အခန်း (၄၃-၄၄)
Vol. 5 Ch. 43-44
အခန်း (၄၃) တောင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း
ရှစ်ရက်ကြာပြီးနောက်... ချင်လဲ့၊ လင်ယွီရှီးနှင့် ကျန်ရှိသူများသည် နောက်ဆုံးတွင် ဆေးတောင်သို့ ဆိုက်ရောက်လာကြသည်။ ဆေးတောင်တစ်ခွင်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော ရင်းနှီးနေသည့် ဂူပေါက်လေးများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လူတိုင်းမှာ ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကြသည်။
"နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီဟေ့" လင်ရှောင်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဖောင်းကားနေသော အဝတ်အိတ်ကို ပုတ်ရင်း သူ၏မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်လျက် ပြောသည်။ "ငါ လင်မြို့တော်ကနေ ထွက်ခွာသွားတာ တစ်လတောင် မပြည့်သေးပေမဲ့ ဒီခရီးက တကယ့်ကို အန္တရာယ်များပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းလွန်းတယ်။ အချိန်အကြာကြီး ကုန်ဆုံးသွားသလို ခံစားရတယ်၊ ကံကောင်းတာက... ငါတို့ ဘေးဒုက္ခကြီးကနေ ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့ရုံတင် မကဘဲ အကျိုးအမြတ်တွေ အများကြီး ပြန်ရခဲ့တယ်၊ ဟားဟား"
"ဖုန်းမိသားစုနဲ့ ရေခဲပြင်နန်းတော်ရဲ့ ယုတ်မာတဲ့ အကြံအစည်တွေကြားကနေ ငါတို့ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်လာတာ တကယ့်ကို အံ့သြစရာပဲ" လင်ဖုန်းက ချင်လဲ့ကို အလေးအနက် ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူက ပြုံးလျက် ဆက်ပြောသည်။ "ငါတို့ ဝိညာဉ်ကျောက်တွေနဲ့ ဝိညာဉ်ပစ္စည်းတွေ အတော်လေး ရရှိခဲ့သလို၊ မြူတိမ်ဆောင်အတွက်လည်း အကျိုးပြုနိုင်ခဲ့တယ်။ အင်း... အခုဖြစ်သွားတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေက တကယ့်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ခရီးစဉ်ပဲ"
လူတိုင်းကလည်း ချင်လဲ့ကို ထိုနည်းတူစွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။
လူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် တောက်ပလင်းလက်သွားသည်။ ချင်လဲ့၏ မြောက်မြားစွာသော အံ့အားသင့်ဖွယ် စွမ်းဆောင်ချက်များသာ မရှိခဲ့လျှင် ဤခရီးကို လိုက်ပါလာသည့် လင်မိသားစုဝင်များမှာ ကယ်တင်၍ ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။ အမျိုးသားများမှာ သေဆုံးကြရမည်ဖြစ်ပြီး၊ လင်ယွီရှီးနှင့် လင်ယင်းတို့မှာ သေခြင်းထက် ဆိုးဝါးသော ဝမ်းနည်းဖွယ် ကံကြမ္မာများကို ကြုံတွေ့ကြရမည် ဖြစ်သည်။
လျိုရန်နှင့် ကောင်းမိသားစုဝင်များပင်လျှင် သေခြင်းတရားမှ လွတ်မြောက်နိုင်ကြမည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့အားလုံး အတူတူ သေဆုံးသွားကြမည် ဖြစ်သည်။
"ချင်လဲ့... နောင်ကျရင် လင်မြို့တော်ထဲမှာ နင်က လူအ,ယောင် ဆောင်နေဦးမှာလား" လင်ယွီရှီးက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးကို စူလျက် ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။
သူတို့သည် လင်မြို့တော်သို့ ရောက်ရန် အလွန်နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လွန်ခဲ့သောညက လင်ယွီရှီးသည် ကျင့်ကြံသူ ဝတ်စုံမှ အစိမ်းနုရောင် ဝတ်စုံရှည်သို့ လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားခဲ့သည်။ ဝတ်စုံပေါ်တွင် ပန်းပွင့်ပုံစံများကို ချုပ်လုပ်ထားပြီး ထောင့်စွန်းများတွင် အပြာရောင် သလင်းကျောက်လေးများ ဆွဲထားသည်။ ထိုဝတ်စုံမှာ သူမကို မြင့်မြတ်သော အလှတရားတစ်ခု ပေးစွမ်းနေပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများအတွင်းမှ အလင်းရောင်နှင့်အတူ သူမမှာ အလွန်ပင် တောက်ပလှပနေသည်။
ဤခရီးစဉ်အတွင်း လင်မိသားစုမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်များနှင့် ပစ္စည်းများစွာ ရရှိခဲ့ရုံတင်မက မြူတိမ်ဆောင်အတွက် အကျိုးပြုနိုင်ခဲ့ပြီး လျိုရန်၏ အမြင်ကောင်းကိုပါ ရရှိခဲ့သည်။ သူမကို အချိန်အကြာကြီး ဒုက္ခပေးနေခဲ့သော ပြဿနာများပင်လျှင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူမ၏ စေ့စပ်ထားသူမှာ လူအ,တစ်ယောက် မဟုတ်ရုံတင်မကဘဲ သူသည် ထူးချွန်ထက်မြက်သူဖြစ်ပြီး သူမကို အမြဲတမ်း ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်။
သူမ၏ စိုးရိမ်မှုများ ကင်းစင်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် အစားထိုးသောအားဖြင့် သူမမှာ ပျော်ရွှင်စရာများကို ရရှိခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သူမကို အားအင်များ ပြည့်ဝစေသဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အမြဲတမ်း အပြုံးလေးတစ်ခု ရှိနေကာ တောက်ပသော ပုံရိပ်အား ပေးစွမ်းနေသည်။
မကြာသေးမီကပင် လူတိုင်းမှာ ချင်လဲ့နှင့် လင်ယွီရှီးတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ ပိုမိုနီးကပ်လာသည်ကို သတိပြုမိကြသည်။ လင်ယွီရှီးက ချင်လဲ့ကို စနောက်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူတို့အားလုံး ရယ်မောပြီး ချင်လဲ့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။
"ငါက လူအ,ယောင် ဆောင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါက ကျင့်ကြံနေတဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေတာပါ။ နောင်ကျရင်လည်း အဲဒီလို ဖြစ်နေနိုင်သေးတာမို့လို့ အရမ်းတော့ အံ့မသြပါနဲ့" ချင်လဲ့က ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ သူက ဆက်လက်၍ ရှင်းပြသည်။ "ဒါကြောင့် နောက်ကျရင် လင်မြို့တော်ထဲမှာ ငါ့ကို အဲဒီလို မြင်ရင် ဆန်းကြယ်တယ်လို့ သတ်မှတ်နေဖို့ မလိုပါဘူး။ အင်း... ငါက အဲဒီအခြေအနေမှာ ကျင့်ကြံတာပါ၊ အဲဒါက ငါ့ရဲ့ ပုံစံပါပဲ"
"မဆန်းပါဘူး၊ မဆန်းပါဘူး။ ဟဲဟဲ... မင်း နောက်ကျရင် ဘာလုပ်လုပ် ဆန်းတယ်လို့ မယူဆတော့ဘူး" လင်ရှောင်က တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။ "မင်းက လျိုရန်ရဲ့ အဆင့် ၅ ဝိညာဉ်လက်နက်ကိုတောင် ပြင်ပေးနိုင်ခဲ့တာပဲ။ မင်းက မင်းရဲ့ အဘိုးထက်တောင် တော်နေပြီ။ နောက်ကျရင် ငါတို့ ဘာကို ထပ်ပြီး ဆန်းတယ်လို့ မြင်ရဦးမှာလဲ။ ဆန်းတာတွေ အရမ်းများလာရင် ဘာမှမဆန်းတော့ဘူးပေါ့..."
