အခန်း ၁၂၆၁-၁၂၆၃

အခန်း (၁၂၆၁) ကျုပ် ခင်ဗျားလူတွေကိုလည်း သတ်တယ်၊ ခင်ဗျားကိုလည်း သတ်မယ်

ရှင်းယွီရှုသည် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ချင်သော်လည်း စကားလုံးများ လည်ချောင်းဝသို့ ရောက်သောအခါ တစ်ဆို့နေ၍ မျက်ရည်များဝဲလာသည်။ သူသည် အဘိုးဖြစ်သူ၏ ကျောပြင်ကို မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် စွဲထင်ကျန်ရစ်စေရန် သေချာကြည့်ရှုပြီးနောက် မဆိုင်းမတွဘဲ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။

‘ကလဲ့စားချေရမယ် ငါ သေချာပေါက် ကလဲ့စားချေရမယ်’

ထိုအချိန်တွင် ရှင်းယွီရှု၏ စိတ်ထဲ၌ ထိုအတွေးတစ်ခုသာ တည်ရှိနေသည်။ သို့သော်လည်း သစ်ပင်နတ်ဆိုးတစ္ဆေဘုရင်က သူ့ကို မည်သို့မျှ အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးမည်နည်း။ သူသည် ထူးဆန်းသော ရယ်သံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"ထွက်ပြေးချင်လို့လား။ ဒါပေမယ့် ဒါက ကျုပ်နယ်မြေလေ၊ မင်း ဘယ်ကို လွတ်အောင် ပြေးမှာလဲ"

သစ်ပင်နတ်ဆိုးတစ္ဆေဘုရင်သည် စကားပြောနေစဥ် လက်ညှိုးတစ်ချက် ညွှန်လိုက်ရာ ပြေးနေသော ရှင်းယွီရှု၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားသည်။ သူ့အရှေ့တွင် သစ်ပင်များ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကြီးထွားလာ၍ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသည့် အစိမ်းရောင် အတားဆီးကြီးတစ်ခုဖြစ်လာသည်။ ရှင်းယွီရှုသည် အံကြိတ်ကာ အခြားတစ်ဖက်သို့ လှည့်ပြေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ထိုအတွေးပေါ်လာသည်နှင့် သူ့ပတ်ပတ်လည်တွင် အစိမ်းရောင် အတားအဆီးများ ထွက်ပေါ်လာ၍ သူ့ကို မြဲမြံစွာ ချုပ်နှောင်ထားသည့် အစိမ်းရောင် အကျဉ်းထောင်တစ်ခုဖြစ်လာသည်။

"မလုပ်နဲ့" မိစ္ဆာသရဲများနှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေသော ရှင်းယွီဟယ်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ အော်ဟစ်နေစဥ် တိုက်ပွဲမှ စက္ကန့်ပိုင်းမျှ အာရုံလွတ်သွားသည်။ ထိုအခိုက်တွင် မိစ္ဆာသရဲတစ်ကောင်သည် သူ့အနောက်မှ ချောင်းမြောင်းကာ လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

ရှင်းယွီဟယ် မရှောင်တိမ်းနိုင်တော့ဘဲ ကြိုးပြတ်သွားသည့် စွန်တစ်ခုကဲ့သို့ လွင့်စင်သွားပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြုတ်ကျသွားလေသည်။ သူရောက်ရှိနေသည့် အမြင့်မှဆိုလျှင် မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ပြုတ်ကျသွားပါက သူ အဆုံးသတ်သွားပေလိမ့်မည်။

လှောင်အိမ်ထဲတွင် ပိတ်မိနေသည့် ရှင်းယွီရှုသည် အသည်းအသန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အဘိုး"

သူသည် သစ်ပင်နတ်ဆိုးတစ္ဆေဘုရင်နှင့် ပိုင်လီရှောင်ကွမ်းတို့ကို စိုက်ကြည့်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့အားလုံးကို ကျုပ်သတ်ပစ်မယ်"

သို့သော် သစ်ပင်နတ်ဆိုးတစ္ဆေဘုရင်သည် သူ၏ အော်ဟစ်သံကို ဂရုမစိုက်ပေ။ အကြောင်းမှာ ရှင်းယွီရှု၏ ခွန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် သူ၏ အကြည့်တစ်ချက်ကို ရရှိရန်ပင် အရည်အချင်း မပြည့်မီသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဟိန်းဟောက်သံသည် တောထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီးနောက် မိစ္ဆာချိပ်ပိတ်မြို့တော်၏ မြို့သူမြို့သားအားလုံး စိတ်ပျက်အားငယ်သွားလေသည်။ မည်သူမဆို အခြေအနေကို ရိပ်မိသွားကြသည်။ အဘိုးကြီးရှင်းသည် ဆိုးရွားစွာ ရှုံးနိမ့်သွားသည့်အပြင် သူ၏ သေရေး ရှင်ရေးကိုပင် မည်သူမျှ မသိကြပေ။ ရှင်းယွီရှုသည်လည်း လှောင်အိမ်ထဲတွင် ပိတ်မိနေသောကြောင့် မည်သည်မျှ မပြုလုပ်နိုင်ပေ။

