အခန်း (၂၉-၃၀)

အခန်း။ ၂၉

ကုယွမ်၏ မိခင်သည် တစ်ပါးသူအပေါ် ကြင်နာရမည်ဟူသော အခြေခံမူကို အမြဲလက်ကိုင်ထားသူ ဖြစ်သည်။ မိသားစုမှာ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော်လည်း လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ အိမ်နီးချင်းများကို တတ်နိုင်သမျှ ကူညီလေ့ရှိသည်။

သို့သော် ယခင်က ကုယွမ်သည် ခွေးဆိုးအကိုက်ခံရကာ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများဖြင့် အိပ်ရာထဲလဲနေစဉ်တွင်မူ သူ၏မိဘနှစ်ပါးမှာ သားဖြစ်သူ၏ ဒဏ်ရာများကို ကုသရန် စုဆောင်းသမျှ ငွေကြေးအားလုံးကို သုံးစွဲခဲ့ရပြီး အိမ်နီးချင်းများထံမှ ဆန်ရိက္ခာအချို့ကို ချေးငှားရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြဖူးသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် လူတိုင်းကို လိုက်လံတောင်းပန်ခဲ့သော်လည်း ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ပြေးပေါက်ပိတ်နေခဲ့ကာ ဆန်တစ်စေ့မျှပင် ချေးငှား၍ မရခဲ့ချေ။

ထိုမျှသာမက လူအများစုမှာ တံခါးများကို ပိတ်ထားကြပြီး သက်ကြီးရွယ်အို ဇနီးမောင်နှံကို အရေးမစိုက်ခဲ့ကြသည့်အပြင် အချို့မှာမူ အေးစက်စက်နှင့် ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်သော စကားများကိုပင် ဆိုခဲ့ကြသေးသည်။

ထိုအခြေအနေမှာ တကယ့်ကို စိတ်ပျက်ဖွယ်ရာ ကောင်းသည်။

ယခင်က ကုမိသားစု ဒုက္ခရောက်နေချိန်တွင် ဤလူများသည် ထိုလူသုံးဦးနှင့် ပတ်သက်မိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဝေးဝေးမှ ရှောင်ရှားခဲ့ကြသည်။ ယခု ကုမိသားစုတွင် ငွေရှိလာသောအခါ၌မူ ဤလူများသည် သွေးနံ့နံသောနေရာသို့ စုပြုံလာကြသည့်အလား ရောက်ရှိလာကြပြီး အပြုံးကိုယ်စီဖြင့် အခွင့်အရေးယူရန် ကြိုးစားနေကြပြန်သည်။

...

ပေ့လျန်ခရိုင်၊ ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်။

"ညီလေးကု... မတွေ့တာ ကြာပြီနော်"

ကုယွမ်သည် ခန်းမအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူတစ်ဦးနှင့် တိုးမိရာ ထိုသူက ကုယွမ်ကို မြင်သည်နှင့် တိုက်ရိုက်ပင် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ထိုသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းသန်မာပြီး ကျားကဲ့သို့ ကျောပြင်၊ ဝက်ဝံကဲ့သို့ ခါးရှိကာ ခါးတွင်လည်း ထက်မြက်သော ပုဆိန်တစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။ သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာနှင့် ထူထဲလှသော မုတ်ဆိတ်မွေးများမှာ သူ့ကို တကယ့်ဓားပြတစ်ဦးနှင့် ဆင်တူစေသည်။

"ဟင်"

ထိုသူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားဟန်ဖြင့် ကုယွမ်ကို ခေတ္တမျှ သေချာစွာ အကဲခတ်

လိုက်ပြီးနောက် အံ့အားသင့်သလို ပြောလိုက်သည်။

"ကြည့်ရတာ ညီလေးရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က အတော်လေး တိုးတက်လာပုံပဲ"

"ကျွန်တော် အစ်ကို့ကို မဖုံးကွယ်ပါဘူး။ တကယ်ပဲ မကြာသေးခင်က အနည်းငယ် တိုးတက်မှု ရှိခဲ့ပါတယ်"

ကုယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် သက်ပြင်းချကာ "နှမြောစရာကောင်းတာကတော့ ကျွန်တော် ခက်ခက်ခဲခဲ စုဆောင်းထားသမျှတွေ ဒီကာလအတွင်းမှာပဲ အကုန် ကုန်သွားတာပါပဲ။ အခုတော့ ကျွန်တော်က ပြားတစ်ချပ်မှ မရှိတဲ့ လူမွဲ ပြန်ဖြစ်သွားပါပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသောသူမှာ ကျိုးကျန့် ဟု အမည်ရပြီး မူလက မုဆိုးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ တောင်ပေါ်တွင် ဝိညာဉ်ဆေးပင်တစ်ပင်ကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တွေ့ရှိခဲ့ပြီးနောက် ၎င်းကို ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်သို့ ရောင်းချကာ ကုယွမ်ကဲ့သို့ပင် ဆေးပင်ရှာဖွေသူ တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ခြင်းပင်။ သို့သော် ကျိုးကျန့်မှာ ကုယွမ်ထက် ဝါရင့်သူဖြစ်ပြီး ဆေးပင်ရှာဖွေသူ ဖြစ်နေခဲ့သည်မှာ နှစ်အနည်းငယ်ပင် ရှိပြီဖြစ်သည်။ အလွယ်ပြောရလျှင် ကျိုးကျန့်မှာ ကုယွမ်၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

