အခန်း (၃၁-၃၂)

အခန်း။ ၃၁

ယန်ကျန်းဖေးမှာမူ မည်သည့်အမူအရာမျှမရှိဘဲ ကုယွမ်နှင့် အခြားသူများကို ခေါင်းအနည်းငယ် ငြိမ့်ပြကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

သို့သော် ဤလူငယ်မှာ မာနကြီးပြီး ကုယွမ်တို့ကဲ့သို့သော သူများကို မျက်လုံးထဲ၌ပင် မထည့်ကြောင်း မည်သူမဆို သိနိုင်သည်။ ၎င်းမှာလည်း နားလည်ပေးနိုင်စရာ ရှိသည်။ ယန်ကျန်းဖေးမှာ တန်ဖိုးကြီးဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင်လည်း အနုစိတ်မွမ်းမံထားသော ဓားရှည်တစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားကာ ပြောင်လက်နေသော ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားတစ်ခုကိုလည်း ဆင်မြန်းထားရာ ချမ်းသာသော မိသားစုမှ သခင်လေးတစ်ဦးနှင့် တူသည့်အပြင် ယန်ဟန်နှင့်လည်း နီးစပ်သော ဆက်ဆံရေးရှိပုံရသည်။ သူ့ထံတွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနိုင်သည့် အရည်အချင်း အမှန်တကယ် ရှိသည်။

ကုယွမ်နှင့် ဆေးတံကိုင်ထားသော အဘိုးအိုမှာ ယန်ကျန်းဖေး၏ အမူအရာကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ကြသော်လည်း ကျိုးကျန်းတစ်ယောက်သာ မကျေမနပ်ဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုကို ရေရွတ်နေသည်။ သို့သော် သူ၏အသံမှာ တိုးလွန်းလှသဖြင့် ကုယွမ်ပင် ဘာမှမကြားလိုက်ရချေ။

ယန်ဟန်သည် ထိုအခြေအနေအားလုံးကို စောင့်ကြည့်နေသော်လည်း ဘာမှဝင်မပြောပေ။ သူသည် ရှရှုရွှယ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြုံးလျက် "တူမလေးရွှယ်... ငါတို့နဲ့အတူ ခရီးသွားရတာက မင်းလို အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အတွက် အဆင်မပြေတာတွေ ရှိနိုင်တယ်။ အဲဒီတော့ ဒီရထားလုံးထဲမှာပဲ လိုက်ပါခဲ့ပါလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ပြောပြောဆိုဆိုပင် သူသည် တစ်စီးတည်းသော ဗလာရထားလုံးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ရှရှုရွှယ်က ခေါင်းအနည်းငယ် ငြိမ့်ကာ သဘာဝကျကျပင် သဘောတူလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေးယန်"

ထို့နောက် သူမသည် အစေခံမိန်းကလေးနှစ်ဦး၏ အားတက်သရော ပြုစုပေးမှုဖြင့် ရထားလုံးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

"ကဲ... လူစုံပြီဆိုတော့"

ယန်ဟန်သည်လည်း မြင်းအမြင့်ကြီးတစ်ကောင်ပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး လက်ခုပ်တီးကာ "ခရီးစထွက်ကြစို့" ဟု ကြေညာလိုက်သည်။

ကုန်သည်အဖွဲ့သည် ချက်ချင်းပင် စတင်ထွက်ခွာတော့သည်။

ကုယွမ်သည် ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်ကာ ဓားရှည်ကို ကိုင်စွဲလျက် ကုန်သည်အဖွဲ့၏ ဘေးမှ လိုက်ပါလာပြီး ကျိုးကျန်းမှာလည်း သူ၏အနားတွင် ရှိနေသည်။ ဆေးတံနှင့် အဘိုးအိုမှာမူ အမည်ရင်းမှာ ကော်ကျင်းဖြစ်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ အဘိုးကော်ဟု ခေါ်ဆိုကာ ကုန်သည်အဖွဲ့၏ အခြားတစ်ဖက်မှ လိုက်ပါလာသည်။

ယန်ကျန်းဖေးမှာမူ မြင်းစီးလျက် လိုက်ပါလာရာ သူ၏ခန့်ညားသော ရုပ်ရည်နှင့် မတ်မတ်မတ်မတ် ရှိလှသော ကိုယ်နေဟန်ထားမှာ သိုင်းလောကမှ သူရဲကောင်းလူငယ်လေးတစ်ဦး၏ အသွင်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်နေတော့သည်။

...

သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ခက်ခဲလှသော ရှေးဟောင်းလူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် ခရီးဝေးသွားခြင်းမှာ အလွန်ပင် ဒုက္ခများသည်။ တောင်တန်းများက မြင့်မားပြီး ခရီးလမ်းက ဝေးကွာလှသည့်အပြင် လမ်းခရီးမှာလည်း ကြမ်းတမ်းကောက်ကွေ့လှသည်။

လမ်းပျက်များနှင့် တွေ့ကြုံရခြင်း သို့မဟုတ် ဆီးနှင်းများကြောင့် လမ်းပိတ်နေသော တောင်တန်းများကို ဖြတ်ကျော်ရခြင်းမှာ အလွန်ပင် အန္တရာယ်များလှသည်။ ၎င်းတို့မှာ သာမန်အခက်အခဲအချို့သာ ရှိသေးသည်။

တောင်ကြားလမ်းများတွင် ခရီးသွားများကို လုယက်တိုက်ခိုက်တတ်သော လမ်းဓားပြများနှင့် လူသတ်ရန် ဝန်မလေးသော မြင်းစီးဓားပြဆိုးများလည်း မကြာခဏ ပေါ်လာတတ်သည်။ အကယ်၍ ထိုသူများနှင့် တွေ့ကြုံခဲ့ပါက အကောင်းဆုံးအခြေအနေမှာ ငွေပေး၍ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ရန်ဖြစ်ပြီး အဆိုးဆုံးမှာမူ စည်းစိမ်ဥစ္စာရော အသက်ပါ ဆုံးရှုံးရခြင်းပင်။

အကယ်၍ ပို၍ပင် ကံဆိုးမည့်ဆိုပါက ဒုက္ခပေးတတ်သော မိစ္ဆာအကောင်အထည်များ သို့မဟုတ် တိုက်ခိုက်တတ်သော တောင်စောင့်နတ်ဆိုးများနှင့် တွေ့ဆုံရခြင်းမှာ ပို၍ပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလိမ့်မည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယခုတစ်ခေါက် ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင် ရွေးချယ်ထားသော လမ်းကြောင်းမှာ စနစ်တကျ ဖောက်လုပ်ထားသော မင်းလမ်းမကြီးဖြစ်သဖြင့် သွားလာရ ပိုမိုလွယ်ကူပြီး အေးချမ်းသည်။

သုံးရက်ကြာ ခရီးနှင်ပြီးနောက်တွင် အသေးအဖွဲ ပြဿနာအချို့မှလွဲ၍ ခရီးစဉ်မှာ အတော်လေးကို ချောမွေ့နေခဲ့သည်။

မွန်းတည့်ချိန်သို့ ရောက်သောအခါ နေရှိန်က ပြင်းပြနေသည်။

ကုန်သည်အဖွဲ့သည် ပုံမှန်အရှိန်ဖြင့်သာ ခရီးဆက်နေပြီး ပါးစပ်တွင် မုန့်တစ်ခုကို ကိုက်ထားသော ကျိုးကျန်းသည် ကုယွမ်အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။

"ညီလေးကု... ဒီရက်ပိုင်း ခရီးသွားရတာ ဘယ်လိုနေလဲ"

သူ၏မျက်နှာတွင် မုတ်ဆိတ်မွေးများ ထူထပ်နေပြီး ဝတ်စုံမှာလည်း အနည်းငယ် ညစ်ပတ်ပေရေကာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဆက်တိုက်ဆိုသလို ခရီးနှင်ခဲ့ရသဖြင့် သူသည် တကယ့်ကို နွမ်းနယ်ဖတ်စိုနေသည့်ပုံ ပေါက်နေတော့သည်။ လမ်းခရီးတွင် ရှိနေရုံတင်မကဘဲ အေးစက်လှသော ဆောင်းလေညင်းက အဝတ်အစားများကြားမှ တစ်စိမ့်စိမ့် တိုးဝင်နေသည့်အပြင် အစားအသောက်နှင့် အိပ်ရေးကလည်း မဝသဖြင့် သံမဏိလူသားပင်လျှင် တောင့်ခံနိုင်ရန် ခဲယဉ်းသည်။

ကျိုးကျန်းသည် သိုင်းဆရာတစ်ဦး ဖြစ်သည့်အတွက် သာမန်လူထက် ခံနိုင်ရည်နှင့် ခွန်အား ပိုကောင်းသော်လည်း မရပ်မနား ခရီးနှင်ရပါက ကျားနှင့် ကျားသစ်ကိုပင် လက်ဗလာဖြင့် သတ်နိုင်သည့် သိုင်းဆရာများပင် နွမ်းနယ်တတ်ကြရာ အကြောသန့်စင်ခြင်းအဆင့်ရှိရုံသာဖြစ်သော သူသည် လုံးဝခံနိုင်ရည်မရှိပေ။

