အခန်း (၁၀၆-၁၀၈)

အခန်း ၁၀၆ - ကြောင်နက်ကြီး၏ ရန်သူများ

"ဒီ သူစိမ်းကလေးနှစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အထိ သန်မာနေရတာလဲ..."

ရှန်ဟန်ဂိုဏ်းမှ ထိပ်တန်းပါရမီရှင် အယောက်နှစ်ဆယ် ရောက်ရှိလာသည့်အခါ ချီထျန်းဓားဂိုဏ်းမှ ထိပ်တန်းပါရမီရှင် ဆယ်ယောက်ကျော်မှာ သတ်ဖြတ်ခံထားရပြီးဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူတို့၏မျက်နှာထားများ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

အရာအားလုံးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် အဆင့် ၅ တွင်ရှိသော လူငယ်နှစ်ဦး၏ သတ်ဖြတ်မှုကြောင့် ချီထျန်းဓားဂိုဏ်းမှာ တောင်ပြိုသကဲ့သို့ ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး ဂိုဏ်းသားတစ်ဖွဲ့လုံး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေခဲ့ချေပြီ။

"ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းက စိတ်ချင်းဆက်နွှယ်နေတယ်၊ ရန်သူကို အတူတူ တိုက်ခိုက်ကြစို့...”

ရှန်ဟန်ဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်သော ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် အဆင့် ၁၀ ရှိ လူငယ်မှာ ဒေါသတောက်လောင်လျက် သွေးဆူလာခဲ့သည်။ သူသည် ဓားကိုမြှောက်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

သူသည် သူ၏ဂိုဏ်းသားများကို ဦးဆောင်လျက် လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင်တို့ကို တိုက်ခိုက်တော့သည်။

ဓားအလင်းတန်းများမှာ ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ သူတို့အပေါ်သို့ လိမ့်ဆင်းလာခဲ့သည်။

ရှန်ဟန်ဂိုဏ်းမှ တပည့်များ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ချီထျန်းဓားဂိုဏ်းမှ ကျန်ရှိနေသော ထိပ်တန်းပါရမီရှင်များမှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်ဓာတ်များ ပြန်လည်တက်ကြွလာကြသည်။ သူတို့သည် ရူးသွပ်စွာပင် တိုက်စစ်ကို ပြန်လည်ဆင်နွှဲလာကြသည်။

ခဏအတွင်းမှာပင် အယောက်လေးဆယ်ကျော်ရှိသော ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းမှ ထိပ်တန်းပါရမီရှင်များသည် လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင်တို့ကို ပြင်းထန်စွာ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်လိုက်ကြတော့သည်။

"ရှူး... ရှူး..."

ဓားအလင်းတန်းများမှာ တောင်တန်းများပမာ၊ ကြယ်ပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ပင် လှိုင်းထလာခဲ့သည်။

"ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း..."

ကောင်းကင်ယံမှ လျှပ်စီးတန်းများမှာလည်း အဆက်မပြတ် ကျဆင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဂျိန်း... ဂျိန်း..."

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အနက်ရောင်သစ်ပင်များမှာလည်း လျှပ်စီးတန်းများကို အစဉ်တစိုက် ပြန်လည်ထင်ဟပ် ပစ်လွှတ်ထွက်ပေါ်နေကြသည်။

မြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးလှပေသည်။

"ဝှစ်... ဝှစ်..."

နဂါးနတ်ဘုရား ပုံရိပ်ယောင်များမှာ ထိုရှုပ်ထွေးမှုများကြားတွင် အပြန်အလှန် ကူးလူးနေကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင်တို့မှာ ပြင်းထန်သော ဖိအားများကို တစ်ဖန်ပြန်လည် ရင်ဆိုင်နေကြရသည်။

ဤ ရှန်ဟန်ဂိုဏ်းတပည့်များမှာ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် သန်မာကြသည်။ သူတို့မှာ မိစ္ဆာအရှင်သခင်ဂိုဏ်းနှင့် ချီထျန်းဓားဂိုဏ်းတို့ထက်ပင် ပိုမိုသန်မာနေကြခြင်းမှာ အံ့သြစရာပင်။

ရှန်ဖုန်းမင်းဆက်တွင် ချီထျန်းဓားဂိုဏ်းမှာ တတိယအဆင့်၊ မိစ္ဆာအရှင်သခင်ဂိုဏ်းမှာ ဒုတိယအဆင့်နှင့် ရှန်ဟန်ဂိုဏ်းမှာ ပထမအဆင့် ဖြစ်သည်။ ရှန်ဟန်ဂိုဏ်းမှ ထိပ်တန်းပါရမီရှင်များ၏ စုစုပေါင်း တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ အခြားဂိုဏ်းနှစ်ဂိုဏ်းကို ကျော်လွန်ပေသည်။

ရှန်ဟန်ဂိုဏ်းမှာ ခုနှစ်စဉ်ကြယ်ဓားစွမ်းရည်တွင် ထူးချွန်ကြသည်။ လူခုနစ်ယောက်ထက်ပို၍ လေ့ကျင့်ထားလျှင် သူတို့မှာ ဓားဝင်္ကပါတစ်ခုကို တည်ဆောက်နိုင်ကြသည်။ ယခုတွင်မူ လူအယောက်နှစ်ဆယ် ရှိနေသဖြင့် ခုနှစ်စဉ်ကြယ်ဓားဝင်္ကပါ နှစ်ခုကို တည်ဆောက်ရန် လုံလောက်နေပေသည်။

မိစ္ဆာအရှင်သခင်ဂိုဏ်းမှ တပည့်များသည်လည်း တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး သတိပြန်လည်လာကြသည်။ လူငယ်နှင့် မိန်းကလေးမှာ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဤ မိစ္ဆာအရှင်သခင်ဂိုဏ်းတပည့်များမှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားကြ၏။

သူတို့သည် အနီရောင်ပုလင်းတစ်လုံးစီကို ထုတ်ယူကာ အတွင်းရှိ အနီရောင်အရည်များကို သောက်ချလိုက်ကြသည်။ ဤသည်မှာ မိစ္ဆာအရှင်သခင်ဂိုဏ်းမှ ထိပ်တန်းပါရမီရှင်တိုင်း ဆောင်ထားလေ့ရှိသော အရေးပေါ်ဆေးရည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မိစ္ဆာအသွင်ပြောင်းခြင်းက ရန်သူကို မသတ်နိုင်ခဲ့လျှင် ဤဆေးရည်ကို သောက်သုံးခြင်းဖြင့် သူတို့၏ အသက်စွမ်းအားများကို ချက်ချင်း ပြန်လည်ဖြည့်တင်းနိုင်သည်။ ဤသည်မှာ သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်ကို အချိန်တိုအတွင်း ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်စေသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထပ်မံတောင့်ခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့သဖြင့် နောက်ထပ် မိစ္ဆာအသွင် မပြောင်းနိုင်ကြတော့ပေ။

"ညီအစ်ကိုတို့ ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

မိစ္ဆာအရှင်သခင်ဂိုဏ်းမှ လူငယ်တစ်ဦးက လက်သီးလက်ဝါးဆုပ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် တိုက်ပွဲကို အေးစက်စွာ ပြန်လည်စတင်တော့သည်။

