အခန်း (၁၀၁-၁၀၂)

အပိုင်(၁၀၁)

မြင်တွေ့ရသမျှက အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အလွန် ထူးဆန်းလွန်းလှသဖြင့်၊ လင်းတုန်းက မည်သို့ သဘောထားရမည်ကိုပင် သေချာ မသိတော့ပေ။ သူ့ကို ရွှေအဆင့် များက ဝန်းရံထားရာ၊ ဤလူအုပ်ကြီး ထဲတွင် ဆောင်းဦးရာသီမှ သစ်ရွက် တစ်ရွက်ထက်ပင် ပို၍ အားနည်း ပျက်စီးလွယ်ကြောင်း သူ့ကို ခံစားရစေသည်။ အလိုအလျောက် အသိစိတ် တစ်ခုက သူ့ကို ထောင့်တစ်နေရာသို့ ပြေးဝင်ပြီး ပုန်းအောင်းနေရန် တွန်းအားပေးနေသည်။

သို့သော် အခြား စိတ်ခံစားမှု တစ်ခုကလည်း သူ့ကို လွှမ်းမိုးထားလေသည်။ အပြည့်အဝ လွတ်လပ်မှု၏ မူးဝေဖွယ်ရာ သက်သာရာရမှု ပင်။ ဝေ့ ကလန် တွင် လူတိုင်းက သူ့ကို သိကြသည်။ သူ မည်မျှ အသုံးမကျကြောင်းကို ၎င်းတို့ သိကြသည်။ ဤနေရာတွင်မူ၊ သူသည် အစကနေ ပြန်လည် စတင်ရမည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဤနေရာတွင် ရွှေအဆင့် သို့ ရောက်ရှိခြင်းမှာ ဘာမျှ မဟုတ်ပေ။ ကလေး တစ်ယောက်ပင် လုပ်နိုင်လေသည်။ သူတောင်မှ လုပ်နိုင်ပေမည်။ အဆိပ်ပြင်းသော အစိမ်းရောင် ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် ကို လက်ကောက်ဝတ်တွင် ရစ်ပတ်ထားသော၊ သို့မဟုတ် ခေါင်းပေါ်တွင် တိမ်တိုက် တစ်ခု ရှိနေသော သူ့ထက် ငယ်ရွယ်သူ တစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရတိုင်း၊ သူ အပြုံးကို သူ မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ၎င်းတို့မှာ ရွှေအဆင့် လက္ခဏာ များ ဖြစ်ကြသည်။ ဤလူများက သူတို့၏ ကလေးများကို ထိုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိအောင် ပျိုးထောင်ပေးနိုင်ပါက သူလည်း လုပ်နိုင်မည်သာ ဖြစ်လေသည်။

သူ့အရှေ့တွင်တော့ ယီရင်အပေါ် ကျင်းဆန်၏ ချီးကျူးစကားများက သူတို့ ပတ်လည်ရှိ လူအုပ်ကြီးထက်ပင် ပို၍ ထူထပ်စွာ စီးဆင်းနေလေသည်။

"မင်း အသက်အရွယ်ရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်က ဒီလောက် ထက်မြက်တဲ့ အသိဉာဏ် ရှိတာ တော်တော်လေး ရှားပါးတယ်... မင်းက အမြင့်ပိုင်း ရွှေအဆင့် နားကို သေချာပေါက် ရောက်နေမှာပဲ၊ အဲဒါက ဂုဏ်ယူစရာ ကောင်းတဲ့ အချက်ပဲ... ငါကိုယ်တိုင်တောင် အမြင့်ပိုင်း ရွှေအဆင့် ရဲ့ တံခါးဝကိုပဲ ရောက်သေးတာ၊ မင်း ငါ့အသက်အရွယ် ရောက်ရင်တော့ သေချာပေါက် ငါ့ကို ကျော်တက်သွားမှာပဲ... သဲမြွေပွေး တွေ အကြောင်း ပြောရရင်တော့၊ သူတို့ကို ထည့်ပြောနေဖို့တောင် မတန်ပါဘူး..."

ယီရင်က ရေဆာနေမှုကြောင့်ရော စိတ်မဝင်စားမှုကြောင့်ပါ စိတ်မပါလက်မပါ စကားများဖြင့် စကားပြောဆိုမှု တစ်လျှောက်လုံး သူ့ကို ရှောင်ဖယ်နေခဲ့သည်။ သူမက လက်တစ်ဖက်ကို သူမ၏ ဓားရိုးပေါ်တွင် တင်ထားပြီး၊ အခြား လက်တစ်ဖက်ကိုမူ ခါးတွင် ပတ်ထားသော သွေးရောင် ကြိုးပေါ်တွင် တင်ထားကာ၊ မည်သည့်အရာကို ဆွဲထုတ်ရမည်နည်း ဟု ဆုံးဖြတ်ရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ ရှိလေသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမက အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး လင်းတုန်း နားထောင်နေသည်ကို မြင်တွေ့သွားသည်။

