အခန်း ၂၄၁-၂၄၂

အခန်း ( ၂၄၁) ဆရာကြီးတုန်းကျင်း

...

ဝမ်မင်ရှို့တို့သည် စကားအနည်းငယ်သာ အပြန်အလှန် ပြောဆိုခဲ့ကြပြီး ဝမ်မင်ရှို့မှာ ရုံးလုပ်ငန်းများကြောင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သော် ဖေယွမ်ကျန်းက ဆိုသည်

"တကယ်လို့ ခင်ဗျားက သခင်မလျှူ ရဲ့ ကွပ်မျက်မှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုရင်၊ အဲဒီအမှုတွဲကို ကျွန်တော် သွားယူပေးနိုင်ပါတယ်..."

"ဒါဆိုရင်တော့ ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် ခရိုင်ဝန် ဖေ..."

ကူမော့က ပြောကြားလိုက်သည်။

ဖေယွမ်ကျန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း စကားများကို မျိုချလိုက်ကာ သူလည်း ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

ဖေယွမ်ကျန်းသည် တည်းခိုခန်းမှ ထွက်လာပြီး မြင်းပေါ်တက်ကာ သူ့နောက်သို့ လိုက်လာသော အကြံပေးကို ပြောလိုက်သည်

"ရုံးတော်ကို သွားပြီး သခင်မလျှူ လူသတ်မှု အမှုတွဲကို သွားယူပြီး ဆရာကြီးကူ ကို ပေးလိုက်ပါ..."

အကြံပေးက ပြန်လည်ပြောကြားသည်

"သခင်... အဲဒီအမှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဆရာကြီးကူ ရဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုက အတွင်းရေးကို သိချင်ရုံ သက်သက်ထက် ပိုလိမ့်မယ် ထင်တယ်..."

ဖေယွမ်ကျန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုသည်

"သူက သူ့ရဲ့ အလုပ်ရှင်ကို ရှင်းပြဖို့အတွက်လို့ အကြိမ်ကြိမ် ပြောနေပေမဲ့၊ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ရဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး နည်းလမ်းတွေကို သူ မယုံကြည်ဘူးဆိုတာ ရှင်းနေပါတယ်၊ ပြီးတော့ အမှုရဲ့ အစစ်အမှန် ဖြစ်မှုကို မေးခွန်းထုတ်နေတာပါ..."

အကြံပေးက ရယ်မောလျက် ဆိုသည်

"သူက တပ်မှူး ဝမ် ကို စော်ကားလိုက်တာပဲ... ဒီအမှုကို တပ်မှူး ဝမ် ကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ခဲ့တာလေ၊ အမှုကို သံသယဝင်တယ်ဆိုတာက တပ်မှူး ဝမ် ကို သံသယဝင်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ..."

"သူ စော်ကားလိုက်တော့ကော ဘာဖြစ်လဲ..."

ဖေယွမ်ကျန်းက ပြောသည်

"ကူမော့က လင်းဟိုင် ခရိုင် မှာ သိုင်းလောက ခရီးသွားနေတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် စော်ကားမိရင်တောင် သိပ်ပြီး သက်ရောက်မှု မရှိပါဘူး... သူတို့နှစ်ယောက် ဆက်ဆံရေး မပြတ်တောက်ဘဲ မတိုက်ခိုက်ကြသရွေ့ အဆင်ပြေပါတယ်..."

သူတို့နှစ်ဦးမှာ စကားပြောရင်း ထွက်ခွာသွားကြ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့သည် တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့မှ အရာရှိတစ်ဦး၏ လမ်းပြမှုဖြင့် ချင်းဖုန်း တည်းခိုခန်း အနောက်ဘက်ရှိ စံအိမ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ အတွင်း၌ အတော်လေး စည်ကားနေ၏။ အလယ်ဝင်းကို ဖြတ်သန်းသွားရာ သစ်ပင်အရိပ်အောက်တွင် ပညာရှင် ဆယ်ဂဏန်းခန့် စုဝေးနေကြပြီး အတွေးအခေါ် အကြောင်းများကို ဆွေးနွေးနေကြကာ သူတို့၏ အသံများမှာ အတက်အကျ ရှိနေသည်။

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း မှာ အသက် ခြောက်ဆယ်ကျော်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သန်မာတက်ကြွနေဆဲဖြစ်ပြီး လူငယ် ပညာရှင်တစ်ဦးနှင့် ငြင်းခုံနေ၏။

အရာရှိ၏ အဆိုအရ ဤပညာရှင်များမှာ ဒေသခံ နာမည်ကြီး ပုဂ္ဂိုလ်များဖြစ်ပြီး၊ အများအပြားမှာ ပြီးခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ထံသို့ နေ့စဉ် လာရောက် လည်ပတ်နေကြသူများ ဖြစ်ကာ အချို့က သူ့ကို ထောက်ခံပြီး အချို့က ဆန့်ကျင်ကြသည်။

ငြင်းခုံမှုမှာ အလွန် ပြင်းထန်လှ၏။

သို့သော်လည်း ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့မှာ စိတ်မဝင်စားကြသဖြင့် တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားကြပြီး ဝင်းငယ်လေး တစ်ခုတွင် နေရာယူလိုက်ကြသည်။

"အစ်ကို... ခုနက တပ်မှူး ဝမ် ကြည့်ရတာ သိပ်အဆင်ပြေပုံ မရဘူးနော်..."

ကူချူတုန်းက ပြောလိုက်သည်။

ကူမော့က ပြုံးလျက် ဆိုသည်

"ငါ လုပ်နိုင်တာ ဘာမှ မရှိပါဘူး... သခင်မလျှူ ရဲ့ အမှုကို ငါ သံသယ ဝင်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို ကိုင်တွယ်ခဲ့တာ တပ်မှူး ဝမ် လေ... သူ့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ငါ မယုံကြည်ဘူးလို့ ပြောရင် သူ အဆင်မပြေဖြစ်တာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ကူချူတုန်းက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် မေးမြန်းသည်

"အစ်ကို... သခင်မလျှူ ရဲ့ အမှုမှာ တစ်ခုခု မှားနေတယ်လို့ အစ်ကို ဘယ်လိုများ သေချာနေတာလဲ..."

"အာရုံသိ ..."

ကူမော့က ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ဟင်... အဲဒါလေးပဲလား..."

ကူချူတုန်းက အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။

ကူမော့က ရယ်မောလျက် ဆိုသည်

"ချူတုန်း... ကောင်းကင်နဲ့ လူသား တစ်သားတည်း ဖြစ်တဲ့ အခြေအနေကို ရောက်နေတဲ့ အတွင်းအား ဆရာကြီး တစ်ယောက်ရဲ့ အာရုံသိ ကို နင် ယုံကြည်ရမယ်... အဲဒါက ကောင်းကင်နဲ့ လူသားကြားက အဆက်အသွယ် တစ်ခုပဲ!"

"တကယ်လား... အရမ်း မိုက်တာပဲ အစ်ကို... ကျွန်မကော အစ်ကို လုပ်သလိုမျိုး လုပ်နိုင်ပါ့မလားဟင်..." ကူချူတုန်းက မေးမြန်းလိုက်သည်။

ကူမော့ - ...

တကယ်တော့ ငါ မလုပ်နိုင်ဘူး။

"အဲဒီ တပ်မှူး ဝမ် မှာ တစ်ခုခု မှားနေတာ သေချာတယ်..."

ကူမော့က အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်သည်။

ကူချူတုန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်

"ဘာပြဿနာ ရှိလို့လဲဟင်..."

"သူက ငါ့အပေါ် အရမ်း ရန်လိုနေတယ်...

" ကူမော့က ရှင်းပြလေသည်

"ငါတို့ စတွေ့တဲ့ အချိန်ကတည်းက ငါ့အပေါ် သူ မနှစ်မြို့တာကို ငါ ခံစားမိတယ်..."

"တကယ်လား..."

ကူချူတုန်းက ဆိုသည်

"ကျွန်မ ဘာထူးခြားတာမှ မခံစားမိပါဘူး... အစိုးရ အရာရှိတွေက ကျွန်မတို့လို သိုင်းသမားတွေနဲ့ အကွာအဝေး ထားလေ့ရှိတာ ပုံမှန်ပါပဲ..."

"အဲဒါက ကောင်းကင်နဲ့ လူသားကြားက အဆက်အသွယ် လေ..."

ကူမော့က ဆိုသည်။

"အော်... ဒါဆို ကျွန်မရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်က နိမ့်လွန်းလို့ အာရုံမခံနိုင်တာ ဖြစ်ရမယ်...

" ကူချူတုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မလျှူ ကို ကွပ်မျက်ခဲ့တဲ့ တိကျတဲ့ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို ငါ သိချင်တယ်လို့ ဖေယွမ်ကျန်း ပြောတာကို ကြားတော့ ဝမ်မင်ရှို့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကလည်း အရမ်း ထူးဆန်းတယ်..."

ကူမော့က ရှင်းပြသည်

"ပုံမှန် လူတစ်ယောက်ဆိုရင် ငါ ဘာလို့ တိကျတဲ့ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို သိချင်ရတာလဲလို့ တွေးမိမှာပါ၊ သူ့ကို သံသယဝင်တယ်ဆိုပြီး စိတ်ခံစားမှု ပြင်းပြင်းနဲ့ စွပ်စွဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး... ဝမ်မင်ရှို့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက နည်းနည်း လွန်ကဲနေတယ်..."

ကူချူတုန်းက လက်မထောင်ပြကာ လေးစားအားကျစွာဖြင့် ဆိုသည်

"အစ်ကို... အစ်ကိုက အခု အရမ်း မိုက်သွားပြီပဲ! ရိုးရှင်းတဲ့ အဖြေတစ်ခုမှာပါတဲ့ ဟာကွက်တွေကိုတောင် အစ်ကိုက ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်နေပြီ... အစ်ကိုက တကယ် မိုက်တာပဲ!"

ကူမော့က သူ၏ နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်လျက် ဆိုသည်

"အဲဒီလောက်ကြီးလည်း မဟုတ်ပါဘူး..."

"အင်း... ဒါဆို ဘာလဲဟင်..."

ကူမော့က ရှင်းပြလေသည်

"အဓိကကတော့ အာရုံခံနိုင်စွမ်း အပေါ်မှာ အခြေခံတာပါ... ဖေယွမ်ကျန်း က သခင်မလျှူ ရဲ့ ကွပ်မျက်မှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အသေးစိတ် သိချင်တယ်လို့ ပြောနေတုန်းမှာ၊ အဲဒီအခိုက်အတန့်မှာ ဝမ်မင်ရှို့ရဲ့ နှလုံးခုန်နှုန်း မြန်လာပြီး အသက်ရှူ မြန်လာတာကို ငါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားလိုက်ရတယ်၊ ခဏလောက် ထိတ်လန့်သွားတာပေါ့...

အဲဒါက အရမ်း တိုတောင်းပေမဲ့ ငါ အာရုံခံမိတယ်လေ... ဒါကြောင့် အဲဒါကို ပြောင်းပြန် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကြည့်လိုက်တော့ သူ့ရဲ့ အဖြေမှာ ပြဿနာ တစ်ခုခု ရှိနေတယ်လို့ ငါ ခံစားလိုက်ရတာ..."

ကူချူတုန်း -

"အင်း... အစ်ကို... အဲဒါကို အစ်ကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခဲ့တာ မဟုတ်ပေမဲ့လည်း အဲဒါက အရမ်းကို အထင်ကြီးစရာ ကောင်းတုန်းပါပဲ... နက်နဲတဲ့ အတွင်းအား ရှိတာကလည်း စွမ်းရည် တစ်ခုပဲလေ... အခု အစ်ကို ဘာဆက်လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ..."

"ဖေယွမ်ကျန်း ဖိုင်တွေ ယူလာပေးမယ့် အချိန်ကို စောင့်ကြတာပေါ့!"

