အခန်း (၃၅-၃၆)

အခန်း။ ၃၅

ကုယွမ် စကားအဆုံးတွင်ပင် ယခင်က အားဟွမ်နှင့် အားဝူတို့ကို ယဉ်ပါးအောင်ပြုလုပ်စဉ်ကကဲ့သို့ပင် သူ၏ ချီစွမ်းအင်များသည် အင်အားတစ်ခု၏ ဆွဲထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ရုပ်ဝတ္ထုလည်းမဟုတ် စိတ်ကူးယဉ်သက်သက်လည်းမဟုတ်သော ထူးဆန်းသည့် အလင်းတန်းများ တောက်ပနေသည့် ရှုပ်ထွေးနက်နဲသော အင်းကွက်တစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားတော့သည်။

ထိုအင်းကွက်သည် ပါးစပ်ကြီးမြွေ၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး အလင်းတစ်ချက် ဖျတ်ခနဲ လက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မြွေ၏ကိုယ်ထဲသို့ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထို့နောက် ဝိညာဉ်အဖော်စနစ်မှ အကြောင်းကြားစာတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။

[ယဉ်ပါးအောင်ပြုလုပ်ခြင်း အောင်မြင်ပါသည်။ သင်သည် ဝိညာဉ်အဖော် ပါးစပ်ကြီးမြွေကို ရရှိပါပြီ]

[ပါးစပ်ကြီးမြွေ (အပြာရောင်အဆင့်)]

[ဖော်ပြချက် :အဆိပ်မရှိသော ထူးခြားသည့် မြွေအမျိုးအစားဖြစ်သည်။ ကိုယ်ထည်မှာ သွယ်လျသော်လည်း အလွန်ပင် ပျော့ပျောင်းကာ ကြီးမားသော ခွန်အားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ကြမ်းတမ်းရက်စက်တတ်ပြီး သားကောင်ကို ရစ်ပတ်ချေဖျက်ကာ တစ်ကောင်လုံး ဝါးမြိုပစ်နိုင်သည်။ အစားအလွန်မက်သဖြင့် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဗိုက်ပေါက်ထွက်သည်အထိ စားမိတတ်သည်။ ဝါးမြိုနဂါးအဖြစ် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲရန်အတွက် ပါးစပ်ကြီးမြွေ၏ အပြည့်အဝရင့်ကျက်သောအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် လိုအပ်ပြီး တာအိုအနှစ်သာရအမှတ် ၁၀၀၀ ကို အသုံးပြုရမည်ဖြစ်သည်]

[အခြေအနေ :ပုံမှန်]

[အဆင့် :ကြီးထွားဆဲအဆင့် (၅၃%)]

[ရရှိသည့် စွမ်းရည် :သင်သည် ပါးစပ်ကြီးမြွေ၏ မြွေရစ်ပတ်ခြင်းပင်ကိုယ်စွမ်းရည်ကို ရရှိပါသည်]

ကုယွမ်၏ ယဉ်ပါးအောင်ပြုလုပ်ခြင်း ခံရပြီးနောက် ပါးစပ်ကြီးမြွေသည် သူ၏လက်မောင်းတွင် အသာအယာ ရစ်ပတ်ကာ အပေါ်သို့ တွားတက်လာပြီး ကုယွမ်၏ လည်ပင်းနားသို့ ချက်ချင်းရောက်ရှိသွားသည်။

ရှူး... ရှူး...

ပါးစပ်ကြီးမြွေသည် ၎င်း၏ဦးခေါင်းဖြင့် ကုယွမ်၏ပါးကို ပွတ်သပ်နေပြီး လျှာလေးကို ရံဖန်ရံခါ ထုတ်ကာ ကုယွမ်၏ အနံ့ကို မှတ်သားနေသည့်အလား ချွဲနွဲ့ပြနေသည်။

မကြာမီမှာပင် ပင်ပန်းသွားပုံရသော ပါးစပ်ကြီးမြွေသည် ကုယွမ်၏လက်မောင်းတွင် မီးခိုးဖြူရောင် လျှော်ကြိုးတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ရစ်ပတ်ကာ ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။ ၎င်းမှာ သာမန်အားဖြင့် ကြည့်လျှင် ဘာမှထူးခြားခြင်းမရှိဘဲ အနားယူနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ကုယွမ်မှာမူ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေမိတော့သည်။

"မြွေရစ်ပတ်ခြင်း စွမ်းရည် ဒါက ဘယ်လိုမျိုး စွမ်းရည်ပါလိမ့်"

စာသားအရဆိုလျှင် မြွေတစ်ကောင်၏ ရစ်ပတ်မှုကို ဆိုလိုခြင်းပင်။ မြွေများသည် အန္တရာယ်ရှိသည်ဟု ခံစားရသောအခါ စွမ်းအင်များ စုဆောင်းရန်အတွက် ကိုယ်လုံးကို ရစ်ခွေထားတတ်ကြသလို၊ သားကောင်ကို ဖမ်းဆီးသောအခါတွင်လည်း အသက်ရှူကျပ်၍ သေဆုံးသွားစေရန် ရစ်ပတ်ကာ ညှစ်သတ်လေ့ ရှိကြသည်။

ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက တကယ်ပဲ ထူးခြားတဲ့ ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

မကြာမီမှာပင် ကုယွမ်သည် မြွေရစ်ပတ်ခြင်းစွမ်းရည်၏ အစစ်အမှန်ကို သိရှိနားလည်သွားတော့သည်။

ညောင်းညာခြင်း၊ ဖောရောင်ခြင်းနှင့် စူးရှစွာ နာကျင်ခြင်းတို့ ရောပြွမ်းနေသော ခံစားချက်တစ်ခုသည် သူ၏ အရိုးများနှင့် ကြွက်သားများထဲမှ ပေါ်ထွက်လာပြီး လှိုင်းလုံးများကဲ့သို့ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ခြေလက်အင်္ဂါများဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ဤခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။ လုံးဝလှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ တစ်နေ့ကုန် အိမ်မှာပဲ နေနေတတ်သည့် သာမန်လူတစ်ယောက်သည် ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ ပြေးလွှားခြင်း၊ အပြင်းအထန် ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှုပြုလုပ်ခြင်း သို့မဟုတ် လက်ဝှေ့ထိုးခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်လိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။ ထိုနေ့တွင် ဘာမှမဖြစ်သော်လည်း နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင်မူ အဓိကကြွက်သားများ၊ အကြောများနှင့် အရိုးများမှာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာရှုံ့မဲ့ကာ အိပ်ရာမှပင် မထနိုင်တော့ဘဲ လမ်းလျှောက်ရန်ပင် ကြောက်ရွံ့သွားရသည့် ခံစားချက်မျိုးဖြစ်သည်။

ယခု ကုယွမ် ခံစားနေရသည်မှာ ထိုအခြေအနေထက် များစွာ ပိုမိုပြင်းထန်သည်။

သူ၏ အရိုးများ၊ အကြောများနှင့် ကြွက်သားများကို တစ်စုံတစ်ယောက်က သံဘရပ်ဖြင့် တိုက်ချွတ်နေသကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ အတင်းအဓမ္မ ဆွဲဖြဲကာ ပြန်လည်ချုပ်လုပ်နေသကဲ့သို့လည်းကောင်း သူ ခံစားနေရသည်။ ရွှံ့စေးတစ်ုံးကို စိတ်ကြိုက် နှိပ်နယ် ညှဉ်းပန်းကာ ဆွဲဆန့်ခံနေရသည့်အလားပင်။ ထိုနာကျင်မှုမှာ ရိုးတွင်းခြင်ဆီအထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေသဖြင့် ရူးသွပ်မတတ်ပင်။

သို့သော် ထိုပြင်းထန်သော နာကျင်မှုများကြားမှာပင် သူ၏ အရိုး၊ အကြောနှင့် ကြွက်သားများမှာ တဖျပ်ဖျပ် တုန်ခါနေပြီး အနည်းငယ် ပူနွေးလာကာ တစ်စုံတစ်ရာ ပြောင်းလဲမှုဖြစ်စဉ်ကို ဖြတ်သန်းနေရပုံပေါ်သည်။

ကုယွမ်၏ စိတ်အာရုံထဲတွင်လည်း ပါးစပ်ကြီးမြွေ၏ အမဲလိုက်ပုံ၊ ရစ်ပတ်ပုံ၊ ညှစ်သတ်ပုံ၊ ကိုက်ခဲပုံနှင့် အိပ်စက်ပုံ ပုံရိပ်များမှာ ဖျတ်ခနဲ၊ ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာတော့သည်။ ကုယွမ်သည် သူ့ကိုယ်သူ သတိမထားမိဘဲ ထိုပုံရိပ်များထဲတွင် စီးမျောသွားတော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ပါးစပ်ကြီးမြွေတစ်ကောင် ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ပင် မြွေနှင့် ပတ်သက်သော အတွေ့အကြုံမျိုးစုံနှင့် နားလည်မှုများက သူ၏စိတ်ထဲသို့ တိုးဝင်လာပြီး သိမြင်မှုအသစ်များစွာကို ရရှိစေခဲ့တော့သည်။

ဒါက မြွေတစ်ကောင်ရဲ့ အစစ်အမှန် သဘာဝပေါ့...

အေးစက်တယ်။ မကောင်းဆိုးဝါးဆန်တယ်။ ကောက်ကျစ်ပြီး ကြမ်းတမ်းတယ်။ ရက်စက်သလို ရစ်ပတ်ချုပ်နှောင်မှုမှာ ကျွမ်းကျင်ပြီး ပြောင်းလဲမှုတွေမှာ ပါးနပ်တယ်...

သူ၏ ယခင်က အတွေးအမြင်နှင့် နားလည်မှုများသည် လုံးဝနီးပါး မှားယွင်းနေခဲ့ခြင်းပင်။ သို့မဟုတ်ပါကလည်း သူ၏ သိမြင်မှုမှာ အလွန်အမင်း အားနည်းနေခဲ့ခြင်းပင်။

...

