အခန်း (၉၉-၁၀၀)

အခန်း ၉၉ - ကံကြမ္မာကို စိတ်ကြိုက် ခြယ်လှယ်ရသည်မှာ ရွံစရာမကောင်းပေဘူးလော

"ဒါဆို စစ်ဆေးရေးမှူးတွေက ခင်ဗျားကြောင့် ငါ့ကို သတိထားမိသွားတာပေါ့"

မွန်ရိုးဂျီနာက ရဲချီယန်ကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်လိုက်လေ၏။

"တစ်နည်းအားဖြင့်တော့ ဟုတ်တယ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီရွှီ(အင်ပါယာအမိန့်တော်) အဖွဲ့အစည်းက ဆော်လမွန် မြို့တော်ကို လာမယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ငါကိုယ်တိုင် ပေါက်ကြားစေခဲ့တာလေ၊ မဟုတ်ရင် ပျင်းရိသူတွေရဲ့ လက်အောက်က အဲဒီအရူးတွေက ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ၊ မင်းက ဒီမြို့ကို ရောက်လာတဲ့ လူသစ် တစ်ယောက်ဖြစ်နေလို့သာ သူတို့က မင်းဆီကို လာရှာကြတာပါ၊ အဲဒါကို သူတို့က ပုံမှန်လုပ်ထုံးလုပ်နည်းလို့ ခေါ်ကြတယ်လေ"

အပြင်ဘက်မှ အစိမ်းရောင်အသားအရေရှိသော ကလေးမလေးတစ်ဦးက ရေနွေးခွက်နှစ်ခွက်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ဝင်လာလေသည်။

"ဒီမှာပါ"

ကလေးမလေးက ရေနွေးခွက်များကို ရဲချီယန်ထံသို့ ဂရုတစိုက် ကမ်းပေးလိုက်ပေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

မွန်ရိုးဂျီနာ၏ အမည်က ဒီရွှီ(အင်ပါယာအမိန့်တော်) အဖွဲ့အစည်း၏ ချက်ဘောက်စ်ထဲတွင် တကယ်ပင် ရှိနေခဲ့လေ၏။

"ငါက ဘာလို့ ဒီသတင်းကို ဖြန့်လိုက်တာလဲဆိုတာ မင်း မသိချင်ဘူးလား"

ရဲချီယန်က ဘာမှထပ်မပြောတော့သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မွန်ရိုးဂျီနာက မေးစေ့ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်လိုက်ကာ သူမ၏ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော ပါးပြင်ကို ညင်သာစွာ ခေါက်နေလိုက်လေသည်။

"မသိချင်ပါဘူး"

ရဲချီယန်က မသောက်ရသေးသော ရေခွက်ကို ဘေးသို့ဖယ်ထားလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်ချေပြီ။

"ခဏနေပါဦး" မွန်ရိုးဂျီနာက သူ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ သော့တစ်ချောင်းကို သူ့ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်လေ၏။

"ဒီလောက် မြန်မြန် ထွက်သွားတော့မလို့လား၊ မင်း အပြင်ထွက်ရင် အဲဒီ စစ်ဆေးရေးမှူးတွေရဲ့ ရှာဖွေတာကို ခံရဦးမှာပဲလေ၊ ငါနဲ့လိုက်ခဲ့၊ အနည်းဆုံးတော့ မင်းရဲ့ ရထားကို အရင် ပြောင်းရွှေ့လိုက်ကြတာပေါ့"

"..."

မွန်ရိုးဂျီနာက တစ်နေရာရာမှ ယဇ်ပူဇော်ရာတွင်သုံးသော ဓားရှည်တစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ သူမ၏အနောက်ဘက်ရှိ နံရံပေါ်တွင် ခြစ်ဆွဲလိုက်ရာ တံခါးတစ်ချပ်က တိတ်ဆိတ်စွာ ပွင့်ဟလာလေတော့သည်။

"ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် အဲဒီ လူလိမ်မ ကျူရှင်းထူက လူသစ် တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ မင်းကို ဘာလို့ ဒီမြို့ကို အတင်းအကျပ် လာခိုင်းနေရတာလဲဆိုတာ ငါ နားမလည်နိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သတင်းဖြန့်လိုက်တဲ့သူက ငါဖြစ်နေတော့ ဒါက မင်းအတွက် အနည်းငယ် နစ်နာသွားစေတဲ့အတွက် ငါ့ဘက်က တာဝန်ယူပေးရမှာပေါ့"

တံခါးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသောအခါ အတွင်း၌ ရထားလမ်းသုံးခုပါရှိသော ပလက်ဖောင်းငယ်တစ်ခု ရှိနေလေ၏။

အပြင်ဘက်ရှိ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော မြင်ကွင်းများနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေကာ ဤနေရာက တခြားလောကတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်သွားရသကဲ့သို့ ခံစားရစေပေသည်။