လင်းဟိုင်မြို့၊ အရှေ့မြို့ ဝမ်မိသားစု။

ချင်းဖုန်း တည်းခိုခန်း မှ ထွက်လာပြီးနောက် တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့၏ တပ်မှူး ဝမ်မင်ရှို့သည် နေ့လယ်စာ စားရန် အိမ်သို့ တိုက်ရိုက် ပြန်လာခဲ့၏။ ၎င်းမှာ အနည်းငယ် တာဝန်မဲ့ရာ ကျသော်လည်း တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့မှ လူများက မျက်စိမှိတ်ထားပေးကြသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဝမ်မင်ရှို့သည် လင်းဟိုင် ခရိုင် တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့၏ ဒုတိယ အကြီးအကဲ ဖြစ်ပြီး လူအများစုမှာ ဘာမျှ မပြောရဲကြချေ။

ထို့ပြင် ဝမ်မင်ရှို့သည် မကြာသေးမီကမှ မယားငယ် တစ်ယောက် ယူထားပြီး သူတို့၏ သာယာသော အချစ်ခရီးတွင် နစ်မြောနေကြောင်း လူတိုင်း သိကြသည်။ သူ နေ့တိုင်း အလုပ်လာဖို့ပင် အတော်လေး ခက်ခဲနေပြီ ဖြစ်၏။ အစာစားချိန်အတွင်း သူ နီးနီးကပ်ကပ် နေဖို့ အချိန်မရှိဘူးလို့ သူတို့ မမျှော်လင့်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား။

ဝမ်မင်ရှို့ ဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီး တစ်ဦး သူ့ဆီသို့ လျှောက်လာ၏။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ ရုပ်ရည် မဆိုးသော်လည်း အနည်းငယ် အသက်ကြီးနေပြီဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အနည်းငယ် ပြည့်ဖြိုးနေသည်။ ဤအမျိုးသမီးမှာ ဝမ်မင်ရှို့၏ ဇနီးကြီး သခင်မချန် ဖြစ်ပြီး သူတို့ လက်ထပ်ခဲ့သည်မှာ ဆယ်နှစ်ကျော်ပြီ ဖြစ်၏။

သူတို့တွင် သားနှစ်ယောက်နှင့် သမီးတစ်ယောက် ရှိပြီး လင်မယား နှစ်ယောက်၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အလွန် ကောင်းမွန်ကာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် လေးစားမှု ရှိကြသည်။ နှစ်များတစ်လျှောက် ဝမ်မင်ရှို့၏ ရာထူး အဆင့်အတန်း မြင့်မားလာပြီး အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် မယားငယ် ခြောက်ယောက်၊ ခုနစ်ယောက်ခန့် ယူခဲ့သော်လည်း၊ သူတို့ နှစ်ဦးကြား ဆက်ဆံရေးကို အနည်းငယ်မျှ မထိခိုက်ခဲ့ချေ။

"သခင်... ပြန်လာပြီလား..."

သခင်မချန်က ရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး ဝမ်မင်ရှို့ ချွတ်လိုက်သော ဝတ်ရုံကို လှမ်းယူရင်း ပြောလိုက်သည်

"တုန်းအာ က ဒီနေ့ ကျောင်းမှာ ရန်ဖြစ်လာပြန်ပြီ..."

ဝမ်မင်ရှို့က ရယ်မောလျက် မေးမြန်းလိုက်သည်

"သူ နိုင်လား၊ ရှုံးလား..."

သခင်မချန်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ဆိုသည်

"သခင်... သခင်က တုန်းအာကို အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ သင်ပေးနေလို့ မရဘူးလေ... ကျောင်းမှာ ရန်ဖြစ်တာက မှားတယ်..."

"သူ ရန်ဖြစ်တော့ကော ဘာဖြစ်လဲ... သူက တခြားလူတွေကို အနိုင်ကျင့်နေတာမှ မဟုတ်တာ..."

ဝမ်မင်ရှို့က ဆိုသည်

"အဲဒီ လျိုမိသားစုက ကောင်လေးနဲ့ ဖြစ်တာ ရှင်းနေတာပဲ... သူ့အဖေနဲ့ ငါနဲ့က အမြဲတမ်း ရန်ဖြစ်နေကြတာ... အဖေက ရန်ဖြစ်ရင် သားကလည်း ရန်ဖြစ်ရမှာပေါ့... သူ မရှုံးဘဲ ငါ့ကို အရှက်မခွဲသရွေ့ အဆင်ပြေပါတယ်..."

သခင်မချန်က အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် ဆိုသည်

"သခင်သာ သူ့ကို ဒီလိုဆက်ပြီး သင်ပေးနေရင် သူ သေချာပေါက် သူ့အစ်ကိုလို ကြီးလာမှာပဲ၊ တစ်နေ့လုံး ရန်ဖြစ်နေတာနဲ့ပဲ အချိန်ကုန်တော့မှာ..."

"ရန်ဖြစ်နိုင်တာ ဘာမှားလို့လဲ..."

ဝမ်မင်ရှို့က ပြောသည်

"ရန်ဖြစ်နိုင်တယ် ဆိုတာ အနိုင်ကျင့် မခံရဘူးလို့ ဆိုလိုတာပဲ... တစ်ယောက်ယောက်က ကိုယ့်ကို အနိုင်ကျင့်လာရင် ပြန်တိုက်ခိုက်ရဲတဲ့ သတ္တိရှိရမယ်... စာကျက်ပြီး ပိုက်ဆံရှာနေရုံနဲ့ ဘာအသုံးကျမှာလဲ... တစ်ယောက်ယောက်က ကိုယ့်လည်ပင်းကို ဓားနဲ့ ထောက်ထားရင် ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်ပဲ ရှိရှိ အလကားပဲ... သူများရဲ့ ဂိုဒေါင်တစ်ခု သက်သက်ပဲ ဖြစ်သွားမှာ!"

သခင်မချန်က ဝမ်မင်ရှို့နှင့် မငြင်းခုံတော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်

"တုန်းအာ က အခန်းထဲမှာ စားနေတယ်... သူ့ကို သွားပြီး ကိုယ်တိုင် သင်ပေးလိုက်ပါ... အခုလေးတင် သခင် ပြောခဲ့တာတွေကိုပဲ သူ့ကို သွားပြောလိုက်... သူက နေ့တိုင်း ရန်ဖြစ်နေပြီး စာကြိုးကြိုးစားစား မသင်ရင် စာလုံး နည်းနည်းလေးတောင် သိမှာ မဟုတ်ဘူး... အဲဒီအခါကျရင် သခင်က သူ့ကို သိုင်းပညာ ဘယ်လို သင်ပေးမလဲ..."

ဝမ်မင်ရှို့က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလျက် ဆိုသည်

"အင်း... သူ စာဖတ်တတ်ဖို့တော့ လိုသေးတာပေါ့... ငါ သွားပြီး သူ့ကို သင်ပေးလိုက်ပါ့မယ်..."

ဝမ်မင်ရှို့ဝမ်မင်ရှို့ စကားပြောနေရင်း ရပ်တန့်သွားပြီး ဆိုသည်

"ထားလိုက်ပါတော့၊ မနက်ဖြန်မှ ပြောကြတာပေါ့... ဒီနေ့ မုလျို ဆီ သွားလိုက်ဦးမယ်!"

သခင်မချန်က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုသည်

"မုလျို က ကျွန်မတို့ဆီ ရောက်လာတာ ရက်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း မသိသေးဘူး... သခင် သူမနဲ့ အချိန်ပိုပေးတာ ကောင်းပါတယ်..."

ဝမ်မင်ရှို့က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး နောက်ဖေးဝင်းဆီသို့ ထွက်သွားလေသည်။

ဝမ်မင်ရှို့ ထွက်သွားသည်နှင့် သခင်မချန်၏ ဘေးရှိ အစေခံမလေးက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်

"သခင်မ... သခင်မ တကယ်ပဲ နည်းနည်းလေးမှ စိတ်မပူဘူးလား... သခင့်ရဲ့ ဝိညာဉ်က အဲဒီ ဆဋ္ဌမမြောက် မယားငယ် အသစ်ကြောင့် ပြုစားခံထားရသလိုပဲ..."

သခင်မချန်က လက်ဝှေ့ယမ်းပြလျက် ဆိုသည်

"နောက်နောင် အဲဒီလို စကားတွေ မပြောနဲ့... ငါက မယားငယ်လေး တစ်ယောက်နဲ့ အချစ်လုနေမယ်လို့ နင် ထင်နေတာလား... အိမ်တော်ထဲမှာ မယားငယ် လေး၊ ငါးယောက်တောင် ရှိတာ... ငါသာ သူတို့ အားလုံးကို မနာလို ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင် တစ်နေ့လုံး ဘာမှတောင် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

အစေခံမလေးက ဆိုသည်

"သခင်မ ပြောတာ ယုတ္တိရှိပါတယ်... မယားငယ်ဆိုတာ မယားငယ်ပါပဲ၊ သခင်မကို သေချာပေါက် မယှဉ်နိုင်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခေါက် ရောက်လာတဲ့ ဆဋ္ဌမမြောက် သခင်မ ကတော့ တော်တော်လေး ကွာခြားတယ်... သူမက မယုံနိုင်လောက်အောင်ကို လှလွန်းတယ်... သခင် ပြုစားခံရမှာကို ကျွန်မ စိုးရိမ်လို့ပါ!"

အစေခံမလေး၏ စကားကို ကြားသောအခါ သခင်မချန်၏ စိတ်ထဲတွင် တိုင်းပြည်ကိုပင် ပျက်စီးစေနိုင်လောက်သည့် ထိုမျက်နှာလေး ပေါ်လာပြီး သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ရုတ်တရက် လေးလံသွားတော့၏。

သူမ အရင်က ပြောခဲ့သလိုပင် သူမသည် ဇနီးကြီး ဖြစ်ပြီး မယားငယ်များ အများအပြား ရှိခြင်းကို မကြောက်ပေ။ ဇနီးနှင့် မယားငယ်ကြား ကွာခြားချက် ရှိပြီး အဆင့်အတန်းအရ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးလောက် ကွာခြားသည်။ သို့သော် ပြဿနာမှာ အရမ်း လှပလွန်းခြင်းက အဆင့်အတန်း ကွာခြားမှုကို ဖာထေးပေးနိုင်ခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

...

နောက်ဖေးဝင်း၌...

ဝမ်မင်ရှို့ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိချိန်မှာပင် လမင်းရောင် အပေါ်အောက်စုံ ကို ဝတ်ဆင်ထားသော အသက် နှစ်ဆယ်အရွယ်ခန့်ရှိ မိန်းမပျိုလေး တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူမ၏ ဆံပင်များထဲတွင် အဖြူရောင် မက်ဂနိုလီယာ ပန်းတစ်ပွင့်ကို ပန်ဆင်ထားပြီး၊ သူမ၏ မျက်ခုံးများမှာ စိမ်းလန်းသော မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် အဝေးမှ တောင်တန်းများအလား ဖြစ်ကာ၊ မျက်လုံးများမှာ ရေလှိုင်းလေးများ ရောင်ပြန်ဟပ်နေသော နွေဦးစမ်းရေအလား အနည်းငယ် အထက်သို့ ကော့တက်နေပြီး၊ နှာခေါင်းလေးမှာ သေးသွယ် ဖြောင့်စင်းကာ၊ နှုတ်ခမ်းများမှာ သဘာဝအတိုင်း နီထွေးနေပြီး ပါးပြင်များတွင် ချိုင့်ခွက်လေးများ ရှိနေ၏။

သူမသည် တကယ့်ကို ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး စွဲမက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ ဤသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ဝမ်မင်ရှို့၏ မကြာသေးမီကမှ ယူထားသော မယားငယ် မုလျို ပင် ဖြစ်လေသည်။

မုလျိုသည် တံခါးဝတွင် ရပ်နေပြီး သူမ၏ ခါးလေးမှာ သေးသွယ် ကျော့ရှင်းကာ၊ အင်္ကျီလက်များမှာ တိမ်တိုက်များအလား လွင့်ပျံနေ၏။ သူမ၏ အကြည့်များက သူတို့ လာရာလမ်းကို လိုက်ကြည့်နေပြီး မျက်လုံးများတွင် ခံစားချက် အထောင်အသောင်း ပြည့်နှက်နေပုံရသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများတွင် အပြုံးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ပါးချိုင့်လေးများ နက်သွားကာ၊ မျက်လုံးများမှာ ဝမ်းသာမှုများဖြင့် တောက်ပသွားပြီး ဝမ်မင်ရှို့ဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားလေသည်။

သို့သော် အလှပဂေးလေး သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြုတ်ကျတော့မည့် အချိန်မှာပင် သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုကို သတိမထားမိသော ဝမ်မင်ရှို့မှာ နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်သွား၏။

မုလျိုမှာ ထိုနေရာတွင် ရပ်ကျန်ခဲ့ပြီး မျက်ရည်များဖြင့် မျက်လုံးများ ဝေဝါးနေကာ ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်

"ရှင်... ရှင် ကျွန်မကို မုန်းနေတုန်းပဲလား..."

