အခန်း (၄၁-၄၂)
Vol. 5 Ch. 41-42
အခန်း (၄၁) ရေကန်နံဘေးမှ မမျှော်လင့်သော ဆုံစည်းမှု
လင်မိသားစုဝင်များသည် တောက်လောင်နေသော မီးပုံဘေးတွင် စုရုံးလျက် အရသာရှိလှသော အသားကင်များကို စားသောက်ရင်း ချိုမြမြ အရက်များအား မြိန်ယှက်စွာ သောက်သုံးနေကြ၏။ သူတို့သည် လျိုရန်နှင့် ကောင်းယွီတို့နှင့် လမ်းခွဲလာခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
တောအုပ်အတွင်း၌ နတ်ဆိုးဝံပုလွေများကြောင့် ရေခဲပြင်နန်းတော်မှ လူများ အထိနာခဲ့သော်လည်း သူတို့အဖွဲ့မှာမူ ဘေးအန္တရာယ်ကင်းရှင်းစွာဖြင့် နှင်းမြူတောင်တန်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။ ထိုနေရာတွင် လျိုရန်က မြူတိမ်ဆောင်သို့ အစီရင်ခံရန်၊ ကောင်းယွီက သူ၏မိသားစုထံသို့၊ လင်ယွီရှီးနှင့် အဖွဲ့ကမူ သူတို့၏ လင်မြို့တော် ရှိရာသို့ အသီးသီး လမ်းခွဲခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်၏။
"အစ်ကိုလျိုက တကယ့်ကို လူကောင်းပဲနော်။ ရေခဲပြင်နန်းတော်ဆီက ရလာတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ငါတို့ပဲ သိမ်းခိုင်းလိုက်တာ တကယ့်ကို ကံကောင်းတာပဲ။ ဟားဟား... ငါဆိုရင် အဆင့် ၃ ဝိညာဉ်ကျောက် ဆယ်လုံးလောက်နဲ့ ဝိညာဉ်အားဖြည့်ဆေး အချို့တောင် ရလိုက်သေးတယ်" လင်ရှောင်က အသားကို မြိန်ယှက်စွာ စားရင်း ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်၏။
"ဟွန့်... အဲဒီရေခဲပြင်နန်းတော်က ကောင်တွေက ဝံပုလွေတွေ သတ်လို့ သေတာလေ၊ လျိုရန်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ သူက ဘာလို့ ဝင်လုရမှာလဲ" လင်ရှင်းက အေးစက်သော မျက်နှာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ "ဒါတင်မကဘူး၊ ချင်လဲ့သာ မပါရင် သူတို့လည်း သေဖို့ရာခိုင်နှုန်း များတယ်။ မင်း သူတို့ကို ကျေးဇူးတင်နေဖို့ မလိုဘူး"
"မင်းပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ချင်လဲ့သာ မပါရင် ငါတို့တွေ အလောင်းတောင် ကျန်မှာ မဟုတ်ဘူး" လင်ရှောင်က သက်ပြင်းချလျက် ထောက်ခံလိုက်၏။
ခရီးစတင်စဉ်က ချင်လဲ့ကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဟု သတ်မှတ်ကာ ကန့်ကွက်ခဲ့ကြသော လင်ရှင်းနှင့် လင်ရှောင်တို့သည် ယခုအခါတွင်မူ ချင်လဲ့ကို အလေးစားဆုံးသူများ ဖြစ်လာကြတော့သည်။ သူတို့၏ သဘောထားမှာ ပြောင်းပြန် ပြောင်းလဲသွားခြင်း ဖြစ်၏။ ၎င်းကို မြင်ရသော လင်ယွီရှီး၏ မျက်နှာတွင်လည်း ကျေနပ်ပီတိ အပြုံးများ ပေါ်ထွန်းနေတော့သည်။
"ငါ ဗိုက်ဝပြီ" ချင်လဲ့က ပြုံးလျက် ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ အင်္ကျီလက်ဖြင့် ပါးစပ်မှ ဆီများကို သုတ်လိုက်၏။ "ငါ ကျင့်ကြံဖို့ နေရာတစ်ခု သွားရှာလိုက်ဦးမယ်။ အားမနာဘဲ ဆက်သောက်ကြပါဦး"
"ဒီအရက်အိတ် မကုန်မချင်း သွားလို့မရဘူး" လင်ဖုန်းက ပြုံးလျက် အရက်အိတ်ကို လှမ်းပစ်ပေးလိုက်၏။
"လင်ဖုန်း၊ ချင်လဲ့က အခုမှ ၁၅ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ။ သူ့ကို အမြဲတမ်း အရက်မတိုက်ပါနဲ့ဦး။ သူက နင်တို့လို အရက်သမား မဟုတ်ဘူး" လင်ယွီရှီးက လင်ဖုန်းကို မျက်စောင်းထိုးကာ ချင်လဲ့အား ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့..."