"အဲဒီသော့နဲ့ ရထားလမ်းတစ်ခုကို မင်း ဖွင့်နိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ တခြားအပေါက်ထဲကို မင်းရဲ့ သိုလှောင်ခန်း သော့ကို ထည့်လိုက်ပါ၊ အဲဒါဆို ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းပုံစံ သိုလှောင်ခန်းကို ဒီကို ကူးပြောင်းလို့ရပြီ၊ သိုလှောင်ခန်းကို ဘယ်မှာ သိမ်းဆည်းထားလဲဆိုတာအတွက်တော့ စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်းရဲ့ ဝင်ရောက်မှု အချက်အလက်တွေကို ငါ့လူတွေက ဖျက်ပစ်ပေးလိမ့်မယ်၊ လူသစ် တစ်ယောက်အနေနဲ့ အလိုရှိရာစာရင်းထဲ မပါတာ ပိုကောင်းတယ်လေ"

"သိုလှောင်ခန်းကို ကူးပြောင်းတာက အာရုံစိုက်မှုကို မဆွဲဆောင်နိုင်ဘူးလား"

"မဆွဲဆောင်နိုင်ပါဘူး၊ သိုလှောင်ခန်း ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းကို ငါကိုယ်တိုင် ဒီဇိုင်းဆွဲထားတာလေ၊ အဲဒီလူတွေက ယူသုံးသွားကြပေမဲ့ သေချာပေါက် ငါ နောက်ပေါက်တွေ အများကြီး ချန်ထားခဲ့တာပေါ့"

"မိုက်လိုက်တာ..."

မွန်ရိုးဂျီနာ၏ ယုံကြည်မှုရှိသော စကားများကို နားထောင်ရင်း ရဲချီယန်က မည်သည့်နေရာမှစ၍ ဝေဖန်ရမည်ကိုပင် မသိတော့ပေ။ အချက်အလက်များ ဖျက်ပစ်ခြင်း၊ သိုလှောင်ခန်း ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းများကို ဒီဇိုင်းဆွဲခြင်း၊ နောက်ပေါက်များ ချန်ထားခဲ့ခြင်း... သူမက စီနီယာတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်မှာ အံ့ဩစရာမဟုတ်တော့ချေ။ မြို့တော်၏ ထောက်လှမ်းရေးစနစ်ကြီးမှာ လစ်ဟင်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေမည်မှာ သေချာကာ သူမကို မည်သည့်အရာကမျှ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သော့နှစ်ချောင်းကို ထည့်သွင်းလိုက်ရာ ကောင်းကင်ယံတွင် အစိမ်းရောင် ဂရစ်ကွက်ပုံစံ အချွန်အတက်များ တစ်လွှာ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

သိုလှောင်ခန်း ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းက တဖြည်းဖြည်း ကျဆင်းလာကာ ထိုဂရစ်ကွက် အချွန်အတက်များအတွင်း၌ တစ်စတစ်စ အရည်ပျော်သွားပြီး ၎င်းအတွင်း၌ သိမ်းဆည်းထားသော ရထားမှာ ဒုတိယမြောက် ရထားလမ်းပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လာချေပြီ။

"ကျေးဇူးပဲ"

"ငါ ပြောသားပဲ... ငါ တာဝန်ယူပေးပါ့မယ်လို့"

အစိမ်းရောင်အသားအရေရှိသော ကလေးအချို့က မွန်ရိုးဂျီနာထံသို့ ကုလားထိုင်နှစ်လုံး ယူဆောင်လာကာ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ချထားပေးလေသည်။ သူမက နောက်သို့မှီထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဖြူဖွေးသည့်အဆင်းရှိသော ခြေတံရှည်များကို ချိတ်လိုက်ကာ လှပသော ကျောက်မျက်ရတနာတစ်ခုကို နှစ်ခြိုက်စွာ ကြည့်ရှုနေသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ရဲချီယန်ကို ဆက်လက်၍ စိုက်ကြည့်နေလေ၏။

"ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် မင်းနဲ့ပတ်သက်ပြီး ငါ အရမ်း သိချင်နေမိတယ်"

"ကျွန်တော့်ကိုလား... ကျွန်တော်က လူသစ် တစ်ယောက်ပါပဲ၊ ခင်ဗျားလို စီနီယာတစ်ယောက်အနေနဲ့ သိချင်နေစရာ ဘာအကြောင်းမှ မရှိဘူးမဟုတ်လား"

မွန်ရိုးဂျီနာက ယဇ်ပူဇော်ရာတွင်သုံးသော ဓားကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ မျက်နှာဖုံးအောက်ရှိ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားပေသည်။

"မဟုတ်ဘူး... မင်းက အရမ်းထူးခြားတယ်၊ ငါ အရင်ကမြင်ဖူးတဲ့ ဘယ် လူသစ် နဲ့မှ မတူဘူး"

"ဟုတ်လို့လား"