ကုယွမ်က ပြုံးလိုက်ရင်း "မဆိုးပါဘူး" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကြံ့ခိုင်မှုနှင့် ခံနိုင်ရည်မှာ ကျိုးကျန်းထက်ပင် မနိမ့်ကျပေ။ ခရီးဝေးသွားရသဖြင့် အနည်းငယ် ပင်ပန်းသော်လည်း ကုယွမ်မှာ ပျင်းရိခြင်း သို့မဟုတ် ငြီးငွေ့ခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ ခရီးစဉ်အတွင်း ပျော်ရွှင်စရာအချို့ကိုပင် ရှာဖွေနေမိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် အချိန်ကို အလဟဿ မဖြုန်းဘဲ ခရီးသွားနေစဉ်အတွင်း ဝိညာဉ်မြွေဓားသိုင်းကို အမြဲတမ်း စဉ်းစားဆင်ခြင်နေသောကြောင့်ပင်။ အကယ်၍ ပင်ပန်းလာပါကလည်း ရွှေရောင်ချီစွမ်းအင်ကို အနည်းငယ် စုပ်ယူလိုက်ရုံဖြင့် အားအင်များ ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးလာတတ်သည်။

ဝိညာဉ်မြွေဓားသိုင်းသည် အလွန်နက်နဲခက်ခဲသော ပညာရပ်မဟုတ်သော်လည်း လျင်မြန်ဖြတ်လတ်သော ဓားအရှိန်အဟုန်ကို အဓိကထားသည်။ ၎င်းကို ကျွမ်းကျင်သွားပါက အစွမ်းထက်မြက်မည်မှာ သေချာလှသည်။

ထို့ပြင် ဤအလုပ်တာဝန်မှာ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေကြောင်း ရိပ်မိထားသဖြင့် ကုယွမ်သည် ဘေးကင်းစေရန် ကျောသံမဏိကင်းမြီးကောက် အားဝူနှင့် သံမဏိသွားကြွက် အားဟွမ်တို့ကိုပါ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် အားဝူသည် ကုန်သည်အဖွဲ့၏ နောက်ကွယ်မှ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါနေပြီး အားဟွမ်မှာမူ ကင်းထောက်တစ်ဦးကဲ့သို့ အရှေ့မှ ကြိုတင်၍ စူးစမ်းရှာဖွေနေသည်။

ကျိုးကျန်းသည် ကုယွမ်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ကုယွမ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် လန်းလန်းဆန်းဆန်း ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ထိုအချက်ကို အလေးမထားတော့ဘဲ ညည်းတွားလိုက်သည်။

"ညီလေးရာ... ငါတို့ကတော့ ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်မှ စားရမယ့် ကံပါပဲလား"

သူသည် ရှေ့ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခနဲ့တဲ့တဲ့ လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အချို့လူတွေလိုတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့ကွာ... အဝတ်အစား အဆင်သင့်၊ အစားအသောက် အဆင်သင့်နဲ့ မြင်းစီးပြီး ခရီးသွားရုံတင်မကဘူး။ ဘေးမှာ အဖော်လှလှလေးပါ ပါသေးတယ်။ ငါတို့ထက် အများကြီး သက်သောင့်သက်သာ ရှိတာပေါ့။ ဒါက အလုပ်လုပ်ဖို့ ခရီးထွက်တာလား၊ အပျော်ခရီးထွက်တာလားတောင် မသိတော့ပါဘူး"

ကုယွမ်သည် သူကြည့်ရာသို့ လိုက်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ရထားလုံးဘေးမှ မြင်းစီးလျက် ရှရှုရွှယ်ကို နူးညံ့စွာ ပြုံးပြကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ စကားပြောနေသော ယန်ကျန်းဖေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကုယွမ်သည်လည်း ထိုအခြင်းအရာကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

ကျိုးကျန်းမှာ ဆင်းရဲသော မုဆိုးမိသားစုမှ ပေါက်ဖွားလာသူဖြစ်သဖြင့် ပွင့်လင်းလွတ်လပ်သော သဘာဝရှိသည်။ သို့သော် သူ့ကိုယ်သူ သူဌေးသားဟု မှတ်ယူထားသော ယန်ကျန်းဖေးကမူ ကျိုးကျန်းကဲ့သို့သော လူစားမျိုးကို နှစ်သက်ခြင်းမရှိသလို ကျိုးကျန်းကလည်း သူ့ကို မလိုလားကြောင်း သိမြင်နေသည်။

ထို့ကြောင့် ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံးတွင် ထိုနှစ်ဦးမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မကြည့်

ချင်ကြဘဲ ယန်ကျန်းဖေးမှာ ယန်ဟန်၏တူဖြစ်သည့် အရှိန်အဝါကို အသုံးပြုကာ ကျိုးကျန်းကို မကြာခဏ အခက်တွေ့အောင် လုပ်လေ့ရှိသည်။ ယန်ဟန် ရှိနေသဖြင့် ကျိုးကျန်းမှာလည်း အောင့်အည်းသည်းခံနေရကာ ကုယွမ်ကိုသာ ရံဖန်ရံခါ လာရောက်ရင်ဖွင့်ခြင်းပင်။

"ကဲပါ... တိုင်တောမနေပါနဲ့တော့"