"သခင်မလေးကတော့ ကာကွယ်နေပြန်ပြီ။ ချင်လဲ့ကို ထားဦး၊ သခင်မလေးနဲ့ လင်ယင်းတောင် တော်တော်လေး သောက်ထားတာ မဟုတ်လား။ သူ့ကို အထင်မသေးစမ်းပါနဲ့" လင်ဖုန်းက တဟားဟား ရယ်မောလျက် ချင်လဲ့အား လှမ်းစလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်မလား ချင်လဲ့"
"အစ်ကိုလင်ကမှ ပြောမှတော့ ကျွန်တော် သောက်ရတော့မှာပေါ့" ချင်လဲ့က မတတ်သာဘဲ အရက်အိတ်ကို မော့၍ အားရပါးရ သောက်ချလိုက်၏။ သူ၏ အပြုအမူမှာ ရဲရင့်ပြတ်သားလှပေသည်။
"တော်ပြီ၊ သူတို့ တိုက်တာ တော်တော်များနေပြီ၊ ဆက်မသောက်နဲ့တော့" လင်ယွီရှီးက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အရက်အိတ်ကို လှမ်းလုလိုက်၏။ "နင်တို့လည်း သူ့ကို ဆက်မတိုက်နဲ့တော့"
"ဟုတ်ပါပြီ သခင်မလေးရယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျန်တဲ့အရက်ကိုတော့ ကုန်အောင် သောက်ရမယ်လေ" လင်ရှောင်က ထူးဆန်းစွာ ရယ်မောလျက် ပြောသည်။ "တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့အစား သောက်ပေးမယ်ဆိုရင်လည်း ရတာပဲလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား အားလုံး"
လူတိုင်းက လင်ရှောင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိရှိသွားပြီး ဝိုင်းဝန်းရယ်မော ထောက်ခံကြတော့သည်။
"ကောင်းပြီ၊ ငါပဲ သူ့အစား သောက်ပေးမယ်"
လင်ယွီရှီးသည် ချင်လဲ့၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်အောက်တွင် မျက်နှာလေး နီမြန်းလျက် အရက်အိတ်ကို မော့ကာ တမြုံ့မြုံ့ သောက်လိုက်တော့သည်။ သူမ၏ အမူအရာမှာ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှပေသည်။ လူတိုင်းက လက်ခုပ်တီး အားပေးကြပြီး ချင်လဲ့နှင့် ယွီရှီးကို စနောက်နေကြ၏။
ချင်လဲ့သည် သူသောက်လက်စ အရက်အိတ်ကို တစ်ချက်မျှ မတွေးဘဲ သောက်ပေးလိုက်သော လင်ယွီရှီးကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ခတ်သွားရသည်။ ဤအချိန်တွင် သူမသည် အလွန်ပင် လှပနေတော့သည်။
"ကျေနပ်ကြပြီလား" လင်ယွီရှီးက ပါးပြင်လေးများ နီမြန်းလျက် ချင်လဲ့အား ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလူယုတ်မာတွေကို ဂရုမစိုက်နဲ့၊ သွားတော့"
ချင်လဲ့က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အဝေးရှိ ရေကန်တစ်ကန်ဆီသို့ ထွက်လာခဲ့တော့သည်။
