အခန်း (၁၅-၁၆)

အခန်း။ ၁၅

ရွာပြင်သို့ ရောက်သည်နှင့် ကုယွမ်သည် မြို့ဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်လိုက်တော့သည်။

သံသွားကြွက် အားဟွမ်ကိုမူ သူ၏ ဟောင်းနွမ်းကာ ထူထဲလှသော ဝါဂွမ်းထည့်အင်္ကျီကြီးအောက်တွင် သေသေချာချာ ဝှက်ယူလာခဲ့သည်။

မြို့ထဲသို့ ရောက်သောအခါ ကုယွမ်သည် လင်းကျိုး နေထိုင်ရာ ရေချိုလမ်းကြားဆီသို့ တန်းသွားခဲ့သည်။

ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်

တံခါးခေါက်သံအဆုံးတွင် ဝန်းတံခါးပွင့်လာသော်လည်း ထွက်ကြိုသူမှာ လင်းကျိုး မဟုတ်ပေ။ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မျက်နှာထားနှင့် ပြည့်ပြည့်ဖြိုးဖြိုး ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။

"ခွင့်ပြုပါ... ကျွန်တော် လင်းကျိုးနဲ့ တွေ့ချင်လို့ပါ"

ကုယွမ်က အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် "အစ်မက... ဘယ်သူများလဲခင်ဗျာ"

ထိုအမျိုးသမီးက ကုယွမ်ကို ယဉ်ကျေးစွာ ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ရင်း "ကျွန်မက လင်းကျိုးရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်မ အစ်မဟူပါ"

ဤသို့ပြောလိုက်စဉ် အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားကာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေပုံပင်။

"မောင်လေးက မောင်လေးကု ထင်တယ်။ လင်းကျိုးက မောင်လေးအကြောင်း ကျွန်မကို ပြောပြထားပါတယ်"

ကြည့်စမ်း... ဒီအမျိုးသမီးက ဆံပင်ကို မြင်းခွာပုံစံ ထုံးထားတာပဲ။ ဒါက မုဆိုးမတစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်။ လင်းကျိုးကတော့ ရိုးသားဖြောင့်မတ်ပုံ ပေါက်ပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ အတော်လေး ကဲတာပဲကိုး...

ကုယွမ်မှာ စိတ်ထဲမှ အံ့သြသွားသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း "ဪ... အစ်မဟူကိုး"

"ကဲ... မောင်လေးကု အထဲကို ကြွပါဦး"

ဟူရှုနောင်သည် ကုယွမ်ကို အိမ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ဖိတ်ခေါ်ကာ လင်းကျိုးရှိရာဆီသို့ လမ်းပြ၍ ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။

အခန်းထဲတွင် လင်းကျိုးမှာ အလုပ်ရှုပ်လျက် ရှိနေပြီး ကုယွမ် ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ "ညီလေးကု ရောက်လာပြီလား" ဟု လှမ်း၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ငါ့အခန်းက နည်းနည်း ရှုပ်ပွနေတယ်။ အားနာလိုက်တာကွာ။ ခဏလေးပဲ စောင့်ပါ။ ငါ အားတော့မှာပါ"

မကြာမီမှာပင် လင်းကျိုးသည် စုတ်တံ၊ မှင်၊ စက္ကူနှင့် မှင်တုံးတို့အပြင် စာအုပ်အချို့ကို ထုတ်ယူကာ ကုယွမ်ကို စာရေးစာဖတ် စတင်သင်ကြားပေးတော့သည်။

ယခင်ဘဝက ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာ စာပေလေ့လာခဲ့သည့် အလေ့အကျင့်နှင့် ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ အသိပညာများရှိထားခြင်း၊ လက်ရှိဘာသာစကားမှာလည်း ယခင်ဘဝက ဘာသာစကားနှင့် အတော်လေး ဆင်တူနေခြင်းနှင့် အခြေခံအချို့ ရှိနှင့်ထားခြင်းတို့ကြောင့် ကုယွမ်သည် အလွန်ပင် လျင်မြန်စွာ တတ်မြောက်နေတော့သည်။

ဤအချက်က လင်းကျိုးကို အံ့အားသင့်စေကာ အမြဲတမ်းလိုလိုပင် ချီးမွမ်းရေရွတ်မိစေသည်။

"ညီလေးကု... မင်းသာ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက စာသင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် မြို့နယ်စာမေးပွဲကို အောင်မြင်ပြီး ပညာရှိဘွဲ့ကိုတောင် ရနေလောက်ပြီ"

သူ၏အမြင်တွင် ကုယွမ်မှာ အလွန်ဉာဏ်ကောင်းပြီး ပါရမီပါသူဖြစ်ရာ စာသင်ရန်အတွက် သဘာဝက ပေးထားသူတစ်ဦးပင်။ အကယ်၍ ကုယွမ်သာ ငယ်စဉ်ကတည်းက ပညာသင်ခွင့်ရခဲ့ပါက သူ၏ အနာဂတ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် တောက်ပနေပေလိမ့်မည်။