ဤကာလအတွင်း ကုယွမ်သည် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ချိုးငှက်များ ဝယ်ယူရန်နှင့် စာအုပ်များ ငှားရမ်းရန်အတွက် ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်သို့ မကြာခဏ လာရောက်လေ့ရှိသဖြင့် လူအချို့နှင့် သိကျွမ်းခဲ့ရာ ကျိုးကျန့်မှာ ထိုသူများအနက် လူကောင်းတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။

"ဟားဟား... ငါတို့လို သိုင်းဆရာတွေက ကိုယ့်ခွန်အားကို အရင်းပြုပြီး အသက်မွေးကြတာပဲလေ။ ခွန်အားသာ တိုးတက်လာမယ်ဆိုရင် ငွေရှာဖို့ဆိုတာ လွယ်ကူတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်လား"

ကျိုးကျန့်က ကုယွမ်၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ သက်ပြင်းချရင်း "ညီလေးက အခုမှ သိုင်းပညာကို စတင်ကျင့်ကြံတာဆိုတော့ အရှိန်အဟုန်နဲ့ တိုးတက်နေတာက သဘာဝပါပဲ။ ငါ့လိုမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး... အကြောသန့်စင်ခြင်း အဆင့်မှာ တန့်နေတာ တစ်နှစ်ကျော်ပြီ။ အဆင့်တက်မယ့် အရိပ်အယောင်တောင် မတွေ့ရသေးဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့မှာသာ သစ်ကျားသန္ဓေ ခြင်ဆီဆေးလုံးတစ်လုံး ရှိမယ်ဆိုရင် ခြင်ဆီသန့်စင်ခြင်း အောင်မြင်မှုအဆင့်ကို ရောက်မှာ သေချာတယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင်တော့ ဒီပေ့လျန်ခရိုင်မှာ ငါကလည်း အထိုက်အလျောက် နာမည်ရှိတဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာပဲ"

ထိုဆေးလုံးအကြောင်း ပြောသောအခါ ကျိုးကျန့်၏ မျက်နှာတွင် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာများ ပေါ်လာပြီး "ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ရတနာမျိုးက တစ်လုံးကို ငွေစင် ၅၀၀ ကျော်တဲ့အပြင် အကျိုးပြုရမှတ် ၂၀၀ တောင် ပေးရတာလေ။ ငါ့ကိုယ်ငါ ပေါင်ရောင်းရင်တောင် ဝယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ညည်းတွားလိုက်သည်။

ကုယွမ်၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် တလက်လက် ဖြစ်သွားသည်။

ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်၏ လုပ်ငန်းမှာ နှစ်ရှည်လများ သက်တမ်းရင့်သော ဆေးပင်များ၊ ဝိညာဉ်ဆေးပင်များကို ဝယ်ယူစုဆောင်းခြင်းနှင့် ဒဏ်ရာပျောက်ကင်းစေသော၊ အဆိပ်ဖြေပေးသော၊ အရိုးအကြော သန်မာစေသော ဆေးဝါးများအပြင် သိုင်းဆရာများ ကျင့်ကြံရာတွင် အသုံးပြုသည့် တန်ခိုးကြီးလှသော ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများကိုပါ ရောင်းချခြင်းပင်။

ဤကာလအတွင်း ကုယွမ် ချက်ပြုတ်သောက်သုံးခဲ့သော ဂျင်ဆင်းဝါ ချိုးငှက်စွပ်ပြုတ်တွင် အသုံးပြုသည့် ချိုးငှက်များမှာ ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်မှ ဝယ်ယူထားသည့် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ချိုးငှက်များ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ ခန္ဓာကိုယ်၏ အခြေခံကို ခိုင်မာစေပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ဖြည့်တင်းပေးနိုင်သည့် အစွမ်းရှိကာ အလွန်ပင် အာဟာရဖြစ်စေသည်။ ထိုချိုးငှက်တစ်ကောင်၏ ဈေးမှာ ငွေစင် တစ်ကျပ်ပင်။

ချိုးငှက်တစ်ကောင်ကို ငွေစင်တစ်ကျပ်ပေး၍ ဝယ်ရမည်ဆိုသည်မှာ ယခင်က ကုယွမ်အတွက်မူ အိပ်မက်ပင် မက်စရာ မဟုတ်ခဲ့ချေ။

အခြားသော အထွေထွေအသုံးစရိတ်များကိုပါ ထည့်တွက်လိုက်ပါက တစ်လမပြည့်မီသော အချိန်အတွင်းမှာပင် ကုယွမ် စုဆောင်းထားသမျှ ငွေစင် ၂၀၀ ခန့်မှာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ချိုးငှက်များမှာ ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်၌ ရောင်းချသမျှသော ပစ္စည်းများအနက် အခြေခံအကျဆုံးနှင့် အသာမန်ဆုံး အရာများသာ ဖြစ်ကြသည်။

