အခန်း (၉၉-၁၀၀)

အပိုင်း(၉၉)

လင်းတုန်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေသေချာချာ အကဲခတ် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ နံရံ၏ အရှေ့ဘက်တွင် မြေကြီးပေါ်၌ လှည်းဘီးရာများ ထင်ကျန်နေသော ကျယ်ဝန်းသည့် အပေါက်ကြီး တစ်ခု ရှိသည်။ လင်းတုန်း၏ အထင်အရ ၎င်းမှာ ပင်မ တံခါးပေါက် ဖြစ်ရမည် ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်း၏ ပတ်လည်တွင် စုဝေးနေသော လူငယ် ကျင့်ကြံသူ အုပ်စုငယ်က အစောင့်များ အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။

အငယ်ဆုံးမှာ လင်းတုန်း၏ အသက်အရွယ်ခန့် ဆယ့်ငါးနှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်ခြောက်နှစ် ဝန်းကျင်ရှိပြီး၊ အကြီးဆုံးမှာ ဒုတိယ ဆယ်စုနှစ် အတွင်းရှိ ကျင်းဆန် နှင့် ရွယ်တူ ဖြစ်ရမည်။ စုစုပေါင်း ခြောက်ယောက် ရှိပြီး၊ အမျိုးသား သုံးယောက်နှင့် အမျိုးသမီး သုံးယောက် ဖြစ်ကာ သူစိမ်းများကို အကြောင်းမဲ့ သက်သက် တိုက်ခိုက်တတ်သည့် ကြမ်းတမ်းသော နပမ်းသမား ပုံစံမျိုး ပေါက်နေသည်ဟု လင်းတုန်း ထင်မှတ်မိသည်။

သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီသည် ခေါင်းစွပ်ပါ သားရေ ဝတ်ရုံ တစ်ခုစီကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ ရောဂါရနေပုံ ပေါ်သော ထိုသားရေ အသားများ အရ၊ ကျင်းဆန် က ကြောက်မက်ဖွယ် သားရဲ တွေဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သော ပုပ်ပွနေသည့် သတ္တဝါများကို လင်းတုန်း ပိုမို မှတ်မိသွားသည်။

အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ချင်းစီတွင် ၎င်းတို့၏ ရွှေအဆင့် အဆင့်အတန်းကို ပြသသည့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ဖွယ် တူညီသော လက္ခဏာ တစ်ခုစီ ရှိကြသည်။ လင်းတုန်းနှင့် ယီရင်တို့ကို ဤနေရာအထိ လိုက်လံ ချောင်းမြောင်းခဲ့သော အကောင်များ အလား အစိမ်းရောင် မြွေနှင့် အင်းဆက် ကပြား အကောင်ငယ် တစ်ကောင်စီက သူတို့ တစ်ဦးချင်းစီ၏ လက်မောင်း တစ်ဖက်စီတွင် တွယ်ကပ်နေကြသည်။

မြွေများသည် အရွယ်အစား ကွဲပြားကြသော်လည်း၊ ၎င်းတို့ အားလုံးက ကျင့်ကြံသူ၏ လက်မောင်းကို ၎င်းတို့၏ ကင်းခြေများ ခြေထောက်များဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး... အသားပေါ်တွင် လိမ်ယှက်နေသော မြွေအမြီးများကို ရစ်ပတ်ထားကြသည်။

၎င်းတို့ကို အက်စစ်လို အစိမ်းရောင် မာဒြာ ဖြင့် ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်ပြီး၎င်းတို့၏ ခြေထောက်များနှင့် အမြီးများက အသားထဲသို့ နစ်ဝင်နေသည့် ပုံစံမျိုး မဟုတ်ပါက၊ လင်းတုန်းက ၎င်းတို့ကို မှော်ပစ္စည်း များဟုပင် ထင်မှတ်မိမည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ဤ အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးများ၏ ခန္ဓာကိုယ်များနှင့် ချိတ်ဆက် တွယ်ကပ်နေကြသော်လည်း... မြွေခေါင်းများမှာမူ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေပြီး စူးစမ်းချင်စိတ် ပြင်းပြနေကာ သူစိမ်းဆန်သော အကြည့်များဖြင့် လင်းတုန်းကို အကဲခတ်နေကြသည်။

အစောင့်များသည် ရှည်လျားပြီး တောက်ပသော လက်နက်များကို ဆုပ်ကိုင်ထားကြပြီး ဆာလောင်နေသော ခွေးများကဲ့သို့ လင်းတုန်းနှင့် ယီရင်တို့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

အသက်ရှူနှုန်း မြန်ဆန်လာခြင်းကို ရပ်တန့်ရန် လင်းတုန်း ကြိုးစားလိုက်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ ကြားသွားမည်ကို သူ သိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤ ကျင့်ကြံသူ များသည် တောရိုင်းထဲတွင် သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သူများနှင့် တူညီပြီး... ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် များက သူတို့ကို ဤနေရာအထိ လိုက်လံ ချောင်းမြောင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့ရဲဘော်ရဲဘက်များ သေဆုံးမှု အတွက် သူနှင့် ယီရင်တို့တွင် တာဝန်ရှိကြောင်း ဤ ခြောက်ယောက်သာ တစ်နည်းနည်းဖြင့် သိသွားခဲ့မည် ဆိုလျှင်...