သို့သော် နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ကုယွမ်မှာ ယခုအခါ အသက် ၁၇ နှစ်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ တန်ဖိုးရှိလှသော ဆယ်နှစ်တာ အချိန်ကာလကို ဖြုန်းတီးခဲ့ပြီးသား ဖြစ်နေခြင်းပင်။

"အစ်ကိုလင်းကလည်း... ကျွန်တော့်ကို မြှောက်ပင့်လွန်းနေပါပြီ"

ကုယွမ်သည် ခပ်ဖွဖွရယ်မောလိုက်သော်လည်း ဘာမှထပ်မပြောတော့ပေ။

သူ့ရဲ့ မူလအဆင့်အတန်းနဲ့ မိသားစုနောက်ခံအရဆိုရင် အရင်တုန်းက ဝဝလင်လင်စားဖို့တောင် မနည်းရုန်းကန်နေရတာ။ အဲဒီတော့ မိသားစုက သူ့ကို ကျောင်းထားပေးနိုင်ဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

ဒါတင်မကသေးဘူး ဘွဲ့ရပညာတတ်တစ်ယောက် ဖြစ်လာတာကရော ဘယ်လောက်အထိ အရေးပါလို့လဲ။

သာမန် ရှေးဟောင်းခေတ်နောက်ခံ အခြေအနေမျိုးတွင်ဆိုလျှင် အခွင့်ထူးခံရခြင်းနှင့် အဆင့်အတန်းမြင့်မားခြင်းတို့ကြောင့် ကောင်းမွန်နိုင်သော်လည်း ဤလောကသည် မိစ္ဆာသတ္တဝါများ ရှိနေသည့်အပြင် သိုင်းပညာကဲ့သို့ ထူးကဲသော စွမ်းအားများ ရှိနေသည့်လောက ဖြစ်သည်။

အဆင့်အတန်းချင်း ကြည့်မယ်ဆိုရင် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် နှိုင်းယှဉ်လို့ ရမှာလဲ။

ထို့ကြောင့် ကုယွမ်သည် သိုင်းပညာလေ့ကျင့်ခြင်းကိုသာ ပို၍ စိတ်ဝင်စားနေခြင်းပင်။

မွန်းတည့်ချိန်တွင် လင်းကျိုး၏အိမ်၌ပင် နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် ကုယွမ်သည် စာဆက်လက်လေ့လာနေခဲ့ပြီး နေဝင်ရီတရောအချိန် ရောက်မှသာ နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

နောက်ထပ် ရက်သတ္တပတ် နှစ်ပတ်ခန့်တွင် ကုယွမ်သည် ကုမိသားစုရွာနှင့် ပေလျန်မြို့နယ်ကြားသို့ နေ့စဉ်ကူးချည်သန်းချည်ဖြင့် ဤဘဝနေထိုင်မှုပုံစံကိုပင် ထပ်တလဲလဲ လုပ်ဆောင်နေခဲ့သည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း သူ၏ တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်မှုအရ တုန်းကွေ့နှင့် ဆုန့်အာတို့သည် ဒဏ်ရာဝေဒနာများကို အလူးအလဲခံစားရင်း အိမ်တွင်သာ ငြိမ်ငြိမ်သက်သက် နားနေကြရသဖြင့် လောလောဆယ်တွင် သူ့ကို ပြဿနာရှာရန် အစီအစဉ်မရှိကြသေးပေ။

မြို့ထဲရှိ စိမ်းလန်းသောဝါးဂိုဏ်းမှာမူ မကြာသေးမီက အတော်ပင် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ရှိနေကြသည်။

ပေလျန်မြို့၏ လမ်းမများပေါ်တွင် ရင်ဘတ်၌ ဝါးရွက်ပုံစံ ပန်းထိုးထားသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဂိုဏ်းသားအချို့မှာ ခက်ထန်သော အကြည့်များဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းရှာဖွေနေကြသည်ကို ခဏခဏ မြင်တွေ့ရတတ်သည်။ သူတို့မှာ ကုယွမ်ကို ရှာဖွေနေကြခြင်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

ဤကိစ္စကြောင့် ပြဿနာအတော်အတန် တက်နေခဲ့သော်လည်း သံသွားပါရမီ၏ အစွမ်းကြောင့် ကုယွမ်သည် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ အရပ်အမောင်း၊ အမူအရာ၊ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံနှင့် ရုပ်ရည်သွင်ပြင်တို့မှာ ယခင်ကနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အတော်ပင် ကွာခြားသွားခဲ့သည်။ ဤပြောင်းလဲမှုများကြောင့်ပင် သူသည် လုံးဝ တခြားလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။