"သေချာတာပေါ့၊ အဲဒီအရူးမ ရှာယာကို မင်း လွှတ်ပေးနိုင်ခဲ့တာက မင်းရဲ့ ထူးခြားမှုကို သက်သေပြနေပြီလေ၊ အဲဒီ လူလိမ်မ ကျူရှင်းထူ ပြောသလိုဆိုရင်တော့ ဒါက ကံကြမ္မာလား ပေါ့... ဟက်... ငါ့အတွက်တော့ အဲဒါက လုံးဝ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားပါပဲ"

"တခြားသူတွေထက် ကံနည်းနည်းပိုကောင်းသွားရုံပါ၊ ကြွားလုံးထုတ်စရာ ဘာမှမရှိပါဘူး"

ရဲချီယန်၏ နှိမ့်ချမှုက မွန်ရိုးဂျီနာကို ရယ်မောသွားစေလေ၏။

"ဟားဟား... မင်းက တော်တော် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတာပဲ၊ လူတိုင်းမှာ ကံကောင်းမှုဆိုတာ ရှိကြတာပဲလေ၊ မရေတွက်နိုင်တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ဒီကမ္ဘာထဲကို ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြတဲ့ ပထမဆုံး ရထားမောင်းနှင်သူ တွေကနေစပြီး အခုချိန်အထိ ကံကောင်းတဲ့သူတွေ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိခဲ့ပါတယ်၊ မင်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှ အရာအားလုံးကို ကံကောင်းမှုသက်သက်နဲ့ အပြည့်အဝ ရှင်းပြလို့မရနိုင်ဘူး၊ အင်း... ကံကြမ္မာနဲ့လည်း ဆိုင်တာမျိုးမဟုတ်သေးဘူး၊ ငါက ကံကြမ္မာဆိုတာကို အမုန်းဆုံးပဲ"

မွန်ရိုးဂျီနာက ပို၍ သက်တောင့်သက်သာရှိသော အနေအထားသို့ ပြောင်းထိုင်လိုက်လေသည်။

"အကယ်၍ ငါသာ အခွင့်အရေးရရင် အဲဒီ လူလိမ်မ ကျူရှင်းထူကို သေချာပေါက် ဓားနဲ့ထိုးသတ်ပြီး သူမကို အဝတ်အစားတွေ ချွတ်ပစ်ပြီး တောခွေးတွေ စားသောက်ဖို့အတွက် လွင်တီးခေါင်ပြင်ထဲကို ပစ်ချလိုက်မှာ"

ပျင်းရိလေးတွဲသော လေသံဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စကားများကို ပြောဆိုနေသဖြင့် ရဲချီယန်က ရှာယာ ပြောခဲ့ဖူးသည်များကို တစ်ဖန် ပြန်လည်သတိရသွားချေပြီ။

"ဒီအဖွဲ့အစည်းမှာ ပုံမှန်လူဆိုလို့ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး"

ယခုမူ သူမှလွဲ၍ ဤစကားရပ်က ပိုမို၍ မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြနေပုံရလေ၏။

"... အာ... အဲဒါတွေကို ကျွန်တော့်ကို ပြောပြစရာမလိုပါဘူး၊ ကျွန်တော် ဘာမှ မကြားလိုက်ပါဘူး"

"ဟားဟား... စိတ်မပူပါနဲ့၊ အဲဒီ လူလိမ်မ က အဲဒီလောက်အထိ သဘောထားမသေးသိမ်ပါဘူး၊ အဖွဲ့အစည်းထဲမှာ သူမကို သတ်ချင်နေတာ ငါတစ်ယောက်တည်းမှ မဟုတ်တာ၊ ကံကြမ္မာဆိုတာကြီးနဲ့ တခြားသူတွေကို ခြယ်လှယ်နေတာက ရွံစရာကောင်းတယ်လို့ မင်း မထင်ဘူးလား၊ ပြီးတော့ မင်းလည်း သူမကို တကယ် သတ်ချင်မနေဘူးလား"

သူက ထိုမေးခွန်းကို အလေးအနက် စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။

"ဒီလိုကိစ္စတွေက အရေးမကြီးပါဘူး မဟုတ်လား"

"ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောရတာလဲ"

"ကိုယ်လုပ်ချင်တာကို လုပ်နေသရွေ့ ကံကြမ္မာက ဘာအရေးပါလို့လဲ၊ မြင်ရရင်လည်း မြင်ရတာပေါ့၊ ကောင်းတယ်ဆိုရင် အားလုံး ပျော်ရွှင်ရတယ်၊ ဆိုးတယ်ဆိုရင်လည်း ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ပေါ့၊ ကိုယ့်အတွက် ကောင်းတယ်ဆိုရင် အသိအမှတ်ပြုလိုက်ပြီး မကောင်းဘူးဆိုရင် ငြင်းပယ်လိုက်ရုံပဲလေ၊ ခင်ဗျား မြင်တွေ့ရတဲ့ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲလို့မရဘူးလို့ ပြောလာရင်တော့ ကျွန်တော် လုံးဝ ယုံမှာမဟုတ်ဘူး"