"အဲဒါက ဘာမှ ထူးခြားတာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ယီရင်က ကျင်းဆန် ကို ပြောသကဲ့သို့ လင်းတုန်းကိုပါ ရည်ရွယ်၍ ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့က ငါ့ကို ထောင့်ကျပ်အောင် လုပ်ချင်ကြတာ၊ ဒါပေမယ့် သူတို့ကိုယ်သူတို့ ထောင်ချောက်ထဲ ပြန်မိသွားတာလေ... သူတို့က တစ်ယောက်ချင်းစီ တက်လာလို့ ရတယ်၊ အဲဒီလိုဆိုရင် သူတို့က ငါ့ကို သေချာပေါက် ပင်ပန်းသွားအောင် လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်... ဒါပေမယ့် ပထမဆုံး တက်လာတဲ့ လူက ပထမဆုံး အရိုက်ခံရမယ့် လူပဲ၊ အဲဒီလူက မျက်နှာပျက်ရလိမ့်မယ်... သူတို့ အုပ်စုလိုက် တက်လာလို့ ရတယ်၊ အဲဒီလိုဆိုရင် နေထွက်လာသလိုမျိုး သေချာပေါက် ငါ့ကို အနိုင်ရလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမယ့် အဲဒီလိုဆို သူတို့မှာ ဘယ်လို ဂုဏ်သိက္ခာမျိုး ရှိတော့မလဲ... ခွေးတွေတောင် အုပ်စုလိုက်ဆိုရင် တိုက်ပွဲ တစ်ခုကို အနိုင်ရနိုင်တာပဲလေ..."

ယီရင်သည် သူမ၏စကားကို ပို၍လေးနက်စေရန် လင်းတုန်းဘက်သို့ ထပ်မံလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ကျင့်ကြံသူတွေက သူတို့ရဲ့ အသက်ထက် သူတို့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်ကြတယ်... တစ်ယောက်ယောက်ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်လိုက်ရင်တောင် သူက ကုသပြီး ရယ်မောနေလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ သူ့ကို အရှက်ခွဲလိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ သူ့အမေရော၊ သူ့ကလန်တစ်ခုလုံးနဲ့ပါ ဓားချင်းယှဉ်ဖို့ ပြင်ထားပေတော့...”

လင်းတုန်းသည် သူမ၏ သတိပေးစကားကို နားလည်ကြောင်း ပြသရန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် ထိုအရာက သိပ်ပြီး ထူးဆန်းနေခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။ အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား ၌လည်း ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ပတ်သက်သည့် သဘောတရားမှာ ဆင်တူပင် ဖြစ်သည်။

"လူတစ်ယောက်က တစ်ရက်၊ မိသားစုတစ်စုက တစ်နှစ်၊ ကလန်တစ်ခုက တစ်သက်လုံး အငြိုးထားတတ်ကြသည်" ဟူသော စကားပုံ တစ်ခုပင် ရှိလေသည်။

ကျင်းဆန်သည် လမ်းသွားလမ်းလာတစ်ယောက်ကို သူ၏လှံရိုးဖြင့် ဖယ်ရှားရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။

“မှန်လိုက်တဲ့စကားပဲ... ဖန်လိုကွဲလွယ်တဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ သူတွေကြားထဲ လျှောက်လှမ်းရတာက သိမ်မွေ့တဲ့ အကတစ်ခုလိုပဲ... မင်းနဲ့ မင်းရဲ့ မိသားစုက တတ်နိုင်သမျှ မြင့်မြင့်မားမား ရပ်တည်နိုင်ဖို့ သေချာအောင် လုပ်ရမယ်... ဒါမှ မင်းရဲ့ ရန်သူတွေက မင်းကို အနှောင့်အယှက်ပေးဖို့ ရွံ့ရှာသွားကြမှာလေ... ဒါပေမဲ့ အရမ်းမြန်မြန် ကြီးထွားလာတဲ့ သစ်ပင်တစ်ပင်ကတော့ ခုတ်လှဲခံရဖို့ သေချာသလောက်ပဲ...”

သူသည် လင်းတုန်းကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

“အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းကတော့ ဘယ်တော့မှ မယိမ်းယိုင်နိုင်တဲ့ ခိုင်မာတဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ရှိတဲ့ ကလန်တစ်ခုခုနဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ပါပဲ... အဲဒီကလန်က တိုက်ခိုက်လို့မရနိုင်တဲ့ ဂုဏ်သတင်းနဲ့ အစွန်းအထင်းမရှိတဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာမျိုး ရှိရမယ်...”

လင်းတုန်းသည် ဤဒေသအတွက် လူသစ်တစ်ယောက် ဖြစ်နေနိုင်သော်လည်း၊ ဤမျှ သိသာထင်ရှားသော အရိပ်အမြွက်များကိုမူ သူ ကောင်းစွာ နားလည်နိုင်ပေသည်။

“ကျင်း ကလန်က သူစိမ်းတွေကို ကြိုဆိုလား...”