မိစ္ဆာချိပ်ပိတ်မြို့တော်အတွက် စောင့်ကြိုနေသည့် နိဂုံးသည် ပျက်စီးခြင်းသာဖြစ်သည်။ ရှုပ်ထွေးနေသည့် ခေတ်ကာလတွင် မွေးဖွားလာကြသည့် မြို့သူမြို့သားများသည် ထိုကဲ့သို့သော ကံကြမ္မာမျိုးနှင့် မစိမ်းလှပေ။ တောနက်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသည့် ရှေးဟောင်းမြို့ငယ်များသည် နွားမွေးသဖွယ် များပြားလှသော်လည်း ၎င်းတို့တစ်ခုချင်းစီ၏ လမ်းဆုံးသည် သေခြင်းတရားသာဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာချိပ်ပိတ်မြို့တော်သည်လည်း ထူးမခြားနားသော်လည်း ရှင်းမိသားစု၏ မြေးအဘိုးတို့ ရောက်ရှိလာကတည်းက မြို့သားများတွင် အသက်ဆက်ရန် မျှော်လင့်ချက် အလင်းတန်းတစ်ခုကို ရရှိလာခဲ့သည်။ သို့သော် ယနေ့တွင်မူ ထိုမျှော်လင့်ချက်သည်လည်း ရိုက်ချိုးခံလိုက်ရသည်။ နွံထဲတွင် ပိတ်မိနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသော ဤအားငယ်မှုကြောင့် မြို့သူမြို့သားအားလုံး၏ မျက်နှာတွင် ထုံထိုင်းသည့် အမူအရာများဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ကလေးငယ်များသည် မသိနားမလည်ကြသော်လည်း လူကြီးများ၏ စိတ်အခြေအနေကြောင့် ခေါင်းငုံ့ကာ တရှုံ့ရှုံ့ ငိုကြွေးနေကြသည်။

ရှောင်ယွေ့တစ်ယောက်သာလျှင် အလွန်ကြောက်လန့်နေသည့်ကြားမှ သူမ၏ နောက်ဆုံးအတွေးများ ရွှယ်အန်းဆီသို့ မမျှော်လင့်ဘဲ ရောက်ရှိသွားသည်။

‘ကိုကြီး ဘယ်လိုနေမလဲ မသိဘူး တကယ်တော့ သူသာ ဒီမြို့မှာမနေရင် သေဘေးကနေ လွတ်နိုင်ပါတယ်။ သူရော ကြောက်နေမလား မသိဘူး’

ရှောင်ယွေ့သည် ဝမ်းနည်းစွာ တွေးတောနေစဥ် ကနဦး ရွှယ်အန်း ရပ်နေခဲ့သည့် နေရာကို ခိုးကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုနေရာတွင် မည်သူမျှ မရှိတော့ကြောင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမ အံ့အားသင့်သွားသည်။

‘ဘာဖြစ်တာလဲ၊ ကိုကြီး ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ’

ထိုအချိန်တွင် ရှင်းယွီဟယ် လွင့်ထွက်သွားခြင်းကို မြင်လိုက်ရသော ပိုင်လီရှောင်ကွမ်းသည် အခွင့်အရေးကို အရယူရန် ဝမ်းသာအားရ ခုန်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ ပုခုံးကို ဖိချလာသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ပြုတ်ကျသွားသည်။ ၎င်းနှင့်အတူ အေးစက်စက် အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"မလှုပ်နဲ့"

ပိုင်လီရှောင်ကွမ်းသည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ကြက်သီးထသွားကာ မဆိုင်းမတွ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲ"

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ၏ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှုနှင့် မေးခွန်းသည် မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရရှိခဲ့ပေ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြုတ်ကျသွားသည့် ရှင်းယွီဟယ်သည် ရုတ်တရက် အရှိန်လျော့ကာ လေထုထဲတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ပြီးနောက် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် လူရိပ်တစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ၎င်းသည် ဖြူစင်သော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ချောမောသော မျက်နှာနှင့် တောက်ပသော မျက်ဝန်းများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။

မြေပြင်ပေါ်ရှိ ရှောင်ယွေ့သည် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်နေမိသည်။ အကြောင်းမှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ပေါ်လာသော ထိုလူသည် သူမ၏ အကိုကြီး ရွှယ်အန်းဖြစ်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်သည် ထိုနေရာရှိ လူအားလုံးကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။ အထူးသဖြင့် လှောင်အိမ်ထဲတွင် ပိတ်မိနေသော ရှင်းယွီရှုသည် မယုံကြည်နိုင်စွာ ဆွံ့အနေသည်။

“ခင်ဗျား... ခင်ဗျား…” သူသည် ရုန်းကန်နေသော်လည်း စကားကို ပြီးဆုံးသည်အထိ မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။

ရွှယ်အန်းသည် သူ့ကို ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"စကားပြောနေဖို့ မလိုဘူး၊ ငြိမ်ငြိမ်လေးသာ ကြည့်နေပါ"

ရှင်းယွီရှု၏ မျက်နှာသည် အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ထိုအခိုက်တွင် ရွှယ်အန်းသည် အဝေးရှိ သစ်ပင်မိစ္ဆာသရဲကို မော့ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"သစ်ပင် ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ သရဲလမ်းစဉ်ကို ရွေးချယ်ရတယ်လို့၊ ခင်ဗျားက တကယ့်ကို ထူးခြားတဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို စတင်ခဲ့တာပဲ"

သစ်ပင်မိစ္ဆာသရဲသည် ရွှယ်အန်းကို စူးစိုက်၍ ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများ ဇဝေဇဝါဖြစ်စွာ လှုပ်ခတ်နေသည်။ အကြောင်းမှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦးကဲ့သို့ နုနယ်ပုံရသော ဤလူငယ်ကို လုံးလုံးလျားလျား ဖောက်ထွင်း မမြင်နိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ရွှယ်အန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ မည်သည့် စွမ်းအင်လှိုင်းကိုမျှ မခံစားရဘဲ သာမန်လူတစ်ဦးကဲ့သို့သာ ထင်မှတ်ရစေသည်။ သို့သော် သာမန်လူတစ်ယောက်သည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ရပ်တန့်၍ သူ့အရှေ့တွင် ယခုကဲ့သို့ လွတ်လပ်စွာ စကားပြောနိုင်မည်ဖြစ်သလော။

သစ်ပင်မိစ္ဆာသရဲသည် သံသယများ၊ အံ့ဩမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေစဉ် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပိုင်လီရှောင်ကွမ်းသည် ခေတ္တအံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ရွှယ်အန်းကို ကြောက်လန့်တကြား လက်ညှိုးထိုးကာ မေးလိုက်သည်။

"စောစောက မင်းလား"