ကျိုးကျန့် ပြောဆိုခဲ့သည့် သစ်ကျားသန္ဓေ ခြင်ဆီဆေးလုံးမှာမူ ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်၏ နာမည်ကျော် ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများအနက် တစ်ခုဖြစ်ပြီး တောင်ပေါ်သစ်ကျားမ၏ ဝမ်းဗိုက်အတွင်းမှ ရရှိသော သန္ဓေအချင်းကို အဓိကထားကာ အနှစ်သာရကို စနစ်တကျ ထုတ်ယူကာ အဖိုးတန် ဝိညာဉ်ဆေးပင် အမျိုးမျိုးနှင့် ပေါင်းစပ်ဖော်စပ်ထားခြင်းပင်။

၎င်း၏ အာနိသင်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ အကြောအခြင်များနှင့် ကြွက်သားများကို သန့်စင်ပေးနိုင်ကာ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အဓိကအကြောများကို ပိုမိုခိုင်ခံ့ကာ သန်မာပြီး စွမ်းအားပြည့်ဝစေသည့်အပြင် ခန္ဓာကိုယ်တည်ဆောက်ပုံကိုလည်း ပိုမိုတောင့်တင်းလာစေသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ဤဆေးလုံးမှာ အကြောသန့်စင်ခြင်းအဆင့်အတွက် အထူးထုတ်လုပ်ထားသော ဝိညာဉ်ဆေးလုံးပင်။

၎င်းအပြင် ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်၌ လေပြေမြနွယ် လိမ်းဆေး၊ ကျားရိုးခြင်ဆီ အာဟာရဆေးလုံးနှင့် သွေးမှိုစွမ်းအင်ဖြည့်ဆေးလုံးအစရှိသည့် ထူးခြားသောအစွမ်းကိုယ်စီရှိသည့် ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများစွာ ရှိနေသေးသည်။

အကယ်၍ ထိုဆေးလုံးများကိုသာ လုံလောက်စွာ ရရှိမည်ဆိုပါက လူတစ်ယောက်၏ သိုင်းပညာကျင့်ကြံမှုမှာ အဟန့်အတားမရှိ ချောမွေ့နေမည်ဖြစ်ပြီး အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်လာပေလိမ့်မည်။ သို့သော် အရှေ့တွင် ဆိုခဲ့သည့်အတိုင်း ထိုဝိညာဉ်ဆေးလုံးများ၏ ဈေးနှုန်းမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားလှသည့်အပြင် ဆေးပင်ရှာဖွေသူများအနေဖြင့် ငွေစင်သာမက လုံလောက်သော အကျိုးပြုရမှတ်များရှိမှသာ ဝယ်ယူခွင့် ရရှိကြခြင်းပင်။

ကုယွမ်က ပြုံးလိုက်ရင်း "ဒါဆိုရင်တော့ အစ်ကိုကျိုး တစ်ယောက် အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ပြီး လိုအင်ဆန္ဒတွေ ပြည့်ဝပါစေလို့ ကျွန်တော် ဆုတောင်းပေးပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟားဟား... ညီလေးကုကတော့ စကားပြောတတ်လိုက်တာကွာ"

ကျိုးကျန့်သည် ထိုစကားကြောင့် သဘောကျကာ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် အသံကို တိုးလိုက်

ရင်း "ဒါနဲ့ ညီလေး... မင်း အခု ငွေလိုနေတာ မဟုတ်လား။ အခု တကယ့် အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခု ရှိတယ်ဟေ့"

"အို... ဘာဖြစ်လို့ အစ်ကိုက ဒီလိုပြောရတာလဲ"

ကုယွမ်သည် စိတ်ဝင်စားဟန် ပြသလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲ၌မူ အနည်းငယ် သတိထားလိုက်မိသည်။

သူသည် မိုးပေါ်မှ ကျလာသည့် ကံကောင်းခြင်းမျိုးကို တစ်ခါမျှ မယုံကြည်ခဲ့ဖူးချေ။ အထူးသဖြင့် တစ်ဖက်လူမှာ သူနှင့် သိပ်ပြီး မရင်းနှီးသေးသည့် အနေအထားမျိုးတွင် ပို၍ပင် သတိထားမိသည်။

အကယ်၍ ကောင်းကင်မှ မုန့်တစ်ခုခု သူ့ခေါင်းပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာခဲ့လျှင်ပင် ၎င်းမှာ သူ့ကို ဖမ်းရန် ချထားသည့် အဆိပ်ခတ်ထားသော ငါးစာတစ်ခု ဖြစ်နေမည်ကိုသာ သူ သံသယဝင်မိပေလိမ့်မည်။