သူ ထိုစကားများကို ပြောလိုက်သည့်အခါ လူတိုင်းမှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ရယ်မောကြတော့သည်။ အမှန်စင်စစ် ချင်လဲ့သည် ဆန်းကြယ်သော ကိစ္စများစွာကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သဖြင့် သူတို့မှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ၎င်းတို့ကို ကျင့်သားရလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"ထားလိုက်ပါတော့၊ ငါ မင်းတို့နဲ့ စကားအရှည် မပြောတော့ဘူး။ ဆေးတောင်ထဲ သွားပြီး မီးသလင်းကျောက်တွေ အရင်သွားထားလိုက်ဦးမယ်။ ခဏနေရင် မြို့ထဲလာပြီး ပုံမှန် ထမင်းပူပူလေး လာစားမယ်။ မင်းတို့ အရင်သွားနှင့်ကြပါ၊ ငါ့ကို စောင့်နေဖို့ မလိုပါဘူး။ ခဏနေရင် ငါ ရောက်လာခဲ့မယ်" ချင်လဲ့က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
"ငါလည်း နင်နဲ့ လိုက်ခဲ့မယ်" လင်ယွီရှီးက တည်ငြိမ်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူမက သဘာဝကျကျပင် ဆက်ပြောသည်။ "ငါတို့ ထွက်သွားတာ တစ်လနီးပါး ရှိပြီဆိုတော့ အခုလောလောဆယ် သိပ်မလောပါဘူး။ သွားလေ၊ ငါ ဒီမှာပဲ ခဏ စောင့်နေမယ်"
"ငါတို့လည်း မလောပါဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါတို့လည်း ဒီမှာပဲ စောင့်မယ်" လင်ရှောင်က အားတက်သရော ဝင်ပြောလိုက်သည်။
လင်ရှင်းက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောသည်။ "ငတုံး၊ သခင်မလေးက ချင်လဲ့နဲ့ နှစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်ချင်လို့ ပြောနေတာကို။ ဒီကောင်ကတော့ တကယ့်ကို တုံးချက်ပဲ"
ထိုစကားကြောင့် လူတိုင်းမှာ အသိဝင်လာကြသည်။ သူတို့အားလုံး တိုးတိုးလေး ရယ်မောကြပြီး ထိုနှစ်ယောက်ကို စနောက်သည့်အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ကြသည်။
လင်ယွီရှီးမှာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားပြီး မျက်နှာလေး နီမြန်းလာကာ ရန်တွေ့လိုက်သည်။ "နင်ကတော့ အမြဲတမ်း စကားများတာပဲ"
လင်ရှင်းက စိတ်မဆိုးပေ။ သူ၏ခေါင်းကို ကုပ်ရင်း အနေခက်စွာဖြင့် တဟီးဟီး ရယ်မောလိုက်ကာ ပြောသည်။ "သခင်မလေး၊ ကျွန်တော့်အမှားကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်၊ ကျွန်တော်က အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ပြောလိုက်မိလို့..."
ချင်လဲ့မှာတော့ စကားမပြောနိုင်ဘဲ မှင်တက်နေမိသည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူသည် လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ခန့်က ကိစ္စများကို မမှတ်မိတော့ဘဲ လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်လုံးလုံးကိုလည်း တစ်ယောက်တည်း ကျင့်ကြံရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် သူနှင့် ရွယ်တူများဖြင့် ထိတွေ့မှု လုံးဝမရှိခဲ့ဘဲ ၎င်းမှာ တစ်ခါတစ်ရံ သူ့ကို လူသူနှင့် မဆက်ဆံတတ်သူ ဖြစ်စေခဲ့သည်။
သို့သော် ယခုရက်ပိုင်းတွင်မူ သူသည် လင်မိသားစုဝင်များနှင့် အဆင်ပြေနေသည်။ ၎င်းက သူ့ကို သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်စေပြီး သူ၏ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုများစွာ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ အထူးသဖြင့် လင်ယွီရှီးပင် ဖြစ်သည်၊
"ဒါဆို ငါ ဆေးတောင်ကို အရင်သွားလိုက်ဦးမယ်" သူက အနည်းငယ် ပြုံးလျက် လူတိုင်းကို ခေါင်းညိတ်ပြကာ ဆေးတောင်ဘက်သို့ ထွက်ခွာခဲ့သည်။
သူ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်ရှိသူများမှာလည်း အသိဝင်ကာ လင်မြို့တော်သို့ အရင် ပြန်နှင့်ကြသည်။ လင်ယင်း တစ်ယောက်သာ နှုတ်ခမ်းလေးစူလျက် ချင်လဲ့ကို စောင့်ချင်သည့်ပုံစံဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့ချင်သည်။
"ဒီကလေးမကတော့၊ သူတို့က စေ့စပ်ထားပြီးသားလေ။ နင်က ဘာသွားရှုပ်ချင်တာလဲ" လင်ရှောင်က သူမကို ဆွဲခေါ်ရင်း တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်သည်။
"သူတို့က စေ့စပ်ထားရုံပဲ ရှိသေးတာ၊ လက်ထပ်ရသေးတာမှ မဟုတ်တာ။ တကယ်ပါပဲ... ထားလိုက်ပါတော့၊ ငါလည်း လိုက်ခဲ့မယ်..." လင်ယင်းက တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောလိုက်သည်။
လင်ယွီရှီးမှာတော့ လင်ယင်းအား စကား မပြောဘဲ အဖြစ်အပျက်အားလုံးကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ ခဏကြာ အလေးအနက် စဉ်းစားပြီးနောက် သူမက လူတိုင်းကို ပြောလိုက်သည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်လုံး ချင်လဲ့က ပင်ပင်ပန်းပန်း ကျင့်ကြံနေခဲ့တာ။ ငါပဲ... ငါကပဲ သူ့ရဲ့ ငြိမ်းချမ်းတဲ့ ဘဝကို နှောင့်ယှက်ပြီး လင်မိသားစုရဲ့ ကိစ္စတွေထဲ သူ့ကို ဆွဲသွင်းခဲ့မိတာ"
သူမ ခဏရပ်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဆက်ပြောသည်မှ။ "လင်မိသားစုရဲ့ ရှုပ်ထွေးလှတဲ့ ပြဿနာတွေကို သူနဲ့ မသက်ဆိုင်ဘဲ သူအပေါ် မပုံချသင့်ဘူး။ ဒါကြောင့် အားလုံး ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားတဲ့အခါ သူ့ရဲ့ ကိစ္စတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး... ဘယ်သူမှ ဘာမှ မပြောကြပါနဲ့။ သူက အေးအေးဆေးဆေး ကျင့်ကြံချင်တာ၊ အဲဒီ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ငါတို့ မဖျက်ဆီးသင့်ဘူး"
"အင်း၊ ကျွန်တော်တို့ နားလည်ပါတယ်။ လင်မိသားစုမှာ ဆိုးဝါးတဲ့ ပြဿနာတွေ အများကြီး ရှိပေမဲ့ ဒါတွေက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ပြဿနာတွေပဲ။ ဒါတွေကို သူ့အပေါ် မတင်သင့်ဘူးဆိုတာ သေချာပါတယ်" လင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လျက် ထောက်ခံသည်။ သူက လူတိုင်းကို အလေးအနက် ဆက်ပြောသည်။ "ခဏနေ လင်မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်ရင် ချင်လဲ့နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စတွေကို ဘာမှမပြောကြနဲ့။ မဟုတ်ရင် တခြားလူတွေက ချင်လဲ့ရဲ့ စွမ်းအားကို သိသွားရင် သူ့ကို နှောင့်ယှက်ကြလိမ့်မယ်။ အဲဒါက သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို ထိခိုက်စေလိမ့်မယ်"
လူတိုင်းကလည်း နားလည်ကြောင်း ပြသကြပြီး ချင်လဲ့နှင့် ပတ်သက်၍ အတင်းမပြောရန် သို့မဟုတ် ဆွေးနွေးခြင်း မပြုရန် ကတိပေးကြသည်။
မကြာမီမှာပင် လင်ဖုန်း၏ တိုက်တွန်းမှုဖြင့် သူတို့အားလုံး လင်မြို့တော်သို့ အတူတူ ပြန်သွားကြသည်။
လင်ယွီရှီးမှာမူ ဆေးတောင်ခြေတွင် တစ်ယောက်တည်း ကျော့ရှင်းစွာ ရပ်လျက် စောင့်နေခဲ့သည်။ ရုတ်တရက် သူမသည် ချင်လဲ့နှင့် မကြာသေးမီက ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခုကို သတိရသွားသည်။ ထိုစဉ်က သူမသည် ချင်လဲ့၏ ခြေထောက်များကို ကိုင်ကာ သူမ၏ ကျောပေါ်တွင် ပိုးပြီး လင်မြို့တော်သို့ ပြန်လာခဲ့ဖူးသည်။
ထိုအချိန်တုန်းက သူက သူမ၏ ကျောပေါ်တွင် ကပ်လျက် လဲလျောင်းနေခဲ့ခြင်း...
ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသည့်အခါ သူမ၏ ပါးပြင်လေးများမှာ နီမြန်းပူရှိန်းလာပြီး ရုတ်တရက် မေးခွန်းတစ်ခု ဝင်လာသည်။ "အဲဒီအချိန်တုန်းက ဒီကောင် နိုးနေတာလား"
ထိုအတွေးက သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားသည့်အခါ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် လှိုင်းလေးများ ထသွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော၊ ကျော့ရှင်းသော အမူအရာလေး တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။
ဆေးတောင်၏ ဂူလမ်းကြောင်းများ အတွင်းတွင် ချင်လဲ့သည် လမ်းလျှောက်ဝင်လာခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ပျက်သွားသည်။
တောင်၏ အတွင်းပိုင်းမှာ ရှုပ်ထွေးလှသော ဂူလမ်းကြောင်း စနစ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူ ကျင့်ကြံနေစဉ်အတွင်း သူ၏ အဘိုးဖြစ်သူက နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဂူလမ်းကြောင်း တစ်ခုပြီးတစ်ခုမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရှုပ်ထွေးစွာ ဆက်သွယ်နေပြီး အပြင်လူများ ဝင်ရောက်ခြင်းမှ တားဆီးရန် ထူးဆန်းသော ဝင်္ကပါများကို ဖန်တီးထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အမြဲတမ်း တိတ်ဆိတ်စွာ ကျင့်ကြံနိုင်ပြီး သူကိုယ်တိုင် လွတ်လပ်စွာ နေနိုင်သည့် သီးသန့်နယ်မြေလေး ဖြစ်သည်။
ယခင်က တုကျောက်လန်၏ ပိုမို ကြမ်းတမ်းလာသော လုပ်ရပ်များကြောင့် လင်ချန်ယဲ့သည် ဂူကို လူအများအား ဖွင့်ပေးခဲ့ရသဖြင့် လင်မိသားစုဝင်များစွာမှာ ငှက်အုပ်များကဲ့သို့ တောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက် စူးစမ်းခဲ့ကြသည်။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် လင်မြို့တော်ရှိ မည်သည့် ကျင့်ကြံသူမျှ ဝင်္ကပါများ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို မရှာဖွေနိုင်ခဲ့သလို မဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့ကြဘဲ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ဘာသာသူတို့ လက်လျှော့သွားခဲ့ကြသည်။
သို့သော် ယနေ့တွင်မူ ဂူလမ်းကြောင်း အဝင်ဝတွင် အစီရင်အတားများကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားထားသည့် ထင်ရှားသော လက္ခဏာများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျောက်တုံးလမ်းအချို့မှာ ကျောက်တုံးကြီးများဖြင့် ပိတ်ဆို့ခံထားရသဖြင့် ဂူအတွင်းရှိ လေစီးဆင်းမှု ပုံစံများ ပြောင်းလဲနေသည်။ ထို့အပြင် ကျူးကျော်သူက ဝင်္ကပါများကို ဖျက်ဆီးရန်အတွက် အသစ်ဖွင့်ထားသော ဂူလမ်းကြောင်းအချို့ကိုလည်း တွေ့ရသည်။
"လင်မိသားစုထဲမှာ ဒါကို နားလည်နိုင်တဲ့လူ တစ်ယောက်မှ မရှိတာ သေချာတယ်။ ဒါဆို ဘယ်သူဖြစ်နိုင်မလဲ"
ချင်လဲ့မှာ မျက်မှောင်များကို အလေးအနက် ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားကာ တောင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ မူလလမ်းကြောင်းအတိုင်း အပြေးအလွှား သွားခဲ့သည်။ တောင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ မည်သူမျှ မရောက်ရှိသေးရန် သူ မျှော်လင့်နေသည်။
ထိုနေရာမှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် သီးသန့်နယ်မြေ ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာမှာ သူ ယခင်က ကောင်းကင်မိုးကြိုးဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ခြင်း ကျင့်ကြံခဲ့သည့် အရေးကြီးသော နေရာဖြစ်သလို သူ၏ ကိုယ်ပိုင် နိဗ္ဗာန်ဘုံလေးလည်း ဖြစ်သည်။
မည်သည့် အပြင်လူကိုမျှ သူ ဝင်ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။
အလွန်လျင်မြန်စွာပင် သူသည် ဂူအတွင်းပိုင်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ အရာအားလုံးမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ရှိနေသေးသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး လမ်းတွင် တွေ့ခဲ့သော လက္ခဏာများအရ ဝင်္ကပါကို ဖျက်ဆီးသူမှာ အတွင်းသို့ မဝင်ရောက်နိုင်သေးဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။
"အဆင်ပြေပါတယ်။ အဲဒီလူက အခုလောလောဆယ် ဝင်္ကပါတွေကို မဖျက်နိုင်သေးဘူး။ သူ နည်းလမ်းရှာနေတုန်းပဲ ဖြစ်ရမယ်" ဂူထဲသို့ ဝင်ပြီးနောက် ချင်လဲ့သည် မီးသလင်းကျောက်များကို စနစ်တကျ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး သူ၏ မေးစေ့ကို ခဏကြာ ပွတ်သပ်နေမိသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာသည်။ "လင်မြို့တော်ကလူ မဟုတ်ရင် ဘယ်သူ ဖြစ်နိုင်မလဲ။ အဲဒီလူက ဘာကို လိုချင်တာလဲ။ ဂူထဲမှာ တကယ်ပဲ ရတနာရှိတယ်လို့ သူတို့ ယုံကြည်နေကြတာလား"
လင်ယွီရှီးက အပြင်မှာ စောင့်နေသည်ကို သိသဖြင့် သူသည် ဂူထဲတွင် အကြာကြီး မနေဘဲ အမြန်ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။
သဘာဝကျကျပင် သူ ဂူအပြင်သို့ ထွက်လိုက်သည်နှင့် လင်ယွီရှီးမှာ မူလနေရာတွင်ပင် ကျော့ရှင်းစွာ ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူမ မည်သည်များ တွေးနေမှန်း သူ မသိသော်လည်း သူမ၏ ပါးပြင်လေးများမှာ နီမြန်းနေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် အလင်းရောင်များ ရှိနေသည်။ သူမတွင် ပုံမှန်ရှိနေကျ ဆွဲဆောင်မှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ ပုံမှန်ထက် ထူးခြားသော ကျော့ရှင်းမှုမျိုး ရှိနေသည်။ ဤအရာအားလုံးက ချင်လဲ့ကို ထူးခြားသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေးစွမ်းနေသည်။
