အခန်း (၂၃-၂၄)

အခန်း။ ၂၃

မကြာမီမှာပင် ကုယွမ်သည် ကျောက်စိမ်းအိုးအိမ်တော်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

သူ၏လက်ထဲတွင် သံပြားတံဆိပ်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ၎င်း၏အရှေ့ဘက်တွင် ကုယွမ်ဟူသော အမည်ကို ထွင်းထုထားကာ အနောက်ဘက်တွင်မူ ခြေသုံးချောင်း၊ နားနှစ်ဖက်ပါသည့် ရိုးရှင်းသော ကြေးအိုးပုံစံ အမှတ်အသားတစ်ခု ပါရှိသည်။ ဤသံပြားသည် ကုယွမ်အတွက် ကျောက်စိမ်းအိုးအိမ်တော်၏ တရားဝင် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ကြောင်း သက်သေခံပင်။

"ငါ ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ... ဒီအကျိုးပြုရမှတ်တွေဆိုတာ ကျောက်စိမ်းအိုးအိမ်တော်အတွက် လုပ်ဆောင်ပေးတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို အရေအတွက်နဲ့ တိုင်းတာထားတာပဲ။ ဥပမာအားဖြင့် ကျောက်စိမ်းအိုးအိမ်တော်က ထုတ်ပြန်တဲ့ တာဝန်အချို့ကို ပြီးမြောက်အောင် ထမ်းဆောင်နိုင်ရင် သက်ဆိုင်ရာ ရမှတ်တွေကို ရရှိမှာပဲ"

"ဒါ့အပြင် ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေကိုလည်း အကျိုးပြုရမှတ်တွေနဲ့ လဲလှယ်လို့ရသေးတယ်။ ဆေးပင်ရဲ့ အရည်အသွေး ပိုကောင်းလေလေ ရမှတ် ပိုရလေလေပဲ"

"ဒါပေမဲ့ ဒီရမှတ်တွေက တကယ့်ကို အသုံးဝင်တာပဲ။ ကျင့်စဉ်တွေ၊ ဝိညာဉ်ဆေးလုံးတွေ၊ လက်နက်တွေနဲ့ လျှို့ဝှက်သတင်းအချက်အလက်တွေအထိ အကုန်လဲလို့ရတယ်။ နှမြောစရာကောင်းတာက ငါ့မှာ အခုထိ တစ်မှတ်မှ မရှိသေးတာပဲ"

ကုယွမ်သည် ရင်ဘတ်အတွင်းရှိ စာအုပ်အချို့ကို စမ်းကြည့်လိုက်ရင်း "ကံကောင်းတာက ကျင့်ကြံခြင်းလောကရဲ့ အခြေခံဗဟုသုတတွေနဲ့ သိုင်းပညာအခြေခံတွေကိုတော့ ငွေပေးပြီး ငှားဖတ်လို့ရနေတာပဲ။ ဈေးကတော့ အတော်ကြီးတာပဲ... ဆယ့်ငါးရက် ငှားတာတင် ငွေ ၁၀ ကျပ်တောင် ကုန်သွားတယ်"

ဤသို့ တွေးမိလိုက်သည့်အခါ ကုယွမ်၏ရင်ထဲ၌ အတော်ပင် နှမြောတသ ဖြစ်သွားရသည်။ မနေ့က ငွေအတော်အတန် ရရှိခဲ့သည်ဆိုသော်ငြား ငွေ ၁၀ ကျပ်ဆိုသည်မှာ နည်းလှသည့် ပမာဏတော့ မဟုတ်ပေ။

"ဒါပေမဲ့ ဒီအရာတွေရှိနေပြီဆိုတော့ နောက်ဆုံးမှာ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းခရီးကို စတင်ဖို့ ကြိုးစားလို့ရပြီပေါ့"

ကုယွမ်သည် တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်ရင်း ခြေလှမ်းများကို ပြန်လှည့်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ယွမ်မုန့်တောင်တန်း၏ အစွန်အဖျားရှိ ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုအတွင်း...

ကုယွမ်သည် ကျောက်ပြာတုံးကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်နေသည်။ တောင်ပေါ်တောအုပ်အတွင်း တိုက်ခတ်နေသော လေအေးများမှာ အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်မတတ် အေးစက်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ကုယွမ်သည် အဝတ်တစ်ထပ်တည်းကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်မောင်းများကို ဆန့်တန်းကာ ခြေလှမ်းများကို ဟန်ချက်ညီညီ ရွှေ့လျားနေသည်။ သူ၏ ခါး၊ တင်ပါးနှင့် ကျောရိုးတို့မှာ မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လိမ်ဖယ်လှုပ်ရှားနေပြီး လက်သီးကျင့်စဉ်တစ်ခုကို လေ့ကျင့်နေခြင်းပင်။