ကျင်းဆန်သည် လင်းတုန်းကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။

“ဒီတစ်ယောက်က မင်းလောက်နီးပါး ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ... ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ လမ်းစဉ် မှာတော့ နည်းနည်းလေး နောက်ကျနေပုံရတယ်... တကယ်တော့ လူသူကင်းမဲ့တဲ့ တောရိုင်းမြေ မှာ ကျင်း ကလန်လောက် အင်အားကြီးပြီး ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစရာကောင်းတဲ့ အဖွဲ့အစည်း မရှိဘူး... ဒီက ငါတို့ ဌာနခွဲက ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုအရ သန့်စင်သောရေကန် ကျောင်းတော်နဲ့ ယှဉ်နိုင်တယ်... ပြီးတော့ မဟူရာမီးတောက် အင်ပါယာမှာရှိတဲ့ ငါတို့ရဲ့ ပင်မကလန်ကြီးနဲ့ ယှဉ်ရင် ဒါက သေးငယ်တဲ့ အစိတ်အပိုင်းလေးတစ်ခုပဲ ရှိသေးတယ်... ကျင်း ကလန်ရဲ့ အလံတော်အောက်က ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သဲမြွေဟောက်တွေထဲက ဘယ်သူကမှ မင်းကို ထပ်ပြီး စော်ကားရဲမှာ မဟုတ်ဘူး... မင်းနဲ့ အမှန်တကယ် ထိုက်တန်တဲ့ ပြင်ပတပည့်တစ်ယောက်ရဲ့ အခွင့်အရေးမျိုးကို ငါတို့ ပေးမယ်... ပြီးတော့ ကလန်အတွက် မင်းလုပ်ပေးတဲ့ ဘယ်လို ဂုဏ်ပြုမှု ဒါမှမဟုတ် ဘယ်လို ကုသိုလ် အတွက် မဆို အကြေးခွံတွေ ဒါမှမဟုတ် မင်းရွေးချယ်တဲ့ ရတနာတွေနဲ့ တရားမျှတစွာ လဲလှယ်ပေးမယ်... ပြီးတော့ လှံကို ပြန်ရတဲ့အခါ အစကတည်းက ကျွန်တော်တို့ပိုင်တာဆိုတော့ ကလန်ဝင်တိုင်းနဲ့ လေးစားရတဲ့ ဧည့်သည်တွေအားလုံးကို ဆုကြေးအနေနဲ့ အကြေးခွံ တစ်ရာစီ ပေးဦးမှာ... မင်းကို လေးစားတဲ့အနေနဲ့ ဝေ့ရှီလင်းတုန်း ကိုတောင် ကျွေးမွေးပြီး နေစရာ ပေးဦးမှာ...”

ယီရင်မှာ ကျင်းဆန်က သူမအား ညစ်ပတ်နေသော တုတ်တစ်ချောင်းကို ကမ်းပေးလိုက်သကဲ့သို့ ကြည့်နေသည်။ သို့သော် လင်းတုန်းကမူ မေးခွန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ လူသူကင်းမဲ့သော တောရိုင်းမြေ ရှိ အဖွဲ့အစည်းများအကြောင်း၊ ထို့နောက် ငွေကြေးတစ်မျိုးဟု သူယူဆထားသော 'အကြေးခွံများ' အကြောင်းကို မေးမြန်းရန် သူ ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း လှံအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ အခြားသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများအားလုံး ခေါင်းထဲမှ လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ယီရင်နှင့် ကျင်းဆန်တို့ကြားသို့ ဝင်ရပ်လိုက်ပြီး ထိုလူ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရယူလိုက်သည်။

“ခွင့်လွှတ်ပါ ကျင်းဆန်... ကျွန်တော်တို့က အဝေးကြီးကနေ ခရီးနှင်လာခဲ့ရလို့ပါ...”

အထွတ်အမြတ် တောင်ကြားကို လျှို့ဝှက်ထားရန် သူ မရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း၊ အစောပိုင်းက ယီရင်သည် သူ့ကို ထုတ်မပြောရန် တားဆီးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် သတိထား၍ စကားပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ကျွန်တော်တို့က ဒီနယ်မြေကို အမှတ်မထင် ရောက်လာတာမို့လို့ လှံအကြောင်းကို ဘာမှ မသိပါဘူး...”