"ညီလေး ဆေးပင်ရှာဖွေသူ ဖြစ်လာတာ တစ်လနီးပါး ရှိပြီဆိုတော့ အလုပ်တာဝန် တစ်ခုခု မကျလာသေးဘူးလား"

ကျိုးကျန့်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော လေသံဖြင့် ဆိုလာသည်။

"ငါပြောတဲ့ အခွင့်အရေးကောင်းဆိုတာ အဲဒီ အလုပ်တာဝန်အကြောင်းပဲ"

"အလုပ်တာဝန် ဟုတ်လား"

ကုယွမ်သည် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကာ "ဩော်... နားလည်ပါပြီ" ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

မည်သည့် အဖွဲ့အစည်းတွင်မဆို ဝင်ရောက်ခဲ့ပါက အကာအကွယ်နှင့် အကျိုးကျေးဇူး အမျိုးမျိုးကို ရရှိနိုင်သကဲ့သို့ တစ်ဖက်တွင်လည်း တာဝန်နှင့် ဝတ္တရားများကို ထမ်းဆောင်ရန် လိုအပ်သည်မှာ ဓမ္မတာပင်။

ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်သည်လည်း ချွင်းချက်မဟုတ်ပေ။

ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်၏ စည်းကမ်းချက်များအရ ကုယွမ်ကဲ့သို့သော ဆေးပင်ရှာဖွေသူများသည် တစ်လလျှင် အနည်းဆုံး အလုပ်တာဝန် တစ်ခုကို ပြီးမြောက်အောင် ဆောင်ရွက်ရမည် ဖြစ်သည်။ အလုပ်အောင်မြင်မှု ရှိမရှိထက် တာဝန်ပေးအပ်မှုကို ငြင်းပယ်ခွင့် မရှိခြင်းမှာ ပို၍ အရေးကြီးသည်။ အကယ်၍ ငြင်းပယ်ခဲ့ပါက ဆေးပင်ရှာဖွေသူ အဆင့်အတန်းကို ရုပ်သိမ်းခြင်း ခံရမည် ဖြစ်သည်။

အလုပ်တာဝန် တစ်ခုချင်းစီကို ပြီးမြောက်အောင် ဆောင်ရွက်နိုင်ပါက သတ်မှတ်ထားသော အကျိုးပြုရမှတ်များနှင့် အခြားသော ဆုလာဘ်များကို ရရှိမည် ဖြစ်ကာ ထိုအကျိုးပြုရမှတ်များဖြင့် ဆေးပင်ရှာဖွေသူတိုင်း အသည်းအသန် အလိုရှိနေကြသော သိုင်းပညာကျင့်စဉ်များ၊ ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများနှင့် အခြားသော ရတနာများကို လဲလှယ်ယူနိုင်သည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်ပေါင်းနှစ်ဆယ်အတွင်း ကုယွမ်သည် ရွှေမြွေ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဝါးမြိုခြင်းကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံရန်အတွက်သာ အာရုံစိုက်နေခဲ့ပြီး ဆေးပင်ရှာဖွေသူတစ်ယောက်၏ ပင်မအလုပ်ဖြစ်သော ဆေးပင်ရှာဖွေခြင်းကိုပင် မစတင်ရသေးချေ။

ဆေးပင်ရှာဖွေခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ တစ်လလျှင် အကြိမ်အရေအတွက် သတ်မှတ်ထားသော်လည်း ၎င်းမှာ မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။ အဆိုးဆုံးမှာ ရှေ့လာမည့် ကာလများတွင် တောင်ပေါ်သို့ တက်ကာ ဆေးပင်များကို ပိုမိုရှာဖွေပေးရရုံသာ ရှိသည်။

သို့သော် လစဉ်ပေးအပ်သည့် အလုပ်တာဝန်ကိုမူ ကုယွမ် ငြင်းပယ်၍ မရနိုင်ချေ။ သူ ယခုတစ်ခေါက် လာရောက်ရခြင်း၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာလည်း အလုပ်တာဝန် လက်ခံရန်ပင်။

သို့သော်လည်း ကုယွမ်၌ သိလိုသော မေးခွန်းတစ်ခု ရှိနေသေးသည်။

ထို့နောက် သူက သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဆေးပင်ရှာဖွေသူ ဖြစ်လာတာ တစ်လလောက်ပဲ ရှိသေးသလို ကျွန်တော့်ရဲ့ ခွန်အားကလည်း နည်းပါသေးတယ်။ တကယ်လို့ အလုပ်တာဝန်ကောင်းတွေ ရှိတယ်ဆိုရင်တောင် ကျွန်တော့်လို လူသစ်တစ်ယောက်အတွက် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ ပြီးတော့ အစ်ကိုက ဒီကိစ္စတွေကို ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ"

အခန်း။ ၃၀

ပေ့လျန်ခရိုင်ရှိ ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်သည် ဌာနခွဲတစ်ခုမျှသာဖြစ်ပြီး မြို့တော်ကြီးများရှိ ဌာနခွဲများကဲ့သို့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုမရှိသော်လည်း ၎င်းတွင် ဆေးပင်ရှာဖွေသူ တစ်ဆယ်ကျော်ရှိနေပြီး အများစုမှာ သိုင်းဆရာများဖြစ်ကြရာ စုစည်းလိုက်ပါက အင်အားအတော်အတန် တောင့်တင်းသည်။

