အခန်း (၁၀၅-၁၀၆)
Vol. 8 Ch. 105-106
အပိုင်း(၁၀၅)
သတင်းပို့သည့် ကောင်လေးသည် ဖြူရော်သွားပြီး နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်သွားခဲ့သည်။ ကျင်းလုံသည် နောက်ဆုံး ထွက်ပေါ်လာမည့် ရယ်သံများကို မျိုချလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ အဝတ်နှာခေါင်းစည်း၏ အစွန်းများတွင် အပြုံးတစ်ခုက ဆန့်ထွက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
“ဆိုတော့ သူတို့ လက်လွှတ်လိုက်ရပြီပေါ့.... ကျင်း ကလန်က သူတို့ရဲ့ လူသစ်ကို ရှာမတွေ့တော့ ငါ့ဆီကို လှည့်လာကြပြီပေါ့....”
တကယ့်တကယ်တော့ ကွာခြားချက် မရှိပေ။ ဂိုဏ်း၏ နေ့စဉ် လုပ်ငန်းဆောင်တာ အများစုကို သူကသာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသတင်းကို ပေးပို့ခဲ့သော သူ၏ ဆွေမျိုးများထဲမှ မည်သူမဆို ဤသတင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်သွားမည်ကို သိထားကြရမည် ဖြစ်သည်။
“ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်ပါတယ် အစ်ကို....”
ကောင်လေးက တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ငါ အရင်က မှာလိုက်တဲ့ စကားကို ပြင်လိုက်မယ်.... အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် အစောင့် သုံးယောက်အတွက် သူ စောင့်ရဦးမယ်လို့ ကြီးကြပ်သူကို သွားပြောလိုက်.... ပြီးရင် သဲမြွေဟောက် တန် ဆီကို သွားပြီး သူ့ရဲ့ အကောင်းဆုံး လူသုံးယောက်ကို ခေါ်လိုက်.... ခုနက မင်း ငါ့ကို ပြောပြခဲ့တဲ့ ဇာတ်လမ်းကို သူ့ကို ပြောပြလိုက်ပါ.... သူတို့က သတ္တုတွင်းတွေအတွက် အဲဒီ ကြေးအဆင့် ကို သွားဖမ်းလာရမယ်.... သူ့ရဲ့ အကာအကွယ်ပေးသူကိုတော့ မသတ်နဲ့၊ ဒါပေမဲ့ သူမကို ကျင်း ကလန်အတွက်လည်း ပြန်မခေါ်လာခဲ့နဲ့....”
သူ၏ ကလန်က သူ့ကို အလွန် ထက်မြက်သော အခွင့်အရေးတစ်ခုကို ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤတစ်ချက်တည်းဖြင့် ဤသူစိမ်း၏ လက်ချက်ကြောင့် သဲမြွေဟောက်များ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော ဂုဏ်သိက္ခာကို သူ ပြန်လည် ရယူနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သူတို့ ဂိုဏ်းကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထား၍ မရကြောင်း သူမအား ပြသနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ကျင်းလုံသည် သူတို့၏ အစေခံ မဟုတ်တော့ကြောင်းကိုလည်း ကလန်အား ထပ်မံ အတည်ပြုပြနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူသည် သတ္တုတွင်းလုပ်သား တစ်ယောက်ကိုလည်း ရရှိမည် ဖြစ်သည်။ ကြေးအဆင့် တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သော်လည်း၊ အကြေးခွံ တစ်ခုချင်းစီ စုဆောင်းပါက နောက်ဆုံးတွင် ဓနဥစ္စာ တစ်ခုအဖြစ် ပုံအောလာနိုင်ပေသည်။
သတင်းပို့သည့် ကောင်လေးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ နေရာတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ စကားလုံးများကို သူ့ဘာသာသူ တိတ်တဆိတ် ထပ်ခါတလဲလဲ ရေရွတ်နေခဲ့သည်။
“ကြီးကြပ်သူကို မင်း ဘာပြောမလဲ....”