အစပိုင်းတွင် လင်းတုန်း၏ ကြားဖြတ်ပြောဆိုမှုကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားပုံရသော ကျင်းဆန်သည် ပြန်လည် တောက်ပလာခဲ့သည်။ မြေအိုးများ ရိုက်ခတ်သံကဲ့သို့ နားကွဲမတတ် ဆူညံနေသော လှည်းတစ်စီး ဖြတ်သန်းသွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ သူက စတင်ပြောဆိုခဲ့သည်။

“လှံက ရှေးဟောင်း အပျက်အစီး ရဲ့ ဆုလာဘ်တစ်ခုပဲ... ရှေးဟောင်းအပျက်အစီးတွေဟာ သူတို့ချည်းသက်သက်ကိုက ရတနာတွေဖြစ်ပြီး၊ မိုင်ရာနဲ့ချီတဲ့ အကွာအဝေးကနေ သက်စောင့် အော်ရာ တွေကို ဆွဲယူနိုင်ကြတယ်... ပြီးတော့ ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအားတွေရှိတဲ့ ရှေးဟောင်း လျှို့ဝှက်ချက်တွေနဲ့လည်း ပြည့်နှက်နေတယ်... ဒါပေမဲ့ လူတိုင်း လိုချင်နေကြတဲ့၊ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုကို ကောင်းကင်ဘုံအထိ မြှင့်တင်ပေးနိုင်တဲ့ လက်နက်ကတော့ အဲဒီလှံပါပဲ...”

ယခုအခါ သူသည် စိတ်အားထက်သန်လာကာ လက်များဖြင့် ဟန်ပန်အမူအရာများ ပြုလုပ်နေသဖြင့် သူ၏လှံမှာလည်း ရမ်းခါနေခဲ့သည်။ ယင်းက ဘေးနားရှိ လူအချို့ကို ငုံ့ရှောင်သွားစေပြီး သူ့ကို ကျိန်ဆဲသွားစေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း... ကျင်းဆန်သည် ထိုအသံများကို မကြားသည့်အလား ဆက်လက် ပြောဆိုနေခဲ့သည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ထောင်နီးပါးလောက်က လူသူကင်းမဲ့တဲ့ တောရိုင်းမြေမှာ ဥပဒေဆိုတာ လုံးဝမရှိခဲ့ဘူး... သားရဲတွေနဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေထက် မသာတဲ့ အရိုင်းစိုင်း ကျင့်ကြံသူ တွေရဲ့ ဒုက္ခပေးမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တယ်... ယောကျာ်းတိုင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အင်ပါယာဘုရင်တစ်ပါးလို သတ်မှတ်ကြပြီး၊ မိန်းမတိုင်းကလည်း အင်ပါယာဘုရင်မတစ်ပါးလို သတ်မှတ်ကြတယ်... ပြီးတော့ သူတို့က ဓားအဖျားနဲ့ ယူနိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို အုပ်စိုးခဲ့ကြတယ်... ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့မှာတော့...”

ဤနေရာသို့ အရောက်တွင် ကျင်းဆန်သည် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

“တောက်ပနေတဲ့ လှံတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်က ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်လာခဲ့တယ်... သူက ဒီဆိုးသွမ်းတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေကို နာမည်တစ်ခုတည်းအောက်မှာ စုစည်းခဲ့တယ်... ခုခံတဲ့သူတွေကို သတ်ပစ်ပြီး၊ တောရိုင်းမြေတစ်ခွင်မှာ ဥပဒေနဲ့ ယဉ်ကျေးမှုကို ဖြန့်ဝေပေးခဲ့တယ်... ဘယ်သူကမှ သူတို့ကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဘယ်သူမှ သူ(မ)ကို မဆန့်ကျင်နိုင်လို့ပဲ... ပိုမှန်အောင် ပြောရရင် ဘယ်သူမှ သူ့ရဲ့ လှံကို မဆန့်ကျင်နိုင်ခဲ့ကြလို့ပါပဲ...”

ယီရင်ပင်လျှင် စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ပို၍ ပြုံးလိုက်သည်။

“မင်းတို့သိတဲ့အတိုင်း သူ့ရဲ့လက်နက်က ဝိညာဉ် တွေကို မျိုချနိုင်တယ်လို့ ဆိုကြတယ်... သူက ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တစ်ခုကို ဖျက်ဆီးလိုက်တဲ့အခါတိုင်း၊ အဲဒီရဲ့ စွမ်းအားကို စုပ်ယူလိုက်တယ်... နောက်ဆုံးမှာ သူက ဘယ်လောက်တောင် အားကောင်းလာသလဲဆိုရင် စစ်တပ်ကြီးတစ်ခုလုံးကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်ဖြတ်နိုင်တဲ့အထိပဲ... သူ သက်ရှိထင်ရှားရှိနေခဲ့တဲ့ နောက်ထပ် ရာစုနှစ်နှစ်ခုလုံးလုံး တောရိုင်းမြေတစ်ခုလုံးက သူ့ရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ ငြိမ်းချမ်းနေခဲ့တယ်...”