သူတို့မှာ မိစ္ဆာအသွင်မပြောင်းထားသဖြင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား ကျဆင်းနေသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ စိတ်ကြည်လင်နေသော အခြေအနေကြောင့် အခြားဂိုဏ်းနှစ်ဂိုဏ်းမှ ထိပ်တန်းပါရမီရှင်များနှင့် ပေါင်းစပ်လုပ်ဆောင်နိုင်ကြသည်။ ဤသည်မှာ ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်း၏ စုစုပေါင်းတိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို ပိုမိုမြင့်တက်စေခဲ့သည်။

အဝေးတစ်နေရာမှ ရီယွင်သည် လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင်တို့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။ သူတို့မှာ ပြင်းထန်စွာ ဖိနှိပ်ခံထားရသော်လည်း ချီထျန်းဓားဂိုဏ်းတပည့် ဆယ်ယောက်ကျော်ကို စောစောစီးစီး သုတ်သင်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် လက်ရှိတွင် နှစ်ဦးလုံးမှာ တောင့်ခံထားနိုင်ဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

ရီယွင်မှာ အသာအယာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ယခုအချိန်မှာ မည်သူက ပိုပြီး တောင့်ခံနိုင်မလဲဆိုသည့် ပြိုင်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်သည်။ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ ကျင့်ကြံသူများဖြစ်ရာ သူတို့တွင် နဂါးဘိုးဘေးသွေးဗီဇ ရှိနေသဖြင့် ပိုမိုရှည်လျားသော တောင့်ခံနိုင်စွမ်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။ တိုက်ပွဲကြာလေလေ သူတို့အတွက် ပို၍ အကျိုးရှိလေ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

...

လျှပ်စီးတောင်တန်း၏ အစွန်အဖျားတွင် လူရိပ်နှစ်ခု ပျံသန်းလာကြသည်။ သူတို့မှာ အလွန်ပင် သန်မာကြသည်။ ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော မည်သည့်မိုးကြိုးတိုက်ကွက်မဆို သူတို့၏ ပတ်လည် တစ်ဆယ်ပေအတွင်း ရောက်သည်နှင့် ထူးဆန်းစွာ ကွေ့ဝိုက်ကာ ရှောင်ကွင်းသွားကြသည်။

ဤသူတို့မှာ သူအိုကြီး နှစ်ဦးဖြစ်သည်။ တစ်ဦးမှာ ရွှေရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အခြားတစ်ဦးမှာ ငွေရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ တစ်ဦးတွင် ရွှေရောင်မျက်ဝန်းများ ရှိပြီး အခြားတစ်ဦးတွင် ငွေရောင်မျက်ဝန်းများ ရှိသည်။ ထိုနှစ်ဦးမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေကြပြီး သူတို့၏ စွမ်းအားမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကို ဆက်သွယ်ထားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ရာ ကံကြမ္မာနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒါက လျှပ်စီးတောင်တန်းလား..."

ငွေရောင်မျက်ဝန်းနှင့် သူအိုကြီးက အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လျက် မျက်လုံးကို အနည်းငယ်မှေးကာ တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မှန်တယ်၊ ဒါက ရှန်ဖုန်းမင်းဆက်မှာ အကျော်ကြားဆုံး နေရာတွေထဲက တစ်ခုပဲ... လျှပ်စီးတောင်တန်းရဲ့ အနက်ပိုင်းမှာ မိုးကြိုးကန်တစ်ခု ရှိတယ်... မိုးကြိုးကန်ရေမှာ ကြီးမားတဲ့ ဖျက်ဆီးခြင်းစွမ်းအားတွေ ပါဝင်နေသလိုပဲ၊ အံ့မခန်းလှတဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းစွမ်းအားတွေလည်း ရှိနေတယ်..."

ရွှေရောင်မျက်ဝန်းနှင့် သူအိုကြီးက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကို... ဒီမိုးကြိုးကန်မှာ ပိုင်ရှင်ရှိတယ်လို့ ငါကြားဖူးတယ်... ကန်ရဲ့ အောက်ခြေမှာ လျှပ်စီးနန်းတော်လို့ သိကြတဲ့ နန်းတော်တစ်ခု ရှိတယ်တဲ့... လျှပ်စီးတောင်တန်းရဲ့ သူတော်စင်သုံးပါးလို့ သိကြတဲ့ မိစ္ဆာဘုရင် သုံးပါးက အဲ့ဒီမှာ နေထိုင်ကြတာပဲ... ငါတို့ သူတို့ဆီကို အရင်ဆုံး သွားပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား..."

ငွေရောင်မျက်ဝန်းနှင့် သူအိုကြီးက သူ၏လက်များကို နောက်ပစ်ထားလျက် အကြံပြုလိုက်သည်။

"ကောင်းတာပေါ့...”

ရွှေရောင်မျက်ဝန်းနှင့် သူအိုကြီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ထိုနှစ်ဦးမှာ အရှိန်မြှင့်လိုက်ကြရာ စိတ်ကူးကြည့်၍ပင် မရနိုင်လောက်သော အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

...

လျှပ်စီးတောင်တန်းအတွင်းရှိ အခြားတစ်နေရာတွင် ဖြစ်သည်။

ဆံပင်နက်နှင့် သူအိုကြီးတစ်ဦးမှာ လူငယ်နှစ်ဦးနှင့်အတူ ဟင်းလင်းပြင်ထက်တွင် အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်လာနေသည်။ သူတို့သည် ကောင်းကင်မှ ဒလဟောကျဆင်းနေသော ထူထဲလှသော မိုးကြိုးတိုက်ကွက်များကို လျစ်လျူရှုထားကြသည်။ သူ၏ဦးခေါင်းအထက်တွင် အနက်ရောင်ထီးတစ်လက် လွင့်မျောနေသည်။ ၎င်းမှာ မရပ်မနား လည်ပတ်နေလျက် မိုးကြိုးတိုက်ကွက်အားလုံးကို အခြားတစ်ဖက်သို့ လွှဲပြောင်းပေးနေသည်။ သူ၏ဘေးမှ လူငယ်နှင့် မိန်းကလေးမှာ ၁၆ နှစ် ၁၇ နှစ်ခန့်သာ ရှိကြသေးသည်။ ငယ်ရွယ်သော်လည်း သူတို့မှာ ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် အဆင့် ၁၀ ၏ ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုသုံးဦးမှာ လျှပ်စီးတောင်တန်း၏ အနက်ပိုင်းသို့ ဆက်လက် ဝင်ရောက်လာကြသည်။

...

အသက်ရှူအကြိမ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ရွှေရောင်မျက်ဝန်းနှင့် သူအိုကြီးနှင့် ငွေရောင်မျက်ဝန်းနှင့် သူအိုကြီးတို့မှာ မိုးကြိုးကန်၏ အစွန်အဖျားသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ မိုးကြိုးကန်၏ အပြင်ဘက်တွင် ကြီးမားသော ဝင်ပေါက်တစ်ခု ရှိသည်။ ကြေးညိုတံခါးပေါ်တွင် "လျှပ်စီးနန်းတော်" ဟူသော ရွှေရောင်စာလုံးသုံးလုံးကို ထွင်းထုထားပေသည်။

"ရောက်ပြီ...”

ငွေရောင်မျက်ဝန်းနှင့် သူအိုကြီးက ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် နန်းတော်ထံသို့ အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေရာက... လျှပ်စီးတောင်တန်းရဲ့ သူတော်စင်သုံးပါးရဲ့ နယ်မြေလား..."