ကုယွမ်၏ မိဘများပင်လျှင် ကုယွမ်ကို တစ်ခါတစ်ရံ မရင်းနှီးသလို ခံစားရတတ်ပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ ရိုးအနုနယ်သော ကုယွမ်နှင့် မတူတော့ဘူးဟု ထင်မြင်မိကြသည်။

ထို့ပြင် ကုယွမ်သည် မြို့ထဲသို့ သွားသည့်အခါတိုင်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုအချို့ ပြုလုပ်လေ့ရှိသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ခေါင်းတွင် ဝါဂွမ်းဦးထုပ်တစ်လုံး ဆောင်းထားခြင်း၊ သူ၏ ဟောင်းနွမ်းနေသော ဝါဂွမ်းအင်္ကျီနှင့် ဖိနပ်များကို အသစ်များဖြင့် လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ခြင်းတို့ပင်။

ထိုမျှသာမက ရှေးခေတ်ကာလတွင် ဓာတ်ပုံရိုက်သည့် နည်းပညာ မရှိသဖြင့် မည်သူမျှ ဓာတ်ပုံနှင့် စစ်ဆေးပြီး သူ့ကို ခွဲခြားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤအကြောင်းရင်းများကြောင့် မည်သူမျှ ကုယွမ်ကို မှတ်မိခြင်း မရှိကြချေ။ ကုယွမ်သည် သူကိုယ်တိုင် မန်နေဂျာဝူ၏ ရှေ့တွင် တည့်တည့်မတ်တပ် ရပ်နေလျှင်ပင် မန်နေဂျာဝူက သူ့ကို ချက်ချင်းမှတ်မိမှာမဟုတ်ဘူးဟုပင် သံသယဝင်မိသည်။

...

ထိုနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ကုယွမ်သည် ထုံးစံအတိုင်း စာပေလေ့လာပြီးနောက် ပညာရှိ လင်းကျိုးကို နှုတ်ဆက်ကာ ရေချိုလမ်းကြားမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

သို့သော် သူသည် အဝေးသို့ ထွက်မသွားဘဲ လူသူမနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော ပျက်စီးယိုယွင်းနေသည့် ဝန်းတစ်ခုကို ရှာဖွေကာ လက်ရောခြေပါ အသုံးပြု၍ အထဲသို့ ခုန်ဝင်လိုက်သည်။

"ကျိ... ကျိ... ကျိ"

မကြာမီမှာပင် ကြောင်ကြီးတစ်ကောင်ခန့် အရွယ်အစားရှိသော အားဟွမ်သည် မသိသာလှသော ထောင့်တစ်နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ကျိအန်းဆေးတိုက်။

"အဲဒီကောင်လေးကို အခုထိ ရှာမတွေ့သေးဘူး ဟုတ်လား"

မန်နေဂျာဝူသည် ဆေးဆိုင်အကူကို ခက်ထန်သောအကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

"မန်နေဂျာ..."

ဆိုင်အကူသည် ပုခုံးလေးတွန့်ကာ ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြန်ဖြေရှာသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ဝူက ပြောပါတယ်... သူ လူလွှတ်ပြီး လမ်းမတွေပေါ်မှာ ရှာခိုင်းနေတာ ရက်သတ္တပတ် နှစ်ပတ်တောင် ရှိပြီတဲ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကောင်လေးရဲ့ အရိပ်အယောင်တောင် မတွေ့ရဘူးလို့ ပြောပါတယ်။ နောက်ပြီးတော့... နောက်ပြီးတော့..."

"နောက်ပြီးတော့ ဘာဖြစ်လဲ မြန်မြန်ပြောစမ်း"

မန်နေဂျာဝူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရိပ်မိပုံရကာ အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ဟောက်လိုက်သည်။

ဆိုင်အကူမှာ ခေါင်းငုံ့ထားရင်း "နောက်ပြီးတော့ ဂိုဏ်းချုပ်ဝူက ပြောတာက... သူနဲ့ မန်နေဂျာနဲ့ ခင်မင်မှုရှိတာ မှန်ပေမဲ့ ဒီတစ်ခါ စိမ်းလန်းသောဝါးဂိုဏ်းရဲ့ တတိယဂိုဏ်းချုပ် သေသွားတာက မန်နေဂျာကြောင့် ဖြစ်တာတဲ့။ ဒါကြောင့် မန်နေဂျာအနေနဲ့ သူ့မိသားစုကို နှစ်သိမ့်ဖို့အတွက် ငွေ သုံးရာ ထုတ်ပေးရမယ်လို့ ပြောပါတယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ တတိယဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ မိတ်ဆွေတွေနဲ့ ဆွေမျိုးတွေက ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ သူ အာမမခံနိုင်ဘူးတဲ့…."

