်ကျီဟန်၏ စိတ်ထဲမှ အတွေးများကို လုံးဝ သတိမထားမိပေ။

ပိုင်ကျီဟန်က ခဏတာ တိုက်ခိုက်မှု ရပ်တန့်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ ယုံကြည်မှုမှာ ပို၍ မြင့်တက်လာသည်။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လှောင်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

သူက မောက်မာစွာ လက်ပိုက်လိုက်၏

"လက်လျှော့ဖို့ စဉ်းစားနေပြီလား?"

ပျက်စီးနေသော တိုက်ပွဲကွင်းပြင်အတွင်း သူ၏ ရယ်သံမှာ ဟိန်းထွက်နေသည်။

"ငါ ပြောပြီးသားပဲ။ မင်း ငါ့ကို မနိုင်”

သူ စကားမဆုံးသေးမီမှာပင်

ပိုင်ကျီဟန် ထပ်မံ လှုပ်ရှားလိုက်ပြန်သည်။

ဝုန်း

ထာဝရဝိညာဉ်ဓားသည် မြေပြင်ကို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရိုက်ခတ်သွားသည်။

မြေပြင်သည် ချက်ချင်းပင် အက်ကွဲသွားပြီး ကြီးမားသော အက်ကြောင်းကြီးသည် လျှပ်စီးကြောင်းကဲ့သို့ တိုက်ပွဲကွင်းပြင် တစ်လျှောက် ပြေးဝင်သွားသည်။

ချုန်ရှန်း၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။

သူ၏ အရိပ်ခန္ဓာကိုယ်မှာ နေရာရွှေ့ရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ဝှူး

သူ၏ ပုံရိပ်သည် မီတာအနည်းငယ်အကွာတွင် ပေါ်လာသည်။

သို့သော် ပိုင်ကျီဟန်က လှုပ်ရှားနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဝုန်း

နောက်ထပ် တိုက်ကွက်တစ်ခု။

မြေပြင်မှာ ထပ်မံ၍ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲအက်သွားပြန်သည်။

ချုန်ရှန်းသည် ထပ်မံ၍ ပျောက်ကွယ်သွားရပြန်သည်။

ဝှူး

ထို့နောက် ထပ်မံ၍

ဝုန်း

ဝှူး

ဝုန်း

ဝှူး

ပိုင်ကျီဟန်သည် မနားတမ်း ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်နေတော့သည်။

တိုက်ကွက်တိုင်းသည် မြေပြင်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရာ ချုန်ရှန်းမှာ နေရာများကို အမြဲတစေ ရွှေ့ပြောင်းနေရသည်။

တိုက်ပွဲကွင်းပြင်သည် ခဏချင်းအတွင်း၌ပင် ပျက်စီးနေသော မြေပြင်နှင့် ကျောက်ခဲပုံကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ချုန်ရှန်းသည် တိုက်ကွက်တိုင်းကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူ ရှောင်တိမ်းလေလေ... သူ၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲလာလေလေပင်။

သူ၏ အသက်ရှူသံမှာ အနည်းငယ် ပြင်းထန်လာသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိစ္ဆာချီများသည်လည်း လှုပ်ခတ်လာ၏။

ပိုင်ကျီဟန်က ၎င်းကို ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

(ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ)

ချုန်ရှန်းသည် ထိုထူးဆန်းသော အရိပ်နည်းစနစ်ကို အသုံးပြုတိုင်း

ချီစွမ်းအင် သုံးစွဲမှုမှာ အလွန်ကြီးမားလှသည်။

ခဏတာ တိုက်ခိုက်ပြီးနောက်တွင်ပင် ချုန်ရှန်း၏ ချီစွမ်းအင် ထက်ဝက်နီးပါး ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ပိုင်ကျီဟန်က အထင်အရှား ခံစားနေရသည်။

ထိုအချိန်တွင်

ချုန်ရှန်း လှုပ်ရှားမှုကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သူ၏ ပုံရိပ်သည် ကျိုးပဲ့နေသော ကျောက်တိုင်တစ်ခုပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။

သူသည် ပိုင်ကျီဟန်ကို စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေပြီဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက်

သူ့မျက်လုံးထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။

"မင်း”

သူ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် တွန့်သွား၏

"မင်းက ငါ့ရဲ့ ချီစွမ်းအင်တွေကို ကုန်သွားအောင် လုပ်နေတာပဲ” သူ၏ အသံတွင် ဒေါသများ အထင်အရှား ပါဝင်နေသည်။

ပိုင်ကျီဟန်ကမူ သူ့ကို အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်ကြည့်လိုက်၏

"အို... မင်း တော်တော် မြန်မြန် သဘောပေါက်တာပဲ"

သူ ငြင်းဆိုရန်ပင် မကြိုးစားတော့ပေ။

အကြောင်းမှာ

ချုန်ရှန်း သတိပြုမိသည်ဖြစ်စေ၊ မပြုမိသည်ဖြစ်စေ...

၎င်းမှာ ရလဒ်ကို ပြောင်းလဲနိုင်မည် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ပိုင်ကျီဟန်က ထာဝရဝိညာဉ်ဓားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည် မြှင့်တင်လိုက်သည်။

သူ၏ အကြည့်မှာ အေးစက်နေပြီး

"မင်း ဆက်ပြီး ပြေးနေလို့ ရပါတယ်"

"ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ချီစွမ်းအင်က ဘယ်လောက်အထိ တောင့်ခံနိုင်မလဲဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့"