ငါက ခုမှဝင်တဲ့ လူသစ်လေးပဲဟာ... အခွင့်အရေးကောင်းကြီး ရှိနေတယ်ဆိုဦးတော့ အဲဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါ့လက်ထဲ ရောက်လာမှာလဲ။

"ဒီအချက်ကိုတော့ ခဏနေရင် မင်းနားလည်သွားမှာပါ"

ကျိုးကျန့်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြုံးလိုက်သော်လည်း အသေးစိတ်ကိုမူ ဆက်မပြောတော့ဘဲ စကားအနည်းငယ် ထပ်မံပြောဆိုပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

ကုယွမ်သည်လည်း အပိုတွေ ဆက်မတွေးတော့ဘဲ ယန်ဟန် ရှိရာ ဒုတိယထပ်သို့ တိုက်ရိုက် တက်လာခဲ့သည်။

ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်...

"ဆရာ... လက်အောက်ခံ ကုယွမ် လာရောက်တွေ့ဆုံပါတယ်"

အခန်းတံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ ကုယွမ်က တံခါးကို ခေါက်လိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် အထဲမှ ယန်ဟန်၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဝင်ခဲ့"

ကုယွမ် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်လိုက်သည့်အခါ စားပွဲတွင် ထိုင်လျက် စုတ်တံကိုကိုင်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ရေးသားနေသော ယန်ဟန်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ယန်ဟန်မှာ ကုယွမ်ကို တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်ချေ။

၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကုယွမ်သည် တံခါးကို အသာအယာ ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီး ဘေးတွင် ရိုရိုသေသေ ရပ်နေကာ အနှောင့်အယှက်မဖြစ်စေရန် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ကုန်ဆုံးလောက်သည့် အချိန်အကြာတွင်မှ ယန်ဟန်သည် စုတ်တံကို ချလိုက်ပြီး ကုယွမ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာသည်။ ကုယွမ် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်ကို တွေ့ရသောအခါ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သိသာသည်မှာ သူ၏ရှေ့မှ လူငယ်သည် ဘာမှနားမလည်သည့် အဆင်အခြင်မဲ့သော ကောင်လေးတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။

"ဟင်"

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် ယန်ဟန်၏ မျက်ဝန်းများ တလက်လက်ဖြစ်သွားကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည့်အလား အံ့သြတကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မင်းက အခု အရေပြားသန့်စင်ခြင်း အောင်မြင်မှုအဆင့်ကို ရောက်ပြီး သိုင်းဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီလား"

ကုယွမ် သိုင်းကျင့်စဉ် စာအုပ်ကို ရရှိခဲ့သည်မှာ ရက်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ကျော်မျှသာ ရှိသေးသည်။

ရက်ပေါင်းနှစ်ဆယ်အတွင်း အရေပြားသန့်စင်ခြင်း အောင်မြင်မှုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် လျင်မြန်လွန်းသည်။

ထို့အပြင် ယခင်က ကုယွမ်သည် အတွင်းအားကျင့်စဉ်အစား ဝိညာဉ်မြွေဓားသိုင်းကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့သည်ကို ယန်ဟန် သတိရလိုက်သည်။ ၎င်းက ဤလူငယ်တွင် တစ်စုံတစ်ရာသော လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေနိုင်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

"ဆရာ့မျက်လုံးတွေက တကယ့်ကို စူးရှပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းက ကျွန်တော် ဆရာကြီးတစ်ဦးထံမှာ တပည့်ခံခွင့်ရခဲ့လို့ သူ၏လမ်းညွှန်မှုကြောင့် အခုလို တိုးတက်လာတာပါ"

ကုယွမ်သည် မျက်နှာအမူအရာမပျက် ရင်မခုန်ဘဲ အေးအေးဆေးဆေးပင် လိမ်ညာလိုက်သည်။

"အင်း... ကောင်းပြီ။ မင်းက သိုင်းဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီဆိုတော့ မနက်ဖြန်မှာ အလုပ်တာဝန်တစ်ခု ရှိတယ်။ အဲဒီမှာ မင်းပါဝင်နိုင်တယ်"

ယန်ဟန်က နားလည်သလို ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏စိတ်ထဲရှိ အံ့သြမှုများမှာလည်း လျင်မြန်စွာပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ အရေပြားသန့်စင်ခြင်း အောင်မြင်မှုအဆင့်မှာ သိုင်းဆရာတစ်ဦးဖြစ်ရန် ပထမဆုံးခြေလှမ်းမျှသာ ဖြစ်ပြီး လျင်မြန်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခြင်းမှာလည်း အထူးအဆန်းတော့ မဟုတ်ပေ။ ဤသို့ဖြစ်လာရန် နည်းလမ်းများစွာ ရှိသည်ကို သူ ကောင်းစွာသိရှိထားသည်။

ဥပမာအားဖြင့် အချို့သော မှော်အတတ်များကို ကျင့်ကြံခြင်း သို့မဟုတ် အချို့သော ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများကို သုံးစွဲခြင်းမျိုး ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ကုယွမ်သည် မကြာသေးခင်က ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ချိုးငှက်များနှင့် အာဟာရဖြစ်စေမည့် ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူနေသည်ကိုလည်း သူ အနည်းငယ် သိရှိထားရာ ဆရာကောင်းတစ်ဦး၏ လမ်းညွှန်မှုပါ ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် ဤမျှမြန်မြန် သိုင်းဆရာဖြစ်လာခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မရှိတော့ချေ။

ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်….

