အခန်း (၁၃၅-၁၃၆)

အခန်း ၁၃၅ - သစ်ပင်ပေါ်မှာ မရပ်တဲ့ ဓားကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ကို ဓားကျင့်ကြံသူ လို့ ခေါ်လို့ ရသေးသလား

လီတိုက်ပိုင် ၏ အနောက်တွင် အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် တစ်ဦး ရှိနေပြီး သူ နားမလည်နိုင်သော အရာများအကြောင်းကို သူ့အား မကြာခဏ အဆက်မပြတ် စကားပြောလေ့ ရှိပေသည်။

သူ၏ နာမည်သည် အိုးယန်ကျီ ဖြစ်ပြီး သူသည် အိုးယဲ့ကျီ ထက် အနည်းငယ် ပို၍ အစွမ်းထက်ကြောင်း သူက ပြောခဲ့လေ၏။

အကယ်၍ သာမန် လူတစ်ယောက်သာ ဆိုလျှင် ယခုအချိန်တွင် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အနံ့အသက်ဆိုးများ ထွက်နေလောက်ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သို့ရာတွင် လီတိုက်ပိုင် သည် အံ့အားသင့်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် သည်းခံနိုင်စွမ်း ရှိပြီး အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် က သူ၏ နဖူးကို ခေါက်လိုက်ချိန်တွင်ပင် ထိုလက်ကို ဖြတ်ပစ်ရန် သူ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်ရန် မတွေးခဲ့ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ဓားများ ပြည့်နှက်နေသော ခြံဝင်း တစ်ခုအတွင်း၌ သူ၏ ဓားပညာ ကို လေ့ကျင့်နေပြီး အခြားသူများ အားလုံးက သူ၏ ဓားပညာရပ်များ နှင့် ဓားစိတ်ဆန္ဒ ကို လေးစား အားကျနေကြသောကြောင့် ဖြစ်လေ၏။

အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် တစ်ဦးတည်းကသာ မေးမြန်းခဲ့ပေသည်။

"ရှောင်ပိုင်... အချိန်အကြာကြီး ကြွားလုံးထုတ်နေရတာ မင်း မမောဘူးလား..."

ဤသည်က လီတိုက်ပိုင် ကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့၏။ သူသည် အထီးကျန် ကြယ်တစ်ပွင့်ကဲ့သို့ လူများကို အမြဲတမ်း အဝေးတွင် ထားလေ့ရှိသော်လည်း သူ၏ အရှေ့ရှိ အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ရင်းနှီးခဲ့သော သူငယ်ချင်းဟောင်း တစ်ဦးကဲ့သို့ သူ့အပေါ် အလွန် ရင်းနှီးလွန်းနေပုံ ရပေသည်။

သို့ရာတွင် အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် တွင် ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး နှစ်ခွ ရှိနေပုံ ရလေ၏။ များသောအားဖြင့် တက်ကြွသော သူ၏ စရိုက် သည် ရုတ်တရက် မှုန်ကုပ်ပြီး ကြောက်ရွံ့တတ်လာပေသည်။

ထိုအချိန်များတွင် အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် က သူ၏ နာမည်သည် အိုးယန်ကျီ ဖြစ်သည်ဟု ထပ်မံ ပြောဆိုလေ့ ရှိလေ၏။

ထို့ပြင် အိုးယဲ့ကျီ သည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အစေခံ များကဲ့သို့ပင် သူ့ကို မနှစ်မြို့အောင် လုပ်မိမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည့်အလား သတိကြီးစွာဖြင့် သူ့ကို အလုပ်အကျွေး ပြုလေ၏။

ဤသည်မှာ ပုံမှန် လူများ သူ့အပေါ် တုံ့ပြန်ပုံ ဖြစ်ပြီး ဤ သတိကြီးသော ဆက်ဆံရေး ပုံစံ သည် သူ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော ဘဝနေထိုင်မှု ပုံစံ ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သို့ရာတွင် သူ၏ အစေခံ များကဲ့သို့ သူ့ကို လက်ဖက်ရည်နှင့် ရေများ ခပ်ပေးနေသော အိုးယဲ့ကျီ ကို ကြည့်ရင်း လီတိုက်ပိုင် သည် တက်ကြွသော အိုးယန်ကျီ ကို လွမ်းဆွတ်လာခဲ့လေ၏။

စည်းကမ်းများကို ဂရုမစိုက်သော်လည်း သူ့အပေါ် အလွန် ရင်းနှီးလွန်းသော ထို အိုးယန်ကျီ သည် သူ သဘောကျသော အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် ဖြစ်ပုံရလေ၏။

ထို့ပြင် သူ၏ အရှေ့ရှိ အိုးယဲ့ကျီ တွင်မူ သူ့အပေါ် ရိုသေလေးစားမှုနှင့် အင်မော်တယ် များအပေါ် ကိုင်းရှိုင်းမှု သက်သက်သာ ရှိလေ၏။

လီတိုက်ပိုင် သည် အင်မော်တယ် များ မြင့်မြတ်ပြီး စော်ကား၍မရကြောင်း သူ ကြားခဲ့ မြင်ခဲ့ရသောအရာများကြောင့် လွှမ်းမိုးခံခဲ့ရသော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အင်မော်တယ် များအပေါ် ကြီးမားသော လေးစားမှု မရှိခဲ့ချေ။

ဓားကျင့်ကြံသူ များသည် အမြဲတမ်း မာနကြီးကြပြီး သူတို့၏ လက်ထဲရှိ ဓား သည်သာ သူတို့၏ အင်မော်တယ် ဖြစ်သည်ဟုပင် ယုံကြည်ကြပေသည်။

အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် ကိုယ်တိုင်က အိုးယန်ကျီ သည် အိုးယဲ့ကျီ ထက် အနည်းငယ် ပို၍ အစွမ်းထက်သည်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း လီတိုက်ပိုင် ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အိုးယန်ကျီ သည် အိုးယဲ့ကျီ ထက် အနည်းငယ်မျှ သာမက အများကြီး ပို၍ အစွမ်းထက်နေလေ၏။

အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် သည် အိုးယန်ကျီ ဖြစ်လာချိန်တွင် လီတိုက်ပိုင် သည် သူ မွေးဖွားကတည်းက တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသော စိတ်ခံစားမှု တစ်ခုကို အိုးယန်ကျီ ထံမှ ခံစားခဲ့ရပေသည်။

ထိုအရာမှာ နေ့စဉ် နောက်ပြောင်ကျီစယ်မှုများ၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အထိအတွေ့များနှင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စ နောက်မှုများပင် ရောနှောပါဝင်နေသော စစ်မှန်သည့် နူးညံ့ကြင်နာမှု တစ်ခု ပင် ဖြစ်လေ၏။

စိတ်ခံစားမှုများကို သဘာဝအလျောက် ထိခိုက်လွယ်သော လီတိုက်ပိုင် သည် အိုးယန်ကျီ က သူ့ကို ပေးစွမ်းသော ခံစားချက်ကို အလွန် ထက်မြက်စွာ ခံစားသိရှိနိုင်ပေသည်။

သူ မွေးဖွားကတည်းက သူ့ကို သူ၏ မိသားစု က ထက်မြက်သော ဓားတစ်လက်အဖြစ် ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့လေ၏။

ထို့ပြင် သူ၏ ထူးခြားသော ပါရမီ ဖြင့် သူသည် သူ၏ မိသားစု ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ခဲ့ချေ။ သူ ဓားကို ပထမဆုံး ကိုင်ဆောင်ခဲ့သော အသက် နှစ်နှစ် အရွယ်မှစ၍ ပြိုင်ဘက် တစ်ယောက် ရှိခြင်းဆိုသည်မှာ မည်သို့ အဓိပ္ပာယ်ရကြောင်းကို သူ ဘယ်သောအခါမျှ မသိခဲ့ချေ။

ယခုအချိန်အထိပင် သူ့ ပြိုင်ဘက် ၏ ကန့်သတ်ချက်များ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိသည်ကို သိရှိရန် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ရန်သာ လိုအပ်ပေသည်။

သို့ရာတွင် ဖိအားများသော ကျင့်ကြံခြင်း တွင် မိသားစု က ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသော ထို စိတ်ခံစားမှု များသည် လီတိုက်ပိုင် ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပေါ်လာခွင့်ကိုလည်း တားမြစ်ခံထားရလေ၏။

ယခုအခါ လီတိုက်ပိုင် သည် ချောင်းကော မြို့ရှိ လောကတွင် အတော်ဆုံး ဓားသမား ဖြစ်ပြီး မိသားစု တစ်ခုလုံး၏ မျက်နှာစာ နှင့် ဂုဏ်ကျက်သရေ လည်း ဖြစ်လေသည်။

ထို့ပြင် သူ၏ ခါးရှိ ဓားရှည်ကို မဆွဲထုတ်ခဲ့ရသည်မှာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ၏။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် သူ ဓားဆွဲထုတ်ရန် ထိုက်တန်သော ပြိုင်ဘက်ဆိုသည်မှာ မရှိတော့ချေ။

အင်မော်တယ် များ၏ အောက်တွင် သူသည် ကန့်သတ်ချက်ကို ထိတွေ့ခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်ကာ အင်မော်တယ် များမှာ မြင့်မြတ်ပြီး စော်ကား၍မရသော တည်ရှိမှုများ ဖြစ်ကြပေသည်။

သူ၏ အပြစ်ကင်းစင်သော ဓားနှလုံးသား ကဲ့သို့ပင် သူ၏ ခါးရှိ ဓားရှည်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း သံချေးတက်လာနေကြောင်း လီတိုက်ပိုင် ခံစားနိုင်လေ၏။

ထို့ကြောင့် အိုးယန်၏ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာမှုသည် သာမန်အားဖြင့် ပျင်းရိနေတတ်သော လီတိုက်ပိုင် ကို ပျော်ရွှင်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထပ်မံ ပေါင်းထည့်ပေးလိုက်ပေသည်။

ဤအချိန်တွင် မိသားစု သည် လီတိုက်ပိုင် ၏ အမိန့်အောက်တွင် ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် သည်လည်း သူ့ကို အလုပ်အကျွေး ပြုရန် လီတိုက်ပိုင် ကိုယ်တိုင် ခန့်အပ်ထားသော အစေခံ တစ်ဦး ဖြစ်လေ၏။

ချွင်...

ရေဇလုံ ကို ကိုင်ထားသော အိုးယန်ကျီ က ထိုရေဇလုံကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲလိုက်လေ၏။

"သောက်ကျိုးနည်း... ငါ့ကို မင်းရဲ့ မျက်နှာသစ်ဇလုံ သယ်ခိုင်းတယ်ပေါ့လေ..."