"ဟုတ်တယ်၊ ကျုပ်ပဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ" ရွှယ်အန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ပိုင်လီရှောင်ကွမ်း၏ မျက်နှာအမူအရာ ပျက်ယွင်းသွားသော်လည်း မကြာမီတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ထိန်းချုပ်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ကျုပ်အနားကို အသံတိတ် ရောက်လာနိုင်တယ်ဆိုတော့ တကယ် အထင်ကြီးစရာပဲ"

ရွှယ်အန်းက ခေါင်းခါ၍ ဘာသိဘာသာ ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား မှားနေပြီ။ ကျုပ်က အထင်ကြီးစရာကောင်းတာမဟုတ်ဘဲ ခင်ဗျားရဲ့ ခွန်အားက အရမ်းအားနည်းနေတာ"

ပိုင်လီရှောင်ကွမ်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူ့ဘဝတွင် မည်သူမျှ သူ့ကို အားနည်းသည်ဟု မပြောခဲ့ဖူးပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ကောင်စုတ်လေး၊ မင်းကများ..."

သို့သော် သူ၏ စကားများ မပြီးဆုံးလိုက်ပေ။ အကြောင်းမှာ သူ ဒေါသပုန်ထနေစဉ် ရွှယ်အန်းက သူ့ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထိုအခါ ပိုင်လီရှောင်ကွမ်းသည် နေရာတွင်ပင် အေးခဲတောင့်တင်းကာ တုန်ရီလာသည်။ မည်သို့ဆိုသော် သူသည် ထိုကဲ့သို့သော ကြောက်မက်ဖွယ် အကြည့်မျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်တွေ့ဖူးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ မိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မိစ္ဆာဘုရင်များစွာကို မြင်တွေ့ဖူးသော်လည်း ရွှယ်အန်း၏ လက်ရှိ အကြည့်ကဲ့သို့ မည်သူမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်မကောင်းခဲ့ပေ။

၎င်းသည် ကျယ်ပြောလှသော သမုဒ္ဒရာကြီးကဲ့သို့ အလွန်တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ထိုတည်ငြိမ်မှုအောက်တွင် နှလုံးသားကို ချမ်းစိမ့်သွားစေနိုင်သည့် ထည်ဝါလှသော စွမ်းအင်များရှိနေသည်။ ၎င်းသည် သံသရာကို စောင့်ကြည့်နေသည့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်လိုစိတ်များဖြစ်ပေါ်လာကာ မည်သည့် ခုခံလိုစိတ်မျှ မရှိတော့ပေ။ ပိုင်လီရှောင်ကွမ်းသည် အကြည့်တစ်ချက်တည်းဖြင့် လုံးလုံးလျားလျား ရှုံးနိမ့်သွားကာ ပုံရိပ်ယောင်များကြားတွင် ပိတ်မိသွားလေသည်။ မှန်သည်၊ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည့် မည်သူမျှ ဤအဖြစ်အပျက်များကို မသိကြပေ။ ရွှယ်အန်းသည် တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ပိုင်လီရှောင်ကွမ်းတစ်ယောက် နေရာတွင် မထိန်းချုပ်နိုင်သည်အထိ တုန်ရီနေခြင်းကိုသာ ၎င်းတို့သည် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ပြီးနောက် ရွှယ်အန်းသည် သစ်ပင်မိစ္ဆာသရဲကို အပြုံးဖြင့် လှည့်ကြည့်၍ ပေါ့ပါးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်ကို ဘယ်သူသတ်တာလဲလို့ စောစောက မေးနေတာ မဟုတ်လား။ အခု ကျုပ် ပြောပြမယ်၊ သူ့ကို သတ်လိုက်တာ ကျုပ်ပဲ"

ထိုစကားများ ထွက်လာသည်နှင့် သစ်ပင်မိစ္ဆာသရဲ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွား၍ အေးစက်စွာ လှောင်ရယ်ပြီးနောက် စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် ရွှယ်အန်းသည် ပြုံး၍ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"အရမ်း စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့။ ခင်ဗျား သေသွားတဲ့အချိန်ကျရင် ဘာလို့သေလဲဆိုတာ ပိုပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိသွားအောင်လို့ ကျုပ်က ပြောပြတာပါ။ ဘယ်လိုလဲ ကျေနပ်ရဲ့လား"

အခန်း (၁၂၆၂) အဆုံးသတ်လက်ရာ၊ ကောင်းကင်ကိုးဘုံကို တုန်ဟိန်းသွားစေသော နဂါးဟိန်းသံ

ဘုံး

ထိုစကားလုံးများသည် ပျားအုံကို တုတ်နှင့်ထိုးလိုက်သကဲ့သို့ လူအုပ်ကြီးကြားတွင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားစေသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မြို့ငယ်လေးရှိ ဒေသခံများသည် အိပ်မက်ထဲမှ နိုးထလာသကဲ့သို့ ကောင်းကင်ထက်တွင် သစ်ပင်သစ်ပင်နတ်ဆိုးတစ္ဆေဘုရင်နှင့် ရင်ဆိုင်နေသော ရွှယ်အန်းကို မော့ကြည့်ကာ မငြိမ်မသက်ဖြစ်လာကြသည်။

“ဘုရားရေ... ဒါလူကြီးမင်းရွှယ် မဟုတ်လား။ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကောင်းကင်ပေါ် ရောက်နေတာလဲ" အဘိုးအိုတစ်ဦးက အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဟုတ်ပါ့ လူကြီးမင်းရွှယ်က တကယ့်ကို သတ္တိခဲပဲ" နောက်တစ်ယောက်က ထိတ်လန့်တကြား ပြောလိုက်သည်။

“အခု ကျုပ်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။ လူကြီးမင်းရွှယ်က အရမ်းလက်ရဲဇက်ရဲနိုင်တာပဲ" အခြားတစ်ဦးသည်လည်း နောင်တရနေသော မျက်နှာဖြင့် ဆိုလာသည်။