ယန်ဟန်က စားပွဲကို ခေါက်လိုက်ရင်း "မနက်ဖြန် မွန်းတည့်ချိန်မှာ ငါတို့ ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်က ဆေးဝါးပစ္စည်း အသုတ်လိုက်ကို စိမ်းလဲ့မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းမြို့ဆီ ပို့ဆောင်ဖို့ ရှိတယ်။ ငါတို့ဌာနခွဲက ဝါရင့်ဆေးပင်ရှာဖွေသူ အချို့က တခြားတာဝန်တွေကြောင့် မအားလပ်ကြဘူး။ ဒါကြောင့် မင်းလည်း လုံခြုံရေးအဖွဲ့ဝင်အဖြစ် လိုက်ပါရလိမ့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ပြောပြောဆိုဆိုပင် သူသည် ကုယွမ်ထံသို့ စာချုပ်တစ်ခု ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ကုယွမ်က ၎င်းကို လက်ခံရယူလိုက်သည့်အခါ ဤအလုပ်တာဝန်နှင့် ပတ်သက်သည့် ရိုးရှင်းသော အချက်အလက်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အဓိကအချက်မှာ ယခုတစ်ခေါက် ပို့ဆောင်မည့် ကုန်ပစ္စည်းများမှာ တန်ဖိုးကြီးလှသဖြင့် သူက အစောင့်အရှောက်အဖြစ် လိုက်ပါရမည် ဖြစ်သည်။ လက်နက်ကို သူ့ဘာသာ ယူဆောင်ရမည်ဖြစ်ပြီး စားဝတ်နေရေးကိုမူ ကုန်သည်အဖွဲ့က တာဝန်ယူမည် ဖြစ်သည်။

ဤပို့ဆောင်ရေးလုပ်ငန်းမှာ အသွားအပြန် ၁၀ ရက်ခန့် ကြာမြင့်မည်ဟု ခန့်မှန်းထားပြီး တာဝန်ပြီးဆုံးပါက အကျိုးပြုရမှတ် ၂၀ နှင့် ငွေစင် ၅ ကျပ် ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

ရရှိမည့် အကျိုးကျေးဇူးကို ကြည့်မည်ဆိုပါက ဤအလုပ်မှာ တကယ့်ကို ရက်ရောသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် ကုယွမ်ကဲ့သို့ လူသစ်တစ်ဦးထံသို့ ဤအခွင့်အရေး ရောက်ရှိလာစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ထို့အပြင် စာချုပ်၏ အောက်ခြေတွင် ကျိုးကျန့်အပါအဝင် အခြားသူအချို့၏ လက်မှတ်များကိုပါ ကုယွမ် သတိပြုမိလိုက်သည်။ ကျိုးကျန့်တစ်ယောက် အစောပိုင်းက အဘယ်ကြောင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြောဆိုနေခဲ့သည်ကို ယခုမှပင် သဘောပေါက်တော့သည်။ သူသည် ဤကိစ္စကို ကြိုတင်သိရှိထားခဲ့ခြင်းပင်။

ကုယွမ်သည် စာချုပ်ပေါ်တွင် သူ၏အမည်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ရေးထိုးကာ လက်ဗွေနှိပ်လိုက်သည်။ ယန်ဟန်က လက်ဖက်ရည်ကို အေးအေးလူလူ သောက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် အလိုက်တသိပင် နှုတ်ဆက်၍ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

သို့သော် ကုယွမ်သည် အခန်းတံခါးအပြင်ဘက်သို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

"ဒီအလုပ်တာဝန်က တစ်ခုခုတော့ လွဲနေသလိုပဲ"

အကြောင်းပြချက် အတိအကျမရှိသော်လည်း ဤအလုပ်တာဝန်တွင် ထူးဆန်းသောအချက်အချို့ ရှိနေသည်ဟု သူ ဝေဝေဝါးဝါး ခံစားနေရသည်။ တစ်ခုလုံးသော ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်တွင် ဆေးပင်ရှာဖွေသူ တစ်ဆယ်ကျော်ရှိပါလျက်နှင့် ယခုတစ်ခေါက်တွင် အားလုံးနီးပါး တာဝန်ကိုယ်စီနှင့် အပြင်ရောက်နေကြသည်ဆိုသည်မှာ တိုက်ဆိုင်လွန်းနေသည်။