တိတ်ဆိတ်မှုက လွှမ်းမိုးသွားလေ၏။

မွန်ရိုးဂျီနာက သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပေသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူမက တိတ်ဆိတ်နေသော လေထုကို နောက်ဆုံးတွင် ဖြိုခွင်းလိုက်လေ၏။

"မင်းက တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတာပဲ၊ အဲဒီအရူးမက... ဟီးဟီး... ဒါနဲ့ မင်းရဲ့ ကတ်ပြား အစီအစဉ်က ဘာလဲ၊ အဲဒီ လူလိမ်မ ကျူရှင်းထူက စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ ကောင်းပေမဲ့ လူသစ် တွေအပေါ်တော့ တော်တော်လေး ကောင်းရှာပါတယ်၊ ကတ်ပြား အစီအစဉ်တစ်ခုရဲ့ စွမ်းအားက ကနဦး မှတ်တိုင်တွေကို အလွယ်တကူ ကျော်ဖြတ်နိုင်ဖို့ လုံလောက်ပါတယ်"

"နတ်ဆိုး ကတ်ပြားပါ... စီနီယာကရော"

"နတ်ဆိုး ကတ်ပြား တဲ့လား... တစ်ယောက်ယောက်က အဲဒါတွေကို စုဆောင်းလေ့ရှိတာကို ငါ မှတ်မိသေးတယ်၊ အဲဒီလူက အဖွဲ့အစည်းထဲမှာ မရှိပါဘူး... သူက ကြယ်တစ်ထောင်မြို့တော်က အဆင့်မြင့် အရာရှိတစ်ယောက်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူက ပျင်းရိသူတွေ ထဲက လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီလေ၊ သူက အပြင်ထွက်ဖို့ ဆန္ဒမရှိဘဲ သူ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကိုပဲ စုဆောင်းဖို့ လွှတ်လေ့ရှိတယ်၊ ငါ့အတွက်ကျတော့..."

ဓားရှည်က လေထဲတွင် ကခုန်သွားလေ၏။

ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခုပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ကျောပြင်ကို ရေးထွင်းထားသည့် ကတ်ပြားတစ်ခု အထက်တွင် ပေါ်လာကာ တဖြည်းဖြည်း လည်ပတ်နေပေသည်။

"ယဇ်ပူဇော်ခြင်း ကတ်ပြား လေ... ငါ့ရဲ့ ကတ်ပြား အစီအစဉ်က ယဇ်ပူဇော်ခြင်းပဲ၊ တစ်နေ့နေ့ မှတ်တိုင်တစ်ခုခုမှာ ဒီလို ကတ်ပြား အစီအစဉ်မျိုးကို မင်း တွေ့ခဲ့ရင် ငါ့ကို ပြောလို့ရပါတယ်၊ ညီမျှတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခု ဒါမှမဟုတ် နတ်ဆိုး ကတ်ပြားနဲ့ ငါ လဲလှယ်ပေးပါ့မယ်"

စနစ်၏ အလင်းမျက်နှာပြင်က ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်းအပေါ်တွင် သူငယ်ချင်းတောင်းဆိုမှုတစ်ခု ကျလာလေ၏။

လက်ခံရန် ရွေးချယ်လိုက်ရာ အခြား စီနီယာတစ်ယောက်က သူ၏ သူငယ်ချင်းစာရင်းထဲသို့ ထပ်တိုးလာခဲ့ပေသည်။

"ဟင်... စနစ် ချိတ်ဆက်ခြင်းလား၊ မင်းက ဒီလောက်စောစောစီးစီး ရထားတာလား"

ရဲချီယန်က ဆင်တူသော အာမေဍိတ်သံမျိုးကို တစ်ကြိမ်ထက်မက ကြားဖူးသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

"စနစ် ချိတ်ဆက်ခြင်းက ရှားပါးလို့လား"

"တစ်နည်းအားဖြင့်တော့ မရှားပါဘူး... ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းရဲ့ ရထားမောင်းနှင်သူ အဆင့်က ၃၀ ပြည့်သွားတာနဲ့ စနစ် ချိတ်ဆက်တဲ့ မော်ဂျူးက အဆင့်မြှင့်တင်မှု ရွေးချယ်စရာတွေထဲမှာ သေချာပေါက် ပေါ်လာမှာမို့လို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းလောက် စောစောစီးစီး ရထားတဲ့သူမျိုးကို ငါ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး၊ အလွန်ဆုံးက စနစ်ကို သယ်ဆောင်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေပဲ ရတတ်ကြတာ၊ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ... ဒါက မင်းရဲ့ ပါရမီစွမ်းရည်နဲ့များ သက်ဆိုင်နေမလား"