ကျင်းဆန်က အရပ်အပုဆုံး အမျိုးသမီး၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်၏။ သူမ၏ မြွေမှာ အကြီးမားဆုံး ဖြစ်ပြီး ညာဘက် လက်ဖမိုးမှနေ၍ တံတောင်ဆစ် တစ်ဝက်အထိ ရှည်လျားကြောင်း လင်းတုန်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

"ဝေ့ရှီလင်းတုန်းနဲ့ ယီရင်... သဲမြွေပွေးတွေ ကြားက လူငယ် မျိုးဆက်တွေထဲမှာ အကောင်းဆုံး သူတွေနဲ့ မင်းတို့ကို မိတ်ဆက်ပေးရတာ ငါ့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ..."

"သူတို့က ငါတို့ ကျင်း ကလန် နဲ့ ရေရှည် မိတ်ဆွေ သမိုင်းကြောင်း ရှိပြီး၊ ရှေးဟောင်း အပျက်အစီး တွေကို စူးစမ်း ရှာဖွေရာမှာ မဟာမိတ်တွေပါ…”

အမျိုးသမီးက သူမ၏ မျက်လုံးများကိုပင် မယုံကြည်နိုင်သကဲ့သို့ လင်းတုန်းကို အပေါ်အောက် အကဲခတ် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ သူမ၏ ကပ်ပါး မြွေပေါ်ရှိ အင်းဆက် လက်တံများက၊ သေးငယ်သော ခြေသည်းများကို ဖွင့်လိုက် ပိတ်လိုက် လုပ်နေသဖြင့် တဂျက်ဂျက် မြည်နေလေသည်။

"ငါက သဲမြွေပွေး ရက်ရှ် ပါ..."

သူမက ပြောလိုက်သည်။

"နင်က မြင်ရတဲ့ အတိုင်းပဲ အဲဒီလောက် အားနည်းနေတာလား..."

ထို မေးခွန်းက လင်းတုန်းကို အပ်တစ်ချောင်းကဲ့သို့ ထိုးဆွသွားသော်လည်း၊ သူသည် ဤနေရာရှိ ရှိသမျှ လူများအားလုံးထဲတွင် အားအနည်းဆုံးသူ ဖြစ်နေသည်မှာ ထင်ရှဦးပေသည်။ သူက လိုအပ်သလောက် မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချရန် ပြင်ဆင်လျက် အောက်ကျို့သော အပြုံးတစ်ခုကို အသင့်ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း... ယီရင်က သူမ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး၊ ဓားပြားဖြင့် ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာကို ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

ဝေ့ကလန် တွင်သာ ဆိုလျှင်မူ လူများက ရုတ်ရုတ်သဲသဲ မတုံ့ပြန်ကြမီ အံ့အားသင့်ကာ တိတ်ဆိတ်သွားမည့် အခိုက်အတန့် တစ်ခု ရှိနေမည်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤနေရာတွင်မူ အလွန်အမင်း လေ့ကျင့်ထားသော ကျင့်ကြံသူ များ၏ အလယ်တွင် လင်းတုန်းနှင့် ဒဏ်ရာရသွားသော ရက်ရှ် မှလွဲ၍ ကျန်လူအားလုံးက မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် လက်နက်များကို ဆွဲထုတ်ကာ တိုက်ခိုက်မည့် အနေအထားသို့ ပြောင်းလဲသွားကြလေပြီ။

သဲမြွေပွေးတို့၏ လက်မောင်းများပေါ်ရှိ ကပ်ပါးကောင်များက ၎င်းတို့၏ ခေါင်းများကို မော့ကာ၊ ရေနွေးအိုး များကဲ့သို့ သေးငယ်သော လေမှုတ်သံများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။ လှံသွားများ၊ ပုဆိန်ရှည်များနှင့် ခက်ရင်းခွလှံများက ယီရင်ထံသို့ ချိန်ရွယ်လာကြသည်။ လက်နက် အများစု၏ ရိုးတံများ ပတ်လည်တွင် အဆိပ်ပြင်းသော အစိမ်းရောင် မာဒြာ များ လိမ့်ဝင် ရစ်ပတ်နေကြသည်။

ယီရင်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မြေကြီးများ ပေကျံနေပြီး၊ စုတ်ပြဲနေသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ၊ ညစ်ပတ်နေသော ပတ်တီးများဖြင့် ခန္ဓာကိုယ် တစ်ဝက်ကို ရစ်ပတ်ထားရလေသည်။ သို့သော် ဆရာဖြစ်သူ၏ ဓားထံမှ ရေခဲ မြူခိုးများ လိမ့်ဆင်းလာနေချိန်တွင် ခါးကို မတ်မတ်ထား၍ ရပ်နေသော သူမက၊ သဲမြွေပွေး များထက်ပင် ပို၍ အန္တရာယ်ကြီးမားသည့် အသွင်ကို ဆောင်နိုင်ဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဒါက ငါ့အတွက် မြေပုံပေါ်က နေရာသစ် တစ်ခုပဲ၊ လင်းတုန်း..."