သူက နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာခန့်ကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည့်အလား လက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“သူ သေဆုံးသွားတဲ့ ဇာတ်လမ်းကတော့ ရှည်လျားပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သူ သေဆုံးတဲ့နေ့မှာပဲ အပျက်အစီးတွေ ပေါ်ထွက်လာခဲ့တယ်လို့ ပြောရင် လုံလောက်ပါပြီ... သူက လှံကို ယူပြီး အထဲကို ဝင်သွားခဲ့ပေမယ့် ဘယ်တော့မှ ပြန်ထွက်မလာတော့ဘူး... တချို့ကတော့ သူမဟာ အစကတည်းက အဲဒီလှံကို အပျက်အစီးတွေဆီကနေ ရခဲ့တာဖြစ်ပြီး၊ သူ ငှားရမ်းထားတဲ့ စွမ်းအားတွေကို ပြန်ပေးရုံသက်သက်ပါပဲလို့ ဆိုကြတယ်... ငါကတော့ အဲဒါဟာ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုလို့ ယုံကြည်တယ်... သူရဲ့ မျိုးဆက်တစ်ယောက်ယောက်က အဲဒီလှံကို ပြန်လည်ပိုင်ဆိုင်နိုင်တဲ့အချိန်အထိ အမွေအနှစ်ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် သူ့ရဲ့ အပြင်းထန်ဆုံး လက်နက်ကို လုံခြုံတဲ့ အခန်းတစ်ခုထဲမှာ သော့ခတ်သိမ်းဆည်းခဲ့တာလို့ ထင်တယ်...”

***

အပိုင်း(၁၀၂)

“အဲဒီလှံကို ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် သွားယူမှာလား...”

လင်းတုန်းက မေးလိုက်သည်။ ကျင်းဆန်သည် ကျင်း ကလန်အတွင်း၌ အစွမ်းအထက်ဆုံး လူငယ် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် မဟုတ်သည်မှာ ရှင်းလင်းနေသည်။ ပြင်ပကမ္ဘာသည် အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား နှင့် မည်မျှပင် ကွာခြားနေပါစေ၊ မည်သည့်ကလန်ကမျှ မိမိတို့၏ အထက်တန်းလွှာများကို ခွေးများရန်မှ တံခါးစောင့်ရန် စေလွှတ်မည်မဟုတ်ဟု သူ ယုံကြည်ထားသည်။ သို့သော်လည်း အနည်းငယ် မြှောက်ပင့်ပြောဆိုခြင်းက သူ့အတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်စေနိုင်သည်။

ကျင်းဆန်သည် လင်းတုန်း၏ ကျောကို အညိုအမည်းစွဲသွားမည်ဟု ထင်ရလောက်အောင် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။

“မင်းက စကားပြောတတ်သားပဲ... အဲဒီအတွက်တင် မင်းကို ငါ့အနားမှာ ခေါ်ထားသင့်တာ... ဒါပေမဲ့ ငါ့နေရာကို ငါသိပါတယ်... ငါက ငါတတ်နိုင်သလောက် ငါ့ကလန်အတွက် ဂုဏ်ကျက်သရေ နည်းနည်းလောက် ယူဆောင်ပေးဖို့လောက်ပဲ ဒီကို ရောက်နေတာပါ...”

ကျင်းဆန်က မိန်းကလေးတစ်ဦးက လက်ဗလာဖြင့် ခုတ်ဖြတ်နေသည်ကို သူမြင်ခဲ့ရသော ကျောက်တုံးများနှင့် အလွန်ဆင်တူသည့် မီးခိုးရောင် ကျောက်တုံးတုံးကြီးတစ်ခုဘေးတွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ထိုကျောက်တုံးများကို အင်္ဂတေမပါဘဲ တစ်ခုပေါ်တစ်ခု ထပ်တင်ထားရာ ရှီ မိသားစုအိမ်တော်တစ်ခုလုံးထက်ပင် ကြီးမားသော စတုရန်းပုံ အိမ်ကြီးတစ်လုံး ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ အနီးနားရှိ ခြံခတ်ထားသော နေရာတစ်ခုတွင် မြင်းများနှင့် ထူးဆန်းသော တိရစ္ဆာန်များ ပြည့်နှက်နေ၏။ ကျင်း ကလန်၏ လှံများနှင့် ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားများနှင့် အမျိုးသမီးများသည် လွတ်လပ်စွာ ဝင်ထွက်သွားလာနေကြသည်။

“ဒါက မျောလွင့်အလင်း တည်းခိုခန်းပဲ... ကျင်း ကလန်ရဲ့ အလားအလာရှိတဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေ နေစရာလိုတဲ့ အချိန်တိုင်း၊ နေရာတိုင်းမှာ ပေါ်ပေါက်လာတတ်တဲ့ အဆောက်အအုံတစ်ခုပေါ့...”

ကျင်းဆန်သည် ကြီးမားလှသော ကျောက်တုံးကြီးကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

“ငါ့မိတ်ဆွေအနေနဲ့ မင်းကို အတွင်းဘက်က အခန်းတစ်ခန်းမှာ တည်းခိုဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်... သာမန်လေးဆိုပေမယ့် မဟာမိတ်အဖွဲ့ထဲက ဘယ်နေရာမှာမှ ဒီထက်ကောင်းတာကို မတွေ့နိုင်ဘူးလို့ ငါ အာမခံတယ်...”