"ဘာတွေ အသည်းအသန် တွေးနေတာလဲ" ချင်လဲ့က သူမ၏ နောက်မှနေ၍ တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။
လင်ယွီရှီးမှာ ရုတ်တရက် လန့်သွားသည်။ သူမမှာ တကယ့်ကို အံ့သြသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ချင်လဲ့မှန်း သိလိုက်ရသည့်အခါ အပြုံးလေးတစ်ခု ပြန်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို စနောက်သည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ငါ နင့်ကို ကျောပိုးပြီး အိမ်ပြန်ခဲ့တဲ့ အချိန်အကြောင်း တွေးနေတာ။ နင် နိုးနေတာလား"
မမျှော်လင့်ထားသဖြင့် ချင်လဲ့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အရေပြားများမှာ ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားသည်။ သူက ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လင်ယွီရှီးက မြင်သွားခဲ့ပြီး အော်လိုက်သည်။ "ငါ သိသားပဲ၊ ငါ သိနေတာပဲ။ နင်... နင်ကတော့ တကယ့်ကို အကျင့်ပုပ်တဲ့ကောင်ပဲ"
ချင်လဲ့မှာ အရှက်သည်းသွားပြီး တဟဲဟဲ ရယ်မောလိုက်ကာ သူမ မည်သို့ပြောပြော ပြန်မပြောတော့ပေ။
သို့သော် လင်ယွီရှီးက ထပ်ပြီး စိတ်မဆိုးတော့ပေ။ သူမက ရယ်မောလျက် မျက်စောင်းထိုးပြီး ပြောလိုက်သည်၊ "စေ့စပ်ပွဲတုန်းက နင် ငါ့လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ပြီး ငါ့ရဲ့ ဖိအားတွေကို ဝေမျှပေးခဲ့လို့ နင့်ကို ငါ ခွင့်လွှတ်လိုက်မယ်"
ထိုအချိန်တုန်းက သူမသည် သူမ၏ မိသားစုဝင်များ၏ လှောင်ပြောင်မှုများနှင့် တုမိသားစု၏ ကြမ်းတမ်းသော စကားလုံးများကို ခံစားခဲ့ရသည်။ ထိုသို့ အလွန် ဝမ်းနည်းပြီး အားကိုးရာမဲ့နေသည့် အချိန်တွင် ချင်လဲ့က သူမ၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုစဉ်က ကြီးမားလှသော ဖိအားများအောက်တွင် သူမသည် သတိမထားမိဘဲ အားဖြင့် ဆုပ်ကိုင်မိခဲ့သဖြင့် သူမ၏ လက်သည်းများမှာ ချင်လဲ့၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ စူးဝင်သွားခဲ့သော်လည်း ချင်လဲ့မှာ အော်ဟစ်ခြင်း အလျဉ်းမရှိခဲ့ပေ။
နတ်ဆိုးဝံပုလွေတောင် ခရီးစဉ်ပြီးနောက် သူမ၏ စင်ကြယ်ပြီး မြင့်မြတ်သော နှလုံးသားဖြင့် ထိုစဉ်က ချင်လဲ့မှာ နိုးနေခဲ့သည်ကို သူမ သဘာဝကျကျ ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ထိုအဖြစ်အပျက်ကို မကြာခဏ ပြန်လည်သတိရတတ်ပြီး သတိရတိုင်း သူမ၏ရင်ထဲတွင် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားမိသည်။
ထိုကိစ္စတစ်ခုတည်းနှင့်ပင် ချင်လဲ့၏ အပြစ်အားလုံးကို ခွင့်လွှတ်ရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းအပြင် အစကတည်းက သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ချင်လဲ့အပေါ် မကောင်းသော အတွေးလေး တစ်စက်မျှ မရှိခဲ့ပေ...။
"ဆေးတောင်ထဲက ကျောက်တုံး ဂူလမ်းကြောင်း ဝင်္ကပါတွေကို တစ်ယောက်ယောက်က ဖျက်ဆီးနေတယ်။ အဲဒီလူက လင်မိသားစုဝင် မဟုတ်လောက်ဘူး၊ ဘယ်သူဖြစ်နိုင်မလဲ နင် သိလား" အနေခက်မှုကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် ချင်လဲ့က သူ စောစောက ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်ကို ပြောပြရင်း အကြောင်းအရာ ပြောင်းလိုက်သည်။ အခြေအနေကို ရိုးရှင်းစွာ ရှင်းပြရင်း သူက ဆက်ပြောသည်။ "အဲဒီလူက ဝင်္ကပါတွေကို နားလည်ပြီး ပန်းပဲပညာရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ အချိန်အကြာကြီး ဖြုန်းနေတာတောင် မဖောက်နိုင်သေးတာကို ကြည့်ရင် သူ့ရဲ့ အဆင့်က သိပ်မမြင့်သေးဘူး ထင်တယ်"
"စဉ်းစားနေစရာတောင် မလိုဘူး၊ ဒါ တုကျောက်လန်ရဲ့ လက်ချက်ပဲ။ သူက တုဟိုင်ထျန်းကို ဆေးတောင်ရဲ့ အခြေအနေတွေကို ပြောပြပြီး ဒါကို ဖောက်နိုင်မယ့် လူတွေ လွှတ်ခိုင်းထားတာ ဖြစ်ရမယ်" လင်ယွီရှီးက ပြတ်ပြတ်သားသား ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။ "သူက ဆေးတောင်ကို ရချင်နေတာ ကြာပြီ၊ ငါ့အဖေရဲ့ နေရာကို လုပြီး လင်မိသားစုရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ဖို့ အမြဲ ကြံစည်နေတာ။ ဆေးတောင်ထဲက လျှို့ဝှက်ချက်တွေက သူ့အတွက် အဓိကပဲ၊ ဒါကြောင့် သူက ဒါကို သေချာပေါက် သတိထားနေမှာပဲ"
ချင်လဲ့မှာ တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေရင်း သူ၏ မျက်မှောင်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ကြုတ်လာကာ မျက်နှာမှာ တည်တင်းသွားသည်။
ဆေးတောင်ထဲက အံ့သြဖွယ် ဝင်္ကပါများကို သူ၏ အဘိုးက သူတစ်ယောက်တည်းအတွက် ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထိုအရာများကို ဖျက်ဆီးရမည်ဆိုလျှင်ပင် သူ့လက်နှင့်သာ ဖျက်ဆီးမည် ဖြစ်သည်။ တခြား မည်သူမျှ လာနှောင့်ယှက်၍ မရပေ။
ထိုဂူမှာ သူ၏ရင်ထဲတွင် မြင့်မြတ်သည့် နယ်မြေဖြစ်ပြီး သူ၏ တစ်ခုတည်းသော သီးသန့်နေရာ ဖြစ်သည်။ လင်ယွီရှီးကိုပင် သူ အထဲသို့ မခေါ်ခဲ့ဖူးသည်ဖြစ်၍ အပြင်လူတစ်ယောက်က မည်သို့ ဝင်နိုင်မည်နည်း။
အခန်း (၄၄) ပြင်းထန်သော ဖိအား
ချင်လဲ့နှင့် လင်ယွီရှီးတို့သည် တောင်တက်လမ်းကျဉ်းလေးအတိုင်း ပုခုံးချင်းယှဉ်ကာ လမ်းလျှောက်လာကြသည်။ သူတို့သည် လမ်းတစ်လျှောက် စကားစမြည်ပြောရင်း လင်မြို့တော်ဘက်သို့ မလောဘဲ ဦးတည်လာခဲ့ကြ၏။