နန်းတော်အတွင်းတွင် မြင်းနက်ကြီး၊ ကြောင်နက်ကြီးတို့နှင့်အတူ စားသောက်နေကြသော လျှပ်စီးတောင်တန်း၏ သူတော်စင်သုံးပါးမှာ အပြင်ဘက်မှ အသံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။ ချက်ချင်းပင် သူတို့အားလုံး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။ ထိုခဏမှာပင် ကံကြမ္မာနယ်ပယ်မှ အဆင့်မြင့်ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦး ရောက်ရှိနေသည်ကို သူတို့ အာရုံခံမိလိုက်ကြသည်။

"ဂလု... ဂလု..."

မြင်းနက်ကြီးမှာ ဝိုင်အိုးကိုကိုင်ကာ အိုးလိုက် မော့သောက်လိုက်သည်။ အပြင်ဘက်မှ လူရိပ်နှစ်ခုကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရသော်လည်း သူသည် နှာခေါင်းရှုံ့လျက် လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ ကံကြမ္မာနယ်ပယ်မှ မိစ္ဆာလေးနှစ်ကောင်မှာ သူ၏အာရုံစိုက်မှုကို ရယူရန် မထိုက်တန်ပေ။

"စီနီယာ... အပြင်မှာ ဧည့်သည်တွေ ရောက်နေပါတယ်... ကျွန်တော်တို့ ထွက်ပြီး ကြည့်လိုက်ပါဦးမယ်...”

လျှပ်စီးတောင်တန်း၏ သူတော်စင်သုံးပါးက မတ်တတ်ရပ်ကာ မြင်းနက်ကြီးကို လက်သီးလက်ဝါးဆုပ်၍ ပြောလိုက်ကြသည်။

"သွားကြလေ...”

မြင်းနက်ကြီးမှာ ခေါင်းပင်မဖော်ဘဲ ဝေဝါးစွာ ပြန်ဖြေလျက် ဆက်လက် သောက်စားနေပေသည်။

"ဦးလေးမြင်း... ဝိုင်တစ်အိုး ကျန်သေးတယ်..."

ကြောင်နက်ကြီးမှ အသွင်ပြောင်းထားသော လူငယ်မှာ သူ၏ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။ သူသည် ဝိုင်အိုးအသစ်တစ်အိုးကို အလျင်အမြန်ပင် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

မြင်းနက်ကြီးမှာ အိုးကိုယူကာ ခေါင်းကိုနောက်သို့လှန်လျက် ဝိုင်များကို သူ၏လည်ချောင်းအတွင်းသို့ လောင်းချလိုက်သည်။

ကြောင်နက်ကြီးမှာ အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူအိုကြီးနှစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏မျက်ဝန်းများတွင် မုန်းတီးမှုများ ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

"ကြောင်လေး... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

မြင်းနက်ကြီးမှာ သောက်စားနေသော်လည်း ကြောင်နက်ကြီး၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သတိမထားမိဘဲ နေပါမည်နည်း။

"ဦးလေးမြင်း... အပြင်က အဲ့ဒီမိစ္ဆာနှစ်ကောင်ထဲမှာ တစ်ကောင်က ရွှေရောင်ကွင်းမြွေဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က ငွေရောင်ကွင်းမြွေပဲ၊ သူတို့မှာ နက်နဲတဲ့ ကျင့်ကြံမှုတွေ ရှိကြတယ်... ကျွန်တော် သူတို့နဲ့ အရင်က ပြဿနာရှိခဲ့ဖူးတယ်... အံ့သြစရာကောင်းတာက အခု သူတို့ရဲ့ကျင့်ကြံမှုက ကျွန်တော့်ကို ကျော်လွန်သွားပြီပဲ..."

ကြောင်နက်ကြီးက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားလိုက်ရာ အဆစ်များမှ အသံများပင် ထွက်လာခဲ့ချေပြီ။

"ဒါဆို သူတို့က မင်းရဲ့ရန်သူတွေပေါ့၊ ဟုတ်လား... ကောင်းပြီ... ငါ သူတို့ကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်မလဲဆိုတာ ခဏနေရင် ကြည့်ထားလိုက်..."

မြင်းနက်ကြီးက ဝိုင်ကို ချလိုက်ပြီး သူ၏ဖြူဖွေးသော သွားကြီးများကို ဖော်ပြလျက် ပြုံးလိုက်သည်။

သူသည် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူ၏အရှိန်အဝါမှာ တာအိုနယ်ပယ်မှ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းနယ်ပယ် အဆင့် ၁၀ ၏ ထိပ်ဆုံးအထိ ချက်ချင်း ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီး ကြောင်နက်ကြီး၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်နှင့် အတိအကျ တူညီသွားခဲ့ပေသည်။

"ဦးလေးမြင်း... ဘာလုပ်တာလဲ..."

ကြောင်နက်ကြီး၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့သြမှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားပြီး ဝမ်းသာအားရ မေးလိုက်သည်။

အခန်း ၁၀၆ ပြီးပါပြီ။

အခန်း ၁၀၇ - ရွှေရောင်နှင့် ငွေရောင်သူတော်စင်တို့ကို မျှားခေါ်ခြင်း

"ဟဲဟဲ... ခဏလောက် အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်ကြည့်နေလိုက်စို့၊ ဦးလေးမြင်းက ဒီမြွေလေးနှစ်ကောင်ကို ဘယ်လိုမျိုး စော့ကစားမလဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်..."

မြင်းနက်ကြီးက သူ၏သွားကြီးများကို ဖော်ပြလျက် ရယ်မောပြောဆိုလိုက်သည်။ ကြောင်နက်ကြီးသည်လည်း တဟီးဟီး ရယ်မောနေပေသည်။ ဦးလေးမြင်းက ပညာရှိကို ဖမ်းရန်အတွက် လူအယောင်ဆောင်ပြီး ကစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် အပြင်က မြွေလေးနှစ်ကောင်ကို လက်ညှိုးတစ်ချောင်းတည်းဖြင့် အလွယ်တကူ ချေမှုန်းနိုင်သည့် အလွန်ပင် သန်မာလှသော ထာဝရနယ်ပယ် မိစ္ဆာကြီးဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ ရက်စက်သော ကစားပွဲတစ်ခုကို အပျော် ပြုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပုံရသည်။ သူသည် အားနည်းသလို ဟန်ဆောင်ကာ ထိုမြွေလေးနှစ်ကောင်ကို အသေသေချာချာ နောက်ပြောင်ပြီးမှ အပြတ်ရှင်းရန် ကြံစည်ထားခြင်းပင်။

ကြောင်နက်ကြီးမှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မျှော်လင့်နေသည်။ ဦးလေးမြင်းက ထိုနှစ်ယောက်ကို မည်သို့ကိုင်တွယ်မည်နည်း ဆိုသည်ကို သူလည်း မြင်ချင်နေမိသည်။

ထိုအချိန်တွင် လျှပ်စီးတောင်တန်း၏ သူတော်စင်သုံးပါးမှာ ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ သူစိမ်းသူအိုကြီးနှစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူတို့သည် ရှေ့သို့တိုးကာ လက်သီးစု၍ ဂါရဝပြုလိုက်ကြသည်။

"မိတ်ဆွေတို့က ဘယ်ကလာသလဲဆိုတာ သိပါရစေ..."

"ငါတို့က ထျန်းရှင်းမင်းဆက်က လာတာပဲ၊ ငါက ဝမ်လုံတောင်တန်းက ရွှေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်ပဲ၊ သူကတော့ ငွေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်ပါ..."

ရွှေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်က မောက်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။

‘ဘာ... ထျန်းရှင်းမင်းဆက်က ရွှေရောင်နဲ့ ငွေရောင်သူတော်စင်တွေ တကယ်ပဲ ရောက်လာတာလား...’

လျှပ်စီးတောင်တန်း၏ သူတော်စင်သုံးပါးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏နှလုံးသားထဲတွင် တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။ ထျန်းရှင်းမင်းဆက်မှာ ရှန်ဖုန်းမင်းဆက်နှင့် နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်နေသည်။ လျှပ်စီးတောင်တန်းမှာ ရှန်ဖုန်းမင်းဆက်တစ်ခုလုံးရှိ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုတို့၏ အထွတ်အမြတ်နေရာဟု ဆိုနိုင်လျှင် ဝမ်လုံတောင်တန်းမှာ ထျန်းရှင်းမင်းဆက်၏ မိစ္ဆာအထွတ်အမြတ်နေရာ ဖြစ်ပေသည်။ ဤ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းနှင့် ငွေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်တို့နှင့် ပတ်သက်၍လည်း သူတို့သုံးဦးမှာ ထိုမိစ္ဆာကြီးနှစ်ဦး၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ကျော်ကြားမှုကို ကြားဖူးနားဝ ရှိကြသည်။ ထိုနှစ်ဦးမှာ ကံကြမ္မာနယ်ပယ်မှ ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသည်။ အင်အားအရဆိုလျှင် လျှပ်စီးတောင်တန်း၏ သူတော်စင်သုံးပါးထက် ပိုမိုသန်မာသည်မှာ အမှန်ပင်။

"သူတော်စင်နှစ်ပါး ရောက်လာတာကို မသိလိုက်တဲ့အတွက် သေချာနှုတ်မဆက်မိတာကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အထဲကို ကြွပြီး ထိုင်ပါဦး..."

မိုးကြိုးနဂါးမှာ အလျင်အမြန်ပင် ဂါရဝပြုလျက် အလွန်ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟွန့်... ဒါဆိုရင်တော့ ငါတို့ အားမနာတော့ဘူး...”

ရွှေရောင်မျက်ဝန်းနှင့် ငွေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်တို့မှာ နန်းတော်အတွင်းသို့ ဝင့်ကြွားစွာ လမ်းလျှောက်ဝင်သွားကြသည်။

လျှပ်စီးတောင်တန်း၏ သူတော်စင်သုံးပါးမှာ နောက်ကွယ်မှ ထပ်ချပ်မကွာ လိုက်ပါသွားကြသည်။ မိုးကြိုးနဂါးနောက်မှ လိုက်လာကြသော နွားမိစ္ဆာနှင့် နက်မှောင်လျှပ်စီးမိုးကြိုးကျားတို့မှာ စိုးရိမ်ပူပန်သော အကြည့်များဖြင့် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်းဆုံသွားကြသည်။

နန်းတော်အတွင်း၌ ထာဝရနယ်ပယ်မှ မိစ္ဆာကြီးစီနီယာတစ်ဦး ရှိနေသည်။ ယခု ထျန်းရှင်းမင်းဆက်မှ ရွှေရောင်နှင့် ငွေရောင်သူတော်စင်နှစ်ပါးပါ ရောက်လာပြီဖြစ်ရာ သူတို့အားလုံး မည်သို့ဆက်ဆံကြမည်ဆိုသည်ကို စဉ်းစား၍ မရနိုင်တော့ပေ။

လူတိုင်း ခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်ကြသည့်အခါ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းနှင့် ငွေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်တို့မှာ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းနယ်ပယ်မှ မိစ္ဆာနှစ်ကောင် ထိုင်နေပြီး ဝိုင်အိုးများဖြင့် အေးအေးလူလူ သောက်စားနေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ဒေါသများ ထွက်လာကြသည်။

"မင်းတို့ လျှပ်စီးတောင်တန်း သူတော်စင်သုံးပါးက ဒီနန်းတော်ရဲ့ အရှင်သခင်တွေ မဟုတ်ကြတော့ဘူးလား၊ ဘာလို့ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းနယ်ပယ်က တိရစ္ဆာန်နှစ်ကောင်ကို ပင်မနေရာမှာ ထိုင်ခွင့်ပေးထားရတာလဲ..."

ရွှေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်က အေးစက်သော မျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အဲဒါက..."

မိုးကြိုးနဂါးမှာ ဘယ်လိုရှင်းပြရမှန်းမသိဘဲ ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ ဖြစ်နေပေသည်။

သဘာဝကျစွာပင် သူသည် ထိုထာဝရနယ်ပယ်မှ မိစ္ဆာကြီးစီနီယာနှင့် ပတ်သက်သည့် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ထုတ်ပြောရန် မဝံ့ရဲပါချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ မိမိ၏အသက်က ပို၍ အရေးကြီးသည်မဟုတ်ပါလား။ သို့သော်လည်း ဤအခြေအနေကို မည်သို့ရှင်းပြရပါမည်နည်း။

"ဘုန်း..."

ကြောင်နက်ကြီးက သူ၏ဝိုင်အိုးကို ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ အရက်မူးနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ရွှေရောင်မျက်ဝန်းနှင့် ငွေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်တို့ကို ကြည့်လျက် သူက တဟီးဟီး ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မြင်ဖူးနေရတာလဲ၊ ငါတို့ အရင်က ဆုံဖူးကြသလား..."

"မင်းက... အမြီးကိုးချောင်းဝိညာဉ်ကြောင်လား..."

ရွှေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်က မျက်လုံးကိုမှေးလျက် ကြောင်နက်ကြီးကို အထက်အောက် အကဲခတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းနယ်ပယ် အဆင့် ၁၀ မျှသာ ရှိသေးသည်ကို သတိပြုမိသွားသည့်အခါ သူက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်မိသည်။

"မင်း ကြောင်အိုကြီးပဲ... အနှစ်တစ်ထောင်နီးပါး ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ၊ မင်းက အခုထိ ကံကြမ္မာနယ်ပယ်ကို အဆင့်ထိုးထွင်းတိုးတက်ခြင်း မရှိသေးဘူးလား... အသုံးမကျလိုက်တာ၊ မင်းက မင်းရဲ့ အမြီးကိုးချောင်းဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စုအတွက် အရှက်ရစရာပဲ...”

"တောက်... မင်းက ကံကြမ္မာနယ်ပယ်ကို ရောက်သွားရုံနဲ့ မင်းကိုယ်မင်း ပြိုင်ဘက်ကင်းပြီလို့ ထင်နေတာလား..."

ကြောင်နက်ကြီးက ပျင်းရိစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်၏ စကားများကြောင့် သူ ဒေါသထွက်ပုံမရပေ။ စားပွဲပေါ်မှ ဝိညာဉ်သစ်သီးတစ်လုံးကို ယူကာ ပါးစပ်ထဲထည့်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးစားနေပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် မြင်းနက်ကြီးသည်လည်း သူ၏ဝိုင်အိုးကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ သူသည် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ရွှေရောင်နှင့် ငွေရောင်ဝတ်စုံဝတ် သူအိုကြီးနှစ်ဦးကို ကြည့်လျက် သူ၏ဖြူဖွေးသော သွားကြီးများကို ဖော်ပြကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

မြင်းနက်ကြီး၏ အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏမှာပင် မိုးကြိုးနဂါးမှာ ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။

"စီနီ..."