ဝမ်မင်ရှို့က သူ့ရှေ့ရှိ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မုလျိုကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး ဆိုသည်

"ကောင်းပြီ... အထဲဝင်ရအောင်... မင်းကို ငါ ပြောစရာ အရေးကြီး ကိစ္စ ရှိတယ်..."

မုလျိုမှာ ငိုတာကို ရပ်လိုက်သော်လည်း မျက်လုံးများက အနည်းငယ် နီရဲနေဆဲဖြစ်ရာ သနားစရာကောင်းသော အသွင်ကို ပေးစွမ်းနေ၏။ သူမသည် လုံးဝ မတရားခံရသည့်ပုံဖြင့် ဝမ်မင်ရှို့နောက်သို့ လိုက်ကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။

အတွင်း၌ ဝမ်မင်ရှို့ကို စောင့်မျှော်နေသော မုလျို အစောကြီးကတည်းက ပြင်ဆင်ထားသည့် ရေနွေးငွေ့ ထောင်းထောင်းထနေသော အစားအစာ စားပွဲတစ်ခုကို မစားရသေးဘဲ တွေ့လိုက်ရ၏။

ဝမ်မင်ရှို့၏ မျက်လုံးများတွင် အပြစ်ရှိစိတ်များ ပြည့်နှက်သွားသည်။

သူ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောကြားသည်

"မုလျို... မင်းရဲ့ သရုပ်မှန်ကို ပြောင်းလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား... ယောကျ်ား တစ်ယောက် အဖြစ် ပြန်ပြောင်းပြီး မိန်းမယူ၊ သားသမီးတွေမွေးပြီး အေးအေးချမ်းချမ်း နေလိုက်ပါလား... ဘယ်လိုလဲ..."

မုလျိုမှာ တုန်ယင်သွားပြီး ဝမ်မင်ရှို့ကို မော့ကြည့်ကာ ဆိုသည်

"ရှင် ကျွန်မကို တကယ်ပဲ မုန်းနေတာပဲ..."

ဝမ်မင်ရှို့က ဆိုသည်

"ငါ မင်းကို မမုန်းပါဘူး..."

"ရှင် ကျွန်မကို ရွံရှာနေတာပဲ!"

ဝမ်မင်ရှို့က အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ပြောသည်

"ဒါပေမဲ့ မင်းက မွေးလာကတည်းက ယောကျ်ားလေးလေ!"

မုလျိုက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလျက် ဆိုသည်

"အခု ကျွန်မကို ကြည့်စမ်းပါဦး၊ ယောကျ်ား တစ်ယောက်နဲ့ ဘယ်နေရာ တူလို့လဲ... ဝမ်မင်ရှို့၊ ရှင်က အဆုံးစွန် ယန် ကျမ်းကို ကျင့်ကြံဖို့ လုပ်ခဲ့တာလေ... ဒီနေ့ ရှင့်ကို ကူညီဖို့အတွက် ကျွန်မက ယောကျ်ားလည်း မဟုတ် မိန်းမလည်း မဟုတ်တဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ရတာ... အခုကျမှ ရှင်က ကျွန်မကို ရွံနေပြီလား...

ကျွန်မကို မိန်းမယူပြီး ကလေးမွေးစေချင်တာလား... ကျွန်မ လုပ်နိုင်လို့လား... အဆုံးစွန် ယင် လျှို့ဝှက်လက်စွဲကျမ်း ဆိုတာ ဘာလဲ ရှင် မသိဘူးလား... ရှင် ကျွန်မကို တမင် စော်ကားနေတာလား..."

ဝမ်မင်ရှို့က ရှင်းပြလေသည်

"မဟုတ်ပါဘူး မုလျို... ငါ ဆိုလိုတာက ငါတို့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ရန်သူက အရှေ့ပိုင်း နယ်စပ်က အဲဒီ လူယုတ်မာအိုကြီး ကျန်တော့တာလေ... သူ့ကို ငါတို့ သတ်ပြီးရင် ငါတို့ရဲ့ သိုင်းပညာတွေကို စွန့်လွှတ်လို့ ရပြီ... မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အဆုံးစွန် ယင် စစ်မှန်သောချီ တွေ မရှိတော့ဘူး ဆိုရင် မင်း ပုံမှန်လူ တစ်ယောက်အဖြစ် တဖြည်းဖြည်း ပြန်ဖြစ်လာနိုင်မှာပါ...

ငါလည်း ငါ့ရဲ့ အဆုံးစွန် ယန် စစ်မှန်သောချီ ကို စွန့်လွှတ်လိုက်မယ်၊ အဲဒီအခါကျရင် ငါတို့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အားကိုးနေစရာ မလိုတော့ဘူးလေ..."

"ဟက်... ရှင့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ ပြန်ကောင်းလာနိုင်တာပေါ့..."

မုလျိုက လှောင်ပြုံးပြလျက် ဆိုသည်

"ဒါပေမဲ့ ရှင့်ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကကော... ဝမ်မင်ရှို့၊ ကျွန်မက အမျိုးသမီး တစ်ယောက် အဖြစ် နေလာခဲ့တာ အနှစ်သုံးဆယ် နီးပါး ရှိပြီ၊ ယောကျ်ား တစ်ယောက်ထက် အမျိုးသမီး တစ်ယောက် အဖြစ် နေခဲ့ရတာ ပိုများတယ်... ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ် အရင်လို ပြန်ဖြစ်နိုင်တော့မှာလဲ... ငါတို့ ကလဲ့စားချေပြီးတာနဲ့ ငါက မင်းအနားမှာ အမျိုးသမီး တစ်ယောက် အနေနဲ့ တစ်သက်လုံး နေသွားမယ်လို့ ငါတို့ သဘောတူခဲ့ကြတယ် မဟုတ်လား... အခု ငါတို့ ကလဲ့စားချေပြီးပြီဆိုတော့ မင်းက ငါ့ကို ရွံစရာကောင်းတယ်လို့ ထင်နေပြီ မဟုတ်လား... မင်းအတွက် အဆုံးစွန် ယင် လျှို့ဝှက်လက်စွဲကျမ်း ကို ကျင့်ကြံပေးခဲ့တာ ငါလေ! ဝမ်မင်ရှို့... မင်းမှာ ကိုယ်ချင်းစာတရား ဆိုတာ ရှိသေးရဲ့လား..."

"ဒီလိုလုပ်ရအောင် ဝမ်မင်ရှို့၊ မင်း ငါ့ကို သတ်လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်... ငါ့ရဲ့ အဆုံးစွန် ယင် အတွင်းအား အနှစ်သာရကိုလည်း မင်း စုပ်ယူလို့ ရတယ်လေ... အဲဒီအခါကျရင် မင်းက ဒီရွံစရာကောင်းတဲ့ ယောကျ်ားလည်း မဟုတ် မိန်းမလည်း မဟုတ်တဲ့ အရာကြီးကို ကြည့်နေစရာ မလိုတော့တဲ့အပြင် ယင် နဲ့ ယန် ကိုလည်း ပေါင်းစပ်နိုင်သွားမှာပဲ...

မင်းက ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်သွားမယ်လို့တော့ ငါ မပြောဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မဟာသိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ကတော့ ပြဿနာ မရှိနိုင်ဘူး မဟုတ်လား... အဲဒါက နှစ်ဖက်စလုံးအတွက် အကောင်းဆုံးပဲလေ!"

ဝမ်မင်ရှို့ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက်မှ ဆိုသည်

"မုလျို... မင်း ထင်နေသလို မဟုတ်ပါဘူး..."

မုလျိုက စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ လှောင်ပြုံးပြလိုက်၏။

ဝမ်မင်ရှို့က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောကြားသည်

"ယွင်ကျိုးပြည်နယ်ရဲ့ သူရဲကောင်း ကူမော့ ဝင်ပါလာလို့ မင်း ဟန်ဆောင်သေပြီး ထွက်ပြေးခဲ့တာ ပေါ်လွင်သွားတယ်လေ... အဲဒါကြောင့် ငါတို့ အစီအစဉ်ကို အချိန်မတိုင်ခင် အကောင်အထည် ဖော်ခဲ့ရလို့ ဟာကွက်တချို့ ဖြစ်သွားပြီး၊ အဲဒါကို ဖေယွမ်ကျန်း သတိထားမိသွားပြီ..."

မုလျို၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာသွားပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ..."

"ဒီနေ့ ငါ ကူမော့ကို တွေ့ခဲ့တယ်..."

ဝမ်မင်ရှို့က ဆိုသည်

"ငါ သခင်မလျှူကို သတ်ခဲ့တဲ့ တိကျတဲ့ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို သူ အဆက်မပြတ် မေးနေခဲ့တယ်... သူ ငါ့ကို စမ်းသပ်နေတာ... သူ့လို အပြင်လူ တစ်ယောက်က အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ငါ့ကို သံသယဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဖေယွမ်ကျန်း တစ်ခုခုကို သိသွားလို့ ဖြစ်ရမယ်... ဒါပေမဲ့ သူက အရာရှိသစ် တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဒေသခံ သြဇာရှိသူ တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ငါ့ကို တိုက်ရိုက် မစော်ကားရဲလို့ ငါ့ကို စမ်းသပ်ဖို့ ကူမော့ကို အသုံးချခဲ့တာပဲ..."

"ကူမော့ ပဲ! ကူမော့ ထပ်ဖြစ်ပြန်ပြီ! သူ ရူးနေလား!"

မုလျို၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ပုံပျက်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်

"သူနဲ့ငါ ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိပါဘူး၊ ငါတို့က လုံးဝ သူစိမ်းတွေလေ! သူက ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီလောက် ပစ်မှတ်ထားနေရတာလဲ..."

ဝမ်မင်ရှို့က အနည်းငယ် ခေါင်းယမ်းလျက် ဆိုသည်

"သူက ကြေးစား လေ၊ မင်းက ဝရမ်းပြေး ဖြစ်နေလို့ပေါ့..."

မုလျို - "..."

ဝမ်မင်ရှို့က သက်ပြင်းချလျက် ပြောကြားသည်

"အဲဒီတုန်းက ငါ စိတ်လွတ်သွားတာ ငါ့အမှားပါ... ကူမော့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကြောင့် ငါ လန့်သွားပြီး နောက်ဆုံးမိနစ်မှ အစီအစဉ်တွေကို ပြောင်းလဲလိုက်တာလေ... မဟုတ်ရင် ငါတို့ အငိုက်မိမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ ဖေယွမ်ကျန်း လည်း သတိထားမိမှာ မဟုတ်ဘူး..."

မုလျိုက ဆိုသည်

"ဒါ ရှင့်အမှား မဟုတ်ပါဘူး... ကူမော့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက အရမ်း ခြောက်ခြားစရာ ကောင်းနေလို့ပါ... လောကရဲ့ နံပါတ် ၁ ကြေးစားဓားသမားလေ လေ! သူ ပစ်မှတ်ထားတဲ့ ဘယ်ဝရမ်းပြေးမှ မလွတ်ခဲ့ဖူးဘူး... သူ ကြေညာပြီးတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ... ရှန်းကွမ်ရှန်းနဲ့ ကောင်းကင် ပညာရှင် နှစ်ယောက်စလုံး သူ့လက်ထဲ ရောက်သွားပြီလေ... အခုအချိန်အထိ ဘယ်ဝရမ်းပြေးမှ သူ့ဆီကနေ မလွတ်နိုင်သေးဘူး... ရှင် ကြောက်တာ ပုံမှန်ပါပဲ၊ ကျွန်မလည်း ကြောက်တာပဲ!"

ဝမ်မင်ရှို့က ပြောသည်

"အဲဒါကြောင့် မင်းရဲ့ သရုပ်မှန်ကို ထပ်ပြီး ပြောင်းခိုင်းရတာပါ... မင်းမှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး..."