ထို့အပြင် သာမန် ပို့ဆောင်ရေးအလုပ်တစ်ခုအတွက် ပေးအပ်သည့် ဆုလာဘ်မှာလည်း အနည်းငယ် ရက်ရောလွန်းနေသည်ဟု ထင်ရသည်။

"နေဦး... ငါ့ရဲ့ လက်ရှိအဆင့်အတန်းနဲ့ဆိုရင် တစ်ခုခုထူးဆန်းနေတာကို သိရင်တောင် ငါ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ ငြင်းပယ်လို့ကော ရမှာမို့လို့လား"

ထိုသို့တွေးမိသောအခါ ကုယွမ်သည် သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည်လှောင်ပြောင်မိပြီး ခေါင်းကို တိတ်တဆိတ် ခါယမ်းလိုက်သည်။

"ဒါက ယန်ဟန် ကိုယ်တိုင်ပေးတဲ့ အလုပ်ဖြစ်လို့ သူလည်း အတွင်းသတင်းအချို့ သိထားမှာပဲ။ ဒါမှမဟုတ် သူ့မှာ အစီအစဉ်တစ်ခုခု ရှိနေနိုင်တယ်။ ငြင်းဖို့ဆိုတာကတော့ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး။ တကယ်လို့ ငါက တစ်ခုခု ထုတ်ပြောလိုက်ရင်တောင် ငါ့အတွက် ပြဿနာတွေပဲ ဖိတ်ခေါ်သလို ဖြစ်နေလိမ့်မယ်"

ဤအချက်ကို တွေးမိသောအခါ ကုယွမ် အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားရသည်။ ၎င်းမှာ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း၏ အားနည်းချက်ပင်။ အထက်မှ အမိန့်များကို နာခံရမည်ဖြစ်ပြီး မလိုက်နာပါက သူတို့ဘက်မှ မိမိကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်သည့် နည်းလမ်းပေါင်းစုံ ရှိနေသည်။

အခု ငါလုပ်နိုင်တာကတော့ အတတ်နိုင်ဆုံး သတိထားဖို့ပါပဲ။

...

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်း။

ကုယွမ်သည် ဓားရှည်ကို လွယ်ကာ ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံးနှင့်အတူ ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင် ရှေ့သို့ စောစောစီးစီး ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်ရှေ့ရှိ လမ်းမပေါ်၌ ကုန်သည်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ စုရုံးရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤကုန်သည်အဖွဲ့တွင် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး၊ မြင်းစီးသမားများ၊ လုံခြုံရေးအစောင့်များ၊ စားဖိုမှူးများ အပါအဝင် စုစုပေါင်း လူအင်အား နှစ်ဆယ်ကျော်ခန့် ရှိပြီး ကုန်တင်လှည်း ခြောက်စီးနှင့် မြင်း သုံးကောင် ပါဝင်သည်။

ကုန်တင်လှည်း ခြောက်စီးအနက် လှည်းငါးစီးပေါ်တွင် ဆေးဝါးပစ္စည်းများကို အပြည့်တင်ဆောင်ထားပြီး ကျန်လှည်းတစ်စီးမှာမူ အစေခံမိန်းကလေးငယ် နှစ်ဦး စောင့်ကြပ်နေသည့် ဗလာလှည်းတစ်စီး ဖြစ်သည်။

လိုက်ပါလာကြသည့် ဆေးပင်ရှာဖွေသူများထဲတွင် ကျိုးကျန့်အပြင် ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် အဘိုးအိုတစ်ဦးကိုလည်း ကုယွမ် သတိပြုမိလိုက်သည်။ ထိုသူသည် သုံးပေကျော်ရှည်လျားသည့် သံစင်ဆေးတံရှည်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားရာ ၎င်း၏ဆေးအိုးမှာ ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ လက်သီးဆုပ်ခန့် ရှိသဖြင့် လူတစ်ယောက်၏ ဦးခေါင်းခွံကို အလွယ်တကူ ရိုက်ခွဲနိုင်မည့်ပုံစံနှင့် အတော်ပင် ကြောက်စရာကောင်းသည်။ ကုယွမ်သည် ထိုအဘိုးအိုထံမှ အန္တရာယ်ရှိသည့် အငွေ့အသက်အချို့ကို ခံစားနေရသည်။

မကြာမီမှာပင် ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်အတွင်းမှ လူသုံးဦး ထွက်လာကြသည်။ ကုယွမ် အံ့သြသွားရသည်မှာ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် လိုက်ပါမည့်သူမှာ စီမံခန့်ခွဲသူ ယန်ဟန် ဖြစ်နေခြင်းပင်။ သူ၏နောက်တွင်မူ လူငယ်တစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး ပါဝင်လာသည်။