ယီရင်သည် ကျင်းဆန်ကို အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

“ကျွန်မ အရမ်းပင်ပန်းနေလို့ ရှင့်ကို သေချာကျေးဇူးမတင်နိုင်တဲ့အတွက် ဝမ်းနည်းမိပါတယ်...”

လင်းတုန်း ကြားဖူးသမျှထဲတွင် အယဉ်ကျေးဆုံးသော ဝါကျဖြင့် သူမက ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်မကိုယ်စား ရှင်လုပ်ပေးခဲ့တဲ့ အကူအညီတိုင်းအတွက် ကျွန်မမှာ အကြွေးတင်သွားပါပြီ...”

“ရပါတယ် ယီရင်ရယ်... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... မကြာခင်မှာ ကျွန်တော်တို့တွေ လက်တွဲလုပ်ကိုင်ကြတော့မှာဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ဒီလို တရားဝင်စကားတွေ ပြောနေစရာ မလိုပါဘူး...”

ကျင်းဆန်သည် သူတို့ကို ကျယ်ဝန်းပြီး တံခါးမရှိသော ဝင်ပေါက်အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် လူကြီးဟန်ပေါက်နေသော အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦးသည် သစ်သားစားပွဲတစ်ခုနောက်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူမသည် ကျင်းဆန်ကို မြင်သောအခါ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

“ကျင်းဆန်... သူတို့ တံခါးတွေ ပိတ်လိုက်ကြပြီလား...”

သူက လည်ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

“လေးစားရတဲ့ အဒေါ် ခင်ဗျာ... သူကတော့ ဘယ်ကလန်ကမှ မဟုတ်တဲ့ ယီရင်ပါ... ဂိတ်တံခါးကို သူ ရောက်လာတုန်းက ကျွန်တော် ကြိုဆိုခဲ့တာပါ... သူက ဒီမှာရှိနေတုန်း ကျွန်တော်တို့ ကလန်နဲ့ လက်တွဲလုပ်ကိုင်ဖို့ စိတ်ဝင်စားတယ်လို့ ပြောပါတယ်... သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဧည့်သည်ဖြစ်ပြီး၊ ဟောဒီက မိတ်ဆွေကတော့ သူ့ရဲ့ အကာအကွယ်အောက်မှာ ရှိပါတယ်...”

အမျိုးသမီးကြီးသည် ယီရင်ကို ခဏမျှ အကဲခတ်ကြည့်ရှုပြီးနောက် ပြုံးပြလိုက်သည်။

“လမ်းမှာ ငါ့တူက မင်းရဲ့နားတွေကို ပူညံပူညံ မလုပ်ခဲ့ဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်... မင်းကို ရှာတွေ့ခဲ့တာက သူ့ဆီကနေ ငါ မျှော်လင့်ထားတာထက် ပိုတဲ့ အမြော်အမြင်ရှိမှုကို ပြသနေတာပဲ... မင်း လက်ခံခဲ့တာကလည်း မင်းရဲ့ ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားမှုကို ပြသနေတာပါပဲ... ဒီလောက် ငယ်ရွယ်တဲ့ မင်းအတွက် ဒီနေရာမှာ တောက်ပတဲ့ အနာဂတ်တစ်ခု ရှိနေပါတယ်...”

လင်းတုန်းကိုမူ သူမက ဘာမှ မပြောခဲ့ပေ။ မိမိကိုယ်ကို အလွန်ကျေနပ်သွားပုံရသော ကျင်းဆန်သည် အခန်းတစ်ခုလုံးကို အရိုအသေပေးလိုက်ရင်း သူ၏လှံကို ဘေးဘက်သို့ ရွှေ့လိုက်သည်။

“အားလုံးပဲ... ကျွန်တော် ဒီကနေ ထွက်သွားရမှာဖြစ်လို့ ရိုင်းရာကျသွားတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ တံတိုင်းမှာ ကျွန်တော့်ကို လိုအပ်နေလို့ပါ... ညီမငယ် ယီရင်... မင်း သန့်စင်ပြီး အနားယူဖို့ အချိန်ရသွားရင် ဒီည နေဝင်ချိန်မှာ အတူတူ ထမင်းစားရလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်...”

ယီရင်က သူ့ကို ပြန်လည်၍ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

“ကျွန်မ လည်ချောင်းကို နည်းနည်းလောက် စိုစွတ်အောင် လုပ်ပြီးတာနဲ့ မေးစရာ မေးခွန်းတွေ အများကြီး ရှိလာမယ်ဆိုတာ သေချာပါတယ်...”

ကျင်းဆန်က ရယ်မောလိုက်သည်။

“ရေဆာနေတဲ့ ခရီးသည်တွေအတွက် ရေနည်းနည်းလောက် ပိုပေးလိုက်ပါဦး...”