မကြာမီ သူသည် သစ်ပင်ကြီး တစ်ပင်အောက်သို့ ရောက်ရှိကာ လျိုရန် ပေးခဲ့သော မီးသလင်းကျောက်များ၊ ပုဆိန်နှင့် အဘိုး၏ သစ်သားအရုပ်ကို ထုတ်ယူလျက် စဉ်းစားခန်း ဝင်နေတော့သည်။ သူသည် ဝိညာဉ်လက်နက် ပြုပြင်ခြင်းအား လေ့ကျင့်ရင်း သူ၏ စိတ်စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်၏။
"ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို မြှင့်တင်နိုင်မှသာ စိတ်စွမ်းအားက တိုးတက်မှာ။ အဲဒါမှ ငါ့ရဲ့ ပိတ်ဆို့နေတဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ပြန်ရနိုင်မယ်။ ငါ အသက် ၁၀ နှစ်မတိုင်ခင်က ဘယ်လိုလူလဲ၊ ငါ့မိဘတွေက ဘယ်သူတွေလဲ၊ သူတို့ အသက်ရှင်သေးရဲ့လား... ဒါတွေကို ငါ သိမှဖြစ်မယ်"
ချင်လဲ့သည် ပုဆိန်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်အစီရင်များကို ပြုပြင်ရန် ကြိုးစားရင်း အာရုံစိုက်လိုက်၏။ သို့သော် အာရုံအနည်းငယ် လွင့်သွားသည့် ခဏတွင်ပင် ဝိညာဉ်ချည်မျှင်တစ်ခု ပျက်စီးသွားပြီး ပုဆိန်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်အစီရင်တစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားတော့သည်။
"ဝိညာဉ်လက်နက် ပြုပြင်တဲ့နေရာမှာ ခဏလေးတောင် အာရုံလွှတ်လို့ မရပါလား..." ချင်လဲ့က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် သတိပေးလိုက်၏။ ထို့နောက် သူသည် အဘိုး၏ သစ်သားအရုပ်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ ၎င်းမှာ မိုးကြိုးစွမ်းအားများကြောင့် တစ်စုံတစ်ရာ ထိခိုက်မှု မရှိဘဲ နဂိုအတိုင်း ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။
"ဒီအရုပ်ကို အဘိုးက တကယ်လုပ်ခဲ့တာဆိုရင် အဘိုးရဲ့ ပန်းပဲပညာက တကယ့်ကို အံ့မခန်းပဲ"
သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နေ၏။ သူ၏ အက်စိုက်မှတ်များ အတွင်း၌ မိုးကြိုးစွမ်းအားများ ပိတ်ဆို့နေသဖြင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ မဖြတ်သန်းနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ ကျင့်ကြံမှု လမ်းကြောင်းတွင် ပထမဦးဆုံး ကြုံတွေ့ရသည့် အဟန့်အတား ဖြစ်လာတော့သည်။
"ဗွမ်း... ဗြုန်း..."