ဤလက်သီးကျင့်စဉ်မှာ အတော်ပင် ဆန်းကြယ်သည်။ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ထူးဆန်းစွာ နှေးကွေးနေပြီး ကုယွမ်၏ ယခင်ဘဝက ထိုက်ချိသို့မဟုတ် ရှေးဟောင်းယောဂကျင့်စဉ်များနှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူနေသည်။ ၎င်းမှာ ခွန်အားကြီးမားသည့် အရှိန်အဝါမျိုး လုံးဝမတွေ့ရသည့်အပြင် ကြည့်ရသည်မှာလည်း တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေကာ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ထောင့်မကျိုးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း သူ၏ အသက်ရှူနှုန်းမှာ ရှည်လျားပြီး စနစ်တကျ ရှိလှကာ လက်သီးကျင့်စဉ်နှင့် ကိုက်ညီသော ထူးခြားသည့် စည်းချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။ သူ၏ အရေပြားမှာမူ ပြုတ်ထားသော ပုစွန်ထုပ်ကြီးကဲ့သို့ သွေးရောင်လွှမ်းကာ နီရဲနေပြီး အငွေ့များပင် ထွက်နေသည်။

အဝေးမှ ကြည့်မည်ဆိုပါက မြူခိုးများကြားတွင် ထူးဆန်းသော မြွေကြီးတစ်ကောင်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆန့်တန်းကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို စုပ်ယူနေသကဲ့သို့ပင်။

အတန်ကြာပြီးနောက် ကုယွမ်သည် လေ့ကျင့်မှုကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူထုတ်လိုက်ရာ ဖြူလွလွ အသက်ရှူငွေ့များမှာ ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ တစ်ပေခန့်အထိ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ကြွက်သားများမှာ နာကျင်ကိုက်ခဲကာ ရောင်ကိုင်းနေသလို ခံစားရပြီး အရေပြားနှင့် အသားစိုင်များအောက်တွင်လည်း အပူလှိုင်းများ အဆက်မပြတ် စီးဆင်းနေသည်။

"ရွှေမြွေ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဝါးမြိုခြင်းကျင့်စဉ်ထဲက လက်သီးသိုင်းက တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ။ လှုပ်ရှားမှုတွေက ထူးဆန်းပြီး ထောင့်မကျိုးသလို ထင်ရပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ အရေပြား၊ ကြွက်သားနဲ့ အရိုးအဆစ်တိုင်းကို ထိထိရောက်ရောက် လေ့ကျင့်ပေးနိုင်တာပဲ။ စိတ်ကူးပုံဖော်တဲ့ နည်းစနစ်နဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ကို မြှင့်တင်ပေးသလို အသက်ရှူနည်းစနစ်နဲ့လည်း အတွင်းအပြင် လေစီးကြောင်းကို ညှိယူပြီး သွေးချီစွမ်းအင်တွေကို လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်တယ်။ ဒါက တကယ့်ကို ထိပ်တန်းသိုင်းပညာပဲ"

ကုယွမ်သည် လေ့ကျင့်ခန်းကို အဆုံးသတ်လိုက်သော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံးမှ စူးစူးရှရှ နာကျင်ကိုက်ခဲမှုများမှာ အဆက်မပြတ် တက်လာသဖြင့် မျက်နှာကို ရှုံ့မဲ့ကာ အောင့်သက်သက်နှင့် ညည်းတွားလိုက်မိတော့သည်။

"ဒါပေမဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် ထိခိုက်မှုကလည်း မနည်းဘူးပဲ။ အချိန်မီ ပြန်လည်အားဖြည့်ပြီး မပြုစုနိုင်ဘူးဆိုရင် ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ဒဏ်ရာဟောင်းတွေ ကျန်ရစ်ခဲ့လိမ့်မယ်။ အဲဒီဒဏ်ရာတွေက နောင်တစ်ချိန်မှာ ပြန်ပွင့်လာရင် အနည်းဆုံး လေဖြတ်တာကနေ အဆိုးဆုံး အသက်ဆုံးရှုံးတဲ့အထိ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်"

သူသည် ဘေးနားရှိ အဝတ်အစားကို ကောက်ယူကာ ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အနီးအနားရှိ မြေမီးဖိုလေးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ဤမီးဖိုကို ရွှံ့စေးနှင့် တောင်ကျောက်တုံးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး အပေါ်တွင် သံအိုးတစ်လုံး တင်ထားသည်။ အိုးထဲတွင် ချိုးငှက်နှစ်ကောင်ကို အဝါရောင်နွယ်အစိတ်အစအချို့၊ ဂေါ်ဂျီသီးများနှင့် ဆီးသီးခြောက်နီများ ထည့်ကာ ချက်ပြုတ်နေခြင်းပင်။ ဟင်းရည်မှာ ကြည်လင်နေပြီး အပေါ်ယံတွင် ဆီအချို့ ဝေ့ဝဲနေသည်။