"ဖေယွမ်ကျန်း တစ်ခုခု သတိထားမိတာက ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဓိကက ဒီနေ့ ငါ တကယ့်ကို မိုက်မဲတဲ့ အလုပ်တစ်ခု လုပ်ခဲ့မိတယ်... ကူမော့က သခင်မလျှူကို ငါသတ်ခဲ့တဲ့ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို မေးတဲ့အခါ သူ့အပေါ် ငါ့ရဲ့ မုန်းတီးမှုကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ဘဲ သူ့ကို သံသယရှိတယ်လို့ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်မိတယ်...

သူရော ဖေယွမ်ကျန်းရော အဲဒီအချိန်က ငါ့စကားတွေကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြပေမဲ့၊ သူက ဒီအချက်ကို သေချာပေါက် ဆုပ်ကိုင်ပြီး ငါ့ကို စုံစမ်းတော့မှာပဲ... ငါ့ရဲ့ မကြာသေးခင်ကမှ ယူထားတဲ့ မယားငယ် အဖြစ်နဲ့ဆိုတော့ မင်းကို သူတို့ သေချာပေါက် စုံစမ်းကြလိမ့်မယ်..."

မုလျိုက လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်

"တစ်နည်းပြောရရင် ဒီတစ်ခါ ငါတို့ရဲ့ ဟန်ဆောင်သေတဲ့ ပြဇာတ်က အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူးပေါ့... ကူမော့ကို ခြောက်လှန့်ဖို့ မအောင်မြင်ခဲ့ရုံသာမက ရှင့်ကိုပါ ပေါ်လွင်သွားစေနိုင်တယ်..."

ဝမ်မင်ရှို့က ရှင်းပြလေသည်

"အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူးလို့တော့ ပြောလို့ မရပါဘူး... ဒီတစ်ခါတော့ မင်း တုန်းကျင်း ကို သတ်တဲ့နေရာမှာ မပါဝင်သင့်ဘူး... သခင်မလျှူ ပေါ်မလာသရွေ့ ငါလည်း ပေါ်လွင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ သူတို့ ငါ့ကို သံသယဝင်ရင်တောင် သက်သေ မရှိဘူးလေ... မင်းက ဟန်ဆောင်သေပြီး သရုပ်မှန်ကို ပြောင်းလိုက်ရင် ဘယ်သူမှ ငါ့ဆီကို ခြေရာခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

မုလျို ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မေးလိုက်သည်

"အခု ကျွန်မ ဘယ်လို သရုပ်မှန် ပြောင်းရမလဲ..."

ဝမ်မင်ရှို့က ဆိုသည်

"အချိန်တစ်ခု ရှာပြီး ပြဇာတ်တစ်ခု ကပြလိုက်ပါ... သခင်မချန်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အစေခံမလေးက မင်းအပေါ် မကျေနပ်ချက်တွေ အများကြီး ရှိနေတယ်... သူမက မင်းရဲ့ မျက်နှာကို ဖျက်ဆီးပစ်အောင် အခွင့်အရေးရှာပြီး ယောင်မှားစေတဲ့ အဆိပ်တချို့ ပေးလိုက်... မှတ်ထား၊ မင်း မျက်နှာပျက်စီးသွားတာကို လူအများကြီး မြင်အောင် သေချာ လုပ်ရမယ်..."

"မင်းနဲ့ တူတဲ့ ကိုယ်စား တစ်ယောက်ကို ငါ ရှာပြီး သူ့ကိုလည်း မျက်နှာဖျက်ဆီးကာ ရေတွင်းထဲ ပစ်ချလိုက်မယ်... ပြီးရင် မင်း မျက်နှာပျက်စီးသွားလို့ ရေတွင်းထဲ ခုန်ချပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်သွားတယ်လို့ လောကကြီးကို ကြေညာလိုက်မယ်..."

မုလျိုက မေးမြန်းလိုက်သည်

"အဲဒီနောက်ကျရင်ကော... ကျွန်မက ဘယ်လို သရုပ်မှန်နဲ့ နေရမှာလဲ..."

"ငါ့ကို စောင့်!"

ဝမ်မင်ရှို့က ပြောကြားသည်

"ငါ အရာအားလုံး ဖြေရှင်းပြီးတာနဲ့ ဟန်ဆောင်သေမယ်၊ ပြီးရင် မင်းကို ခေါ်ပြီး လောကကြီးထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားမယ်၊ ငါတို့ နှစ်ယောက်တည်းပေါ့..."

မုလျိုက ပြုံးလိုက်ရာ အလွန် ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ရယ်မောလျက် ဆိုသည်

"ရှင်က အသက် လေးဆယ်အရွယ် တပ်မှူး တစ်ယောက်လေ၊ ရှေ့မှာ တောက်ပတဲ့ အနာဂတ် ရှိနေတာပဲ... အဲဒီလို လုပ်ဖို့ ရှင် တကယ်ပဲ ဆန္ဒရှိရဲ့လား..."

"ငါ စွန့်လွှတ်ဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်..."

ဝမ်မင်ရှို့က ဆိုသည်

"ငါ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ထဲ ဝင်လာတာ ကလဲ့စားချေဖို့ပဲ၊ အခု ငါ့မှာ ရန်သူ တစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်... ငါ့မှာ စွန့်လွှတ်ဖို့ ဘယ်လို အနာဂတ် ရှိနေလို့လဲ..."

မုလျိုက ဆက်လက်ပြောကြားသည်

"ဒါပေမဲ့ ရှင့်ရဲ့ သာယာတဲ့ မိသားစုလေးကကော... ရှင့်ရဲ့ ဇနီး သခင်မချန်က သိပ်မလှပေမဲ့ တကယ်ကို ကိုယ်ကျင့်တရား ကောင်းပါတယ်... သူမက ရှင့်ကို ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး တိတ်တဆိတ် ပံ့ပိုးပေးခဲ့တာလေ... ရှင့်ရဲ့ သားနှစ်ယောက်နဲ့ သမီးတစ်ယောက်ကလည်း အားလုံး အလားအလာ ရှိကြတယ်၊

ရှင့်ရဲ့ သားအကြီးဆုံး ဆိုရင် နန်းတွင်း စာမေးပွဲတောင် အောင်ထားတာ... ဒီလို သာယာပြီး ပြည့်စုံတဲ့ မိသားစုလေးကို ရှင် တကယ်ပဲ စွန့်လွှတ်ဖို့ ဆန္ဒရှိရဲ့လား... ယောကျ်ားလည်း မဟုတ် မိန်းမလည်း မဟုတ်တဲ့ ကောင်တစ်ယောက်နဲ့ လောကကြီးထဲမှာ လှည့်လည်သွားလာဖို့လေ..."

ဝမ်မင်ရှို့က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုသည်

"ငါ ဆန္ဒရှိပါတယ်... အဲဒါက အရင်တုန်းက ငါတို့ သဘောတူထားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ရှင် ကျွန်မကို အားနာလို့သာ ကတိတည်ဖို့ ဆန္ဒရှိနေတာပါ..."

ဟု မုလျိုက ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်မင်ရှို့က ခေါင်းယမ်းလျက် ရှင်းပြသည်

"ငါက ဟန်ဆောင်သေပြီး လောကကြီးထဲမှာ လှည့်လည်သွားလာမယ်... ဒီသာယာတဲ့ မိသားစုက ငါ့အပိုင်ပဲ၊ ငါ ဘာမှ မဆုံးရှုံးပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါ ဒီမှာ ဆက်နေရင် မင်းမှာ တကယ်ကို ဘာမှ ကျန်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ..."

မုလျိုက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလျက် ဆိုသည်

"ကောင်းပြီလေ... ဒါဆို ငါ ထပ်ပြီး ဟန်ဆောင်သေလိုက်မယ်... အတူတူ လောကကြီးထဲမှာ လှည့်လည်သွားလာဖို့ ငါ တကယ် မျှော်လင့်နေပါတယ်!"

"မကြာခင် ဖြစ်လာမှာပါ..."

ဝမ်မင်ရှို့က ပြောကြားသည်

"မနက်ဖြန်ညကျရင် အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် က အရှေ့ဘက်နယ်စပ်က အဲဒီ အဘိုးကြီး ယုတ်ကို လုပ်ကြံတော့မှာ... ငါ သူတို့နဲ့ တိတ်တဆိတ် ပူးပေါင်းပြီး အဲဒီ အဘိုးကြီးကို သေချာပေါက် သတ်နိုင်အောင် လုပ်မယ်... ပြီးရင် ငါတို့ မျိုးနွယ်စု မျိုးဖြုတ်ခံရမှုအတွက် ငါတို့ ကလဲ့စားချေနိုင်ပြီပေါ့!"

မုလျိုက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးမြန်းသည်

"ကူမော့က အခု ချင်းဖုန်း တည်းခိုခန်း မှာ တည်းနေတယ်လို့ ရှင် မပြောခဲ့ဘူးလား... အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် က လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေက အဲဒီ အရှေ့ဘက်နယ်စပ်က အဘိုးကြီး ယုတ်မာကို တကယ် သတ်နိုင်ပါ့မလား..."

ဝမ်မင်ရှို့က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ရှင်းပြလေသည်

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ သိပ်ပြဿနာ မကြီးပါဘူး... အဲဒီ အရှေ့ဘက်နယ်စပ်က အဘိုးကြီး ယုတ်မာကို သတ်ဖို့ အရင်ကတည်းက စီစဉ်ထားပြီးသားပါ..."

မုလျို၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး ဆိုသည်

"အနှစ်သုံးဆယ် နီးပါး ရှိပြီပဲ... ငါတို့ မု မျိုးနွယ်စုက မတရား ခံရတဲ့ ဝိညာဉ် လေးရာကျော်လည်း နောက်ဆုံးတော့ အေးချမ်းစွာ အနားယူနိုင်တော့မှာပေါ့!"

...

အပိုင်း (၂၄၀) –သေလမ်းရှာခြင်း

ချင်းဖုန်း တည်းခိုခန်း၊ ဝင်းအတွင်း၌။

ကူမော့သည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ ရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ်တွင် ပျံလွှားဓား တစ်လက် ရှိနေ၏။သူ၏ ညာဘက် လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်ဖြင့် ဓားလက်ဟန်ပြကာ အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်ရာ ဓားမှာ ချက်ချင်း လေထဲသို့ ပျံတက်လာသည်။ သူက လက်ညှိုးဖြင့် ရှေ့သို့ ညွှန်ပြလိုက်သောအခါ ဓားမှာ ထပ်မံ ပျံသန်းထွက်သွားပြီး ယိမ်းယိုင်ကာ မြေပြင်သို့ ပြုတ်ကျသွားလေသည်။

ကူမော့မှာ စိတ်ဓာတ်မကျခဲ့ချေ။ သူက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဓားကို သူ၏ လက်ထဲသို့ ပြန်လည် စုပ်ယူလိုက်၏။

ရွှမ်ထျန်း လေပေါ်ပျံကျောက်တုံး ကို အသုံးပြု၍ ဓားပျံတစ်လက် ဖန်တီးရန် စိတ်ကူးရကတည်းက၊ ဓားပျံသိုင်း တစ်ခုကို သူ ဖန်တီးနိုင်မလား ဆိုသည်ကို ကူမော့ စဉ်းစားနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ ကြီးမားလှသော အတွင်းအားကို ကြားခံအဖြစ် အသုံးပြုကာ၊ နဂါးဖမ်း သိုင်း၊ လီလေး ပျံလွှားဓား နှင့် အတွင်းအားကို သိမ်မွေ့စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်မှု နည်းပညာများကို ပေါင်းစပ်၍ သူ မကြာခဏ စမ်းသပ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သီအိုရီအရ ၎င်းမှာ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိ၏။ သို့သော် လက်တွေ့တွင်တော့ အတော်လေး ခက်ခဲလှသည်။ သူသည် အတွင်းအားကိုသာ အသုံးပြု၍ လက်ကို မမြှောက်ဘဲ လက်နက်တစ်ခုကို တိုက်ခိုက်ရန် ထိန်းချုပ်နိုင်သော်လည်း၊ ၎င်းမှာ အစစ်အမှန် ဓားပျံသိုင်း အဆင့်နှင့် အလွန် ကွာဝေးနေသေးသည်။

သို့သော်လည်း ကူမော့မှာ အလျင်မလိုခဲ့ချေ။

သူ၏ ဓားပျံကို မကြာမီ အချိန်အတွင်း ဖန်တီးနိုင်မည် မဟုတ်သလို၊ သူ၏ အရေးအကြီးဆုံး လုပ်ငန်းဖြစ်သော မူလသို့ပြန်ရောက်ခြင်းစနစ် မှာလည်း မပြီးဆုံးသေးပေ။ သူသည် နာမည်တစ်ခုကိုပင် မဆုံးဖြတ်ရသေးချေ ။ ၎င်းကို ၁၀၀% မူလသို့ပြန်ရောက်ခြင်းချီ လို့ ခေါ်မလား၊ ၁၀၀၀% မူလသို့ပြန်ရောက်ခြင်းချီ လို့ ခေါ်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ၉၀% မူလသို့ပြန်ရောက်ခြင်းချီ၊ ၁၀၀% မူလသို့ပြန်ရောက်ခြင်းချီ စသဖြင့် အတွင်းအား အမျိုးအစား တစ်ခုစီတိုင်းမှာ ဂဏန်းတစ်ခု ထည့်မလားဆိုတာကို မဆုံးဖြတ်ရသေးပေ။

ကူမော့ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင်...