သူမက ပခုံးများကို လှည့်ပတ် ဖြေလျှော့ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် ဒီလို ခွေးမျိုးတွေကို ငါ အကြိမ်တစ်ထောင် မက မြင်ဖူးတယ်... သူတို့က ဟောင်ပြီးရင်း ဟောင်နေကြလိမ့်မယ်၊ ငါတို့ကို အနိုင်ကျင့်ကြလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ သူတို့က ငါတို့ထက် သာတယ် ဆိုတာကို သက်သေပြနိုင်ဖို့ ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်ခိုင်းကြလိမ့်မယ်... ငါ နည်းနည်း ကြိုပြီး ဖြတ်လုပ်လိုက်မိရင် ခွင့်လွှတ်ပါ..."

ရက်ရှ်သည် ဒူးထောက် လဲကျနေပြီး၊ လက်တစ်ဖက်ကို သူမ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ မြှောက်ထားလေသည်။ သူမက လက်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ချိန်တွင်၊ ယီရင်၏ အဖြူရောင် ဓားသွား ပုံစံအတိုင်း နီရဲ ရောင်ရမ်းနေသော အရာတစ်ခု သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် ရှိနေသည်ကို လင်းတုန်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ အရေပြားထဲသို့ မီးလောင်ကျွမ်း ထားသကဲ့သို့ ပုံပေါ်နေ၏။

သူမက မြေကြီးထဲ စိုက်နေသော ရိုးတံရှည် ပုဆိန်တစ်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မတ်တတ်ရပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"နင်..."

သူမက စတင် ပြောလိုက်သော်လည်း၊ မတ်တတ် တစ်ဝက်မျှပင် မရပ်နိုင်သေးမီ ယီရင်၏ ဓားက သူမ၏ အခြား ပါးပြင် တစ်ဖက်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရက်ရှ် သည် နောက်တစ်ကြိမ် လဲကျသွားပြန်သည်။

ယီရင်က မြေကြီးပေါ်ရှိ အမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်သည်။

"ပတ်ပတ်လည်မှာ မျက်လုံးတွေ အများကြီး ရှိနေတော့၊ နင် ဒီကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက ငါ့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် အနိုင်ယူဖို့ပဲ၊ ဒါပေမယ့် အဲဒီအတွက် အချိန်နှောင်းသွားပြီ..."

အနီးအနားတွင် ချိတ်ပုံစံ လက်နက်များ ကိုင်ဆောင်ထားသော အဖွဲ့သည် သူတို့ နှိပ်စက်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ် သားရဲ ကို အောက်ချလိုက်ပြီး၊ သဲမြွေပွေး များဆီသို့ စိတ်ဝင်တစား လှမ်းကြည့်နေကြသည်။ နံရံပေါ်တွင် တွဲလောင်း ခိုနေသော လူငယ်က ဝေဝါးနေသော မျက်လုံးများကို ပုတ်ခတ်လိုက်ပြီး သူတို့ဆီသို့ အာရုံစိုက်လာသည်။

အဝေးတွင် တစ်ယောက်တည်း ရှိနေကာ ခေါင်းပေါ်တွင် အမည်းရောင် တိမ်တိုက် တစ်ခု ရှိနေသည့် ပုံသဏ္ဍာန် တစ်ခုကလည်း ပိုမို သေချာစွာ မြင်ရစေရန် လေထဲသို့ ပေအနည်းငယ်မျှပင် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

"တွေ့လား၊ အခုဆိုရင် သူတို့ရဲ့ ကျားတစ်ကောင်နဲ့ ချောက်ကမ်းပါး တစ်ခုရဲ့ ကြားမှာ ရောက်နေပြီ... သူတို့ ငါ့ဆီကို ပြေးဝင်လာပြီး သွေးထွက်သံယို ဖြစ်တဲ့အထိ ရိုက်နှက်လို့ ရနိုင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် အဲဒီလို လုပ်လိုက်ရင် သူတို့က ဒဏ်ရာရနေတဲ့ သူစိမ်း တစ်ယောက်ကို ဝိုင်းရိုက်တဲ့ အားနည်းသူတွေ ဖြစ်သွားမှာပေါ့..."

ယီရင်က လင်းတုန်းဘက်ကို လှည့်ရင်း တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်သည်။ ထိုအခိုက်တွင်ပင်... ရက်ရှ်သည် လှံတစ်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ဘေးသို့ လိမ့်ထွက်သွားသော်လည်း၊ ယီရင်က ထိုအရာကို မျှော်လင့်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူမက သူမ၏ ဓားကို အပေါ်သို့ ရမ်းခုတ်လိုက်ရာ၊ လေထဲတွင် မထင်မရှား အမာရွတ် တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လင်းတုန်းသည် ထိုအရာမျိုးကို အရင်က မြင်ဖူးခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ လေထဲတွင် ထောင်ချောက် တစ်ခုအဖြစ် ချန်ရစ်ထားခဲ့သည့် သင်တုန်းဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်သော ဓားသွား တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ရက်ရှ် သည် အေးခဲ တောင့်တင်းသွားလေရာ၊ မာဒြာ ၏ အစွန်းက သူမ၏ နှာခေါင်းနှင့် လက်မဝက်ခန့်သာ ကွာဝေးတော့လေသည်။

"နင် သန်မာရင် လေးစားမှု ရမယ်... နင် အားနည်းရင်တော့ သန်မာတဲ့ သူ တစ်ယောက်ယောက်ကို နင် သိထားတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်..."