ဤဆေးဖက်ဝင် ဟင်းရည်ကို အဝါရောက်ဂျင်ဆင်း ချိုးငှက်စွပ်ပြုတ်ဟု ခေါ်ပြီး ဆိုင်ရှင်ရွှီ၏ မိသားစုအမွေအနှစ် ဆေးကျမ်းထဲမှ ကုယွမ် ရှာဖွေတွေ့ရှိထားခြင်းပင်။ ၎င်းသည် အရိုးအဆစ်များကို သန်မာစေပြီး ခန္ဓာကိုယ်၏ အခြေခံစွမ်းအင်ကို အားဖြည့်ပေးနိုင်သဖြင့် သူ၏လိုအပ်ချက်နှင့် ကွက်တိပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

သံသွားကြွက် အားဟွမ်ကမူ ဘေးနားမှနေ၍ စောင့်ကြည့်နေသည်။ ခန္ဓာကိုယ် သေးငယ်သော်လည်း ၎င်းမှာ အတော်ပင် ဉာဏ်ကောင်းသည်။ မီးဖိုထဲမှ မီးတောက်များ အားနည်းသွားသည်ကို မြင်လျှင် သစ်ကိုင်းတစ်ချောင်းကို ဆွဲယူကာ ထည့်ပေးတတ်သည်။ မီးရှိန်ပြင်းလွန်းလျှင်လည်း ၎င်း၏အမြီးဖြင့် သစ်ကိုင်းကို ပတ်၍ အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်ပေးတတ်သေးသည်။

အားဟွမ်မှာ အလုပ်အပေါ် အလွန်ပင် စိတ်အားထက်သန်ပြီး ဝီရိယရှိလှရာ အိမ်တွင်းရေးအတွက် တကယ့်ကို အားကိုးရသည့် လက်ထောက်ကောင်းလေးပင်။ အမှန်တကယ်တော့ သံအိုးထဲမှ ထွက်ပေါ်နေသော ဆေးမြိန်ရနံ့နှင့် ကုယွမ်ပေးထားသည့် "ဝေစုပေးမည်" ဆိုသော ကတိစကားများကလည်း ၎င်းကို အားတက်သရော မီးစောင့်နေစေသည့် အဓိက အကြောင်းရင်းများပင်။

"တစ်နာရီကျော်လောက် ချက်ပြီးပြီဆိုတော့ စားလို့ရပြီ"

ကုယွမ်သည် ဟင်းရည်ကို ခပ်ထုတ်လိုက်ပြီး ချိုးငှက်ခြေထောက် တစ်ဖက်ကို ဖဲ့ကာ မီးစောင့်ပေးသည့်အတွက် ဆုလာဘ်အဖြစ် အားဟွမ်ဆီသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ချိုးငှက်သားမှာ နူးညံ့နေပြီး အရိုးများပင် ဆွေးနေကာ ဟင်းရည်မှာလည်း ချိုမြိန်ပြီး မွှေးပျံ့လှသဖြင့် မစားဘဲ မနေနိုင်လောက်အောင်ပင် ဆွဲဆောင်နေသည်။ ကုယွမ်သည် အသား၊ အရေနှင့် အရိုးပါမကျန် အကုန်ဝါးစားပစ်လိုက်ပြီး ဟင်းရည်ကိုလည်း ကုန်စင်အောင် သောက်ချလိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် သူ၏ ဝမ်းဗိုက်အတွင်းမှ နွေးထွေးသော စွမ်းအင်လှိုင်းများ စတင်စီးဆင်းလာသည်။ ထိုစွမ်းအင်များမှာ နူးညံ့ကာ သန့်စင်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်၏ အစိတ်အပိုင်းအသီးသီးနှင့် အရိုးအဆစ်များအတွင်းသို့ ပျံ့နှံ့ကာ စီးဝင်သွားသည်။

ကုယွမ်သည် တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ခံစားနေရသော နာကျင်ကိုက်ခဲမှုနှင့် ထုံကျဉ်မှုများမှာ သိသိသာသာ လျော့ပါးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ ခွန်အားများလည်း တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ပြည့်ဝလာတော့သည်။

ထိုမျှသာမက သူ၏ သွေးချီစွမ်းအင်မှာလည်း ပိုမိုအားကောင်းလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း အဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေသဖြင့် အရေပြားပေါ်တွင် စူးစူးရှရှနှင့် ယားယံသော ခံစားချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ထိုယားယံမှုမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသဖြင့် လက်ဖြင့် အားရပါးရ ကုတ်ပစ်ချင်စိတ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