အခန်း ၁၀၀ - မေးခွန်းသုံးခု ယဇ်ပူဇော်ခြင်း

"ကံကောင်းသွားလို့ပါ... အဆင့်မြှင့်တင်မှု ရွေးချယ်စရာတွေထဲမှာ အမှတ်မထင် တွေ့လိုက်ရလို့ ဝယ်လိုက်တာပါ"

"မင်း မပြောချင်လည်း ရပါတယ်၊ လူတိုင်းမှာ လျှို့ဝှက်ချက်ကိုယ်စီ ရှိကြတာပဲလေ"

မွန်ရိုးဂျီနာက သူမ၏ ဓားရှည်ကိုကိုင်ကာ ဓားသွားထိပ်တွင် လည်ပတ်နေသော ယဇ်ပူဇော်ခြင်း ကတ်ပြားကို ညင်သာစွာ ကစားနေလေ၏။

"ဒီနေ့ ငါ စိတ်ခံစားချက်ကောင်းနေတယ်၊ ဒီလောက် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ ဂျူနီယာ တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ရလို့လေ... ဟီးဟီး... ငါက မင်းကို ဘာမှမပေးနိုင်ပေမဲ့ အခုချိန်မှာ မင်း နားမလည်နိုင်တဲ့အရာတွေ အများကြီးရှိနေမှာ သေချာတယ် မဟုတ်လား"

သူမက လက်သုံးချောင်း ထောင်ပြလိုက်လေသည်။

"မေးခွန်း သုံးခု... မင်းရဲ့ မေးခွန်း သုံးခုအတွက် အဖြေကို ငါ ပေးမယ်၊ အဲဒါက ငါ့ရဲ့ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းတစ်ခုကို ပြီးမြောက်ဖို့ ကူညီပေးရာလည်း ရောက်တယ်လေ၊ ဒါပေမဲ့ မှတ်ထားနော်... အရမ်း ဒုက္ခများတဲ့ မေးခွန်းမျိုးတွေတော့ မမေးနဲ့"

"ယဇ်ပူဇော်ခြင်း"

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ အဲဒါက မင်းကို အန္တရာယ်မပေးနိုင်ပါဘူး"

သူငယ်ချင်း ချက်ဘောက်စ်မှတစ်ဆင့် မျက်နှာပြင် မှတ်တမ်းတစ်ခုကို ပေးပို့လိုက်လေ၏။

【ယဇ်ပူဇော်ခြင်း ကတ်ပြား · မေးခွန်းသုံးခု】

【မေးခွန်းသုံးခု - သင်၏ မေးခွန်းသုံးခုကို ဖြေကြားပေးမည်။】

【ယဇ်ပူဇော်ခြင်း - သင်၏ အဖြေသုံးခုအတွက် ဆုချီးမြှင့်မည်။】

"မင်းရဲ့ မေးခွန်း သုံးခုကို ဖြေကြားလိုက်ရင် ငါက ရထားဒင်္ဂါး နည်းနည်းရမယ်လေ၊ ဘာမှမရတာထက်စာရင်တော့ ကောင်းပါတယ်... ကတ်ပြား အစီအစဉ်က စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတယ် မဟုတ်လား"

ယင်းက နဂါးကတ်ပြားနှင့် ဆင်တူနေသလား။

သို့သော် အနည်းငယ် ပို၍ ဒုက္ခများပေသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ရဲ့ နဂါးကတ်ပြားက မည်သည့်ကုန်ကျစရိတ် သို့မဟုတ် အားထုတ်မှုမျှ မလိုအပ်ဘဲ ရထားဒင်္ဂါးများကို အခမဲ့ ရရှိစေသည် မဟုတ်လော။

မေးခွန်းတွေလား... ဟုတ်ပါသည်၊ သူ မေးချင်သည်များ အများကြီး ရှိနေသော်လည်း သုံးခုတည်းသာဆိုလျှင်...

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ရဲချီယန်က နောက်ဆုံးတွင် မေးလိုက်လေ၏။

"အဲဒီ ပျက်စီးယိုယွင်းနေတဲ့ ကလေးတွေက ဘာဖြစ်တာလဲ၊ သူတို့က လူတွေမဟုတ်ဘူးလား"

"အဲဒါက ဒီပွဲကို ငါ စီစဉ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေထဲက တစ်ခုပဲ"

ဓားရှည်က လည်ပတ်သွားပြီး ၎င်း၏ဓားသွားထိပ်က မြေပြင်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ညွှန်ပြနေလေ၏။

"အဲဒီ လူလိမ်မက ဒီပွဲက တကယ်တမ်း ဘာအတွက်လဲဆိုတာကို မင်းကို ပြောမပြထားဘူးမလား"

"ဟုတ်တယ်၊ သူမက ကျွန်တော့်ကို လာဖို့ပဲ ပြောပြီး ဘာလုပ်စေချင်တယ်ဆိုတာတော့ မပြောပြထားဘူး"