ယီရင်က သူမ၏ ဓားပြားကို ဖြည်းညင်းစွာ အောက်သို့ချလိုက်ပြီး၊ ရက်ရှ် ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။ သဲမြွေပွေး အမျိုးသမီးက တွန့်လန့်သွားပြီး၊ သူမ၏ ဆံပင်များတွင် နှင်းခဲများ စတင် ဖြစ်တည်လာတော့သည်။

ယီရင်က အောက်သို့ ငုံ့လိုက်ပြီး၊ ရက်ရှ် က သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဝန်လေးစွာဖြင့် ပြန်လည် ဆုံတွေ့လာသည်အထိ စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။

"ဒီ ကြေးအဆင့် က ငါနဲ့ အတူတူပဲ..."

သူမ ပြောလိုက်သည်။

လင်းတုန်းသည် ကျောက်ရုပ် တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ရပ်နေပြီး၊ ထို အရှက်ခွဲခံရမှုအပေါ် မည်သည့် ကျေနပ်မှု အရိပ်အယောင်ကိုမျှ မပြဝံ့လောက်အောင် သတိကြီးစွာ ထားနေရသည်။ အကယ်၍ သဲမြွေပွေး များက သူတို့၏ အရှက်ရမှုကို တစ်ယောက်ယောက် အပေါ် ပုံချရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပါက၊ ထိုသူမှာ ယီရင် ဖြစ်မည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ရက်ရှ် က ခေါင်းညိတ်ပြရုံသာ ပြုလုပ်ခဲ့လေသည်။

***

အပိုင်း(၁၀၀)

တပ်စခန်း အတွက် နံရံတစ်ခု အနေဖြင့် အသုံးပြုထားသော ချွန်ထက်သည့် သစ်လုံးများ အပေါ်ရှိ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် နေရာမှနေ၍ အီသန်သည် ကျောပိုးအိတ် လွယ်ထားသော အသက်ကြီးကြီး ကြေးအဆင့် တစ်ဦးနှင့် သံမဏိ လက်တံ ရှိသည့် မိန်းကလေး တစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

မမြင်ရသော စွမ်းအား ကွန်ရက်များက သူ၏ အရှေ့ရှိ ကွင်းပြင်ကို ဖုံးလွှမ်းထားပြီး၊ သတင်းအချက်အလက်များကို သိမ်မွေ့သော ကြိုးမျှင်လေးများဖြင့် သူ့ထံ သယ်ဆောင်လာခဲ့ရာ၊ သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှုတိုင်းကို သူ ကြားသိခဲ့ရလေသည်။ ထိုမှတစ်ဆင့် ၎င်းတို့၏ အမည်များကို သူ သိရှိသွားခဲ့သည်။

"ကဲ၊ ဒီနေ့တော့ ကံကောင်းတဲ့နေ့ပဲ..."

နံရံပေါ်မှ ခုန်ဆင်းရင်း သူက ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ ရွှေရောင် ဆံပင်များက လေထဲတွင် အလံတစ်ခုကဲ့သို့ လွင့်ခါနေ၏။ ရိုးရှင်းသော 'ကာကွယ်သူ' နည်းစနစ် တစ်ခုက သူ့ကို ရွှံ့ဗွက်ထူသော မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လွင့်မျော ဆင်းသက်သွားစေသည်။

သူ၏ ဖိနပ်များမှာ ဈေးပေါပြီး ရိုးရှင်းသော်လည်း၊ သူ မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်ချိန်တွင် သူ၏ အဝတ်အစားများ အပေါ် ရွှံ့များ စင်သွားစေ၍ မဖြစ်ပေ။ ၎င်းတို့မှာ အနောက်ဘက်မှ တင်သွင်းလာသော ဈေးကြီးသည့် အရိပ်ပိုးသားများ ဖြစ်ပြီး၊ အရှေ့ဘက်ရှိ လက်မှုပညာရှင် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့က အနားသတ်များတွင် ကြာရှည်ခံ အစီအရင် များကို ချုပ်လုပ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ၎င်းတို့မှာ အဖြူရောင် ဖြစ်နေသဖြင့်၊ စွန်းထင်းသွားပါက မည်သည့်အခါမျှ ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားမည် မဟုတ်ချေ။

စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာ ကွဲပြားမှု ပေါင်းစုံရှိသော လူများက သူ၏ ပတ်လည်တွင် သွားလာနေကြသည်။ သူ၏ စိတ်က အခြားတစ်နေရာသို့ ရောက်ရှိနေသော်လည်း ၎င်းတို့ အားလုံးကို သူ ခံစားသိရှိနေလေသည်။

"ယီရင်..."