ကျင်းလုံက ခပ်ကြမ်းကြမ်း မေးလိုက်သည်။ သတင်းစကားတိုင်း ပြီးပြည့်စုံသွားသည်အထိ သူ ကောင်လေးကို အတင်းအကျပ် ထပ်မံ ပြောခိုင်းခဲ့သည်။ တစ်နေ့တွင် သူသည် ပို၍ ကောင်းမွန်သော သတင်းပို့သူများကို လေ့ကျင့်ပေးရမည် ဖြစ်သည်။ ဖစ်ရှာ များထံမှ စကားပြောနိုင်သော မှော်ပစ္စည်း အချို့ကို သူ ဝယ်ယူနိုင်ကောင်း ဝယ်ယူနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ကိုယ်စားလှယ် တစ်ယောက်မှတစ်ဆင့် ဝယ်ယူရမည်မှာတော့ အသေအချာပင် ဖြစ်သည်။
ကောင်လေး နောက်ဆုံးတွင် ပြီးစီးသွားသောအခါ ကျင်းလုံသည် သူ၏ စုတ်တံကို ပြန်ကောက်ကိုင်ကာ မင်အိုးထဲသို့ နှစ်လိုက်သည်။
“တခြား ဘာရှိသေးလဲ....”
လွှတ်ပေးမည့်ဟန်ဖြင့် သူက မေးလိုက်သည်။
“ဘာမှတော့ မထူးခြားပါဘူး....”
ကောင်လေးက ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေရင်း ပြောလိုက်သည်။
သူ ပြောချင်သော အရာတစ်ခုခု ရှိနေသည်မှာ ရှင်းလင်းနေသော်လည်း၊ တရားဝင် သတင်းစကားတော့ မဟုတ်ပေ။
“မင်း တစ်ခုခု ကြားခဲ့လို့လား....”
ကျင်းလုံက သူ၏ ရှေ့ရှိ စာရွက်ပေါ်တွင် အာရုံစိုက်ထားရင်း မေးလိုက်သည်။
“အဲဒါက ကောလာဟလ သက်သက်ပါ.... တိမ်တိုက် တူ အဖွဲ့ထဲက တချို့ အဲဒီအကြောင်း ပြောနေကြတာပါ.... ကျွန်တော်က ခြံစည်းရိုးနောက်မှာ ထိုင်နေလို့ သူတို့ ကြားလိုက်ရတာပါ.... သူတို့က ကျွန်တော် အဲဒီမှာ ရှိနေမှန်း မသိကြပါဘူး....”
“ကျွန်တော် သတိထားမိတော့ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က နောက်တစ်ယောက်ကို သေချာရဲ့လားလို့ မေးလိုက်တယ်.... အဲဒီနောက် သူက ပြောတယ်....”
ကျင်းလုံသည် သူ အလုပ်လုပ်နေစဉ် ကောင်လေးကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဆက်ပြောခွင့် ပြုထားလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ အဓိကအချက် ပေါ်ထွက်လာပေလိမ့်မည်။
“သူတို့ အရှိန်မြှင့်ရမယ်တဲ့၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အာရီလီယပ်စ် ဒီကို ရောက်လာရင် အကုန်လုံးကို ယူသွားလိမ့်မယ်တဲ့.... အဲဒီတော့ ဒုတိယ တစ်ယောက်က ရယ်လိုက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရယ်စရာကောင်းတဲ့ ရယ်သံမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး....”
ကောင်လေး၏ စကားလုံးများကို သတိထားမိသွားချိန်တွင် ကျင်းလုံသည် အလွန် လျင်မြန်စွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် မင်အိုးသည် မှောက်ကျသွားပြီး စားပွဲအစွန်းမှတစ်ဆင့် ပြန့်ကျဲသွားခဲ့သည်။ မြေပုံများထဲမှ တစ်ခုကိုမျှ မဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ကြောင်း သတိထားမိသော အခါမှ သူ စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။
သို့သော် သူ၏ အသိစိတ် အများစုမှာမူ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်မှုကြောင့် လွှမ်းမိုးခံထားရဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကောင်လေး၏ ပခုံးများကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးစက္ကန့်မှ သတိဝင်လာမှုကသာ ကောင်လေး၏ လက်မောင်းများကို မတော်တဆ ဆွဲဖြဲပစ်မိခြင်းမှ တားဆီးပေးနိုင်ခဲ့သည်။
“အာရီလီယပ်စ် မိသားစုက ဒီကို လာနေတာလား....”
ကောင်လေး၏ မျက်လုံးများသည် အလွန် ပြူးကျယ်နေရကား သူ၏ ခေါင်းတစ်ခုလုံးနီးပါးကို နေရာယူထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ရုန်းကန်ရန်ပင် မဝံ့ရဲလောက်အောင် ကြောက်လန့်နေပုံရသည်။
“ကျွန်တော် မသိဘူး အစ်ကို ကျင်းလုံ.... တောင်းပန်ပါတယ် အစ်ကို.... သူတို့က အာရီလီယပ်စ် လို့ပဲ ပြောတာပါ.... အဲဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိပါဘူး၊ ကျွန်တော် မသိဘူး....”