ဆူညံနေသော လူအုပ်ကြီးနှင့်မတူသည်မှာ ရှောင်ယွေ့နှင့် အခြားကလေးငယ်များသည် ကောင်းကင်ထက်ရှိ ရွှယ်အန်းကို ကြည်ညိုလေးစားစွာ မော့ကြည့်နေကြသည်။ အထူးသဖြင့် ရှောင်ယွေ့သည် သူမ၏ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လျက် မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ရွယ်အန်းသည် ထိုလူဆိုးများကို အောင်မြင်စွာ နှိမ်နင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားသည်။ အကြောင်းမှာ သူမ၏အမြင်တွင် ရွယ်အန်း မဖြေရှင်းနိုင်သော အခက်အခဲဟူ၍ ကမ္ဘာပေါ်တွင် မရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ လှောင်အိမ်ထဲတွင် ပိတ်မိနေသော ရှင်းယွီရှုသည် ၎င်းတို့အနက် အံ့အားအသင့်ဆုံးဖြစ်သည်။ သစ်ပင်သစ်ပင်နတ်ဆိုးတစ္ဆေဘုရင်ကို ရွှယ်အန်း ပြောခဲ့သော စကားများသည် သူ၏နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်စွာဖြင့် အကြောင်သား ငေးကြည့်နေသည်။

‘သူ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ဒီသစ်ပင်သစ်ပင်နတ်ဆိုးတစ္ဆေဘုရင်ကို တစ်ယောက်တည်း တိုက်ခိုက်ဖို့ လုပ်နေတာလား’

ဤအတွေးများ ဝင်လာသည်နှင့် ရှင်းယွီရှု ကိုယ်တိုင်ပင် ယုတ္တိမရှိဘူးဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းသည် ယုံကြည်ရန် အလွန်ခက်ခဲလွန်းသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သစ်ပင်သစ်ပင်နတ်ဆိုးတစ္ဆေဘုရင်သည် ခေတ္တ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ ရယ်မောလေသည်။

“ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်။ သိပ်ကောင်းတယ်”

‘ကောင်းပြီ’ ဟု သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ရေရွတ်ပြီးနောက် သစ်ပင်သစ်ပင်နတ်ဆိုးတစ္ဆေဘုရင်သည် ရွှယ်အန်းကို သားကောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းက သတ်ခဲ့တယ်လို့ ဝန်ခံဝံ့မှတော့ အလုပ်ရှုပ်သက်သာသွားတာပေါ့။ ဒါနဲ့ ကျုပ် ဘာလို့ သေရမယ်ဆိုတာကို နားလည်အောင် ရှင်းပြပေးတဲ့ကိစ္စအတွက်တော့ ကျုပ် ခင်ဗျားကို ကျေးဇူးတင်ရဦးမလား”

ရွှယ်အန်းက ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံး၍ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“မလိုပါဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျုပ်က သေမယ့်လူတွေကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ဆက်ဆံတတ်တဲ့ အကျင့် မရှိလို့ပဲ”

သစ်ပင်သစ်ပင်နတ်ဆိုးတစ္ဆေဘုရင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော မထီမဲ့မြင်ပြုမှုများ ထင်ဟပ်လာသည်။ သူသည် တုံးအသူမဟုတ်ပေ။ သူသည် ဤသေခြင်းတရားနယ်မြေ၏ အားကြီးသော အုပ်ချုပ်သူတစ်ဦးဖြစ်သည့်အတွက် သာမန်လူများထက် ပို၍ စဉ်းစားဆင်ခြင်နိုင်သည်။ ရွှယ်အန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ထူးခြားသည့် အရှိန်အဝါသည် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ၎င်း၏ ခံ့ညားထည်ဝါသော ခံစားချက်ကြောင့် ဤအမျိုးသားသည် သာမန်လူမဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။ ထို့အပြင် စစ်မှန်အင်မော်တယ်အဆင့်ဖြစ်သည့် သူ၏ ကြင်ယာတော်ပင် ရွှယ်အန်းလက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရသောကြောင့် ဤလူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်သည် သာမန်မဟုတ်ကြောင်း ပို၍ ထင်ရှားလာစေသည်။ ထို့ကြောင့် သစ်ပင်သစ်ပင်နတ်ဆိုးတစ္ဆေဘုရင်သည် ရန်သူကို အထင်မသေးဝံ့ပေ။

“ကောင်လေး၊ မင်း ပြောတဲ့စကားတွေက ကျုပ်ပြောချင်တာနဲ့ အတူတူပဲ။ ကဲ... သေပေတော့”

သစ်ပင်သစ်ပင်နတ်ဆိုးတစ္ဆေဘုရင်သည် စတင်လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် မိုင်ပေါင်းတစ်ထောင်အတွင်းရှိ အပင်မှန်သမျှ ချက်ချင်း ညှိုးနွမ်းသွားကြသည်။

“သစ်ပင်တိုင်း မိစ္ဆာဖြစ်စေ၊ ဤလောကကို သန့်စင်စေ” သစ်ပင်သစ်ပင်နတ်ဆိုးတစ္ဆေဘုရင်၏ ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ မရေတွက်နိုင်သည့် မှောင်မိုက်သော အလင်းတန်းများ သစ်ပင်နတ်ဆိုးတစ္ဆေဘုရင် ရှေ့မှောက်တွင် စုစည်းလာ၍ ခဏအကြာတွင် အနက်ရောင် သံချပ်ကာဝတ် စစ်သည်တော်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

စစ်သည်အရေအတွက်သည် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်အထိ များပြားလှသည်။ ဤစွမ်းအင်ပြသမှုသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို အရောင်ပြောင်းသွားစေရန် လုံလောက်ပေသည်။ မိစ္ဆာချိပ်ပိတ်မြို့တော်သားများသည် စကားပင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ မျက်နှာများ ဖြူလျော့သွားကြရာ သတ္တိနည်းသူအချို့သည် မြေကြီးပေါ်သို့ တုန်ရင်ကာ လဲကျသွားလေသည်။