နာမည်ကို စမ်းသပ် ခေါ်ဆိုကြည့်ရင်း သူက တွေးတောစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ ဘယ်ဘက်တွင်၊ လှေကား တစ်ခုက အနည်းငယ်မျှ ယိမ်းယိုင်သွားသည်။ ၎င်းက ခဏအကြာတွင် လဲကျသွားတော့မည် ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းပေါ်တွင် ဟန်ချက်ညီအောင် ရပ်နေသောသူက မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည် ထိန်းကျောင်းရန် ကျင့်စဉ်များ အသုံးပြုရတော့မည် ဖြစ်သည်။ အီသန်က လက်ညှိုး တစ်ချောင်းဖြင့် ထောက်ကာ၊ ၎င်းကို ဟန်ချက်ညီအောင် ပြန်လည် တွန်းပို့ပေးလိုက်သည်။

"ဝေ့ရှီလင်းတုန်း..."

ထိုနာမည်ကို သူ ပို၍ သဘောကျလေသည်။ ယီရင်သည် သူတော်စင် တစ်ဦး၏ တပည့် ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ သူမ၏ ဝိညာဉ်က အလွန် သန့်စင် ရှင်းလင်းနေသဖြင့် လမ်းစဉ် တစ်ခု၏ အဆုံးသတ်တွင် ရှိနေသူ တစ်ဦးကသာ ၎င်းကို ဖန်တီးရန် ကူညီပေးနိုင်ခဲ့မည် ဖြစ်သည်။

မိမိ၏ ရာထူး သို့မဟုတ် ထိုထက် ပိုဆိုးသော အရာများကို မဆုံးရှုံးဘဲ သူတော်စင် တစ်ဦးကို စော်ကားရန် အီသန် မတတ်နိုင်ပေ။ အကယ်၍ ယီရင်၏ ဆရာသာ အသက်ရှင်နေသေးပါက၊ အီသန် အနေဖြင့် သူမကို မည်သည့်အခါမျှ စည်းရုံးနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

သူ့အတွက် ကံကောင်းထောက်မစွာပင် အဆုံးမဲ့ ဓား ၏ သူတော်စင် သည် လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်က ဤဒေသတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။ ယခုမူ သူ၏ တပည့်သည် တစ်လခန့် ဝတ်ဆင်ထားခဲ့သော စုတ်ပြဲနေသည့် အဝတ်အစားများဖြင့်၊ သူမ၏ ဒဏ်ရာများက ကိုက်ခဲနေကာ၊ ဆာလောင်မှုကြောင့် ဝမ်းဗိုက်က တင်းကျပ်နေပြီး၊ မြိုသိပ်ထားသော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများဖြင့် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေလေပြီ။ သူ၏ မာဒြာ ကွန်ရက်များက ထို အချက်အလက်များ အားလုံးနှင့် အခြားအရာများကို သူ့ထံ သယ်ဆောင်လာပေးခဲ့ပြီး၊ ထိုအရာများမှနေ၍ ရိုးရှင်းသော ကောက်ချက်ချမှု တစ်ခု ပြုလုပ်နိုင်လေသည်။ သူမ၏ ဆရာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လောကကြီး အတွက် ဝမ်းနည်းဖွယ် ဆုံးရှုံးမှု တစ်ခု ဖြစ်သည်မှာ သေချာသော်လည်း၊ အီသန် အတွက်တော့ အကျိုးအမြတ် ဖြစ်လာနိုင်လေသည်။

ပန်းများ ပွေ့ချီထားသော မိန်းကလေး တစ်ယောက် အပြေးအလွှား ဖြတ်သန်းသွားရာ၊ ပန်းတစ်ပွင့်က လွတ်ကျသွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သူက ထိုပန်းပွင့် လွတ်ကျသွားစဉ် လေထဲတွင်ပင် ဖမ်းယူလိုက်ပြီး၊ ၎င်း၏ ရိုးတံ ရှည်ရှည်ကို လက်ချောင်းများ ကြားတွင် ညှပ်ထားလိုက်သည်။

အီသန် အဝါရောင် ပွင့်ဖတ်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ထိုပန်းပွင့်လေးကို မကာ၊ သိမ်မွေ့သော ရနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်ပြီးနောက်၊ ချောမောသော မိန်းကလေး တစ်ဦး၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ သူမသည် လွန်ခဲ့သည့် ရက်ကိုင်းအတွင်း ကောင်းစွာ မအိပ်စက်ခဲ့ရပေ။ လေ့ကျင့်ရေးက သူမ၏ အချိန်အများစုကို ယူဆောင်သွားပြီး၊ သူမ၏ ဆရာကလည်း သူမအပေါ် ရက်စက်လေသည်။ သူမသည် ပြိုကွဲလုနီးပါး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေလေပြီ။

သူမ၏ စုတ်ပြဲနေသော ဖိနပ်များ၊ ကျောပြင်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများနှင့် အောက်သို့ ကျနေသော ပခုံးများတွင် ထိုဇာတ်လမ်းကို သူ ဖတ်ရှုနိုင်ခဲ့သည်။ မည်သည့် နေရာမှန်းမသိ ပန်းတစ်ပွင့် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသောအခါ၊ သူမက အရင်းအမြစ်ကို အချည်းနှီး ရှာဖွေရင်း လှည့်ပတ် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ မည်သို့ပင် ဆိုစေ... သူမ၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများက အနည်းငယ်မျှ ပေါ့ပါးသွားခဲ့လေပြီ။