ကျင်းလုံ၏ ထိတ်လန့်မှုများသည် ဒေါသအဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူ၏ အလုပ်များအားလုံး၊ စေ့စပ်သေချာသော အားထုတ်မှုများ အားလုံးပြီးနောက် ယခုအခါ အင်ပါယာ မှ အဖွဲ့အစည်း တစ်ခုက ဝင်ရောက်လာပြီး ဆုလာဘ်များကို ရယူသွားတော့မည် ဖြစ်သည်။
ကျင်းလုံသည် အသံကျယ်ကျယ် ပြောလေ့မရှိပေ။ ထိုသို့ပြောခြင်းက စည်းကမ်းမရှိမှုကို ပြသနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအစား သူသည် သူ၏ အသံကို အလွန် တိတ်ဆိတ်သွားသည်အထိ နှိမ့်ချလိုက်သည်။ ဆွဲထုတ်လိုက်သော ဓားတစ်လက်၏ နှေးကွေးသော ပွတ်တိုက်သံကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။
“ဘာဖြစ်လို့...”
သူက ပြောလိုက်သည်။
“ဒီကိစ္စကို ငါ့ကို စောစောကတည်းက မပြောခဲ့တာလဲ...”
ကောင်လေး၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်ဝလာပြီး အထိတ်တလန့် ငိုယိုနေခဲ့သည်။ ကျင်းလုံသည် သူ့ကိုယ်သူ ရွံရှာသွားကာ ကောင်လေးကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် ကလေးများအပေါ် သူ၏ ဒေါသများကို ပုံချတတ်သော အားနည်းသူ တစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ ဤကောင်လေးသည် အသက် ဆယ့်နှစ်နှစ်ထက် မပိုနိုင်သေးပေ။ သူသည် ကျင်းလုံ၏ ညီမအရင်းထက်ပင် ငယ်ရွယ်နေသေးသည်။
ကျင်းလုံသည် အထက်လူကြီး တစ်ဦးကို အရိုအသေပေးသကဲ့သို့ သတင်းပို့သူကို လက်သီးဆုပ်ကာ နက်ရှိုင်းစွာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်...”
သူက ပြောလိုက်ရာ ကောင်လေး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အကြောက်တရားသည် ချက်ချင်းဆိုသလို အံ့သြတုန်လှုပ်မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
“ကဲ... မင်းကို မှာထားတဲ့အတိုင်း သတင်းတွေ သွားပို့လိုက်ပါ... ဒါပေမဲ့ လမ်းမှာ တွေ့သမျှ သဲမြွေဟောက် သတင်းပို့သူ အားလုံးကို ခေါ်ခဲ့... သူတို့အားလုံးကို ငါ့ဆီ လွှတ်လိုက်ပါ...”
ကောင်လေးသည် အရိုအသေပေးပြီးနောက် လွှတ်ခနဲ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။
တဲအတွင်း၌ ရေပက်သံများနှင့် ရယ်မောသံများ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
“ခရယ်...”
ကျင်းလုံက ခေါ်လိုက်ရာ ခေါင်းဆောင်ငယ်၏ ခေါင်းက ပြူကာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ငါ သိပ်မကြားလိုက်ရဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်း အသေးစိတ် မပြောပြရင် ငါ သေလိမ့်မယ်...”
ခရယ်က ပြောလိုက်သည်။
“အာရီလီယပ်စ် မိသားစု ဒီကို လာနေလောက်တယ်...”
သဲမြွေဟောက်များ၏ အနာဂတ် ခေါင်းဆောင်သည် ထိုစကား၏ ကြီးမားမှုကို နားလည်သဘောပေါက်သွားရန် အချိန်အနည်းငယ် ယူလိုက်ရသည်။
“အင်ပါယာ ကလား...”
ကျင်းလုံ ခေါင်းမညိတ်ခဲ့ပေ။ သူ၏ တိတ်ဆိတ်နေမှုကပင် လုံလောက်သော အဖြေတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
“ဘယ်တော့လဲ...”
“အဲဒါကိုပဲ ငါတို့ သိဖို့ လိုနေတာ...”