"ဟင်... အရေပြားက ယားလာတာပဲ။ ဒါ အဆင့်တက်တော့မယ့် လက္ခဏာလား"

ကုယွမ်၏ မျက်ဝန်းများမှာ ထူးခြားမှုကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် တောက်ပသွားသည်။

"အမှန်ပဲ ဒီအဝါရောင်နွယ် ချိုးငှက်စွပ်ပြုတ်က သာမန်ဆေးဖက်ဝင် စွပ်ပြုတ်တစ်ခုဆိုပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အားသာချက်က နူးညံ့ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို အတွင်းကျကျ အားဖြည့်ပေးနိုင်တာပဲ။ သုံးထားတဲ့ အဝါရောင်နွယ်ပင်ကလည်း သာမန်မဟုတ်ဘဲ သက်တမ်း ဆယ်စုနှစ်ချီရှိတဲ့ အပင်အိုဖြစ်သလို ချိုးငှက်တွေကလည်း ဆေးပင်တွေကျွေးပြီး မွေးထားတဲ့ ဆေးချိုးငှက်တွေပဲ။ ဒါတွေအတွက် ငါ့စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေထဲက ထက်ဝက်ကျော်တောင် သုံးခဲ့ရတာ။ ဒီလို အာဟာရပြည့်ဝတဲ့ အစားအစာနဲ့ဆိုရင် သိုင်းပညာကျင့်ကြံတဲ့နေရာမှာ အကျိုးထူးတာ သဘာဝပါပဲ"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် အတွေးသစ်တစ်ခုကိုလည်း ရရှိလိုက်သည်။

"ဒါ့အပြင် ငါ့ရဲ့ သံသွားပါရမီကြောင့် ငါ့ရဲ့ အကြောအခြင်နဲ့ အရိုးအဆစ်တွေက သာမန်ထက် သန်မာပြီးသား။ မကြာသေးခင်ကလည်း ငါက ဝီရိယရှိရှိ လေ့ကျင့်နေတာဆိုတော့ အခုလို အဆင့်တက်တာက မြောင်းရှိရင် ရေစီးသလိုမျိုး ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တဲ့ ကိစ္စပဲ"

" သိုင်းပညာရှင်လောင်းအဆင့်ကို အရေပြားသန့်စင်ခြင်း၊ ကြွက်သားသန့်စင်ခြင်းနဲ့ အရိုးသန့်စင်ခြင်းဆိုပြီး အဆင့်သုံးဆင့် ခွဲထားတယ်။ အရေပြားသန့်စင်ခြင်းဆိုတာ အရေပြားနဲ့ အသားစိုင်တွေကို တောင့်တင်းခိုင်မာအောင် လုပ်ဆောင်တာဖြစ်ပြီး သွေးချီစွမ်းအင်က သာမန်လူထက် ပိုမိုအားကောင်းနေရမယ်။ ဒါက သိုင်းပညာရဲ့ ပထမဆုံးခြေလှမ်းပဲ"

ကုယွမ်သည် ပြတ်သားသော အမူအရာဖြင့် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လိုက်ပြီး အသက်ရှူနည်းစနစ်ကို အသုံးပြုကာ သွေးချီစွမ်းအင်များကို လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။

"ဒီနေ့ဟာ ငါတကယ့် သိုင်းဆရာတစ်ယောက်အဖြစ် အဆင့်တက်မယ့်နေ့ပဲ"

သွေးချီစွမ်းအင်များ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း လှည့်ပတ်ကာ အရေပြားနှင့် အသားစိုင်များကို စတင်ပြုပြင်နေချိန်တွင် ကုယွမ်သည် ပြင်းထန်သော ယားယံမှုနှင့်အတူ စူးစူးရှရှ နာကျင်မှုများကိုပါ ခံစားလာရသည်။ ထိုခံစားချက်မှာ တစ်ကိုယ်လုံးမှ တက်လာပြီး သူ့ကို ရူးသွပ်သွားစေလောက်အောင်ပင် ပြင်းထန်သည်။

သူ၏ ယခင်ဘဝက ကုယွမ်တွင် အရေပြားယားယံတတ်သော ရောဂါရှိခဲ့ဖူးရာ ရေပူဖြင့် ချိုးမိခြင်း သို့မဟုတ် လေအေးတိုက်ခြင်းခံရလျှင်ပင် ခံရခက်လောက်အောင် ယားယံတတ်သည်။ သို့သော် ယခုခံစားနေရသော အပြောင်းအလဲမှာ ထိုစဉ်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုပြင်းထန်သည်။

ယားယံရုံသာမက ထုံကျဉ်ပြီး အပ်ဖြင့် ထိုးသကဲ့သို့လည်း ခံစားနေရသည်။ သို့သော် ကုယွမ်သည် အသက်ရှူနှုန်းကို တည်ငြိမ်စွာ ထိန်းထားရင်း မျက်စိကို တင်းတင်းမှိတ်ကာ သွေးချီစွမ်းအင်များကိုသာ အေးအေးလူလူ ဆက်လက်လည်ပတ်စေခဲ့သည်။