သစ်ပင်သစ်ပင်နတ်ဆိုးတစ္ဆေဘုရင်သည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလျက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“သူတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်ကြစမ်း"

သူ၏ လက်ဝှေ့ယမ်းမှုနှင့်အတူ စစ်သည်တော်များသည် အနက်ရောင် လှိုင်းလုံးကြီးအလား အရှေ့သို့ ချီတက်လာကြသည်။ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ရှင်းယွီရှုသည် လှောင်အိမ်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ ရွှယ်အန်းကို သာမန်လူမဟုတ်ကြောင်း သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်ထားသည်။ သို့သော်လည်း သူ မည်မျှပင် သန်မာပါစေ၊ ဤမျှများပြားသော သရဲစစ်သည်တော်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင် ဓားအင်မော်တယ်ပင် ခုခံနိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ ချစ်မြတ်နိုးသော မိစ္ဆာချိပ်ပိတ်မြို့တော်လေး ပျက်စီးသွားခြင်းကို မကြည့်ရက်သဖြင့် မျက်လုံးများကိုသာ စုံမှိတ်ထားလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကောင်းကင်ထက်၌ ရပ်တန့်နေသော ရွှယ်အန်းသည် သူ့ထံ ချီတက်လာသော သရဲစစ်တပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ ပြီးနောက် မြို့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ အော်ပြောလိုက်သည်။

“ရှောင်ယွေ့၊ ကိုကြီးကို တစ်ချက် ကူညီပါဦး”

သူ၏ ကြည်လင်အေးစက်နေသော အသံသည် လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ လူတိုင်းသည် ရွှယ်အန်း၏ အပြုအမူကို နားမလည်နိုင်သောကြောင့် အံ့အားသင့်နေကြသည်။ ရှောင်ယွေ့သည်လည်း အံ့အားသင့်သွားကာ တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် အရှေ့သို့ တိုးလာကာ မေးလိုက်သည်။

“ကိုကြီး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ရွှယ်အန်းက ပြုံး၍ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ကိုကြီး မင်းကို ပန်းချီဆွဲနည်း သင်ပေးဖူးတယ် မဟုတ်လား။ အခု ကိုကြီးကို တစ်ခုလောက် ဆွဲပေးဖို့ လိုနေပြီ”

“ဘာဆွဲရမှာလဲ ဟင်" ရှောင်ယွေ့က အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။

ထိုအချိန် ရွှယ်အန်းက လက်ညှိုးညွှန်လိုက်ရာ ရှောင်ယွေ့၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ပျံသန်းသွားပြီးနောက် ၎င်းသည် သူမကို ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ပင့်တင်ကာ မြို့တံခါးအရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။ ပြီးနောက် ရွှယ်အန်းသည် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မြို့တံခါးမှရှိတဲ့ နဂါးရုပ်ရဲ့ မျက်လုံးက အဆုံးသတ်လက်ရာ မပါရင် မပြည့်စုံဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်လေ၊ မဟုတ်ရင် သူ ပျံထွက်သွားလိမ့်မယ်လို့။ မင်း ကိုကြီးကို အရင်က မယုံဘူး မဟုတ်လား။ အခု နဂါးတစ်ကောင်ကို အသက်သွင်းတဲ့ အဆုံးသတ် လက်ရာက ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ ပြမယ် ဟုတ်ပြီလား”

ရွှယ်အန်းသည် ပြောပြီးသည်နှင့် ပန်းချီစုတ်တံတစ်ချောင်းကို ရှောင်ယွေ့ထံ ပစ်ပေးကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

“ရှောင်ယွေ့၊ အခု နဂါးမျက်လုံးကို ဆွဲလိုက်တော့”

ရှောင်ယွေ့သည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ရင်နေသည်။ သူမသည် ရွှယ်အန်းထံတွင် ပန်းချီသင်ယူခဲ့သော်လည်း ၎င်းသည် ကလေးသဘာဝ ဆော့ကစားခြင်းမျှသာဖြစ်၍ ယနေ့ကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ဖူးပေ။ သူမ၏ မိခင်နှင့် မြို့သူမြို့သားအားလုံးသည် မြေပြင်မှ ကြည့်နေကြ၍ အဝေးတွင်လည်း သရဲစစ်တပ်ကြီး ချဉ်းကပ်နေသည်။ ဤမြင်ကွင်းသည် အသက်ဆယ်နှစ်ကျော်အရွယ်ခန့် မိန်းကလေးငယ်ကို စကားပင်မပြောနိုင်သည်အထိ တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

“ကိုကြီး... သမီး...”

ရွှယ်အန်းက သူမကို ကြင်နာစွာ ပြုံးပြနေသည်။

“မကြောက်နဲ့၊ စိတ်ကူးရှိသလိုသာ ဆွဲလိုက်။ မင်း လုပ်နိုင်ပါတယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်လိုက်စမ်းပါ”

ထူးဆန်းသည်မှာ ရွှယ်အန်း၏ အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှောင်ယွေ့၏ ထိတ်လန့်မှုများ ချက်ချင်း ပြေပျောက်သွားလေသည်။ သူမသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီးနောက် စုတ်တံဖြင့် စတင်ရေးဆွဲလိုက်သည်။ ပန်းချီကို နေ့တစ်ပိုင်းခန့်သာ သင်ယူဖူးသည့်အတွက် သူမ၏ လက်ရာသည် အလွန်ကြမ်းတမ်း၍ နှေးကွေးလှသည်။ အဝေးတွင်မူ သရဲစစ်တပ်ကြီး မနားတမ်း တိုးဝင်လာသည်။ ဤအခြေအနေကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို အသက်ရှူကျပ်လုနီးပါး ဖိအားများ ခံစားနေရသည်။ ရှင်းယွီရှုသည်လည်း မျက်လုံးများ ပြန်ဖွင့်ကြည့်လာသော်လည်း စိတ်ပျက်အားငယ်နေဆဲဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ခုခံရန် မဖြစ်နိုင်ဘူးဟု သူ ယူဆသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ မြို့တံခါးမှ နဂါးကြီး အသက်ဝင်လာနိုင်လျှင်ပင် ကလေးတစ်ယောက် ရေးဆွဲသည့် ပန်းချီလက်ရာသည် မည်သို့သော စွမ်းအင်များ ပါဝင်နိုင်မည်နည်း။ သူသာမကဘဲ မြို့သူမြို့သားအားလုံးသည်လည်း ထိုသို့ တွေးနေကြသည်။