ဆံခြည်တစ်မျှင်စာ ကွာခြားမှုမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ဆံပင် အရေအတွက် လုံလောက်ပါက ချိန်ခွင်ကို တိမ်းစောင်းသွားစေနိုင်သည်။ တစ်ချိန်ချိန်က ထိုကဲ့သို့သော စကားပုံ တစ်ခုကို အီသန် ကြားဖူးသည်ဟု သေချာပေါက် ယုံကြည်နေမိသည်။

အီသန် သူ၏ အာရုံကို လူသစ် နှစ်ဦးထံသို့ ပြန်လည် လှည့်ပတ်လိုက်သည်။ ယီရင်က ဆုလာဘ် တစ်ခု ဖြစ်မည် ဆိုလျှင်၊ လင်းတုန်းကမူ ပဟေဠိ တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ကျန်းမာသော ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုထဲတွင်၊ အမြုတေ နှစ်ခု ရှိနေပြီး တစ်ခုက အခြားတစ်ခုထက်ပင် ပို၍ အားနည်းနေသေးသည်။ သူ၏ မာဒြာ ပမာဏမှာ အလွန်အမင်း နည်းပါးနေသော်လည်း၊ သိပ်သည်းဆ နှင့် အရည်အသွေး အရဆိုလျှင်မူ သူနှင့် ရွယ်တူ အခြားသူများကို နီးပါးမီနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဆေးရည် တစ်မျိုးမျိုး သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်ရေးရာ ဆေးဖက်ဝင် အပင် တစ်မျိုးမျိုးနှင့် ကံကောင်းထောက်မစွာ ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည်မှာ သေချာလှသည်။ သူ၏ သစ်သား ရင်ထိုးတံဆိပ် တွင် ရှေးဟောင်း သင်္ကေတ တစ်ခုကို ထွင်းထုထားသည်။ ၎င်းကား ‘ဗလာ’ ဟူ၍ပင်။

ထိုအရာက ကျင့်စဉ်များတွင် မည်သည့် စွမ်းရည်မျှ မရှိဘဲ သီးခြား ကင်းကွာနေသော ဒေသတစ်ခုတွင် ကြီးပြင်းလာသည့် ကောင်လေး တစ်ယောက်၏ ဇာတ်လမ်းကို အီသန်အား ပြောပြရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ ပတ်လည်ရှိ လူအုပ်ကြီးထဲတွင် ဇာတ်လမ်းပေါင်း ထောင်နှင့်ချီ၍ ရှိနေပြီး၊ အများစုမှာ တန်းတူ စိတ်ဝင်စားဖွယ် ကောင်းလှသည်။

သူ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်မှာ အသေးအမွှား အရာလေးများသာ ဖြစ်သည်။ လင်းတုန်းက အသစ်သစ်သော အရာတိုင်းကို သူ၏ မျက်လုံးများဖြင့် ဝါးမျိုပစ်တော့မည့် အလား ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းကြည့်ရှုနေပုံ၊ ရွှေအဆင့် လက္ခဏာ ပါရှိသော ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မည်သူ့ကိုမဆို မသိစိတ်က အလိုအလျောက် အရိုအသေ ပေးနေသကဲ့သို့ ပုံပေါ်နေပုံ၊ ကျောတွင် လွယ်ထားသော အသေးအမွှား ပစ္စည်းများ အပြည့် ပါရှိသည့် ကျောပိုးအိတ် စသည်တို့ပင်။

သူသည် အသင့်ပြင်ဆင်ထားရသည်ကို နှစ်သက်ပုံရသည်။ သူက ကြိုတင် စီစဉ်ထားတတ်သည်။ သူလို လူမျိုး တစ်ယောက်အတွက် ငါးမန်းများ ပြည့်နှက်နေသော သမုဒ္ဒရာ တစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည့် ဤနေရာတွင်ပင် သူက အခွင့်အရေးကို ရှာဖွေနေလေသည်။

ထို့အပြင် သူက သူ၏ ကိရိယာများကို သပ်ရပ်စွာ ခွဲခြားထားပြီး၊ ကျောပိုးအိတ်ထဲတွင် ထိရောက်စွာ ထုပ်ပိုးထားသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ပစ္စည်း အနည်းငယ်မျှသာ သယ်ဆောင်ထားပြီး၊ ငွေတစ်ဝက် ဓားမြှောင် တစ်လက်၊ ရင်ထိုးတံဆိပ်၊ ဒင်္ဂါးပြား အနည်းငယ်နှင့်...

အီသန်သည် သူ့ ခြေထောက်ကို သူ ခလုတ်တိုက်မိသွား၏။ ကျောက်သား အဆောက်အအုံ တစ်ခု၏ အစွန်းကို ကိုင်ကာ သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းလိုက်ရသည်။

လင်းတုန်း၏ အိတ်ကပ်ထဲက အရာက အဘယ်နည်း။

အချင်း တစ်လက်မထက် သေးငယ်သော ဖောက်ထွင်း မြင်ရသည့် ပုတီးစေ့ တစ်လုံး...