အတန်ကြာပြီးနောက် ထိုယားယံမှုနှင့် နာကျင်မှုများမှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ကုယွမ်သည် မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်တော့သည်။

"အရေပြားသန့်စင်ခြင်း အဆင့်... နောက်ဆုံးတော့ အောင်မြင်သွားပြီ"

အခန်း။ ၂၄

ကုယွမ်သည် သူ၏လည်ပင်းကို အလိုအလျောက် ကုတ်ခြစ်လိုက်မိရာ ပါးလွှာသော အရေပြားအလွှာတစ်ခု ကွာကျလာသည်။

"ဟင်... ဆဲလ်သေတွေလား။ အဟောင်းတွေကွာကျပြီး အသစ်တွေ ပြန်ပေါက်လာတာပေါ့"

သူသည် သူ၏လက်မောင်းကို ဆက်လက်ပွတ်တိုက်ကြည့်ရာ အရေပြားတစ်လွှာ ထပ်မံကွာကျလာပြီး ၎င်းအောက်တွင် ပိုမိုနူးညံ့ချောမွေ့သော အရေပြားအသစ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကုယွမ်သည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ အဝတ်အစားများကို ချွတ်ကာ တစ်ကိုယ်လုံးကို တိုက်ချွတ်လိုက်ရာ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါက မြွေတစ်ကောင် အရေခွံလဲတာနဲ့ ဘာကွာလို့လဲ"

ပြန်လည်ဝတ်ဆင်ပြီးနောက် ကုယွမ်သည် ထရပ်ကာ ကိုယ်လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ သူ၏လှုပ်ရှားမှုများမှာ ပိုမိုဖျတ်လတ်လာပြီး ခွန်အားများ တိုးလာသည့်အပြင် ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ပိုမိုပျော့ပျောင်းလာကာ ခက်ခဲသော လှုပ်ရှားမှုအမျိုးမျိုးကို ပြုလုပ်နိုင်လာသည်။

သူ၏ အာရုံငါးပါးနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်မှာလည်း တိုးတက်လာသဖြင့် စိတ်ရောကိုယ်ပါ တက်ကြွ၍ လန်းဆန်းနေတော့သည်။

ရွှေမြွေ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဝါးမြိုခြင်းကျင့်စဉ်ဆိုသည်မှာ ထူးခြားသော ဝိညာဉ်မြွေတစ်ကောင်ကို အတုယူဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် မြွေ၏ ဝိသေသအချို့ ပါဝင်နေခြင်းပင်။ အကယ်၍ အောင်မြင်မှုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက အရိုးအဆစ်နှင့် ကြွက်သားများကို ကျုံ့စေခြင်းဖြင့် လူကြီးတစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကလေးတစ်ယောက် အရွယ်အစားအထိပင် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ကုယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယခင်ကထက် အနည်းငယ် ပိုမိုသွယ်လျသွားသလို ရှိသော်လည်း ကြွက်သားအမြောင်းများမှာ ပိုမိုကျစ်လျစ်ပြီး ခွန်အားအရှိန်အဝါတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ ထူးခြားသော အလှတရားတစ်ခုကို ဖော်ဆောင်နေသည်။

"တကယ့်ကို ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်ပဲ"

ကုယွမ်သည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ သူ၏အတွင်းမှ ပြည့်လျှံနေသော ခွန်အားများကို ခံစားရင်း စဉ်းစားနေမိသည်။

"ဒီကျင့်စဉ်က ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ် လမ်းကြောင်းတစ်ခုလိုပဲ။ နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို မြှင့်တင်ပြီး ဘဝရဲ့ အနှစ်သာရကို အဆင့်မြှင့်တင်ပေးတာပဲ"

"ဒါပေမဲ့ ဒီ ရွှေမြွေကျင့်စဉ်က အင်မတန် ထူးဆန်းပေမဲ့ ကျင့်ကြံတဲ့အခါမှာတော့ အရှိန်အဟုန် ပြင်းထန်လွန်းသလို သာမန်လူတွေအတွက်တော့ သိပ်ပြီး အဆင်မပြေဘူး။ လက်သီးကျင့်စဉ်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အသက်ရှူကျင့်စဉ်ပဲဖြစ်ဖြစ် ကျင့်ကြံလိုက်တိုင်း ခန္ဓာကိုယ်က အားအင်တွေကို ကုန်ခမ်းစေပြီး ဒဏ်ပိစေတယ်။ အဝါရောင်နွယ် ချိုးငှက်စွပ်ပြုတ်နဲ့ အမြဲတမ်း အားဖြည့်ပေးနေရင်တောင် ဒီသက်ရောက်မှုကို အကုန်အစင် ဖယ်ရှားပစ်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်"