သို့သော် ရွှယ်အန်းကမူ မလောမကြီးဘဲ ပြုံး၍ ကြည့်နေသည်။ အသက်တစ်ရှိုက်စာ၊ အသက် နှစ်ရှိုက်စာခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက် သရဲစစ်တပ်ကြီး ပို၍နီးကပ်လာခဲ့ရာ ၎င်းတို့ မျက်လုံးထဲရှိ သရဲမီးလျှံများကို မြို့ထဲမှ ကြည့်လျှင်ပင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။ သို့သော် ရှောင်ယွေ့သည် မျက်လုံးများ ရေးဆွဲ၍ မပြီးသေးပေ။ သူမသည် ပြင်းထန်သော ဖိအားများကြောင့် ထိတ်လန့်ကာ အော်ခေါ်လိုက်သည်။

“ကိုကြီး..."

ရွှယ်အန်းက ညင်သာစွာ ပြုံးပြလျက် အားပေးသည်။

“မကြောက်နဲ့၊ ဆက်ဆွဲပါ"

ရှောင်ယွေ့သည် အသက်ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူရှိုက်ပြီးနောက် စိတ်ထဲမှ အတွေးအားလုံးကို ဖယ်ထုတ်လိုက်သောအခါ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ တည်ငြိမ်လာသည်။ ပြီးနောက် လက်မြှောက်ကာ နောက်ဆုံး လက်ရာအဖြစ် မျက်လုံးကို အပြီးသတ် ရေးဆွဲလိုက်လေသည်။ ဝန်ခံရမည်ဆိုလျှင် ရှောင်ယွေ့ ရေးဆွဲထားသော မျက်လုံးသည် သိပ်ကြည့်မကောင်းလှပေ။ သို့သော် ထိုနောက်ဆုံးလက်ရာ ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် မြို့တံခါးမှ နဂါးကြီးသည် အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ မျက်လုံးများမှ ထူးခြားသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရှောင်ယွေ့သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်ထားလိုက်သည်။ သူမသာမကဘဲ လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာ၍ အားကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ပြီးနောက် မြို့တံခါးပေါ်ရှိ ဧရာမ နဂါးကြီး၏ အကြေးခွံများ၊ ခန္ဓာကိုယ်၊ လက်သည်းများနှင့် အမြီးတို့သည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု အစစ်အမှန်အဖြစ် ပြောင်းလဲလာကြောင်း လူတိုင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ နဂါးခေါင်းကြီး မြို့တံခါးအထက်မှ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် နဂါးဟိန်းဟောက်သံသည် မြေပြင်တစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။ အသံလှိုင်းများ ဖြတ်သန်းသွားသည့် နေရာတိုင်းတွင် အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာသော သရဲစစ်သည်များ ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိဘဲ တစ်စစီ ပေါက်ကွဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ ဤသည်မှာ ကောင်းကင်ကိုးဘုံကိုပင် တုန်ဟိန်းသွားစေသည့် နဂါးဟိန်းဟောက်သံ၏ စွမ်းအင်ဖြစ်သည်။

အခန်း (၁၂၆၃) လောကကို တုန်လှုပ်စေသော လက်သီးချက်၊ သစ်ပင်တောအုပ်အားလုံး ပြာကျပျက်စီးခြင်း

"ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်လဲ" ရှင်းယွီရှုသည် မျက်လုံးအစုံ အပြူးသားဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသာမကဘဲ ထိုနေရာရှိလူတိုင်း မှင်သက်ကာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ရှောင်ယွေ့သည်လည်း စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ငေးကြည့်နေသည်။ ဤနဂါးကြီးသည် သူမ ကနဦး မျက်လုံးရေးဆွဲခဲ့သည့် နဂါးကြီးဖြစ်လေသလော။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိုနဂါးကြီးသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံသန်းသွား၍ ၎င်း၏ ဧရာမခန္ဓာကိုယ်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသော တစ္ဆေစစ်သည်များကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ရစ်ပတ်ချေမှုန်းလိုက်သည်။

ဘုံး

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ အရှိန်အဝါ ပြင်းထန်နေသော တစ္ဆေစစ်သည်များ ခဏအတွင်း ဗလာနတ္ထိအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ ထိုမှတစ်ဆင့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ကြည်လင်မှုများ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ဤမျှအစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါကြောင့် သစ်ပင်သစ်ပင်နတ်ဆိုးတစ္ဆေဘုရင်ပင် ကြောရိုးထဲအထိ ချမ်းစိမ့်ကာ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ"

ရွှယ်အန်းသည် ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမေးခွန်းကို အခုမှမေးဖို့ စဉ်းစားရင် နောက်ကျသွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား"

"မင်း..." သစ်ပင်သစ်ပင်နတ်ဆိုးတစ္ဆေဘုရင်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပျက်ယွင်းသွားသည်။

"ခင်ဗျားမှာ ကျုပ် ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိဖို့ အရည်အချင်းမရှိဘူး" ရွှယ်အန်းက အေးစက်စွာ ပြောပြီးနောက် လက်ညှိုးဖြင့် ညွှန်ပြလိုက်သည်။ "သူ့ကို သုတ်သင်စမ်း"