ကုယွမ်က ခေါင်းခါယမ်းကာ အကြံပေးလိုက်သည်။

"မနက်ဖြန်ဆိုရင် စိမ်းလဲ့မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းမြို့ကို ရောက်တော့မှာပဲ။ စီမံခန့်ခွဲသူပြောပုံအရဆိုရင် အဲဒီမှာ တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်လောက် နားရဦးမှာ။ အဲဒီကျရင် မြို့က ထွက်တဲ့ တောထွက်ပစ္စည်းတွေ ဒါမှမဟုတ် ဒေသထွက်လက်ဆောင်တွေ ဘာဝယ်သွားရင် ကောင်းမလဲဆိုတာပဲ စဉ်းစားထားလိုက်ပါတော့"

"စိမ်းလဲ့မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းမြို့မှာ ဘာကောင်းတာရှိမှာလဲ"

ကျိုးကျန်းက နှုတ်ခမ်းမဲ့ကာ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် "ငါ အရင်က အလုပ်ကိစ္စနဲ့ အဲဒီကို အကြိမ်အနည်းငယ် ရောက်ဖူးပါတယ်။ အဆိပ်ရှိတဲ့ ပိုးမွှားတွေ၊ သားရဲတိရစ္ဆာန်တွေ ပေါတာရယ်၊ ဆေးပင်တွေရဲ့ အရည်အသွေး နည်းနည်း ပိုကောင်းတာရယ်ကလွဲရင် ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မရှိပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အဆိပ်ရှိတဲ့ ပိုးမွှားတွေနဲ့ သားရဲတိရစ္ဆာန်တွေ ပေါများနေတာကြောင့်ပဲ ဆေးပင်တွေရဲ့ အရည်အသွေးက ကောင်းတာလား"

ကုယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသွားပြီး သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

ညနေစောင်း၍ မိုးချုပ်လာသောအခါ ကုန်သည်အဖွဲ့သည် လမ်းဘေးတွင် ရပ်နားလိုက်သည်။ အစောင့်များက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် အန္တရာယ်ရှိမရှိကို ကင်းလှည့် စစ်ဆေးကြသည်။ ဘေးကင်းကြောင်း သေချာသွားသောအခါ ထိုနေရာ၌ပင် စခန်းချရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

မြင်းစီးသမားများက မြင်းများအတွက် အစာကျွေးရန် အလုပ်ရှုပ်နေကြပြီး အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ကုန်ပစ္စည်းများကို သေချာစွာ စစ်ဆေးသည်။ ထမင်းချက်အဖွဲ့ကမူ သံအိုးကြီးကို တည်ကာ ထင်းများစုပုံ၍ ညစာ ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။ မကြာမီမှာပင် အစားအသောက်နံ့များ ပျံ့လွင့်လာသည်။

ကုယွမ်၊ ကျိုးကျန်းနှင့် အဘိုးကော်တို့သည် အတူတူ ဝိုင်းထိုင်လိုက်ကြပြီး အသားအနည်းငယ်ပါသော ဟင်းရည်တစ်ခွက်နှင့် ထူထဲသော မုန့်ပြားနှစ်ချပ်စီဖြင့် ညစာကို စားကြသည်။ ၎င်းမှာ မဆိုးလှသော အစားအစာ ဖြစ်သော်လည်း ယန်ကျန်းဖေးနှင့် ရှရှုရွှယ်တို့ စားနေသည့်အရာနှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက အလွန်ပင် ကွာခြားသည်။

ထိုအချိန်တွင် အစေခံမိန်းကလေးနှစ်ဦးသည် တဲတစ်ခုကို ထိုးပေးထားပြီး စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်များ ခင်းကျင်းကာ အသားခြောက်များ၊ ဝက်အူချောင်းများ၊ သိုးခြေထောက်ကင်များနှင့် လတ်ဆတ်သော သစ်သီးဝလံများကိုပင် ပြင်ဆင်ပေးထားရာ ကြည့်ရသည်မှာ သွားရည်ကျစရာပင်။ တစ်ဦးချင်းစီ၏ ရှေ့တွင်လည်း မွှေးကြိုင်လှသော ဆေးဘက်ဝင် အစားအစာ တစ်ခွက်စီ ရှိနေသေးသည်။

အခန်း။ ၃၂

သိုင်းဆရာများမှာ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုနှင့် စွမ်းအင်အင်အား ကြီးမားသူများဖြစ်ကြရာ သာမန်လူထက် အစားပိုစားကြသလို အာဟာရဓာတ်ကိုလည်း ပိုမိုလိုအပ်ကြသည်။

အမှန်စင်စစ် သိုင်းပညာ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်မှာ စားသောက်ခြင်းပေါ်တွင် တည်မှီနေသည်။

သိုးက မြက်ကိုစားပြီး ကျားက အသားကိုစားသည်။ သာမန်လူများက ကောက်ပဲသီးနှံနှင့် အသားငါးကို စားကြသော်လည်း သိုင်းဆရာများမှာမူ ပိုမိုစားသုံးရုံသာမက ပိုမိုကောင်းမွန်သည့် အစားအစာများကိုပါ ရွေးချယ်၍ စားသုံးကြရသည်။