ထိုအချိန်တွင် ဘေးရှိ ရေကန်အတွင်းမှ ရေလှိုင်းသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ချင်လဲ့က သစ်ပင်နောက်မှ ချောင်းကြည့်လိုက်၏။
ထိုမြင်ကွင်းက ချင်လဲ့၏ သွေးများကို ဦးနှောက်ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တက်သွားစေတော့သည်။ လရောင်အောက်တွင် ဖြူဝင်းလှပသော ကိုယ်လုံးတီး အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ ကျောပြင်မှာ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
သွယ်လျသော ခါးလေး၊ ပုခုံးပေါ်တွင် ဝဲကျနေသော ဆံနွယ်ရှည်များ၊ လှပသော ခြေတံရှည်များနှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော တင်ပါးများ... ချင်လဲ့မှာ အသက်ရှူပင် မှားသွားရတော့သည်။
"လင်ယွီရှီး"
ချင်လဲ့သည် စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်လိုက်မိ၏။ ထိုသူမှာ လင်ယွီရှီးဖြစ်ကြောင်း သူ ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။ သူမသည် ရေချိုးပြီးနောက် ကုန်းပေါ်သို့ တက်ရန် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်၏။
"ငါ ရေချိုးလို့ ပြီးပြီ၊ အရင်ပြန်နှင့်တော့မယ်နော်" လင်ယွီရှီးက ရေကန်အလယ်သို့ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။
"ငါလည်း ပြီးတော့မှာပါ" လင်ရင်း၏ အသံက ရေကန်အနက်ပိုင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
မိန်းကလေးနှစ်ယောက်မှာ မီးပုံပွဲပြီးနောက် ရေလာချိုးကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ချင်လဲ့မှာ ကျင့်ကြံနေသဖြင့် သူတို့ ရောက်လာသည်ကို မသိခဲ့သလို သူတို့ကလည်း သစ်ပင်နောက်ရှိ ချင်လဲ့ကို မမြင်ခဲ့ကြပေ။
"အင်း... ဒါဆို ငါ အရင်တက်ပြီး အဝတ်အစားလဲထားနှင့်မယ်" လင်ယွီရှီးက ပြောရင်း ချင်လဲ့ရှိရာ ကမ်းစပ်သို့ လျှောက်လှမ်းလာတော့သည်။
ချင်လဲ့မှာ မှင်တက်လျက် သူမကို စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ လင်ယွီရှီးမှာ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူရှိနေသည်ကို လုံးဝ မသိဘဲ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ရေစက်များအား သုတ်နေသည်။ သူမ၏ လှပကျော့ရှင်းလှသော ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်း အားလုံးကို ချင်လဲ့မှာ အထင်အသား မြင်တွေ့နေရတော့သည်။
သူမသည် အဝတ်အစားများရှိရာသို့ လျှောက်သွားပြီး အတွင်းခံကို ဝတ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် လူတစ်ယောက်၏ တံတွေးမျိုချသံကို ကြားလိုက်ရ၏။
"ဘယ်သူလဲ" လင်ယွီရှီးက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လျက် အသံလာရာ သစ်ပင်နောက်သို့ လျှပ်စီးတန်းအလား ပြေးဝင်လာတော့သည်။
ချင်လဲ့မှာ အမြန် ခေါင်းငုံ့လိုက်သော်လည်း နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။ လင်ယွီရှီးသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများဖြင့် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သစ်ပင်နောက်မှလူမှာ ချင်လဲ့ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဆွံ့အသွားတော့သည်။ သူမ၏ ပါးပြင်လေးများမှာ အရှက်သည်းစွာဖြင့် သွေးရောင်လွှမ်းသွားရ၏။
"သခင်မလေး... တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ စကားပြောနေတာလား" လင်ယင်း၏ အသံ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ကျွန်မလည်း ပြီးပြီ၊ အခုပဲ တက်လာတော့မယ်"
ထိုစကားကြောင့် လင်ယွီရှီးမှာ ထိတ်လန့်သွားရသည်။ အကယ်၍ လင်ရင်းသာ တက်လာပါက သူမ၏ ကိုယ်လုံးတီး အခြေအနေနှင့် ချင်လဲ့ကို မြင်သွားမည်မှာ အသေအချာပင်။ ထို့အပြင် ချင်လဲ့သည်လည်း လင်ရင်း၏ ကိုယ်လုံးတီး အခြေအနေကို မြင်သွားမည် ဖြစ်သည်။