နဂါးကြီးသည် သူ၏ လက်ညှိုးညွှန်ရာသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ချီတက်သွားသည်။ နဂါးကြီးသည် နောက်တစ်ကြိမ် ဟိန်းဟောက်ပြီးနောက် ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ခါကာ အရှေ့သို့ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။ ၎င်းဖြတ်သန်းရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ပြင်းထန်သော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာ၍ စွမ်းအင်များ အဆမတန် ကြီးမားလာသည်။

သစ်ပင်သစ်ပင်နတ်ဆိုးတစ္ဆေဘုရင်သည် ထိတ်လန့်၍ ဒေါသထွက်နေသည်။ ဤအဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်သည် ထူးခြားဆန်းပြားသော နည်းလမ်းများကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းကြောင့် ထိတ်လန့်မိသော်လည်း မိမိအပေါ် အထင်သေးသော စကားများကြောင့် ဒေါသပုန်ထနေသည်။ ဤနယ်မြေကို အုပ်စိုးသော တစ္ဆေဘုရင်တစ်ပါးအနေဖြင့် သူ့ကို မည်သူမျှ ဤကဲ့သို့ မဆက်ဆံခဲ့ဖူးပေ။

"ထူးခြားဆန်းကြယ်ယောင်ဆောင်နေတာပဲ၊ ခွန်အားအစစ်က ဘာလဲဆိုတာ ဒီနေ့ မင်း သိစေရမယ်"

သစ်ပင်သစ်ပင်နတ်ဆိုးတစ္ဆေဘုရင်က ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ လေဟာနယ်ထဲမှ မရေတွက်နိုင်သော နွယ်ပင်များ ထွက်ပေါ်လာ၍ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အဆက်မပြတ် စီးဝင်သွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကြီးမားလာကာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပေတစ်ထောင်ခန့် မြင့်မားသော သစ်သားချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဘီလူးကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဟား" သစ်ပင်သစ်ပင်နတ်ဆိုးတစ္ဆေဘုရင်သည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူရှိုက်လိုက်သည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်သွားလေသည်။ ထိုစဉ် နဂါးကြီးသည် သူ့အနားအနီးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သစ်ပင်သစ်ပင်နတ်ဆိုးတစ္ဆေဘုရင်က ကောက်ကျစ်စွာ ရယ်မောလျက် သူ၏ ဧရာမ လက်မောင်းကြီးကို မြှောက်တင်ကာ နဂါးကြီးကို လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

ဘုံး

နဂါးကြီးသည် ကျယ်လောင်သော မြည်ဟီးသံကြီးနှင့်အတူ ဧရာမ လက်သီးကြီး၏ ဖိနှိပ်မှုကြောင့် အရှေ့သို့ ဆက်မတိုးနိုင်တော့ပေ။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။ လူတိုင်းသည် ရလဒ်ကို အသက်ရှူအောင့်ကာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ မသဲမကွဲ ကွဲအက်သံနှင့်အတူ နဂါးကြီး၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် အက်ကြောင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာ၍ ခန္ဓာကိုယ်တစ်လျှောက် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ခဏအတွင်း နဂါးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အက်ကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီးနောက် စူးရှစွာ အော်ဟစ်ကာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။ ၎င်းသည် သန့်စင်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ တိမ်မြှုပ်ကွယ်ပျောက်သွား၏။

နဂါးကြီး ပေါက်ကွဲသွားမှုနှင့်အတူ မြို့သူမြို့သားများ၏ ရင်ထဲတွင် ကနဦး ပေါ်ပေါက်လာသော မျှော်လင့်ချက်လေးသည်လည်း အတူတကွ ပျက်သုဉ်းသွားရသည်။ ထိုစဉ် သစ်ပင်သစ်ပင်နတ်ဆိုးတစ္ဆေဘုရင်၏ အောင်နိုင်သူကဲ့သို့ ရယ်မောသံများ ကောင်းကင်ယံ၌ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကျုပ်က မင်းမှာ ဝှက်ဖဲတွေရှိတယ်လို့ ထင်နေတာ။ မင်းသာ တကယ့်နဂါးစစ်စစ်တစ်ကောင်ကို ဆင်းသက်လာအောင် လုပ်နိုင်ရင် ကျုပ်အရှုံးပေးမိမှာပါ။ ဒါပေမယ့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နဲ့ ဖန်တီးထားတဲ့ နဂါးအတုတစ်ကောင်လောက်နဲ့ ကျုပ်ရှေ့မှာ လာပြီး မောက်မာရဲတယ်ပေါ့လေ"

သစ်ပင်သစ်ပင်နတ်ဆိုးတစ္ဆေဘုရင် ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ၏ ရင်ဘက်ထဲရှိ လေးလံမှုများ ပြုတ်ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ကနဦးတွင် အမှန်တကယ် ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း ယခုအခါ ဤနဂါးကြီးသည် လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းဖြင့် ဖန်တီးထားသည့် အပေါ်ယံသာ ခန့်ညားသော နဂါးအတုဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သာမန်သရဲစစ်သည်များကို နှိမ်နင်းနိုင်သော်လည်း မိမိကဲ့သို့သော အင်အားကြီး တစ္ဆေဘုရင်အတွက်မူ မပြောပါ့လောက်ပေ။

နတ်ဆိုးဘုရင်၏ လှောင်ပြောင်မှုကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း မျက်နှာများ ဖြူဖျော့ကာ မျက်လုံးများ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွားကြသည်။ ရှင်းယွီရှုသည် ပိတ်မိနေသော လှောင်အိမ်၏ နွယ်ပင်များကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ ဆူးများကြောင့် လက်မှ သွေးများ ထွက်နေသော်လည်း နာကျင်မှုကို မသိဟန်ဖြင့် ရွှယ်အန်းကိုသာ ငေးကြည့်နေသည်။

‘ဒါ... ဒါတောင် မလုံလောက်သေးဘူးလား’