ယခုသူတို့ စားသောက်နေသည့် ဆေးဘက်ဝင် အစားအစာများမှာ အဆင့်မြင့်ဂိုဏ်းကြီးများမှ တပည့်များ ပုံမှန်စားသုံးလေ့ရှိသည့် အရာများဖြစ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် ကုယွမ် ယခင်က သောက်သုံးခဲ့ဖူးသည့် ဂျင်ဆင်းဝါ ချိုးငှက်စွပ်ပြုတ်မှာ ခန္ဓာကိုယ်၏ အခြေခံဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ဖြည့်တင်းပေးပြီး အနှစ်သာရကို တိုးပွားစေနိုင်သည့် ဆေးဘက်ဝင် အစားအစာမျိုး ဖြစ်သည်။

ပိုမိုမြင့်မားသည့် အဆင့်ရှိသော ကျင့်ကြံသူများမှာမူ ဝိညာဉ်ကောက်ပဲသီးနှံနှင့် ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများကိုပင် စားသုံးကြသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထို့ထက် ပိုမိုမြင့်မားသော တည်ရှိမှုများမှာမူ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ချီစွမ်းအင်ကို ရှူရှိုက်ရုံမျှဖြင့် မသေမျိုးများပင် ဖြစ်လာနိုင်သည်ဟု ကုယွမ် ဖတ်ဖူးသည့် သမိုင်းစုံစာအုပ်တစ်အုပ်တွင် ရေးသားထားသည်။

ယန်ကျန်းဖေး ရရှိခံစားနေရသော အစားအသောက်၊ အဝတ်အစားနှင့် နေထိုင်မှု အခွင့်အရေးများမှာ ကုယွမ်တို့ထက် သိသိသာသာ ပိုမိုသာလွန်နေသည်။

"တောက်... ငါတို့ကတော့ အဖတ်တွေ အရိုးတွေကို ဝါးနေရပြီး ဒီကောင်ကတော့ နေ့တိုင်း ဇိမ်နဲ့ စားသောက်နေတာပဲ။ သူက ဘာများ ထူးခြားနေလို့လဲကွာ"

ကျိုးကျန်းသည် မုန့်ပြားတစ်ဖက်ကို ယန်ကျန်းဖေး၏ အသားကို ကိုက်နေသည့်အလား ဒေါသတကြီး ဆွဲဖဲ့ဝါးစားရင်း ပြောလိုက်သည်။

ကုယွမ်သည် သူ့ကိုကြည့်ကာ ရယ်ချင်မိသော်လည်း ကျိုးကျန်း အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည်ကိုလည်း နားလည်ပေးနိုင်သည်။ လူဟူသည်မှာ ပစ္စည်းမရှိခြင်းထက် မညီမမျှဖြစ်ခြင်းကို ပို၍ စိုးရိမ်တတ်ကြသည်။

ဆေးပင်ရှာဖွေသူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ရှရှုရွှယ်မှာမူ မျှော်စင်သခင်၏ သမီးဖြစ်နေသည့်အပြင် မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် ခရီးသွားလာရာတွင် အခက်အခဲများ ရှိနိုင်သောကြောင့် သူမအတွက် အထူးစီစဉ်ပေးထားသည်ကို မည်သူမျှ ကန့်ကွက်လိုစိတ် မရှိကြပေ။ သို့သော် ယန်ကျန်းဖေးမှာမူ သူမနှင့် မတူညီသည့် အနေအထားတွင် ရှိနေသည်။

ယန်ကျန်းဖေးမှာ ယန်ဟန်၏ တူတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်ပြီး ရှရှုရွှယ်ကဲ့သို့ အရှိန်အဝါကြီးမားသော နောက်ခံမျိုး မရှိပေ။ သို့သော် ကုယွမ်တို့တစ်ဖွဲ့လုံး ခြေကျင်လျှောက်၍ ပင်ပန်းနေချိန်တွင် သူက မြင်းစီးနေသည့်အပြင် စားသောက်နေထိုင်မှုမှာလည်း များစွာသာလွန်နေသည်။ ထိုမျှမကသေးဘဲ သူက မာနထောင်လွှားကာ ကုယွမ်နှင့် ကျိုးကျန်းတို့ကို အရေးမစိုက်သည့်အပြင် ကျိုးကျန်းကိုလည်း အကြိမ်ကြိမ် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ရန်စနေခဲ့သည်။

"ဒီလိုမျိုး အခြေအနေကို ကျိုးကျန်းက ဘယ်လိုနည်းနဲ့ လက်ခံနိုင်မှာလဲ"

ကုယွမ်ကိုယ်တိုင်ပင် ထိုလူငယ်အပေါ် မကျေနပ်ချက်များစွာ ရှိသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ ထုတ်မပြခဲ့ပေ။