ကုယွမ် ခံစားနေရသော ဤကဲ့သို့ နာကျင်မှုနှင့် သာယာမှု ရောပြွမ်းနေသည့် ခံစားချက်မှာ အချိန်အကြာကြီး မကြာလိုက်ပေ။ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် သောက်စာခန့် အချိန်အတွင်းမှာပင် အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သူသည် သစ်သားခုံတန်းလျားပေါ်၌ ခေတ္တမျှ နားနေလိုက်ပြီး အားအင်များ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ပြည့်ဝလာသည်ကို ခံစားရသောအခါ ထရပ်၍ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ပြောင်းလဲမှုများကို စတင်စူးစမ်းကြည့်သည်။

သူ၏ ကိုယ်နေဟန်ထားမှာ အနည်းငယ် ပိုမိုသွယ်လျသွားပုံရသော်လည်း ကြွက်သားအချိုးအစားများမှာမူ ပို၍ စနစ်ကျလာကာ လျင်မြန်ဖြတ်လတ်ပြီး အားမာန်အပြည့် ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ ဒြပ်စင်တစ်ခုကို ပုံစံအဖြစ် စုစည်းထားသကဲ့သို့ ထူးခြားသော အလှတရားတစ်ခုကို ဆောင်ကြဉ်းနေသည်။

သူ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ခွန်အားအနည်းငယ် ထည့်သွင်းကာ ခါထုတ်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ ခွန်အားများသည် ခြေဖဝါးမှတစ်ဆင့် စတင်စီးဆင်းလာပြီး ကြွက်သားများဆီသို့ အလွှာလိုက် အလွှာလိုက် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကူးစက်သွားတော့သည်။ ခါးကို ဗဟိုပြု၍ ပုခုံးနှင့် လက်မောင်းမှ ကြွက်သားများသည် သံမဏိကြိုးများကဲ့သို့ ရစ်ပတ်သွားပြီးနောက်တွင်မူ

ဖြောင်း...

လေထဲတွင် ဗောက်အိုးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ပြတ်သားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ နှင်တံတစ်ခုကို ခါထုတ်လိုက်သည့်အခါ ၎င်း၏ ထိပ်ဖျား၌ အသံထက်မြန်သော ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ပင်။ ဤသို့သော ခွန်အားမျိုးမှာ အလွှာလိုက် စုစည်းလာပြီး တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ကူးပြောင်းကာ နောက်ဆုံး၌ ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားခြင်းပင်။

“ဒီခံစားချက်က... ရိုးတွင်းခြင်ဆီ သန့်စင်ခြင်းရဲ့ အောင်မြင်မှုအဆင့်ကို ရောက်ခါနီးနေပြီပဲ”

ကုယွမ်က ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို အသာအယာ လှုပ်ရှားကြည့်သောအခါ ပေါ့ပါးသွက်လက်ပြီး အင်အားကြီးမားနေသည်ကို ခံစားရသည့်အပြင် ခုန်နိုင်စွမ်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ် ဟန်ချက်ထိန်းနိုင်မှုမှာလည်း သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် သူ၏ အဓိကကြွက်သားကြီးများသည် လေးကြိုးများကဲ့သို့ တင်းမာနေပြီး ပျော့ပျောင်းကာ အားမာန်ပါသည်။ သို့သော်လည်း အလွန်ပင် ရုန်းကန်အားကောင်းနေပြီး လှုပ်ရှားမှု အနည်းငယ်ရှိရုံမျှဖြင့် ခွန်အားများကို စုစည်းကာ တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည့် အနေအထားမျိုး ဖြစ်သည်။

သူ၏ အသားအရေမှာ အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ နူးညံ့ချောမွေ့နေပုံရသော်လည်း ခွန်အားကို ထုတ်သုံးလိုက်သည့်အခါတွင်မူ ချက်ချင်းပင် တင်းမာလာကာ အကြောများ ဖောင်းကြွ၍ ကြွက်သားများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သံတုံးများသဖွယ် ဖြစ်သွားတော့သည်။

ယခင်က ပြုလုပ်ရန် ခက်ခဲလှသော ကိုယ်နေဟန်ထား အမျိုးမျိုးကိုလည်း ယခုအခါတွင် အားစိုက်စရာမလိုဘဲ အလွယ်တကူပင် ပြုလုပ်နိုင်နေပြီ ဖြစ်တော့သည်။

ဥပမာအားဖြင့် သူ၏နှာခေါင်းဖြင့် ချက်ကို ထိနိုင်ခြင်း...

လည်ပင်းကို ၁၂၀ ဒီဂရီမှ ၁၃၀ ဒီဂရီအထိ လှည့်ကြည့်နိုင်သဖြင့် သူ၏ကျောဘက်ကိုပင် အတိုင်းသား မြင်နေရခြင်း...

လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို မုန့်လိမ်တစ်ခုကဲ့သို့ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရစ်ပတ်ထားနိုင်ခြင်း...

ဤအချက်များက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပုံမှန်ထက် ထူးကဲစွာ ပျော့ပျောင်းနေပြီး ခွန်အားကို ထိန်းထားနိုင်စွမ်းရှိသည့်တိုင် ဆွဲဆန့်နိုင်စွမ်းမှာလည်း အလွန်မြင့်မားနေကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။ ၎င်းမှာ ပါးစပ်ကြီးမြွေကဲ့သို့ပင် သူ၏ကိုယ်လုံးကို ရစ်ပတ်ရုံမျှဖြင့် သူ့ထက် အဆပေါင်းများစွာ ကြီးမားသော တိရစ္ဆာန်များကို လွယ်လင့်တကူ ညှစ်သတ်နိုင်သည့် အနေအထားမျိုး ဖြစ်သည်။

"ကြည့်ရတာ ဒီမြွေရစ်ပတ်ခြင်းစွမ်းရည်က ငါ့ရဲ့ အကြောတွေနဲ့ အရိုးတွေကို သာမန်ထက်ထူးကဲတဲ့ ရုန်းကန်အားနဲ့ ပျော့ပျောင်းမှုကို ပေးလိုက်တာပဲ။ ဒါ့အပြင် ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုပြီးတော့လည်း အသေးစိတ် ထိန်းချုပ်နိုင်လာတယ်။ ခွန်အား၊ ကိုယ်ခံအားနဲ့ အာရုံခံစားမှု တိုးတက်လာတာတွေကတော့ နောက်ဆက်တွဲ ရလဒ်တွေပဲ ဖြစ်မှာပါ"

ကုယွမ်က တွေးတောနေမိသည်။

ချက်ချင်းပင် သူသည် ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ချွင်

တောက်ပနေသော ဓားရှည်မှာ အေးစက်သည့် အလင်းတန်းများဖြင့် လှပနေသည်။

ဝိညာဉ်မြွေဓားသိုင်း၏ ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း လှုပ်ရှားမှုများနှင့် ပြောင်းလဲမှုများသည် ကုယွမ်၏စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး သူသည် စတင်ကျင့်ကြံတော့သည်။

ရွှမ်း... ရွှမ်း... ရွှမ်း...

ဓားရှည်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည့်အခါ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ပြင်းထန်ကာ လျင်မြန်လှပြီး ငွေရောင်အလင်းတန်းများမှာ လေထုကို ထိုးခွဲကာ ကခုန်နေကြသည်။

ကုယွမ်သည် ကျင့်ကြံမှု ပြုလုပ်လေလေ၊ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော သိမြင်မှုများကို ရရှိလေလေ ဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်မြွေဓားသိုင်းအပေါ် နားလည်မှုမှာလည်း ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာတော့သည်။

သူ၏လက်ထဲရှိ ဓားရှည်မှာ ပိုမိုလွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားလာပြီး ဓားအရှိန်အဟုန်မှာလည်း လျင်မြန်ဖြတ်လတ်ကာ ပြတ်သားပြီး ရက်စက်သည်။ ဓားချက်တိုင်းမှာ အဆိပ်ပြင်းမြွေတစ်ကောင် လျှာတသတ်သတ်ဖြင့် ထိုးစစ်ဆင်နေသကဲ့သို့ ခန့်မှန်းရခက်သည်။

ကုယွမ်၏ ဓားသိုင်းမှာ အစပိုင်းတွင် ပုံစံကိုသာ ဖမ်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ဤဓားသိုင်း၏ အနှစ်သာရကို ကောင်းစွာ ပိုင်နိုင်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

သူသည် မြွေရစ်ပတ်ခြင်းစွမ်းရည်မှ ရရှိခဲ့သော သိမြင်မှုများကိုလည်း မသိစိတ်မှနေ၍ ဓားသိုင်းထဲသို့ ပေါင်းစပ်ထည့်သွင်းလိုက်ရာ အေးစက်တည်ငြိမ်သော အငွေ့အသက်များ ပါဝင်လာပြီး ဝိညာဉ်မြွေဓားသိုင်း၏ ဘောင်အပြင်ဘက်သို့ပင် ကျော်လွန်ထွက်ပေါ်လာမည့် အလားအလာများ ရှိနေသည်။

ဤဓားသိုင်း၏ အစွမ်းမှာ ယခင်ကထက်ပင် ပို၍ အားကောင်းလာပုံရသည်။

ဝိညာဉ်မြွေဓားသိုင်းကို အကြိမ်ကြိမ် လေ့ကျင့်ပြီးနောက် ကုယွမ်သည် ဓားကို အိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အသက်ရှူသံမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး မျက်ဝန်းများမှာမူ ထက်မြက်သော အလင်းတန်းများဖြင့် တဖြတ်ဖြတ် တောက်ပနေတော့သည်။