သူ၏ မျက်လုံးများ အရှေ့တွင် အစိမ်းရောင် ပုံရိပ်တစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လာပြီး လီတိုက်ပိုင် ၏ နဖူးပေါ်သို့ ခေါက်ချက် တစ်ချက် ကျရောက်လာခဲ့ပေသည်။

အကယ်၍ ပြင်ပလူ တစ်ဦးသာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရပါက သူတို့သည် အံ့သြမှုကြောင့် မေးရိုးများပင် ပြုတ်ကျသွားနိုင်လေ၏။

ချောင်းကော မြို့၏ လောကတွင် အတော်ဆုံး ဓားသမား ၏ နဖူးကို ခေါက်လိုက်သည်။

သာမန် လူများသည် လီတိုက်ပိုင် နှင့် ဆယ်မီတာ အကွာတွင် ဒူးထောက်ခွင့် ရခြင်းကိုပင် ကျေးဇူးတင်နေကြပြီ ဖြစ်လေသည်။

ဤကမ္ဘာရှိ အဆင့်အတန်း စနစ် သည် ပြင်းထန်လွန်းလှပေသည်။

လီတိုက်ပိုင် သည် မူလက ချောင်းကော မြို့ရှိ မှူးမတ် တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ယခုအခါ သူသည် ချောင်းကော မြို့ရှိ လောကတွင် အတော်ဆုံး ဓားသမား ဖြစ်နေလေပြီ။ ထိုကဲ့သို့သော ဂုဏ်ပြုမှုမျိုးသည် မြို့စား ပင်လျှင် သူ့ကို ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်ရမည်ဟု ဆိုလိုပေသည်...

နဖူး အခေါက်ခံလိုက်ရသော လီတိုက်ပိုင် သည် စိတ်မဆိုးခဲ့ချေ။ သူသည် အနည်းငယ် နီရဲနေသော သူ၏ နဖူးကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး အရှိန်အဝါ တစ်ဖန် ပြန်လည် ရင်းနှီးလာသော အိုးယန်ကို ပျင်းရိစွာ ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"မင်း ပြန်လာပြီပဲ... အိုးယန်ကျီ..."

အိုးယန်သည် လျော့ရဲသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ကာ အရက်ဘူး တစ်ဘူးကို ကိုင်ထားပြီး သူ၏ ဓားရှည်ကို ခါးတွင် ဒေါင့်ဖြတ် ထိုးထားသော ပျင်းရိနေသည့် လီတိုက်ပိုင် ကို ကြည့်လိုက်လေ၏။

သူသည် ဖိုသီဖတ်သီ ဖြစ်နေသော အရက်သမား တစ်ယောက်နှင့် တူနေပေသည်။ ဓားအင်မော်တယ် တစ်ပါး၏ အမူအရာကို ထားလိုက်ပါတော့... သာမန် ဓားကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးပင်လျှင် လတ်တလော လီတိုက်ပိုင် ထက် ပိုကြည့်ကောင်းနေသေးလေ၏။

အိုးယန်က လီတိုက်ပိုင် ကို ဆွဲထူလိုက်ပြီး ဝေခွဲမရစွာ မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"မင်း ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလို ဖြစ်သွားရတာလဲ..."

သူနှင့် အိုးယဲ့ကျီ တို့သည် ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုတည်းကို မျှဝေသုံးစွဲနေကြပြီး သူသည် အရေးကြီးသော ဖြစ်ရပ်များ ဖြစ်ပွားချိန်တွင်သာ နိုးထလေ့ ရှိပေသည်။

ထို့ပြင် အတိတ်တွင် လီတိုက်ပိုင် နှင့်အတူ ရှိနေခဲ့သူမှာ အိုးယဲ့ကျီ ပင် ဖြစ်လေ၏။

ထို့ကြောင့် လီတိုက်ပိုင် သည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ဖိုသီဖတ်သီ ဖြစ်လာရသနည်း ဆိုသည်ကို အိုးယန် သိပ်မသေချာခဲ့ချေ။

လီတိုက်ပိုင် သည် သူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ အရက် တစ်လုတ် လောင်းထည့်လိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ငါ ဓားတာအို ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်ကို ထိတွေ့ခဲ့ပြီးပြီ... ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ဆက်ပြီး လိုက်စားဖို့ ထိုက်တန်တဲ့ ဓားတာအို မရှိတော့ဘူး..."

"အိုးယန်ကျီ... မင်း ယုံလား... တစ်ခါတလေကျရင် ပြိုင်ဘက်ကင်း တာကလည်း အထီးကျန်မှု တစ်မျိုးပဲ..."

လီတိုက်ပိုင် သည် အကြွားဝါဆုံး စကားများကို အပေါ့ပါးဆုံး လေသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

အိုးယန်သည် စိတ်ဓာတ်ကျနေသော လီတိုက်ပိုင် ကို ခေါင်းကိုက်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပေသည်။ လီတိုက်ပိုင် သည် ကောင်းကင်အောက်ရှိ အင်မော်တယ် အားလုံးကို သတ်ဖြတ်မည့် ဓားအင်မော်တယ် တစ်ပါး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု တုန်းရွှီကျစ် ပြောခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

ဤကဲ့သို့ ဖိုသီဖတ်သီ နှင့် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ဖြင့် သူ အင်မော်တယ် များကို သတ်ဖြတ်နိုင်ပါဦးမည်လော။

နှစ်အနည်းငယ် ကြာလျှင် သူ ကြက်တစ်ကောင်ကိုပင် သတ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

အိုးယန် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ရှောင်ပိုင်... အပြင်သွားကြစို့..."

"အပြင်သွားမယ် ဟုတ်လား..."