ကူချူတုန်းက တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အပြင်မှ ဝင်လာ၏။သူမသည် ကူမော့ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ထဲတွင် စာလိပ်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်လျက် ပြောကြားလိုက်သည်

"အစ်ကို... ခရိုင်ဝန် ဖေ ရဲ့ စာရေးက သခင်မလျှူ ကွပ်မျက်ခံရမှု အမှုတွဲကို အခုလေးတင် လာပို့သွားတယ်..."

ထို့နောက်

အမှုတွဲတွင် ပါဝင်သော အကြောင်းအရာများကို၊ အထူးသဖြင့် သခင်မလျှူ လူသတ်မှု၏ အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို ပြန်လည် ပြောပြလေသည်။

နားထောင်ပြီးနောက်...

ကူမော့က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်

"အမှုတွဲမှာ ရေးထားတာက အိမ်တစ်လုံး မီးလောင်ပြီး တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့က အရာရှိ ဆယ့်လေးယောက်က သခင်မလျှူ နဲ့ အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတယ်... သူမရဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ပြီးတဲ့နောက် သခင်မလျှူ က အခွင့်အရေး ယူပြီး ထွက်ပြေးခဲ့တယ်...

သူမ နံရံပေါ်ကို ပျံတက်သွားတဲ့ အချိန်မှာ ဝမ်မင်ရှို့က ဓားနဲ့ ပစ်လိုက်တော့ သူမရဲ့ ကျောကို ထိမှန်ပြီး မီးတောက်တွေထဲ ပြုတ်ကျသွားတယ်... အဲဒီနောက် ဝမ်မင်ရှို့က မီးထဲကို တစ်ယောက်တည်း ပြေးဝင်သွားပြီး မကြာခင်မှာပဲ အကြီးအကျယ် မီးလောင်ထားတဲ့ သခင်မလျှူ ရဲ့ အလောင်းကို ဆွဲထုတ်လာခဲ့တယ်လို့ ဆိုလိုတာပေါ့..."

"ဟုတ်ပါတယ်၊ အဲဒါပဲလေ..."

ဟု ကူချူတုန်းက အတည်ပြုလိုက်သည်။

ကူမော့က ရှင်းပြလေသည်

"တစ်နည်းပြောရရင် သခင်မလျှူ မီးထဲ ပြုတ်ကျသွားပြီးတဲ့နောက် ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မမြင်လိုက်ရဘူး၊ ပြီးတော့ သူမ တကယ် သေမသေ ဆိုတာလည်း ငါတို့ မသိဘူးလေ... ဆွဲထုတ်လာတဲ့ အလောင်းက အကြီးအကျယ် မီးလောင်ထားတာ... သခင်မလျှူ ရဲ့ သရုပ်မှန်ကို အတည်ပြုတာက သူမရဲ့ အသွင်အပြင်၊ အဝတ်အစားနဲ့ ဝမ်မင်ရှို့ရဲ့ ဓား အပေါ်မှာပဲ အဓိက အခြေခံထားတာပေါ့..."

ကူချူတုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုသည်

"အဲဒီ အခြေအနေအရဆိုရင် ဒီအရာတွေက သခင်မလျှူ ရဲ့ သရုပ်မှန်ကို သက်သေပြဖို့ လုံလောက်သင့်တယ် မဟုတ်လား..."

"သူတို့က သက်သေပြနိုင်ပါတယ်..."

ကူမော့က ဆိုသည်

"ဒါပေမဲ့ သခင်မလျှူ မသေသေးဘူးလို့ အတည်ပြုပြီးမှ ငါတို့က အမှုတွဲကို ကြည့်မယ်ဆိုရင်၊ သခင်မလျှူ က အဲဒီနေရာမှာ ထွက်ပြေးဖို့ ဟန်ဆောင်သေခဲ့တယ်လို့ ငါတို့ ဆုံးဖြတ်နိုင်တယ်... တစ်နည်းပြောရရင် သူမက အဲဒီနေရာမှာ သေဖို့အတွက် ကိုယ်စား တစ်ယောက်ကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားခဲ့တာပေါ့..."

ကူချူတုန်းက မေးမြန်းလိုက်သည်

"ဒါဆိုရင် ငါတို့ ဒါကို ဘယ်လို စုံစမ်းမလဲ..."

ကူမော့က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလျက် ပြန်လည်ဖြေကြားသည်

"ငါတို့ စုံစမ်းလို့ရတဲ့ နေရာတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်... ဥပမာ၊ တကယ်လို့ အဲဒါက ကိုယ်စား တစ်ယောက် ဟန်ဆောင်သေတာ ဆိုရင် အလောင်းရဲ့ သေဆုံးချိန်က သေချာပေါက် ကိုက်ညီမှာ မဟုတ်ဘူး... အဲဒါအပြင် သခင်မလျှူ က ဘာလို့ ဟန်ဆောင်သေရတာလဲ... အဲဒါကလည်း စုံစမ်းဖို့ လမ်းကြောင်းတစ်ခုပဲလေ... ပြီးတော့ ဝမ်မင်ရှို့ရဲ့ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အပြုအမူ ရှိသေးတယ်... အဲဒါတွေကို ပေါင်းစပ်လိုက်... သခင်မလျှူ အနေနဲ့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ဟန်ဆောင်သေမှု တစ်ခု လုပ်ဖို့ဆိုတာ..."

"အခြေအနေတွေအရ ကြည့်ရင် ဝမ်မင်ရှို့က သူမကို ထွက်ပြေးဖို့ ကူညီပေးခဲ့တာ ဖြစ်ဖို့ အရမ်း များတယ်... စဉ်းစားကြည့်လေ၊ သဲလွန်စတွေကို ဖျောက်ဖို့ အလောင်းကို မီးရှို့လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ သခင်မလျှူ က ဟန်ဆောင်သေခဲ့တာ ဆိုရင် သူမက ဝမ်မင်ရှို့ရဲ့ ဓားကို ဆွဲထုတ်ပြီး ကိုယ်စား အလောင်းထဲကို ထိုးသွင်းရမှာပေါ့... အမှုတွေ ဖြေရှင်းလာခဲ့တဲ့ ဝမ်မင်ရှို့ရဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ အတွေ့အကြုံအရ အလောင်း နှစ်ခုကြားက ဓားဒဏ်ရာ ကွာခြားချက်ကို သူ မသိနိုင်ဘဲ နေမလား..."

ကူချူတုန်းက ပြောသည်

"အဲဒါက ဝမ်မင်ရှို့ သေချာပေါက် ပါဝင်ပတ်သက်နေတယ်လို့ ဆိုလိုတာပေါ့၊ သူက သခင်မလျှူ နဲ့ ပူးပေါင်းကြံစည်နေတာ... ဒါပေမဲ့ အစ်ကို၊ အခု ပြဿနာက ဝမ်မင်ရှို့ ပါဝင်နေတယ်ဆိုတာ ငါတို့ သိရင်တောင် သူ့ကို ဖော်ထုတ်လို့ မရဘူးလေ... ငါတို့မှာ ဘာသက်သေမှ မရှိဘူး၊ ပြီးတော့ ငါတို့က ရောက်ဖူးတဲ့ နေရာလည်း မဟုတ်ဘူးဆိုတော့ စုံစမ်းဖို့တောင် မလွယ်ဘူးလေ..."

ကူမော့က ရယ်မောလျက် ဆိုသည်

"အဲဒါကိုတော့ ဖေယွမ်ကျန်း ကို ကြည့်ရမှာပေါ့... ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ကို ကာကွယ်ဖို့ ငါ သူ့ကို ကူညီပေးမယ်... သူက ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်ရမှာဆိုတော့ စုံစမ်းဖို့အတွက် ငါ သူ့ကို အကူအညီ တောင်းလို့ ရတယ်လေ..."

"ဒါဆိုရင်တော့ အဲဒီနည်းလမ်းပဲ ရှိတော့တာပေါ့..."

ကူချူတုန်းက ဆိုသည်။

ကူမော့က ပြုံးလျက် ပြောကြားသည်

"ဒါပေမဲ့ ဒီကျေးဇူးက ဆပ်ဖို့ သိပ်မလွယ်ဘူး... သူက ငါ့ကို ပိုကြီးမားတဲ့ အကူအညီ တစ်ခု ပေးရလိမ့်မယ်..."

"ဘာအကူအညီလဲဟင်..."

ကူချူတုန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဟွိုင်ဟိုင် ဓားပြခြောက်ယောက် ရဲ့ တည်နေရာကို ရှာဖို့ သူ ငါ့ကို ကူညီပေးရမယ်..."

ထိုသို့ပြောရင်း ကူမော့သည် စနစ် စာမျက်နှာရှိ အချက်အလက်များကို စစ်ဆေးလိုက်၏ ။

[ဝရမ်းပြေး ပစ်မှတ် - ဟွိုင်ဟိုင် ဓားပြခြောက်ယောက်]

[တာဝန်အဆင့် - ကြယ်ငါးပွင့်]

[တာဝန်ဆုလာဘ် - အမြင့်ဆုံးအဆင့် ထိုက်ရွှမ် ကျမ်းစာ

ဟွိုင်ဟိုင် ဓားပြခြောက်ယောက်မှာ တစ်ချိန်က ဟွိုင်ဟိုင် ဒေသတွင် နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသော မိစ္ဆာ အဖွဲ့အစည်း တစ်ခု ဖြစ်သည်။ လင်းဟိုင် ခရိုင်မှာ ဟွိုင်ဟိုင် ဒေသရှိ ခရိုင်လေးခု အနက်မှ တစ်ခု ဖြစ်၏。 လင်းဟိုင် ခရိုင်၏ ခရိုင်ဝန် အနေဖြင့် ဖေယွမ်ကျန်းသည် အကူအညီ အများအပြား ပေးနိုင်ပေသည်။

...