ခရယ်သည် ခဏမျှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ပြန်ပေါ်လာချိန်တွင် လျော့ရဲနေသော မြရောင် ဝတ်ရုံကို ခါးတွင် စည်းနှောင်နေခဲ့သည်။ သူသည် အမိန့်ပေးနိုင်သော ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး၏ အသွင်အပြင် အပြည့်အဝဖြင့် အော်ဟစ် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သဲမြွေဟောက်များသည် စခန်းထဲမှ အုပ်စုလိုက် ထွက်ပေါ်လာကြသည်။
ကျင်းလုံသည် စားပွဲဘေးမှ သူ၏လှံကို ကောက်ကိုင်ကာ အမှောင်ထုထဲသို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူ့တွင် လုပ်ဆောင်ရန် ကိုယ်ပိုင် တာဝန်များ ရှိသည်။ ယနေ့ည သူ ပေးပို့ခဲ့သော အခြား အမိန့်များကို သူ မေ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤကောလာဟလကို အတည်ပြုရန်နှင့် ယှဉ်လျှင် အခြားကိစ္စများမှာ အရေးမကြီးတော့ပေ။
အာရီလီယပ်စ် မိသားစု ပေါ်လာသည့် စက္ကန့်တွင်၊ ဤကစားပွဲ၌ သူ၏ အခန်းကဏ္ဍသည် ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။
***
အပိုင်း(၁၀၆)
တောင်းဆိုထားသော အချက်အလက် - ကျင်းလုံ။
မှတ်တမ်း စတင်နေပါသည်...
ကျင်းကလန်သည် လူသူကင်းမဲ့သော တောရိုင်းမြေ ဟု လူသိများသော ပျက်စီးယိုယွင်းနေသည့် တောရိုင်းနယ်မြေရှိ အရိုင်းစိုင်း အဖွဲ့အစည်းများစွာထဲမှ တစ်ခုအဖြစ် စတင်ခဲ့သည်။ သူတို့၏ ကြယ်တာရာ လှံ လမ်းစဉ် တွင် ပါဝင်သော အလင်းသဘာဝ တိုက်ခိုက်ရေး နည်းစနစ်များသည် သူတို့ကို ထိုဒေသရှိ ကျင့်ကြံသူ မိသားစုများထဲတွင် အကြောက်ရဆုံးဖြစ်လာစေခဲ့သည်။ သူတို့သည် ရာစုနှစ်များစွာအတွင်း ထိုဒေသကို တစ်ကြိမ်ထက်မက စည်းလုံးနိုင်ခဲ့ကြသည်။ အကြိမ်တိုင်းတွင် သူတို့၏ အုပ်ချုပ်မှုသည် ကြမ်းတမ်းပြီး အချိန်တိုတောင်းကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။
အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် အဆင့် တစ်ဦးကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်ခဲ့သည့် အချိန်ရောက်မှသာ သူတို့၏ မိသားစုသည် ထင်ရှားကျော်ကြားလာခဲ့သည်။ သူတို့၏ ပင်မကလန်ကြီးကို လူသူကင်းမဲ့သော တောရိုင်းမြေ မှ မဟူရာမီးတောက် အင်ပါယာ ၏ ယဉ်ကျေးမှုနယ်ပယ်သို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ထို အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် အဆင့် ၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ရာစုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာ စည်ပင်ဝပြောလာခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ကောင်းမွန်သော ကံကြမ္မာသည် အဓိကမဏ္ဍိုင် တစ်ခုတည်းအပေါ်တွင်သာ တည်မှီနေကြောင်းကို သူတို့ ဘယ်သောအခါမျှ မမေ့ခဲ့ကြပေ။
အကယ်၍ သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်ကြီးသာ ရာထူးမှ ဖယ်ရှားခံရပါက ကလန်သည် ပြိုကွဲသွားမည် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင် သူ၏ လမ်းစဉ် ၌ ကြီးမားသော တိုးတက်မှုများ ရှိခဲ့သော်လည်း၊ သူသည် စတင် အိုမင်းလာပြီ ဖြစ်သည်။ နောက်ထပ် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခု၊ သို့မဟုတ် နှစ်ခုအတွင်း၌ ကျင်း ကလန်၏ ခေါင်းဆောင်ကို အိုမင်းခြင်းက သိမ်းပိုက်သွားမည် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် သူတို့သည် သူတို့၏ တပည့်များကို ပုံမှန်မဟုတ်သော ကြမ်းတမ်းမှုများဖြင့် လေ့ကျင့်သင်ကြားပေးကြသည်။ မျိုးဆက်သစ်များ၏ လုံခြုံရေးသည် သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်ကြီး ၏ ဂုဏ်ကျက်သရေကို