ခွမ်း

စူးရှသော အသံနှင့်အတူ ကြွေရေနွေးကြမ်းပန်းကန်လုံးမှာ မန်နေဂျာဝူ၏ လက်ချက်ဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လွင့်စင်ကာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားတော့သည်။ ရေနွေးကြမ်းများမှာလည်း နေရာအနှံ့ စင်ထွက်သွား၏။

"ငွေ သုံးရာ ဟုတ်လား"

မန်နေဂျာဝူ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် နီမြန်းသွားပြီး ယခင်က ရှိခဲ့သော သိမ်မွေ့ပျူငှာသည့် ဟန်ပန်များမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သူက အော်ဟစ်ငေါက်ငမ်းလိုက်သည်မှာ "အတောမသတ်နိုင်တဲ့ လောဘပဲ အဲဒီဝူက ငါ့ရဲ့ ကျိအန်းဆေးတိုက်ကို ငွေတိုက်လို့ ထင်နေတာလား"

ထိုမျှလောက် များပြားလှသော ငွေပမာဏကို ထုတ်ပေးရမည်ဆိုပါက သူ၏ တစ်သက်တာ စုဆောင်းထားသမျှ တစ်ဝက်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားမည်ဖြစ်ရာ သူ၏ စီးပွားရေးမှာလည်း အကြီးအကျယ် ထိခိုက်ပေလိမ့်မည်။

ဆိုင်အကူမှာ ကြောက်လန့်တကြား တုန်ရီနေရရှာသည်။ ပန်းကန်ကွဲစနှင့် ရေနွေးပူများ စင်သဖြင့် သူ၏ခြေထောက်မှာ နာကျင်နေသော်လည်း မန်နေဂျာဝူ၏ အမျက်ဒေါသနှင့် မတိုးစေရန် အသံတစ်ချက်မျှ မထွက်ဝံ့ချေ။

အတော်ကြာမှသာ မန်နေဂျာဝူသည် စိတ်ကို အနည်းငယ် ပြန်လည်ထိန်းချုပ်နိုင်သွားသည်။

အမှန်စင်စစ် သူ နားလည်ထားသည်မှာ စိမ်းလန်းသောဝါးဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင်နှင့် သူ မည်မျှပင် ခင်မင်သည်ဆိုစေဦးတော့ ဤငွေကို မဖြစ်မနေ ပေးရမည်သာ ဖြစ်သည်။ မပေးပါက ကိစ္စပြီးလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

အဆုံးတွင်တော့ ထိုဝူဆိုသူမှာ ရက်စက်ပြီး ကောက်ကျစ်သူတစ်ဦးဖြစ်ရာ ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် အချိန်မရွေး ရန်မူနိုင်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ငွေမပေးခဲ့ပါက ပြဿနာများမှာ ပိုမိုကြီးထွားလာရန်သာ ရှိတော့သည်။

မန်နေဂျာဝူသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ခဏနေရင် ဝူရွှမ်းဆီကို ငါ့ကိုယ်စား သတင်းသွားပို့လိုက်ပါ။ ငါ ငွေသုံးရာ ပြင်ဆင်ပေးနိုင်

တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူကလည်း အဲဒီကောင်လေးကို မဖြစ်မနေ ဖမ်းပေးရမယ်လို့ ပြောလိုက်။ ဒါက တောင်းဆိုတာမဟုတ်ဘူး... ဒါက ငါ့ရဲ့ အပေးအယူ ကတိကဝတ်ပဲ"

သူ၏အမြင်တွင် ငွေပေးရခြင်းက တစ်ပိုင်းဖြစ်သော်လည်း ကုယွမ်ကိုတော့ လုံးဝ အလွတ်ပေး၍ မဖြစ်ချေ။

စိမ်းလန်းသောဝါးဂိုဏ်း၏ တတိယဂိုဏ်းချုပ်သည် ထိုကောင်လေး၏လက်ချက်ဖြင့် မည်သို့ပင် အသတ်ခံရသည်ဖြစ်စေ ဤဖြစ်ရပ်တွင် မည်သူက မှားသည် မှန်သည်ဆိုသည်မှာ သူ့အတွက် အရေးမကြီးတော့ပေ။

အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ထိုကောင်လေးသည် သူ၏ နံပါတ်တစ် ရန်သူတော်ကြီး ဖြစ်သွားခဲ့ပြီဟူသော အချက်ပင်။

အဆုံးတွင်တော့ ဤကိစ္စရပ်အားလုံးမှာ သူ၏ အစပျိုးမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာရခြင်းပင်။ အကယ်၍ ကုယွမ်သာ မသေဆုံးပါက သူသည် စိတ်အေးချမ်းစွာ အိပ်စက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

အခန်း။ ၁၆

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ"

ဆိုင်အကူမှာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသော်လည်း သူ့သခင်ဖြစ်သူ၏ ယုတ်မာကောက်ကျစ်လှသော မျက်နှာထားကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားရသည်။

သူက အလျင်အမြန်ပင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း "စိတ်မပူပါနဲ့ ဆရာ... ကျွန်တော် ဒီသတင်းကို အရောက်ပို့ပေးပါ့မယ်"

ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ဆိုင်ထဲမှ ခွေးလိုက်သကဲ့သို့ အလန့်တကြား ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ထိုအခါမှသာ ဆိုင်ရှင်ဝူသည် ဆိုင်တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားကာ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူသူကင်းရှင်းကြောင်း သေချာအောင် ကြည့်ရှုပြီးနောက် တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဒုတိယထပ်သို့ တက်လှမ်းသွားကာ ဘေးအခန်းတစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ခုတင်အောက်မှ သံသော့ခတ်ထားသော သစ်သားသေတ္တာကြီးတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

သော့ကိုထုတ်၍ ဆိုင်ရှင်ဝူက ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ သေတ္တာအတွင်း၌ မီတာတစ်ဝက်ခန့် မြင့်သော သစ်သားသေတ္တာငယ်လေးတစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်း၏ဘေးတွင် ပြန့်ကျဲနေသော ငွေအချို့နှင့်အတူ ငွေစက္ကူအထပ်လိုက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုငွေစက္ကူများမှာ ၁၀၀ တန်၊ ၅၀ တန်နှင့် ၂၀ တန်စသည်ဖြင့် အမျိုးမျိုး ရှိနေကြ၏။

သူသည် ငွေစက္ကူအားလုံးကို ထုတ်ယူကာ ရေတွက်ကြည့်လိုက်ရာ ငွေစင် ၃၀၀ တိတိ ရှိနေသည်။

ဆိုင်ရှင်ဝူ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ်မျှရှုံ့တွသွားတော့သည်။

ဒါတွေက ငါ တစ်သက်တာလုံး စုဆောင်းထားခဲ့တဲ့ငွေပဲ။

ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာတော့ ဒါတွေအားလုံးက တခြားသူရဲ့လက်ထဲကို ရောက်သွားတော့မယ်။

ဤအကြောင်းကို တွေးမိရုံဖြင့် သူ၏ နှလုံးသား၊ အသည်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းတိုင်းမှာ နာကျင်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါက ငါ့ဆီက ငွေကို ယူတာတင်မဟုတ်ဘဲ ငါ့အသက်ကို နှုတ်ယူနေတာနဲ့ အတူတူပဲ။

အတော်ကြာမှသာ ဆိုင်ရှင်ဝူသည် ငွေစက္ကူများကို သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်လိုက်ပြီးနောက် သစ်သားသေတ္တာကို ပြန်လည်သော့ခတ်ကာ အခန်းတံခါးကို ပိတ်၍ လှေကားဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။

သူ လှေကားမှ ဆင်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် နောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ခြေသံအချို့ကို ကြားလိုက်ရသည်။

ထိုခြေသံများမှာ သူ့ထံသို့ အလွန်ပင် နီးကပ်နေကာ ကြည့်ရသည်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏နောက်တွင် ကပ်လျက် ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် ဆိုင်အကူများနှင့် စာရင်းကိုင်မှာ ရှေ့ဘက်ဝန်းထဲတွင်သာ ရှိနေကြပြီး ဆိုင်ထဲမှ တစ်ဦးတည်းသော ဆိုင်အကူကိုလည်း သူကိုယ်တိုင်ပင် အပြင်သို့ လွှတ်လိုက်ခြင်းပင်။

ငါကိုယ်တိုင်ကလွဲလို့ ဆိုင်ထဲမှာ တခြားဘယ်သူ ရှိနေနိုင်မှာလဲ။

"ဘယ်သူလဲ"

ဆိုင်ရှင်ရွှီ၏ နဖူးပြင်တွင် ချွေးစေးများ ပျံ့နှံ့လာပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှု အရှိန်အဝါတစ်ခု မြင့်တက်လာသည်။ သူသည် ခေါင်းကိုလှည့်၍ ကြည့်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို အနောက်မှ ခပ်ပြင်းပြင်း တွန်းလိုက်သည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"အား—"

ထို့နောက် သူသည် လှေကားထစ်များပေါ်မှ အော်ဟစ်ကာ လိမ့်ဆင်းသွားတော့သည်။

ပထမထပ် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါ သူသည် ငြိမ်သက်စွာ ပုံလျက်သား လဲကျနေပြီး မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိတော့ချေ။

ထိုအခါမှသာ ကုယွမ်သည် အေးအေးလူလူပင် လှေကားပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။

ခဏမျှ အကဲခတ်ပြီးနောက် သူသည် ရှေ့သို့တိုးကာ ဆိုင်ရှင်ရွှီ၏ နှာခေါင်းဝတွင် အသက်ရှူခြင်း ရှိမရှိ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ရာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

"ဒီအဘိုးကြီးက တစ်ချက်တည်းနဲ့ အသက်ထွက်သွားရအောင်အထိ တကယ်ပဲ ကံဆိုးလှချည်လား"