၎င်းကို တားဆီးရန်အတွက် လင်ယွီရှီးသည် အံကြိတ်လျက် သစ်ပင်နောက်သို့ အမြန်ဝင်ကာ ချင်လဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖိကပ်လျက် ပုန်းအောင်းလိုက်တော့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ ရှက်လွန်းသဖြင့် သွေးများပင် ယိုစီးတော့မတတ် နီမြန်းနေတော့သည်။
အခန်း (၄၂) ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု
"သခင်မလေး... ဘယ်မှာလဲ။ ခဏစောင့်ပါဦးဆိုတာကို ဘယ်နားကို ပြေးသွားတာလဲမသိဘူး"
လင်ရင်းသည် တိုးတိုးလေး ညည်းတွားရင်း အဝတ်အစားများကို ကမန်းကတန်း ဝတ်ဆင်လိုက်၏။ သူမသည် ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်ရှုရင်း ရေရွတ်နေတော့သည်။ "ထူးဆန်းတာပဲ၊ ခုနတင် ဒီနားမှာ ရှိနေတာကို ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ပျောက်သွားတာလဲ"
လင်ရင်း မမြင်စေရန်အတွက် ချင်လဲ့နှင့် လင်ယွီရှီးတို့သည် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်နောက်တွင် ကပ်ပုန်းနေကြရသည်။ သစ်ပင်မှာ နှစ်ယောက်စာ ပုန်းရန် ကျဉ်းမြောင်းလှသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ မလွှဲမရှောင်သာဘဲ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ခန္ဓာကိုယ်ချင်း ထိကပ်နေရ၏။
လင်ယွီရှီးသည် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်၏။ လက်ရှိတွင် သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်၌ ပါးလွှာသော အတွင်းခံမျှသာ ရှိပြီး ဆံနွယ်ရှည်များမှာလည်း ရေစိုနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ရေစိုနေသော အဝတ်ပါးလေးမှာ သူမ၏ လှပသော ခန္ဓာကိုယ်ကောက်ကြောင်းများကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေပြီး ချင်လဲ့ကို ပို၍ ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားစေတော့သည်။
ချင်လဲ့မှာ မလှုပ်ရဲတော့ပေ။ သူ၏ အသက်ရှူသံများမှာလည်း ပြင်းထန်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းနေတော့သည်။ လင်ယွီရှီး၏ နုနယ်သော အသားအရေနှင့် သူမ၏ ကိုယ်သင်းနံ့ကို အနီးကပ် ခံစားနေရသလို သူမ၏ ပြင်းထန်နေသော နှလုံးခုန်သံကိုလည်း သိရှိနေရ၏။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်များ မြင့်တက်လာပြီး အသိဉာဏ်များပင် ဝေဝါးလာတော့သည်။ ချင်လဲ့၏ ရင်ထဲတွင် တောက်လောင်နေသော မီးလျှံတစ်စမှာ သူ့ကို ထိန်းချုပ်မရအောင် ဖြစ်စေပြီး ဤနုနယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ထားလိုစိတ်သာ ရှိတော့သည်။
သူသည် မသိစိတ်ဖြင့် လင်ယွီရှီးကို အားပါပါ ပွေ့ဖက်လိုက်တော့သည်။
သူ၏ သန်မာသော လက်မောင်းများဖြင့် လင်ယွီရှီးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားမိရာ ရင်ထဲမှ မီးလျှံမှာ ငြိမ်းသွားမည့်အစား ပို၍ပင် တောက်လောင်လာတော့သည်။ အသက် ၁၅ နှစ်အရွယ်သာ ရှိသေးပြီး ကျင့်ကြံခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်ခဲ့သော ချင်လဲ့အတွက် ဤကဲ့သို့သော ခံစားချက်မှာ ပထမဆုံးဖြစ်ပြီး မည်သို့ ကိုင်တွယ်ရမည်ကို မသိခဲ့ပေ။ ၎င်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်၏ သဘာဝအလိုအရ ဖြစ်ပေါ်လာသော တုံ့ပြန်မှုသာ ဖြစ်၏။
"အင်း... နာတယ်..."
ချင်လဲ့ ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဖက်လာသည့်အခါ လင်ယွီရှီးမှာ အသက်ရှူကြပ်လာပြီး ညည်းတွားသံလေး ထွက်ပေါ်လာကာ ချင်လဲ့ကို အသာအယာ တွန်းဖယ်လိုက်တော့သည်။ ထိုအခါမှ သူတို့နှစ်ဦး ခွဲခွာသွားကြ၏။
"ငါ... ငါ ဒီမှာ အမြဲ ကျင့်ကြံနေတာပါ။ နင်တို့ ဘယ်တုန်းက ရောက်လာလဲဆိုတာ မသိလို့ပါ။ ငါ တမင် လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး... ကျိန်ရဲပါတယ်..."