မိုးကြိုးနဂါး စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် မြင်းနက်ကြီးက သူ၏စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားရင် ဘယ်သူကမှ မင်းကို အအ လို့ ခေါ်မှာမဟုတ်ဘူး...”

မြင်းနက်ကြီးက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

မိုးကြိုးနဂါးမှာ ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်ပိတ်သွားတော့သည်။ နွားမိစ္ဆာနှင့် နက်မှောင်လျှပ်စီးမိုးကြိုးကျားတို့မှာလည်း ထိုအချိန်တွင် အသက်ပြင်းပြင်းပင် မရှူဝံ့ကြတော့ပေ။

ဤသည်မှာ ထာဝရနယ်ပယ်မှ မိစ္ဆာကြီး တစ်ဦးဖြစ်ပေသည်။ ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီးတစ်ခုလုံးတွင် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်၎င်းမှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလှပေသည်။

"မင်းတို့ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းနယ်ပယ် မိစ္ဆာနှစ်ကောင်၊ အဲ့ဒီပေါ်ကနေ အခုချက်ချင်း ဆင်းခဲ့ကြစမ်း... အဲ့ဒါ မင်းတို့ ထိုင်ရမယ့်နေရာ မဟုတ်ဘူး...”

ရွှေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"အော်... ဟုတ်လား..."

မြင်းနက်ကြီးက ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏လက်များကို နောက်ပစ်လျက် အောက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်ဆင်းလာခဲ့သည်။ သူသည် ရွှေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်ကို လက်ညှိုးဖြင့် ခေါ်လိုက်ပြီး တဟီးဟီး ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါက ငါ့အရည်အချင်းကို အထင်ကြီးနေတယ်ဆိုရင်ကော ဘာဖြစ်လဲ... မင်း မကျေနပ်ရင် ငါတို့ တစ်ပွဲလောက် နွှဲကြည့်ကြမလား..."

ဦးလေးမြင်းက ကျားကိုစားမည့် ဝက်အယောင်ဆောင်ပြီး အလွန်အမင်း မောက်မာစွာ လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကြောင်နက်ကြီးမှာ စိတ်ထဲမှနေ၍ အားရပါးရ ရယ်မောမိတော့သည်။ သူ ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ်တွင် ရှိစဉ်က ဤမြွေမိစ္ဆာနှစ်ကောင်နှင့် ရန်သူဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ နှစ်ယောက်တစ်ယောက် တိုက်ပွဲတွင် သူသည် ထိုသူတို့ကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ချေ။ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများရရှိပြီးနောက် ထွက်ပြေးခဲ့ရပြီး ဤနှစ်များတစ်လျှောက်လုံးတွင် လက်စားချေရန် အင်အားမရှိခဲ့ပေ။ ယနေ့ လျှပ်စီးတောင်တန်းတွင် ဤကမ္ဘာ့ရန်သူနှစ်ယောက်နှင့် ဆုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားပါမည်နည်း။ သူသည် သူတို့ကို မယှဉ်နိုင်သော်လည်း ဦးလေးမြင်းက ရှေ့သို့ထွက်ကာ သူ့အတွက် လက်စားချေပေးရန် ပြင်ဆင်နေချေပြီ။

...

မိုးကြိုးကန်၏ အထက် ဟင်းလင်းပြင်တွင် ဖြစ်သည်။

မြင်းနက်ကြီးက ကျားကိုစားမည့် ဝက်အယောင်ဆောင်ပြီး ကစားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရီယွင်က ခေတ္တမျှ ခေါင်းယမ်းလျက် ပြုံးလိုက်သည်။ မြင်းနက်ကြီးမှာ အတော်လေး နောက်ပြောင်တတ်သည့် အလေ့အထ ရှိပေသည်။ သို့သော်လည်း သူသည် အလုပ်ကြိုးစားပြီး ညည်းညူခြင်းမရှိဘဲ အမြဲတမ်း တိတ်ဆိတ်နေတတ်သူဖြစ်ရာ ရီယွင်က ယနေ့တော့ သူ့ကို ပျော်ခွင့်ပေးထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ရီယွင်သည် အခြားအရပ်မျက်နှာတစ်ခုသို့လည်း လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အနက်ရောင်ထီးအကြီးစားတစ်လက်ကို ကိုင်ထားသော ဆံပင်နက်နှင့် သူအိုကြီးတစ်ဦးမှာ လူငယ်နှစ်ဦးကို ဦးဆောင်လျက် ကျွင်းမော့ရှောင်နှင့် လော့လီတို့၏ တိုက်ပွဲမြေပြင်ထံသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာနေသည်။

"ဒါက ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလာပြီပဲ..."

ရီယွင်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။

ဆံပင်နက်နှင့် သူအိုကြီး၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ မနိမ့်လှချေ။ သူသည် ကံကြမ္မာနယ်ပယ်မှ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ဘေးမှ လူငယ်နှစ်ဦးမှာလည်း အလွန်မြင့်မားသော ပါရမီကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြပြီး ၁၆ နှစ် သို့မဟုတ် ၁၇ နှစ်ခန့်တွင် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည့် သန်မာသူများ ဖြစ်ကြသည်။

...

လျှပ်စီးနန်းတော်အတွင်း၌...

မြင်းနက်ကြီး၏ မောက်မာမှုမှာ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းနှင့် ငွေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်တို့၏ ဒေါသကို အောင်မြင်စွာ တောက်လောင်စေခဲ့သည်။

"သေပေတော့...”

စိတ်တိုတတ်သော ငွေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်မှာ မြင်းနက်ကြီးထံသို့ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ မြင်းနက်ကြီးသည်လည်း ရိုးရှင်းပြတ်သားသော လက်သီးတစ်ချက်နှင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ဘုန်း...”

လက်သီးနှင့် လက်ဝါးတို့ ထိမိသွားပြီးနောက် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုနှစ်ဦးမှာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် အင်အားချင်း ညီမျှနေကြသည်။

"အား... အင်အားက မဆိုးဘူးပဲ...”

မြင်းနက်ကြီးက သူ၏လက်သီးမှာ နာကျင်သွားသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်လျက် သူ၏လက်ကို ခါယမ်းကာ သွားဖြဲပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။

"မင်းက ဘယ်လိုမျိုး မိစ္ဆာလဲ... မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က တကယ်ကို သန်မာတာပဲ...”

ငွေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်က ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး သူ့ကို အထက်အောက် အကဲခတ်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်ဝန်းများတွင် ငွေရောင်အလင်းတန်းများ လင်းလက်သွားသော်လည်း မြင်းနက်ကြီး၏ မူလအသွင်ကိုမူ သူ ခွဲခြားမရနိုင်ပါပေ။ သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလျက် မြင်းနက်ကြီးကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံတိုက်ခိုက်လိုက်ပြန်သည်။

မြင်းနက်ကြီးသည်လည်း နောက်တစ်ကြိမ် ရိုးရှင်းပြတ်သားသော လက်သီးတစ်ချက်ကို မြှောက်ကာ ထိုးလိုက်ပြန်သည်။

"ဘုန်း...”