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ အစာစားပြီးခါစမှာပင် လူတစ်စု ဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြ၏။ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း နှင့် သူ၏ တပည့်အချို့က လာရောက်လည်ပတ်ပြီး ကျေးဇူးတင်စကား လာရောက် ပြောကြားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကူမော့မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွား၏။

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း သူ့ထံ လာရောက်လည်ပတ်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ စာပေနှင့် သိုင်းပညာမှာ ကိုယ်ပိုင် နယ်ပယ် အသီးသီး ရှိကြပြီး၊ သူသည် သိုင်းလောကတွင် မြင့်မားသော အဆင့်အတန်း ရှိကာ သူ၏ခေတ်တွင် မဟာသိုင်းဆရာကြီး တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း မှာလည်း ကြီးမြတ်သော ပညာရှင် တစ်ဦး၊ စာပေလောက၏ ဆရာကြီး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် မတူညီကြသဖြင့် ဆရာကြီးတုန်းကျင်း လည်း သူနှင့် သဘောထားတူညီကာ အချင်းချင်း အေးအေးဆေးဆေး နေကြမည်ဟု ယူဆပြီး ကူမော့က ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ထံ သွားရောက် မလည်ပတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ကိုယ်တိုင် ရောက်လာပြီး ဂန္ထဝင် ကျမ်းစာများ ဆွေးနွေးပွဲသို့ သူ့ကို နွေးထွေးစွာ ဖိတ်ကြားခဲ့လေသည်။

ကူမော့သည် ပညာရှင်များ ငြင်းခုံကြသည့် ပန်းပန်သော စကားလုံးများကို အထူးတလည် စိတ်မဝင်စားခဲ့ချေ။ သူသည် ယဉ်ကျေးမှုအရသာ သွားရောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ခဏမျှ နားထောင်ပြီးနောက် ထွက်ခွာရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူ စွဲလမ်းသွားတော့၏။

သူရော သူ၏ ညီမပါ ဆွေးနွေးပွဲများကို နားထောင်ရသည်ကို သဘောကျသွားကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ၏ ငြင်းခုံမှုများမှာ ပညာရှင်များက ဂန္ထဝင် ကျမ်းစာများကို အကိုးအကား ပြုကာ ရှေးဆန်စွာ ငြင်းခုံကြမည့် မြင်ကွင်းမျိုး သူတို့ စိတ်ကူးထားသည်နှင့် မတူညီကြောင်း တွေ့ရှိရသောကြောင့် ပင် ဖြစ်သည်။

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း သည် ငြိမ်းချမ်းရေးကို ထောက်ခံသော ပညာရှင်များကို စကားလုံးများဖြင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက်၊ တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းအပြီးတွင် လက်ညှိုးထိုးကာ သူ၏ ဟောပြောပွဲများ ပြုလုပ်မည့် ကျောင်းတော်သို့ လာရောက် တွေ့ဆုံရန် တောင်းဆိုလေ့ ရှိသည်။

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ကို ဘာကြောင့် ကြီးမြတ်သော ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှင်ကြီး တစ်ဦးဟု သတ်မှတ်ကြသည်ကို ကူမော့ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားတော့၏ ။ ထိုဂုဏ်ပုဒ်မှာ စကားလုံးများဖြင့် တိုက်ခိုက်မှုများမှတစ်ဆင့် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့မှာ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ကို လုပ်ကြံခံရမှုမှ ကာကွယ်ခြင်းထက်၊ သူ့ကို စကားလုံးများဖြင့် တိုက်ခိုက်နေသော ပညာရှင်များက ရိုက်သတ်မည်ကို ပို၍ ကာကွယ်နေရသည်ဟုပင် ကူမော့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤပညာရှင်များမှာ တကယ့်ကို ရက်စက်လှသည်။ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ၏ စကားလုံးများဖြင့် တိုက်ခိုက်ခံရပြီးနောက် သွေးအန်သွားသူ တစ်ဦးကိုပင် ကူမော့ မျက်မြင်တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

သူသည် နေ့လယ်စာ စားချိန်အထိ ဝင်းအတွင်း နေထိုင်ကာ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ၏ ငြင်းခုံမှုများကို နားထောင်ပြီးမှသာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ကူချူတုန်းမှာ အလွန် စိတ်ဝင်စားသွားပြီး နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် ငြင်းခုံမှုများကို ထပ်မံ နားထောင်ရန် သွားခဲ့၏။

သူမသည် ညနေပိုင်းအထိ ပြန်မလာခဲ့ဘဲ၊ ကူမော့ကို တွေ့သောအခါ ပြောလိုက်သည်

"အစ်ကို... ဝမ်မင်ရှို့ရဲ့ အိမ်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတယ်!"

ကူမော့က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ကူချူတုန်းက ပြောပြသည်

"အိမ်တော်ထဲမှာ ပြဿနာ တစ်ခုခု ရှိနေတယ်လို့ ကျွန်မ အခုလေးတင် ကြားလိုက်တယ်... ဝမ်မင်ရှို့က မကြာသေးခင်ကမှ မယားငယ် အသစ် တစ်ယောက် ယူထားတာ၊ အဲဒီအမျိုးသမီးက အရမ်းလှပြီး သူ့ရဲ့ အချစ်တော် ဖြစ်နေတယ်တဲ့...

အဲဒါကြောင့် ဇနီးကြီးက ခြိမ်းခြောက်ခံရသလို ခံစားရပြီး မယားငယ်ရဲ့ မျက်နှာကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ သူ့အစေခံမလေးကို တိတ်တဆိတ် ခိုင်းလိုက်တယ်တဲ့... အဆိပ်တစ်မျိုးမျိုး သုံးခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်၊ မယားငယ်က အဲဒီ တုန်လှုပ်မှုကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ရေတွင်းထဲ ခုန်ချပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်သွားတယ် တဲ့!"

ကူမော့ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။

ဤကိစ္စမှာ တိုက်ဆိုင်လွန်းသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

သခင်မလျှူ သည် လင်းဟိုင် နှင့် ရှန်းဂူ ခရိုင်များတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖမ်းဆီးမခံရဘဲ ဖျက်ဆီးမှုများ ပြုလုပ်နေခဲ့သည်။ သူ ရောက်ရှိလာတော့မည့် အချိန်မှာပင် သူမ ဖမ်းဆီးခံရပြီး အသတ်ခံလိုက်ရသည်၊ အဓိက အချက်မှာ ၎င်းသည် ဟန်ဆောင် သတ်ဖြတ်မှု ဖြစ်နေခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။ ဝမ်မင်ရှို့တွင် အလွန် ကြီးမားသော ပြဿနာ ရှိနေ၏။

ဤအခြေအနေများအောက်တွင် သူသည် ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ၏ ကိစ္စ ပြီးဆုံးသွားပါက ဖေယွမ်ကျန်းကို အသုံးပြု၍ ဝမ်မင်ရှို့အား အသေအချာ စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ဝမ်မင်ရှို့၏ မိသားစုတွင် တစ်ခုခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး၊ ၎င်းမှာ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ၏ ဟောပြောပွဲနှင့် ငြင်းခုံမှုများ ပြုလုပ်မည့် အချိန်နှင့် တိုက်ဆိုင်စွာပင် ဖြစ်နေလေသည်။

တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ကူမော့ ခံစားလိုက်ရ၏။

သူ၏ အတွင်းအားများ ကောင်းကင်နှင့် လူသား တစ်သားတည်း ဖြစ်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိပြီးကတည်းက သူ၏ အာရုံသိကို သူ ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ကူချူတုန်းကို သူ၏ နတ်ဘုရား အာရုံသိကို အခြေခံ၍ သခင်မလျှူ အသက်ရှင်နေသေးကြောင်း ဆုံးဖြတ်နိုင်သည် ဟူသော အဆိုမှာ ဝါကြွားခြင်း ဖြစ်သည်ဟု သူ ပြောခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းမှာ သူ၏ နတ်ဘုရား အာရုံသိ အစစ်အမှန် မဟုတ်ကြောင်း မဆိုလိုပေ။

သူသည် တကယ့်ကို နတ်ဘုရား အာရုံသိ ပိုင်ဆိုင်ထား၏။ သူ၏ အဆင့်တွင် မည်သည့် ထူးခြားသော ခံစားချက်မျှ အကြောင်းပြချက်မရှိ ဖြစ်ပေါ်လာမည် မဟုတ်ချေ။

ချက်ချင်းပင် ကူမော့ မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်

"တစ်ခုခု မှားနေတယ်လို့ ငါ ခံစားရတယ်... ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ဆီ သွားရအောင်..."

"ဟင်!"

ကူချူတုန်းက သူမ၏ စာအုပ်သေတ္တာကြီးကို ပခုံးပေါ် အလျင်အမြန် လွယ်လိုက်ပြီး ကူမော့နောက်သို့ လိုက်ကာ မေးလိုက်သည်

"အစ်ကို ဆိုလိုတာက အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် က လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေက ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ကို ဒီည လုပ်ကြံဖို့ ကြိုးစားလိမ့်မယ်လို့လား..."

ကူမော့က တိုးတိုးလေး ဆိုသည်

"လုပ်ကြံတဲ့သူ တစ်ယောက်တည်းဆိုရင်တော့ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ထက် ပိုနေမှာကို ငါ စိုးရိမ်တယ်..."

ထိုစဉ်...

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း တည်းခိုနေသော ဝင်းအတွင်းမှ လက်နက်ချင်း ထိခတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဝင်းဘက်မှ တိုက်ပွဲ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ အချက်ပြ မီးကျည်တစ်ခု ကောင်းကင်သို့ ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ ကောင်းကင်ကို ဖောက်ထွင်းသွားလေသည်။

စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့သည် သူတို့၏ သာလွန်သော ကိုယ်ဖျော့ပညာများကို အသုံးပြုကာ၊ ခြေဖျားများ မြေပြင်နှင့် မထိတထိဖြင့် လေးကြိုးမှ လွတ်ထွက်သွားသော မြားနှစ်စင်းအလား အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာသို့ ပျံသန်းသွားကြ၏

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့မှ အရာရှိ အများအပြားသည် အမိုးကြွပ်များပေါ်မှ ခုန်ပျံကျော်လွှားကာ အလွန် လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာကြသည်။ သူတို့ကို ဦးဆောင်လာသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ တပ်မှူး ဝမ်မင်ရှို့ ပင် ဖြစ်လေသည်။

ဝင်းအတွင်း၌ အတော်လေး ရှုပ်ယှက်ခတ်နေပြီ ဖြစ်၏။

ထက်မြက်သော ဓားများကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ ခုနစ်ဦး၊ ရှစ်ဦးခန့်မှာ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ အရာရှိများနှင့် အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ တံခါးဝတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် ထင်းများ တင်ဆောင်ထားသော သစ်သားလှည်း အချို့ကို ရပ်နားထားသည် - သိသာထင်ရှားစွာပင် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများသည် ပစ္စည်းလာပို့သူများအဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ ထိုနေရာသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့က သတိမထားမိဘဲ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများကို ဤမျှ အလွယ်တကူ အောင်မြင်ခွင့် ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ အပြစ်တင်ရမည့် အချိန်မဟုတ်ပေ။ ဝင်းအတွင်း အခြေအနေမှာ တင်းမာနေပြီး နှစ်ဖက်စလုံးက သွေးဆာနေစွာဖြင့် တိုက်ခိုက်နေကြ၏။ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများ၏ ဓားများမှာ အပြာရင့်ရောင် လင်းလက်နေပြီး အရာရှိများ၏ လည်ချောင်းများနှင့် နှလုံးများကို တိတိကျကျ ပစ်မှတ်ထားနေကြသည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ အရာရှိမှာ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းတွင် ဒဏ်ရာရထားပြီး အဆိပ်သင့်သွားပြီးနောက် အနက်နှင့် အနီရောင် သွေးများက အပြာရောင် အုတ်ချပ်များပေါ်သို့ ပန်းထွက်နေ၏။ သူသည် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများကြောင့် တိုင်တစ်တိုင်ဆီသို့ တွန်းပို့ခံနေရသော်လည်း သူ၏ ဓားမှာ အနည်းငယ် ပဲ့နေပြီ ဖြစ်သည်။

ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ လှုပ်ရှားရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် ဝမ်မင်ရှို့က တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့မှ အထက်တန်းလွှာ စစ်သည်တစ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာသို့ ရောက်ရှိလာ၏။ဤအထက်တန်းလွှာ အဖွဲ့မှ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးစီတိုင်းမှာ အလွန် ကျွမ်းကျင်ကြပြီး စစ်မြေပြင်သို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသော ကျားများအလား ကြမ်းတမ်းပြီး အကြောက်အလန့် ကင်းမဲ့လှပေသည်။

အထူးသဖြင့် ဝမ်မင်ရှို့သည် ဓားကြီးတစ်လက်ကို မယုံနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်ပြီး အားပါစွာ ဝှေ့ယမ်းကာ၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ သုံးဦးကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

အခြေအနေ မကောင်းတော့ကြောင်း မြင်သောအခါ ကျန်ရစ်သော လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများမှာ ဆက်မနေရဲတော့ချေ။ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ သူတို့ လှည့်၍ ထွက်ပြေးကြ၏။ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ဝင်များကလည်း သူတို့ကို ထွက်ပြေးခွင့် မပြုတော့ဘဲ သူတို့အားလုံး၏ သွက်လက်မှုများကို အသုံးပြုကာ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးကြသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားပြီး လူများနှင့် မြင်းများ လဲကျကာ၊ လက်နက်များနှင့် အပျက်အစီးများ နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေပြီး လုံးဝ ပျက်စီးနေသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်သွားတော့၏။

အပိုင်း (၂၄၂) –သေလမ်းရှာခြင်း( အပိုင်း ၂)

လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများ ထွက်ပြေးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ...