သူက သူ၏အဒေါ်ကို ပြောလိုက်သည်။

“ပြီးတော့ ရိုင်းရာကျမယ်ဆိုပေမယ့် ရေချိုးဖို့ကိုလည်း အကြံပြုပါရစေ...”

အမျိုးသမီးကြီးက ခေါင်းကို ခပ်လေးလေး ညိတ်ပြလိုက်ပြီး ကျောက်သင်ပုန်းတစ်ခုပေါ်တွင် စာအချို့ကို ရေးခြစ်လိုက်သည်။

“ဒါဆို ကျွန်တော် သွားပြီ...”

ကျင်းဆန်က ကြေညာလိုက်ပြီး ခြေဖနောင့်ပေါ်တွင် လှည့်ကာ တံခါးပေါက်မှ ထွက်သွားခဲ့သည်။ ထိုသို့ လှည့်လိုက်ချိန်တွင် လှံရိုးဖြင့် လင်းတုန်း၏ ခေါင်းကို ထိမိလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သေးသည်။

လင်းတုန်း မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်၊ တည်းခိုခန်းရှိ အခန်းတစ်ခန်းမှာ အဝတ်ဗီရိုအရွယ်အစားရှိသော အခေါင်းပေါက်ပါသည့် ကျောက်တုံးတစ်တုံးသာ ဖြစ်သည်။ နံရံတစ်ဖက်တွင် ကုတင်တစ်လုံးရှိပြီး ကျန်နံရံတစ်ဖက်တွင်တော့ စောင်အပုံလိုက် ရှိနေသည်။ ထိုအရာမှာ သူ့အတွက်ဖြစ်မည် လင်းတုန်းက မှတ်ယူလိုက်သည်။

ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကျပ်ညပ်စွာ ထည့်သွင်းထားသော စားပွဲငယ်လေးတစ်ခုပေါ်၌ မီးမထွန်းရသေးသော မီးအိမ်တစ်လုံး၊ အစားအစာပန်းကန်ဟု သူခန့်မှန်းရသော စက္ကူအုပ်ထားသည့် အရာတစ်ခုနှင့် ရေပေါက်ကလေးများ ခိုတွဲနေသော ရေပုလင်းလေးလုံးတို့ ရှိနေသည်။

တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် လင်းတုန်းနှင့် ယီရင်တို့သည် သူတို့၏ ပစ္စည်းများကိုပင် ချမထားနိုင်တော့ဘဲ ရေရှိရာသို့ အမြန်ပြေးသွားကြသည်။ မိုင်တစ်ထောင် တိမ်တိုက် သည် စင်္ကြံလမ်းထဲတွင် အထီးကျန်နေသော ခွေးပေါက်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဝဲပျံနေခဲ့သည်။

ဝင်ပေါက်မှ အမျိုးသမီးကြီးက ရေချိုးရန်အတွက် တစ်နာရီအတွင်း ရေပူရမည်ဟု သူတို့ကို ပြောထားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် လင်းတုန်းသည် ရေငတ်ပြေသွားပြီး ထမင်းတစ်ပန်းကန်ကို အငမ်းမရ စားသောက်ပြီးသည့်နောက်၊ သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားလဲလှယ်ရန် သူ၏ကျောပိုးအိတ်ထဲတွင် စတင်ရှာဖွေလိုက်သည်။

တောထဲတွင် ရက်ပေါင်းများစွာ နေခဲ့ရပြီးနောက် သူဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားများသည် အဝတ်ဗီရိုထဲတွင်ထားရန်ထက် မီးဖိုထဲတွင် မီးရှို့ပစ်ရန်သာ ပို၍ သင့်တော်နေပေသည်။ အခန်းကျဉ်းလေးထဲတွင် သူ့အပုပ်နံ့ကိုပင် သူ ရနေပြီ ဖြစ်သည်။ ရေချိုးလိုစိတ်မှာ အစောပိုင်းက သူ၏ ရေဆာလောင်မှုလောက်နီးပါး ပြင်းပြလာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ယီရင်သည် ပြတင်းပေါက်အဖြစ် အသုံးပြုထားသော နံရံရှိ စတုရန်းပုံ အပေါက်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

“ဒီအပေါက်ထဲကနေ တိုးထွက်လို့ရမယ် ထင်လား...”

သူမက မေးလိုက်သည်။ လင်းတုန်းက သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားများကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားလျက် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

“ပြတင်းပေါက်ကလား...”

“နင့်ရဲ့ ပခုံးတွေညပ်ပြီး နံရံအပြင်ဘက်မှာ တစ်ဝက်လောက် တွဲလောင်းဖြစ်နေလို့ ငါတို့ အဖမ်းခံရရင်တော့ ငါ လုံးဝ ပြုံးနေမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောထားလိုက်မယ်...”

“နင်က ထွက်သွားချင်လို့လား...”