နောက်ထပ် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ငွေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်မှာ နောက်သို့ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း ဆုတ်သွားခဲ့ရသော်လည်း မြင်းနက်ကြီးမှာမူ လုံးဝ ငြိမ်သက်နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

ဤသည်မှာ ဘေးမှ စောင့်ကြည့်နေသော ရွှေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်ကို အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

‘ဒီ သက်လတ်ပိုင်း လူညိုချောကြီးက တကယ်တော့ ဘယ်ကလာတာလဲ... ဘာလို့ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဒီလောက်အထိ ကြောက်စရာကောင်းနေရတာလဲ...’

"မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး လာခဲ့ကြစမ်း... ဒီနေ့ ဒီက ဦးလေးက မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးကို အဝတိုက်ပေးမယ်...”

မြင်းနက်ကြီးက သူ၏လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ရာ အဆစ်များမှ အသံများ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ချောက်... ချောက်..."

သို့သော်လည်း သူ၏မျက်နှာတွင်မူ ဂရုမစိုက်သော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီးမှာ ဤမျှအထိ မောက်မာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းနှင့် ငွေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်တို့မှာ မဟိန်းဟောက်ဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ဘဲ နှစ်ဦးလုံး ရှေ့သို့ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်ကြတော့သည်။

ဘေးတွင် ရပ်နေကြသော လျှပ်စီးတောင်တန်း၏ သူတော်စင်သုံးပါးမှာမူ ရယ်ရခက် ငိုရခက်သော အမူအရာများ ဖြစ်နေကြသည်။

ဤစီနီယာမှာ ထာဝရနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း ကံကြမ္မာနယ်ပယ်မှ မိစ္ဆာလေးနှစ်ကောင်ကို နောက်ပြောင်ရန် စိတ်ကူးရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် တကယ်ကို ပွဲစည်တာကို ဝါသနာပါသူ ဖြစ်ရပေမည်။

"ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း..."

နန်းတော်အတွင်းတွင် လူရိပ်သုံးခုမှာ အဆက်မပြတ် ဆုံတွေ့နေကြပြီး ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကို ဆင်နွှဲနေကြသည်။ သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုစွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပြီး တိုက်ပွဲသံများမှာလည်း ဟိန်းထွက်နေပေသည်။ ပေါက်ကွဲသံများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ငြိမ်စမ်း...”

မိုးကြိုးနဂါးက သူ၏လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်လိုက်ပြီး ပေါက်ကွဲထွက်လာသော စွမ်းအင်လှိုင်းအားလုံးကို ချက်ချင်း တားဆီးလိုက်သည်။ သူသည် နန်းတော်ကြီး ပျက်စီးသွားမှာကို လုံးဝ အလိုမရှိပေ။

အခန်း ၁၀၇ ပြီးပါပြီ။

အခန်း ၁၀၈ - ချီစွမ်းအင်ရတနာများကို နှိုင်းယှဉ်ခြင်း

“အစ်ကိုကြီး... ဒီနှစ်ဖက်လုံးက ငါတို့ လျှပ်စီးတောင်တန်း အာခံနိုင်တဲ့သူတွေ မဟုတ်ဘူး... ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ...”

မိုးကြိုးနဂါး၏ နောက်ကွယ်တွင် ရပ်နေသော နွားမိစ္ဆာသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်နေလျက် စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ပြီး အသံပို့လွှတ်လိုက်သည်။ ထိုအသံမှာ မိုးကြိုးနဂါးနှင့် နက်မှောင်လျှပ်စီးမိုးကြိုးကျား နှစ်ဦးလုံးထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

အနှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် လျှပ်စီးတောင်တန်း၏ သူတော်စင်သုံးပါးမှာ မည်သည့်ဂိုဏ်းဂဏ၏ ရှုပ်ထွေးလှသော ကိစ္စရပ်များတွင်မှ ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူတို့သည် အစဉ်သဖြင့် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရင်း အမြင့်မြတ်ဆုံးသော တာအိုကိုသာ ရှာဖွေခဲ့ကြပြီး လောကီလောကထဲသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းခဲလှသည်။ သို့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လျှပ်စီးတောင်တန်းအနေဖြင့် ဤမျှအင်အားကြီးမားသော အဖွဲ့အစည်းနှစ်ခုကို ရန်စမိလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။

တစ်ဖက်မှာ ထာဝရနယ်ပယ် မိစ္ဆာကြီးဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဖက်မှာ ထျန်းရှင်းမင်းဆက် ဝမ်လုံတောင်တန်းမှ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်နှင့် ငွေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်တို့ ဖြစ်ကြသည်။

‘ဒီသူတော်စင်နှစ်ပါးက အနည်းငယ် ပိုအားနည်းတယ်ဆိုပေမဲ့ သူတို့ကလည်း ငါတို့ ရန်မစရဲတဲ့သူတွေပဲ...’

နွားမိစ္ဆာက စိုးရိမ်တကြီး တွေးနေမိသည်။

‘ဝမ်လုံတောင်တန်းမှာ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် မြင့်မားတဲ့ နဂါးအရှင်သခင်တစ်ဦး ရှိတယ်လို့လည်း ကြားဖူးတယ်... သူက လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်တစ်ထောင်ကတည်းက တာအိုနယ်ပယ်ကို ခြေလှမ်းလှမ်းခဲ့ပြီးသားတဲ့...’

“အခု အခြေအနေက ငါတို့ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေပြီ...”

မိုးကြိုးနဂါးက သက်ပြင်းချလျက် စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ပြီး အသံပို့လွှတ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ညီအစ်ကိုတို့... ငါတို့ လျှပ်စီးတောင်တန်းက ဘုရားကျောင်းအသေးလေးတစ်ခုပဲ... ငါတို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ရန်မစရဲဘူး...”

နွားမိစ္ဆာက ငြီးတွားလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီး... တကယ်လို့ ဒီထာဝရနယ်ပယ် မိစ္ဆာကြီးက လျှပ်စီးတောင်တန်းကနေ ထွက်သွားလို့ နောင်ကျရင် ဝမ်လုံတောင်တန်းက နဂါးအရှင်သခင်က ငါတို့ဆီ ရောက်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...”

“ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး... အမှန်အတိုင်းပဲ ပြောရမှာပေါ့... ဒါ့အပြင် ငါတို့က ဒီကိစ္စမှာ ပါဝင်တာမှ မဟုတ်တာ...”

မိုးကြိုးနဂါးက ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူက ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။

“ဒီနဂါးအရှင်သခင်နဲ့ ငါက မူလဇစ်မြစ်တူတူပဲ... နှစ်ယောက်လုံးက နဂါးမျိုးနွယ်တွေလေ... သူက ငါ့မျက်နှာကိုတော့ အနည်းငယ် ထောက်ထားလိမ့်မယ်ထင်ပါတယ်...”

သူတို့၏ အစ်ကိုကြီး မိုးကြိုးနဂါးက ဤသို့ပြောလိုက်သည်ကို ကြားရမှ နွားမိစ္ဆာနှင့် နက်မှောင်လျှပ်စီးမိုးကြိုးကျားတို့မှာ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသည်။

“ဟား... မင်းတို့နှစ်ယောက်က တကယ်ပဲ မဆိုးဘူးပဲ... မင်းတို့ ငါ့ကို တိုက်ခိုက်လိုက်တာ တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်နေပြီ... ဆက်လုပ်စမ်းပါ... ငါ့ကို တကယ်ပဲ လဲကျအောင် လုပ်နိုင်မလား ကြည့်ရအောင်...”