"သေသွားတာလည်း ကောင်းတာပါပဲ။ ငါ့အတွက် အလုပ်ရှုပ်သက်သာတာပေါ့"

ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ကုယွမ်သည် စိတ်ထဲတွင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။ အဆုံးတွင်တော့ ဤအဘိုးကြီးမှာ စောစောကအထိ စိမ်းလန်းသောဝါးဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင် ဝူရွှမ်းကို အသုံးချ၍ သူ့ကို သတ်ဖြတ်ရန် ကြံစည်နေခဲ့ခြင်းပင်။

အရာအားလုံးမှာ ဤအဘိုးကြီး၏ လောဘဇောနှင့် ယုတ်မာသော အပေးအယူများကြောင့် စတင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့သော နိဂုံးမျိုးမှာ သူနှင့် ထိုက်တန်သည်။

ကုယွမ်သည် ထုံးစံအတိုင်း ဆိုင်ရှင်ရွှီ၏ အလောင်းကို ရှာဖွေကြည့်လိုက်သည်။

သူ ဤနေရာသို့ လာရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ လက်စားချေရန်နှင့် ဆိုင်ရှင်ရွှီကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် ပြဿနာများကို အမြစ်ပြတ်ရှင်းလင်းရန် ဖြစ်သော်လည်း လက်ဗလာဖြင့် ပြန်လှည့်သွားရန်မှာ သူ၏ အလေ့အထ မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဆိုင်ရှင်ရွှီ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ငွေစက္ကူအထပ်လိုက်နှင့် သံသော့အမည်းတစ်ချောင်းကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည့်အခါ ကုယွမ်ပင် မအံ့သြဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"ကြည့်စမ်း... တကယ်ပဲ ငွေသုံးရာတောင်ရှိတာလား။ ဒီလူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် ငွေတွေ အများကြီး ရှိနေရတာလဲ။ သူ့ရဲ့ နာရေးအတွက် စုထားတဲ့ ငွေတွေကိုပါ အကုန်ထုတ်လိုက်တာလား မသိဘူး"

စောစောက ဆိုင်ရှင်ရွှီနှင့် ဆိုင်အကူတို့ ပြောဆိုနေကြသည်ကို ကုယွမ်က တိတ်တဆိတ် ကြားခဲ့ရသဖြင့် ဤငွေများမှာ စိမ်းလန်းသောဝါးဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင် ဝူရွှမ်းထံသို့ ပေးအပ်ရမည့် ငွေများဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်ထားသည်။

ယခင်က သူသည် စိမ်းလန်းသောဝါးဂိုဏ်း၏ တတိယဂိုဏ်းချုပ်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သဖြင့် ပြဿနာအတော်အတန် တက်ခဲ့ရသည်။

ထိုဝူဆိုသူမှာ အကြီးအကျယ် နစ်နာဆုံးရှုံးခဲ့သော်လည်း တကယ့်တရားခံကို ရှာမတွေ့သဖြင့် လျော်ကြေးအဖြစ် ဆိုင်ရှင်ရွှီထံမှ ငွေအမြောက်အမြားကို ညှစ်ယူရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်းပင်။

သို့သော် ယခုမူ ထိုငွေများအားလုံးမှာ ကုယွမ်အတွက် အကျိုးအမြတ် ဖြစ်သွားခဲ့ကာ ကုယွမ်

သည် ယခုအချိန်တွင် အချက်တစ်ချက်ကို အသေအချာ နားလည်သွားခဲ့သည်။

ငါ ချမ်းသာသွားပြီကွ…..

ငွေစင် သုံးရာဆိုသည်မှာ အလွန်ပင် များပြားလှသော ပမာဏဖြစ်၏။ သာမန်အားဖြင့် ငွေ ၁ ကျပ်လျှင် ကြေးပြား ၁,၀၀၀ ခန့် တန်ဖိုးရှိသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ ငွေသည် ကြေးနီထက် ပိုမိုရှားပါးကာ တန်ဖိုးကြီးသဖြင့် ဈေးကွက်အတွင်း ငွေ ၁ ကျပ်လျှင် ကြေးပြား ၁,၁၀၀ ကျော်အထိပင် လဲလှယ်နိုင်လေ့ရှိသည်။

ကြေးပြား ၁ ပြားလျှင် ပေါက်စီအကြီး တစ်လုံး ဝယ်ယူနိုင်ပြီး ၂ ပြားဆိုလျှင် သကြားရည်စိမ်ထားသည့် ဆီးသီးတစ်ထုတ်ဝယ်ယူနိုင်သည်။ ကြေးပြား ၁ ပြား၏ ဝယ်ယူနိုင်စွမ်းမှာ ကုယွမ်၏ ယခင်ဘဝက ငွေ ၁ ဒေါ်လာထက်ပင် ပိုမိုအားကောင်းနေသေးသည်။