ဆက်ခံမည့် ဒုတိယမြောက် အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် အဆင့် တစ်ဦးကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်မှသာလျှင် လုံခြုံမှု ရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ယခုအချိန်အထိတော့ သူတို့ ကျရှုံးနေခဲ့ကြသည်။ ကလန်၏ မည်သည့် ပါရမီရှင်ကမျှ ရွှေအဆင့် ၏ ထိပ်ဆုံးကို ကျော်လွန်ကာ အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် အဆင့် တည်းဟူသော စင်မြင့်သို့ မတက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ကြပေ။
သို့သော် တစ်ယောက်ကတော့ အလားအလာကို ပြသခဲ့သည်။
ကျင်းလုံ၏ ကြယ်တာရာ လှံ လမ်းစဉ် နှင့် လိုက်ဖက်ညီမှုသည် ခေါင်းဆောင်ကြီး ပြီးလျှင် ဒုတိယ လိုက်သည်။ အသက် ဆယ့်နှစ်နှစ် အရွယ်တွင် သူသည် သူ့ထက် ငါးနှစ်ကြီးသော တပည့်များနှင့် ယှဉ်ပြိုင် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ အသက် ဆယ့်သုံးနှစ်တွင် သူသည် ကျောက်စိမ်းအဆင့် ၏ ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ကလန်၏ အကြီးအကဲများ၏ အမိန့်သာ မရှိခဲ့လျှင် သူသည် အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့မည် ဖြစ်သည်။
ကျောက်စိမ်းအဆင့် မှ ရွှေအဆင့် သို့ အဆင့်တက်ရန် ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တစ်ခု၏ စွမ်းအားကို ယူဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။ ကျင့်ကြံသူ များသည် ကိုက်ညီမှုရှိစေရန်နှင့် သွေဖည်သွားခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် တူညီသော လမ်းစဉ် မှ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် များကို လက်ခံရယူခြင်းကို အမြဲတမ်း ပိုနှစ်သက်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် အကြီးအကဲများသည် ကျင်းလုံနှင့် ထိုက်တန်သော ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တစ်ခုကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ကလန် အကြီးအကဲ တစ်ဦး သေဆုံးမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျင်းလုံ အသက် ဆယ့်လေးနှစ် ပြည့်လာသည် အထိ သူ့ကို အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် သို့ အဆင့်တက်ရန် ခွင့်မပြုသေးပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အကြီးအကဲများသည် အသက်ရှင်သန်ခြင်းကို ခေါင်းမာစွာ တွယ်တာနေဆဲ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
ထိုအချိန်အတွင်း၌ ကျင်း ကလန်၏ အခွင့်အရေး ဆုံးရှုံးနေသော မိသားစုခွဲတစ်ခုမှ ပုန်ကန်သူ တစ်စုသည် ပင်မမိသားစုကို ဆန့်ကျင် ပုန်ကန်ခဲ့ကြသည်။
သူတို့သည် ကြယ်တာရာ လှံ လမ်းစဉ် မျိုးကွဲပုံစံတစ်မျိုးကို ကျင့်ကြံခဲ့ကြပြီး ထိုအကြောင်းကြောင့် ပြည်နှင်ဒဏ် ပေးခံခဲ့ရသည်။ ဘေးဖယ်ခံရပြီး မတရားဆက်ဆံခံရသည်ဟု သူတို့ မြင်ကြကာ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ ဒေါသများသည် ကလန်၏ ပင်မခွဲကို တိုက်ခိုက်သည့်အဖြစ်သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။ သူတို့၏ ပစ်မှတ်များထဲတွင် ပင်မမိသားစု၏ နာမည်ကျော် ရွှေရောင်ကလေးငယ်ဖြစ်သော ကျင်းလုံလည်း ပါဝင်ခဲ့သည်။
ကျင်းလုံသည် ကျောက်စိမ်းအဆင့် တွင်သာ ရှိနေဆဲဖြစ်သောကြောင့် အသက်ပိုကြီးသော စစ်သည်များအတွက် လွယ်ကူသော သားကောင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ နာမည်ရလိုသော အသက် ဆယ့်ခုနစ်နှစ်အရွယ် အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် လူငယ်တစ်ဦးသည် သူ့ကို သေသည်အထိ တိုက်ခိုက်ရန် စိန်ခေါ်ခဲ့သည်။