လီတိုက်ပိုင် က အနည်းငယ် ဝေခွဲမရစွာ မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"ဟုတ်တယ်... ဒီကမ္ဘာကြီးကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုကြမယ်... ငါ မင်းနဲ့ လိုက်ခဲ့မယ်... ငါ့ကို ရေတစ်ခွက်လောက် ငှဲ့ပေးပါဦး... ငါ ရေဆာလွန်းလို့ သေတော့မယ်..."

အိုးယန်က လီတိုက်ပိုင် ကို ဆွဲထူလိုက်ပြီး ပက်လက်ကုလားထိုင် ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်လေ၏။

လီတိုက်ပိုင် သည် စားပွဲပေါ်မှ လက်ဖက်ရည်အိုး ကို အမှန်တကယ် ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး အိုးယန်ကို ရေတစ်ခွက် ပေါ့ပေါ့ဆဆ ငှဲ့ပေးလိုက်ပေသည်။

အိုးယန်သည် လီတိုက်ပိုင် ငှဲ့ပေးသော လက်ဖက်ရည် ကို ယူကာ တစ်ကျိုက်တည်း သောက်လိုက်လေ၏။ မျက်လုံးထဲတွင် အလင်းရောင် တစ်ချက် တောက်ပသွားလျက် သူက ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ရှောင်ပိုင်... မင်းမှာ ဓားကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် ရှိသင့်တဲ့ အရှိန်အဝါ လုံးဝ မရှိဘူးနော်..."

"ဓားကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်မှာ ရှိသင့်တဲ့ အရှိန်အဝါ က ဘာလဲ..." လီတိုက်ပိုင် က စိတ်ဝင်တစား မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"ကြွားလုံးမထုတ်တဲ့ ဓားကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ကို ဓားကျင့်ကြံသူ လို့ ခေါ်လို့ ရသေးလို့လား... မင်းရဲ့ အခု ဖိုသီဖတ်သီ ဖြစ်နေတဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ပါဦး... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သန့်ရှင်းအောင် မလုပ်ဘဲ လူတွေကို မင်းရဲ့ နှာခေါင်းဝ နဲ့ အထင်သေးနေမယ်ဆိုရင် မင်းကိုယ်မင်း ဓားကျင့်ကြံသူ လို့ ဘယ်လိုလုပ် ခေါ်နိုင်ဦးမလဲ..."

အိုးယန်က လေးနက်စွာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

လီတိုက်ပိုင် သည် တစ်ခဏမျှ သေချာစွာ စဉ်းစားလိုက်ပြီး မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"ဒါဆို ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ..."

အိုးယန်၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် နောက်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူက ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ဒိုင်ယာရီ ရေးတာကနေ စလိုက်... မင်းရဲ့ ကြွားလုံးထုတ်ချင်တဲ့ စိတ်ကူးတွေ အကုန်လုံးကို ရေးချလိုက်... ပြီးရင် အဲဒါတွေကို တစ်ခုချင်းစီ လုပ်ကြည့်... အောင်မြင်သွားပြီဆိုရင် မင်းက လောကမှာ အတော်ဆုံး ဓားကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီပဲ..."

လီတိုက်ပိုင် က ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။ သူသည် ဓားတာအို အပေါ် အလွန် သစ္စာရှိသူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ဓားတာအို မှာ အဆုံးသတ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူသည် ဓားတာအို တွင် လောကတွင် အတော်ဆုံး ဖြစ်တည်မှု ကို အမှန်တကယ် ပိုင်ဆိုင်သင့်ပေသည်။

"လာ... ငါ့ကို စက္ကူနဲ့ စုတ်တံ ယူခဲ့ပေး..."

အိုးယန်က ခမ်းနားစွာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

ဇနီးငယ်လေး တစ်ယောက်ကဲ့သို့ လိမ္မာသော လီတိုက်ပိုင် သည် စာကြည့်ခန်း ထဲမှ စက္ကူနှင့် စုတ်တံ ကို ယူဆောင်လာခဲ့ပေသည်။

အိုးယန်၏ စုတ်တံ သည် နဂါး နှင့် မြွေ တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကခုန်နေပြီး စက္ကူပေါ်တွင် စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကို ဒေါင့်ဖြတ် ရေးခြစ်လိုက်လေ၏။

"ငါက ဘယ်သူလဲ... ငါဟာ လောကကြီးမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်... လူတိုင်းရဲ့ လေးစားအားကျမှုကို ခံရတယ်... အချောဆုံး... အစွမ်းအထက်ဆုံး ဓားကျင့်ကြံသူ လီတိုက်ပိုင် ပဲ..."

ကျေနပ်သွားသဖြင့် သူက ထိုစက္ကူကို လီတိုက်ပိုင် ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"သွား... သစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်မှာ ရပ်ပြီး အဲဒါကို ဖတ်လိုက်..."

"ဘာလို့ ငါက သစ်ပင်ပေါ်မှာ ရပ်ပြီး ဖတ်ရမှာလဲ..."

လီတိုက်ပိုင် က စက္ကူကို ယူလိုက်လေ၏။

အိုးယန်က မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ... သစ်ပင်ပေါ်မှာ မရပ်တဲ့ ဓားကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ကို ဓားကျင့်ကြံသူ လို့ ခေါ်လို့ ရသေးသလား..."