အမှန်စင်စစ် ကုယွမ်သည် အားဟွမ်ကို အသုံးချကာ ဆိုင်ရှင်ရွှီကို တစ်ချိန်လုံး စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်းမှာ ရန်ငြိုးဟောင်းကို အပြတ်ရှင်းရန်သာ ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ယနေ့တွင် ဤမျှအထိ လာဘ်ကြီးလာဘ်ကောင်း ရလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ သို့သော် ဤငွေများမှာ နောင်တွင် သိုင်းပညာလေ့ကျင့်သည့်အခါ များစွာ အထောက်အကူပြုမည်မှာ သေချာသည်။

အဆုံးတွင်တော့ သိုင်းပညာလေ့ကျင့်ခြင်းဆိုသည်မှာ ငွေကြေးအမြောက်အမြား အကုန်အကျခံရသည့် လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ကောလာဟလအချို့ကို သူ ကြားဖူးနားဝ ရှိထားသည်။

သို့သော် ကုယွမ်သည် ချက်ချင်း ထွက်ခွာရန် မပြင်သေးပေ။

သူသည် လက်ထဲရှိ သော့ကိုကြည့်ကာ ဒုက္ခိတထပ်သို့ တက်လှမ်းသွားပြီး ဘေးအခန်းကို ဖွင့်ကာ ခုတင်အောက်မှ စောစောက မြင်တွေ့ခဲ့သော သစ်သားသေတ္တာကြီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

သံသော့ကို ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ သေတ္တာအောက်ခြေတွင် ငွေစအချို့ ပြန့်ကျဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် ငွေ ၇၀ သို့မဟုတ် ၈၀ ခန့် ရှိနိုင်ရာ ကုယွမ်သည် ၎င်းတို့ကို အဝတ်စတစ်ခုဖြင့် ထုပ်ပိုးကာ ယူဆောင်ရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။

သေတ္တာအတွင်းရှိ သစ်သားသေတ္တာငယ်လေးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ဆေးကျမ်းနှစ်

အုပ်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ အတိအကျဆိုရလျှင် ရွှီမျိုးနွယ်၏ ဆေးကျမ်းနှင့် ဝိညာဉ်ဆေးပညာ အနှစ်ချုပ်တို့ပင်။

[တာအို အနှစ်သာရအမှတ် +၇]

[တာအို အနှစ်သာရအမှတ် +၆၉]

ကုယွမ်သည် ထိုစာအုပ်နှစ်အုပ်ကို ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စနစ်၏ အသိပေးချက်များမှာ သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပေါ်လာတော့သည်။

ဤစာအုပ်နှစ်အုပ်တွင် တာအိုအနှစ်သာရ အများကြီးပါဝင်နေခြင်းပင်။

ကုယွမ်သည် ဝမ်းသာသွားသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေသည်ကိုလည်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

အနီးကပ် သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည့်အခါ ပထမတစ်အုပ်မှာ သာမန်ဆေးကျမ်းတစ်အုပ်မျှသာဖြစ်ပြီး အများဆုံးရှိလှလျှင် မျိုးရိုးစဉ်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာသည့် ဘိုးဘွားပိုင် ဆေးကျမ်းဟောင်းတစ်စောင်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဒုတိယတစ်အုပ်မှာမူ တစ်လက်မခန့် ထူပြီး အသုံးပြုထားသော ပစ္စည်းမှာလည်း ထူးခြားကာ ပါးလွှာကာ နူးညံ့ပြီး ပျော့ပျောင်းမှုရှိသည်။ ကုယွမ်က သေချာစွာ ကြည့်ရှုစစ်ဆေးပြီးနောက် ထိုစာအုပ်ကို ထူးခြားသော သားရဲသားရေတစ်မျိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

စာအုပ်အတွင်းတွင် စာသားများနှင့် သရုပ်ဖော်ပုံများ ပါဝင်ပြီး ဝိညာဉ်ဆေးပင်များနှင့် ထူးဆန်းသော ပန်းမန်များစွာကို အသေးစိတ် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

ပထမဆုံးစာမျက်နှာကို လှန်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ နေကြာပန်းနှင့် ဆင်တူသော်လည်း တစ်ပွင့်လုံး နီရဲတောက်ပနေပြီး မှိန်ဖျဖျ အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသော ထူးဆန်းသည့် ပန်းတစ်ပွင့်၏ ပုံကို တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်း၏ဘေးတွင် သေးငယ်သော မိတ်ဆက်စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

[မီးလျှံနေကြာပန်း]

[အဆင့် - အဋ္ဌမအဆင့် ဝိညာဉ်ဆေးပင်]