ကုယွမ်သည် မုန့်ပြားကို ဝါးရင်း ရှရှုရွှယ်အနားတွင် ဖားနေသော ယန်ကျန်းဖေးကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏အကြည့်မှာ မနီးမဝေးတွင်ရှိသော သာမန်ရုပ်ရည်နှင့် အလတ်တန်းစား လုံခြုံရေးအစောင့်တစ်ဦးထံသို့ ရောက်သွားပြီး ခေတ္တမျှ စိုက်ကြည့်နေမိကာမှ အမြန်ပြန်လွှဲလိုက်သည်။

ဤရက်ပိုင်းအတွင်း အစောင့်တစ်ဆယ်ကျော်ထဲမှ တစ်ယောက်မှာ တစ်ခုခုမူမမှန်ကြောင်း သူ သတိပြုမိခဲ့သည်။ တိတိကျကျဆိုရလျှင် အားဟွမ်က တစ်ဆင့် တွေ့ရှိခဲ့ခြင်းပင်။

အချို့သော အာရုံခံစားမှုအပိုင်းတွင် တိရစ္ဆာန်များသည် လူသားများထက် များစွာ သာလွန်ကြသည်။ အားဟွမ်က ကုယွမ်ထံသို့ ပေးပို့သော ခံစားချက်များအရ ထိုအစောင့်အပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့မှု အငွေ့အသက်အချို့ ပါဝင်နေကြောင်း ကုယွမ် သိလိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ အလွန်ပင် မူမမှန်ပေ။

အားဟွမ်မှာ သံမဏိသွားကြွက်ဖြစ်ပြီး သတ္တုများကို စားသုံးသည့် ထူးခြားဆန်းပြားသော ကြွက်မျိုးဖြစ်သည်။ ယန်ဟန်ကဲ့သို့သော သူပင်လျှင် အားဟွမ်ကို အနည်းငယ်မျှသာ ကြောက်လန့်စေနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအစောင့်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည်ဆိုခြင်းမှာ အားဟွမ်အတွက်မူ ယန်ဟန်ထက်ပင် ပို၍ ထိတ်လန့်စရာကောင်းနေသည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။

ယန်ဟန်မှာ အရိုးသန့်စင်ခြင်း အောင်မြင်မှုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိထားသည့် ထိပ်တန်းသိုင်းဆရာတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ပေ့လျန်ခရိုင်၌ လက်ရွေးစင် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးပင်။

"ထိပ်တန်းသိုင်းဆရာတစ်ယောက်ထက် ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းတယ်ဆိုရင် ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။

သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ကို ပြောတာလား... ဒါမှမဟုတ် တခြား အကြောင်းရင်းတစ်ခုခုများ ရှိနေတာလား"

ထိုသူသည် အခြားလျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုခု ရှိနေပြီး ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်က စီစဉ်ထားသူ မဟုတ်နိုင်ဘူးဟုလည်း ကုယွမ် သံသယဝင်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အစောင့်နှင့် ယန်ဟန်တို့အကြား အကြည့်ချင်း ဖလှယ်နေကြသည်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် သတိထားမိပြီးနောက် ၎င်းယူဆချက်ကို သူ ပယ်ဖျက်လိုက်သည်။

ဤအချက်ကို သိရှိသွားပြီးနောက် ကုယွမ်သည် ယခုတစ်ခေါက်တွင် အားဟွမ်နှင့် အားဝူ တို့ကိုပါ တစ်ပါတည်း ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည့် သူ၏ အမြော်အမြင်ရှိမှုကို ကျေနပ်မိသွားသည်။ မဟုတ်ပါက သူ၏ လက်ရှိခွန်အားမျှဖြင့် အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့နေနိုင်သည်။

ကုယွမ်သည် ဤအချက်ကို ထုတ်ဖော်ပြောပြလောက်အောင် မိုက်မဲသူမဟုတ်ပေ။ သူသည် ဘာမှမသိသလိုပင် နေမြဲအတိုင်းသာ ဆက်လက်နေထိုင်ခဲ့သည်။

"ကုန်သည်အဖွဲ့ထဲမှာ ဒီလောက်အန္တရာယ်ရှိတဲ့သူတစ်ယောက် ပုန်းအောင်းနေတယ်ဆိုရင် ယန်ဟန် ဒါမှမဟုတ် ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်က ငါတို့မသိတဲ့ အန္တရာယ်တစ်ခုခုကို ကြိုတင်ကာကွယ်နေတာလား"

ဤသို့ တွေးမိလိုက်သည်နှင့် ကုယွမ် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် မချမ်းမမြေ့ ဖြစ်သွားရသည်။