အခန်း ၁၃၆ - နောက်ဘဝကျရင် ငါ မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကို ဖြစ်လာမယ်

အရူးတစ်ယောက်ပင်လျှင် ထိုကဲ့သို့သော လှည့်စားသည့် စကားမျိုးကို ကြားရလျှင် တွန့်ဆုတ်သွားနိုင်ပေသည်။

သို့ရာတွင် လီတိုက်ပိုင် သည် ထိုစကားကို တိုက်ရိုက် ယုံကြည်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့လေ၏။ သူ၏ အမြင်တွင် ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးအတွက် လိမ်ညာရန် မလိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

လီတိုက်ပိုင် သည် ထိုအရာကို အမှန်တရားအဖြစ် လက်ခံလိုက်ပြီး လေထဲတွင် လည်ပတ်ကာ သစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်သို့ ပျံတက်သွားပြီး သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းပေါ်တွင် ရပ်လျက် အိုးယန် စက္ကူပေါ်တွင် ရေးထားသော စကားလုံးများကို ကျယ်လောင်စွာ ရွတ်ဆိုလိုက်လေ၏။

စကားလုံးများသည် သူ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်လာသည်နှင့်အမျှ စစ်မှန်သောချီ များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူ၏ အသံမှာ အလွန် ကျယ်ပြန့်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပေသည်။

ငါက ဘယ်သူလဲ... ငါဟာ လောကကြီးမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်... လူတိုင်းရဲ့ လေးစားအားကျမှုကို ခံရတယ်... အချောဆုံး... အစွမ်းအထက်ဆုံး ဓားကျင့်ကြံသူ လီတိုက်ပိုင် ပဲ...

ချောင်းကော မြို့ တစ်မြို့လုံးသည် လီတိုက်ပိုင် ၏ အသံကို ကြားနိုင်လေ၏။

လူအများသည် သူတို့၏ အလုပ်များကို ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဤမျှ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ရှက်စရာကောင်းသော စကားလုံးများက သူတို့ကို တွန့်လိမ်သွားစေပြီး သူတို့၏ ခြေချောင်းများကိုပင် ကွေးကောက်သွားစေခဲ့လေ၏။

ယနေ့ ဤမြို့ရှိ အလေးစားရဆုံး ဆရာကြီး ကို မည်သို့သော ရယ်စရာကောင်းသည့် စိတ်ကူးမျိုးက လွှမ်းမိုးသွားသဖြင့် ဤမျှ အနေရခက်သော စကားပြော ကို ကျယ်လောင်စွာ ရွတ်ဆိုနေရသနည်း။

သစ်ပင်ပေါ်တွင် ရပ်လျက် ရွတ်ဆိုပြီးနောက် လီတိုက်ပိုင် သည် အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ရှက်ရွံ့မှုကို ခံစားလိုက်ရပေမယ့်လည်း အနည်းငယ် လှုံ့ဆော်ခံလိုက်ရသလိုလည်း ခံစားလိုက်ရပေသည်။ သူ၏ အပြစ်ကင်းစင်သော ဓားနှလုံးသား တွင်ပင် ဂနာမငြိမ်ဖြစ်မှု အရိပ်အယောင် အချို့ကို သဲ့သဲ့မျှ ပြသလာခဲ့လေ၏။

ဤသည်က လီတိုက်ပိုင် ကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့ပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ဓားတာအို ၏ အထွတ်အထိပ် သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ရပ်လျက် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်နေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်လေ၏။

သို့ရာတွင် ဤစကားတစ်ခွန်းက အဘယ်ကြောင့် သူ၏ အပြစ်ကင်းစင်သော ဓားနှလုံးသား ကို လှုပ်ခတ်သွားစေနိုင်သနည်း။

ပြောရမည်ဆိုလျှင် အနည်းငယ် ရှက်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားရသော ဤစကားလုံးများသည် သူ၏ ဓားတာအို အတွက် အမှန်တကယ်ပင် အကျိုးကျေးဇူး အချို့ ရှိနေပုံ ရပေသည်။

သူ့ကန့်သတ်ချက်အထိ တွန်းပို့ထားပြီးဖြစ်သော ဓားတာအို တွင် ထပ်မံ တိုးတက်လာစေရန်ပင် ကူညီပေးနိုင်မည်လား။

အကယ်၍ သူသာ ထပ်မံ တိုးတက်သွားပါက သူသည် သေမျိုး တစ်ဦး မဟုတ်တော့ဘဲ...

လီတိုက်ပိုင် သည် ကောင်းကင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အပိုင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ ထိုနေရာတွင် အမည်မသိ ကြီးမားသော ကြောက်ရွံ့မှု တစ်ခု ရှိနေပေသည်။ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် ဓားတာအို ၏ အထွတ်အထိပ် တွင် ရပ်နေသော သူပင်လျှင် ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားလိုက်ရလေ၏။

သို့ရာတွင် သူ၏ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေသော ဓားနှလုံးသား က လီတိုက်ပိုင် ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်တစ်ခုကို လင်းလက်သွားစေခဲ့သည်။ သူ အမှန်တကယ် အမြင့်မြတ်ဆုံး တည်ရှိမှု တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်မည်လား။

သူ ငယ်စဉ်ကတည်းက ကိုးကွယ်ခဲ့သော်လည်း တိတ်တဆိတ် နာကြည်းခဲ့ရသော ထို အင်မော်တယ် များ...

ဤအချက်ကို တွေးမိသဖြင့် လီတိုက်ပိုင် သည် အနည်းငယ် ရှက်စရာကောင်းသော ထိုစကားစုကို အကြိမ်ကြိမ် ကျယ်လောင်စွာ ရွတ်ဆိုလိုက်လေသည်...