[အလွန်အမင်း ပူပြင်းလှသော နယ်မြေများတွင် ပေါက်ရောက်တတ်သည့် ထူးခြားသော ဝိညာဉ်ပန်းတစ်မျိုးဖြစ်ပြီး နှစ်ပေါင်းငါးရာကြာမှ ရင့်မှည့်သည်။ အရောင်မှာ ကြက်သွေးရောင်ဖြစ်ပြီး မီးလျှံနေမင်းဆေးလုံး၊ မျက်လုံးနီဆေးလုံးနှင့် အခြားသော ယန်ဓာတ်ဂုဏ်သတ္တိရှိသည့် ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများ ဖော်စပ်ရာတွင် အသုံးပြုနိုင်သည်။ ရေနှင့်ထိလျှင် အရည်ပျော်တတ်ပြီး သတ္တုနှင့်ထိလျှင် ညှိုးနွမ်းသွားတတ်သဖြင့် ကျောက်စိမ်းကိရိယာများဖြင့်သာ ခူးရမည်]

ထို့အပြင် တိုက်ဆိုင်သော အခွင့်အလမ်းရှိပါက ဤဝိညာဉ်ပန်းသည် နှစ်တစ်ထောင် ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်ရန် အခွင့်အလမ်း အနည်းငယ်ရှိသည်။ ပွင့်ချပ်များမှာ ရွှေဖျော့ရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး နှစ်ပေါင်းငါးထောင်အထိ သက်တမ်းရောက်ရှိပါက ဟောက်ယန်ပန်းဟုခေါ်သော ပဉ္စမအဆင့် ဝိညာဉ်ဆေးပင် ဖြစ်လာသည်။ ၎င်းသည် ယန်ဓာတ်ဂုဏ်သတ္တိရှိသော ပျံလွှားဓားများ သွန်းလုပ်ရာတွင် အကောင်းဆုံးသော ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။

၎င်း၏အောက်တွင် နောက်ထပ် ဝိညာဉ်ဆေးပင် သရုပ်ဖော်ပုံတစ်ခု ရှိနေပြန်သည်။

ပထမတစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် မှိုတစ်မျိုးနှင့် ဆင်တူပြီး အရွယ်အစား မကြီးမားသော်လည်း စိမ်းဖန့်ဖန့် အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ၎င်း၏ မှိုထီးဆောင်းပေါ်တွင် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး သက်ရှိထင်ရှားရှိနေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသော သရဲမျက်နှာပုံစံ အစင်းကြောင်းများ ပါရှိရာ တကယ့်သရဲမျက်နှာနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။

[သရဲမျက်နှာမှို]

[အဆင့် - နဝမအဆင့် ဝိညာဉ်ဆေးပင်]

[ဤအရာသည် လူတစ်ထောင်ထက်မက သေဆုံးခဲ့သောနေရာများ (ဥပမာ - သင်္ချိုင်းကုန်းဟောင်းများ) သို့မဟုတ် အလွန်အမင်း အေးစက်မှောင်မိုက်သော ယင်နယ်မြေများတွင်သာ ပေါက်ဖွားတတ်ပြီး ယင်ဓာတ်နှင့် မိစ္ဆာစွမ်းအင်များကို စုပ်ယူကာ ကြီးထွားလေ့ရှိသည်။ အလွန်အမင်း အဆိပ်ပြင်းသဖြင့် သာမန်လူသားများ ထိတွေ့မိရုံဖြင့် အသက်ဆုံးရှုံးနိုင်

သော်လည်း စနစ်တကျ သန့်စင်ဖော်စပ်နိုင်ပါက ဝိညာဉ်အနှစ်သာရကို အားဖြည့်ပေးနိုင်သည်။

[သတိပြုရန်မှာ ၎င်း၏ အမြစ်များတွင် အလောင်းစားယင်ကောင်ဂူများ ခိုအောင်းလေ့ရှိပြီး အလောင်းစားလောက်ကောင်များကို ဥချတတ်သည်။ အကယ်၍ အရေပြားပေါ်သို့ မတော်တဆ ရောက်ရှိသွားပါက အသားထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားမည်ဖြစ်ရာ အလွန်ပင် အန္တရာယ်ကြီးမားလှသည်]

[ဖန်စီကျောက်စိမ်းဝါး]

[အဆင့် - သတ္တမအဆင့် ဝိညာဉ်အမြစ်]

[သန့်စင်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ရှိသောနေရာများတွင် ပေါက်ရောက်သည့် ဝိညာဉ်ဝါးတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။ သန့်ရှင်းမှုကို နှစ်သက်ပြီး ညစ်ညမ်းမှုကို စက်ဆုပ်သည်။ ၎င်းကို နတ်လက်နက်များ၊ မှော်ဝင်ပစ္စည်းများအဖြစ် သွန်းလုပ်နိုင်ပြီး ၎င်း၏အစေးကို ဆေးဖော်စပ်ရာတွင် အသုံးပြုနိုင်သည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းဝင် ကျင့်ကြံသူများ အထူးနှစ်သက်ကြသည်။

[ထစ်ချုန်းအစင်းနွယ်ပင်]

[အဆင့် - အဋ္ဌမအဆင့် ဝိညာဉ်ဆေးပင်]