"အဲဒါက အဲဒီရွံစရာကောင်းတဲ့ လူလိမ်မ ရဲ့ စတိုင်လ်ပဲလေ၊ သူမက လူတွေကို လာဖို့ပဲ ပြောပြီး ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာကို မပြောဘူး၊ လာဖို့လောက်ပဲ ပြောတာ၊ ဟွန့်... ရွံစရာကောင်းလိုက်တာ"

မွန်ရိုးဂျီနာက မထီမဲ့မြင်ဟန်ဖြင့် နှာမှုတ်လိုက်ပြီးနောက် အဓိကအကြောင်းအရာဆီသို့ ပြန်သွားလေသည်။

"ဒီမြို့ရဲ့ အောက်ဆုံးအလွှာမှာ ချိတ်ပိတ်ခံထားရတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုရှိတယ်၊ အဲဒီကလေးတွေက မွေးကတည်းက ဒီလိုဖြစ်နေရတဲ့ အကြောင်းရင်းက အဲဒီပစ္စည်းဆီကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အရှိန်အဝါကြောင့်ပဲ၊ အဲဒါကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်မှသာ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးကို လုံးဝ အမြစ်ဖြတ် ရှင်းလင်းနိုင်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့... သူတို့က တကယ်ကို လူတွေမဟုတ်တော့ဘူး၊ ဒီကလေးတွေကို အက်ဖ်တွေလို့ ခေါ်ရတာကို ငါ ပိုသဘောကျတယ်"

ယဇ်ပူဇော်ခြင်း ကတ်ပြားပေါ်ရှိ အမျိုးသမီးပုံရိပ်၏ သုံးပုံတစ်ပုံက လင်းလက်သွားလေ၏။

ထိုပစ္စည်းက ဘာလဲဆိုသည်ကို သူမက မပြောသလို ရဲချီယန်ကလည်း ပိုသိရရန် အတင်းအကျပ် မမေးမြန်းတော့ပေ။

ထွက်ပေါ်လာသည့် အရှိန်အဝါသက်သက်ကပင် တစ်မြို့လုံးရှိ မွေးကင်းစကလေးများအားလုံးကို သက်ရောက်မှုရှိစေနိုင်ကာ ယင်းက နှစ်ပေါင်းအတော်ကြာ ဖြစ်ပွားနေခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ မည်သို့ပင် တွေးကြည့်စေကာမူ ယင်းက သာမန်ပစ္စည်းတစ်ခုတော့ လုံးဝဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။

"ဒါဆို ဒုတိယမေးခွန်းက... ပျင်းရိသူတွေဆိုတာ ဘာလဲ"

သူက ကြယ်တစ်ထောင်မြို့တော်တွင် ရှိစဉ်ကတည်းက ဤမေးခွန်းကို သိချင်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်လေသည်။

ဖန်ဟော့ လိုက်လံဖမ်းဆီးခံရစဉ်က ထိုအစိုးရရှေ့နေများကို ပျင်းရိသူများ၏ လက်ပါးစေများဟု ခေါ်ဆိုခဲ့ပေသည်။

ထို့အပြင် ယခုလေးတင် မွန်ရိုးဂျီနာကလည်း ပျင်းရိသူများဟူသောစကားကို ပြောဆိုခဲ့သည် မဟုတ်လော။

ဓားရှည်က ထပ်မံလည်ပတ်သွားပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင် ၎င်း၏ ဓားသွားထိပ်က ကောင်းကင်ဆီသို့ ညွှန်ပြနေလေ၏။

"သူတို့က မြို့တော်တွေ တည်ဆောက်ဖို့အတွက် အမိန့် ကတ်ပြားတွေကို အသုံးပြုတဲ့သူတွေလေ၊ အင်း... အရင်က မင်း တခြားမြို့တော်တွေကို ရောက်ဖူးလား"

"ကျွန်တော် ကြယ်တစ်ထောင်မြို့တော်ကို တစ်ခါ ရောက်ဖူးတယ်"

"ဒါဆိုရင် အဲဒီနေရာက မင်းကို အထူးတလည် နေခဲ့ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေတယ်လို့ မင်း ခံစားရလား၊ ရထားကို စွန့်လွှတ်ပြီး စွန့်စားမှုတွေ မလုပ်တော့ဘဲ အဲဒီမှာပဲ အေးအေးချမ်းချမ်း အမြဲတမ်း နေသွားချင်တဲ့ဆန္ဒ ဖြစ်ပေါ်စေလား"

သေချာပါသည်။ သူ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုသက်သက် မဟုတ်ခဲ့ပေ။

"အဲဒါက အမိန့် ကတ်ပြားကြောင့်လား"