ငါက ဘယ်သူလဲ... ငါဟာ လောကကြီးမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်... လူတိုင်းရဲ့ လေးစားအားကျမှုကို ခံရတယ်... အချောဆုံး... အစွမ်းအထက်ဆုံး ဓားကျင့်ကြံသူ လီတိုက်ပိုင် ပဲ...

ရှက်စရာကောင်းသော စကားတစ်ခွန်းကို အကြိမ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောဆိုသောအခါ ထိုစကားသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သွေးဆောင်နိုင်စွမ်းပင် ရှိလာလေ၏။ (စိတ်ဝင်စားသော သူငယ်ချင်းများ စမ်းကြည့်နိုင်ပါသည်။ လူများလေလေ အာနိသင်က ပိုမို သိသာလေလေ ဖြစ်ကြောင်း ကိုယ်တိုင် စမ်းသပ် အတည်ပြုထားပါသည်။)

ထို့ပြင် ဤနေ့တွင် ချောင်းကော မြို့ တစ်မြို့လုံးသည် အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ အနေရခက်မှု တစ်ခုထဲသို့ ကျရောက်သွားခဲ့ပြီး လူတိုင်းသည် အကြိမ်ကြိမ် ပြောဆိုနေသော အလွန် ရှက်စရာကောင်းသည့် စကားစုများကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ကာ ထူးခြားသော နေ့တစ်နေ့ကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြရလေသည်။

သစ်ပင်အောက်ရှိ ပက်လက်ကုလားထိုင် ပေါ်တွင် လှဲနေသော အိုးယန်မှာ ရယ်ရလွန်းသဖြင့် သေးထွက်လုနီးပါး ဖြစ်နေလေ၏။

ယခုမှပင် ပိုတူလာတော့သည်...

ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် စိတ်ကူးယဉ်လွန်ကဲမှု ဒိုင်ယာရီများကို မရေးသော ဓားကျင့်ကြံသူက မည်သို့သော ဓားကျင့်ကြံသူ မျိုးနည်း...

သစ်ပင်များပေါ်တွင် မရပ်သော ဓားကျင့်ကြံသူက မည်သို့သော ဓားကျင့်ကြံသူ မျိုးနည်း...

ထို့ကြောင့်... တောင်ထိပ်ငယ်လေးပေါ်ရှိ သစ်ပင်ပေါ်တွင် ရပ်ကာ ကြွားလုံးထုတ်လေ့ရှိသော ရှောင်ပိုင်၏ နေ့စဉ် အလေ့အကျင့်က သူ သင်ပေးခဲ့သော အရာ ဖြစ်နေခဲ့ခြင်းပင်...

ရှောင်ပိုင် နေ့တိုင်း သစ်ပင်ပေါ်တွင် ရပ်နေသည့် အချိန်များတွင် သူသည် ထို ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် စိတ်ကူးယဉ်လွန်ကဲမှုများ ပြည့်နှက်နေသော စကားလုံးများကို တိတ်တဆိတ် ရွတ်ဆိုနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

အိုးယန်က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်ခွံများ ပို၍ပို၍ လေးလံလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် နိုးထလာချိန်တွင် ထိုအချိန်သည် အဆုံးသတ် ဖြစ်လောက်ကြောင်း အိုးယန် ကြိုတင် ခံစားသိရှိလိုက်လေ၏။

ဆိုလိုသည်မှာ ဤအရာ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် အိုးယဲ့ကျီ သည် ဤခန္ဓာကိုယ်ကို အချိန်အကြာကြီး နေရာယူထားမည် ဖြစ်ပေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ လုပ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးသည် သမိုင်းကို လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ်သို့ ပြန်လည် ဆွဲတင်နေပုံ ရလေ၏။

သူ၏ အကြည့်များက လီတိုက်ပိုင် ၏ ခါးရှိ ဓားအိမ် ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပေသည်။

ထိုအရာမှာ အညိုရောင် ဝက်အူချောင်းခွေး ပုံစံ ဓားအိမ် တစ်ခု ဖြစ်လေ၏။

ထိုအရာသည် အိုးယဲ့ကျီ က ခန္ဓာကိုယ်ကို နေရာယူထားစဉ် လီတိုက်ပိုင် ကို ကိုယ်တိုင် ပေးခဲ့သော ဓားအိမ် လည်း ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ ကြားဝင်စွက်ဖက်မှု အောက်တွင် လီတိုက်ပိုင် ၏ ဓားရှည်ကို လုယူရန် ဓားအိမ် ကို မူလက အသုံးပြုမည့် အိုးယဲ့ကျီ သည် ယခုအခါ ဓားအိမ် ကို လီတိုက်ပိုင် ထံသို့ သူ၏ သဘောဆန္ဒ အလျောက် ပေးအပ်ခဲ့လေ၏။

ဤသည်မှာ အပြောင်းအလဲ တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ မူလက လီတိုက်ပိုင် ကို နောက်ကျောမှ ဓားဖြင့် ထိုးမည့် အိုးယဲ့ကျီ သည်လည်း ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပုံ ရလေ၏။

အိုးယန်က အိုးယဲ့ကျီ ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို နေရာယူထားသည့် အချိန်အတွင်းတွင် အိုးယဲ့ကျီ ၏ ကိုင်းရှိုင်းသော ယုံကြည်ချက်များကို မှောက်လှန်သွားစေမည့် အခြေအနေ အချို့ကို သူ ရည်ရွယ်ချက် ရှိရှိဖြင့်ဖြစ်စေ၊ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘဲဖြစ်စေ ချန်ရစ်ထားခဲ့လေသည်။