ဖန်သား မဟုတ်ဘဲ၊ မာဒြာ' ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် အတားအဆီး တစ်ခုလော။ ထိုသို့သာ ဆိုလျှင်၊ ၎င်းမှာ အလွန် တည်ငြိမ်နေသဖြင့် နှစ်တစ်ထောင် ကြာလျှင်တောင်မှ ပျောက်ကွယ်သွားမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် သူ၏ အာရုံများပင် ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ချောမွေ့ ပြီးပြည့်စုံ နေလေသည်။ ၎င်းမှာ အနည်းဆုံး သူနှင့် တန်းတူ အဆင့်အတန်းရှိ လူတစ်ယောက်၏ ဖန်တီးမှု ဖြစ်ရပေမည်။

သေးငယ်သော ကြေးအဆင့် တစ်ဦးက ထိုကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို ဘယ်ကနေ ရလာခဲ့သနည်း။

အီသန်သည် ယီရင် သို့မဟုတ် သူမကဲ့သို့သော လူတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေရန် အတွက်သာ ဤမျှလောက် အနောက်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ သူမကို ခေါ်ဆောင်လျက် သူ၏ ကလန်သို့ ပြန်သွားနိုင်ခဲ့လျှင်၊ ဤ ခရီးစဉ်ကို တန်ဖိုးရှိသည်ဟု မှတ်ယူနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခု ကြည့်ရသလောက်၊ တကယ်ကို မျှော်လင့်မထားသော ဆုလာဘ် တစ်ခုကို သူ ရှာတွေ့သွားခဲ့ပုံ ရလေသည်။

...

ကျင်းဆန်က ဂိုဏ်းငါးခု မဟာမိတ် ဟု ခေါ်ဆိုသော ထူးကဲသော ရှေးဟောင်း အပျက်အစီး များကို ဝန်းရံထားသည့် တပ်စခန်းသည်၊ တစ်နာရီ အတွင်း ကမန်းကတန်း ဖန်တီးထားသကဲ့သို့ ပုံပေါ်နေသော်လည်း အံ့ဩဖွယ်ရာ တစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်။ တဲအိမ်များနှင့် ဆိုင်ခန်းများကို အသစ်စက်စက် သစ်ပြားများဖြင့် ဖြစ်ကတတ်ဆန်း ဆောက်လုပ်ထားကြပြီး၊ အများစုမှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ ပြီးစီးသေးသည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေကြသည်။

တစ်ခုတည်းသော လမ်းမကြီးမှာ နွားများ၊ နွားလားများ၊ သို့မဟုတ် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်သော ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် အမျိုးမျိုးတို့ ဆွဲလာသည့် လှည်းများကြောင့် ကမန်းကတန်း ဖိသိပ်ခံထားသည့် ကျယ်ဝန်းသော မြေသား လမ်းကြောင်း တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။

ကလေးများက ယိုင်နဲ့နဲ့ တဲအိမ်များ ကြားတွင် ပြေးလွှား ဆော့ကစားနေကြပြီး၊ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ရွှံ့များဖြင့် ပစ်ပေါက်နေကြသည်။

သို့သော် ထိုသာမန် အသေးစိတ် အချက်အလက်များက၊ လင်းတုန်းကို အရပ်မျက်နှာ အနှံ့မှ ဝန်းရံနေသော မဖြစ်နိုင်သည့် အရာများကို မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ယီရင်နှင့် ကျင်းဆန် တို့က မည်သို့မျှ အထင်ကြီးပုံ မပေါ်ဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လျှောက်သွားနေကြသော်လည်း၊ သူကမူ သူ၏ ခေါင်းကို လုံလောက်အောင် မြန်မြန် လှည့်မကြည့်နိုင်သကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

အသက် ဆယ့်နှစ်နှစ်ထက် မပိုနိုင်သော မိန်းကလေး တစ်ယောက်က လင်းတုန်း၏ ပခုံးခန့် မြင့်သော ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးကို လမ်းဘေးသို့ ဆွဲယူသွားလေသည်။ သူမက ၎င်းကို အောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ချလိုက်သောအခါ မြေကြီးပင် တုန်ခါသွားသည်။

သူမ၏ ခေါင်းထက် ပိုမြင့်နေသော ပုံသဏ္ဍာန် မမှန်သည့် ကျောက်တုံးကြီးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ ခဏတာ ရပ်တန့်ကာ တောင့်တင်းနေသော လက်ချောင်းများကို ကျောက်တုံးကြီးထဲသို့ တည့်မတ်စွာ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ ကျောက်တုံးကြီး၏ အပေါ်ပိုင်းက လျှောကျသွားပြီး၊ မြေကြီးပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းသွားကာ ကျောက်တုံး၏ အပေါ်ဘက်ကို ချောမွေ့ သန့်စင်စွာ ကျန်ရစ်စေခဲ့သည်။