လင်မြို့တော်အဝင်ဝသို့ ရောက်သည့်အခါ လင်မိသားစု၏ အဓိကနေအိမ်ဝင်းအတွင်းမှ တစ်စုံတစ်ယောက်အား ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းနေသည့် တုကျောက်လန်၏ စူးရှသော အသံကို သူတို့နှစ်ဦးကြားလိုက်ရသည်။
လင်ယွီရှီး၏ လှပသောမျက်နှာလေးမှာ ပျက်သွားပြီး ချင်လဲ့ကို ပြောလိုက်သည်။ "နင် အရင်သွားနားနှင့်တော့၊ ငါ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်" ထိုသို့ ပြောကာ အဓိကနေအိမ်ဝင်းဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့သည်။
လင်ချန်ယဲ့၏ မိသားစုသည် လင်မြို့တော်၏ အလယ်ဗဟို သိုင်းလေ့ကျင့်ရေးကွင်း၏ ဘေးတိုက်တွင် နေထိုင်ကြသည်။ ထိုနေရာသည် ဘိုးဘေးခန်းမရှိသည့်နေရာဖြစ်ပြီး ၎င်းနေရာမှာ လင်မိသားစု၏ ခေါင်းဆောင်များ အစဉ်အဆက် နေထိုင်ရာ နေရာလည်း ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ပြင်းထန်သော အငြင်းပွားသံများကို ထိုဘက်မှ ကြားနေရသည်။ လင်မိသားစုဝင်အများအပြားမှာလည်း ထိုဆူညံမှုကို ကြည့်ရှုရန် စုရုံးရောက်ရှိနေကြသည်အား တွေ့ရသည်။
ချင်လဲ့မှာ ခဏတာ မှင်တက်သွား၏။ ခေတ္တစဉ်းစားပြီးနောက် သူ၏စိတ်အခြေအနေကို အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများမှာ အမူအရာကင်းမဲ့သော အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီး ခံစားချက်မရှိသည့်ပုံစံဖြင့် ထိုနေရာသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။
မကြာမီမှာပင် သူသည် အငြင်းပွားမှုဖြစ်ပွားရာ သိုင်းလေ့ကျင့်ရေးကွင်း အနောက်ဖက်ရှိ လင်မိသားစုခြံဝင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
သူ့ရှေ့တွင် လင်ချန်ယဲ့၏ ဘေး၌ ဦးစွာ ရောက်နှင့်နေကြသော လင်ဖုန်း၊ လင်ရှင်းနှင့် ကျန်ရှိသူများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ လင်ယွီရှီးမှာလည်း စိုးရိမ်ပူပန်သော မျက်နှာဖြင့် သူမ၏အဖေဘေးသို့ ရောက်ရှိနေပြီး ညီမငယ် လင်ရွှမ်းရွှမ်းကို မည်သည်များ ဖြစ်နေကြောင်း တိုးတိုးလေး မေးမြန်းနေသည်။
တုကျောက်လန်သည် တုချီရှန်း၊ တုဟန်းနှင့် တုဟိုင်ထျန်း စေလွှတ်လိုက်သော ကျင့်ကြံသူတစ်စုကို ခေါ်ဆောင်လာပြီး လင်ချန်ယဲ့အား ရင်ဆိုင်နေကာ လင်ရွှမ်းရွှမ်းကိုလည်း ရက်ရက်စက်စက် အော်ဟစ်ဆဲဆိုနေတော့သည်။
တုမိသားစု၏ ဘေးဖက်တွင် သူမ၏ အငယ်ဆုံးသား တုဖေးမှာ ထမ်းစင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်။ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများကြောင့် သူ၏မျက်နှာမှာ သရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေ၏။
လင်ချန်ယဲ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ကုတ်ခြစ်ရာအချို့ ရှိနေပြီး ၎င်းမှာ တုကျောက်လန် ဒေါသထွက်ပြီး လုပ်ဆောင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
လင်မိသားစု၏ အကြီးအကဲ သုံးဦးဖြစ်သော လင်ခန်းအန်း၊ လင်ရှန်းနှင့် လင်ပိုတို့လည်း ရှိနေကြသည်။ သူတို့မှာ နှစ်ဖက်စလုံးကို စကားကောင်းကောင်းပြောရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားနေကြသော်လည်း သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ လေးလံနေကြ၏။
လင်မိသားစုဝင် အတော်များများမှာ ခြံဝင်းဘေးတွင် စုရုံးနေကြပြီး တုမိသားစုမှ သားအမိများကို ဒေါသတကြီး ဝေဖန်ပြစ်တင်နေကြသည်။
ချင်လဲ့မှာ မထင်မရှားသော ထောင့်တစ်နေရာမှ နားထောင်နေရင်း မည်သည်များ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာခဲ့သည်။
လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က တုဖေးသည် လင်ရွှမ်းရွှမ်း အိပ်ပျော်နေစဉ် ဆေးခိုးတိုက်ပြီး စော်ကားရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူမက သိသွားခဲ့သည်။ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ၆ သာရှိသော တုဖေးမှာ လင်ရွှမ်းရွှမ်း၏ ပြင်းထန်စွာ ထိုးကြိတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး နံရိုးများစွာ ကျိုးသွားခဲ့သည်။ သူ၏ အမျိုးသားအင်္ဂါပင်လျှင် ပြင်းထန်စွာ နင်းခြေခံလိုက်ရသဖြင့် နောင်တွင် အသုံးမပြုနိုင်တော့မည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေ၏...။
ထိုသို့ဖြစ်ပြီးနောက် တုကျောက်လန်မှာ ဒေါသမီးတောက်သွားတော့သည်။ သူမသည် လင်ရွှမ်းရွှမ်းက သူမ၏သားကို မဟုတ်မတရား စွပ်စွဲပြီး တမင်သက်သက် ဒုက္ခပေးရန် ကြံစည်ခဲ့သည်ဟု စွပ်စွဲလိုက်သည်။
ထိုညမှာပင် သူမသည် လင်ချန်ယဲ့ကို လက်နက်စွဲကိုင် တိုက်ခိုက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုနည်းတူစွာ လင်ချန်ယဲ့သည်လည်း တုဖေးက သူ၏သမီးအပေါ် ယုတ်မာသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိခဲ့သည်ကို သိလိုက်ရသည့်အခါ ဒေါသပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။ သူသည် တုကျောက်လန်နှင့် အပြင်းအထန် အငြင်းပွားခဲ့ကြပြီး မျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲ သုံးဦးက ဖျန်ဖြေပေးမှသာ ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
တုကျောက်လန်သည် တုဖေး၏ဒဏ်ရာကို စစ်ဆေးရန် အိမ်ပြန်သွားခဲ့ပြီး ဒဏ်ရာမှာ ပိုမိုဆိုးဝါးလာသည်အား တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ လင်ချန်ယဲ့ကို ပြန်လည်ရင်ဆိုင်ရန် ရောက်လာပြန်သည်။
ယနေ့အပါအဝင်ဆိုလျှင် ၎င်းမှာ လေးကြိမ်မြောက် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