မွန်ရိုးဂျီနာက လက်ဖျစ်တီးလိုက်လေ၏။

မျက်နှာပြင် မှတ်တမ်းတစ်ခုကို ပေးပို့လိုက်ပေသည်။

【အမိန့် ကတ်ပြား · ပျင်းရိခြင်း】

【ပျင်းရိခြင်း - ပျင်းရိခြင်းက တည်ငြိမ်မှုကို ယူဆောင်လာပေးသည်။】

【အမိန့် - အမိန့်ကို တည်ဆောက်ပါ၊ မဖြစ်မနေ နာခံရမည်။】

"ဒါက ကြယ်တစ်ထောင်မြို့တော်မှာရှိတဲ့ ငါ့လူတွေ ရရှိလာတဲ့ အချက်အလက်တွေပဲ၊ ကံမကောင်းတာက ငါ အဲဒါကို ခိုးယူချင်ခဲ့ပေမဲ့ နည်းနည်းလေး လိုသွားတယ်... ဟွန့်... ဒါကိုမြင်ရင် မင်း နားလည်သင့်ပြီ မဟုတ်လား"

လူတိုင်းကို အံ့အားမသင့်စေရမချင်း သူမက ရပ်တန့်မည်မဟုတ်ပေ။ မွန်ရိုးဂျီနာ၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လေသံက အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခုကို ဖော်ပြနေလေသည်။

သူမတွင် ထိုမြို့တော်များ၏ အထက်တန်းလွှာများအတွင်း၌ တကယ်ပင် သူလျှိုများရှိနေလေ၏။ ဤကတ်ပြားနှင့်ပတ်သက်သော အချက်အလက်များက သာမန်လူများ လက်လှမ်းမီနိုင်သော အရာမဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။

ထိုသူလျှိုက တော်တော်လေး မြင့်မားသော ရာထူးနေရာတွင် ရှိနေလောက်ပြီ မဟုတ်ပါလော။

"ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ၊ ဒါဆို ဆော်လမွန် မြို့တော်မှာလည်း ဒီလို ဆင်တူတဲ့ ကတ်ပြား အစီအစဉ်မျိုး ရှိနေတယ်ပေါ့"

"အင်းဟင်း"

ယဇ်ပူဇော်ခြင်း ကတ်ပြားပေါ်ရှိ အမျိုးသမီးပုံရိပ်၏ သုံးပုံနှစ်ပုံက လင်းလက်သွားလေ၏။

"ဒါဆို နောက်ဆုံးမေးခွန်းအတွက်က... စီနီယာဂျီနာ၊ ခင်ဗျား RUN ကုမ္ပဏီ အကြောင်းကို သိလား"

"?"

မွန်ရိုးဂျီနာက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ခေါင်းကို စောင်းလိုက်လေ၏၊ ရဲချီယန် ဤသို့မေးမြန်းလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။ သူမက ခဏမျှ အပြင်းအထန် စဉ်းစားလိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူမ၏ ဓားရှည်ကို လည်ပတ်နေရင်း လက်ချောင်းများဖြင့် လေထဲတွင် ကစားနေကာ စနစ်ကို အသုံးပြုနေသည်မှာ သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်တွင် သူမက တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် ပြန်ဖြေလေ၏။

"အဲဒါက... အဆင့်နိမ့် ဘူတာရုံကမ္ဘာတွေကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်တဲ့ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုနဲ့ တူတယ်နော်... ဟင်... မင်းသာ မပြောခဲ့ရင် ဒီကုမ္ပဏီ ရှိနေမှန်းကို ငါ သတိထားမိမှာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့... အဆင့်နိမ့် ဘူတာရုံတွေတဲ့လား၊ ယုတ္တိတန်တန် တွေးကြည့်မယ်ဆိုရင် အဆင့်နိမ့် ဘူတာရုံကမ္ဘာတွေမှာ အဖွဲ့အစည်းတွေ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခွင့် မရှိဘူးလေ... ငါ့လူတွေဆီမှာ ဒီကုမ္ပဏီနဲ့ပတ်သက်တဲ့ အချက်အလက် သိပ်မရှိဘူး... ဟင်... စိတ်ဝင်စားစရာပဲ"

အနီရောင်အစက်လေးကိုမြင်ပြီး မဖြစ်မနေ ဖမ်းဆုပ်ချင်နေသည့် ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူမက အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရလေသည်။

သူမ၏ လက်ချောင်းများက အလင်းမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ခေါက်နေကာ မျက်နှာဖုံးအောက်ရှိ သူမ၏ မျက်လုံးများက စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် တောက်ပနေပေသည်။

သူမက မက်ဆေ့ချ်များ ပေးပို့လိုက်ပြီး မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူမ၏ ဓားရှည်ကို မြူးတူးစွာကိုင်ဆောင်ရင်း နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းမော့ကြည့်လာလေ၏။