ဝမ်မင်ရှို့သည် အရာရှိတစ်စုကို ဦးဆောင်ကာ ထောင့်တစ်နေရာရှိ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ဆီသို့ အလျင်အမြန် သွားရောက် ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ကို သိုင်းပညာ ကျွမ်းကျင်သော သူ၏ တပည့်အချို့က ကာကွယ်ပေးထား၏။

ထိုစဉ် ဝမ်မင်ရှို့သည် မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာသော အရာရှိတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အမှောင်ထုကြောင့် မြင်ကွင်း မရှင်းလင်းဘဲ ထိုသူ၏ ဆံပင်များမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ပွနေသဖြင့် သူ၏ အသွင်အပြင်ကို ခွဲခြားသိမြင်ရန် ခက်ခဲနေ၏။

ဝမ်မင်ရှို့သည် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း အလိုလို သိလိုက်ပြီး အရာရှိကို လက်ညှိုးထိုးကာ "မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ!"

ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

အရာရှိက အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေသည်

"သခင်... ကျွန်တော့်နာမည်က ယိုပိုင် ပါ၊ ကျွန်တော်က တပ်မှူး မာ ရဲ့ လက်အောက်ကပါ..."

စကားမဆုံးမီမှာပင် သူ၏ ပုံရိပ် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ အင်္ကျီလက်ထဲမှ အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု လက်သွား၏။ ပုစဉ်းရင်ကွဲ တောင်ပံများအလား ပါးလွှာသော ဓားနှစ်လက်က အမှောင်ညတွင် ကြယ်ပျံများအလား ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ လူသတ်လိုသည့် အရှိန်အဝါများကို သယ်ဆောင်လျက် ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ၏ လည်ချောင်းဆီသို့ ပျံသန်းသွားလေသည်။

ဤပျံလွှားဓားများမှာ လျှပ်စီးထက်ပင် မြန်ဆန်လှပြီး၊ သူတို့၏ ထက်မြက်သော ဓားသွားများဖြင့် လေထုကို ခွဲထွက်သွားကာ စူးရှသော လေခွဲသံကို ထုတ်လွှတ်လျက် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အသက်တစ်ချောင်းကို ယူရန် အသင့်ဖြစ်နေ၏။

သို့သော်လည်း ဝမ်မင်ရှို့မှာ အတွေ့အကြုံရင့် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ ဓားကြီးကို လျင်မြန်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဓားအလင်းမှာ မှင်ရည်များ ပက်ဖြန်းလိုက်သကဲ့သို့ လက်သွားပြီး တစ်ဝက်စက်ဝိုင်းပုံ ငွေရောင် မျဉ်းကွေးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်၏။

ဓားနှင့် ပျံလွှားဓားများ ထိခတ်သွားချိန်တွင် မီးပွားများ လွင့်စင်သွားပြီး ကြည်လင်သော "ချွမ်" ဟူသော အသံနှစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဝင်ရောက်လာသော ဓားများကို တိတိကျကျ ရိုက်ချနိုင်ခဲ့ပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ ကြည်လင်သော "ချွမ်" ဟူသော အသံနှင့်အတူ ကျဆင်းသွားကာ လက်နက်ပုန်း နှစ်ခုလုံး ကြမ်းပြင် အုတ်ချပ်များအတွင်း နစ်ဝင်သွားတော့၏။

ဝမ်မင်ရှို့ ရှေ့သို့ လှမ်းတက်တော့မည့် အချိန်မှာပင် အရာရှိ၏ ပျော့ပြောင်းသော ဓားက မြွေလျှာတစ်ခုအလား ဖျတ်ခနဲ ထွက်လာသည်ကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည်။ ဓားသွားပေါ်တွင် ရစ်ပတ်ထားသော ကွင်းကိုးကွင်းမှာ အသက်ဝင်နေသော သတ္တဝါတစ်ကောင်အလား မြေကြီးတစ်လျှောက် တိတ်ဆိတ်စွာ လှုပ်ရှားနေပြီး ရုတ်တရက် ဖြောင့်တန်းသွားကာ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ၏ ဒူးနောက်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွား၏။

ဝမ်မင်ရှို့မှာ စဉ်းစားရန် အချိန်မရလိုက်ချေ။ သူသည် သူ၏ ဓားကြီးကို အလျားလိုက် ဝှေ့ယမ်းကာ အသည်းအသန် ကာကွယ်လိုက်သည်။ ပျော့ပြောင်းသော ဓားက ဓားသွားကို ထိမှန်သွားသော်လည်း၊ ပုံမှန်အတိုင်း အတားဆီးခံရမည့်အစား ဓားသွားတစ်လျှောက် မြွေတစ်ကောင်အလား အပေါ်သို့ တက်သွားပြီး ထူးဆန်းစွာ ကွေးညွတ်ကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကျော်ဖြတ်သွားလေသည်။

ဓားကျောက ဓားသွားကို ထိမှန်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင်...

ဝမ်မင်ရှို့သည် သူ၏ ရင်ညွန့်ရိုးဆီမှ တုံးတိတိ "ဘုန်း" ဟူသော အသံကို ကြားလိုက်ရ၏။

ပျော့ပြောင်းသော ဓားက အသက်ဝင်နေသကဲ့သို့ တွန့်လိမ်သွားပြီး၊ ၎င်း၏ ဓားဖျားက သူ၏ ရင်ဘတ် သံချပ်ကာကို ဖောက်ထွင်းကာ သူ၏ နံရိုးများတွင် တစ်ပေခန့် ရှည်လျားသော ပြတ်ရှဒဏ်ရာ တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

သူ၏ အဝတ်အစားများ စုတ်ပြဲသွားပြီး သွေးများ စိမ့်ထွက်လာကာ ဝမ်မင်ရှို့ ညည်းတွားလျက် နောက်သို့ ယိမ်းယိုင်သွား၏။ သို့သော် သူ၏ ကာကွယ်မှုက ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ၏ အန္တရာယ်ကို အောင်မြင်စွာ ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့ပြီး၊ အရာရှိအဖြစ် ဟန်ဆောင်ထားသော လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူမှာ သူ၏ အကောင်းဆုံး သတ်ဖြတ်ခွင့်ကို လွဲချော်သွားခဲ့သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သော် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူမှာ လုံးဝ ဒေါသထွက်ခြင်း မရှိချေ။ ယင်းအစား သူမက ခေါင်းကို မော့ကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ရာ၊ သူမ၏ အသံမှာ ကြည်လင်ပြီး နူးညံ့ကာ အမျိုးသမီး တစ်ဦး၏ အသံဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းလှပေသည်။

ရယ်မောသံ မဆုံးမီမှာပင် သူမက လက်ကောက်ဝတ်ကို လှန်လိုက်ရာ မီးခိုးဗုံး အများအပြား မြေကြီးပေါ်သို့ တိတိကျကျ ပစ်ချခံလိုက်ရ၏။ မွန်းကျပ်သော အသံအနည်းငယ်နှင့်အတူ ထူထပ်သော မီးခိုးများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝင်းတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။ မီးခိုးများအတွင်း ပုံရိပ် ခုနစ်ခု၊ ရှစ်ခုခန့်မှာ တစ္ဆေများအလား အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ထွက်ပြေးသွားကြပြီး၊ အချို့က ခေါင်မိုးများပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ အချို့က လပြည့်တံခါး ကို ဝင်တိုက်ကြ၏။

သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ လျောင်တုန်း မှ ဝံပုလွေများ ပြေးလွှားနေသကဲ့သို့ ခန့်မှန်းရ ခက်ခဲလှပြီး၊ အစစ်အမှန်နှင့် ခွဲခြားရခက်သော ပုံရိပ်ယောင်များ ဖန်တီးရန် အထူးပြုလုပ်ထားသည့် မီးခိုးများကို အသုံးပြုသော "အမြီးအပ်" ရွမ်ဟုန်ချောင် ၏ အမှတ်အသား နည်းပညာ ပင် ဖြစ်သည်။ ဤအရာက သူမ၏ လုပ်ငန်းစတင်ကတည်းက လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုများကို အောင်မြင်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ပြီး အထိအခိုက်မရှိ လွတ်မြောက်နိုင်စေခဲ့သော အားကိုးရာလည်း ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ဤကမောက်ကမ အခြေအနေတွင် အမှောင်ထုထဲမှ ပုံရိပ်တစ်ခု ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွား၏။ထိုသူမှာ ကူမော့ ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် လေထဲတွင် မျောလွင့်နေသကဲ့သို့ ရပ်နေပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများက လေထဲတွင် အလျင်အမြန် အကြိမ်အနည်းငယ် ခေါက်လိုက်သည်။

ခေါက်လိုက်တိုင်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားသွား၏။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေသော မမြင်ရသည့် ဓားစွမ်းအင်များ သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များမှ ပစ်ထွက်လာသည် ။၎င်းမှာ အခြားမဟုတ်ဘဲ သွေးကြောခြောက်သွယ် နတ်ဓားသိုင်း ပင် ဖြစ်လေသည်။

ဓားစွမ်းအင်များက ကြက်ခြေခတ် ဖြတ်သန်းသွားပြီး၊ ၎င်းတို့ ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းရှိ ထွက်ပြေးနေသော ပုံရိပ်ယောင်များကို ချက်ချင်း ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်၏ စူးရှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ရွမ်ဟုန်ချောင် ၏ အစစ်အမှန် ခန္ဓာကိုယ်ဆီမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြားလေး တစ်ခုကို ဖြတ်၍ အသက်လု ထွက်ပြေးနေပြီး၊ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ ရရှိထားသော်လည်း အကာအကွယ်အတွက် နံရံတစ်ခုကို ရှာဖွေရန် အတင်းအကျပ် ကွေ့လိုက်၏။

သို့သော် ကူမော့၏ ပုံရိပ်မှာ လျှပ်စီးအလား လှုပ်ရှားသွားပြီး မမြင်ရလောက်အောင် မြန်ဆန်လှပေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကူမော့သည် ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာပြီး ကြီးမားလှသော အားအင်များ ပါဝင်နေသည့် သူ၏ ညာခြေထောက်က ရွမ်ဟုန်ချောင် ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်နင်းလိုက်၏။

ရွမ်ဟုန်ချောင် ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားပြီး သွေးတစ်လုတ် ချက်ချင်း အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သွေးကြောခြောက်သွယ် နတ်ဓားသိုင်း ဖြင့် ဖောက်ထွင်းခံထားရပြီးဖြစ်ကာ ယခုအခါ သွေးများ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ရေပန်းတစ်ခုအလား ပန်းထွက်လာကာ သူမ၏ ခြေအောက်ရှိ မြေကြီးကို အနီရောင် ဆိုးသွားစေတော့၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...

ကူမော့၏ စိတ်ထဲတွင် စနစ်၏ အသိပေးချက် ထွက်ပေါ်လာ၏ -

【ကြယ်သုံးပွင့် ဝရမ်းပြေးကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်】

【ကြယ်သုံးပွင့် ဆုလာဘ်—အမြင့်ဆုံးအဆင့် သက်တံဖြူ လက်ဝါးအားကျင့်စဉ် ကို ရရှိသည်】

【ယခု ရယူမည်လား】

...