ဦးလေးမြင်းက တိုက်ခိုက်နေစဉ်အတွင်း သူ၏မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်ဟန်တစ်ခု ဖော်ပြလျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူသည် စီနီယာ သန်မာသူကြီးတစ်ဦး၏ အမူအရာမျိုး အစအနပင် မရှိတော့ပေ။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် အသာစီး မရဘဲ အရေးနိမ့်နေသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နေသည်။ သူသည် တိုက်ကွက်များစွာ မထုတ်ဖော်ဘဲ နာကျင်ဟန်ဆောင်ကာ မျက်နှာရှုံ့မဲ့လျက် အော်ဟစ်နေသည်။

ရွှေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်နှင့် ငွေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်တို့အတွက်မူ အခြေအနေက တစ်မျိုးဖြစ်သည်။

‘အစ်ကိုကြီး... ဒီကောင်က တကယ်တော့ ဘာကောင်လဲ... သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အရမ်းမာလွန်းတယ်...’

ငွေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်က စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ပြီး အသံပို့လွှတ်လိုက်သည်။ သူသည် တိုက်ခိုက်နေစဉ်အတွင်း မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပုံပျက်နေပြီး အသက်ကိုလည်း ပြင်းပြင်းရှူနေရသည်။ သူသည် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူကို အလစ်အငိုက် လက်သီးတစ်ချက် မိအောင် ထိုးနိုင်ခဲ့လျှင်ပင် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အမာဆုံးသော ရတနာတစ်ခုကို ထိမှန်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူ၏လက်သီးမှာ ပြန်ကန်ထွက်လာပြီး လက်ဆစ်များမှာလည်း နာကျင်မှုကြောင့် တဆစ်ဆစ် တုန်နေတော့သည်။

‘ဒါက ကျောက်နက်မိစ္ဆာတစ်ကောင်များလား...’

ရွှေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်က အံကြိတ်လျက် ခန့်မှန်းကြည့်သည်။ သူသည်လည်း အကြီးအကျယ် ဒုက္ခရောက်နေရသည်။ ထိုသူကို သူ တိုက်ခိုက်လိုက်တိုင်း သူ၏လက်ခြေများသာ ပြင်းထန်စွာ နာကျင်မှုကို ခံစားနေရသည်။

အပေါ်ယံကြည့်လျှင် သူတို့နှစ်ဦးက အသာစီးရနေသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ သူတို့ မည်မျှ ဒုက္ခရောက်နေသည်ကို သူတို့ကိုယ်တိုင်သာ သိသည်။ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူမှာ မဖောက်ထွင်းနိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်ရှိပုံရသည်။ သူတို့ မည်မျှပင် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ပါစေ သူ့ကို ဒဏ်ရာရအောင် မလုပ်နိုင်ကြပေ။ ကံကောင်းသည်မှာ သူ၏တိုက်ကွက်များမှာ သိပ်မပြင်းထန်ခြင်းပင်။ မဟုတ်လျှင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဤနေရာတွင် စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ပြီး အသံပို့လွှတ်နိုင်ကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

“ဟဲဟဲ...”

တိုက်ပွဲကို အဝေးမှ စောင့်ကြည့်နေသော ကြောင်နက်ကြီးက ရက်စက်စွာ တစ်ချက် ပြုံးလိုက်သည်။

ဦးလေးမြင်းက တကယ့်ကို ဦးလေးမြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူက တွေးနေမိသည်။

‘ဦးလေးမြင်းကတော့လေ အမြဲတမ်း သန်မာသူကြီးရဲ့ပုံစံအတိုင်းပါပဲလား... သူက အရေးနိမ့်နေသလို ဟန်ဆောင်နေပေမဲ့ အမှန်စင်စစ်တော့ သူက အသာစီးရနေတာကို ဘယ်သူမသိဘဲနေမှာလဲ...’

ကြောင်နက်ကြီးသည် ဦးလေးမြင်း၏ သန်မာထွားကြိုင်းလှသော ကြွက်သားများကို ပြန်လည် အမှတ်ရလိုက်သည်။ စွမ်းအားကြီးမားလှသော ဧကရာဇ်အဆင့် လက်နက်များပင်လျှင် ထိုအရေခွံကို ဖောက်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ ခန့်မှန်းမိသည်။ ဤ ကံကြမ္မာနယ်ပယ် မြွေမိစ္ဆာလေးနှစ်ကောင်၏ ပျော့ညံ့လှသော လက်သီးများကိုတော့ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။

“မင်းတို့နှစ်ယောက်က ဒီထက်ပိုပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် မထိုးနိုင်ကြဘူးလား... ဒီလောက် ပျော့ညံ့တဲ့ အင်အားနဲ့ မင်းတို့ကိုယ်မင်းတို့ ကံကြမ္မာနယ်ပယ် မိစ္ဆာကြီးတွေလို့ ခေါ်ရဲသေးတယ်ပေါ့... မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုအတွက် တကယ်ကို အရှက်ရစရာပဲ... ကျွတ်ကျွတ်ကျွတ်...”

ဦးလေးမြင်းက လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး သူ၏ဖြူဖွေးသော သွားကြီးများကို ဖော်ပြလျက် လက်သီးတစ်ချက် ထိုးလိုက်ရာ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်၏ လက်သီးနှင့် တည့်တည့် တိုက်မိသွားသည်။

“ဘုန်း...”

ရွှေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်မှာ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် လွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် သူ၏လက်ကို တဖျတ်ဖျတ် ခါယမ်းနေပြီး ပြင်းထန်စွာ နာကျင်နေသကဲ့သို့ မျက်နှာရှုံ့မဲ့နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ငွေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်က နောက်ကွယ်မှနေ၍ တစ္ဆေတစ်ကောင်ပမာ အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ဦးလေးမြင်းမှာ ရှေ့သို့ တိုးမသွားဘဲ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ပြီး ငွေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်၏ လက်သီးကို သူ၏ပုခုံးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်လိုက်ရာ သူကိုလည်း ချက်ချင်း လွင့်ထွက်သွားစေသည်။ ငွေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်၏ လက်ဆစ်များမှာ ကြေမွသွားတော့မည့်အတိုင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင်ပင် လူးလိမ့်တော့မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

“ထူးဆန်းတဲ့ မိစ္ဆာကောင်... မင်းရဲ့ မူလအသွင်က ဘာလဲ... မှန်မှန်ပြောစမ်း...”

ငွေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ သူ၏နာကျင်နေသော လက်ကို ခါယမ်းနေပြီး ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ရန်ပင် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ရပ်တန့်နေပေသည်။

ဤကံကြမ္မာနယ်ပယ် မိစ္ဆာကြီးနှစ်ဦးမှာ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းနယ်ပယ်မှ ဤမိစ္ဆာလေးကို အလွယ်တကူ ရှင်းပစ်နိုင်မည်ဟု မူလက ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ ခဏမျှ တိုက်ခိုက်ပြီးနောက်တွင်မူ သူတို့မှာ အောင်မြင်မှု မရရုံမျှမက တန်းတူပင် မယှဉ်နိုင်ခဲ့ပေ။

“ဟား...”