ကုယွမ်သည် တိတ်တဆိတ် ဆင်ခြင်နေမိသည်။

"ငါ့မှာ သံသွားပါရမီရဲ့ အထောက်အပံ့သာ မရှိခဲ့ရင် ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က အခြေခံကောင်းကောင်းနဲ့ ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ သာမန်လူသာဆိုရင်တော့ အတွင်းဒဏ်ရာတွေ ကျန်ခဲ့မှာ အသေအချာပဲ"

"သိုင်းပညာအဆင့် မြင့်လေလေ ကျင့်ကြံသူအပေါ် တောင်းဆိုချက်တွေက ပိုများလေလေ ဖြစ်မှာလား။ အဆင့်မြင့်သိုင်းပညာတောင် ဒီလိုဆိုရင် ထိပ်တန်းသိုင်းပညာတွေ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီထက်မြင့်တဲ့ ကျင့်စဉ်တွေဆိုရင်တော့ ပါရမီညံ့ပြီး အရိုးအဆစ် အားနည်းတဲ့သူတွေအတွက် ကောင်းကျိုးထက် ဆိုးကျိုးက ပိုများနိုင်တာပေါ့"

"ဒါကတော့ ငါ့ရဲ့ ထင်မြင်ယူဆချက်သက်သက်ပါပဲ။ အမှန်တကယ် ဘယ်လိုရှိမလဲဆိုတာကတော့ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူးလေ"

ကုယွမ်သည် အတွေးများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး စိတ်အာရုံကို စုစည်းကာ သူ၏ အရည်အချင်းပြဘောင်ကို ခေါ်ယူကြည့်ရှုလိုက်သည်။

[သားရဲအရှင်: ကုယွမ်]

[အခြေအနေ: သာမန်]

[သားရဲအဖော်:သံသွားကြွက် : (ရတနာရှာကြွက်ကလေးအဖြစ် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲနိုင်ကာ တာအိုအနှစ်သာရ ၈၀၀ ရမှတ် လိုအပ်သည်)

[သံကျောကုန်းနဂါးပတ် : (ငွေကျောကုန်းနဂါးပတ်အဖြစ် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲနိုင်ကာ တာအိုအနှစ်သာရ ၅၆၀၀ ရမှတ် လိုအပ်သည်)

[ထပ်မံယဉ်ပါးစေနိုင်သော သားရဲအရေအတွက်: ၁ ကောင်]

[ကျင့်ကြံမှုအဆင့်: သိုင်းပညာရှင်လောင်း (အရေပြားသန့်စင်ခြင်းအဆင့်)]

[တာအိုအနှစ်သာရ : ၂၃၀ ရမှတ်]

သားရဲအဖော်ကဏ္ဍတွင် သံသွားကြွက်နှင့် သံကျောကုန်းနဂါးပတ်တို့မှာ ထင်ထင်ရှားရှား ရှိနေသည်။

၎င်းတို့၏အောက်တွင် ထပ်မံယဉ်ပါးစေနိုင်သော သားရဲအရေအတွက်ဆိုသည်မှာ အသစ်တိုးလာခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ ကုယွမ် ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင်။ သူ ယဉ်ပါးအောင် ပြုလုပ်နိုင်သော ဝိညာဉ်သားရဲအရေအတွက်မှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းအစအပေါ်တွင် အဓိက မူတည်နေခြင်းပင်။ ယခု သူသည် သိုင်းဆရာတစ်ဦး ဖြစ်လာပြီဖြစ်သဖြင့် နောက်ထပ် ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင်အတွက် နေရာလွတ်တစ်ခု ထပ်မံရရှိလာခဲ့ခြင်းပင်။

ထို့ပြင် ကျင့်ကြံမှုကဏ္ဍတွင်လည်း “မရှိ”ဟူသော စာသားအစား အဆင့်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ တာအိုအနှစ်သာရနှင့် ပတ်သက်၍မူ ကုယွမ်သည် မကြာသေးမီက သိုင်းပညာလေ့ကျင့်ခြင်း၌သာ အာရုံစိုက်နေသဖြင့် တက်ကြွစွာ မစုဆောင်းဖြစ်သော်လည်း ၂၃၀ ရမှတ်အထိ စုမိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ သံသွားကြွက်ဖြစ်စေ၊ သံကျောကုန်းနဂါးပတ်ဖြစ်စေ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲရန်အတွက် လိုအပ်သော တာအိုအနှစ်သာရမှာ များပြားလှသဖြင့် ဤ ၂၃၀ ရမှတ်မှာ လိုအပ်ချက်နှင့် အလှမ်းဝေးနေဆဲပင်။