ဤအတွေ့အကြုံမှတစ်ဆင့် သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ တိုးတက်လာရုံသာမက သူ၏ ကြံ့ခိုင်မှုနှင့် အခြေခံစွမ်းရည်များမှာလည်း သိသိသာသာ မြင့်မားလာခဲ့သည်။

မြွေရစ်ပတ်ခြင်းစွမ်းရည်မှ ပေးစွမ်းနိုင်သော အကျိုးကျေးဇူးများမှာ သံမဏိသွားစွမ်းရည်ထက် မလျော့ကြောင်း သိသာထင်ရှားသည်။

အခန်း။ ၃၆

မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ကုယွမ်သည် လမ်းဘေး၌ နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် အားယားနေသည်နှင့် တာအိုအနှစ်သာရအမှတ်များ စုဆောင်းရန်အတွက် မြို့ထဲတွင် လမ်းသလားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လမ်းတွင် စုံစမ်းကြည့်ပြီးနောက် သူသည် စာအုပ်များသာမက ကဗျာလင်္ကာနှင့် ပန်းချီကားများကိုပါ ရောင်းချသည့် စာအုပ်ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ကုယွမ် ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်နှင့် ဆိုင်ဝန်ထမ်းလေးမှာ ပြုံးရွှင်သောမျက်နှာဖြင့် အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး

"သခင်လေး... ဘာများ ကူညီပေးရမလဲခင်ဗျာ။ ကျွန်တော်တို့ ဆိုင်က ပစ္စည်းလေးတွေကို လိုက်ပြပေးရမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကုယွမ်က ခေါင်းခါပြကာ "ငါ့ဘာသာပဲ ကြည့်ပါရစေ မင်း အလုပ်ရှုပ်မခံပါနဲ့တော့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဒါဆိုရင်လည်း စိတ်ကြိုက်ကြည့်ပါ သခင်လေး"

ဆိုင်ဝန်ထမ်းလေးမှာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားပုံရသော်လည်း အလိုက်တသိဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်ပေးလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏အကြည့်များမှာ ကုယွမ် ဘာလုပ်နေတာလဲဆိုသည်ကို စူးစမ်းလိုသဖြင့် ခဏခဏ လှမ်းကြည့်နေမိသည်။

ဆိုင်ထဲရှိ စာအုပ်အများစုမှာ အသစ်စက်စက် ရိုက်နှိပ်ထားသော စာအုပ်များဖြစ်သော်လည်း ဟောင်းနွမ်းနေသော စာအုပ်အချို့နှင့် ဘောင်သွင်းထားသည့် ကဗျာစာသားများ၊ ပန်းချီကားများလည်း ရှိနေသည်။

ကုယွမ်သည် စာအုပ်အသစ်များကို လုံးဝ စိတ်မဝင်စားဘဲ စာအုပ်စင်တစ်ခုဆီသို့ တိုက်ရိုက်သွားကာ စင်ပေါ်ရှိ စာအုပ်ဟောင်းများကို သူ၏လက်ဖြင့် တစ်အုပ်ချင်း လိုက်လံပွတ်သပ်ကြည့်နေတော့သည်။

[တာအိုအနှစ်သာရ +၃ မှတ်]

[တာအိုအနှစ်သာရ +၅ မှတ်]

[တာအိုအနှစ်သာရ +၁ မှတ်]

[တာအိုအနှစ်သာရ +၉ မှတ်]

...

အမှတ်အတော်များများကို သိမ်းကျုံးယူပြီးနောက်တွင်မူ ကုယွမ်သည် ကဗျာနှင့် ပန်းချီကားများရှိရာသို့ ဆက်လက်သွားရောက်ပြီး အမှတ်များကို ဆက်လက်စုဆောင်းနေခဲ့တော့သည်။

လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက် ဆိုင်ဝန်ထမ်း၏ သံသယဝင်နေသော အကြည့်ထူးထူးဆန်းဆန်းများအောက်တွင်ပင် ကုယွမ်သည် စာအုပ်ဟောင်းတစ်လိပ်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် စာအုပ်ဆိုင်အတွင်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့၏။

အကယ်၍ သူတစ်ပါး၏ သံသယပွားမှုကို မစိုးရိမ်ရပါမူ သူသည် ဤစာအုပ်ကိုပင် ဝယ်ယူမည်မဟုတ်ချေ။

"တာအိုအနှစ်သာရ အမှတ်ပေါင်း ၁၂၀ ကျော် ရရှိခဲ့သည်ဖြစ်ရာ အတော်ပင် အခြေအနေကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည်"

ကုယွမ်သည် စာအုပ်ဟောင်းအဖုံးပေါ်မှ ဖုန်မှုန့်များကို ခါထုတ်လိုက်ရင်း များစွာ စိတ်ကျေနပ်နေမိတော့သည်။

ယခုအခါ သူသည် အားဟွမ်၊ အားဝူနှင့် ပါးစပ်ကြီးဟူသော ဝိညာဉ်အဖော် သုံးကောင်ကို ယဉ်ပါးအောင် ပြုလုပ်ပြီးစီးခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ နောင်တစ်ချိန်တွင် သူတို့အား အဆင့်မြှင့်တင်ရန်နှင့် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲရန်အတွက် လိုအပ်မည့် တာအိုအနှစ်သာရ အမှတ်များမှာ အလွန်ပင် များပြားလွန်းသည်။