ခွဲခွာလိုက်သည်နှင့် ချင်လဲ့မှာ ချက်ချင်း အသိပြန်ဝင်လာပြီး တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ရှင်းပြနေတော့သည်။
လင်ယွီရှီး၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းနေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်များ လက်ခနဲ ပေါ်သွား၏။ သူမက နှုတ်ခမ်းလေးကို ကိုက်လိုက်သည်။ "နင် တမင် ကြည့်တာ မဟုတ်ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား။ ပြီးတော့ လူကို အဲဒီလောက် တင်းနေအောင် ဖက်ထားပြီးတော့..." သူမ ပြောကာ စနောက်သည့် အမူအရာဖြင့် မျက်စောင်းထိုးလိုက်၏။
ချင်လဲ့မှာ မည်သို့ ပြန်ပြောရမှန်း မသိဘဲ ဆွံ့အလျက် ရပ်နေမိသည်။ "နင်ကတော့ လူအလေးအတိုင်းပဲ..." လင်ယွီရှီး တိုးတိုးလေး ရယ်မောလျက် အနားယူရာနေရာသို့ လှပသော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။ သူမ၏ ပုံစံမှာ တကယ်တမ်း ဒေါသထွက်နေပုံ မရပေ။
ချင်လဲ့သည် သူမ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း စောစောက ခံစားချက်များကို ပြန်လည် အမှတ်ရနေမိသည်။ နောက်ထပ် နှစ်ရက်အတွင်း သူတို့နှစ်ဦး ဆုံသည့်အခါတိုင်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တည့်တည့်မကြည့်ရဲဘဲ တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားကြသကဲ့သို့ ရှိနေကြတော့သည်။
"နောက် နှစ်ရက်ဆိုရင် အိမ်ကို ရောက်ပြီ"
ထိုညတွင် လင်ရှောင်က ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်၏။ "ဒီတစ်ခါ ရေခဲပြင်နန်းတော် အထိနာသွားတာ ငါတို့အတွက် တကယ့်ကို အောင်မြင်မှုပဲ။ ရလာတဲ့ ပစ္စည်းတွေကလည်း မနည်းဘူးလေ"
"ဖုန်းယီ သေသွားလား မသိဘူး။ အဲဒီကောင်သာ မသေသေးရင် နောက်ကျရင် ငါ့လက်နဲ့ ကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်မယ်" လင်ရှင်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။ သူ၏ ဝမ်းကွဲညီဖြစ်သူ လင်ယန်မှာ ဖုန်းမိသားစုလက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရသဖြင့် ဖုန်းမိသားစုအပေါ် နာကျည်းချက်မှာ အရိုးထဲအထိ စွဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် လင်ဖုန်းကမူ စိုးရိမ်ပူပန်နေ၏။ "ဖုန်းမိသားစုက မြူတိမ်ဆောင်နဲ့ နီးတယ်။ သူတို့သာ အရင်ရောက်သွားရင် ငါတို့ကို အပြစ်ပုံချပြီး မြူတိမ်ဆောင်က လူတွေကို လှည့်စားထားနိုင်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သူတို့က ရေခဲပြင်နန်းတော်ဘက်ကို ဘက်ပြောင်းသွားဖို့ ပြင်ဆင်နိုင်တယ်"
လင်ယွီရှီးကလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ထောက်ခံလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ဖုန်းမိသားစုက အချိန်ဆွဲချင်တာ။ လျိုရန်က နန်းတော်ကို သတင်းမပို့နိုင်ခင်မှာ သူတို့က အကုန်ပြင်ဆင်ပြီး ရေခဲပြင်နန်းတော် နယ်မြေထဲကို ပြောင်းသွားကြလိမ့်မယ်"
"နန်းတော်ထဲမှာ လင်မိသားစုကို အပိုင်စီးချင်နေတဲ့သူတစ်ယောက် ရှိတယ်။ အမှန်တရား မပေါ်ခင်မှာ သူက ဒီအခွင့်အရေးကို သုံးပြီး ငါတို့ကို ဒုက္ခပေးလာနိုင်တယ်" လင်ဖုန်းက လင်ယွီရှီးကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်၏။
ထိုသူမှာ တုဟိုင်ထျန်း ဖြစ်ကြောင်း အားလုံး သိကြသဖြင့် လူတိုင်း၏ စိတ်နှလုံးမှာ လေးလံသွားရသည်။ လင်ယွီရှီးက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "မနက်ဖြန်ကစပြီး မြန်မြန်သွားကြမယ်။ လင်မြို့တော်ကို အမြန်ဆုံး ပြန်ရောက်ဖို့ လိုတယ်"
လူတိုင်း ကျင့်ကြံရန် လူစုခွဲသွားချိန်တွင် လင်ယွီရှီး တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းနည်းရိပ်များ ပေါ်လာသည်ကို ချင်လဲ့ မြင်လိုက်ရ၏။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ချင်လဲ့က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး" လင်ယွီရှီးက မျက်ရည်များကို သုတ်လျက် ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ငါ့အမေကို သတိရသွားလို့ပါ..."