"အရေပြားသန့်စင်ခြင်း ပထမအဆင့်ပဲ ရှိသေးတာ အရှိန်အဟုန်နဲ့ ထပ်ပြီး တိုးတက်ဖို့ဆိုတာတော့ အရင်လောက် မလွယ်ကူတော့ဘူး"

ကုယွမ်သည် သူ၏ ပစ္စည်းများကို စတင်သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် အားဟွမ်နှင့်အတူ ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။

"ဒါတင်မကသေးဘူး... နောက်ထပ် ငါလုပ်စရာရှိတာက ပြဿနာအချို့ကို ရှင်းပစ်ဖို့ပဲ"

ထိုကာလအတွင်းတွင် ကုယွမ်သည် အချိန်အတော်များများကို ကျင့်ကြံခြင်း၌သာ မြှုပ်နှံထားခဲ့သော်လည်း အချို့ကိစ္စများကိုမူ မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဥပမာအားဖြင့် တုန်းကွေ့နှင့် ဆွန်းအာတို့မှာ ကုယွမ်၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် အမြဲရှိနေခဲ့ခြင်းပင်။ ပြီးခဲ့သည့်ညကပင် ခရိုင်မြို့ဘက်မှ လူအချို့ တုန်းကွေ့၏အိမ်သို့ တိုက်ရိုက်ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

တုန်းကွေ့ဆိုသည်မှာ သာမန်လူမိုက်တစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး မကြာသေးမီကမှ အိမ်တွင် ဒဏ်ရာများ ကုသနေရသူဖြစ်သည်။ ခရိုင်မြို့မှ မည်သူနှင့်မျှ သိကျွမ်းနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။ ကြည့်ရသည်မှာ ဤလူများသည် ချန်စံအိမ်တော်မှ လူများသာ ဖြစ်ရပေမည်။

ထိုအရာက အံ့ဩစရာတော့ မဟုတ်ပေ။ တုန်းကွေ့နှင့် ဆွန်းအာတို့သည် ချန်စံအိမ်တော်၏ စီမံခန့်ခွဲသူဝူက ကုယွမ်ကို စောင့်ကြည့်ရန် ချထားခဲ့သည့် နယ်ရုပ်လေးများသာ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ သို့သော် ကုယွမ်က ၎င်းတို့၏ လက်ခြေများကို ရိုက်ချိုးလိုက်ကတည်းက ဤကောင်များသည် အိမ်၌သာ အောင်းနေခဲ့ရခြင်းပင်။

ကုယွမ်၏ ခြိမ်းခြောက်မှုများနှင့် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာဝေဒနာများကြောင့် သူတို့မှာ ကုယွမ်၏ မျက်စိအောက်တွင် ဘာမျှမလုပ်ရဲဘဲ ငြိမ်သက်နေခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းသူထံမှ သတင်းများ ပြတ်တောက်သွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် စီမံခန့်ခွဲသူဝူဘက်မှ ရိပ်မိသွားပြီး လူလွှတ်၍ စုံစမ်းခြင်းမှာ သဘာဝကျသည်။

ကုယွမ် ကုမိသားစုရွာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသောအခါ ရွာထိပ်တွင် အသက်ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက် စောင့်ဆိုင်းနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ကုယွမ်ကို မြင်မြင်ချင်းမှာပင် ထိုကောင်လေး၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပသွားပြီး အပြေးအလွှား လာရောက်ကြိုဆိုတော့သည်။

“အစ်ကိုအာယွမ်...”

“အာကျုံးပါလား... ဘာဖြစ်လို့လဲ”

ကောင်လေး၏ ထူးဆန်းနေသော အမူအရာကိုကြည့်ပြီး ကုယွမ်က မေးမြန်းလိုက်သည်။ ဤကောင်လေးမှာ မုဆိုးမဆွန်း၏သား ဆွန်းကျုံးပင်။ ကုယွမ်၏မိခင်က သူတို့ကို စားနပ်ရိက္ခာ အကူအညီပေးခဲ့ဖူးသဖြင့် ကျေးဇူးဆပ်သည့်အနေဖြင့် မုဆိုးမဆွန်းမှာ သူမ၏သားကို ကုယွမ်တို့အိမ်၌ တတ်နိုင်သည်များ ကူညီပေးရန် မကြာခဏ လွှတ်တတ်သည်။

အဝင်အထွက် ရှိလာသည်နှင့်အမျှ အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်သည့် ဤကောင်လေးမှာ ကုယွမ်နှင့် ရင်းနှီးလာခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ကုယွမ်က သူ့အား မုန့်များနှင့် စားစရာများ မကြာခဏ ပေးကမ်းတတ်သဖြင့် အာကျုံးမှာ ကုယွမ်ကို အတော်လေး ခင်တွယ်သွားပြီး တုန်းကွေ့နှင့် ဆွန်းအာတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ကုယွမ်အတွက် စောင့်ကြည့်ပေးသည့် သတင်းပေးလေးအဖြစ်ပင် စေတနာ့ဝန်ထမ်း လုပ်ဆောင်ပေးနေခြင်းပင်။

"အစ်ကို အာယွမ်... အခုလေးတင် လူတချို့ အစ်ကို့အိမ်ကို လာသွားကြတယ်"

အာကျုံးက အလောတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်လား..."