ယခုရရှိသော အမှတ်များနှင့် ယခင်စုဆောင်းထားသည်များကို ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် ကုယွမ်၌ အမှတ်ပေါင်း ၄၅၀ ရှိနေပြီဖြစ်ရာ အားဟွမ်အား အဆင့်မြှင့်တင်ရန် လိုအပ်သော အမှတ် ၈၀၀ ရောက်ရှိရန် များစွာ မလိုတော့ချေ။

ပါးစပ်ကြီးဟူသည်မှာ သူ အသစ်ရရှိထားသော ပါးစပ်ကြီးမြွေကို ပေးထားသည့် အမည်ဖြစ်ပြီး ရိုးရှင်းကာ နားလည်ရလွယ်ကူလှသည်။

"စာအုပ်ဆိုင်ငယ်လေးတစ်ခုမှာပင် ဤမျှ ရိတ်သိမ်းနိုင်သည်ဖြစ်ရာ ယခင်က ကျင့်ကြံခြင်း၌သာ အာရုံရောက်နေသဖြင့် ပေ့လျန်ခရိုင်ရှိ ဆိုင်များသို့ သေချာစွာ မသွားရောက်နိုင်ခဲ့သည်မှာ နှမြောစရာပင်။ နောင်တွင်မူ ထိုဆိုင်များသို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုရဦးမည်"

ထို့နောက် ကုယွမ်သည် လမ်းထောင့်တစ်ဖက်ရှိ အပေါင်ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

“အပေါင်ဆိုင်တွေမှာက စာအုပ်ဆိုင်တွေထက်တောင် ပစ္စည်းဟောင်းတွေ ပိုပြီး ပေါများတတ်သေးတာပဲ။ ဒီအပေါင်ဆိုင်ထဲက ပစ္စည်းတွေဆီကနေ ငါ ဘယ်လောက်အထိများ အမြတ်ထုတ် ရိတ်သိမ်းနိုင်မလဲဆိုတာ တကယ်ကို သိချင်မိသား”

ကုယွမ်သည် ထိုသို့တွေးတောရင်း စာအုပ်ဟောင်းကို သူ၏ဝတ်ရုံအတွင်းသို့ အသာထိုးထည့်ကာ အပေါင်ဆိုင်ဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင်မူ ကုယွမ်သည် လက်ထဲ၌ ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်တစ်ကွင်းကို ကိုင်ဆောင်လျက် အပေါင်ဆိုင်အတွင်းမှ ပြန်လည်ထွက်ခွာလာခဲ့၏။ ၎င်းမှာ သာမန်အရည်အသွေးမျှသာဖြစ်ပြီး သူသည် ထိုလက်စွပ်ကို အဆောင်အယောင်အဖြစ် ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားလိုက်သည်။

ကုယွမ်၏ မျက်နှာထက်၌ များစွာသော အမှတ်များကို ရိတ်သိမ်းနိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ဝမ်းမြောက်ကြည်နူးသော အမူအရာများ ထင်ဟပ်နေတော့သည်။

ဤအပေါင်ဆိုင် တစ်ဆိုင်တည်းမှပင် သူသည် တာအိုအနှစ်သာရ အမှတ်ပေါင်း ၁၃၀ ကျော်ကို စုဆောင်းနိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။

အားဟွမ်ကို အဆင့်မြှင့်တင်ရန် လိုအပ်သော အမှတ် ၈၀၀ နှင့် များစွာ နီးစပ်သွားပြီဖြစ်သည်။

တာအိုအနှစ်သာရ အမှတ် ၈၀၀ ပြည့်မြောက်၍ အားဟွမ်သာ အရွယ်ရောက်သောအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပါမူ ၎င်းသည် ရတနာရှာကြွက်ငယ်အဖြစ်သို့ အဆင့်မြင့်ကာ ပြောင်းလဲသွားနိုင်တော့မည်ပင်။

ဒီရတနာရှာကြွက်လေးက ဘယ်လိုမျိုး ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်တွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားမလဲဟု သူသည် စိတ်ကူးကြည့်နေမိ၏။ ထိုကြွက်လေး၌ ရတနာများကို ရှာဖွေနိုင်စွမ်းရှိသော ပါရမီထူးတစ်ခု ပါရှိလာရန်မှာ သေချာသလောက်ပင်ရှိသည်ဟု ကုယွမ်က သူ့ဘာသာ တွေးတောနေမိသည်။

ယွမ်မုန်းတောင်တန်းကြီးအတွင်း၌ ရှားပါးသော ဝိညာဉ်ဆေးပင်များစွာ ရှိနေသည်။ အကယ်၍ သူ့ထံ၌ ရတနာရှာဖွေပေးနိုင်သော ကြွက်လေးတစ်ကောင်သာ ရှိနေပါမူ ရတနာများကို ရှာဖွေရသည်မှာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရေယူသကဲ့သို့ပင် လွယ်ကူလှပေလိမ့်မည်။