ယီရင်က ဓားအိမ်တွင် စွပ်ထားသည့် သူမ၏ဓားကို မတင်လိုက်ပြီး၊ အတိုင်းအတာတစ်ခုကို တိုင်းတာနေသည့်အလား သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ကန့်လန့်ဖြတ် တင်လိုက်သည်။

“ငါ ဒီမှာ ဆက်မနေဘူး... အဲဒါကို နင် အသေအချာ မှတ်ထားလိုက်...”

ကျောက်တုံးကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ကွေးကွေးလေး အိပ်ရမည်ဆိုလျှင်တောင် ရေချိုးပြီး အိပ်ရာထဲဝင်ရန် သူ မျှော်လင့်နေချိန်လေးတွင် သူမက ထိုကဲ့သို့ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတာ ငါ မေးလို့ရမလား...”

“ကျင်းဆန်က ငါတို့ကို မိတ်ဆွေတွေလို့ တွေးနေရင် သူက ခွေးတစ်ကောင်ထက်တောင် ပိုပြီး တုံးအသေးတယ်... ငါ့မှာ သူ့ရဲ့တိုက်ခိုက်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိလောက်တဲ့ ထက်မြက်မှုရှိမရှိ သူ သိချင်ခဲ့တာ... တကယ်လို့ ငါ့မှာသာ အဲဒီလို ခံနိုင်ရည်မရှိဘူးဆိုရင် သူက ငါတို့ရဲ့ အလောင်းတွေဆီကနေ အကုန်လုံးကို လုယူဖို့ စီစဉ်ထားပြီးသားပဲ...”

လင်းတုန်းက သူ၏ အဝတ်အစားများကို ကျောပိုးအိတ်ထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

“နင်က ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ...”

“တစ်ခုခုကို ခဏခဏ မြင်လာရရင် နင် အဲဒါကို စတင် သတိထားမိလာလိမ့်မယ်... ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ လူတိုင်း လက်ခံထားတဲ့ စည်းမျဉ်းတစ်ခုကတော့ တစ်စုံတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်တဲ့ နောက်ဆုံးလူကို နင် သတ်လိုက်ရင် အဲဒါက နင့်ရဲ့ဟာဖြစ်သွားပြီ... ပြီးတော့ ဘယ်သူကမှလည်း မေးခွန်းတွေ အများကြီး လာမမေးတော့ဘူး...”

“သူက နင့်ကို စော်ကားပြီး ငါ ဘယ်လိုတုံ့ပြန်မလဲဆိုတာကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာ... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက ဘယ်လောက်အထိ အလျှော့ပေးနိုင်မလဲဆိုတဲ့ အပေါ်မူတည်ပြီး သူက ငါ့ကို အဲဒီထက်ပိုပြီး ဖိအားပေးနိုင်လို့ပဲ... တံခါးဝက သဲမြွေဟောက်တွေက သူ့ရဲ့ မိတ်ဆွေတွေ၊ မဟာမိတ်တွေလို့ ပြောရမယ်... ဒါပေမဲ့ သူတို့ ပြဿနာရှာတော့မယ့် အချိန်မှာ သူ ဝင်မတားခဲ့ဘူး... ငါ သူတို့ကို ရိုက်နှက်နေတာကိုလည်း သူ မတားခဲ့ဘူးလေ... အဲဒါက နင့်အတွက်တော့ ရင်းနှီးတဲ့ ပုံစံပေါက်နေလား...”

လင်းတုန်းက ထိုအရာကို သတိထားမိခဲ့သော်လည်း သာမန်ကာလျှံကာသာ သဘောထားခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဝေ့ ကလန်ရှိ လူအများစုသည် ဝိညာဉ်မဲ့ တစ်ယောက်အပေါ် ထိုသို့ပင် ဆက်ဆံခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

“အခုတော့ သူက ငါတို့ကို ဝိုင်ပုလင်းထဲက ယင်ကောင်တွေလို ပိတ်လှောင်ထားလို့ရမယ့် နေရာတစ်ခုကို ခေါ်လာခဲ့ပြီ... သူက ငါတို့ကို လုယက်ချင်နေသေးတာလား၊ သတ်ချင်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူပြောသလို ကျင်း ကလန်အတွက် အလုပ်လုပ်စေချင်တာလားဆိုတာ ငါမသိဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါ့အလောင်းကို ရုပ်သေးရုပ်အဖြစ် သူ ဖန်တီးနိုင်မှပဲ သူ့ရဲ့ စည်းချက်အတိုင်း ငါ ကပေးမယ်... အဲဒီမတိုင်ခင် စက္ကန့်ပိုင်းအလိုမှာတောင် ဘယ်တော့မှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး... ငါတို့ ထွက်သွားကြမယ်...”

သူမသည် သူမ၏ဓားကို ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ အလျားလိုက် မြှောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ခဏမျှ စဉ်းစားကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“နင် အရင်သွား... ငါ တွန်းပေးမယ်…”