နွားမိစ္ဆာမှာ မနေနိုင်ဘဲ တဟီးဟီး ရယ်လိုက်မိသည်။ သို့သော်လည်း ထိုအသံထွက်ပြီးသည်နှင့် သူက ချက်ချင်းရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ပါးစပ်ကို အလျင်အမြန် ပိတ်လိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ထိုရယ်သံမှာ သူတော်စင်နှစ်ပါး၏ နားထဲသို့ ရောက်သွားခဲ့ချေပြီ။

သူတော်စင်ကြီးနှစ်ပါးမှာ ချက်ချင်းပင် အကြီးအကျယ် အရှက်ရသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့၏ မြင့်မြတ်လှသော အဆင့်အတန်းနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အင်အားတို့ဖြင့် လျှပ်စီးတောင်တန်း၏ သူတော်စင်သုံးပါး ရှေ့မှောက်တွင် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကိုမျှ မနှိမ်နင်းနိုင်ခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အရှက်ရစရာ ဖြစ်ပေသည်။

ရွှေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်က နွားမိစ္ဆာကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရွှေရောင်ကွင်းနှစ်ကွင်း ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ငွေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်၏ လက်ထဲတွင်လည်း ငွေရောင်ကွင်းနှစ်ကွင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။

“အော်... မင်းတို့ မြွေလေးနှစ်ကောင်က အခုတော့ မင်းတို့ရဲ့ ချီစွမ်းအင်ရတနာတွေကို သုံးတော့မယ်ပေါ့... မင်းတို့က ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းနယ်ပယ်က ဒီမိစ္ဆာလေးကို တော်တော်လေး အလေးထားနေပုံရတယ်နော်...”

ဦးလေးမြင်းက လှောင်ပြောင်သလို ပြောလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ဝတ်စုံအတွင်းသို့ လက်တစ်ဖက်ထည့်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေနေလျက် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ငါလည်း မင်းတို့ကို သေချာတိုက်ဖို့အတွက် ချီစွမ်းအင်ရတနာတစ်ခုလောက် ရှာရဦးမယ်... လက်ချည်းသက်သက် တိုက်ရတာ ငါ့အတွက် အရမ်း အရှက်ရဖို့ ကောင်းနေပြီ...”

‘ဦးလေးမြင်းမှာ ချီစွမ်းအင်ရတနာ ရှိတယ်လား...’

ကြောင်နက်ကြီးက သူ၏လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဦးလေးမြင်း၏ လက်ကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေပေသည်။

မိုးကြိုးကန်၏ အထက် ဟင်းလင်းပြင်တွင် ဦးလေးမြင်း၏ အမူအရာများကို မြင်လိုက်ရသော ရီယွင်မှာ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ဦးလေးမြင်းမှာ မည်သို့လျင် ချီစွမ်းအင်ရတနာ ရှိနိုင်ပါမည်နည်း။ သူသည် သူ၏ဝတ်စုံအတွင်းသို့ လက်နှိုက်ကာ သူ၏ကိုယ်ပိုင် အကြေးခွံတစ်ခုကို ဆွဲခွာနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ထာဝရနယ်ပယ် မိစ္ဆာကြီးတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အကြေးခွံများမှာ နတ်ဘုရားအဆင့် လက်နက်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်ပေသည်။ ဦးလေးမြင်းမှာ ထိုမိစ္ဆာလေးနှစ်ကောင်ကို လက်ညှိုးတစ်ချောင်းတည်းနှင့် အလွယ်တကူ ချေမှုန်းနိုင်သော်လည်း ယခုမူ ဤမျှအထိ ပွဲလုပ်နေခြင်းပင်။ သူသည် အလွန်တရာ ပျင်းရိနေပုံပင်။

ရီယွင်က မျက်ခုံးပင့်ကာ မတတ်သာသကဲ့သို့ ပြုံးလိုက်သည်။

သူ၏ သိုလှောင်ရုံအတွင်း၌ မရေမတွက်နိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ် မိစ္ဆာသားရဲများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။ ဦးလေးမြင်းပင်လျှင် ဖျော်ဖြေမှုအတွက် ဤမျှအထိ အသည်းအသန် ဖြစ်နေလျှင် သိုလှောင်ရုံအတွင်းရှိ အခြားမိစ္ဆာကြီးများမှာ မည်မျှ ပျင်းရိနေကြမည်ကို တွေးကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်သည်။ သို့သော်လည်း ရီယွင်က သူတို့ကို အပြင်သို့ လွှတ်ပေး၍ မရနိုင်ပေ။ ဤကြောက်မက်ဖွယ် မိစ္ဆာသားရဲများမှာ လုံးဝ ဥပဒေမဲ့သူများ ဖြစ်ကြသည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ ကမ္ဘာလောကထဲသို့ ရောက်ရှိလာလျှင် ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီးတစ်ခုလုံးတွင် ကမ္ဘာပျက်မည့် ကပ်ဘေးတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ပေသည်။

“ဟဲဟဲ... နောက်ဆုံးတော့ ငါ ရှာတွေ့ပြီ...”

ဦးလေးမြင်း၏ လက်မှာ ဝတ်စုံအတွင်းမှ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ အနက်ရောင် အလင်းတန်းများမှာ သူ၏ပတ်လည်တွင် လည်ပတ်နေပြီး အနက်ရောင်ဒိုင်းတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ဤအနက်ရောင်ဒိုင်းမှာ မည်းနက်နေသော အရောင်အဝါများဖြင့် လင်းလက်နေပြီး သူ၏မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ဆန်းကြယ်သော ပုံစံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေလျက် ရှေးကျပြီး နက်နဲလှသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေပေသည်။

‘ဒီဒိုင်းက တကယ်ကို အစွမ်းထက်လွန်းတယ်...’

ကြောင်နက်ကြီးက တံတွေးကို ဂလုခနဲ မြိုချလိုက်မိသည်။ သူသည် ဦးလေးမြင်း၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ ဤဒိုင်းကို သူ့အား ချီးမြှင့်ရန် တောင်းပန်ချင်စိတ်များ ပေါက်လာခဲ့သည်။

“ဒိုင်းတစ်ခုလား...”

ရွှေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်နှင့် ငွေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်တို့မှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်မိသွားကြသည်။ ဤ မျက်နှာညိုညိုနှင့်လူက ခံစစ်ကိုသာ စဉ်းစားနေပြီး ဒိုင်းတစ်ခု ထုတ်လာလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပါပေ။ သို့သော်လည်း သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အရာမှာ ကြောင်နက်ကြီး မြင်တွေ့ရသည့်အရာနှင့် ကွဲပြားနေသည်။ သူတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင်မူ ထိုအနက်ရောင်ဒိုင်းမှာ အရောင်အဝါများ၊ ပုံစံများ လုံးဝမရှိဘဲ သာမန်ကာလျှံကာ ဒိုင်းတစ်ခုပမာ ရိုးရှင်းလွန်းနေပေသည်။

“ဂလု...”

အနီးအနားတွင်ရှိသော လျှပ်စီးတောင်တန်း၏ သူတော်စင်သုံးပါးသည်လည်း တံတွေးများကို မြိုချလိုက်ကြပြီး သူတို့၏မျက်ဝန်းများတွင် လိုချင်တပ်မက်သော ဆန္ဒများ တောက်လောင်လာခဲ့သည်။

အနက်ရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် လင်းလက်နေသော ဤဒိုင်းမှာ ဆန်းကြယ်ပြီး အစွမ်းထက်လှကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေပေသည်။ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဧကရာဇ်အဆင့် ရတနာတစ်ခုနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်ပေသည်။

အခန်း ၁၀၈ ပြီးပါပြီ။