"ဟင်း... တစ်စုံတစ်ယောက်က ငါ့ကို စောင့်ကြည့်နေပါလား"

အခြားသော စာအုပ်ဆိုင် သို့မဟုတ် အပေါင်ဆိုင်များ ရှိဦးမလားဟု ထပ်မံလှည့်လည်ကြည့်ရှုရန် ကြံရွယ်နေစဉ် ကုယွမ်သည် သူ့အား တစ်စုံတစ်ဦးက တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေသည်ဟူသော အသိစိတ်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရ၏။

ထိုခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် သိမ်မွေ့သည်။

ယခင်ကဆိုလျှင် သူသည် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေကို သိရှိနိုင်မည်မဟုတ်ချေ။ သို့သော် ယခုအခါ သူ၏ ကျင့်စဉ်မှာ ရိုးတွင်းခြင်ဆီ သန့်စင်ခြင်း၏ အထွတ်အထိပ် အောင်မြင်မှုအဆင့်သို့ နီးကပ်နေပြီဖြစ်ရာ ကျိုးကျန်းနှင့်ပင် အဆင့်တူနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် သံမဏိသွားနှင့် မြွေရစ်ပတ်ခြင်း စွမ်းရည်များ၏ အကျိုးကျေးဇူးကြောင့် သူ၏ ကြံ့ခိုင်မှုမှာ ကျိုးကျန်းထက်ပင် သာလွန်နေပြီ ဖြစ်၏။ သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံမှာလည်း ပိုမိုထက်မြက်လာခဲ့သည်။

သာမန်လူတစ်ယောက်ပင် အာရုံခံစားမှု ကောင်းမွန်ပါက သူ့အား တစ်စုံတစ်ဦးက စိုက်ကြည့်နေသည်ကို ခံစားသိရှိနိုင်သည်ဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့သော အခြေအနေရှိ ကုယွမ်အတွက်မူ ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ချေ။

ကုယွမ်သည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့်ပင် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ရန် အခွင့်အရေးကို ရှာဖွေလိုက်ရာ သူ့အား စောင့်ကြည့်နေသူမှာ ပိန်လှီ၍ ရက်စက်ကောက်ကျစ်သော ရုပ်သွင်ရှိသည့် လူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။ ထိုလူ၏ မျက်နှာကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့် လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

"ဒီလူက ဘယ်သူလဲ ငါ့ကို ဘာလို့ စောင့်ကြည့်နေရတာလဲ။ ဒီမနက်က သူခိုးလေးနဲ့များ ပတ်သက်နေတာလား"

ထိုသို့တွေးတောရင်း ကုယွမ်သည် လမ်းများပေါ်တွင် နှစ်ပတ်ခန့် ဟန်မပျက် ပတ်လျှောက်နေလိုက်ပြီးနောက် ထိုသူ၏ အနံ့ကို မှတ်သားနိုင်ရန် နှာခေါင်းကို အသာအယာ လှုပ်ရှား၍ အာရုံခံကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခါ ရရှိလာသော ရလဒ်ကြောင့် သူ၏မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွားတော့၏။

"အွန်း..."

"ချွေးနံ့၊ ဆီးနံ့၊ ခြေစော်နံ့တွေအပြင် နံ့သာမှုန့်နံ့ အနည်းငယ်လည်း ပါသေးတယ်။ တကယ့်ကို အနံ့ပေါင်းစုံနေတဲ့ လူပါပဲလား။ ဒါပေမဲ့ အဆိုးဆုံးကတော့ ပြင်းထန်ပြီး နံနေတဲ့ သွေးညှီနံ့ပဲ"

ကုယွမ်သည် မျက်နှာကို ရှုံ့မဲ့လိုက်ပြီး "ဒီလောက်အထိ သွေးညှီနံ့ ပြင်းထန်နေရအောင် ဒီလူက လူဘယ်နှယောက်လောက်ကိုများ သတ်ခဲ့လို့လဲ" ဟု တွေးတောရင်း ခါးသီးမှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

အခြားသူများအတွက်မူ အလွန်သိမ်မွေ့သော အနံ့မျှသာ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ထက်မြက်လှသော ကုယွမ်၏ နှာခေါင်းအောက်တွင်မူ ထိုအနံ့မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။

ထိုသူထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ပြင်းထန်လှသည့် သွေးညှီနံ့ကို ရရှိလိုက်သောအခါ ကုယွမ်သည် ရင်ခေါင်းထဲ၌ ပျို့အန်ချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ဤလူသည် နံနက်ပိုင်းက သူခိုးလေးနှင့် မည်သို့မျှ မပတ်သက်နိုင်ကြောင်း ချက်ချင်းပင် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဤမျှအထိ လူသတ်ရဲသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ခိုးမှုကဲ့သို့သော အလုပ်မျိုးကို လုပ်ဆောင်လိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။