"လင်ချန်ယဲ့၊ နင်က တကယ်ပဲ ငါတို့ကို အနိုင်ကျင့်ရဲတယ်ပေါ့။ မုဆိုးမတစ်ယောက်နဲ့ အဖေမရှိတဲ့ ကလေးတွေကိုလား။ နငါက ငါတို့ကို ဘာမှမဟုတ်သလိုမျိုး ဆက်ဆံရဲတယ်ပေါ့။ ကောင်းပြီ၊ စောင့်နေလိုက်။ ငါ့တုမိသားစု မကြာခင် ဒီကို ရောက်လာတော့မယ်" တုကျောက်လန်က ခြင်္သေ့မတစ်ကောင်လို အော်ဟစ်ရင်း လက်ဟန်ခြေဟန်များဖြင့် အော်ဟစ်နေသည်။ "ငါ့မောင်ဝမ်းကွဲ ဒီနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းမှာ ရောက်လာလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် နင် လင်ချန်ယဲ့က ငါ့ကို ဘယ်လိုမျိုး အရေးမစိုက်ဘဲ နေရဲဦးမလဲဆိုတာ ငါ သိချင်လှပါသေးတယ်။ နင့်ရဲ့ မျိုးမစစ်တဲ့ သမီးက ငါ့သားကို ဒီလိုဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တာ။ ငါ ဒီကိစ္စကို အပြတ်မရှင်းရမချင်း ဘယ်တော့မှ အနားယူမှာ မဟုတ်ဘူး"
"နင်ကမှ မျိုးမစစ်တာ၊ နင့်တုမိသားစုတစ်ခုလုံးက ခွေးတွေ။ မျိုးမစစ်တွေ" လင်ရွှမ်းရွှမ်း၏ မျက်လုံးများမှာ နီမြန်းနေပြီး အားမလျှော့ဘဲ ပြန်လည်ဆဲဆိုလိုက်သည်။ သူမ၏ သွားများကို ကြိတ်ထားပုံမှာ ကျားမတစ်ကောင်နှင့် တူလှပေသည်။
"နင့်သားက ခံရမှာပေါ့" လင်ယွီရှီး၏ လှပသောမျက်နှာလေးမှာလည်း ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်ကို သိလိုက်ရသည့်နောက် အေးစက်သွားသည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများဖြင့် တုကျောက်လန်ကို စိုက်ကြည့်လျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "တုဖေးက ဒီလိုယုတ်မာတဲ့ အလုပ်မျိုးကို လုပ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာကို သူ့ကို မသတ်လိုက်တာတောင် အတော်လေး သဘောထားကြီးရာ ကျနေပြီ။ ရွှမ်းရွှမ်းက သူ့အတွက် ညီမလေးတစ်ယောက်လိုပဲ။ သူက ဒီလိုမျိုး ကြိုးစားခဲ့တာဟာ တိရစ္ဆာန်ထက်တောင် နိမ့်ကျနေပြီ"
"အင်း၊ တကယ်ကို တိရစ္ဆာန်ပဲ"
"သူခံရတာ ထိုက်တန်တယ်၊ အဲဒါ သူ့ရဲ့ ကံပဲ။ သူ့ကို သေအောင် မရိုက်သတ်လိုက်တာတောင် အတော်လေး သက်ညှာပေးထားတာပဲ"
"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်"
ဘေးနားရှိ လင်မိသားစုဝင်များမှာလည်း တရားမျှတမှုအတွက် ဒေါသထွက်နေကြပြီး ဝိုင်းဝန်းထောက်ခံလိုက်ကြသည်။
"ကောင်းပြီလေ။ အရမ်းကောင်းတယ်ဟေ့။ နင်တို့တွေက ငါတို့လို အပြင်လူတွေကို တကယ်ပဲ အနိုင်ကျင့်ရဲတယ်ပေါ့" တုကျောက်လန်မှာ ဒေါသကြောင့် အဆုတ်ပင် ပေါက်ထွက်မတတ် ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ မြွေဆိုးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အမုန်းတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ "နင်တို့အားလုံး မြူတိမ်ဆောင်က ငါ့မောင်ဝမ်းကွဲ ရောက်လာတာကို စောင့်နေကြလိုက်။ သူရောက်လာရင် နင်တို့ ဘယ်လောက်အထိ အကျောတင်းနိုင်ဦးမလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ရသေးတာပေါ့။ ငါ့သားအတွက် တရားမျှတမှု မရရင် ငါ တုကျောက်လန် ဒီလင်မြို့တော်ကနေ ထွက်သွားပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ဘူး"
သူမက တုဟိုင်ထျန်း၏ အမည်ကို ပြောလိုက်သည့်အခါ ယခင်က အားတက်သရော ပြောဆိုနေကြသော လင်မိသားစုဝင်များမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
တုဟိုင်ထျန်းသည် မြူတိမ်ဆောင်၏ အကြီးအကဲ ငါးဦးအနက် တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ ဝိညာဉ်ပေါက်ဖွားခြင်း အလယ်အဆင့်တွင် ရှိနေကာ မကြာမီ နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ တက်လှမ်းတော့မည်ဟု ကောလာဟလများ ထွက်နေသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ လင်ချန်ယဲ့ထက် ပိုမို အားကောင်းသည်မှာ သေချာသည်။ ထို့အပြင် သူ၏ လက်အောက်တွင် ဝိညာဉ်ပေါက်ဖွားခြင်းအဆင့် အစောပိုင်း ကျင့်ကြံသူ သုံးဦးရှိသေးသည်။ ၎င်းအပြင် တုဟိုင်ထျန်းမှာ နန်းဆောင် ဒုတိယသခင် ဖြစ်သော လျိုယွမ်ထောင်၏ ယုံကြည်ရသူဖြစ်ပြီး အလေးထားခြင်းကို ခံရသူလည်း ဖြစ်သည်။
တုဟိုင်ထျန်း၏ တစ်ကိုယ်ရည် စွမ်းဆောင်ရည်မှာပင် လင်မိသားစုထက် တစ်ဆင့်မြင့်နေရုံတင်မကဘဲ သူက မြူတိမ်ဆောင်ကိုပါ ကိုယ်စားပြုနေသူ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ဤနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့လျှင် လင်မိသားစုအတွက်... ဤပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ အမှန်တကယ် ခက်ခဲသွားမည် ဖြစ်သည်။
"ဘာလဲ၊ စကားမပြောနိုင်တော့ဘူးလား။ လျှာတွေ ကျွတ်ကုန်ကြပြီလား" တုဟိုင်ထျန်း၏ အမည်ကို ပြောလိုက်ရုံဖြင့် လင်မိသားစုဝင် အများစုမှာ တိတ်ဆိတ်သွားကြသဖြင့် တုကျောက်လန်မှာ ပို၍ပင် မောက်မာလာကာ လှောင်ရယ်ရင်း ဆက်ပြောသည်။ "နင်တို့အားလုံး နားထောင်ထားကြ။ ငါ့သားကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ရင် ငါ တရားမျှတမှု မရရချင်း မရပ်နားဘူး။ အဲဒီ မျိုးမစစ်မလေးက အကျိုးဆက်ကို ခံစားရမှာပဲ" သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ မြွေဟောက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အေးစက်နေပြီး လင်ရွှမ်းရွှမ်းကို သတ်ချင်သောအကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုသတ်ဖြတ်လိုသော အကြည့်ကြောင့် လင်ရွှမ်းရွှမ်းမှာ ရင်ထဲတွင် အေးစက်သွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ တုန်ခါသွားရသည်။ သူမက ကြောက်ကြောက်ရွံ့ရွံ့ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "အစ်မ... ကျွန်မ မှားသွားတာလား။ ကျွန်မက အဖေနဲ့ မိသားစုကို ဒုက္ခပေးမိတာလား"