ကုယွမ်က မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ရင်း "ဘယ်နှယောက်လဲ ယောက်ျားတွေလား မိန်းမတွေလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

အာကျုံးက ခေါင်းကို ကုတ်ကာ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ "စုစုပေါင်း သုံးယောက်ဗျ။ အားလုံး ယောက်ျားတွေချည်းပဲ လူငယ် နှစ်ယောက်ရယ် အဝတ်အစား ကောင်းကောင်းဝတ်ထားတဲ့ အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ရယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

"ကောင်းပြီ ငါ သိပြီ"

ကုယွမ်က ဘာမှထပ်မပြောဘဲ အိမ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြန်လာခဲ့သည်။

အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ ခြံစည်းရိုးအပြင်ဘက်တွင် စုရုံးကာ အကဲခတ်နေကြသော ရွာသားများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကုယွမ် ပြန်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် သူတို့က တကျီကျီ ပြောဆိုလာကြတော့သည်။

"အာယွမ်... မင်းအိမ်ထဲ အမြန်ဝင်ကြည့်ဦး။ တစ်ယောက်ယောက် ရောက်နေတယ်"

"ဟုတ်တယ် ငါကြားတာတော့ ခရိုင်မြို့က သြဇာရှိတဲ့ မိသားစုကြီးတစ်ခုရဲ့ အကြီးအကဲတဲ့။ ကြည့်ရတာ တကယ့်ကို ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ငါတို့လို တောသားတွေနဲ့ လုံးဝမတူဘူး..."

"ဒီလူတွေက အာယွမ်ကို ရှာနေတာများလား"

"ပေါက်ကရတွေ... အိမ်ထဲအထိ ရောက်နေမှတော့ အာယွမ်ကို မရှာလို့ ဘယ်သူ့ကို ရှာရမှာလဲ"

ထိုစဉ် လူတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် သတိရသွားဟန်ဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မှတ်မိပြီ အဲဒါ ချန်စံအိမ်တော်က စီမံခန့်ခွဲသူဝူပဲ။ သူ အရင်ကလည်း တစ်ခေါက် ရောက်ဖူးတယ်"

"အခုတစ်ခေါက်ကကော အာယွမ်ကို ပြဿနာလာရှာတာများလား"

ထိုစကားကြောင့် တတွတ်တွတ် ပြောနေကြသော အိမ်နီးချင်းများမှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ကုယွမ်ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထိုအကြည့်များထဲတွင် သနားဂရုဏာသက်မှု၊ နှမြောတသဖြစ်မှုနှင့် တစ်ဖက်တွင်လည်း သူတစ်ပါး ဒုက္ခရောက်သည်ကို ဝမ်းသာအားရ ကြည့်လိုသူတို့၏ အကြည့်များ ရောပြွမ်းနေသည်။

အချို့ဆိုလျှင် မတော်တဆ ပတ်သက်မိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သကဲ့သို့ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ပင် ဆုတ်သွားကြသည်။ သူတို့၏အမြင်တွင် ကုယွမ်သည် ချန်စံအိမ်တော်ကို အရင်က ပြဿနာရှာထားဖူးသဖြင့် ယခု သူတို့ ကိုယ်တိုင်ရောက်လာခြင်းမှာ ဒုက္ခပေးရန် ဖြစ်နိုင်ကြောင်း၊ အကယ်၍ ကုယွမ်နှင့် အလွန်အကျွံ ရင်းနှီးပြနေပါက သူတို့ပါ အမှုပတ်နိုင်ကြောင်း တွေးတောနေကြခြင်းပင်။

"အာယွမ်... မင်း..."

မုဆိုးမဆွန်းနှင့် သူမ၏သားမှာမူ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ကုယွမ်ကို ကြည့်နေသော်လည်း စကားစရန် တုံ့ဆိုင်းနေကြသည်။

ကုယွမ်က ထိုသူများကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှပြောရန် စိတ်မဝင်စားပေ။ သူသည် မုဆိုးမဆွန်းနှင့် အာကျုံးကိုသာ ခေါင်းအသာအယာ ငြိမ့်ပြလိုက်ပြီးနောက် အိမ်ဝင်းအတွင်းသို့ တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်ဝင်သွားတော့သည်။