အိုးယဲ့ကျီ ၏ အတွင်းစိတ်ကို တဖြည်းဖြည်း သက်ရောက်မှု ရှိစေပြီး အသစ်ပြန်လည် ဖြစ်ပေါ်လာစေခဲ့ပေသည်။

ထို့ပြင် အိုးယန်၏ တည်ရှိမှုကြောင့် မူလက သခင်နှင့် အစေခံ သက်သက်သာ ဖြစ်ခဲ့သော ထိုနှစ်ဦးသည် ယခုအခါ ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်လာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်လေ၏။

လီတိုက်ပိုင် သည် အိုးယဲ့ကျီ ကို အိုးယန် အဖြစ်သာ သဘောထားခဲ့လျှင်တောင်မှ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုလုပ်ရပ်သည် အင်မော်တယ် များအတွက် သူ၏ အသက်ကို စွန့်လွှတ်ချင်နေသော သနားစရာ ဝိညာဉ် ၏ နှလုံးသားထဲသို့ ဝေခွဲမရမှု အရိပ်အယောင် အချို့ကိုလည်း ထည့်သွင်းပေးလိုက်လေ၏။

အိုးယန် အမြဲတမ်း လုပ်ဆောင်နေခဲ့သောအရာမှာ လီတိုက်ပိုင် နှင့် အိုးယဲ့ကျီ တို့ကြားရှိ သံယောဇဉ်ကို ပိုမို နက်ရှိုင်းလာစေရန် ပင် ဖြစ်လေ၏။

ဤသည်မှာလည်း အိုးယန်က အိုးယဲ့ကျီ အတွက် ချန်ရစ်ထားခဲ့သော နောက်ဆုံး ရွေးချယ်မှု လည်း ဖြစ်ပေသည်.။

အင်မော်တယ် များ၏ လက်ထဲရှိ စစ်တုရင် ရုပ် တစ်ခု ဖြစ်လာရန် ရွေးချယ်ပြီး လီတိုက်ပိုင် ကို နောက်ကျောမှ ဓားဖြင့် ထိုးမည်လား…

သို့မဟုတ် သူ နားလည်ထားသော သမိုင်း အတိုင်း ဓားမီးဖို ထဲသို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပစ်ချကာ လီတိုက်ပိုင် ကို ကောင်းကင်အောက်ရှိ အင်မော်တယ် အားလုံးကို သတ်ဖြတ်မည့် ဓားအင်မော်တယ် ဖြစ်လာစေရန် ကူညီပေးမည်လော...

သူ၏ အိပ်ငိုက်မှုကို တွန်းလှန်ရင်း အိုးယန်က သစ်ပင်ပေါ်ရှိ လီတိုက်ပိုင် ကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်လေ၏။

လီတိုက်ပိုင် သည် အိုးယန်၏ ဘေးသို့ ရောက်လာပြီး မောပန်းနေသော အိုးယန်ကို ကြည့်ကာ သူ၏ အရှေ့ရှိ အိုးယန် သည် ထွက်ခွာတော့မည်ဖြစ်ပြီး တောင့်တင်းသော အိုးယဲ့ကျီ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာတော့မည်ကို ချက်ချင်း သိရှိလိုက်လေ၏။

"ငါ့မှာ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး အများကြီး ရှိတယ် ဆိုတာ မင်း သိတယ် မဟုတ်လား..."

အိုးယန်က လီတိုက်ပိုင် ကို ကြည့်ကာ လေးနက်စွာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

လီတိုက်ပိုင် က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အိုးယန်နှင့် အိုးယဲ့ကျီ တို့ကြားရှိ အခြေအနေကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသဖြင့် မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အိုးယဲ့ကျီ လို့ ခေါ်တဲ့ တစ်ယောက်ကို ဘယ်လို ဖျက်ပစ်ရမလဲ..."

ဤသည်မှာ လီတိုက်ပိုင် အမြန်ဆုံး သိချင်နေသော မေးခွန်း ဖြစ်ပြီး ထိုအရာသည် လီတိုက်ပိုင် က အချိန်အကြာကြီး တိတ်တဆိတ် ရှာဖွေနေခဲ့သော အဖြေ လည်း ဖြစ်ပေသည်။

အိုးယန်၏ မျက်နှာ မည်းမှောင် သွားလေ၏။ သူ သိသမျှမှာ တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် သတ်ဖြတ်ခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။ ဓားကျင့်ကြံသူ များ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အခြား ဘာမှ မရှိတော့ဘူးလား။

အိုးယန်က ခေါင်းခါလျက် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"အိုးယဲ့ကျီ ကလည်း အိုးယန် ပဲ... ငါက သူ ဖြစ်ပြီး သူက ငါပဲ... အခြား ကွဲပြားခြားနားတဲ့ ငါ တစ်ယောက် သက်သက်ပါပဲ... ဒါကြောင့် မင်းကို အကူအညီ တစ်ခု တောင်းစရာ ရှိတယ်..."

လီတိုက်ပိုင် သည် ဤစကားပြောဆိုမှု အပြီးတွင် ထိုနှစ်ဦးသည် အချိန်အကြာကြီး ပြန်တွေ့ရတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း နားလည်သွားပုံ ရလေ၏။ သူ သည် အိုးယန်ထံသို့ လျှောက်သွားကာ အိုးယန်၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ငါ့ကို ဒီလို စိတ်ထိခိုက်စရာ စကားတွေ လာမပြောနဲ့... မင်း... ဒီခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ထွက်သွားခွင့် မရှိဘူး..."