"ဘယ်လောက်တောင် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ အဖွဲ့အစည်းလဲ၊ ဒီမေးခွန်းကို မင်းအတွက် ငါ မဖြေပေးရသေးဘူးလို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်ကြတာပေါ့၊ နောက်မှ အဖြေကို ငါ ပေးမယ်လေ... ဟီးဟီး... ငါမသိတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားခဲ့ဘူး"

ရဲချီယန်က RUN ကုမ္ပဏီအတွက် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်စွာ ဝမ်းနည်းပေးလိုက်လေသည်။

သူက ၎င်းတို့အတွက် ဒုက္ခအကြီးကြီးတစ်ခုကို ရှာပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားချေပြီ။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ မင်းရဲ့ နောက်ဆုံးမေးခွန်းကို အခုလောလောဆယ် ချန်ထားလိုက်ဦး၊ နောက် အခွင့်အရေးရရင် မင်း ငါ့ကို မေးလို့ရပါတယ်"

"ဒါဆို ခင်ဗျားရဲ့ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းကရော"

"ရပါတယ်"

မွန်ရိုးဂျီနာက သူမ၏ ဓားရှည်ကို လှည့်လိုက်လေ၏။ နောက်ထပ် ယဇ်ပူဇော်ခြင်း ကတ်ပြားတစ်ခုက သူမ၏ ဓားသွားထိပ်အထက်တွင် ထွက်ပေါ်လာပေသည်။ ကတ်ပြားနှစ်ခုက ရောယှက်သွားကြလေ၏။ အမျိုးသမီးပုံရိပ်၏ နောက်ဆုံးသုံးပုံတစ်ပုံကလည်း တောက်ပလာချေပြီ။

အလင်းရောင်များက စုစည်းသွားကာ ရွှေရောင်ရင့်ရင့်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး တဖြည်းဖြည်း ရုပ်လုံးပေါ်လာလေတော့သည်။ ရထားဒင်္ဂါး ကိုးပြားက လေထဲမှနေ၍ မွန်ရိုးဂျီနာ၏ လက်ထဲသို့ ကျဆင်းလာပေသည်။

"အန်နီ... ဒီကိုလာခဲ့"

ညင်သာသော ခေါ်သံနှင့်အတူ အစိမ်းရောင်အသားအရေရှိသော မိန်းကလေး၊ မဟုတ်သေး၊ အက်ဖ် ဟုခေါ်ဆိုသော မိန်းကလေးက ထောင့်တစ်နေရာမှ ချောင်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မွန်ရိုးဂျီနာ၏အနီးသို့ လိမ္မာရေးခြားရှိစွာ လျှောက်လာလေ၏။

"အစ်မ"

"ဒါတွေ ယူထားလိုက်"

သူမက ရထားဒင်္ဂါးများကို မိန်းကလေး၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

"ဒါတွေကို မင်းရဲ့ အဖွားကိုပေးပြီး လူတိုင်း အတူတူစားဖို့အတွက် ညစာ နည်းနည်းလောက် လုပ်ခိုင်းလိုက်နော်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မ"

မိန်းကလေးက ရထားဒင်္ဂါးများကိုယူလိုက်ပြီး မွန်ရိုးဂျီနာကို အရိုအသေပေးကာ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် လှည့်ထွက်ပြေးသွားလေတော့သည်။ ဤသို့ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။

မွန်ရိုးဂျီနာက ပုံမှန်လူဟုတ်မဟုတ်ဆိုသည်ကို ရဲချီယန် မသိခဲ့သော်လည်း ဤအချိန်အတွင်း သူ၏ အထင်အမြင်အရဆိုရလျှင် သူမက လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်သင့်သည်မဟုတ်လော။

"သနားစရာကောင်းတယ် မဟုတ်လား"

ရဲချီယန်က တိကျသော အဖြေမပေးခဲ့ပေ။

"ရထားပေါ်မှာ လက်ထောက်အဖြစ် ခေါ်သွားဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကိုများ လိုချင်သေးလား"

ရဲချီယန်က ခေါင်းခါလိုက်လေ၏။

"ကျွန်တော်က တစ်ယောက်တည်းနေရတာကို ပိုသဘောကျတယ်... တောင်းပန်ပါတယ်"

"ဒီလိုဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ ငါ သိပြီးသားပါ"

မွန်ရိုးဂျီနာက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ထူးဆန်းတယ်နော်၊ လူကောင်းတွေက တခြားသူတွေနဲ့အတူ ရထားတစ်စီးတည်း အတူတူမစီးချင်ကြပေမဲ့ ငါ မုန်းတဲ့လူတွေကျတော့ သူတို့ရဲ့ ရထားပေါ်မှာ လူတွေများများရှိတာကို ပိုသဘောကျကြတယ်၊ ငါ ဒီမေးခွန်းကို စဉ်းစားလာတာ အတော်ကြာပြီ... အခုချိန်ထိ ဘာလို့လဲဆိုတာ ငါ မသိသေးဘူး၊ မင်းကရော ဘယ်လိုထင်လဲ"