ရှင်းယွီရှုသည် ငိုချင်လာမိသည်။ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်းက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော်လည်း မျှော်လင့်ချက် ပေးပြီးနောက် ပြန်လည်ရိုက်ချိုးခံရခြင်းသည် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ Zeng Jialiang နှင့် Jin Haorang တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လှည့်ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ အလှည့်အပြောင်းများရှိခဲ့သော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရလဒ်သည် ပြောင်းလဲမသွားပေ။ ပိုင်လီရှောင်ကွမ်တစ်ယောက်သာလျှင် ရွှယ်အန်း၏ အကြည့်အောက်တွင် နစ်မြုပ်နေသောကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ရီကာ ထိုအရှိန်အဝါမှ ရုန်းမထွက်နိုင်ခဲ့ပေ။

"ကောင်လေး... မင်းရဲ့ နည်းစနစ်တွေက မဆိုးပါဘူး။ မင်းသာ မောက်မာပြီး ကျုပ်ရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်ကို မသတ်ခဲ့ရင် ကျုပ် မင်းကို သက်ညှာပေးလောက်တယ်။ အခုတော့ မင်းကို သေမင်းဆီကိုပဲ ပို့ပေးရလိမ့်မယ်" သစ်ပင်မိစ္ဆာဘုရင်သည် နှမြောတသဖြစ်နေဟန်ဖြင့် ပြောပြီးနောက် ယုတ်မာစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "မသေခင် နောက်ဆုံးစကားရှိသေးလား"

လူတိုင်း၏ အကြည့်များ ကောင်းကင်ထက်၌ ရပ်တန့်နေသော ရွှယ်အန်းထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ရှောင်ယွေ့၏ ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်လာ၍ ရွယ်အန်း၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ကာ တွေးလိုက်သည်။

‘ကိုကြီး... ဒီဘေးအန္တရာယ်ကနေ ထပ်ပြီး လွတ်မြောက်နိုင်ဦးမယ်မလား... မဖြစ်နိုင်လောက်တော့ဘူး ထင်ပါတယ်’

သူမသည် အတွေးနယ်ချဲ့နေစဥ် မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်၊ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ရယ်မောသံတစ်ခု ပျံ့လွင့်လာသည်။

"ဒီတိုက်ခိုက်မှုကို တုံ့ပြန်ဖို့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အသုံးချပြီး စွမ်းအင်တွေ ကူးပြောင်းလိုက်တာလား။ ဒါက ကျုပ်ထင်ထားတာထက် နည်းနည်းတော့ ပိုနေသားပဲ။ ကောင်းပြီလေ... ဒီလိုဆိုမှတော့ ကျုပ်လည်း ခင်ဗျားကို နည်းနည်းလောက် အတည် တိုက်ခိုက်ရတာပေါ့"

ထိုအသံသည် မကျယ်သော်လည်း နားထောင်သူများအတွက် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သစ်ပင်နတ်ဆိုးတစ္ဆေဘုရင်သည် ခေတ္တ မှင်သက်သွားပြီးနောက် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ လှောင်ရယ်လိုက်သည်။

"အတည် တိုက်ခိုက်မယ်တဲ့လား။ ဟာသပဲ။ ကြောက်လွန်းလို့ ရူးသွားပြီလား၊ ဟားဟားဟား..."

သစ်ပင်နတ်ဆိုးတစ္ဆေဘုရင်သည် ရယ်မောနေစဥ်သည် သူ၏ ဧရာမ လက်မောင်းကြီးဖြင့် ရွှယ်အန်းကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

"ကိုကြီး၊ သတိထား" ရှောင်ယွေ့က စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ် သတိပေးလိုက်သည်။

သို့သော် ရွှယ်အန်းသည် သူမကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးပြ၍ ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပါ"

ပြီးနောက် ရွှယ်အန်းသည် အရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သည်။ ထိုလက်သီးချက်သည် မည်သည့် အရှိန်အဝါမျှ မပါဝင်သောကြောင့် အလွန်ရိုးရှင်းလှပုံပေါ်သည်။ အပေါ်ယံကြည့်လျှင် ကလေးကစားနေသကဲ့သို့ပင် ထင်မှတ်ရစေသည်။ သို့သော် ထိုသာမန် လက်သီးချက်သည် သစ်ပင်နတ်ဆိုးတစ္ဆေဘုရင်၏ ဧရာမ လက်မောင်ကြီးနှင့် ထိတွေ့သောအခါ မှိုပွင့်ပုံစံ တိမ်တိုက်များဖြစ်ပေါ်သည်အထိ ပေါက်ကွဲသွားလေသည်။

လောကကြီးတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကာ ရွှယ်အန်းနှင့် သစ်ပင်နတ်ဆိုးတစ္ဆေဘုရင်တို့သာ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်လျက်ရှိသည်။ ထိုတိတ်ဆိတ်မှုထဲတွင် သစ်ပင်နတ်ဆိုးတစ္ဆေဘုရင်၏ မျက်လုံးများ မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြူးထွက်လာ၍ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သူသည် တစ်ခုခု ပြောချင်နေသော်လည်း အခွင့်အရေး မရတော့ပေ။ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ သစ်ပင်နတ်ဆိုးတစ္ဆေဘုရင်၏ လက်မောင်းမှတစ်ဆင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲထွက်သွားလေသည်။ သစ်ပင်နတ်ဆိုးတစ္ဆေဘုရင်သည် ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လျက် ကောင်းကင်ထက်တွင် အပိုင်းပိုင်းအစစ ပေါက်ကွဲသွားသည်။

ရွှယ်အန်းသည် လွင့်စင်နေသော သစ်သားစများကြားတွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တန့်နေစဥ် ခေါင်းခါလျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"မလုံလောက်သေးဘူး"

ပြီးနောက် ရွှယ်အန်းသည် လက်သီးဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် ထိုးနှက်လိုက်ပြန်သည်။ သူ၏ လက်သီးချက် ရောက်ရှိရာ နေရာတိုင်းတွင် ကျယ်ပြောလှသော သစ်ပင်တောအုပ်ကြီးတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားပြီးနောက် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် အရာအားလုံး ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေ၏။