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကူမော့၏ စိတ်ထဲတွင် သက်တံဖြူ လက်ဝါးအားကျင့်စဉ် နှင့် ပတ်သက်သော အသိအမြင်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး၊ စွမ်းအင် ပို့လွှတ်သည့် နည်းပညာများ အားလုံးက ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုအလား သူ၏ စိတ်ထဲသို့ စီးဝင်လာ၏။

အခြေခံအကျဆုံး စွမ်းအင် လှည့်ပတ်သည့် နည်းလမ်းများမှသည် နားလည်ရခက်သော လက်ဝါးသိုင်း အပြောင်းအလဲများအထိ၊ အသေးစိတ် အချက်အလက် တိုင်းနှင့် ကျွမ်းကျင်မှု တိုင်းက သူ၏ အတွေးများအတွင်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ရှင်းလင်းစွာ ပေါ်လာပြီး၊ သူသည် မရေမတွက်နိုင်သော နှစ်များစွာ ကြိုးကြိုးစားစား လေ့ကျင့် သင်ယူခဲ့ရသကဲ့သို့ ပင် ဖြစ်နေလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လုံးဝ အသစ်ဖြစ်သော အတွင်းအား တစ်မျိုး သူ၏ သွေးကြောများအတွင်း တိတ်ဆိတ်စွာ ကြီးထွားလာ၏။ ဤအတွင်းအားမှာ အစပိုင်းတွင် တသွင်သွင် စီးဆင်းနေသော စမ်းချောင်းလေး တစ်ခုအလား စီးဆင်းနေသော်လည်း၊ မြစ်တစ်ရာ ပင်လယ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားသကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ စုစည်းလာပြီး ပိုမို အားကောင်းလာလေသည်။

...

ထိုအချိန်တွင် ဝင်းအတွင်း၌...

ဝမ်မင်ရှို့သည် ထိုထက်မြက်သော ဓားဖြင့် ထိုးခံလိုက်ရပြီး သွေးတစ်လုတ် အန်ထုတ်လိုက်ရကာ၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိန်းမရဘဲ နောက်သို့ လဲကျသွား၏။ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ၏ တပည့်နှစ်ဦးက အလျင်အမြန် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ပြေးထွက်ကာ သူ့ကို တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှ တည်ငြိမ်စွာ ထိန်းကိုင်ပေးလိုက်ကြသည်။

သို့သော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်မင်ရှို့က ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လိုက်၏။

ဝှီး ဟူသော လေပြင်းတစ်ချက်နှင့်အတူ သူသည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်စွာ တိုက်ခိုက်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ဝါးများက တပည့်နှစ်ဦး၏ ရင်ဘတ်များကို ထိမှန်သွားသည်။

သူတို့ အော်ဟစ်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်မီမှာပင် သူတို့သည် သဲအိတ်များအလား မီတာအတော်များများ လွင့်ထွက်သွားကြပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကာ သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်ရပြီး သူတို့၏ ကံကြမ္မာကိုပင် မသိနိုင်တော့ချေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝမ်မင်ရှို့သည် ရုတ်တရက် ခေါင်းကို နောက်သို့ လှန်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု လက်သွားပြီး၊ အဆိပ်သုတ်လိမ်းထားသော သံမဏိအပ် တစ်ချောင်းက မြားတစ်စင်းအလား ပစ်ထွက်သွားကာ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ၏ လည်ချောင်းဆီသို့ တည့်တည့် ဦးတည်သွားလေသည်။

ဤရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲက လူတိုင်းကို အငိုက်မိသွားစေ၏။

ခဏအကြာက ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ကို ကယ်တင်ရန် အသက်စွန့်ခဲ့သော ဝမ်မင်ရှို့မှာ ရုတ်တရက် သူ့ကို သတ်ရန် ကြိုးစားနေသည့် ရက်စက်သော လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ တစ်ဦး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားခဲ့ကြချေ။ ဤပြောင်းလဲမှုမှာ တကယ့်ကို မမျှော်လင့်ထားသော အရာပင် ဖြစ်သည်။

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ကို ကာကွယ်ပေးနေသော အခြား တပည့်နှစ်ဦးမှာ သိုင်းပညာ ကျွမ်းကျင်ကြသော်လည်း ဤရုတ်တရက်နှင့် သေစေလောက်သော တိုက်ခိုက်မှုကို လုံးဝ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

သေစေနိုင်သော အလင်းတန်းကို သယ်ဆောင်လာသည့် အဆိပ်အပ်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ၏ လည်ပင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

အသက်နဲ့ သေခြင်းတရားကြား အပ်တစ်မျှင်လောက်သာ ကွာခြားတော့သည့် ဤအရေးကြီးသော အချိန်မှာပင် ကြည်လင်သော "ချွမ်" ဟူသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ သတ္တုနှင့် ကျောက်တုံး ထိခတ်သံအလား အဆိပ်အပ်များမှာ လေထဲတွင် အခေါက်ခံလိုက်ရပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားလေသည်။

လူတိုင်း စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ အရိပ်ထဲမှ သံမဏိဘောလုံးလေး တစ်လုံး ပစ်ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ဤဘောလုံးလေးက အဆိပ်အပ်ကို လမ်းကြောင်းလွှဲပေးလိုက်ပြီး ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မီးတောက်များ ရစ်ပတ်နေသော ကြက်ခြေခတ် ဓားစွမ်းအင်တစ်ခုက လေဟာနယ်ကို ဆွဲဖြဲကာ ဝမ်မင်ရှို့ဆီသို့ လျှပ်စီးအလား ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလိုက်၏။

ဝမ်မင်ရှို့၏ မျက်နှာအမူအရာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ စဉ်းစားမနေဘဲ သူသည် ခြေဖျားဖြင့် မြေပြင်ကို ဖွဖွလေး ထောက်ကာ လျင်မြန်စွာ နောက်ဆုတ်လိုက်၏။ သူ ခြေအစုံ ကျသွားပြီး မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ ရှည်လျားသော ဓားမှ အေးစက်သော အရှိန်အဝါများ ထုတ်လွှတ်လျက် ရပ်နေသော ကူချူတုန်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကြားဝင်ဟန့်တားခဲ့သူမှာ သူမ ပင် ဖြစ်လေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သော် ဝမ်မင်ရှို့၏ မျက်လုံးများမှာ ဒေါသကြောင့် ပြူးကျယ်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်

"မင်း... ကောင်မစုတ်လေး... မင်းက ငါ့အစီအစဉ်တွေကို ဖျက်ဆီးရဲတယ်ပေါ့... မင်း သေချင်နေတာလား!"

ကူချူတုန်းက အေးစက်စွာ ပြန်ပြောသည်

"ဝမ်မင်ရှို့... ရှင်က သေချာပေါက် မမှန်ကန်ဘူး... ရှင်က အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် နဲ့ ပူးပေါင်းကြံစည်ရုံတင် မကဘူး၊ သခင်မလျှူ ဟန်ဆောင်သေပြီး ထွက်ပြေးဖို့လည်း ပူးပေါင်းကြံစည်ခဲ့တယ်!"

ဝမ်မင်ရှို့က အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ဘာမျှ ဆက်မပြောတော့ချေ။ သို့သော် သူ၏ လက်ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မရေမတွက်နိုင်သော အဆိပ်အပ်များက ကူချူတုန်းအပေါ်သို့ မိုးမခပန်းပွင့် မိုးစက်များအလား ထူထပ်ပြီး လွှမ်းမိုးစွာ ရွာကျလာကာ ရှောင်တိမ်းရန် နေရာ လုံးဝ မကျန်တော့ချေ။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သော် ကူချူတုန်း၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားပြီး၊ အေးစက်သော နှာမှုတ်သံနှင့်အတူ သူမ၏ ဓားရှည်ကို ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ လေးကြိုးမှ လွတ်ထွက်သွားသော မြားများအလား ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုလို ကြက်ခြေခတ် ဓားစွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ဓားစွမ်းအင်များနှင့် အဆိပ်အပ်များ လေထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံသွားကြရာ ထူထပ်သော "ချွမ်" ဟူသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မီးပွားများ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ လွင့်စင်သွားသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အဆိပ်အပ်များ အားလုံး အခေါက်ခံလိုက်ရပြီး ကြည်လင်သော အသံနှင့်အတူ မြေကြီးပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားကာ အပြာရောင် အုတ်ချပ်များပေါ်မှ အဖြူရောင် မီးခိုးငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ဝမ်မင်ရှို့သည် ၃ ကျန်း (မီတာ ၁၀ ခန့်) အကွာသို့ နောက်ပြန်ခုန်ဆုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခြေဖျားများက နံရံကို ဖွဖွလေး ထိရုံဖြင့် ငှက်တစ်ကောင်အလား ဝင်းအပြင်ဘက်သို့ အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးသွားလေသည်။ သို့သော် သူ၏ ပုံရိပ် လူတိုင်း၏ အမြင်အာရုံမှ လုံးဝ မပျောက်ကွယ်မီမှာပင်၊ နားစည်ကွဲမတတ် နဂါးဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

အားကောင်းလှသော နဂါးပုံသဏ္ဌာန် စွမ်းအင်တစ်ခုက ပင်လယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဒေါသထွက်နေသည့် နဂါးကြီးတစ်ကောင်အလား လောကကို ဖျက်ဆီးမည့် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် သူ့ဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာသည်။

ဝမ်မင်ရှို့မှာ အလွန် ထိတ်လန့်သွားပြီး အလောတကြီးဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ရန် သူ၏ အားအင်အားလုံးကို အလျင်အမြန် အသုံးပြုလိုက်၏။ သို့သော် နဂါးပုံသဏ္ဌာန် စွမ်းအင်မှာ အရမ်း အစွမ်းထက်လွန်းလှသည်၊ လုံးဝ ခုခံ၍မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလှသော အားအင်တစ်ခု သူ့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူသည် ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ကောင်အလား နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး ကျောက်နံရံတစ်ခုနှင့် ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်မိကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်သွားပြီး နက်ရှိုင်းသော ထယ်ကြောင်းများ ဖြစ်ပေါ်စေလျက် နောက်ဆုံးတွင် ကျောက်တောင်တု တစ်ခုနှင့် ဝင်တိုက်မိသွားတော့၏။

နားစည်ကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီးနှင့်အတူ ကျောက်တောင်တု မှာ ချက်ချင်း ပြိုကျသွားပြီး အပျက်အစီးများ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ လွင့်စင်သွားလေသည်။

ဖုန်မှုန့်များ ငြိမ်သက်သွားသောအခါ ဝမ်မင်ရှို့မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူသည် အသက်ရှူရ ခက်ခဲနေပြီး မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးများ စီးကျနေသည်။ သူသည် နောက်ဆုံး ထွက်သက်တွင် ရှိနေပြီး ခုခံရန် လုံးဝ အားအင် မရှိတော့ချေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့မှ အရာရှိ အများအပြားက သူ့ကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြသော်လည်း မည်သူကမျှ သူ့ကို မဖမ်းဆီးရဲကြချေ။ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ကို သတ်ရန် ဝမ်မင်ရှို့နှင့် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတို့ ပူးပေါင်းကြံစည်ခဲ့သည့် သက်သေအထောက်အထားများမှာ ငြင်းမရနိုင်အောင် ထင်ရှားနေသော်လည်း၊ သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ သူတို့၏ အထက်လူကြီး ဖြစ်နေသေးသဖြင့် သူတို့ ဘာလုပ်ရမည်ကို မသေချာ ဖြစ်နေကြ၏။

"မင်းက ဝမ်မင်ရှို့ မဟုတ်ဘူး!"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကူမော့ ပျံသန်းလာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်ကာ ပြောလိုက်သည်

"ဝမ်မင်ရှို့ရဲ့ အတွင်းအားက မီးဓာတ်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ စစ်မှန်သောချီကတော့ အရမ်း အေးစက်ပြီး ယင်ဆန်တယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ နည်းလမ်းတွေက တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်၊ မင်းမှာ အဆုံးစွန် ယင် စစ်မှန်သောချီ ရှိနေတာ ရှင်းနေပေမဲ့၊ မင်းက အဆုံးစွန် ယန် စစ်မှန်သောချီ လိုမျိုး ဟန်ဆောင်ပြီး ငါ့ကိုတောင် လှည့်စားနိုင်ခဲ့တယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက်...

ကူမော့က သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အားအင်တစ်ခုက "ဝမ်မင်ရှို့" ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ လူသားအရေပြား မျက်နှာဖုံးကို ဆွဲခွာလိုက်ပြီး၊ အလွန် လှပပြီး နူးညံ့သော မျက်နှာတစ်ခုကို ဖော်ထုတ်လိုက်၏။

ချက်ချင်းပင် တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့မှ အရာရှိတစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်သည်

"သခင်မလျှူ!"