ထိုအမျိုးသမီးငယ်မှာ လှပသော မျက်နှာထား၊ သွယ်လျသော မျက်ခုံးတန်းများနှင့် ချယ်ရီသီးကဲ့သို့ နီမြန်းသော နှုတ်ခမ်းအစုံရှိကာ အသားအရေမှာလည်း ချောမွေ့ဝင်းပနေသဖြင့် ရှားပါးလှပသူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိသာသည်။ သူမ၏ သွယ်လျသော ခါးထက်တွင်မူ သပ်ရပ်လှပသည့် ဓားကောက်တစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။ လူငယ်မှာမူ ယန်ဟန်နှင့် ရုပ်ချင်းဆင်တူသဖြင့် သူ၏တူဖြစ်ဟန်တူသည်။ သို့သော် ထိုလူငယ်သည် ဘေးမှ အမျိုးသမီးငယ်ကို စွဲလန်းနှစ်သက်သည့် အကြည့်များဖြင့် ရံဖန်ရံခါ ခိုးကြည့်နေသည်ကို ကုယွမ် သတိပြုမိလိုက်သည်။

"အားလုံး စုံပြီလား"

ယန်ဟန်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရင်း "ကောင်းပြီ... မင်းတို့တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပိုပြီး ရင်းနှီးသွားအောင် ငါ အကျဉ်းချုပ် မိတ်ဆက်ပေးမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ဦးစွာ အမျိုးသမီးငယ်ကို ညွှန်ပြကာ "သူမရဲ့ မျိုးရိုးကရှ၊ နာမည်အပြည့်အစုံက ရှရှုရွှယ်ပဲ။ ငါတို့ ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်ရဲ့ မျှော်စင်သခင်ရဲ့ သမီးပဲ"

"အခုတစ်ခေါက်မှာတော့ သူမက မင်းတို့လိုပဲ ဆေးပင်ရှာဖွေသူ တစ်ဦးအနေနဲ့ လိုက်မှာ"

ထို့နောက် ဘေးမှ လူငယ်ကို ညွှန်ပြကာ "ဒါကတော့ ယန်ကျန်းဖေး သူကလည်း ဆေးပင်ရှာဖွေသူ တစ်ယောက်ပဲ" ဟု မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးငယ် ရှရှုရွှယ်သည် ရှေ့သို့ အနည်းငယ် တိုးထွက်လာပြီး ကုယွမ်တို့အုပ်စုကို ယဉ်ကျေးစွာ ဦးညွှတ်၍ နှုတ်ဆက်သည်။

"အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါရှင်"

ကုယွမ်နှင့် ကျန်ရှိသူများကလည်း အလျင်အမြန်ပင် ပြန်လည်ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ကြပြီး တစ်ဦးချင်းစီ မိတ်ဆက်ကြသည်။

တန်ဖိုးကြီး ကုန်ပစ္စည်းများအတွက် ယန်ဟန်ကိုယ်တိုင် လိုက်ပါစောင့်ကြပ်ခြင်းမှာ လုံခြုံရေးအရ နားလည်ပေးနိုင်သော်လည်း မျှော်စင်သခင်၏ သမီးဖြစ်သူကပါ ဤအလုပ်တာဝန်တွင် ပါဝင်လာခြင်းမှာမူ ထူးထူးခြားခြား ထူးဆန်းနေတော့သည်။ ဤအလုပ်တာဝန်၏ နောက်ကွယ်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော အန္တရာယ်များ ရှိနေနိုင်ကြောင်း ကုယွမ် ပို၍ပင် သေချာသွားတော့သည်။

ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်တွင် ဌာနခွဲများစွာရှိရာ ဌာနချုပ်ခေါင်းဆောင်ကို ခေါင်းဆောင်ဟု ခေါ်ဆိုပြီး ကျန်ဌာနခွဲခေါင်းဆောင်များကို မျှော်စင်သခင်ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။ ပေ့လျန်ခရိုင်၏ မျှော်စင်သခင်မှာ အလွန်စွမ်းအားကြီးမားသော သိုင်းဆရာတစ်ဦးဖြစ်သည်ဟု သတင်းထွက်နေပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ကျင့်ကြံနေလေ့ရှိရာ လူမြင်ကွင်းသို့ ထွက်ပေါ်လာခဲသည်။ ကုယွမ်ပင်လျှင် သူ့ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးချေ။

မျှော်စင်သခင်၏ သမီးဖြစ်သူမှာ ကုယွမ်တို့ကဲ့သို့ သာမန်ဆေးပင်ရှာဖွေသူများထက် များစွာ အဆင့်အတန်း မြင့်မားသူဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့သော အလုပ်မျိုးကို လုပ်ဆောင်စရာ အကြောင်းရင်း မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် သူမပါ လိုက်ပါမည်ဆိုသည့် သတင်းမှာ မည်သူမဆို ထူးဆန်းကြောင်း ခံစားမိစေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ဆေးတံကိုင်ထားသည့် အဘိုးအိုသည် ဆေးတံမှ ပြာများကို ခါထုတ်ရင်း သတိကြီးစွာ ထားနေသည်ကို ကုယွမ် သတိပြုမိလိုက်သည်။

ကျိုးကျန့် တစ်ယောက်သာလျှင် ဘာမှမသိဘဲ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ရှိနေသည်။