သူမ ခဏရပ်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း ဆက်ပြောသည်။ "အဲဒီတိရိစ္ဆာန် တုဖေးက ရူးသွားတာလေ။ ကျွန်မ... ကျွန်မ တကယ်ကို သည်းမခံနိုင်တော့လို့ပါ"
"အဆင်ပြေပါတယ်၊ မကြောက်ပါနဲ့။ နင် ဘာမှမမှားဘူး၊ သူက ခံရမှာပဲ" လင်ယွီရှီးက သူမ၏ လက်များကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။ "နတ်ဆိုးဝံပုလွေတောင် ခရီးစဉ်မှာ ငါတို့ မြူတိမ်ဆောင်အတွက် အကျိုးကျေးဇူးတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့ပေးတယ်။ ငါတို့က အဲဒီ တုဟိုင်ထျန်းကို ကြောက်နေဖို့ မလိုဘူး၊ ဒါကြောင့် စိတ်မပူနဲ့။ ငါသာဆိုရင်လည်း သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်မှာပဲ၊ ဒါကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်မတင်ပါနဲ့တော့"
နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည့်နောက် လင်ရွှမရွှမ်းမှာ သိသိသာသာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသဖြင့် သူမ၏ လှပသောမျက်နှာလေးပေါ်ရှိ စိုးရိမ်မှုတစ်ခုမှာ လျော့ပါးသွားခဲ့သည်။
ချင်လဲ့မှာ ထောင့်တစ်နေရာမှ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေစဉ် လင်ချန်ယဲ့နှင့် လင်ချန်ကျိ ညီအစ်ကို နှစ်ဦးမှာ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် တုဟိုင်ထျန်း ရောက်လာမည်ဟူသော စကားကြောင့် မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။
ကြည့်ရသည်မှာ ထိုညီအစ်ကို နှစ်ဦးမှာ လူရှေ့တွင် တင်းခံထားသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ တုဟိုင်ထျန်း ရောက်လာမည့်အရေးကို ကြောက်ရွံ့နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးပင် ဤသို့ဖြစ်နေလျှင် ကျန်ရှိသော လင်မိသားစုဝင်များကို မည်သို့မျှ မျှော်လင့်၍ မရတော့ပေ။
အကြီးအကဲ သုံးဦးအပါအဝင် လင်မိသားစုဝင်တိုင်းမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြောင့် မျက်မှောင်များ ကြုတ်နေကြသည်။ ယခင်က ဆူညံနေသူ အများအပြားမှာ ယခုအခါ တုဟိုင်ထျန်းဆိုသော အမည်က သူတို့၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ တောင်ကြီးတစ်လုံး ဖိချထားသကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ သူတို့၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ဖိအားကြောင့် အသက်ရှူပင် မဝနိုင်တော့သကဲ့သို့ လေးလံနေကြ၏။
တစ်ဖက်တွင်မူ တုကျောက်လန်နှင့် အဖွဲ့သားများမှာမူ သူတို့၏ နောက်ခံလူကြောင့် မောက်မာဝင့်ကြွားနေကြပြီး အခြေအနေမှာ သူမဖက်သို့ ချက်ချင်းပင် ယိမ်းယိုင်သွားခဲ့သည်။
မြူတိမ်ဆောင်မှာ ထုံးကျောက်အဆင့် ရှိသော အင်အားစုတစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း လင်မိသားစုကဲ့သို့သော လက်အောက်ခံ မျိုးနွယ်စုများအတွက်တော့ မလှမ်းနိုင်သော အမြင့်တွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ တုဟိုင်ထျန်းမှာ မြူတိမ်ဆောင်၏ အကြီးအကဲတစ်ဦးသာ ဖြစ်သော်လည်း လင်မိသားစု တစ်ခုလုံးကို ပြင်းထန်သော ဖိအားပေးရန် လုံလောက်လှပေသည်...။
၎င်းမှာ ချင်လဲ့ကို အံ့အားသင့်စေပြီး ဝိညာဉ်နယ်မြေရှိ အင်အားစုအသီးသီး၏ ပြင်းထန်ပြီး ရက်စက်လှသော အဆင့်အတန်း ခွဲခြားမှုများကို ပိုမို နားလည်လာစေခဲ့သည်။
"ငါတို့ ဒီမှာပဲ မင်းတို့ဦးလေး ရောက်လာတာကို စောင့်မယ်။ အချိန်ကြည့်ရတာ အခုဆို သူတို့ ရောက်တော့မှာပဲ။ အဲဒီအချိန်ကျမှ လင်မိသားစုနဲ့ အပြတ်ရှင်းမယ်" တုကျောက်လန်နှင့် သူမ၏ တုမိသားစုဝင် အနည်းငယ်မှာ ထိုင်စရာနေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေလိုက်ကြပြီး တိုက်ပွဲမစတင်မီ နားနေကြသည့်ပုံစံမှာ ထင်ရှားလှပေသည်။
လင်မိသားစုဝင် အများအပြားမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် တုမိသားစုမှ သားအမိများကို ကြည့်ကာ စိတ်ဓာတ်ကျနေကြသည်။
လင်ချန်ယဲ့မှာ မျက်မှောင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြုတ်လိုက်ပြီး လင်ချန်ကျိကို မျက်ရိပ်ပြကာ လင်ယွီရှီး၊ လင်ဖုန်းနှင့် ကျန်ရှိသူများကို ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ခန်းမထဲသို့ ပြန်ခေါ်သွားခဲ့သည်။ သူက မေးလိုက်သည်။ "နတ်ဆိုးဝံပုလွေတောင် ခရီးစဉ်က ဘယ်လိုလဲ"
လင်ဖုန်း၊ လင်ရှင်းနှင့် လင်ရှောင်တို့မှာ မြို့သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ ထိုဆူညံသံများကြောင့် ခြံဝင်းထဲသို့ စုရုံးရောက်ရှိလာကြခြင်းဖြစ်ပြီး အစီရင်ခံရန် အခွင့်အရေး မရရှိသေးပေ။
သူတို့အား ခန်းမထဲသို့ ခေါ်ယူလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းဆောင်၏ မေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူတို့အားလုံး ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြတော့သည်။
"တကယ့်ကို အန္တရာယ်များပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းခဲ့တာပါ" လင်ရှောင်က ဦးဆောင်၍ ဖြေကြားလိုက်သည်။ "အဖေ၊ အဖေ လုံးဝ သိမှာမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခရီးစဉ်က သေခြင်းတရားနဲ့ လက်တစ်လုံးခြားပဲ ရှိခဲ့တာ။ တကယ့်ကို အန္တရာယ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တာပါ၊ အဲဒါတွေ အားလုံးက ချင်လဲ့ကြောင့်..."