သူ၏ လေသံမှာ ပြတ်သားပြီး အာဏာရှင် ဆန်နေကာ ဓားကျင့်ကြံသူ များသည် မွေးရာပါ အာဏာရှင် ဆန်ကြသော်လည်း လီတိုက်ပိုင် ၏ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော အသံထဲတွင် တောင်းပန်မှု တစ်ခု ပါဝင်နေလေ၏။

ရေခဲတောင် တစ်ခုကဲ့သို့ အေးစက်သော လေသံထဲတွင် တောင်းပန်မှု အရိပ်အယောင် အချို့ ပါဝင်နေကာ ချောင်းကော မြို့၏ ဆရာကြီး သည် အိုးယန်ကို အမိန့်ပေးသည့် လေသံဖြင့် တောင်းပန်နေခဲ့ပေသည်။

အိုးယန်က ဤခန္ဓာကိုယ်ကို ထာဝရ နေရာယူထားနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်လျက် ဖြစ်လေ၏။

သို့ရာတွင် အိုးယန်သည် သူ၏ အိပ်ငိုက်မှုများ ပို၍ပို၍ လေးလံလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။ ကြီးမားသော အားထုတ်မှုဖြင့် သူသည် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ လီတိုက်ပိုင် ၏ နားရွက်ကို ဆွဲလိမ်ပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆွဲလိုက်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ငါ့ကို သူလို့ သဘောထားပြီး သူနဲ့ သူငယ်ချင်း ဖြစ်အောင် လုပ်... တကယ် ရင်ဖွင့်နိုင်တဲ့ သူငယ်ချင်းမျိုး..."

ဤသည်မှာလည်း လီတိုက်ပိုင် အတွက် အိုးယန် ချန်ရစ်ခဲ့သော ရွေးချယ်မှု ဖြစ်ပြီး ထိုအရာသည် လီတိုက်ပိုင် ၏ နောက်ဆုံး ကံကြမ္မာ နှင့် ပတ်သက်သော စမ်းသပ်မှု တစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ လီတိုက်ပိုင် နှင့် အိုးယဲ့ကျီ တို့သည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အမှန်တကယ် နားလည်နိုင်ပါက အိုးယဲ့ကျီ သည် နောက်ဆုံးတွင် လီတိုက်ပိုင် ကို ဓားအင်မော်တယ် ၏ နေရာကို ရရှိအောင် ကူညီပေးလိမ့်မည် ဖြစ်လေ၏။

အကယ်၍ လီတိုက်ပိုင် က သူနှင့် အိုးယဲ့ကျီ ကို ခွဲခြားရန် အတင်း တောင်းဆိုပြီး သခင်နှင့် အစေခံ အဖြစ် ဆက်လက် ဆက်ဆံနေမည်ဆိုပါက သူသည် အနာဂတ်တွင် အိုးယဲ့ကျီ ၏ နောက်ကျောမှ ဓားဖြင့် ထိုးခြင်းကို ခံရဆဲ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ နောက်ဆုံး အဆုံးသတ်မှာ သေဆုံးခြင်း ဖြစ်ပြီး အနာဂတ်တွင် ဂျူနီယာညီလေး ပိုင်ယွီ ရှိတော့မည် မဟုတ်သလို အင်မော်တယ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ လည်း တည်ရှိတော့မည် မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့် အိုးယန် လုပ်နိုင်သမျှမှာ ဤမျှသာ ဖြစ်ပြီး ကျန်သောအရာများမှာ လီတိုက်ပိုင် နှင့် အိုးယဲ့ကျီ တို့အပေါ်တွင်သာ မူတည်တော့လေ၏။

တစ်ယောက်က အင်မော်တယ် ၏ စစ်တုရင် ရုပ် ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ယောက်က အင်မော်တယ် များကို သတ်ဖြတ်မည့် ဓား ဖြစ်လေ၏။

သူတို့၏ သံယောဇဉ်မှတစ်ဆင့် သူတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ အချုပ်အနှောင်များမှ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း ရှိမရှိ ဆိုသည်မှာ သူတို့၏ ကံကြမ္မာ အပေါ်တွင်သာ မူတည်တော့ပေသည်။

သို့ရာတွင် အိုးယန်သည် အနာဂတ်မှ လာခဲ့ကြောင်း ယုံကြည်မှု ရှိပြီး ထို အနာဂတ်တွင် လီတိုက်ပိုင် ၏ လူဝင်စား ပိုင်ယွီ ရှိနေခြင်းက ထိုနှစ်ဦးသည် နောက်ဆုံးတွင် အမှန်တကယ် အောင်မြင်သွားမည်ကို ဆိုလိုပေသည်။

ဤဘဝတွင် သူတို့ ထမ်းဆောင်ရမည့် တာဝန်များသည် သူတို့၏ ဘဝများကို အနည်းငယ် ပိုမို ခက်ခဲသွားစေမည် ဖြစ်လေ၏။

တဖြည်းဖြည်း တောက်ပမှု ကင်းမဲ့လာသော လီတိုက်ပိုင် ၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း အိုးယန်သည် ရုတ်တရက် နှလုံးနာကျင်မှု တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

အိုးယန်သည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ မှိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ နောက်ဆုံး ခွန်အားဖြင့် တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"ကောင်လေး... နောက်ဘဝကျရင် ငါ မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကို ဖြစ်လာမယ်..."