ကျင်းလုံသည် သူ့ကို လှံဖြင့် နံရံတွင် ကပ်တွယ်သွားအောင် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။
၎င်းသည် ဝါရင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးအနေဖြင့် ဘယ်သောအခါမျှ ပြုလုပ်မည်မဟုတ်သည့် အမှားတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ပြိုင်ဘက်ကို သတ်ဖြတ်လိုက်ခြင်းကြောင့် ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ယင်းမှာ ပုံမှန် ကြယ်တာရာလှံ၏ ဝိညာဉ်နှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသော ပုံပျက်နေသည့် အရာဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထို ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် ကသာ တိုက်ခိုက်ခဲ့လျှင်၊ တိုက်ပွဲကြောင့် အင်အားကုန်ခမ်းနေသော ကျင်းလုံသည် သေဆုံးသွားမည် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် များသည် ခန့်မှန်း၍မရနိုင်ပေ။ ထိုအရာသည် ပိုမိုလွယ်ကူသော သားကောင်ကို ရှာဖွေရန် အိမ်အနှံ့ တွားသွားနေခဲ့သည်။
အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်သော ကျင်းလုံ၏ အသက် ခြောက်နှစ်အရွယ် ညီမလေးကို ၎င်းက ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ မာဒြာ ကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် စုပ်ယူနိုင်ရန် ကုတင်ပေါ်မှနေ၍ အိမ်နှင့် ဝေးရာသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။
ကျင်းလုံသည် နောက်မှ အပြေးလိုက်သွားကာ မိနစ်ပိုင်းအတွင်း ထိုဝိညာဉ်ကို ဖမ်းမိခဲ့သည်။ သို့သော် ပျက်စီးမှုများက ဖြစ်ပွားနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အမြုတေ သည် အက်ကွဲပျက်စီးနေပြီး သူမ၏ မာဒြာ သွေးကြောများလည်း ဖျက်ဆီးခံထားရသည်။ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် မှာမူ ယခင်ကထက် ပိုမို အားကောင်းနေခဲ့သည်။ ပုန်ကန်သူများ နီးကပ်လာပြီဖြစ်ကြောင်း ကျောက်စိမ်းအဆင့် အာရုံများက ကျင်းလုံကို သတိပေးနေခဲ့သည်။
သူ ညီမဖြစ်သူနှင့်အတူ ဘေးကင်းစွာ လွတ်မြောက်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး မရှိတော့ပေ။ သူ ပို၍ အားကောင်းမလာပါက လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ကျင်းလုံသည် ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်ကို ရိုးရှင်းသော အစီအရင် တစ်ခုဖြင့် ပိတ်လှောင်လိုက်ပြီး သူ၏ အမြုတေ ထဲသို့ ဆွဲသွင်းသည့် လုပ်ငန်းစဉ်ကို စတင်ခဲ့သည်။ သူသည် ကျောက်စိမ်းအဆင့် ၏ ကန့်သတ်ချက်များသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်ပြီး ဤအဆင့်အတွက် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သောကြောင့်၊ အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် သို့ လွယ်ကူစွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
သူ မျှော်လင့်ထားသလောက် ချောမွေ့ခြင်းတော့ မရှိခဲ့ပေ။ သူ၏ မာဒြာ နှင့် ကိုက်ညီမှုရှိသော်လည်း၊ ဤဝိညာဉ်သည် ကြယ်တာရာ လှံ လမ်းစဉ် မှ အပြည့်အဝ လာခြင်း မဟုတ်ပေ။ ၎င်းက သူ့ကို မိသားစုနှင့်မတူသော ရွှေအဆင့် အမှတ်အသား တစ်ခု ချန်ရစ်ပေးခဲ့သည်။ ထိုအရာမှာ ကြည့်ရဆိုးပြီး အမာရွတ်များနှင့် ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်နေသော မျက်နှာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ပုန်ကန်သူများထံမှ လွတ်မြောက်အောင် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ကျင်းလုံ ညီမဖြစ်သူကို