"ချင်လဲ့ ဟုတ်လား"
"ချင်လဲ့လား"
"ချင်လဲ့ တဲ့လား"
လင်ချန်ယဲ့၊ လင်ချန်ကျိနှင့် လင်ရွှမ်ရွှမ်တို့၏ မျက်နှာများမှာ မေးခွန်းသင်္ကေတများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး လင်ရှောင်ကို ထူးဆန်းစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
"ချင်လဲ့လည်း လိုက်သွားတာလား။ သူက ဘယ်လိုလုပ် လိုက်သွားတာလဲ" လင်ချန်ယဲ့က လင်ယွီရှီးကို အလေးအနက် ကြည့်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "ခုတလော ငါ သူ့ကို မတွေ့ရတာ မဆန်းတော့ဘူး၊ သူက မင်းတို့နဲ့အတူ နတ်ဆိုးဝံပုလွေတောင်ကို လိုက်သွားတာကိုး။ အဲဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ"
"အဲဒီလူအက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်မလာဘူးလား။ သူက ဘာလို့ လိုက်သွားတာလဲ။ သူက နင်တို့ရဲ့ တာဝန်ကို နှောင့်နှေးအောင် လုပ်ခဲ့သေးလား" လင်ရွှမ်းရွှမ်းသည် အားလုံးက ချင်လဲ့ကြောင့် ဆိုသော စကားကို ကြားလိုက်သည့်အခါ သူမက ချင်လဲ့ကြောင့် အဖွဲ့သားများ ပြဿနာပေါင်းစုံ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောသည်။ "တကယ်ပါပဲ၊ မြူတိမ်ဆောင်ရဲ့ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်နေတာကို ဘာလို့ လူအတစ်ယောက်ကို ခေါ်သွားခဲ့ကြတာလဲ။ နင်တို့အားလုံး ရူးသွားကြပြီလား"
ထိုစကားများ ပြောပြီးနောက် သူမသည် လင်ယွီရှီး၊ လင်ဖုန်း၊ လင်ရှင်းနှင့် လင်ရှောင်တို့၏ မျက်နှာအမူအရာများ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသကဲ့သို့ပင်...။
အထူးသဖြင့် လင်ရှင်းနှင့် လင်ရှောင်တို့ ဖြစ်သည်။ သူတို့က သူမကို ကြည့်သော အကြည့်မှာ အလွန်ပင် အေးစက်နေပြီး သူမ၏ စကားအပေါ် သိသိသာသာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြသည်...။
၎င်းက လင်ရွှမ်းရွှမ်းကို ရုတ်တရက် မှင်တက်သွားစေသည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဒီလူတွေ... ဘာတွေ ဖြစ်နေကြတာလဲ" သူမသည် ရင်ထဲတွင် အလွန်ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။
"ဒုတိယသခင်မလေးက အမြဲတမ်း လူအလို့ ခေါ်နေတဲ့သူသာ မရှိခဲ့ရင် ကျွန်တော်တို့အားလုံးဟာ ဆိုးဆိုးရွားရွား သေဆုံးသွားကြမှာပဲ။ ပထမ သခင်မလေးနဲ့ လင်ယင်းတို့လည်း သေတာထက် ဆိုးတဲ့ ကံကြမ္မာကို ကြုံတွေ့ရမှာပဲ။ ဟွန့်..." လင်ရှင်းက ရုတ်တရက် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
လင်ရှောင်ကလည်း ဝေဖန်မှုတွင် ပါဝင်လာသည်။ "ချင်လဲ့သာ မရှိရင် ကျွန်တော်တို့အားလုံး အခုဆို အလောင်းတွေ ဖြစ်နေလောက်ပြီ..."
"ညီမလေး၊ နင် နောင်ကျရင် နင့်ရဲ့ အစွဲတွေကို ရပ်တန့်သင့်ပြီ။ ချင်လဲ့က... ငါတို့အားလုံးရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ပဲ" လင်ယွီရှီးက သက်ပြင်းအသာချလျက် ဆက်ပြောသည်။ "နင် အမှန်တရားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိခင်မှာ နင်ဘာသာနင် ယူဆချက်တွေ မထုတ်သင့်ဘူး"
လင်ရွှမရွှမ်းသည် သူမ၏ စကားတစ်ခွန်းကြောင့် လူတိုင်း၏ ဒေါသတကြီး အကြည့်များနှင့် ဝေဖန်မှုများကို ခံရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။ ၎င်းက သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးကို အေးခဲသွားစေပြီး တစ်ခါတစ်ရံ စိမ်းဖျော့သွားကာ တစ်ခါတစ်ရံ ဖြူဖျော့သွားသဖြင့် အလွန်ပင် အနေခက်သွားရသည်။
"ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ လင်ဖုန်း၊ မင်း ပြောပြစမ်း" လင်ချန်ယဲ့က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မျက်လုံးများ ဝင်းလက်လျက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ သူ့အပေါ် မင်းတို့ရဲ့ သဘောထားတွေ ဒီလောက်အထိ ပြောင်းလဲသွားအောင် ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ" လင်ချန်ကျိကလည်း အသည်းအသန် မေးမြန်းလိုက်သည်။
"သခင်ကြီး၊ သခင်ကြီး။ မြူတိမ်ဆောင်ကလူတွေ ရောက်လာပါပြီ" ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်ရှိ လင်မိသားစုဝင်များထံမှ အံ့သြတုန်လှုပ်သော အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့၏ အသံများတွင် ထိတ်လန့်နေသည်မှာ သိသာလှပေသည်။ "အကြီးအကဲ တုဟိုင်ထျန်းအပြင် စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးဌာနကို တာဝန်ယူထားတဲ့ အကြီးအကဲ ရဲ့ရန်ချိုးလည်း ပါလာပါတယ်။ သူတို့က သူတို့ရဲ့ လက်အောက်က ခန်းမသခင်တွေကိုပါ ခေါ်လာကြတယ်။ အခြေအနေ မဟန်တော့ဘူး"
ချင်လဲ့နှင့် ပတ်သက်၍ မည်သို့ ဖြစ်ခဲ့သလဲဆိုသည်ကို မေးမြန်းနေသော လင်မိသားစု ညီအစ်ကို နှစ်ဦးမှာ ထိုရုတ်တရက် သတင်းကြောင့် မျက်နှာများ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ သူတို့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြရာ တစ်ဦးစီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်မှုများ အထင်အရှား ရှိနေကြသည်။
တုဟိုင်ထျန်း တစ်ယောက်တည်းပင် လင်မိသားစုအတွက် ခေါင်းခဲစရာ ဖြစ်နေပြီး ယခုအခါ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေး ဌာနက ရဲ့ရန်ချိုးပါ ထပ်တိုးလာပြန်သည်...။ ထိုညီအစ်ကို နှစ်ဦးမှာ သူတို့၏ ဦးခေါင်းများမှာ ထုံထိုင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
"ရဲ့ရန်ချိုးက ဘာလို့ လာတာလဲ။ သူနဲ့ တုဟိုင်ထျန်းကြားမှာ ပတ်သက်မှု ရှိတယ်လို့ ငါ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးဌာနက ရဲ့ရန်ချိုးဟာ လက်အောက်ခံ အင်အားစုတွေဆီကို ရောက်လာပြီဆိုရင် အမြဲတမ်း ရက်စက်လှတဲ့ အပြစ်ပေးမှုတွေနဲ့အတူ ရောက်လာတတ်တာပဲ။ လင်မိသားစုက ဘာတွေ အမှားလုပ်ခဲ့လို့ ရဲ့ရန်ချိုးကိုယ်တိုင် ရောက်လာရတာလဲ" လင်ချန်ယဲ့က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ရီလျက် ဒေါသနှင့် ထိတ်လန့်မှုများ ရောပြွမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။
"တကယ်လို့ ဒါဟာ ရွှမ်းရွှမ်းက တုဖေးကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စပဲဆိုရင် ရဲ့ရန်ချိုးကို လှုပ်ရှားအောင် လုပ်ဖို့ မလုံလောက်ဘူး။ ဒါ့အပြင် သူက အမြဲတမ်း စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေအတိုင်း တိတိကျကျ လုပ်ဆောင်တတ်တဲ့သူပဲ။ နန်းဆောင်သခင် ကိုယ်တိုင်ကလွဲရင် သူက ဘယ်သူ့မျက်နှာမှ ထောက်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူက ဒုတိယသခင် နှစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ကန်ဟွေးနဲ့ လျိုယွမ်ထောင် တို့ရဲ့ မျက်နှာကိုတောင် ထောက်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူက ဒီလို သေးဖွဲတဲ့ ကိစ္စမျိုးအတွက် ဒီကို လာမှာ မဟုတ်တာ သေချာတယ်" လင်ချန်ကျိ၏ ရင်ထဲတွင်လည်း ထိတ်လန့်မှုများ စတင် ကြီးထွားလာခဲ့သည်။
ရဲ့ရန်ချိုးသည် မြူတိမ်ဆောင် စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးဌာန၏ အကြီးအကဲ ဖြစ်သည်။ သူပေါ်လာသည့် မည်သည့်နေရာတွင်မဆို ရက်စက်လှသော အပြစ်ပေးမှုများက များသောအားဖြင့် ပါလာတတ်သည်။ သူ၏ ရောက်ရှိလာမှုသည် လင်မိသားစုဝင်တိုင်း၏ နှလုံးသားကို ငရဲပြည်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ နစ်မြုပ်သွားစေတော့သည်။