ဧရာမ ကျောက်တုံး အပိုင်းအစများ စုပုံထားသည့် အပုံကြီး တစ်ခုက အနီးအနားတွင် ရှိနေပြီး၊ ၎င်းတို့ကိုလည်း သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်များဖြင့် ထွင်းထုထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း လင်းတုန်း သိရှိလိုက်သည်။ ယနေ့ မနက်ပိုင်းတွင်ပင် ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပေမည်။

မီးခိုးရောင် ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသားများနှင့် အမျိုးသမီးများ အုပ်စု တစ်စု လျှောက်လာကြသည်။ သူတို့၏ အပြင်ဝတ်ရုံများတွင် ပျံသန်းနေသော နဂါးများနှင့် ငှက်များ၏ ပုံရိပ်များကို ချုပ်လုပ်ထားသည်။ သူတို့ တစ်ဦးချင်းစီ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် လက်မအနည်းငယ်မျှ အကွာ၌ သေးငယ်သော တိမ်တိုက် တစ်ခုစီ တွဲလောင်းကျနေ၏။ လင်းတုန်းတို့ အဖွဲ့ကို ဖြတ်ကျော်သွားချိန်တွင် သူတို့၏ အကြည့်များက ကျင်းဆန် ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ တိမ်တိုက်များက မည်းမှောင်သွားပြီး၊ အချို့မှာ လျှပ်စီးများပင် တဖျပ်ဖျပ် လက်သွားကြရာ၊ လှံကိုင်သမားက သတိထားမိပုံ မပေါ်သော်လည်း လင်းတုန်းကမူ ထို တုံ့ပြန်မှုကို စိတ်ဝင်တစား စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

သူတို့ ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက်၊ ဆက်လက် ကြည့်ရှုနိုင်ရန် လင်းတုန်းက နောက်သို့ လည်ပြန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ တိမ်တိုက်များက အရောင်လွင့်နေသော မီးခိုးရောင်သို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။

အသစ်စက်စက် တည်ဆောက်ထားသော သစ်သား ဆိုင်ခန်း တစ်ခု၏ အရှေ့တွင်၊ အမျိုးသား တစ်ဦးက လေထဲတွင် လွင့်မျောနေပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဒုတိယထပ်ကို အကဲခတ်နေသည်။ သူက သူ၏ မည်းနက်သော မုတ်ဆိတ်မွေးများကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး၊ ကျောပေါ်ရှိ ထူးဆန်းသော လက်နက် တစ်ခုကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

ထိုလက်နက်မှာ လခြမ်းပုံစံ ကွေးနေသည့် ဓားသွား ပါရှိသော လက်ကိုင် တစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ ချွန်ထက်သော ချိတ်တစ်ခုနှင့် တူနေလေသည်။ လင်းတုန်းတို့ သူ့ အောက်မှ ဖြတ်သွားခဲ့၏ သို့သော်လည်း... ထိုလူသည် သူ၏ ခြေထောက် အောက်၌ လူများ စီးဆင်း သွားလာနေသည်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပုံရဘဲ၊ သူ၏ လက်နက်ကိုသာ အဆောက်အအုံဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်လေသည်။

ထို့အပြင်... လူများ...

ခုနစ်နှစ် တစ်ကြိမ် ပွဲတော် မှလွဲ၍၊ လင်းတုန်းသည် ထိုမျှလောက် ကျဉ်းမြောင်းသော နေရာတစ်ခု အတွင်း ထိုမျှ များပြားသော ကွဲပြားခြားနားသည့် လူများကို တစ်ခါမျှ မမြင်တွေ့ခဲ့ဖူးပေ။

ကျင့်ကြံသူ များသည် ဓားများ၊ လှံများ၊ ကြာပွတ်များ၊ ချိတ်များ၊ ပုဆိန်များ၊ သံစူးများ၊ ပုဆိန်ရှည်များနှင့် လင်းတုန်း နာမည်မသိသော လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။ သူတို့သည် ဖီးနစ်ငှက် ၏ မီးတောက်များကဲ့သို့ တောက်ပနေသော ရှုပ်ထွေး သပ်ရပ်သည့် တရားဝင် ဝတ်ရုံများမှစ၍၊ စုတ်ပြတ်နေသော အညိုရောင် အဝတ်ဟောင်းများ အထိ အရာအားလုံးကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။

လူအုပ်ကြီးက ဒီရေလှိုင်းများကဲ့သို့ ဝင်ရောက်လာရာ၊ ပထမ တစ်စက္ကန့်တွင် ၎င်းတို့က မြစ်တစ်စင်းကဲ့သို့ ကြိတ်ပိတ်နေပြီး၊ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် မိုးရွာပြီးနောက် ရေအိုင်များကဲ့သို့ ပြန့်ကျဲသွားကြသည်။

ထိုအရာများ အားလုံး၏ အထက်တွင်၊ ထူးကဲသော ရှေးဟောင်း အပျက်အစီး များ၏ ဧရာမ အလွှာများက အညိုရောင် ကျောက်သားဖြင့် ထွင်းထုထားသော တောင်ကြီး တစ်လုံးကဲ့သို့ မိုးမောက်နေလေသည်။