ပွေ့ချီကာ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင်၊ သူ မျှော်လင့်ထားသော ကြိုဆိုမှုကို မရရှိခဲ့ပေ။ သူတို့က ခိုလှုံရာ နေရာနှင့် ဆေးဝါးကုသမှုကို ပေးခဲ့သော်လည်း ထိုထက်ပို၍ ဘာမှ မပေးခဲ့ပေ။ သူ၏ မိဘများပင်လျှင် ကျင်းလုံနှင့် ခပ်ခွာခွာ နေလာကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မိသားစုအတွင်း သူတို့၏ အနာဂတ်သည် သူတည်ရှိနေခြင်းကြောင့် အန္တရာယ်ရှိလာနိုင်သည်ဟု သူတို့ မြင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကျင်းကလန်၏ နောက်ထပ် ခေါင်းဆောင်ကြီး သည် ကြယ်တာရာ လှံ လမ်းစဉ် မှ သွေဖည်သွား၍ မရနိုင်ပေ။ သူ၏ မျက်နှာသည်လည်း မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၍ မရနိုင်ပေ။
သူ၏ ညီမလေးပင်လျှင် သနားသောကြောင့် ပြုစုစောင့်ရှောက်ခံရသော်လည်း၊ ကလန်အတွင်း သူမအတွက် ဘာမှ မရှိတော့ပေ။ သူမ၏ ကျင့်စဉ်များ တိုးတက်စေရန် တစ်ချိန်က ရရှိခဲ့သော ဆေးရည်များနှင့် လေ့ကျင့်ရေး အရင်းအမြစ်များကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ မိသားစုအနေဖြင့် ခြေမသန်သော မြင်းတစ်ကောင်အပေါ် သူတို့၏ အလောင်းအစား အားလုံးကို မပုံအောနိုင်ချေ။ သူမကို မေ့ပျောက်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားစေရန် ထောင့်တစ်နေရာသို့ ပို့ထားခြင်းခံခဲ့ရသည်။
တစ်ချိန်က ကလန်ကို ဂုဏ်ကျက်သရေဆီသို့ လမ်းပြပေးမည့် တောက်ပသော ကြယ်ပွင့်ဖြစ်ခဲ့သည့် ကျင်းလုံကို လူသူကင်းမဲ့သော တောရိုင်းမြေ သို့ တိတ်တဆိတ် ပို့ဆောင်လိုက်ကြသည်။ သူ၏ ပါရမီကို လျစ်လျူရှု၍ မရနိုင်သောကြောင့် ကျင်း ကလန်၏ ရှေးအကျဆုံး မဟာမိတ်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော သဲမြွေဟောက် ဂိုဏ်းကို ကူညီပံ့ပိုးရန် တာဝန်ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် သူသည် မိသားစုကို အရှက်မကွဲစေဘဲ အကျိုးပြုနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ဤ တောရိုင်းမြေ တွင် သူသည် အချိန်ကာလ တစ်လျှောက်လုံး အားအင်ချည့်နဲ့စွာ နေထိုင်ခဲ့ရသည်။ လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။ ပြီးတော့ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။
အကြံပြုထားသော အကြောင်းအရာ - ကျင်းလုံ၏ ကံကြမ္မာ အနာဂတ်။ ဆက်လုပ်ရမည်လား။
ငြင်းပယ်ခံရသည်၊ မှတ်တမ်း ပြီးဆုံးပါပြီ။
...
လရောင်အောက်တွင် လင်းတုန်းသည် ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်၌ ရေးဆွဲထားသော စာသားများကို မနည်းဖတ်ယူလိုက်ရသည်။
“ရေချိုးခန်းများ ငှားရန်ရှိသည်”
သို့သော်... ထိုအရာများသည် ရေချိုးခန်းများနှင့် မတူဘဲ အိမ်သာများနှင့် ပို၍တူနေသည်။ လူတစ်ယောက်သာ ဝင်ဆံ့နိုင်လောက်အောင် သေးငယ်သော ယိုင်နဲ့နဲ့ သစ်သားတဲလေးများ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့ကို သင်္ချိုင်းကုန်းတစ်ခုရှိ သင်္ချိုင်းမှတ်တိုင်များကဲ့သို့ ကြပ်ညပ်စွာ ဆောက်လုပ်ထားသည်။ ရေချိုးပြီးနောက် ပြန်ထွက်လာသော ဖောက်သည်များသည် သေတ္တာကဲ့သို့ တဲလေးများကြားရှိ ဝင်္ကပါလမ်းများမှတစ်ဆင့် အပြင်သို့ ထွက်ကြရသည်။
မဟာမိတ် အဖွဲ့ငါးခု စခန်းချရာ နေရာ၏ အခြားသော အစိတ်အပိုင်းများကဲ့သို့ပင်၊ ဤအဆောက်အအုံများသည်လည်း ဖြစ်သလို တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ လူငယ်တစ်ယောက်သည် အခင်းမရှိသော စားပွဲတစ်လုံးတွင် မေးထောက်လျက် ထိုင်နေသည်။ လင်းတုန်းနှင့် ယီရင်တို့ ချဉ်းကပ်လာချိန်တွင် သူက သမ်းဝေလိုက်သည်။
“တစ်ယောက်ကို အကြေးခွံ နှစ်ပြားစီ ပေးရမယ်...”