"မနက်တုန်းက သူခိုးနဲ့ မပတ်သက်ဘူးဆိုရင်... ဒါ ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်က ဖန်တီးလိုက်တဲ့ ပြဿနာများလား"

ကုယွမ်သည် တွေးတောရင်း ထင်မြင်ယူဆချက်တစ်ခု ထုတ်လိုက်မိ၏။ ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်၏ ကုန်စည်ပို့ဆောင်ရေးတာဝန်မှာ ပုံမှန်မဟုတ်ကြောင်း သူ အသေအချာ သိရှိထားပြီဖြစ်ရာ ဤလူ၏ နောက်ယောင်ခံလိုက်မှုမှာ သူ့ကို ရည်ရွယ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်ကိုသာ ဦးတည်ခြင်းပင်။

ထိုသို့တွေးမိသည်နှင့် ကုယွမ်သည် လမ်းသလားလိုစိတ် ကုန်ဆုံးသွားတော့၏။ တည်းခိုခန်းသို့သာ ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။ သူထင်မှတ်ထားသည့်အတိုင်းပင် တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ စောင့်ကြည့်ခံနေရသည့် ခံစားချက်မှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

ကုယွမ်သည် ထိုအခြင်းအရာကို ဂရုမထားတော့ဘဲ သူ့ကိစ္စများကိုသာ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုနေ့ည ညစာသုံးဆောင်ချိန်၌မူ ကုန်သည်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၊ အစောင့်များ၊ စားဖိုမှူးများနှင့် လှည်းမောင်းသမားများမှာ တည်းခိုခန်း၌ ရှိနေကြသော်လည်း ယန်ဟန်၊ ရှရှုရွှယ်နှင့် ယန်ကျန်းဖေးတို့ကိုမူ မတွေ့ရှိရတော့ချေ။ အစောင့်များထဲမှ သိုင်းပညာရှင်ဟု သံသယရှိရသူမှာလည်း ပျောက်ကွယ်နေသည်။

သိသာလှသည်မှာ ထိုသူတို့သည် စိမ်းလဲ့မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းမြို့သို့ အခြားသော ရည်ရွယ်ချက်

အချို့ဖြင့် လာရောက်ခဲ့ခြင်းပင်။

သို့သော်လည်း ကုယွမ်မှာမူ များစွာ စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း မရှိချေ။ ယခုအခါ သူ့ထံ၌ ကာကွယ်ပေးမည့် ဝိညာဉ်အဖော် သုံးကောင် ရှိနေသည့်အပြင် သူ၏ ဓားသိုင်းနှင့် ကျင့်စဉ်မှာလည်း သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူ့ကိုယ်သူ ခုခံကာကွယ်နိုင်သော စွမ်းရည် အထိုက်အလျောက် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ရှေ့တွင် ကြုံတွေ့ရနိုင်သော ပြဿနာများအတွက် သတိထားနေသော်လည်း သူ၏ဓားမှာ ဘယ်လောက်အထိ ထက်မြက်နေပြီလဲဟူသည်ကို စမ်းသပ်လိုသော ဆန္ဒလည်း ရှိနေမိသည်။

သူ့အခန်းသို့ ပြန်ရောက်၍ တံခါးကို လုံခြုံအောင် ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် ကုယွမ်သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်စေရန်အတွက် ရွှေမြွေဝါးမြိုခြင်း ကျင့်စဉ်ထဲမှ လက်ဝှေ့နည်းစနစ်များကို စတင်လေ့ကျင့်တော့သည်။

မြွေရစ်ပတ်ခြင်းစွမ်းရည်ရှိနေသဖြင့် ယခုအခါ ထိုလက်ဝှေ့ကွက်များကို လေ့ကျင့်ရသည်မှာ သိသိသာသာ ပိုမိုလွယ်ကူပြီး ပို၍ပင် လှပကျော့ရှင်းလာသည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ရေစီးကြောင်းကဲ့သို့ ချောမွေ့သဘာဝကျနေပြီး ဤနည်းစနစ်၏ အနှစ်သာရကို ကောင်းစွာ ဖမ်းဆုပ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ယခင်ကထက် များစွာ သာလွန်နေတော့သည်။

အကြိမ်အနည်းငယ် လေ့ကျင့်ပြီးနောက် ကုယွမ်၏ခန္ဓာကိုယ်မှ အငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာပြီး သွေးလည်ပတ်မှုမှာလည်း မြန်ဆန်လာ၏။ ထိုသို့ဖြစ်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ ဆာလောင်သံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ညစာမှာ ဆေးဖက်ဝင်စာမဟုတ်ဘဲ သာမန်အစားအစာမျှသာ ဖြစ်သဖြင့် လက်ဝှေ့ကွက်အချို့ ကျင့်ကြံလိုက်သည်နှင့် လုံးဝ အစာကြေညက်သွားခြင်းပင်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ယခုအခါ အလွန်ပင် ဆာလောင်နေတော့သည်။