သူ၏မျက်ဝန်းများမှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး "ကြည့်ရတာ မနက်ဖြန် စိမ်းလဲ့မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းမြို့ကို ရောက်ရင် မြွေတစ်ကောင်ကို ယဉ်ပါးအောင်လုပ်ဖို့ နည်းလမ်းရှာရမယ်" ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အစောပိုင်းက ကျိုးကျန်းပြောခဲ့သည့် စိမ်းလဲ့မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းမြို့အနီးတွင် အဆိပ်ရှိသတ္တဝါများနှင့် သားရဲတိရစ္ဆာန်များ ပေါများလှသည်ဟူသော အချက်ကို ကုယွမ်က မှတ်သားထားလိုက်ပြီး ထိုမြို့တွင် ဝိညာဉ်အဖော်အဖြစ် ထားရှိရန် သင့်တော်သော မြွေတစ်ကောင်ကို ရှာဖွေနိုင်မလားဟု စီစဉ်လိုက်ခြင်းပင်။

ဤအလုပ်တာဝန်မှာ ကြီးမားသောအန္တရာယ်များ ရှိနေနိုင်သဖြင့် အကယ်၍ သူသာ မြွေတစ်ကောင်ကို ယဉ်ပါးအောင်လုပ်ပြီး ၎င်း၏ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်များကို ရရှိနိုင်မည်ဆိုပါက သူ၏ခွန်အားမှာ ပိုမိုတောင့်တင်းလာပေလိမ့်မည်။ အနည်းဆုံးတော့ မြွေတစ်ကောင်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အနီးကပ် လေ့လာခွင့်ရခြင်းကပင် သူ၏ ရွှေမြွေ ချီစွမ်းအင်ဝါးမြိုခြင်းကျင့်စဉ်နှင့် ဝိညာဉ်မြွေဓားသိုင်းတို့ကို ကျင့်ကြံရာတွင် များစွာအထောက်အကူ ဖြစ်စေမည်မှာ သေချာသည်။

အကယ်၍ ထိုသိုင်းပညာနှစ်ရပ်နှင့် အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်မည့် ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်ရှိသော မြွေတစ်ကောင်ကိုသာ တွေ့ရှိခဲ့လျှင်မူ ရရှိမည့် အကျိုးကျေးဇူးမှာ ပြောမပြနိုင်လောက်အောင်ပင် ကြီးမားပေလိမ့်မည်။

ဗိုက်ဝအောင် စားသောက်ပြီးနောက် ကုယွမ်သည် ကောက်ရိုးများဖြင့် ယာယီပြုလုပ်ထားသော အမိုးအကာအောက်တွင် နေရာယူလိုက်ပြီး ဓားရှည်နှင့် အထုပ်ကို ပိုက်ကာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

ကုယွမ်သည် အေးချမ်းစွာ အိပ်စက်နိုင်ခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအချိန်တွင် အားဟွမ်မှာ မှောင်မိုက်သောညကို အခွင့်ကောင်းယူကာ သူ၏အနားသို့ ရောက်ရှိလာပြီး အထုပ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသောကြောင့်ပင်။ မည်သည့် ထူးခြားမှုမျိုးမဆို ဖြစ်ပေါ်လာပါက အားဟွမ်က သူ့ကို ချက်ချင်း သတိပေးမည်သာ ဖြစ်သည်။

တစ်ညတာလုံး ဘာမှမဖြစ်ဘဲ အေးအေးချမ်းချမ်းဖြင့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင်မူ ကုန်သည်အဖွဲ့သည် စိမ်းလဲ့မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းမြို့သို့ နောက်ဆုံးတွင် ဆိုက်ရောက်လာတော့သည်။

ထို့နောက် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် တည်းခိုခန်းတစ်ခု၏ နောက်ဖေးဝင်းထဲတွင် ရပ်နားလိုက်ကြရာ ခရီးပန်းလာကြသော လူတိုင်းမှာ နွမ်းနယ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ရှရှုရွှယ်

ပင်လျှင် ခံစားချက်တူနေခဲ့သည်။ ရထားလုံးက မည်မျှပင် ကောင်းမွန်ပါစေ တည်းခိုခန်းထဲတွင် အေးအေးဆေးဆေး အိပ်စက်ရသလောက်တော့ ငြိမ်သက်မှု မရှိနိုင်ပေ။

လူတိုင်း အနားယူနေကြရင်းနှင့်ပင် မကြာမီမှာပင် ညနေစောင်းသို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

"သန်ဘက်ခါ မွန်းတည့်ချိန်ကျရင် အဖွဲ့ပြန်ထွက်မယ်။ အဲဒီတော့ အခုကစပြီး မင်းတို့လုပ်စရာရှိတာ သွားလုပ်လို့ရပြီ"

ညစာစားပြီးနောက် ယန်ဟန်က လက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ ကုယွမ်၊ ကျိုးကျန်းနှင့် အခြားသူများကို လွတ်လပ်စွာ သွားလာခွင့်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ သန်ဘက်ခါ မနက်အရောက်တော့ ပြန်လာရမယ် နားလည်လား"

"စိတ်ချပါ ဆရာ ကျွန်တော်တို့ နားလည်ပါတယ်"