သူတို့နှစ်ယောက်ထဲမှ မည်သူ့ကိုမျှ လှည့်မကြည့်ဘဲ သူက ပြောလိုက်သည်။
နေဝင်သွားခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်ပြီး အနီးအနားရှိ သစ်ကိုင်းတစ်ခုမှ တွဲလောင်းကျနေသော မီးအိမ်တစ်လုံးကသာ တစ်ခုတည်းသော အလင်းရောင်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။ လင်းတုန်းနှင့် ယီရင်တို့သည် ညအိပ်ရန် နေရာတစ်ခု ရှာဖွေရင်း နာရီပေါင်းများစွာ လမ်းလျှောက်လာခဲ့ကြသည်။ သို့သော် နေရာအများစုမှာ လူပြည့်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်ရှိသော နေရာများက ဤဒေသ၏ ငွေကြေးဖြစ်ဟန်တူသော အကြေးခွံများ ကို တောင်းဆိုကြသည်။ သူတို့တွင် မရှိဟု လင်းတုန်းက ပြောသောအခါ မည်သူကမျှ ဆက်မနားထောင်လိုကြတော့ပေ။
“ညချမ်းအချိန်အခါလေးပါခင်ဗျာ...”
လင်းတုန်းသည် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်၏ လက်သီးဆုပ် အရိုအသေပေးမှုဖြင့် ခေါင်းညွတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ ထိုလူက သူ့ကို အဖက်မလုပ်ပေ။
“ကျွန်တော်တို့က အဝေးကြီးကနေ လာခဲ့တာမို့လို့ အစ်ကိုကြီး ကျွန်တော်တို့ကို ကူညီပေးနိုင်မလား...”
တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင် အချို့သည် သူ့တွင် ငွေမရှိမှန်း မသိခင်က သူ့ကို “ညီလေး” ဟု ခေါ်ဝေါ်ခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဤနေရာတွင် ထိုသို့ခေါ်ဝေါ်ခြင်းက ယဉ်ကျေးသော အသုံးအနှုန်း ဖြစ်မည်ဟု လင်းတုန်း ကောက်ချက်ချထားခဲ့သည်။
ထိုလူသည် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သော်လည်း သူတို့ကို လှည့်မကြည့်သေးပေ။
“ဘယ်သူက မင်းရဲ့ အစ်ကိုလဲ... မင်းမှာ ပိုက်ဆံမရှိရင် သွား... သွားတော့...”
သူက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူတို့ကို နှင်ထုတ်လိုက်သည်။ ယီရင်၏ လက်က ဓားရိုးပေါ်တွင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သံကို လင်းတုန်း အမှန်တကယ်ပင် ကြားလိုက်ရလေသည်။
“ကျွန်တော်တို့မှာ ပိုက်ဆံ သိပ်မပါဘူးဆိုတာတော့ ဝန်ခံပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ သဘောတူညီမှု တစ်ခုခုတော့ ရနိုင်မယ်ဆိုတာ သေချာပါတယ်...”
လင်းတုန်းက ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ကျန်ရှိနေသော တိုကင်ပြားအချို့ ပါဝင်သည့် ပိုးသားအိတ်လေး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ တိုကင်ပြား အများစုကို ကျောပိုးအိတ်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားသော်လည်း အသေးစား အရောင်းအဝယ်များအတွက် အခုနှစ်ဆယ် သို့မဟုတ် သုံးဆယ်ခန့်ကို အမြဲတမ်း သယ်ဆောင်ထားလေ့ရှိသည်။ ထို့နောက် စတုဂံပုံ ငွေတစ်ဝက် ပြား အနည်းငယ်ကို ထိုလူ၏ စားပွဲပေါ်သို့ လောင်းချလိုက်သည်။
“ဒီအပြားတွေက အကြေးခွံ အနည်းငယ် တန်ဖိုးရှိမယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်ရင် ကျွန်တော်တို့ လဲလှယ်ချင်ပါတယ်...”