သူမက ဆက်လက် ပြောပြသည်။ "ငါ့အမေက တုဟိုင်ထျန်းကြောင့် သေခဲ့ရတာ။ အဲဒီတုန်းက ငါက ၁၀ နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ မြူတိမ်ဆောင်ကနေ ရေခဲပြင်နန်းတော်ရဲ့ ဆေးဥယျာဉ်တစ်ခုကို သွားဖျက်ဆီးဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူးလို့ ပြောခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ စွမ်းအားကြီး ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ရှိနေခဲ့တယ်။ အဲဒီတိုက်ပွဲမှာ ငါ့အမေ ပြန်မလာနိုင်ခဲ့တော့ဘူး။ နောက်မှ သိရတာက တုဟိုင်ထျန်းက အခြေအနေမှန်ကို သိသိကြီးနဲ့ ငါတို့ကို သေတွင်းထဲ ပို့လိုက်တာပဲ"
ချင်လဲ့သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အားပေးလိုက်သည်။ "နင် အသက်ရှင်အောင် နေရမယ်၊ နောက်ကျရင် နင့် အမေအတွက် ကလဲ့စားချေနိုင်ရမယ်။ နင် သေချာပေါက် လုပ်နိုင်မှာပါ"
သို့သော် လင်ယွီရှီး၏ အဖြစ်အပျက်ကို နားထောင်ရင်း ချင်လဲ့၏ ရင်ထဲတွင်လည်း အလွန်အမင်း နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး ရင်ဘတ်ကို ဖိထားရ၏။
"ချင်လဲ့... ဘာဖြစ်တာလဲ။ နေမကောင်းလို့လား" လင်ယွီရှီးက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သူ၏အနားသို့ ပြေးလာသည်။
"ငါ... ဘာလို့လဲ မသိဘူး။ နင့်အမေအကြောင်း ကြားရတာ ငါ့ရင်ထဲမှာ အရမ်းကို နာကျင်နေတယ်။ နှလုံးသားကို ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရသလိုပဲ" ချင်လဲ့က အမောတကော ပြောလိုက်၏။
လင်ယွီရှီးသည် ချင်လဲ့၏ စကားကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ့ကို ပြေးဖက်ကာ ပြောသည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ချင်လဲ့၊ တကယ့်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ငါ့ကို အားပေးလို့ စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီ"
ချင်လဲ့သည် သူမကို ပြန်လည်ဖက်ထားရင်း မျက်လုံးများ စိုစွတ်လာရသည်။ သူ၏ နှလုံးသား နာကျင်မှုမှာ ဟန်ဆောင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ရင်ထဲမှ အမှန်တကယ် ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။
"အမေ... အဖေ... ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို မေ့နေခဲ့ပြီ။ အတိတ်မှာ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ မသိပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ကို သတိရလိုက်တာနဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ အရမ်းနာကျင်ရတယ်..." ချင်လဲ့က စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေတော့သည်။