ကုယွမ်နှင့် အခြားသူများက ပြိုင်တူပြန်ထူးလိုက်ကြသည်။

တည်းခိုခန်းရှိ စီစဉ်ပေးထားသော အခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကုယွမ်က တွေးတောနေမိသည်။

"ယန်ဟန်က ငါရယ်၊ ကျိုးကျန်းရယ်၊ အဘိုးကော်ရယ်ကို တမင်တကာ အဝေးပို့လိုက်တာပဲ။ သူတို့မှာ ငါတို့ကို အသိမပေးချင်တဲ့ အစီအစဉ်တစ်ခုခု ရှိနေတာ သေချာတယ်"

"ယန်ကျန်းဖေးနဲ့ ရှရှုရွှယ်တို့ကတော့ တစ်ခုခု သိထားပုံပဲ..."

...

နောက်တစ်နေ့ နံနက် မနက်စာစားပြီးနောက် ကုယွမ် အပြင်ထွက်ရန် ပြင်နေစဉ် ကျိုးကျန်းက မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လျက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရောက်လာသည်။

"ညီလေးကု... ငါ ဒီမြို့ထဲမှာ နေရာကောင်းတစ်ခု သိထားတယ်ဟေ့။ တစ်ခါသွားပြီးရင် ထပ်သွားချင်နေမှာ အာမခံတယ်။ မင်းကလည်း ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်ဆိုတော့ အဲဒီကို ရောက်ဖူးမှာမဟုတ်သေးဘူး။ လာ... ငါ ခေါ်သွားပေးမယ်"

သူက ကုယွမ်ကို မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်သည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် ခန့်ခန့်ညားညားနှင့် တည်တည်တံ့တံ့ ရှိလှသော သူ၏မျက်နှာမှာ ယခုအခါတွင်မူ နှာဘူးရုပ် ထွက်နေတော့သည်။

...

ကုယွမ် ခေတ္တမျှ တုံ့ခနဲဖြစ်သွားပြီးမှ လက်ခါပြကာ ငြင်းဆို လိုက်သည်။

"တော်ပါပြီဗျာ ကျွန်တော် လုပ်စရာလေးတွေ ရှိလို့ပါ။ အစ်ကိုပဲ သွားလိုက်ပါတော့"

"မလိုက်ဘူးလား။ ကောင်းပြီလေ... နောက်မှ နောင်တရမယ်သာ မှတ်ထားလိုက်တော့"

ကျိုးကျန်းက ခေါင်းခါယမ်းနေရင်းမှ တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားကာ "နေဦး... ငါပြောတာ ဘာကိုဆိုလိုမှန်း မင်းသိလို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

နောက်ပြောင်နေတာလား... အရင်တုန်းက ငါ့မှာ ကတ်ဒီလက် ကားတစ်စီးရှိခဲ့ပြီး မြို့ထဲက ခြေထောက်နှိပ်တဲ့နေရာနဲ့ ကလပ်တိုင်းကို နှံ့နေအောင် သွားခဲ့တာ မင်းဘာပြောချင်တာလဲ ငါက မသိဘဲ နေမလား...

ကုယွမ်က စိတ်ထဲမှ ကဲ့ရဲ့လိုက်သော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ ဘာမှမသိသည့်ပုံစံ ဖမ်းကာ "အစ်ကိုက ကျွန်တော့်ကို အရက်သွားသောက်ဖို့ ခေါ်တာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။

"တောက် အရက်သောက်တာက ဘာမှမဟုတ်သေးဘူး။ ငါပြောတာက အရက်သောက်တာထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပျော်ဖို့ကောင်းတာ..."

ထိုအချိန်တွင် ရှရှုရွှယ်မှာ သူတို့အနားမှ ဖြတ်လျှောက်သွားရာ သူမ၏ သွယ်လျသော ကိုယ်နေဟန်ထားနှင့်အတူ မွှေးကြိုင်လှသော ရနံ့များမှာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ပျံ့လွင့်သွားတော့သည်။

ကျိုးကျန်း၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဟန် ဖမ်းကာ "အေးပါ... ငါ ဝန်ခံပါတယ်။ မင်းကို အရက်သွားသောက်ဖို့ ခေါ်မလို့ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်း အလုပ်ရှုပ်နေတယ်ဆိုတော့လည်း နေပါစေတော့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ရပါတယ် နောက်တစ်ခေါက်မှပေါ့"

ကုယွမ်က သူ၏ပုခုံးကို ပုတ်ကာ "မှတ်ထားဦးနော် အစ်ကိုကျိုး... အစ်ကို ကျွန်တော့်ကို အရက်တစ်ပွဲ ကြွေးဖို့ ကျန်သေးတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးကျန်း၏ အံ့သြနေသော မျက်နှာကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူသည် တည်းခိုခန်းအပြင်ဘက်သို့ တိုက်ရိုက် လှမ်းထွက်လာခဲ့တော့သည်။